Al enige tijd gaf ik u niets nieuws te lezen. Een grote onvoldaanheid bekruipt me sedert de start van de lente en ik had gehoopt me daar een weg door te banen, of hem me eigen te maken, maar in geen van beide ben ik geslaagd. Waar ik een kleine twee jaar geleden vond dat ik goede redenen had te beginnen met delen op dit medium, heb ik tegenwoordig een andere houding en verbaas ik me over mijn voorbije, gedeeltelijke schaamteloosheid. Hoewel ik me steevast heb afgevraagd of er iets van waarde lag in mijn stukken, heb ik mijn gedachten en ervaringen de vrije loop gelaten en vond ik het prettig fragmenten uit mijn beleving te bundelen. Het is gebleken dat ik bij lange na niet klaar ben mezelf op deze manier bloot te geven, daar ik al even overmand word door een gêne die alles te maken heeft met wat ik eerder heb geschreven, met wat u heeft gelezen.

Ik beticht mezelf hierbij van kinderlijke naïviteit, een zekere ijdelheid en een onvermogen mijn ongeduld de kop in te drukken. Het medium voedt mijn haast, terwijl ik over de thema’s die ik aansneed vooralsnog niet ben uitgedacht. De stelligheid remt me in het uitgebreider verkennen van deze onderwerpen en ik begrijp niet waarom mijn huidige mening of kennis er al toe zou doen. Soms vrees ik eeuwig te stagneren door het gevoel nog niet voldoende te weten, of niet goed genoeg te zijn. Tegelijkertijd heeft met name het afgelopen jaar me geleerd dat het een goede zaak is het een of het ander te laten rijpen zonder een bijkomend paar ogen, en geeft dat me steeds meer plezier.

Substack is niet langer de plek waar ik mijn denken en dagen kan en wil articuleren. Eens zal ik genoeg te vertellen hebben en daarachter kunnen staan, maar mijn ongemak heeft uitgewezen dat het daar het moment nog niet, of niet meer, voor is. Desalniettemin dank ik u, alle paar honderd, voor het lezen en reageren; de interactie is me leerzaam en interessant geweest.

Ik houd van niets dat definitief is, toch zeg ik u voorlopig gedag.

Vriendelijke groet,

L.