Het voorbeeld van Sophie Schwartz staat niet op zichzelf. Ik herinner mij dat een paar maanden geleden tijdens de talkshow van Eva Jinek over de gemeenteraadsverkiezingen de Joodse Natascha van Weezel te gast was. Daar moesten wij volgens haar bang zijn voor “discriminatie” binnen Forum voor Democratie en voor blank & christelijk nationalisme.

“Antisemitisme is als de kanarie in de kolenmijn, het is een mijn en daar komt rook in en de kanarie is de eerste die stikt en dat is dan in dit geval de Jood. Maar als jij ontzettend tegen Joden bent … en voor een Germaans christelijke samenleving staat, dan ben je ook tegen mensen met een migratieachtergrond, dan ben je ook tegen andere minderheden.”

Wat opvallend is aan dit citaat is dat van Weezel een zeer aanvallende positie inneemt naar de voorstanders van een Germaans (oftewel blank) christelijke samenleving en deze groep koppelt aan antisemitisme. In de houding van Natascha van Weezel blijkt overduidelijk dat haar verdediging tegen antisemitisme voortkomt uit minderheidsdenken. Dit zie je terug in haar vergelijking met de kanarie in de kolenmijn, waarbij na het onderdrukken van de Joden als minderheid ook andere minderheden aan de beurt zouden zijn. Hierin schetst zij zichzelf dus als minderheid, buiten de maatschappelijke meerderheid. Dit is relevant aangezien het voor veel Nederlanders niet vanzelfsprekend is dat Joden zichzelf niet zien als autochtone Nederlanders.

Dat Joden zichzelf als minderheid zien is een van de tekenen dat ze zichzelf niet als blank beschouwen. Joden distantiëren zich ook van blanken door hun unieke en heilige slachtoffer status die blanken niet hebben. Volgens velen van hen zijn blanke mensen ook nog eens de daders van dat slachtofferschap. De Tikkun, een Joods magazine, schreef het volgende over waarom Joden niet blank zijn:

“In het huidige discours wordt wie het label “wit” krijgt en wie het label “persoon van kleur” niet afgeleid van de kleur van iemands huid … maar van de mate waarin iemand slachtoffer is geweest van westerse koloniale onderdrukking. Volgens die maatstaf zijn Joden de afgelopen tweeduizend jaar de grootste slachtoffers van westerse samenlevingen geweest en moeten ze zeker worden begrepen als een van de “mensen van kleur”. ”

-The Holocaust in American Life door Peter Novick, P. 191

Deze uitspraken en gedragingen passen niet bij het soort gedrag van een groep die zichzelf als volwaardig onderdeel van de blanke en Europese beschaving ziet. Dit past bij het gedrag van een groep die zichzelf bewust volledig buiten de meerderheid plaatst. In een ander citaat van Van Weezel komt dit scheidingsgedrag nog duidelijker naar voren, waar ze zich wil verenigen met andere minderheden om “een vuist te maken”:

“Daarom zou ik zo graag willen in plaats van wat we nu zeker sinds de oorlog in het Midden-Oosten en al sinds 7 Oktober dus doen, is dat minderheden tegenover elkaar komen te staan … om samen een vuist te maken tegen elke vorm van antisemitisch, extremistisch en racistisch gedachtegoed.”

Daarom is het dus interessant dat de afkomst van Sophie Schwartz nergens genoemd wordt, want dit kan immers discussie oproepen over de verhouding tussen haar minderheidsgroep en de rest van de samenleving.

Opvallend genoeg wordt ze in de media zelfs neergezet als een blank meisje. Bij een uitzending van Nieuws van de Dag over een eerder, soortgelijk optreden van Sophie Schwartz zei Shashi Roopram het volgende:

“Ik kan me voorstellen dat mensen van kleur wel beledigd zijn, want waarom hebben ze een Sophie Straat nodig hebben die voor hun opkomt? … Als een soort witte heldin ofzo. Dat dat wij haar nodig hebben, mensen van kleur.”

De subversiviteit van deze uitzending is ongelooflijk. Een incident waarin een persoon van Joodse afkomst openlijk discrimineert tegen blanken en waarin haar afkomst nul keer wordt benoemd. Nergens in de media wordt het ook maar ter sprake gebracht. In deze uitzending gebeurt zelfs het tegenovergestelde. Het gesprek gaat opeens niet meer over de Jood die blanken discrimineert, het wordt zelfs omgebogen naar dat islamitsche vluchtelingen antisemitisch zouden zijn.

Want Mona Keijzer zou Mona Keijzer niet zijn als ze dit uiteindelijk niet naar haarzelf & antisemitisme weet toe te trekken:

“Als iemand ook maar enige opmerking durft te maken, bijvoorbeeld zoals dat ik had gedaan toen ik zei dat vluchtelingen die uit islamitische landen komen veelal in hun opvoeding meekrijgen dat antisemitisme normaal is.”

Ook al is de media blijkbaar niet echt op de hoogte van Sophie Schwartz’ ware identiteit, zijzelf is dat overduidelijk wél:

“Als Joods persoon ben je natuurlijk anti-genocide, want genocide mag nooit meer gebeuren. Ik zou zelf ook denken dat we eigenlijk allemaal anti-genocide zijn. Waarom zijn we het dan over andere dingen aan het hebben? Waarom gaan we dan niet allemaal in verzet?”

Wat is nou de relevantie van het feit dat Sophie Schwartz links én Joods is?

Volgens Joodse academici is de toenemende golf van antisemitisme te wijten aan de samenleving die per generatie steeds verder weg staat van het leed en trauma van de Holocaust. Wat zij goed doen is het steeds maar weer proberen te benadrukken hoe gevaarlijk het is als deze gebeurtenis zijn waarde verliest en vervolgens uit het collectief geheugen wordt gewist. Het is niet slechts de historische gebeurtenis die niet vergeten mag worden, maar de Holocaust als het centrale symbool van het absolute kwaad. Hoe de samenleving de Holocaust benadert, is voor hen het uiteindelijke morele kompas van goed en kwaad.

Dit framework zorgt ervoor dat elke legitieme vorm van kritiek op Joden, Joodse macht of belangen weggezet kan worden als illegitiem en antisemitisch. Echter zijn er wel legitieme vormen van kritiek op Joodse gedragspatronen. Het ontstaan van “antisemitisme” komt niet altijd zomaar voort uit haatdragende irrationaliteit maar kan ook voortkomen als logische reactie van diens handelen.

De eveneens Joodse D66-politicus Alexander Hammelburg zei in dezelfde aflevering waar Van Weezel mocht aanschuiven bij Eva Jinek het volgende:

“We kunnen allemaal in het stemhokje beslissen hoe we willen omgaan met de lessen van het verleden uit de Tweede Wereldoorlog en mensen kunnen zelf onderzoek doen en zelf kijken wat ze daarmee willen.”

Door dit soort uitspraken en die van Natascha van Weezel wordt de Holocaust gebruikt als een instrument voor Joodse etnische belangen. Enerzijds als symbool om morele verontwaardiging te wekken over frictie tussen de dominante groep en minderheden (met de Joden als hét schoolvoorbeeld), maar voornamelijk als middel om critici van grootschalige niet-Westerse immigratie in het Westen en voorstanders van nationalisme (in dit geval Forum voor Democratie) de mond te snoeren. Joodse groeperingen hebben al een lange tijd interesse in het stimuleren van deze niet-Westerse immigratie zowel in Europa als Amerika zodat er nooit meer een tweede Holocaust zou kunnen plaatsvinden. Lees hier een citaat van de Joodse civil rights activist Earl Raab, hij speelde een cruciale rol in de belangen van de Amerikaanse Joodse gemeenschap:

“Het Census Bureau heeft zojuist gemeld dat ongeveer de helft van de Amerikaanse bevolking binnenkort niet-blank of niet-Europees zal zijn. En zij zullen allemaal Amerikaanse staatsburgers zijn. We zijn het punt voorbij waarop een nazi-Arische partij in dit land nog aan de macht zou kunnen komen.

Wij [Joden] hebben ongeveer een halve eeuw lang bijgedragen aan het Amerikaanse klimaat van verzet tegen vooroordelen en discriminatie. Dat klimaat is nog niet volledig ontwikkeld, maar het heterogene karakter van onze bevolking heeft de neiging het onomkeerbaar te maken — en maakt onze grondwettelijke beperkingen ten aanzien van discriminatie en vooringenomenheid praktischer en relevanter dan ooit.

In Duitsland is sprake geweest van een door schuldgevoel ingegeven beleid waarbij grote aantallen vluchtelingen werden toegelaten — een beleid dat op het punt staat ingrijpend te worden herzien. Deze vluchtelingen waren voor het grootste deel nooit bedoeld om Duitse staatsburgers te worden. Duitsland blijft bewust een etnisch Duitse natie. En de grondwettelijke waarborgen tegen discriminatie en intolerantie blijven er enigszins wankel, zij het niet zozeer als tijdens de Weimarrepubliek vóór Hitler.

Duitsland is het hart van Europa — een Europa dat nog altijd wordt gekenmerkt door een aanzienlijke mate van vreemdelingenhaat. Daarom is krachtig optreden noodzakelijk om te voorkomen dat het maatschappelijke klimaat opnieuw tragisch omslaat. Dezelfde principes die ons in Amerika beschermen, zullen voor Duitsland niet volstaan.”

-Earl Raab, Jewish Bulletin (19 Februari 1993)

Earl Raab zegt hier dat de Joodse veiligheid het best gediend wordt in het Westen door een Westerse samenleving die niet meer overwegend blank en Europees is. Het ontmantelen van een homogene samenleving zorgt er namelijk voor dat er nooit meer een “nazi-Arische partij” aan de macht zou kunnen komen. Duitsland en de rest van Europa waren dit in 1993 nog niet en zijn nog voor lange tijd bewust etnische naties gebleven. Daarom moet daar volgens hem krachtiger worden ingegrepen dan in de VS en dit is de afgelopen 30 jaar zichtbaar gebeurd.

De combinatie van Joods én links creëert een bijna perfecte beschermingsconstructie. Twee dingen maken Sophie Schwartz in het mediadebat vrijwel onaantastbaar:

1. Haar Joodse achtergrond wordt genegeerd. Iedereen praat over “Sophie Straat” alsof ze een links blanke zangeres is. Haar Joodse achtergrond wordt weggelaten.

2. Kritiek op haar is riskant. Omdat ze Joods is, hangt de beschuldiging van antisemitisme altijd in de lucht. Wie haar herkomst wél relevant maakt, speelt met het Joodse trauma.

De media houdt deze twee kanten gescheiden. Wanneer zij discrimineert op ras, is ze een blank meisje. Maar wanneer het over genocide of antisemitisme gaat, is ze ineens wél Joods. Dit zorgt ervoor dat “rechtse” partijen en figuren de Joodsheid van Sophie Schwartz niet benoemen vanwege hun voornamelijk pro-Joods & zionistische standpunten of uit vrees voor beschuldigingen van antisemitisme.

Het gevolg hiervan is dat elk serieus onderzoek naar de relatie van Joden tegenover de meerderheid als taboe wordt bestempeld. Van elke andere groep mag de afkomst wél worden geanalyseerd en staat het debat open over hoe die groep zich verhoudt tot de maatschappelijke norm. Zo kunnen we bijvoorbeeld spreken over de moslims als minderheidsgroep en over de kijk van veel moslims op vrouwen, iets waar de laatste tijd veel over wordt gesproken en waarop wél enorm veel kritiek mag zijn.

Maar bij Joden stopt dat gesprek onmiddellijk.

Je ziet bijvoorbeeld dat wanneer FVD-politicus Thierry Baudet de vraag opwerpt over Sophie Schwartz haar Joodse etniciteit, dat hij overspoeld wordt met morele afkeuring.

Zo ook in de tweet reactie van Wilders op een nieuwsartikel van NieuwRechts over Thierry Baudet. Zodra het over de etniciteit van een Joods persoon gaat, schuift hij het meteen richting de islam en stelt hij dat Baudet pro-islam is:

“Van kritisch over islam en pro-Israël naar pro-islam en anti-Israël. Ongelooflijk, onverstandig en erg jammer @thierrybaudet. De islam is het grootste gevaar voor onze vrijheid en westerse cultuur, een ideologie van (joden)haat en geweld. De islam hoort niet bij Nederland. ”

Op deze manier blijft deze specifieke Joodse minderheid altijd de enige groep die buiten elke kritische analyse valt. Want ook zodra de zogenaamd “rechtse” Joden kritiek krijgen, beroepen ze zich onmiddellijk op hun identiteit als Joodse minderheid. Zelfs Gidi Markuszower:

“Gaat de heer Klaver mij nou of all people extreemrechts in de schoenen schuiven? Extreemrechts? Iemand met mijn achtergrond extreemrechts? ”

Dit is precies waarom de Joodse afkomst van Sophie Schwartz relevant is. Niet omdat één zangeres iets roept op een festival. Maar zodat er ook kritisch gesproken kan worden over deze minderheid. Pas als ook deze groep onder hetzelfde licht komt te staan als iedere andere, kan het debat openbreken. Anders blijft ze buiten schot: de Jood als onschendbare dader.

Steun dit artikel hier met een donatie óf niet en lees meer over de nieuwe beweging van Mona Keijzer.

Share

Subscribe now

Deze beweging is niet per toeval ontstaan, maar kent een langere aanloop wat ik in 2025 in De Nationale Agenda Show aflevering 2 “Pas op voor Wierd Duk” al voorspelde.

Hierin analyseerde ik dat Wierd Duk een belangrijke rol probeert te spelen in de vorming van een nieuwe rechtse beweging. Duk keerde zich steeds nadrukkelijker tegen Geert Wilders en lijkt ruimte te zien voor een nieuw gezicht van rechts.

In de tussentijd heeft Wierd Duk achter de schermen Mona Keijzer en Gidi Markuszower aan elkaar gekoppeld. Wierd is namelijk goed bevriend met Maartje van Bronckhorst, een beleidsmedewerker van Gidi Markuszower, ook wel bekend op X onder naam @EenExWokeDocent.

Mona had, zoals ik al stelde in januari 2025 een gesprek met Gidi Markuszower vlak voordat ze als demissionair minister vertrok. Maar loog over de inhoud daarvan, ze stelde namelijk dat ze enkel in whatsappgroepen met elkaar hadden gesproken, terwijl het toen al ging over een nieuwe partij volgens meerdere ingewijden, wat ik óók in deze uitzending al besprak. Tot grote teleurstelling van Wierd Duk, die in december met pensioen gaat, liep deze potentiële samenwerking spaak.

Dat neemt niet weg dat Wierd Duk al een tijd bezig is met het opzetten van een nieuwe conservatieve beweging & media tak die Mona Keijzer volledig zal gaan steunen. Het was niet voor niets dat ingewijden vertelden dat Wierd Duk zichzelf uitnodigde op het moment dat Henk Vermeer de breuk binnen de BBB ging bespreken in de uitzending van Nieuws van de Dag. Meerdere bronnen hebben bevestigd dat Wierd Duk niet op het lijstje stond voor die uitzending, maar dat met veel druk hij tóch aan tafel mocht aanschuiven om gerichte vragen - vermoedelij samen met Mona Keijzer - Henk Vermeer onder vuur kon nemen.

Tegelijkertijd werkt Wierd Duk aan een nieuwe conservatieve beweging en mediaplatform, waarbij hij een sterke voorkeur, zo stelde hij zelf meerdere malen, voor Mona Keijzer heeft geuit. In dit artikel meer over zijn nieuwe platform & zijn financiers.

Daarmee ontstaat een opvallend patroon: waar Wilders jarenlang het belangrijkste gezicht van rechts was, gijzelt hij nu rechtse kiezer volgens Wierd Duk, terwijl hij er eerder altijd positief over was. Duk heeft zelf gezegd dat Keijzer kans maakt om de nieuwe leider van rechts te worden en heeft haar zelfs een potentieel van tientallen Kamerzetels toegedicht. Nu creëert hij met zijn mediazuil en beweging zijn eigen alternatief genaamd: de kerverse partij van Mona Keijzer “Project 2029”.

De Nieuwe Partij van Mona Keijzer

De nieuwe partij van Mona Keijzer “Project 2029” kent een gigantisch breed netwerk die de handen ineen hebben geslagen achter de schermen. Dit klinkt de rechtse kiezer goed in de oren, máár is dit wel een daadwerkelijk alternatief op de problemen in Nederland? U hoeft natuurlijk niet te bedenken dat ik een geluid wat de soevereiniteit van Nederland, de macht van de Europese unie, de NAVO en overige supranationale organisaties die onze democratie ondermijnen uiteraard een warm hart toe draag.

Echter, niet is wat het lijkt. Mijn zorg is dat Mona Keijzer kan worden gepresenteerd als de nieuwe anti-establishmentstem, terwijl zij op fundamentele geopolitieke onderwerpen binnen de bestaande kaders blijft.

Een nieuwe rechtse beweging kan zich presenteren als alternatief voor VVD, D66 en de gevestigde politiek, maar tegelijkertijd sterk pro-Amerikaans, pro-NAVO en pro-Israëlisch blijven. Daarom vraag ik me af of hier niet een nieuwe vorm van schijnoppositie ontstaat: een beweging die zich afzet tegen het establishment op immigratie, cultuur en identiteit, maar op geopolitiek gebied grotendeels dezelfde lijn blijft volgen. Dan verandert er op een aantal fundamentele punten weinig.

Elke oorlog in het Midden-Oosten leiden tot ongekende vluchtelingen, enorme defensie-uitgaven die beter elders hadden kunnen worden besteed met tegelijkertijd nog altijd onze kwetsbare grenzen die nog altijd wagenwijd openstaan vanwege het feit dat we binnen de EU opereren.

Dat noem ik in mijn analyse “Israel First, Netherlands last”: niet als bewering dat Duk of Keijzer letterlijk Israël boven Nederland plaatsen, maar als waarschuwing voor een politieke beweging waarin Israël, Amerika en de NAVO belangrijker blijven dan Nederlandse geopolitieke zelfstandigheid.

Het Bestuur

Wie naar de oprichters van de nieuwe partij kijken zien Jan Zwaan en Quinten Pluymaekers.

Jan Zwaan: van CDA en BBB naar Project 2029

Een van de opvallende namen achter Project 2029 is Jan Zwaan.

Zwaan werkt sinds augustus 2026 als bestuursadviseur bij de gemeente Den Haag. Daarvoor was hij politiek adviseur van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport voor Langdurige en Maatschappelijke Zorg genaamd: Nicki Pouw-Verweij. Die functie vervulde hij van juni 2025 tot maart 2026.

Nicky Pouw-Verweij splitste zich af van Forum voor Democratie in 2020 samen met o.a. Rob Roos en werd al eens samen met Wierd Duk gezien werd bij het “redt het platteland protest” van Marianne Zwagerman die mede-georganiseerd werd door de huidige financier van Wierd Duk: Chris van Lawick van Pabst.

Daarvóór werkte Zwaan anderhalf jaar als senior beleidsmedewerker bij de BoerBurgerBeweging (BBB), dus ook hij kent Nicky al langer dan vandaag. In die functie ondersteunde hij inhoudelijk de BBB-Tweede Kamerfractie. Zijn werkzaamheden bestonden onder meer uit het volgen van politieke en maatschappelijke ontwikkelingen, het opbouwen van kennisdossiers en het schrijven van spreekteksten, moties, amendementen, Kamervragen, wetgeving, nota’s en opinieartikelen. Ook adviseerde hij Kamerleden over stemmingen en werkte hij mee aan mediabijdragen.

Zijn politieke netwerk gaat echter verder terug. Tussen 2017 en 2023 was Zwaan IT-coördinator bij het CDA. Dat was bepaald geen vrijblijvende functie: hij hield zich bezig met informatiebeleid, de strategische ontwikkeling van applicaties, ICT-infrastructuur en werkplekbeheer en was daarnaast Functionaris Gegevensbescherming in het kader van de AVG. Daarmee zat hij midden in de digitale en organisatorische infrastructuur van de partij.

Dat maakt zijn CDA-periode extra interessant. Juist in deze jaren speelde binnen het CDA een van de meest roerige episodes uit de recente Nederlandse politiek: de omstreden lijsttrekkersverkiezing van 2020 tussen Hugo de Jonge en Pieter Omtzigt. De Jonge won uiteindelijk met slechts 258 stemmen verschil, waarna er grote onrust ontstond over het digitale stemproces en meldingen kwamen van stemmers die een andere kandidaat in hun bevestigingsmail zagen dan degene op wie zij naar eigen zeggen hadden gestemd.

Er is geen bewijs dat Zwaan persoonlijk betrokken was bij die onregelmatigheden, maar het is wel opmerkelijk dat iemand die juist verantwoordelijk was voor ICT, informatiebeleid en gegevensbescherming binnen de CDA-organisatie daar gedurende deze turbulente periode werkzaam was.

Zijn overstap naar een politieke adviesfunctie bij BBB krijgt tegen die achtergrond een extra interessante lading. Zijn politieke loopbaan begon dus niet bij BBB, maar in het hart van de CDA-bestuurspolitiek en vervolgt zich bij Keijzer.

Nog eerder werkte Zwaan in de journalistiek. Tussen 1998 en 2003 was hij onder meer redacteur bij regionale persbureaus en webredacteur bij John de Mol Produkties.

Binnen het netwerk rond de nieuwe beweging van Mona Keijzer is hij daarmee geen onbekende buitenstaander, maar iemand met jarenlange ervaring in en rondom de politieke en bestuurlijke infrastructuur van Den Haag, een vertrouweling van Keijzer.

De vraag is vervolgens hoe deze verschillende netwerken — van BBB en CDA tot het ministerie en de Haagse bestuurswereld — samenkomen rond Project 2029. Dat is relevant omdat de partij zich volgens de presentatie naar buiten toe juist als een nieuw politiek alternatief positioneert.

Quinten Pluymaekers

Een andere opvallende naam rond Project 2029 is Quinten Pluymaekers, die sinds 2022 directeur is van De Nieuwe Denktank. Daarmee bevindt hij zich in het netwerk van denktank- en ideeënvorming waaruit politieke bewegingen hun inhoudelijke koers kunnen ontwikkelen.

Pluymaekers heeft daarnaast een uitgesproken juridische en academische achtergrond. Hij is sinds 2018 counsel bij Mauperville LLP en werkte eerder als advocaat en legal counsel bij onder meer Bos & Partners Advocaten en KBC Bank & Verzekering. Daarvoor was hij onderzoeker aan het Onderzoekcentrum Onderneming & Recht en visiting researcher aan Sciences Po in Parijs.

Voor Project 2029 is vooral zijn combinatie van denktankwerk, juridische expertise en academische achtergrondinteressant. Waar Jan Zwaan vanuit de partijpolitiek en Haagse beleidswereld komt, brengt Pluymaekers juist ervaring mee vanuit de wereld van ideeënvorming, recht en onderzoek.

De Nieuwe Denktank, de club van Quinten Pluymaekers

De Nieuwe Denktank werd in juni 2022 opgericht vanuit een netwerk rond Pieter Omtzigt. Jurist Quinten Pluymaekers, die later directeur werd, hielp Omtzigt bovendien bij zijn boek Een nieuw sociaal contract.

De denktank organiseerde in 2023 een essaywedstrijd over falend overheidsbeleid. Een van de twee winnaars was Mona Keijzer, die daarmee al vóór haar huidige politieke project inhoudelijk verbonden was aan dit netwerk.

De denktank ontwikkelde vervolgens concrete beleidsalternatieven, met stikstof als belangrijkste dossier. Daarbij pleit de denktank niet voor het volledig afschaffen van stikstof- of natuurbeleid, zoals bijvoorbeeld Forum voor Democratie.

De Nieuwe Denktank pleit daarom voor een ander stikstofstelsel, met onder meer een rekenkundige ondergrens en meer ruimte voor praktisch en gericht natuurbeheer. Stikstofreductie blijft volgens de denktank wel noodzakelijk waar dat daadwerkelijk relevant is. Het gaat dus eerder om het vervangen van het huidige systeem dan om het volledig schrappen van stikstofbeleid.

De Nieuwe Denktank heeft bovendien expliciet als doel om niet alleen onderzoek te doen, maar haar ideeën actief te verspreiden zodat zij het beleid kunnen bijsturen (lees: niet fundamenteel veranderen).

De organisatie positioneert zichzelf als onafhankelijk en in het brede politieke midden, maar het netwerk eromheen omvat mensen uit CDA, NSC, PvdA, wetenschap, bedrijfsleven en de Haagse politiek.

Zo zit Diederik Boomsma (eerder CDA, toen NSC en nu JA21) bij de denktank, Project2029 lijkt zich in dit opzicht veel op NSC.

Ook de samenstelling van De Nieuwe Denktank is opvallend. Binnen het netwerk bevinden zich niet alleen juristen en christendemocratische denkers, maar ook mensen uit de sociaal-democratie, wetenschap en het internationale beleidsmilieu.

Een belangrijke naam is René Cuperus, voormalig PvdA-ideoloog en verbonden aan Instituut Clingendael, het Nederlandse kennisinstituut voor internationale betrekkingen, geopolitiek, Europese samenwerking en veiligheid. Clingendael adviseert en informeert onder meer overheid en politiek over het Nederlandse buitenland- en veiligheidsbeleid en levert daarmee een belangrijke bijdrage aan het internationale beleidsdebat.

Dat is interessant in het licht van Project 2029. De internationale oriëntatie die vanuit het Clingendael-netwerk wordt vertegenwoordigd, ligt namelijk niet vanzelfsprekend op één lijn met de meer nationaal-georiënteerde koers van Mona Keijzer. Keijzer heeft zich juist kritisch opgesteld tegenover verdere Europese integratie en pleitte in juni 2026 bijvoorbeeld voor het behouden van het Nederlandse vetorecht binnen de EU.

Daarmee ontstaat binnen het bredere netwerk een opmerkelijke spanning: enerzijds een gevestigde wereld van internationale betrekkingen, Europese samenwerking, NAVO en geopolitiek, anderzijds een politieke beweging die zich juist nadrukkelijk presenteert als verdediger van de Nederlandse nationale zeggenschap.

Ook Rosanne Hertzberger, microbioloog en voormalig NSC-Kamerlid, was verbonden aan De Nieuwe Denktank. Tijdens de coronacrisis nam Hertzberger bovendien een uitgesproken positie in vóór strengere maatregelen; in januari 2021 schreef zij expliciet over haar oproep tot een strengere lockdown.

Diederik Boomsma, eerder kamerlid van het CDA, vervolgens NSC en nu Ja21 kamerlid zit ook bij deze denktank. Nieuwsrechts prominent Daniel de Liever verzorgt de communicatielijnen binnen deze groep. Daarmee is een kort lijntje met Nieuwrechts en de bestuurder van de nieuwe partij Project 2029 snel gemaakt. Onlangs sloot (oud?)-BBB stemmer Jan Roos zich aan als columnist van Nieuwrechts.

Juist daarom is de aanwezigheid van Quinten Pluymaekers bij Project 2029 interessant. Hij vormt een directe verbinding tussen deze denktankwereld en de nieuwe politieke beweging van Keijzer.

Maar er is nog meer wat opvallend is aan de club waar het bestuurslid van Mona Keijzer zich in bevind. Eerder was Robert Kamphuis voorzitter van de denktank; hij werkte eerder voor CDA-Europarlementariër Wim van de Camp. Zoals eerder vermeld schreef Quinten Pluymaekers, later directeur van DND, mee met Omtzigt bij het schrijven van “Een nieuw sociaal contract.”

Omtzigt verscheen vervolgens bij presentaties van DND en nam onder meer het stikstofrapport persoonlijk in ontvangst. De denktank benadrukte formeel onafhankelijk te zijn, maar er werd destijds gesproken over een “kort lijntje naar Omtzigt”. Dat is dus een veel concretere verbinding dan alleen ideologische overeenkomst.

Ook Bart-Jan Heine zit bij de Denktank. Hij was actief bij de jongerenafdeling van het CDA en werd vervolgens betrokken bij De Nieuwe Denktank en de Stichting Sociale Christendemocratie, een kring van kritische CDA’ers rond Pieter Omtzigt. In 2022/2023 was Heine medeoprichter en lijsttrekker van Alliantie in Drenthe. Alliantie werd gevormd door mensen uit deze Omtzigt-gezinde kring, al benadrukte Omtzigt zelf dat hij formeel niet bij de partij betrokken was.

Marinus den Hartogh bewandelde een vergelijkbare route. Hij was jarenlang actief binnen het CDA, werd fellow en medeoprichter van De Nieuwe Denktank en was in 2023 lijsttrekker van Alliantie Overijssel. Daarmee vormde hij samen met Heine en Henriëtte van Hedel een directe politieke uitloper van de kring rond De Nieuwe Denktank.

De verbinding van Den Hartogh met NSC is vervolgens concreet. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2023 stond hij op de NSC-kandidatenlijst, maar werd geen Kamerlid. Later werkte hij als fellow van De Nieuwe Denktank in opdracht van het Wetenschappelijk Bureau van NSC aan onderzoek naar een nieuw natuur- en stikstofbeleid. In oktober 2025 verscheen zijn rapport Naar beter natuurbeheer en in februari 2026 schreef hij opnieuw samen met NSC-directeur Jos van Ginneken en Quinten Pluymaekers over het stikstofbeleid.

Ten slotte heeft de denktankDND heeft bovendien een duidelijke mediaverbinding met De Nieuwe Wereld van Ad Verbrugge. Vermoedelijk zal deze verbinding breken gezien het nieuwe platform van Wierd Duk eerder Mona gezind is, dan De Nieuwe Wereld.

The Heritage Foundation: een Nederlandse kopie van Project 2025?

De naam Project 2029 roept onmiddellijk associaties op met het Amerikaanse Project 2025 van de conservatieve denktank The Heritage Foundation.

Project 2025 was geen gewone denktankpublicatie of verkiezingsprogramma, maar een compleet draaiboek voor een toekomstige conservatieve regering. Het bestond uit een honderden pagina's tellend beleidsplan, een netwerk van tientallen tot uiteindelijk meer dan honderd conservatieve organisaties, een database met potentiële beleidsmakers, trainingen voor toekomstig overheidspersoneel en een concreet plan om vanaf de eerste dag van een nieuwe regering beleid door te voeren.
Het doel was expliciet om de conservatieve beweging klaar te stomen om de Amerikaanse bestuursstaat daadwerkelijk over te nemen en te hervormen.

Dat maakt de naam Project 2029 van Mona Keijzer op zijn minst opmerkelijk. Ook hier zien we een nieuwe conservatieve beweging die zich niet uitsluitend als politieke partij presenteert, maar waarachter een netwerk van denktanks, beleidsmedewerkers, juristen, mediafiguren en politiek adviseurs zichtbaar wordt. Zo duikt Daniel de Liever, die ook als redacteur bij het rechtse mediaplatform NieuwRechts actief is, in dit netwerk op. De vraag die gesteld moet worden is daarom: krijgt Nederland hier een eigen Project 2025, maar dan met Mona Keijzer als politiek gezicht?

Dat hoeft overigens niet te betekenen dat Project 2029 inhoudelijk een kopie van Heritage wordt. Project 2025 is uitgesproken Amerikaans en draait onder meer om het terugdringen van de federale bestuursstaat, strengere grenspolitiek, traditionele gezinswaarden en het versterken van Amerikaanse soevereiniteit. Maar juist de opzet en naamgeving zijn opvallend. En vanuit de Nederlandse soevereniteit geredeneerd is de fundamentele vraag vervolgens of dit werkelijk een alternatief voor het establishment wordt, of vooral een nieuwe conservatieve bestuurslaag die zich presenteert als anti-establishment, maar op fundamentele geopolitieke dossiers — zoals de NAVO, Amerika en Israël — binnen de bestaande kaders blijft opereren.

Heritage werd in 1973 opgericht en groeide uit tot een van de belangrijkste intellectuele organisaties achter de Amerikaanse conservatieve beweging. De denktank ontwikkelt beleid op het gebied van economie, overheid, immigratie, defensie, cultuur en buitenlandse politiek en probeert die ideeën vervolgens daadwerkelijk in Washington geïmplementeerd te krijgen.

Project 2025 ging daarin een stap verder. Het was geen gewoon verkiezingsprogramma, maar een complete bestuurlijke blauwdruk voor een toekomstige conservatieve regering. Heritage bracht meer dan 350 conservatieve auteurs en honderden andere deskundigen bijeen voor het ruim 900 pagina’s tellende Mandate for Leadership. Daarnaast werd een personeelsdatabase opgezet, werden toekomstige politieke benoemingen getraind en werd een 180-dagenplan gemaakt om beleid vanaf de eerste dag van een nieuwe regering te kunnen uitvoeren. Het project werkte uiteindelijk samen met 75 conservatieve organisaties.

De achterliggende gedachte is interessant: een verkiezing winnen is niet genoeg; je moet vooraf de mensen, ideeën en instituties klaarzetten om vervolgens daadwerkelijk de macht uit te oefenen. Heritage richtte zich daarom niet alleen tegen links beleid, maar expliciet tegen wat het de “administrative state” noemt: de permanente bureaucratische bestuurslaag die volgens de organisatie te veel macht heeft gekregen ten opzichte van gekozen politici.

Juist daarom is de naam Project 2029 opvallend. Als Mona Keijzers nieuwe beweging inderdaad een vergelijkbare infrastructuur wil bouwen — met politici, beleidsmakers, juristen, denktanks en mediafiguren — dan gaat het mogelijk om meer dan het zoveelste verkiezingsvehikel. De vraag is dan welke ideeën en welke geopolitieke koers achter dat nieuwe machtsblok schuilgaan. Het lijkt op een concurrerende factor met de maatschappelijke beweging die Forum voor Democratie in gang heeft gezet, met Wierd Duk en zijn financiers als niet media imperium die het ondersteunen.

En daar wordt het interessant. Heritage is namelijk helemaal geen isolationistische of anti-Amerikaanse organisatie. Integendeel: op het gebied van buitenlandse politiek staat de denktank voor een sterke Amerikaanse militaire en geopolitieke positie. Dat geldt in het bijzonder voor Israël.

In maart 2025 publiceerde Heritage bijvoorbeeld een afzonderlijk strategisch rapport met de veelzeggende titel U.S.–Israel Strategy: From Special Relationship to Strategic Partnership, 2029–2047. Daarin wordt voorgesteld om de relatie tussen Washington en Israël de komende decennia juist verder uit te bouwen tot een volwaardig strategisch partnerschap, met intensievere militaire, economische, diplomatieke en technologische samenwerking. Israël wordt daarin omschreven als een van Amerika’s strategisch belangrijkste partners en als een belangrijke krachtvermenigvuldiger voor Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten.

Ook de Abraham Accords spelen daarin een belangrijke rol: Heritage ziet een verder geïntegreerd Israëlisch-Arabisch veiligheids- en economisch netwerk als onderdeel van een Amerikaanse strategie om de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten vorm te geven. Iran en zijn bondgenoten worden daarbij als belangrijke gemeenschappelijke tegenstanders gezien.

Als de ideeen van Mona Keijzer overeenkomen met deze beweging, kunnen we ons gaan opmaken voor een door Nederlands gesteunde interventie in Iran. Een interventie met miljoenen vluchtelingen tot gevolg en verdere uitgaven die enkel het Amerikaans/Israelische belang dienen in plaats van die van Nederland.

Concluderend

Daarmee ontstaat een fundamentele vraag voor Project 2029. Wordt dit werkelijk een project voor Nederlandse soevereiniteit, of een Nederlandse vertaling van het Amerikaanse conservatieve model? Een beweging kan zich krachtig afzetten tegen immigratie, woke-beleid en de gevestigde Nederlandse politiek, maar tegelijkertijd vasthouden aan de bestaande geopolitieke afhankelijkheid van Washington, de NAVO en een zeer nauwe Amerikaans-Israëlische alliantie.

Dat is precies waar de vergelijking met Project 2025 interessant wordt. Het Amerikaanse project presenteert zich als een revolutie tegen de gevestigde bestuursstaat, maar is tegelijkertijd diep geworteld in een bredere Amerikaanse machtsstrategie. Vanuit Nederlands perspectief is daarom niet alleen de vraag wie er straks in Den Haag aan de knoppen zit, maar vooral: welke belangen en geopolitieke uitgangspunten bepalen waar die knoppen naartoe worden gedraaid?

De betrokkenheid van mensen als Daniel de Liever van NieuwRechts en Quinten Pluymaekers van De Nieuwe Denktank maakt die ontwikkeling extra interessant. Het zou te ver gaan om Project 2029 nu al een Nederlandse kopie van Project 2025 te noemen.

Maar de overeenkomst in naam, de nadruk op een netwerk van beleidsmakers en denktanks en het vooruitwerken naar een toekomstige bestuursperiode zijn opvallend genoeg om de vraag serieus te stellen: krijgt Nederland zijn eigen conservatieve machtsproject — en wordt dat daadwerkelijk soevereinistisch, of vooral een nieuwe verpakking van de bestaande Amerikaans-NAVO-Israëlische geopolitieke lijn?

Steun dit artikel hier met een donatie óf niet en lees meer over het mediaplatfom van Wierd Duk.

Leave a comment

Share

Subscribe now

Deze nieuwe media wint steeds meer terrein en invloed op het publieke debat en de versmelting tussen deze online initiatieven en traditionele media lijkt zich steeds meer voor te doen. Zo was te zien dat Jelle van Baardewijk, bestuurder van De Nieuwe Wereld, een unieke kans kreeg om bij WNL een kritisch geluid over NAVO te laten horen. Het is exact deze scheidslijn (de NAVO, VS en Israël) die de nieuwe media van de traditionele media onderscheidt.

Hij pleitte in de uitzending van WNL voor vrede en terugtrekking van de NAVO in Oekraïne. Dit tot grote ergernissen van de neoconservatieve stroming in Nederland, waar onder andere Wierd Duk toe behoort (later meer over Duk).

Het waren de ideologische bondgenoten van Wierd Duk die online flinke stennis schopten als het ging om het optreden van Jelle. Bert Brussen trok van leer, zichzelf blogger & journalist noemend, Carel Brendel “verdiepte” zich naar eigen zeggen in De Nieuwe Wereld door het volgende te stellen: “Ja. Ik heb me verdiept in DNW. Het is een platform dat in toenemende mate ruimte geeft aan Kremlin-propagandisten, bijvoorbeeld aan Ab Gietelink, Martijntje Smits en Marie-Thérèse ter Haar en aan een antisemitische complotdenker als Diedert de Wagt.”

Bert Brussen, die tevens samen met Duk online een interview opnam en samen met Roderick Veelo (columnist van De Telegraaf, later meer over hem), viel Carel meteen bij door te zeggen: “Dit klopt helaas.”

Jelle schoot defensief terug door te reageren dat er ook gasten van hun snit veel gezien worden bij het platform. Het mocht niet baten volgens Brussen: “Dat er ook andere gasten zitten maakt de slechte gasten nog niet beter”, aldus de podcastmaker.

Wat je duidelijk in deze conversatie ziet, is dat de zuil met een sterk zionistisch, pro-Amerikaans en NAVO-wereldbeeld zich beroept op hun morele superioriteit. Een andere mening over deze thema’s is niet alleen inhoudelijk fout, maar zo ook moreel fout. Een breuk binnen De Nieuwe Wereld is hiermee onvermijdelijk en lijkt veel op de breuk bij Ongehoord Nederland in 2024 met Arnold Karskens.

Bij Arnold Karskens, zo lezen we in de brandbrief in die periode, ging het om de zeer Israëlisch gekleurde weergave in de uitzendingen en de daarmee onvoorwaardelijke steun aan de PVV. Want het Israëlische belang, zo stellen nieuwe rechtse geluiden, kán ook haaks staan op het Nederlandse belang.

Dit heeft te maken met het feit dat de nieuwe rechtse stromingen vanuit een soeverein denkkader redeneren. Zij zien Nederland als een land op zichzelf met eigen belangen. Het kamp van de oud-rechtse garde ziet Nederland als onderdeel van het Westen (lees: Amerika) en heeft zich daarmee bij de globalisering als het ware “neergelegd”.

Deze breuklijn op “rechts” gaat in toenemende mate een rol spelen in het publieke debat. Het is als het ware een oorlog om de opiniehegemonie over wie of wat “rechts” definieert. De nieuwe definitie: burgers voor een soeverein Nederland die zélf hun eigen koers kiezen. En Wierd Duk speelt hier de sleutelrol in.

Duk is al jaren een graag geziene gast bij De Nieuwe Wereld, maar zo ook bij het establishment (Telegraaf, WNL, Nieuws van de Dag, Vandaag Inside). Hij sprak eerder een keer met de oprichter van De Nieuwe Wereld, Ad Verbrugge, over democratie, media en geopolitiek. En vooral op geopolitiek gebied is Ad Verbrugge flink opgeschoven ten opzichte van Wierd Duk als het gaat om standpunten over Israël, de NAVO en de VS.

Over deze breuk op rechts maken Wierd Duk en zijn ideologische bondgenoten zich grote zorgen. Duk pleitte daarom in december 2025 al voor een nieuwe (christelijke) conservatieve zuil. Het was het AD dat daarmee naar buiten kwam. Hij ontkrachtte dit, maar na een aantal tips van anonieme bronnen leek Duk dit enkel en alleen maar te ontkrachten vanwege zijn contractuele verplichtingen bij De Telegraaf.

Want, zo stellen meer dan zeven ingewijde bronnen, heeft Wierd Duk samen met Marlies Dekkers (die niet in het bestuur van De Nieuwe Wereld zit) een bondje gesloten. Deze alliantie heeft meerdere gesprekken gevoerd met Wybren van Haga van BVNL om een nieuw platform de lucht in te krijgen: Vrijplaatsmedia.nl.

Er zijn geheimhoudingsverklaringen getekend en het platform zou naar verwachting in december gelanceerd worden, omdat ook op dat moment Wierd Duk officieel met pensioen gaat.

Dit correspondeert overigens met het feit dat de domeinnaam al bestaat sinds 9 december 2025, terwijl het artikel over de nieuwe conservatieve zuil pas op 10 december in het AD verscheen.

En nu wordt het interessant: de domeinnaam is gemaakt door Durk Kooistra. Hij is een belangrijke pilaar bij De Nieuwe Wereld en houdt zich daar onder meer bezig met planningen, de studio, montage, sociale media en evenementen. Opvallend feit: ook is hij verbonden aan denktank en onderzoeksbureau Socires, dat een christelijk sausje heeft en een raad van toezicht heeft met twee oud-CDA’ers.

Het idee van Vrijplaatsmedia is volgens ingewijden gelijk aan het concept “The Daily Wire” in Amerika. Dat is een commercieel, rechts-conservatief mediaplatform dat nieuws, opinie, podcasts en video combineert. De vergelijking is ook geopolitiek interessant: The Daily Wire behoort tot de pro-Amerikaanse, pro-Israëlische vleugel van het Amerikaanse conservatisme. En dat is exact waar de nieuwe rechtse media, in zowel Amerika als in Nederland, in toenemende mate wil breken.

Het ontgaat mij niet om te vermelden dat Wierd Duk herhaaldelijk zich als voorstander van Mona Keijzer als premier heeft geuit en de laatste gemeenteraadsverkiezingen op de VVD stemde. Toen hem gevraagd werd naar waarom hij op de VVD stemde, stelde hij dat er geen enkele andere “rechtse” optie was. Forum voor Democratie deed mee in zijn gemeente, “maar daar ga ik niet p stemmen”. Vermoedelijk vanwege de Israel-kritische koers. Wierd Duk stelt hiermee duidelijk het standpunt over Israel boven zijn eigen autonome keuze als stemmer voor Nederland.

Andreas Speyerbach, volgens ingewijden, zou onder invloed staan van Wierd Duk en heeft geprobeerd vaste interviewer te worden bij De Nieuwe Wereld. Dat is niet doorgegaan om uiteenlopende reden tot grote woede van Mona Keijzer die volgens bronnen verhaal is gaan halen bij Ad Verbrugge die niet toegaf.

Andrea greep namelijk als potentieel beleidsmedewerker van Mona Keijzer bij de BBB nét mis, omdat Mona daarvoor net opstapte bij de BBB. Mona wilde haar stallen bij De Nieuwe Wereld, wat niet geheel ongebruikelijk is in de politiek. Medewerkers van zowel de politiek en journalistiek wisselen continu de macht zoals ook in de Nederlandse documentaire “Media in macht van de politiek in 2025” werd onthuld.

Andrea is tevens als “net niet Mona Keijzer’s assistent” de voorzitter van de stichting democratische vernieuwing waarmee zij een een rechtszaak spant ter verdediging van de Nederlandse cultuur samen met Gouke Moes die mede-bestuurder is. Gouke Moes heeft openlijk de brief ondertekend bij de BBB die de kant van Mona Keijzer koos.

Andrea werd bekend in het publieke debat sinds zij bij Bert Brussen aanschoof en haar substack artikel over de rechtsstaat en democratie veel tractie kreeg. Ze is onderdeel van hetzelfde ecosysteem als waar Wierd Duk zich in bevind.

Des te meer is het aannemelijk dat Wierd Duk een groot netwerk om zich heen aan het verzamelen is die met hun mediaplatform voornamelijk de steun in de rug zullen zijn van Mona Keijzer. Waar bijvoorbeeld Ongehoord Nederland door diezelfde mensen een “Forum kanaal” wordt genoemd, bouwen zij zelf doodleuk aan het “Paling kanaal”.

Volgens de zeven ingewijden zijn de volgende namen betrokken of worden erbij betrokken.

Vala van den Boomen (BVNL)
Roderick Veelo (columnist van De Telegraaf)
Wierd Duk (Telegraaf, vaak te gast bij De Nieuwe Wereld)
Marlies Dekkers (vaste interviewer De Nieuwe Wereld)
Ronald Plasterk (onbekend welke rol)
Andrea Speyerbach (onbekend welke rol)
Wybren van Haga (BVNL, twijfel over financiering, wel betrokken)
Durk Kooistra (De Nieuwe Wereld, interne organisator)
Gert-Jan van ’t Hag (financier)
Chris van Lawick van Pabst (financier)
Rikstus Oosterhuis (financier)

De Financiers

De financiers van het nieuwe platform maken het nog interessanter. De twee namen die opduiken zijn Gert-Jan van ’t Hag & Chris van Lawick van Pabst. De laatstgenoemde was onder andere mede-organisator van Redt het Platteland van Marianne Zwagerman, was naar eigen zeggen op zijn LinkedIn-profiel eigenaar van het merk Marlies Dekkers en was ook verbonden aan De Nieuwe Wereld, maar vertrok met een conflict waarover ik de details laat voor wat het is.

Beiden hebben een lange carrière in de wereld van grote financiële transacties, investeringen, vastgoed en institutionele bedrijven. Als een nieuw mediaplatform zich presenteert als onafhankelijk en alternatief - hoe is het dan mogelijk om geheel onafhankelijk met deze grote spelers als financier te opereren?

Laten we beginnen met Gert-Jan van ’t Hag, over wie bijna overigens geen enkele foto en informatie op het internet is te vinden.

Gert-Jan van ’t Hag: van adviesbureau naar miljarden aan investeringen

Van ’t Hag studeerde Econometrie en Economie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Econometrie is kort gezegd economie waarbij veel gebruik wordt gemaakt van wiskunde, statistiek en modellen.

Daarna werkte hij bij A.T. Kearney. Dat is een internationaal adviesbureau dat grote bedrijven adviseert over bijvoorbeeld strategie, organisatie, kostenbesparing en grote bedrijfsovernames.

Vervolgens ging hij naar Kempen & Co, een Nederlandse zakenbank. Van 2000 tot 2007 was hij daar directeur Corporate Finance. Daar hielp hij met het nemen van grote financiële beslissingen. Denk aan het kopen of verkopen van bedrijven, fusies, overnames en het aantrekken van grote hoeveelheden geld.

Daarna stapte Van ’t Hag over naar Egeria.

Egeria is geen klein investeringsbedrijf. Egeria is een grote Nederlandse private-equityfirma. Dat betekent dat zij als investeringsmaatschappij grote bedragen in bedrijven stopt, bijvoorbeeld om ze te laten groeien of over te nemen, en vervolgens probeert daar rendement — dus winst — op te maken.

Egeria beheert ongeveer €3,5 miljard. De bedrijven waarin Egeria investeert zijn gezamenlijk goed voor ongeveer 12.500 werknemers en €2,5 miljard omzet per jaar.

Egeria heeft daarnaast verschillende grote investeringsfondsen. Dat is dus een financiële speler van aanzienlijke omvang.

En dan is er nog de media.

Van ’t Hag was namens Egeria betrokken bij de overname van NRC Media rond 2009/2010. Egeria werd toen samen met een ander platform, “Het Gesprek”, eigenaar van NRC Media.

Dat maakt zijn huidige betrokkenheid bij het platform van Wierd Duk best interessant…

Want hoe is het mogelijk dat een financier eerder geïnteresseerd in een krant als het NRC om vervolgens ook in een nieuw mediaplatform met een compleet andere kleur te investeren?

Chris van Lawick van Pabst: vastgoed, banken en Schiphol

De tweede naam is Chris W.M. van Lawick van Pabst.

Zijn carrière ligt vooral in de wereld van vastgoed en financiering.

Van Lawick van Pabst werkte bij Schiphol Real Estate, de vastgoedtak van Schiphol. Schiphol Real Estate houdt zich bezig met het ontwikkelen, beheren en verhuren van vastgoed op en rond Schiphol. Het gaat dus niet alleen om de luchthaven zelf, maar ook om de enorme hoeveelheid kantoren, bedrijfsgebouwen en andere commerciële ruimtes die bij zo’n luchthaven horen.

In 2004 werd Van Lawick van Pabst in De Accountant genoemd als business controller van Schiphol Real Estate. Een controller helpt het management om financiële beslissingen te nemen. En de schaal van Schiphol Real Estate was aanzienlijk. In die periode ging het om ongeveer €900 miljoen aan belegd vermogen.

De familienaam Van Lawick van Pabst

Daar komt nog een andere laag bij, die iets esoterischer is, maar ik nog onvermeld mag laten. Echter, je kan op basis van deze zaken tegelijkertijd ook geen conclusies trekken.

De naam Van Lawick van Pabst behoort tot een oude Nederlandse adellijke familie.
De ogenschijnlijke broer, Eric van Lawick van Pabst, heeft een hoge functie bij het Ministerie van Defensie gehad.

Daarnaast bestaat er een historische verbinding tussen deze familienaam en de vrijmetselarij. In een ledenlijst uit 1833 van vrijmetselaarsloge De Eensgezindheid in Willemstad staat een J.D.A.A. van Lawick van Pabst vermeld als Tweede Opziener.

Een Tweede Opziener was een officiële functie binnen een vrijmetselaarsloge. De persoon was dus niet slechts een toevallig aanwezig lid, maar bekleedde een functie binnen de organisatie.

We kunnen dus enkel met zekerheid zeggen dat de familienaam in ieder geval verbonden is aan de loge, alleen bewijst dat uiteraard niet dat deze financier daar onderdeel van is. Echter, de loopbaan van Chris en zijn ogenschijnlijke broer passen in een patroon van lieden die nauw verbonden zijn met netwerken die hen in staat stellen zulke functies te bemachtigen.

Nogmaals, we moeten eerst genealogisch aantonen dat deze historische vrijmetselaar daadwerkelijk een directe voorouder van Chris is voordat we dat kunnen beweren. Echter, is de naam zo bijzonder en schaars dat we het hier vermelden.

Al met al gaat het dus om twee mensen die hun loopbaan hebben opgebouwd in werelden waar grote hoeveelheden geld, investeringen en institutionele besluitvorming samenkomen.

Rikstus Oosterhuis

Ook Rikstus Oosterhuis wordt genoemd als financier van Vrijplaatsmedia. Zijn achtergrond is opvallend:

Oosterhuis was in 1989 lijsttrekker van het Initiatief voor Europese Democratie (IDE), een politieke partij die zich inzette voor een sterker en democratischer Europa en meer macht voor het Europees Parlement.

Daarna bouwde hij een carrière op in de media- en evenementenwereld. Hij was onder meer betrokken bij tijdschriften en onderwijs- en carrièrebeurzen en werd directeur van Aromedia.

Aromedia groeide uit tot een grote speler op de markt voor jongeren-, onderwijs- en carrièremedia. Zo werd het tijdschrift Carp, gericht op hoogopgeleide jonge professionals, uiteindelijk verkocht aan een onderdeel van Telegraaf Media Groep.

Oosterhuis is daarmee niet alleen iemand met kapitaal, maar iemand met ervaring in het opbouwen van media, het bereiken van specifieke doelgroepen en het ontwikkelen van commerciële mediaconcepten.

Zijn politieke verleden ligt bij een uitgesproken pro-Europese beweging, terwijl het nieuwe project van Duk zich juist ontwikkelt vanuit een bredere conservatieve en anti-establishmenthoek. Juist daarom is zijn betrokkenheid bij een nieuw-conservatief mediaplatform interessant.

Dat betekent niet dat Oosterhuis vandaag dezelfde politieke opvattingen heeft als in 1989, of dat hij vanuit politieke motieven investeert. Daarvoor is geen bewijs. Het maakt zijn achtergrond echter wel relevant voor de vraag welke mensen en netwerken financieel achter de nieuwe mediabeweging van Wierd Duk komen te staan.

Terug naar De Nieuwe Wereld

En dan komt De Nieuwe Wereld in beeld.

Wierd Duk is geen onbekende binnen De Nieuwe Wereld. Het platform van Ad Verbrugge heeft hem regelmatig een podium gegeven en presenteert zichzelf als een plek waar verschillende perspectieven met elkaar in gesprek kunnen gaan.

Alleen het perspectief waar Ad Verbrugge zichzelf mee identificeert, namelijk een NAVO-, Israëlische, Amerikaanse kritische koers, dat is exact de botsing waar de stroming van Duk zo min mogelijk ruimte aan wil bieden.

Hoe graag Ad ook zou willen, hoe graag Jelle zichzelf als “open & tolerant” platform wil profileren - de verdedigers van de “westerse liberale democratie” zullen er altijd alles aan doen om hun geluid dominanter te laten klinken dan het tegengestelde geluid, omdat er een morele superioriteit aan ten grondslag ligt.

Het probleem deed zich voor bij Ongehoord Nederland en zal zich herhalen bij De Nieuwe Wereld. Ingewijden stellen dat niemand bij De Nieuwe Wereld weet dat Durk Kooistra betrokken is bij dit nieuwe platform, dat een directe concurrentie met De Nieuwe Wereld aan zal gaan.

Het lijkt er daarmee sterk op dat Durk Kooistra van binnenuit in het geheim werkt aan een direct concurrerend platform, omdat Ad Verbrugge en Jelle van Baardewijk buiten de keurige lijntjes van het publieke debat hebben gekleurd.

Juist daarom is het nieuwe project van Wierd Duk zo ontzettend interessant. Want Duk lijkt een eigen (neo)conservatieve mediabeweging te willen opbouwen. En exact daar schuurt het.

De belangrijkste politieke scheidslijn van de komende jaren loopt namelijk niet meer simpelweg tussen links en rechts. Een steeds belangrijkere vraag is: Moet Nederland vasthouden aan de bestaande westerse wereldorde rond de VS en de NAVO? Of: Moet Europa zelfstandiger worden en richting een multipolaire wereld bewegen, waarin ook China, Rusland en andere machtsblokken een grotere rol krijgen?

Bij die discussies komen automatisch onderwerpen als Oekraïne, Rusland, de NAVO, de Verenigde Staten en Israël gegarandeerd op tafel.

En daarmee is de uiteindelijke hamvraag niet óf De Nieuwe Wereld zich gaat splitsen, maar wanneer en wie er financieel achter de splitsing van het nieuwe mediaplatform van Wierd Duk staat.

Want uit welke financiële en maatschappelijke netwerken komen deze financiers en hoeveel invloed hebben zij daadwerkelijk? Want aan de ene kant zal dit nieuwe platform zich gaan presenteren als onafhankelijk en kritisch tegenover de gevestigde orde.

Maar aan de andere kant staan financiers met carrières in private equity, zakenbankieren, vastgoed, banken en grote institutionele organisaties aan de achterkant aan de grond van dit project.

Is dit werkelijk een nieuwe vrijplaats buiten de gevestigde machtsstructuren — óf ontstaat er een nieuwe mediazuil, gefinancierd door mensen die zelf diep geworteld zijn in de financiële en institutionele wereld?

Waardeer je dit artikel? Doe hier een gift — óf niet…

Heeft u meer tips over het financiele netwerk? Mail naar info@krispijnpunt.nl

Subscribe now

Share

De Telegraaf profileert zich al jaren als de krant van “het andere geluid”. Vele oud-NOS kijkers die de eenzijdigheid van de door de overheidsgeld gesubsidieerde staatsomroep zat zijn geraakt komen uit bij deze krant. Zij is het opvangcentrum geworden nadat het vertrouwen in de publieke omroep en andere gevestigde media is afgebrokkeld.

De Telegraaf is nét salonfähig genoeg om trots met die krant op schoot in de trein te zitten zonder gek aangekeken te worden door de goegemeente. Maar wie De Telegraaf serieus bestudeert, ziet iets anders: geen oppositiekrant, maar een zorgvuldig afgebakend kanaal waarin onvrede wordt opgevangen, gestuurd en begrensd.

De Telegraaf is namelijk sinds kort overgenomen door één van de grote Belgische families. De verhalen van rijke Belgische families zijn veelal bekend bij De Telegraaf lezers. “Ja, dat zijn die linkse kranten van het AD, Trouw enzovoorts toch!?”, hoor je veel Telegraaf lezers denken. Enfin, ook De Telegraaf valt onder de Belgen.

Wie de geschiedenis en de huidige eigendomsstructuur van De Telegraaf serieus bestudeert, ziet in haar eigen historie geschreven dat zijzelf de bestrijders waren van Pim Fortuyn. Terwijl diezelfde Fortuynisten vandaag de dag De Telegraaf koesteren in het Nederlandse medialandschap. Ironisch gezien het volgende citaat in de eigen archieven van De Telegraaf: “In deze jaren (2001-2002 red.) was De Telegraaf bestrijder van Pim Fortuyn, waarop Fortuyn in de uitzending van Businessclass op 10 februari 2002 dreigde de krant kapot te maken.”

Wie de eigen archieven van De Telegraaf erop naslaat, ziet een consistente lijn: Fortuyn werd weggezet als gevaarlijk, instabiel, onbetrouwbaar. Niet als legitieme systeemcriticus, maar als risico voor de democratische orde. Dat was geen incident, maar beleid — gedeeld met de publieke omroep en andere grote kranten. Het is niet voor niets dat na de dood van Fortuyn hoofdredacteuren, waaronder die van De Telegraaf, op de nationale televisie bijeenkwamen om zijn dood en de rol van de media daarvan te bespreken.

Dat roept een vraag op die zelden gesteld wordt:
hoe kan een krant die Fortuyn bestreed, nu worden gezien als zijn ideologische erfgenaam?

Het antwoord ligt niet in ideologie, maar in de bedrijfsstructuur met aandeelhouders die de benoemingsmacht hebben. Vergeet de uitvoerende macht. Het is de benoemende macht die daadwerkelijke controle heeft over een organisatie.

Mediahuis
Sinds 2017 is De Telegraaf onderdeel van Mediahuis, een Belgisch mediaconcern met titels in Nederland, België, Ierland, Duitsland en Luxemburg. Sinds De Telegraaf onderdeel is van Mediahuis, is zij ingebed in een internationaal mediaconcern met duidelijke economische en politieke netwerken. Mediahuis presenteert zich als neutrale uitgever, maar eigendom doet ertoe — altijd.

Centraal binnen Mediahuis staat Thomas Leysen, jarenlang voorzitter van de raad van bestuur. Leysen is geen journalist en maakte zijn naam in de staalindustrie, onder meer als topman van ArcelorMittal Belgium. Hij is een zwaargewicht uit het Europese bedrijfsleven en was lid van de lobbygroep European Round Table of Industrialists (ERT).

Dit is geen denktank, maar een invloedrijk lobby- en adviesorgaan van top-CEO’s van grote Europese multinationals. Sinds de jaren tachtig heeft de ERT een aantoonbare rol gespeeld in het stimuleren van bijvoorbeeld het invoeren van de euro.

Daarnaast is hij lid van de Trilateral Commission, een besloten netwerk dat sinds de jaren zeventig invloedrijke figuren uit Noord-Amerika, West-Europa en Azië samenbrengt. De commissie heeft geen formele macht, maar fungeert als ideeën- en netwerkplatform waar beleidskaders worden afgestemd tussen politieke leiders, bedrijfsleven, academie en media. U weet wel, net zoals het World Economic Forum volgens Mark Rutte “maar een praatclub” was.

Voor critici — en zeker voor mensen die zich herkennen in het gedachtegoed van Pim Fortuyn — is dit precies het probleem: beleid en wereldbeelden worden voorbereid in netwerken die buiten het directe bereik van kiezers en parlementen vallen. U financiert met uw abonnement op De Telegraaf een lid van de trilaterale commissie.

Thomas Leysen is tot slot niet alleen voorzitter van het Mediahuis, maar ook deelnemer van de Bilderberg-stuurgroep. Dat plaatst De Telegraaf onvermijdelijk in een bredere machtscontext. De Bilderberg-stuurgroep is geen debatclub, maar een besloten netwerk waar politieke, economische en mediatieke elites (zoals ons koningshuis) elkaar ontmoeten, agenda’s verkennen en relaties onderhouden — buiten publieke verantwoording om.

Voor lezers die zich herkennen in Fortuyns kritiek op ondoorzichtige elites en technocratische macht is dit geen kleinigheid, maar een daadwerkelijk teken dat er iets goeds mis is in de structuur van De Telegraaf.

Het betekent overigens niet dat journalisten direct worden aangestuurd, maar wel dat de krant eigendom is van een concern waarvan de top actief participeert in dezelfde internationale netwerken die Europese integratie, geopolitieke consensus en economische globalisering vormgeven. In zo’n context wordt kritiek zelden verboden, maar vaak begrensd: zichtbaar fel, maar structureel ongevaarlijk. Dat is geen samenzwering, maar een klassieke dynamiek van macht, netwerk en media.

Wie goed op de kritiek van De Telegraaf let als het gaat om het klimaatbeleid, ziet dat De Telegraaf vrijwel nooit de daadwerkelijke invloed van de mens op het klimaat bekritiseert. Het gaat enkel over de kosten van het beleid, de irrationaliteit - maar nooit over het daadwerkelijk in twijfel trekken van de gehele stelling dat de mens hier grotendeels verantwoordelijk voor is én er dus iets aan zou moeten doen.

Deze nuance is niet alleen redactioneel, maar past ook in het belang van één van de grote aandeelhouders Guus van Puijenbroek die via hun family-office VP Capital aandeelhouder en van 2012 tot en met 2019 commissaris bij De Telegraaf Media Group (vóór de overname van het mediahuis) was en nu een aandeelhouder van het Mediahuis.

Hij is actief als impact-investeerder die zijn kapitaal en netwerk inzet voor duurzame vooruitgang zoals klimaat, biodiversiteit en sociale gelijkheid. VP Capital profileert zichzelf als een “impact-gedreven” investeerder die investeert in sectoren als cleantech, energie en agrifood, en streeft naar CO₂-neutraliteit. Ook investeert hij in de eiwittransitie die bestaat uit het onder andere eten van insecten.

Dat kan een spanningsveld creëren: enerzijds profileert De Telegraaf zich als kritisch over klimaatbeleid, anderzijds ligt de bredere investeringsstrategie van een belangrijke eigenaar juist in lijn met zijn klimaatinvesteringen.

Wat betekent dit voor De Telegraaf?

Het gaat niet om de vraag of Thomas Leysen individuele journalisten aanwijzingen geeft. De vraag is subtieler — en veel belangrijker:

Wat gebeurt er met een krant die zich presenteert als anti-establishment, wanneer ze eigendom is van een concern dat diep verweven is met de internationale netwerken van juist dat establishment?

In zo’n context ontstaan geen officiële verboden onderwerpen, maar wel onzichtbare grenzen:

• Kritiek op de NAVO blijft vaak abstract of moreel van aard

• Kritiek op de EU richt zich vooral op procedures, niet op de kern van de macht

• Globalisering wordt zelden besproken als een kwestie van wie werkelijk de macht heeft

• Elite-netwerken verschijnen alleen in overdreven, karikaturale vormen

De Telegraaf kan zo wél fungeren als uitlaatklep voor onvrede, maar niet als instrument voor fundamentele machtsanalyse. Boosheid wordt gekanaliseerd, maar zelden op de structuren gericht waarbinnen de eigenaar zelf actief is.

Van Fortuyn naar beheerst verzet

Dit verklaart ook de historische paradox rond Pim Fortuyn. De Telegraaf bestreed hem toen hij het systeem écht ontregelde. Vandaag wordt zijn nalatenschap selectief omarmd — zonder zijn diepere kritiek op macht, bestuur en elitevorming.

Sterker nog, de hoofdredacteur van De Telegraaf Kamran Ullah stond in 2010 op de lijst van de VVD op plek 59. Een weliswaar lage plek, maar hij was al langer onderdeel van de VVD baantjescarroussel. Hij was bijvoorbeeld al in 2006 bestuurslid van de VVD in Amsterdam-west.

Later kwam hij bij het andere VVD-bolwerk terecht, ditmaal in de journalistiek: WNL. De omroep heeft nu een oud-persvoorlichter en spindoctor van Mark Rutte als hoofdredacteur, genaamd: Kees Berghuis. Zo heeft De Telegraaf een VVD-hoofdredacteur Kamran Ullah.

Wat overblijft, is een ingekapseld verzet met het netwerk van de VVD die uiteindelijk aan de knoppen draait. Ter herinnering, een paar dagen voor de vorige verkiezingen mocht Annemarie van Gaal een column groot in De Telegraaf schrijven - toegestaan door Kamran Ullah - met een oproep om tóch maar op de VVD te stemmen. Het riekt naar de reinste vorm van netwerkcorruptie.

De media horen in een democratie het establishment te controleren, bekritiseren - en zeker niet te faciliteren. Het establishment lijkt dan ook hedendaags geen links versus rechts schisma te zijn. Het lijkt eerder op een anti-globalistisch versus nationalistische strijd te zijn geworden. Met binnen de globalistische stroming een conservatievere en een progressievere. Vice versa exact hetzelfde.

De SP is aan de “linkerflank” een anti globalistisch geluid, zoals FVD dat aan de rechterflank is. Het establishment lijkt zich te hebben gedefinieerd tot het machtsblok van de EU, NAVO, World Economic Forum & vergelijkbare netwerken en multinationals. En alle genoemde aandeelhouders van De Telegraaf hebben min of meer belang bij elk aspect van dit establishment.

Conclusie

De Telegraaf is geen verrader van Fortuyn.
Ze was nooit zijn bondgenoot.

Ze bestrijdt vandaag niet het establishment — ze beheert de onvrede ertegen. Dat is geen zwakte, maar haar kracht. En precies daarom is zij zo geliefd bij mensen die verandering willen, maar zich nog binnen veilige kaders willen bewegen.

Het is van belang te gaan beseffen dat deze aandeelhouders enkel en alleen De Telegraaf bezitten vanwege de opbrengsten die wij voor hen genereren met een abonnement. Zeg hier je abonnement op

Mocht je dit artikel waarderen, steun mij dan hier - of niet ;)