Karolina Sobańska

Mały przewodnik po NYC

Karolina Sobańska — Wed, 02 Sep 2026 05:00:40 GMT

Oto szczegółowe sprawozdanie z mojej podróży do Nowego Jorku, czyli można powiedzieć trzynaście dni gotowego planu zwiedzania (część z nich zajmowało przemieszczanie się do i z Waszyngtonu czy Long Island, ale wszystko zawarłam w dzisiejszej rozpisce). Postanowiłam podzielić się tym (nie)małym przewodnikiem, bo przyznam szczerze - wyszedł nam naprawdę świetny wyjazd i z przyjemnością podam go dalej, żebyście mogli wykorzystać go, organizując swoją wizytę w Wielkim Jabłku.

Pisałam niedawno o tym, jakim kluczem planuję wyjazdy i w wielkim skrócie jest to połączenie dobrego przygotowania i przestrzeni na spontaniczność. Tym razem wyglądało to tak, że ja de facto do tego wyjazdu przygotowywałam się chyba całe życie (nie żartuję), ale na przestrzeni ostatnich miesięcy, na podstawie choćby odcinka podcastu o jedzeniu w Nowym Jorku z Kamą i Pati czy kilku filmów na YouTube (oczywiście jedzeniowych), wrzuciłam sobie sporo pinezek do naszej mapy. Przeczytałam też w lipcu fantastyczny Mały atlas hedonistyczny i wrzuciłam do naszego wyjazdowego doca najważniejsze miejsca czy okolice, które chciałabym eksplorować. Mój chłopak też miał swój przewodnik (Lonely Planet) i równolegle zapełniał naszą mapkę oraz zgłębiał wiedzę o tym, gdzie warto zajrzeć.

Kiedy wylądowaliśmy w NYC, nie mieliśmy zaplanowanego nic poza rezerwacją noclegów. Chociaż nie, mieliśmy też wejściówki na musical na Broadwayu (warto o to zadbać wcześniej) oraz na punkt widokowy Top of the Rock, bo bilety o złotej godzinie najszybciej się wyprzedają. Wyszliśmy z założenia, że po pierwsze i tak nie zobaczymy całego miasta, więc nie będziemy, mówiąc kolokwialnie, cisnąć się, by zwiedzić jak najwięcej. Po drugie, założyliśmy, że jeszcze tu wrócimy, dlatego chcieliśmy spędzić czas błądząc, obserwując i próbując poczuć klimat poszczególnych dzielnic. W końcu po trzecie, chcieliśmy robić to, na co naprawdę mamy ochotę danego dnia, a nie trzymać się sztywnego planu. W efekcie, tak jak powiedziałam, mając dobre przygotowanie i wiele zapisanych opcji i wariantów spędzania czasu - z dnia na dzień, a często też z godziny na godzinę decydowaliśmy o tym, co czeka nas dalej.

Zaznaczę, że Nowy Jork ma to do siebie, że oferuje tak dużo, że wręcz nie sposób robić mało czy nie mieć pomysłu na zapełnienie swojego dnia. On wciąga, kusi i wciąż podrzuca jakieś atrakcje. Także nie da się ukryć, że zobaczyliśmy mnóstwo miejsc i aż sami byliśmy zdziwieni, że nie umęczyliśmy się za bardzo (poza nogami wysiadającymi od chodzenia). Chociaż może to jest właśnie ta magia NYC, że jest intensywny, trochę męczy, ale też na maksa ładuje i inspiruje. Drugie zaskoczenie to to, że każdy dzień, pomimo tej spontaniczności, był tak płynny i przyjemny, zarówno pod względem atrakcji, jak i oczywiście jedzenia, bez żadnych pustych przebiegów, latania z miejsca na miejsce czy braku pomysłu na zagospodarowanie czasu. No jestem z nas dumna, ale w sumie może to wcale nie nasza zasługa, a tego wyjątkowego miasta?

To będzie oficjalnie najdłuższy artykuł w historii, bo przeprowadziłam Was ze szczegółami (choć bez zbędnych opisów i bez historyczno-kulturalnych ciekawostek, czyli tzw. samo gęste!) przez cały nasz pobyt. Mapy i notesy w dłoń, zaczynamy! Ach i jeszcze załączam niepublikowaną fotorelację z analoga, enjoy!

Jak było w Nowym Jorku

Karolina Sobańska — Thu, 27 Aug 2026 05:07:36 GMT

Dokładnie tydzień temu wylądowałam z powrotem w Warszawie i choć te artykuły zachowały ciągłość, ja nie klikałam w klawiaturę od niemalże miesiąca. Moje notatki na telefonie pękają w szwach, ale przyznam się, że dopiero dziś udało mi się usiąść na chwilę, by podzielić się namiastką moich wakacyjnych (i urodzinowych) refleksji.

Nie sposób zebrać tego, co przeżyłam, w jednym artykule, ani spróbować opowiedzieć tej historii od początku do końca. Dlatego podobnie jak w przypadku tegorocznego Bali, postanowiłam podzielić się z Wami mieszanką różnych przemyśleń z tego wyjazdu.

Nowym czytelnikom polecam zacząć od artykułu o spełnianiu marzeń oraz tego o moich planach na urodziny, bo stanowią bardzo ważny wstęp do dzisiejszych refleksji. Jeszcze dorzucę do tego disclaimer, że nie udało nam się zobaczyć wszystkiego, ba, zdołaliśmy zaledwie liznąć to miasto, dlatego dzielę się moimi bardzo bardzo subiektywnymi przemyśleniami, na podstawie tego pojedynczego doświadczenia. No to zaczynamy.

Znowu była retrogradacja

Karolina Sobańska — Mon, 17 Aug 2026 05:07:25 GMT

Kiedy trudno mi się dogadać z drugim człowiekiem, to na pewno za sprawą retrogradacji Merkurego, bywam drażliwa, bo zbliża mi się okres, a ludzie mnie źle odbierają, bo mam ascendent w skorpionie. Jak nie faza cyklu, to na układ planet. Też tam byłam, a nawet i bywam! Kobiecą fizjologię odłóżmy na bok, bo choć mocno połączona z cyklem księżycowym, stanowi temat jednak dosyć delikatny i nie planuję prawić morałów połowie populacji (za to całej ludzkości już chętnie ;)). Niewątpliwie jesteśmy połączeni z cyklicznością kosmosu, z procesami zachodzącymi w przyrodzie i w gwiazdach, ale warto raz na jakiś czas przypominać sobie, że to my odpowiadamy za swoje zachowanie, a nie jakiekolwiek siły wyższe. Nie neguję, że mają one na nas wpływ, ale naszym (duchowym właśnie!) zadaniem jest starać się być ponad to i pracować nad sobą na tyle, by nie dać się ponieść ani hormonom ani tranzytom planet.

Nie wiem, jak Wy, ale ja łapię się na tym (w imię mojego artykułu Jak trwoga to), że znacznie częściej sięgam po tematy astrologiczne, gdy jest mi źle czy czuję się zagubiona. I kiedy coś idzie nie po mojej myśli, ochoczo sprawdzam, czy jest na to jakieś wytłumaczenie. Miałam nie wracać do hormonów, ale znacznie łatwiej mi wybaczyć sobie złośliwy humorek, gdy wiem, że mój cykl na to wskazuje.

Zainspirowana po raz kolejny Davidem Ghiyamem, przychodzę dziś z krótką (sprawdźmy to) refleksją o tym, że naszym duchowym zadaniem jest umieć się od duchowości zdystansować.

Love hate z urodzinami

Karolina Sobańska — Mon, 10 Aug 2026 05:07:19 GMT

Czy można uwielbiać swoje urodziny, a jednocześnie bardzo się nimi stresować? W ostatnich latach nie mogłam zrozumieć tej sprzeczności. Że z jednej strony wyczekuję ich i planuję z wyprzedzeniem, wszystkim każę rezerwować datę miesiące wcześniej, a kiedy przychodzi ten dzień – czuję ogromny dyskomfort i chcę być już po. Długo szukałam odpowiedzi, teraz chyba ją odkrywam i mam nadzieję, że tym razem będzie inaczej.

Za kilka dni mam urodziny. Dokładnie 14 sierpnia kończę 30 lat (chętnie przyjmę życzenia ;)). Ostatnio podzieliłam się z Wami kilkoma refleksjami z tej okazji, pewnie jeszcze pojawi się wiele olśnień à propos bycia po drugiej stronie, ale dzisiaj kilka słów o tym, że można chcieć być w centrum uwagi, ale jednocześnie bardzo się tego bać.

Wszystko sobie wyznam

Karolina Sobańska — Mon, 03 Aug 2026 05:08:23 GMT

There is nothing I cannot say to me about me and not be ok with it. Piękne i ważne słowa, które wielokrotnie padały z ust Jenny Zoe o tym, że nie ma rzeczy, której nie mogę powiedzieć sobie o sobie i nie być z tym okej. Bo są części nas, często głęboko poukrywane, których się wstydzimy, których wolelibyśmy nie ujawniać. Nawet nie przed innymi ludźmi, co przed sobą samymi. A kiedy nie jesteśmy w stanie zmierzyć się z prawdą o nas samych - nie jesteśmy w stanie być w pełni wolni.

Planowałam podzielić się z Wami tą myślą od jakiegoś czasu, ale moje notatki w telefonie oraz szkice tekstów nie mają końca. Zwykle bywa tak, że wpada mi do głowy jakaś świeża myśl, która wchodzi do grafiku bez kolejki, a lista rośnie i rośnie. Tak się składa, że przede mną dłuższy urlop (ale spokojnie, nigdzie się stąd nie wybieram), dlatego mam teraz okazję rozwinąć wiele wątków, które cierpliwie czekały na odpowiedni moment. Oto jeden z nich.

Znikam spełniać marzenia

Karolina Sobańska — Thu, 30 Jul 2026 05:07:02 GMT

Mój poziom ekscytacji sięga obecnie zenitu, bo rozpoczynam odliczanie do najbardziej wyczekiwanego wyjazdu mojego życia (żadnej presji), a kiedy czytacie te słowa, zostało dokładnie 24h do startu. Nie będzie mnie prawie trzy tygodnie, w przestrzeni online’owej może nawet i cztery (zobaczymy, jak mi się spodoba ten stan), ale nie zniknę całkowicie. W każdy poniedziałek, jak zawsze, o 7:07 będzie w Waszych skrzynkach czekał nowiutki artykuł ode mnie, dlatego serdecznie zapraszam do dołączenia oraz testowania 7-dniowego okresu próbnego z dostępem do wszystkich archiwalnych tekstów.

Pisałam już w tym roku o tym, by spieszyć się w spełnianiu marzeń, bo wiele z nich się dezaktualizuje, było też o umiejętności dźwigania swojego szczęścia po spełnionym marzeniu (oraz jak właśnie ze strachu przed tym, co dalej, odraczamy daną rzecz). Dla mnie od zawsze był to ten upragniony wyjazd, który śnił mi się po nocach od dziecka i który odkładałam na sama nie wiem kiedy. Może jak do niego dorosnę i będę gotowa? W tym roku zdałam sobie sprawę, że idealny moment nigdy nie przyjdzie albo inaczej – idealny moment jest po prostu teraz. Chyba nietrudno zgadnąć, co mam na myśli ;)

Wellness w podróży

Karolina Sobańska — Thu, 23 Jul 2026 05:07:34 GMT

Po ostatnim koncercie Harry’ego Stylesa myślałam trochę o tym, że często traktujemy sławne osoby niczym nadludzi. Że kiedy ich widzimy, odbiera nam mowę i doświadczamy tak zwanego bycia starstruck. Powiem szczerze, że ku własnemu zdziwieniu, po przypadkowym wpadnięciu na Harry’ego na londyńskich ulicach w zeszłym tygodniu (poza dużym zdziwieniem, spowodowanym świadomością bliskiego zeru prawdopodobieństwa takiego zdarzenia) nie odczułam wielkiego porażenia czy oniemienia tym spotkaniem. Niewątpliwie lata spędzone w branży szeroko pojętych mediów pomogły mi patrzeć na wszystkich jak na ludzi, wśród których są tacy, których praca przynosi im rozpoznawalność.

Skąd taki (jak zawsze na temat) wstęp? Stąd, że w obliczu spotkania z kimś, kogo podziwiamy za jego twórczość, często nie wiemy, o czym z taką osobą rozmawiać. Jest to całkiem zrozumiałe, bo to kompletnie obcy człowiek, ale abstrahując, mam tu na myśli nasze złudne przekonanie, że konwersacja powinna dotyczyć jakichś niesamowicie wzniosłych i ambitnych tematów. Często zapominamy, że muzyk, aktor, autor czy polityk to też zwykły śmiertelnik, który może mieć bardzo przyziemne zainteresowania czy problemy i nie zawsze chcieć błyszczeć w rozmowie. A niejednokrotnie czują, że tego oczekuje od nich otoczenia.

Przyznam się, że ja sama poruszając wiele ciekawych / trudnych / złożonych tematów w swoich podcastach nałożyłam na siebie jakąś dziwną wewnętrzną presję, że spotykając się z osobami, które znają mnie z podcastu, powinnam dowieźć swoim intelektem czy opowiadanymi ciekawostkami. Teraz wychodzi na to, że nawet przed napisaniem niezobowiązującego artykułu, czułam potrzebę wytłumaczenia się z tego, że dzisiaj nie będzie egzystencjalnych refleksji (watch me). Wybaczcie.

Zarówno w życiu, jak i na klawiaturze lubię miksować filozofię z lifestyle’em, dlatego na zmianę z przemyśleniami o egzystencji podrzucam Wam nieco lżejsze teksty, a dzisiejszy należy do naszej ulubionej kategorii wellness, no bo kto nie lubi codziennych tipów umilających czy ułatwiających życie? W sumie jestem ciekawa, które interesują Was bardziej? Czy może lubicie taką mieszankę?

Jesteśmy w rozkwicie sezonu wyjazdów, a jako że sporo czasu w życiu spędziłam na walizkach, postanowiłam podzielić się z Wami patentami na to, by czuć się lepiej w podróży, które udało mi się uzbierać i wypracować w ostatnich latach.

(Nie)wiele potrzeba do szczęścia

Karolina Sobańska — Mon, 20 Jul 2026 05:08:39 GMT

W piątkowy poranek w Londynie udałyśmy się z przyjaciółką na poranną kawę i pastry (słodki wypiek) do pobliskiej piekarni. Siedząc na ławce przed wejściem, skąpana słońcem, reflektowałam nad tym, jak niewiele potrzebuję do szczęścia. Podzieliłam się tą myślą z Mary i dotarło do mnie, że przecież to, czego doświadczam, to jednak bardzo dużo.

Nie ma czegoś takiego jak obiektywny podział na dużo-mało. Każda ocena jest efektem porównania, a zatem musimy zapytać: dużo lub mało względem czego? Oczywiście możemy odnieść się tutaj do średniej krajowej, do stylu życia czy zasobów przeciętnego obywatela albo przede wszystkim do ich podejścia do życia. Porozmawiajmy o tym, czy małe codzienne przyjemności to coś niewielkiego i powszechnie osiagalnego, czy jest to jednak uosobienie przywileju.

Przecież są wakacje

Karolina Sobańska — Thu, 16 Jul 2026 05:08:07 GMT

Kto by pomyślał, że pojawi się tu taki optymistyczny tekst o lecie! Na pewno nie ja, opowiadająca dopiero co o lipcowo-sierpniowej melancholii dopadającej mnie każdego roku. Podejrzana może się wydawać tak raptowna zmiana, ale ja głęboko wierzę w transformacje z dnia na dzień. Czasami wystarczy, że coś zaklika nam po prostu w odpowiednim momencie i stary scenariusz staje się dla nas nieaktualny. Wielokrotnie miałam tak w różnych obszarach życia, kiedy to dawne schematy (choćby te w relacjach) znikały bezpowrotnie.

Ten wstęp już nam otwiera ciekawe pole do dyskusji, bo często mówi się, że zmiana jest drogą, że rzeczy dzieją się stopniowo, że trwałe przemiany zajmują czas. Znowu, i tak, i nie. Przykład trochę z kosmosu, ale czasem słyszymy, że jakiś artysta stał się sławny z dnia na dzień dzięki hitowej piosence, a potem okazuje się, że był w branży kilkanaście lat, zanim został odkryty na masową skalę. Porównuję te zjawiska dlatego, że to, że nagle udało nam się zmienić coś o 180 stopni w swoim życiu, nie oznacza, że wcześniej nie działo się w nas w tym obszarze nic. Wręcz przeciwnie. Możliwe, że zmiana albo chęć do niej (już pół sukcesu) czy próba zrozumienia siebie dojrzewały w nas nawet latami. Wystarczył nam niepozorny impuls, by na dobre znaleźć się po drugiej stronie.

Nie dość, że czasem nam coś zaklika, to bywa, że zaklika nam kilka rzeczy na raz. Tak było w moim przypadku, więc opiszę Wam trzy fundamenty mojego nowego podejścia do lata. Opowiem o tym, jak dzięki mojej przyjaciółce zmieniłam słowo lato na słowo wakacje i zrozumiałam, dlaczego tak trudno było mi w dorosłym życiu się cieszyć tym specjalnym czasem w roku.

Kolejny dyplom z psychologii

Karolina Sobańska — Mon, 13 Jul 2026 05:08:29 GMT

Wielokrotnie pisałam o tym, ile krzywdy wyrządziła nam pop-psychologia. Ta działająca na skrótach i sloganach. Ta wsadzająca ludzi w proste definicje. Ta diagnozująca wszystkich dookoła, sobie też przyczepiająca etykiety i taplająca się w zaburzeniach. Relacje i randkowanie to obszar, który społecznie szczególnie nas zainteresował. Na tej drodze edukacji kobiety stały się ekspertkami w analizie współczesnych mężczyzn, co mam wrażenie, że jeszcze bardziej pogłębiło różnice między nami.

Już pisałam o tym, że część z nas spisała facetów na straty czy ma wobec nich coraz niższe oczekiwania. Niektóre wybrały życie singielki, inne zadowoliły się przeciętnością, ale są wśród nas też takie, które bardzo chcą spotkać równego im partnera. Albo nawet go sobie stworzyć. Dzisiaj kilka słów o tym, jak świadome kobiety weszły na misję naprawiania mężczyzn.

Tak dbam o skórę

Karolina Sobańska — Thu, 09 Jul 2026 05:08:14 GMT

Kiedyś śledziłyśmy makijażowe nowinki, ale w ostatnich latach zdecydowany prym wiedzie świadoma pielęgnacja. Świat oszalał na punkcie skincare’u, każda z nas chce mieć piękną cerę, na której makeup to jedynie dodatek podkreślający zdrowe glow naszej skóry. Eksperci i celebryci proponują kolejne marki i linie, obiecujące nam efekt “glazurowanego pączka”. Tylko czy lśniąca skóra modelki to zasługa owych kosmetyków czy może genów albo dobrego retuszu? Odpowiedzi na to pytanie nigdy nie poznamy.

Część z nas rodzi się z alabastrową cerą, inni latami walczą z niedoskonałościami, a nawet całe życie nie mogą sobie z nimi poradzić. Ja przez większość dorosłego życia borykałam się z problemami skórnymi, a swoją historię opisałam Wam w poprzednim artykule. Dzisiaj bogatsza o wiele doświadczeń, przychodzę do Was z tekstem o tym, jak dbam o swoją cerę, będąc już po drugiej stronie. Opowiem Wam o tym, jakimi zasadami kieruję się w pielęgnacji, czego unikam i jakie produkty polecam.

Nie rób nic

Karolina Sobańska — Mon, 06 Jul 2026 05:07:57 GMT

When you don’t know what to do, do nothing. Te słowa powtarzałam na początku roku niczym mantrę i teraz, kiedy wchodzimy w sezon letni, zdają się być jeszcze bardziej adekwatne. Choć mogą brzmieć nieintuicyjnie, bo dużo mówi się o tym, żeby być proaktywnym i podejmować codzienne małe kroki w kierunku swoich celów, to często niedoceniamy tego, jak owocne może być nierobienie rzeczy.

Życie ma różne fazy i etapy. Są momenty edukacji i planowania, są etapy działania i wykonywania zadań, są też fazy odpoczynku i regeneracji czy poszukiwania inspiracji. Żadna nie jest lepsza od drugiej i każdemu z nas inna będzie sprawiać trudność. Dołóżmy do tego fakt, że w różnych sferach życia możemy być w zupełnie innym miejscu i w sumie całe szczęście, bo ciężko byłoby w każdym obszarze stale działać lub odpoczywać. Jak możecie się domyśleć, w moim przypadku wyzwaniem bywa (choć robię progres!) zatrzymanie i pobycie w niewiedzy, dlatego dzisiaj kilka słów o tym, dlaczego brak odpowiedzi i wstrzymanie się od działania może być dla nas kluczem do sukcesu.

Ciągle coś nowego

Karolina Sobańska — Thu, 02 Jul 2026 05:08:08 GMT

Pamiętam, jak jesienią 2023 stanęłam przed decyzją o przedłużeniu najmu mojego mieszkania. Pierwszy raz w dorosłym życiu miałabym mieszkać w jednym miejscu dłużej niż rok. Było mi tam dobrze, bardzo lubiłam tę przestrzeń i nie chciałam się z niej wyprowadzać. Jednocześnie nie mogłam pozbyć się obawy, że zostając w niej, nie rozwijam się życiowo. Moja przyjaciółka powiedziała wtedy: “A co jeśli to, że zostajesz jest właśnie dowodem Twojego rozwoju?”.

Istnieje powiedzenie, że jedyną stałą w życiu jest zmiana, a jak jak zawsze spróbuję je nieco zchallenge’ować. Bo co, jeśli zmiana polega na wyrastaniu z ciągłego zmieniania? W świecie, w którym wszyscy chcą sięgać po więcej, postanowiłam zadać sobie pytanie czy rozwój musi być linearny, świecący i czy w ogóle musi go być widać.

Nie ma pięknych miejsc

Karolina Sobańska — Mon, 29 Jun 2026 05:08:00 GMT

Bardzo nie lubię być pytana o to, jakie miasto czy region polecam na wyjazd. Oczywiście chętnie dzielę się swoimi rekomendacjami w danym miejscu czy opowiadam o tym, gdzie i co mi się podobało, ale na pewno nie mogę ręczyć, że ktoś inny będzie miał równie pozytywne (lub negatywne) wrażenia z podróży jak ja.

Wróciłam właśnie ze Szczecina, który, nie ukrywam, nie widniał na mojej podróżniczej liście marzeń. Tak się złożyło, że pojawiła się okazja, by wpaść na północno-zachodni kraniec Polski, dlatego podeszłam do tej wizyty z dużą ciekawością. I być może ku zaskoczeniu niektórych – spędziłam w nim wspaniały weekend. Czy to dlatego, że Szczecin jest wyjątkowy? I tak, i nie.

To trochę tak jak z ludźmi. Każdy z nas jest wyjątkowy, ale nie każdy w nas tę wyjątkowość zobaczy, bo nie w tym rzecz. Każde miejsce ma coś do zaoferowania i nie każdemu musi się podobać. Dzisiaj kilka słów o tym, że w najpiękniejszej destynacji możemy mieć średni czas, a w tej nieoczywistej – absolutnie wspaniały. Nie ma reguły, jest tylko kąt patrzenia na świat. Opowiem Wam zarówno o moim mindsecie, jak i podejściu do planowania podróży. Lecimy.

Jak trwoga to

Karolina Sobańska — Mon, 22 Jun 2026 05:07:51 GMT

Niejednokrotnie łapię się na tym, że gdy jestem na fali działania, zapominam o moich codziennych rytuałach, które pomagają mi zachować w życiu równowagę i spokój. Nie medytuję, piję kawę zaraz po przebudzeniu, intensywnie ćwiczę, bez miejsca na jogę czy regenerację. Cały dzień zerkam na telefon i nie robię przerw od ekranu w weekendy. Jestem na misji, bodźcują mnie kolejne zadania, słowem, dzieje się. Do czasu.

Zgodnie z powiedzeniem jak trwoga to do Boga zdałam sobie sprawę, że kiedy trwogi brak, my często o Bogu zapominamy. Nie piszę tych słów z perspektywy żadnej konkretnej religii, ta refleksja nie musi nawet (choć może) odnosić się do duchowości. Po prostu mam poczucie, że o dobrych praktykach przypominamy sobie zwykle, gdy jesteśmy w trudnym momencie życia, a kiedy dzieje się dobrze i przede wszystkim, gdy dzieje się dużo, wiele z nich schodzi na drugi plan. Dzisiaj kilka słów o tym, by na co dzień pielęgnować to co dobre, a nie tylko czerpać z tego, gdy nam źle.

Jak pozbyłam się trądziku

Karolina Sobańska — Thu, 18 Jun 2026 05:00:56 GMT

Jeśli szukacie inspiracji do tego, za co być wdzięcznym na co dzień, polecam dziękować za piękną cerę. Nie żartuję. Dla wielu osób to cecha, którą biorą za pewnik, podczas gdy reszta świata marzy o skórze bez wyprysków. To byłam ja przez wiele lat (i nadal czuję się jedną nogą w tamtej rzeczywistości, bo cały czas obawiam się, że problemy z cerą powrócą), dlatego przysięgam, że każdego dnia, kiedy daję sobie minutę na poczucie za co jestem wdzięczna - myślę o swojej twarzy bez trądziku.

Zacznijmy od tego, że wszelkie problemy zdrowotne, w tym skórne, są sygnałem od naszego ciała, które mówi nam, że coś jest nie tak. Poprzez zespół objawów próbuje zwrócić naszą uwagę, abyśmy znaleźli przyczynę i zadbali o siebie od środka. Nie jestem ekspertką od wszystkich rodzajów trądziku, jedyne doświadczenie jakie mam, to moje własne, ale po latach zmagania się z wyzwaniami skóry twarzy, wiele się nauczyłam. Dlatego postanowiłam opisać swój proces i podać dalej kilka pomysłów na to, jak możecie sobie pomóc.

Nie musisz mieć powodu

Karolina Sobańska — Fri, 12 Jun 2026 09:16:39 GMT

It’s ok not to be ok, czyli hasło, które w ostatnich latach słyszeliśmy setki razy. Oczywiście intencja była dobra, bo chodziło o opozycję do toksycznej pozytywności i pozwolenie sobie na gorsze momenty. Jednak to, co wchodzi do mainstreamu, zazwyczaj staje się wyświechtane i traci swój pierwotny przekaz. Jako że lubię podkreślać naszą ludzką tendencję do wpadania ze skrajności w skrajność, nie mogę nie skomentować, że to popularne bycie nie okay, z tłumienia swoich uczuć i bycia na siłę zadowolonym, zaprowadziło nas prosto w narrację o byciu w wiecznej rozsypce.

Jednym z moich ulubionych odcinków mojego (a co!) podcastu jest rozmowa z dr Olgą Kamińską o rezyliencji, czyli umiejętności tzw. bounce back - powrotu do stanu równowagi po trudnych doświadczeniach czy emocjach. W dobie kultury terapeutycznej i rozdrapywania ran z przeszłości, wiele z nas latami tkwi w narracji krzywdy i przyjmuje swoje traumy za swoją tożsamość. Żeby nie było, etap przeżywania też jest bardzo ważny, bo nie chcemy egzystować na wyparciu, w trybie przetrwania. Ale jak zawsze chodzi o to złote miejsce pośrodku, tudzież w mojej ulubionej sferze szarości.

Dzisiaj jednak (zdrowo) pozwolę sobie na czucie się średnio i podzielę się przemyśleniami o tym, jak zostałam nauczona mieć powód do złego samopoczucia i analogicznie nie czułam przestrzeni, by smucić się, gdy wszystko jest przecież w porządku. Opowiem o tym, jak nadmierne racjonalizowanie naszych uczuć może prowadzić nas do niezdrowego poczucia winy, bo przecież “nie mamy powodu do narzekania i jesteśmy wdzięczni”.

Więcej wellnessu, który działa

Karolina Sobańska — Tue, 09 Jun 2026 09:14:57 GMT

Paradoks wyboru, czyli przypadłość, przez którą tym trudniej jest nam podjąć decyzję, im więcej mamy przed sobą opcji. Ja mam tak, że im więcej świat podsuwa mi nowych propozycji i rozwiązań, tym bardziej zaczynam czuć potrzebę ograniczania, redukowania i wracania do prostych fundamentów. Minimalizm w codziennych rutynach, minimalizm w kosmetyczce, minimalizm w social mediach, minimalizm w głowie.

No dobrze, może do bycia prawdziwą minimalistką mi daleko (ale kto powiedział, że istnieje jakaś oficjalna definicja i ramy), ale naprawdę czuję jak służy mi upraszczanie swojego życia. Nie oznacza to, że nie sięgam po nowinki, ale podchodzę do nich dużą dozą ostrożności.

To, co chyba dla mnie kluczowe to to, że największe efekty na naszym zdrowiu, samopoczuciu czy wyglądzie obserwujemy dzięki systematycznym działaniom, które długoterminowo pokazują nam rezultaty. Mam wrażenie, że wszelkie obietnice rewolucji z dnia na dzień, nie są najbardziej wiarygodnym wyznacznikiem skuteczności. Dopiero po jakimś czasie jesteśmy w stanie stwierdzić, czy dany produkt lub aktywność nam służy. Ważne: jeśli nasze ciało od razu odrzuca jakieś rozwiązanie - słuchajmy go koniecznie!

Niedawno podzieliłam się z Wami moimi ulubionymi przetestowanymi praktykami wellness, prosiliście o więcej, dlatego dzisiaj kontynuacja tej listy, tym razem z większą liczbą rzeczy, których NIE robię (w imię wspomnianego redukowania), oczywiście wraz z moimi historiami i szczegółami zastosowania. Zapraszam!

Lato mnie przygnębia

Karolina Sobańska — Thu, 04 Jun 2026 05:07:19 GMT

Nigdy nie chciałam mieć tatuażu, ponieważ nie wierzę, że istnieje wzór, który będzie mi się podobał całe życie. Rozumiem, że dla niektórych magia tkwi w tym, że dana moda czy etap w życiu przeminął, a tatuaż jest po nim pamiątką, ale jako zadeklarowana estetka za bardzo boję się, że za chwilę będę chciała się takiego ornamentu pozbyć. Gdybym miała jednak wybrać hasło, które jest takim moim stałym życiowym motywem, więc raczej mi się nie znudzi, byłoby to pewnie kocham słońce. Uwielbiam, adoruję, tęsknię. Śmieję się, że mój organizm działa na fotosyntezę. Skąd w takim razie tekst o tym, że smuci mnie lato?

Często mówię, że jestem chodzącą sprzecznością, bo tak się składa, że mam wiele cech czy preferencji, które pozornie się ze sobą wykluczają. Choć w pierwszej chwili może Wam być ciężko pojąć, że osoba, która nade wszystko ubóstwia słońce, nie jest fanką sezonu letniego, który przecież w słońce obfituje, spieszę dzisiaj z wyjaśnieniami. Zapraszam na lekturę dotyczącą tego, że letnie promienie słońca wywołują we mnie nostalgię i nie cieszę się na lato w mieście.

Wellness, który działa

Karolina Sobańska — Thu, 28 May 2026 05:07:45 GMT

Wszyscy wiemy, że wellness to przede wszystkim biznes, a próba nadążenia za trendami może przyprawić o zawroty głowy. Kiedy 10 lat temu zaczynałam interesować się zdrowiem, to słowo (a już na pewno nie w polskiej wersji dobrostan) nie istniało w potocznym słowniku. Obecnie wellness nie jest już trendem, a osobnym sektorem konsumenckim, który zachęca nas do kupowania i wdrażania kolejnych zmieniających życie praktyk. Często powtarzam, że nawet dobry trend skutecznie udaje nam się wypaczyć, ale idąc za innym równie bliskim mi podejściem - nie ma rzeczy obiektywnie dobrych i złych, zatem wellness i należące do niego nowinki z założenia uważam za neutralne.

Jako że lubię ten szalony świat zdrowotno-wellbeing’owy, od lat testuję dziesiątki popularnych rozwiązań, produktów i rytuałów. Wieloma dzieliłam się w solowych inspiracjach w podcaście, kilkukrotnie opowiadałam Wam o trendach w branży i znając moją zajawkę - pewnie nadal będę to robić. Jednocześnie nie ukrywam, że lekko triggeruje mnie wdrażanie i promowanie nowych odkrywczych praktyk na tak zwane hurra, bo ono często prowadzi do skrajności, skrótowości i nadużyć, co finalnie skutkuje masowym obalaniem, często pełnych potencjału, propozycji. Dlatego chciałam zaproponować moje, ciut sceptyczne i raczej zdroworozsądkowe podejście, które opiera się zarówno na edukacji, jak i (przede wszystkim) osobistym doświadczeniu. Ważne: nie chodzi tu bynajmniej o moje doświadczenie świadczące o zasadności jakiejś polecajki, a o zachętę do tego, by każdą rzecz przefiltrować i sprawdzić na sobie.

Dzisiaj opowiem Wam o kilku praktykach, które mogły wtopić się Wam w wellness’owy tłum, które z mojego doświadczenia zasługują na chwilę uwagi i naprawdę działają. I to nie od wczoraj, tylko przez lata systematycznego praktykowania.