Ik ben op ‘Damernas’, in Varberg, Zweden.

Een klein, bloot paradijs op aarde.

In de weerspiegeling van mijn laptop zie ik jonge borsten, waarbij de zwaartekracht, na twee keer lang borstvoeden, begonnen is zijn werk te doen. Daaronder een buik, waar ik van houd, maar die zeker geen sixpack is. (Met een navelpiercing die nog stamt uit het jaar 2006, toen ik mezelf de dag na mijn ontmaagding zó cool vond, dat ik een leven zonder navelringetje ondenkbaar vond. In die tijd had ik trouwens geen ringetje, maar hingen er kristallen hangertjes van wietplantjes in mijn navel).

Damernas

Vanaf kinds af aan gingen wij elke zomer een maand naar Zweden (mijn vaderland) op vakantie, waar we met drie generaties vrouwen, oma, mama, zussjes en ik, naar ons vaste zwemplek gingen. Toevallig en naakt-zwemplek. Genaamd ‘Damernas’ (in de volksmond). Damernas is een naaktbad, alleen voor vrouwen, op de rotsen aan de Zweedse kust bij Varberg, opgericht rond 1910. Naast Damernas ligt Gubbernas, het zwemgedeelte voor de heren.

Je loopt via een betonnen stijger de zee in en als je naar links kijkt vanaf de stijger, zie je de naakte mannen 100 meter verderop de zee in duiken.

Vlak voor je ligt een mini rots-eilandje in de blauwe zee. Je kan het zeewier heen en weer zien wiegen op de bodem van de zee twee meter onder je.

Het is een van mijn favoriete plekken op aarde.

Subscribe now

Picknicken met kanelbullar, boeken lezen, krabbetjes vangen en uren snorkelen. Allemaal in ons blote kont.

Damernas is een Zweeds paradijs. Keuvelende vrouwen omringen je en je kijkt je ogen uit. Dat er geen mannen rondlopen, zegt namelijk niet dat er niet gekeken wordt. Alle soorten lichamen paraderen er rond. Sommige Zweedse omaatjes zijn zo donker als melkchocolade omdat ze van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat liggen te bakken. Je pikt ze er zo uit. Dit zijn de echte Damernas-veteranen en degenen die er de dienst uitmaken. O wee, als je ooit op hun plekje gaat liggen, dan word je zonder pardon in het Zweeds weggebonjourd. Een heel andere slag zijn de onwennige groepjes meisjes van een jaar of 20, die hun bikinibroekje vaak wél aanhouden. Alles mag, alles is oké.

Alles loopt voorbij

Als klein meisje al, keken mijn zusjes en ik onze ogen uit. Alle soorten tieten, vulvas, billen en buiken liepen voorbij. Vrouwen met kleine tieten, vrouwen met heel grote tieten, vrouwen met geen tieten, of juist met hele lange tieten, vrouwen met maar één tiet en vrouwen met gekochte tieten. Fascinerend vond ik het. Nu nog steeds.

Als je op Damernas om je heen kijkt, zie je dat misschien één enkele bil op de hele badplaats die geen cellulitis heeft en dat schaamhaar er eigenlijk best natuurlijk uitziet. Je ziet aan je rechterkant hoe een ondervoed lichaam er naakt uitziet en bij iemand anders dat rugvetplooien de normaalste zaak van de wereld zijn. Ook zie je hoe lichamen eruitzien, wanneer er totaal nul gêne is. Niemand maakt zich druk over snijdende bikinibroek-randjes of omhoogschuivende topjes.

Ik denk dat wanneer je allemaal je kleren uittrekt en iedereen even kwetsbaar is, wij vrouwen, wij oordelende, Instagram-gebrainwashte vrouwen, eigenlijk heel lief voor elkaar en elkaars lichaam kunnen zijn. En, als iedereen niet zo oordelend over elkaars lichaam is, is het een stuk makkelijker om een beetje lief te zijn voor je eigen lijf.

Op Damernas voel ik me een jonge deerne in de bloei van haar leven, en vind ik mijn 70-jarige gekreukelde buurvrouw even mooi.

Jammer, dat dat gevoel langzaam maar zeker verdwijnt wanneer je je onderbroek, bh, je shirt en je rokje daarna weer aantrekt en Damernas verlaat.

Onbewust oordelend loop ik door het stadje Varberg, om me terloops even zorgen te maken dat mijn oma me zo meteen niet te veel aardappels opschept. Ik heb namelijk al zo veel kanelbullar gegeten vandaag…

Het is augustus. Een van mijn lievelingsmaanden. Maar ook de maand waarin je merkt dat de dagen alweer langzaam korter worden en de nachten langer.

Ik zuig alle zonovergoten dagen, zwemmomenten en etentjes in de tuin maar al te graag in me op.

En ik stuur jou ook graag een extra fijne reden om erop uit te gaan:

Een zomers zinderende Walking Meditation om al je zintuigen te openen.

Perfect voor deze zalige zonnige dagen.

Dus, hop. Laptop dicht. Ga naar buiten. De natuur in. Of desnoods een park, een stukje stadsgroen. Get your ass out there. Koptelefoon niet vergeten ;)

Enjoy the summer. Zuig elk moment in je op. Open je zintuigen en LEEF.

Voor nu, veel liefs.

Liv

Read more

Read more

True story.

Ik snapte even helemaal niks meer van de wereld. Waar zijn we de weg kwijtgeraakt met z’n allen?

Binnen in de yogazaal hadden we zojuist heerlijk met onze ogen dicht "Loka samasta sukhino bhavantu" gechant. Wat ongeveer dit betekent: "May all beings everywhere be happy and free, and may the thoughts, words, and actions of my own life contribute in some way to that happiness and to that freedom."

Maar begint echte ‘happiness to all beings’ niet simpelweg met wc-papier achterlaten voor de medemens?

Wat gaat hier mis?

Het lijkt erop dat we vooral het eerste deel van van ‘Loka samasta’ willen voelen: “May all beings everywhere be happy and free.” Punt. Op zich is dit natuurlijk niet iets waar de meeste yogi’s en mensen die met bewustzijnswerk bezig zijn het oneens mee zouden kunnen zijn. Want, hoe kan je tegen vrede zijn?

Het jammere is alleen dat een heel groot deel van de mensheid én van de ‘bewuste’ communities het tweede deel van de betekenis negeert: “and may the thoughts, words, and actions of my own life contribute in some way to that happiness and to that freedom.”

Ik maak me er zelf ook schuldig aan. Ik ben moe en ga mediteren. Vlak daarna kom ik in de keuken en snauw ik tegen mijn 5-jarige dochter als ze haar schoenen niet snel genoeg aandoet, omdat we naar school moeten. Ik kom uit een ademsessie en duik daarna in mijn telefoon, en koop een plastic ding dat ik niet nodig heb via Amazon. Ik geef een duo-ademsessie aan een stel en we praten over de onvoorwaardelijkheid van echte liefde. Diezelfde avond maak ik nog ruzie met mijn partner. We zijn niet perfect. We zijn menselijke wezens, met alle eigenaardigheden, onbewust gedrag en rare sprongen die daarbij horen. En dat is oké. Zolang je maar (soms achteraf) met een nieuwe bril, door al het bewustzijnswerk wat je gedaan hebt, naar dat gedrag kan kijken en kan voelen: “ai, da was niet oké.”

Maar is het niet vreemd… Dat er nog nooit zó veel mensen met zelfoptimalisatie bezig zijn geweest en tegelijkertijd de wereld zich nog nooit zo self-centered en fucked-up heeft gedragen?

De cijfers liegen niet.

Nog nooit eerder waren er zo veel mensen bezig met zich beter te voelen. De wereldwijde wellness-economie bereikte in 2024 een nieuw record van $6,8 biljoen en groeide met 7,9% ten opzichte van 2023. Global Wellness Institute

Ter vergelijking: wellness is groter dan toerisme ($5 biljoen), de groene economie ($5,1 biljoen) en de IT-sector ($5,3 biljoen). Het is bijna vier keer zo groot als de farmaceutische industrie ($1,8 biljoen).

En toch gaat de wereld naar de knoppen. De problemen waar we onszelf en onze kinderen mee opzadelen liegen er niet om. De grootste wereldleiders zijn manische psychopaten die alleen maar met hun zielige piemeltjes aan het zwaaien zijn; er dreigt een Derde Wereldoorlog; extreem rechtse denkbeelden zijn genormaliseerd; het lukt ons als mensen niet om een leefbare balans te behouden binnen onze kwetsbare biosfeer en de verschillen tussen rijk en arm worden steeds groter. Ik hoef het je geloof ik niet uit te leggen.

Dus.

Hoe kan het dat er zó veel mensen innerlijk werk doen en we tegelijkertijd met z’n allen in een hyperpolymegatregajumbo-crisis zitten?

Een echt antwoord heb ik niet. Maar, misschien past ‘innerlijk werk’ gewoon bij de individualisering van onze wereld. Nog meer spullen, check. Nog meer geld, check. Nog meer mentale optimalisatie, check.

Of, misschien is het andersom, en worden we zo verdrietig van de staat van de wereld en de kapitalistische gevangenis die we voor onszelf gecreëerd hebben, dat we onszelf een weg naar buiten willen mediteren.

Heb jij een idee? Ik heb geen harde antwoorden. Wat ik wel weet is dat het niet alleen een gemiste kans is dat die zelfontwikkeling niet voldoende wordt ingezet voor het werk ‘naar buiten’, maar ook dat het eigenlijk gewoon bullshit is. Het mist het héle punt van spiritualiteit, van innerlijk werk, van wakker worden in deze gekke wereld. Het weerhoudt men ervan om écht volledig mens te zijn en de verantwoordelijkheid te nemen die daarbij hoort.

Over twee weken kom ik met mijn vervolg en vertel ik je waarom.

Heb jij ondertussen een antwoord of een mijmering over dit onderwerp? Laat het me weten in de comments.

Tot voor kort dacht ik dat iedereen om me heen ‘emotioneler’ was dan ik. Als vrienden met liefdesverdriet om advies vroegen, zei ik eerlijk: “Ik voel gewoon minder dan jij, dus ik zou het eerlijk gezegd echt niet weten. Dus… Wijntje?” 🤡

Het was niet zo dat ik niet van het leven kon geníeten. Dat kon ik wel. Ik voelde de hoogtepunten, maar negeerde de dieptepunten. Ik koos ervoor om alleen maar in het licht te staan en de duisternis te negeren. Niet omdat mijn leven alleen maar rozengeur en maneschijn was. Er was natuurlijk ook een schaduwkant. Ik wilde die alleen niet zien.

“Wat je niet weet, wat je niet deert”, zeggen ze. En dat klopt. Een beetje. Totdat je tegen de lamp loopt

Dat gebeurde mij rond mijn dertigste. Het leven, met al zijn schaduwkanten, dreigde me te overspoelen. Want, hoe graag we ook in het zonlicht willen staan. De winter komt altijd. Shit happens.

En ik, het meisje met de roze bril, kon er niet mee omgaan. Ik stond zo ver van mijn eigen emoties af dat ze me volledig overnamen. Ik wérd de emotie, omdat ik mijn eigen schaduwkant zo lang had weggedrukt, en ik niet wist hoe ik ermee moest omgaan. Ik zwom een beetje rond in de duisternis die periode. Kon zomaar in huilen uitbarsten als ik op de fiets zat en er geen directe aanleiding toe was.

Totdat ademwerk op m’n pad kwam.

In 2020, kwam ik per toeval met een online ademwerk rogramma in aanraking. Het was corona-tijd dus de online programma’s vlogen je om de oren. Deze cursus heette Circular Breathwork. Klinkt goed, dacht ik. Ademen. Ontspanning. Lekker.

Little did I know…

We bleken een super-diepe, life-changing manier van stress- en trauma-release te leren: de Verbonden Adem. Een techniek waarbij we op het ritme van muziek, twee seconden in- en één seconde uit zouden ademen. Door de mond. De meester legde uit dat er van alles kon gebeuren, maar ik was best sceptisch. Dat stemmetje met ‘Hij beschrijft een soort psychedelische reis.. Maar kan dat? Met alleen de adem..? Let’s see.”

De eerste sessie duurde ‘maar’ vijf minuten, maar ik wist niet wat me overkwam. We begonnen te ademen en na een minuut kon mijn lichaam niet stoppen met bewegen, alsof het in een soort spasme zat. Zo veel spanning en onverwerkte shit droeg ik met me mee. Ik vond het bijna pijnlijk en op momenten ondraaglijk. Maar, ik kwam erdoorheen. De eerste vijf minuten Verbonden Ademen van mijn leven. Ik haatte het. Wat een vreselijke kwelling. Zó onconfortabel! Ik doe dit nooit meer.

En toch… Er was iets gebeurd.

Na de sessie voelde ik me geweldig. Vrij. Rustig. En zo, Mezelf. Dus de week erop zat ik er netjes weer. En de week daarop en daarop en daarop. Ik raakte in de ban van de adem. Ik had al veel opleidingen en cursussen gedaan, maar nooit had iets me zo gegrepen als deze Verbonden Adem. Ik was totaal overdonderd dat we dít konden, met alleen ons eigen lichaam, aanraking en muziek.

Ik had nooit kunnen dromen dat het mijn leven zo ingrijpend zou veranderen. Door te ademen kon ik eindelijk voelen. Echt voelen.Zoveel dingen uit het verleden die in mijn lichaam lagen opgeslagen en nooit aan het licht waren gekomen, kwamen tijdens adembegeleiding naar boven.

Ik huilde de tranen die ik als kind niet kon huilen. Ik schreeuwde. Ik schopte, en soms voelde ik me licht als een veer. En na een aantal sessies kwam er eindelijk vreugde. Ik lachte als een klein kind, en voelde speelsheid, blijdschap en sensualiteit in me opkomen zoals ik dat nog nooit had ervaren.

Een vreugde zonder aanleiding. Puur geluk en rust van binnenuit.

Ademwerk is geen highway to heaven. Maar het kan je wel op het goede spoor zetten. Het is voor iedereen die moeite heeft met voelen. Voor iedereen die denkt dat alles met het hoofd op te kunnen lossen. Voor iedereen die feiten belangrijker vindt dan gevoelens, en voor iedereen die klaar is voor een nieuw hoofdstuk.

De wetenschap achter ademhaling

Onze ademhaling is onze meest essentiële bron van leven en heeft een enorme invloed op ons systeem. Voor wie nog niet overtuigd is: een paar feiten.

De meeste inzichten hieronder komen van journalist James Nestor, die het bestseller boek Breath schreef. Een aanrader.

Wat me het meest bijbleef uit het boek:

• In rust is minder ademen beter. Een ritme van 5 of 6 seconden in, 5 of 6 seconden uit werkt het beste. Dit staat ook bekend als Resonance Breathing.

• De manier waarop je ademt beïnvloedt chronische ontstekingen, die gelinkt zijn aan slaapapneu, artritis, diabetes type 2 en andere auto-immuunziekten. Daarnaast kan het atletische prestaties verbeteren, interne organen verjongen, snurken tegengaan, astma verlichten en zelfs de wervelkolom positief beïnvloeden bij scoliose.

• Uitademen is minstens zo belangrijk als inademen. Hoe dat werkt? Lees het boek.

En dan mijn favoriete stijl: Bewust Verbonden Ademen.

Verbonden Ademstijlen zoals Tummo, Wim Hof, Holotropic Breathing of Bewust Verbonden Ademen hebben de volgende gezondheidsvoordelen:

• Stressregulatie

• Vermindert ontstekingen in het lichaam

• Kan helpen bij angst en depressie

• Vergroot de longcapaciteit

• Verlaagt de bloeddruk

• Helpt bij het beheersen van astma- en eczeemklachten

• Verbetert de slaap

Ben je nieuwsgierig geworden? Ik geef 1:1-ademsessies en groepssessies. Check maar bij me in als je meer wil weten. Ook geef ik binnenkort weer een online variant van Verbonden Ademen waarin we in vier weken diep in de adem duiken. Stuur me een mailtje op liv@livstig.nl als meer wil weten!

Keep breathing en wie weet tot snel.

Trip(ple) Breath: een mini-circulaire-adempractice

Check dit filmpje voor een mini-mini-versie van Wim Hof Breathing. Ik vind hem vooral lekker voor meer focus, energie en minder brain-fog (die erg aanwezig is met weinig slaap en een baby van 11 maanden).

Ayurveda Zomer Tip: Verkoelende Rozen Facial Mist

Ik wilde een eigen rozen facial mist spray maken met de rozen uit de tuin. Maar dat mislukte. Het rozenwater rook zelfs best vies. Maar niet getreurd, en maak het leven vooral niet moelijker dan het is: ik bestelde een rozenwater als basis. Et voila, een makkie Rozen Facial Mist recept voor u:

🌹 1,5 eetlepel rozen destillaat
🧙‍♀️ 0,5 eetlepel Witch Hazel
🌱 0,5 Aloë Vera gel
Aanvullen met water

Rozenwater is al eeuwen het go-to middel in de Ayurveda voor een verhitte huid. Dus ideaal voor de zomer. Rozen hebben van nature een koelende werking op Pitta: het kalmeert, verfrist en brengt je zenuwstelsel een beetje tot rust. In je gezicht én in je hoofd.

Boektip: Breath van James Nestor

Wij bouwen een huis in Zweden.

‘Wij’ zijn in dit geval: mijn zusje Lotte, vriend Pelle, mijn ouders en ik. Los van dat mijn vader ervandaan komt, ben ik verliefd op het land. Als ik één ding aan Zweden zou moeten kiezen dat ik geweldig vind, is dat er zo weinig mensen zijn. (Ter vergelijking: In Nederland wonen gemiddeld ongeveer 547 mensen per vierkante kilometer. In Zweden zijn dat er 23 per km²!) Zodra je de Öresundsbron (brug) over bent van Kopenhagen naar Zweden, valt de drukte van je af. Mijn zenuwstel herstelt zich, en ik voel rust in mijn lichaam (ja, zelfs met twee drukke kleine mensjes op de achterbank).

Je zou het misschien niet denken van deze circusdirecteur, maar ik ben stiekem een vermomde introvert. Naar de buitenwereld toe, trek ik mijn panterjas aan en zet ik mijn circuspet op. Maar een deel van mij wil het liefst in mijn eentje in een kleine hut aan zee wonen, met heel veel boeken en voor de rest van mijn leven zwijgen. In Zweden voelt dat iets dichterbij.

Dat doet me denken. Heeft niet elke extraverte ziel dit? Dat een deel van hen heimelijk verlangt om te verdwijnen, niks te hoeven zeggen en gewoon even een tijdje onzichtbaar te zijn?

Enfin. Terug naar Zweden.

Mijn vader komt er vandaan en ik kom er al mijn hele leven. Het is mijn tweede thuis. Mijn kindzomers werden doorgebracht bij Farmor en Farfar (oma en opa), in hun huis aan zee in Varberg. Alle neefjes en nichtjes logeerden daar een hele zomer lang. Het was magisch. Ik heb voornamelijk herinneringen aan kristalhelder water waar je tot meters diep de bodem kon zien. En, waar we in ons blootje van de Zweedse rotsen insprongen. Als ik mijn ogen doe, dan ben ik weer in de bossen met nooit-bewandeld fluoriserend mos en spring ik in een ijskoud meertjes. Ik ruik weer de geur van de dagelijkse kanelbullar. (De regenachtige dagen heb ik uiteraard uit mijn geheugen gewist.)

Om mijn kinderen dezelfde Zweedse wilde natuur mee te geven, bouwen we daar nu een familiehuis. Het was een lot uit de loterij. Een aantal jaar geleden vond ik een landje, waar ik ‘toevallig’ tegenaan reed. Ik schakelde ons hele gezin in. Land is in Zweden niet zo duur als in Nederland, dus het lag net binnen ons bereik om dit te kopen. We deden alles stap voor stap. Telkens als we weer wat geld gespaard hadden, kon er weer wat gebeuren. En nu, drie jaar later, staat er een huis. Een écht huis. Met een puntdak. Met vooral alle dank aan mijn zusje Lotte, die zich ontpopte tot mega talentvolle bouwvrouw. Dit hele avontuur is te volgen via @lila__landet

Volg hier ons Zweedse avontuur

Ik deel ooit meer over hoe we dit allemaal gedaan hebben, mocht je zelf ooit van plan zijn om een droomhuis te bouwen, met kleine financiële middelen voorhanden. Mocht je al meer willen weten, check even bij me in!

Zweedse Dennensiroop

Mijn Zweedse oma leeft nog. Oma Monica, die onlangs 90 is geworden, gaf een groots feest met koffie en gebakjes. Uiteraard waren wij erbij. Hoppa, met de halve familie erheen om deze vrouw te vieren. (Haar ouderdomsgeheim is om elke week een paar keer naar de sauna te gaan!)

Ik ontdekte toen we in Zweden waren iets heel moois in de natuur: jonge dennentoppen. Ze steken als trotse fallusjes uit de knoppen van de moederboom, zijn gifgroen en zacht. Ze prikken dus nog niet. Ze zijn de zachte babyversie van de tak. En ze schijnen vol te zitten met vitamine C.

Het was iets dat ik me nog nooit eerder was opgevallen, maar wat ik nu OVERAL zie.

Ken je dat? Dat een fenomeen in de natuur je 35 jaar niet is opgevallen, maar zodra je het ziet, kan je het niet meer ‘ont-zien’? (De jonge takjes doen mij denken dat de den een beetje opgewonden is dat de lente is begonnen.)

Drie Magische Dennen-Recepten

Zoals je op de foto kan zien, zijn alle toppen alweer bijna groot. Ze komen uit tussen april en juni. Dus, NU is de tijd om nog iets met de topjes te doen.

🌲 DENNENTOP SIROOP

• Pluk 20-30 jonge dennentoppen (alleen in eind april-juni!) en pluk van verschillende bomen, zodat je niet één boom verzwakt

• Kook ze 20 min in 1 liter water

• Zeef de vloeistof en pers goed uit

• Voeg 200 gr suiker toe + optioneel het sap van 1 citroen

• Nog 5-10 min inkoken tot siroop

• In gesteriliseerde flesjes gieten en afsluiten

• Goed voor je luchtwegen & immuunsysteem

🍯 DENNENTOP HONING

• Vul een pot met verse jonge dennentoppen

• Giet rauwe honing erover tot alles bedekt is

• Deksel erop, 2-3 weken laten trekken op kamertemperatuur

• Zeven of gewoon zo eten

• Lepeltje per dag voor keel & luchtwegen

• (Niet voor kinderen onder de 1 jaar)
  
  🫖 DENNENTOP THEE

• Pak een handjevol verse dennentoppen

• 5 min zachtjes koken in water (niet koken — dan verlies je vitamine C)

• Zeven en eventueel honing toevoegen

• Direct drinken, lekker met een schijfje citroen

19-Seconden-Reset voor drukke Lentedagen

Dan de ademoefening van deze week. Een van mijn favorieten, die ik élke dag voor het slapengaan doe. Hij is ook top voor als de dag je even te veel wordt en je stress hebt omdat je allemaal deadlines én 37.982 kinderen van de crèche en voetbal moet halen, maar eigenlijk gewoon dennensiroop wil maken.

De 4-7-8 Adem

Met de 4-7-8 ademhaling breng je in 19 seconden rust in je zenuwstelsel. Ik noem hem ook wel de Busy Bee Breath. Want je kan hem altijd doen en het werkt ALTIJD. Hij is echt lekker voor bezige bijtjes zoals ik. (En jij?)

Hij gaat zo:
🌬️Inademen door je neus in 4 sec.
⚪️ Adem inhouden voor 7 sec.
🌬️ Adem uit gedurende 8 sec. (mag door je neus of je mond, wat je zelf fijn vindt)

En dan nog dit:

Wil je elke maand een begeleide audio-ademmeditatie in je inbox ontvangen en meedoen aan een langere online Verbonden Ademsessie? Support mijn werk en subscribe voor €5 per maand.

Mijn leven soms wel. Dan lijkt het één groot vaag theaterstuk, waarin ik de hoofdrol speel, maar mijn tekst ben vergeten, of passief in het publiek zit en de heksenketel op het podium aanschouw. Een grote, lange chaotische show, met op het eind, de grande finale: de dood.

Yep. Zo kán het leven voelen. Als ik denk te verdrinken in die chaos. Maar, zo voelt het niet altijd. Gelukkig niet! Want. Ik heb namelijk een manier gevonden om het circus te veranderen in een ceremonie, de Circus Ceremonie. Dan ben ik niet meer de vage acteur of de passieve toeschouwer, maar de directeur van het hele zwikkie.

Wat versta ik onder mijn ‘Circus Ceremonie’?

Als ik leef volgens de wetten van mijn Circus Ceremonie, voeg ik een snufje bewustzijn toe aan het doldwaze levenscircus. Ik creëer momenten waar ik helemaal present ben en die het leven vieren. Groot en klein. Met de kindjes, of met mezelf. In de stad of in de natuur. In mijn nakie in de keuken, of ‘s avonds onder de dekens in bed met een kopje thee. Mijn Circus Ceremonie laat zich overal beleven. Het leven voelt dan ineens niet meer als chaos, maar als een grote viering, waarin ik de ceremonieleider ben en de touwtjes in handen heb. Wanneer ik in mijn Circus Ceremonie zit, geniet ik van elk moment.

Zo wordt elke week, dag en minuut een kans om alles van het leven te ervaren, te voelen, ruiken en proeven. Met dagelijks een paar minuten bewust te ademen (soms maar 20 seconden), dansen in de woonkamer, wildplukken op z’n stads, (een poging tot) Ayurvedisch leven volgens het seizoen, en een Tantrische oefening op z’n tijd. En, dat tegenwoordig allemaal in de korte slaapjes van mijn baby gepropt.

Deze Show

Deze Substack is een uitnodiging. In de eerste plaats aan mezelf. Om me vaker in de Circus Ceremonie te bevinden. Een goeie stok achter de deur, om nóg meer te omarmen wat mij gelukkig maakt.

In Circus Ceremonie deel ik wekelijks mijn persoonlijke, eerlijke overpeinzingen over het leven als drukke, creatieve duizendpoot, ademcoach en toevallig ook moeder van twee jonge, vurige dochters: Sol (5) en Skipper (0). Ik deel over het hervinden van mijn wilde zelf, na het krijgen van twee kinderen. En, over hoe ik in elke minuut van de dag iets waardevols probeer te proppen. Tot ik af en toe weer eens tot de realisatie kom dat ik niet méér moet doen, maar misschien ietsje minder.. (Yep. In another lifetime).

Ik maak dus graag van het leven één grote ceremonie. Let op: geen ‘feest’. I wish. Maar ook geen grauwe, grijze opeenstapeling van dagen. Hell no. Het leven, met al zijn kleur, rauwheid en diepte. Juist dat leven. Dat leven wil ik leven. En dat leven is een groot circus, en een ceremonie tegelijk.

Waar komt die ontdekkingsdrang en megalomane drang om álles uit het leven willen halen vandaan?

Ik ben geboren in het begin van de jaren ‘90, op een woonboot in het centrum van Amsterdam, het oude Westerdok. Pal naast het Centraal Station, op een oud rangeerterrein van de NS. Op de plek waar tegenwoordig hoge donkergrijze flatgebouwen staan, zetten in de jaren ‘80 de woningzoekenden uit nood hun woonwagens neer of kraakten een oude loods. Ook meerden de waternomaden hun woonboten aan om er hun fijne thuis van te maken. (Ja, toen kon dat nog in Amsterdam. Nu kost een ligplaats op het westerdok €800.000).

De wijk werd organisch gesticht doordat er woningnood heerste in de stad, maar in de jaren die volgden groeide het Westerdok uit tot een wild stadsparadijs, waar wij, de kinderen, leefden als kleine ongetemde stadsnomaden.

We zwommen in de gracht (waar het riool van de woonboten nog op uitkwam) en speelden in de open tuinen van de gekraakte loodsen. We plukten kippen-eieren uit verlaten woonwagens van ‘wilde’ kippen die los leefden op het Westerdok. Het leven was een uitbundig stadssprookje.

Dus. Misschien is daar wel begonnen. Het innerlijk weten dat het leven is bedoeld om écht te Leven. Met de hoofdletter L. Te Ervaren. En, niet om achter een scherm door te brengen met werk dat je ‘mwah’ vindt. Ik wil gelukkig zijn. Ik wil voelen, proeven, ruiken, dansen, aanschouwen. En alles ervaren met de diepgang van het diepste potentieel. Dus, ik doe zelfonderzoek, ik duik naar binnen en naar buiten. En, dat allemaal op z’n Amsterdams. Met nuchterheid. Met branie. Met gelakte nagels, roze Crocs en een zeebra-broek aan. I only do this in style.

Ik nodig je graag uit om een kijkje te nemen in mijn Circus Ceremonie en wellicht geïnspireerd te raken om ook zelf wat show- en ceremonie-elementen aan je eigen leven toe te voegen.

It’s showtime.

Liefs,

Liv

How to Join the Circus

Elke week schrijf ik een post. Verwacht hier geen gepoleiste wellness-content. Maar gewoon ik, die als de draken eindelijk in bed liggen mijn gedachten op papier zet.

Ik vertel je hoe ik die week van een hectisch circusmomentje een kleine ceremonie heb gemaakt. Ik deel een ademoefening die ik zelf gebruik, soms twee minuten, soms twintig seconden op de fiets. En ik geef je een seizoenstip vanuit de Ayurveda: wat je nu kunt eten, plukken, of gewoon even buiten zien. Dat krijg je gratis, elke week, gewoon in je mailbox. Ook deel ik hoe je van stadse kinderen Wilde Stadskinderen kan maken, door ze mee te nemen op avontuur.

Wil je meer? Dan wordt het leuker.

Voor €5 per maand krijg je alles hierboven, plus elke maand een begeleide ademmeditatie van tien minuten die je gewoon in bed kunt doen. Of op de wc met de deur op slot. Je krijgt ook toegang tot mijn maandelijkse online ademsessie van een uur, waar we samen ademen met een kleine groep mensen die ook van het leven een grote ceremonie maken. En je krijgt 10% korting op al mijn online programma’s en live ademcirkels.

En dan is er nog de Circus Ceremonie Lover voor €150. Dat is alles van paid, plus een uur met mij, één op één, online. We ademen samen. Als je klaar bent voor de deep-dive in Circus Ceremonie land.

Abonneer nu