yine dudaklarındaki aynı bakış

yine saçlarındaki aynı yürüyüş

nereye gidecek bunun sonu?

uzaktan sesini duyuyorum

maalesef ben gidiyorum

sana saçma mı bilmiyorum

nereye gidecek bunun sonu?

tabii ki seni özleyeceğim

değil seni sevmiyorum

evet seni seviyorum

nereye gidecek bunun sonu?

kaçmak istiyorum senden

korkuyorum kendimden

lütfen, bırak beni sende

nereye gidecek bunun sonu?

harcama vaktini bana

kalma benim yanımda

git, lütfen git

sev başkalarını

yaklaşma bana

sus, lütfen sus

ne yaptığını bilmiyorsun

uzaklaş benden, n’olursun

suyu içimde hissediyorum.

suya tanrım diye sesleniyorum,

beni kendinle kutsamanı diliyorum.

bana kendini vermeni bekliyorum,

parmaklarımda, göğsümde akıyorum.

ulaş bana, beni kendine çevir tanrım, ruhum,

bedenim senden oluşsun diyorum.

kalbime dönüşüp içimde atıyorsun,

her damlada yeniden doğuyorsun.

ben suyum, sen suyun ruhusun,

ikimiz bir olup sonsuza akıyorsun.

damlalar tenimde harfler gibi yazıyor,

okunmayan bir dilde adımı söylüyor.

ben ki suyun çocuğuyum, köküyüm, tohumu,

suyun derinliğinde arıyorum kendi ruhumu.

saadece akıyorum, akıyorum, akıyorum, suya karışıp sonsuzluğa karışıyorum.

ikinci part

budizm'in farklı türleri ve sembolleri var. önce en genel haliyle üç büyük gelenekten bahsedicem.

theravada bugün özellikle sri lanka, myanmar, tayland, laos, kambocya gibi gibii yerlerde yaygın olan bir gelenek. daha eski budist metinlerine ve erken dönem öğretilerine oldukça fazla önem verir. burada kişinin kendi zihnini eğitmesi ve nirvana'ya ulaşması çok önemlidir

mahayana çin, kore, japonya ve vietnam gibi bölgelerde gelişen dahaa geniş bir gelenektir. burada ise diğer canlıların da acıdan kurtulmasına yardım etmek önemlidir

bodhisattva aydınlanmaya yönelen ama yalnızca kendisi için değil, diğer varlıkların da özgürleşmesi için çalışan bir figürdür (bu kavramdan da bahsetmek istedim)

vajrayana ise özellikle tibet ve himalaya bölgesindeki budist geleneklerle ilişkilendirilir. mantralar, görselleştirmeler, ritüeller ve farklı meditasyon yöntemleri burada daha çok görülüyor

bunları üç farklı din gibi düşünmeyinn 😭 hepsinin ortak bir budist temeli var ama tarih boyunca farklı coğrafyalarda, kültürlerde ve topluluklarda farklı şekillerde gelişmişler. zen de ayrı bir dördüncü büyük mezhep gibi düşünülmemeli

yani canlarim internette gördüğünüz her budist görüntüsü aynı geleneğe ait olmayabilir

sembollerden konusalım şimdi. en bilineni muhtemelen lotus çiçeğidir. lotus çamurlu sudan çıkar ama çiçek açtığında temiz ve güzel görünür. bu yüzden budist sanatında lotus, saflık, uyanış ve zihnin cehaletten özgürleşmesi gibi anlamlarla ilişkilendiriliyor

bir başka önemli sembol dharma çarkıdır. sekiz kollu olan versiyonunu daha önce konuştuğumuz sekiz aşamalı asil yol ile ilişkilendirebilirsiniz. çarkın dönmesi ise dharma'nın, yani buda'nın öğretilerinin dünyada yayılmasını ve uygulanmasını ifade ediyor.

bodhi ağacı da var. siddhartha gautama'nın aydınlanmaya ulaştığı ağacın bir incir ağacı olduğuna inanılır. bu yüzden de bodhi ağacı budist gelenekte uyanışla çok güçlü şekilde ilişkilendiriliyor

buda heykelleri de çok yanlış anlaşılabiliyor maalesef 😔 buda'nın heykelini görmek, budistlerin bir tanrıya tapması anlamına gelmek zorunda değil!!!! buda yaratıcı bir tanrı olarak görülmüyor ztn. heykel, buda'yı, öğretiyi, uyanışı veyaa kişinin kendi pratiğini hatırlatan bir sembol olabilir gayet. aynı şekilde meditasyon yapan bir buda heykeli de "huzurun resmi" olsun diye yapılmış bir dekorasyon değil

mala da sık gördüğüm şeylerden biri. boncuklardan oluşan bu tespih(?) mantra tekrarında veya meditasyonda saymaya yardımcı olmak için kullanılabiliyor. sadece bileğe takılan güzel bir aksesuar değil yanii.

pff geçen partın sonundaki konuya geri dönüyoruz.. bir lotus dövmesi yaptırabilirsin tabii ki de. ya da bir buda heykelini odana koyabilirsin, meditasyon yapan birinin fotoğrafını paylaşabilirsin. ama bunların hiçbiri tek başına seni budist yapmaz. daha öğrenmemiz gereken çok şey var budist olmak istiyorsan. ben bunu yazmaya kalkışsam çok uzun olur.

MEDİTASYON 🥳

meditasyon denince aklına sessiz bir yerde bağdaş kurup hiçbir şey düşünmemek geliyorsa ❌❌❌

amaç zihni tamamen boşaltmak değil (bunu yapmaya çalıştığınız anda bile zihninizden bir şeyler geçiyor). "acaba ne kadar oldu?" "yarın ne yapacağım?" "şu an bacağım neden ağrıyor?" "keşke bunu yapmasaydım" gibi şeyler düşünebilirsiniz o sırada. olay onları fark etmek. bir düşünce geliyor ve onu fark ediyorsun. ama hemen peşinden gitmek zorunda olmadığını öğreniyorsun. aynı şey duygular için de geçerli. öfke geldiğinde "ben öfkeliyim" demek yerine "şu anda öfke hissediyorum" diyebilmek, üzüntü geldiğinde onunla tamamen bütünleşmek yerine onu gözlemleyebilmek.

bir duygu ile ona verdiğimiz tepki arasında çok küçük bir boşluk var. meditasyon o boşluğu fark etmeyi öğretiyor işte. meditasyon sadece rahatlamak için yapılmaz ki. bazıları rahatlamak için de yapabilir tabii ama budist pratikte asıl mesele zihni tanımak, dikkatini eğitmek ve deneyimlerine daha bilinçli yaklaşabilmektir.

budist pratiği günlük hayatta nasıl görünüyor? aslında düşündüğümüzden çok daha sıradanmış. birine kızdığında hemen cevap vermeden önce durmak, birini kıskandığını fark etmek ve bunu inkar etmemek, bir şey istediğinde, buna gerçekten ihtiyacım var mı diye düşünmek, birini kaybetmekten korktuğunda, hiçbir şeyin sonsuza kadar aynı kalmayacağını hatırlamak, bir insan konuşurken, cevap vermek için beklemek yerine gerçekten dinlemek, birine zarar verdiğinde bunu kabul etmek ve düzeltmeye çalışmak.…ohoooo

budist pratik sadece tapınakta, meditasyon minderinde veya tütsünün yanında gerçekleşmiyor anladığınız üzere. günlük hayatın içinde gerçekleşiyor. meditasyon sırasında sessizce oturmak kolay olabilir ama seni gerçekten sinirlendiren biriyle karşılaştığında sakin kalabilmek çok daha zor. bir şeyi kaybettiğinde ona tutunmadan yaşayabilmek, istediğin bir şey olmadığında bunu kabul edebilmek çok daha zor. bu yüzden budizm'in sadece kitap okuyarak veya birkaç sembol öğrenerek anlaşılabileceğini düşünmüyorum. okuyabiliriz, araştırabiliriz, meditasyon yapabiliriz, sembollerin anlamlarını öğrenebiliriz. ama bunlar günlük hayatında hiçbir şeyi değiştirmiyorsa, sadece bilgi biriktiriyorsundur belki de?

budizm hakkında beni en çok etkileyen şey mükemmel bir hayat vaat etmemesi. eğer budizm ilginizi çekiyorsa, sadece sosyal medyada gördüğünüz güzel görüntülerle yetinmeyin. okuyun, sorun, araştırın. farklı gelenekleri öğrenin, anlatılan şeyleri gerçekten düşünün. belki yıllar sürer ama yine de başlayın 💜

kullandığım kaynaklar

https://www.worldhistory.org/trans/tr/1-11144/budizm/

https://islamansiklopedisi.org.tr/budizm

https://thebuddhistcentre.com/meditation/why-meditate

https://www.prathaculturalschool.com/post/11-sacred-buddhist-symbols-and-their-meaning

ilk gerçek, Dukkha: hayatın içinde bir tür acı var.

(bu yalnızca fiziksel acı değil. mesela bir şeyi çok istemek ama elde edememek ya da elde ettikten sonra kaybetmekten korkmak. ya da her şey yolundayken bile içten içe bir eksiklik hissetmek.)

ikinci gerçek, Samudaya: bu acıların kaynağı var.

(buda'ya göre bu kaynak "arzu" ve " bağlılık". yani şeylerin değişmeyeceğini sanmak. insanlara, duygulara, hatta kendimize bile "bu hep böyle kalmalı" diye tutunmak. fakat hiçbir şey kalıcı değil.)

üçüncü gerçek, Nirodha: bu acı sona erdirilebilir.

(buda diyor ki, eğer bu bağlılıkları, arzuları bırakırsan, acı da biter.)

dördüncü gerçek, Magga: bunun bir yolu var.

(Sekiz Aşamalı Asil Yol/ Sekiz Dilimli Yol)

Sekiz Aşamalı Asil Yol'u liste gibi ezberlememeniz daha iyi olur.

doğru söz: yalan söylememek, dedikodu yapmamak.

(söylediğin şeyler hem seni hem başkasını etkiliyor.)

doğru eylem: kimseye zarar vermemek.

(fiziksel ve de duygusal olarak.)

doğru geçim, meslek: yaptığın işin başkalarına zarar vermemesi.

(yani para kazanırken bile bir etik olması.)

doğru dikkat/farkındalık: anın içinde olmak.

(örneğin yemek yerken gerçekten yemek yemek, sürekli kafanın başka yerde olmaması.)

doğru düşünce ve niyet: sürekli öfke, kıskançlık, nefret üretmemek.

bunlar kulağa çok basit geliyor. ama aslında zor. çünkü budizm sana dışarıyı değiştirmeyi değil, zihnini değiştirmeyi öneriyor

bu yolun sonunda ise tabii ki nirvana var. ilk partta bahsetmeyi unutmuşum, burada bir yanlış anlaşılma var. bazı insanlar nirvana'yı "yok olmak" sanıyor. nirvana'ya ulaştığında hayat devam ediyor, sadece sen artık onun içinde kaybolmuyorsun. artık nehirde sürüklenmiyorsun, kıyıya çıkıyorsun. diyebilirim.

tabii ki de acı kaçınılmaz değil. ama ona verdiğimiz tepkiler acıyı büyütüyor. tepkilerini kontrol etmek senin elinde. budizm'e inanmakla iş bitmiyor. denemelisin, görmelisiniz de.

son olarak beni ÇOOOKKK RAHATSIZ EDEN BIR SEYDEN BAHSETMEK ISTIYORUM 🙏🏻 budizm'in sosyal medyada estetik bir şeye dönüşmesi...😔

BAKIN 🙏

bazı insanlar için bu bir başlangıç oluyor belki. ama budizm bunlardan ibaret değil. sadece bir görsel paylaşmakla ve repost etmekle öğrenilen bir şey değil 😔

kendi zihninle yüzleşmek, rahatsız edici olanı görmek ve kaçmamaktır, kendini gerçekten anlamaya çalışmaktır. ve bunlar kolay şeyler değil.

budizm'i vibe olarak yaşayamazsın arkadaşım 😔 en azından sadece vibe olarak yaşayamazsın

üçüncü, yani sonuncu partta budizm'in gerçekten günlük hayatta neleri değiştirdiğini, insanların neden meditasyon yaptığını ve farklı budizm türlerini konuşacağım.

merak ettiğiniz bir şey olursa yazabilirsiniz 🙏🏻

BUDİZM BİR DİN Mİ, FELSEFE Mİ?

bana sorarsanız din derim. çünkü "eğer bir şey ördek gibi görünüyorsa, ördek gibi yürüyorsa ve ördek gibi ötüyorsa, muhtemelen ördektir." dünyada yüz milyonlarca insan için Budizm sadece bi fikir değil, bir yaşam biçimi, bir inanç ve bir yoldur. budizm, hem bir felsefe, hem bir yaşam yolu, hem de bir din diyebiliriz. ama bence bu konuda tartışmaya gerek yok 🙏🏻

pekala din dediğimiz şey tam olarak ne? bu konuda araştırma yaparken bazılarının dini, Tanrı'ya inanmakla eşitlediğini gördüm. anlıyorum, çünkü alışık olduğumuz dinler (Hristiyanlık, İslam gibi) aynen bu şekilde. fakat Budizm biraz farklı. budizm'de yaratıcı bir Tanrı inancı merkezde değil evet. ama onun din olmadığı anlamına gelmez bu. çünkü bir dine yalnızca Tanrı var mı yok mu diye bakmamız yeterli değil. tamam, biraz basit düşünelim. bi şey hayatın anlamını açıklıyorsa, insanlara nasıl yaşaması gerektiğini söylüyorsa, zor zamanlarda onlara destek oluyorsa, ölümle nasıl yüzleşileceğini anlatıyorsa benim ve çoğu kişi için o din gibi çalışıyor.

budizm insanların neden acı çektiğini (üzüntü, kaygı, tatminsizlik) anlamaya ve bu acıyı nasıl azaltabileceklerini öğretmeye çalışıyor.

bazı temel kavramlara geçelim şimdi.

samsara (yeniden doğuş döngüsü):

budizm'e göre hayat tek bir yaşamdan ibaret değildir. insanlar doğar, yaşar, ölür ve tekrar doğar. bu döngü sürekli devam eder ve bu sonsuz döngüye samsara denir.

samsara çarkı:

dukkha (acı, tatminsizlik):

hayatın içinde bir tür eksikliklrr vardır. yani her şey iyi giderken bile bir şeyler tam değildir. "dukkha" bu demektir. ve sadece fiziksel acı değil, içsel huzursuzluk da buna dahil.

dukkha çarkı:

nirvana (tam özgürlük ve huzur):

eğer birisi bu acının nedenlerini tamamen anlarsa ve onlardan kurtulursa, artık bu döngüye geri dönmez. ve buna da nirvana denir. acının tamamen sona ermesi anlamına geliyor kısaca.

budizm M.Ö. 6. yüzyılda yaşayan Siddhartha Gautama adlı bir insanın yaşadıklarıyla başlar. sonradan "Buda" denmiştir ona.

siddhartha çok rahat bir hayatın içinde büyümüş, hayatı boyunca acıdan korunmuştur. ki bu babası yüzünden. dünyanın gerçekleri ile karşılaşmasını istememiştir. ama bir gün Siddhartha sarayın dışına çıkar ve dört şey görür:

1- yaşlı bir insan

2- hasta bir insan

3- ölü bir insan

4- sakin görünen bir keşiş

ilk üçü ona hayatın kaçınılmaz gerçeklerini göstermiştir. herkes yaşlanır, hastalanır ve ölür. ama dördüncü kişi farklıdır. huzurludur. siddhartha ise “eğer hayat bu kadar zor ve geçiciyse, insanlar nasıl huzurlu olabilir?” diye düşünmüştür.

sahip olduğu her şeyi bırakır ve yıllarca o soruya cevap arar. insanların acı çekmesinin nedenini değişmeyen şeylere tutunmaya çalışması olduğunu fark etmişti. ama hayatın doğası değişmektir. budizm'in temeli bu farkındalık üzerine kuruludur işte.

ikinci partta Buda'nın tam olarak neyi keşfettiğini ve insanların acıdan kurtulmak için hangi yolu izlediğini daha detaylı anlatacağım.

bu konuda merak ettiğiniz bir şeyler varsa sorabilirsiniz 🙏🏻

Saate bakıyorum. Zilin çalmasına iki dakika kaldığını görüp adımlarımı hızlandırıyorum. Ama bir anda kendimi az önce geçtiğim yollardan yeniden geçerken buluyorum ve bu defa yanımda annem var. Yine okula gidiyorum, bir yarışma için? İçeride, kapının önünde bir sürü insan toplanmıştı ve bu beni korkutuyordu. Nefessiz bir halde annemle birlikte içeri girdim. Annem oradaki görevliye bir şey soruyordu, ben ise köşede durup etrafa bakıyordum. Görevli kadın yarışmanın bitmesine beş dakika kaldığını söyledi. Nasıl olduğunu bilmiyorum, ama ben doğru zamanda gelmiştim. Hâlâ bunun nasıl gerçekleştiğini anlayamıyorum. Çok üzüldüm ve hiçbir şey anlamadan, ne yapacağımı bilmeden kızlar tuvaletine koşa koşa gittim. Ağlamaya başladım. İçeride bir-iki kız vardı. Yüzüme bile bakmıyordular. O an fark ettim ki aslında bu dünyada hiç kimse, hiç kimsenin umurunda değil. Ama ben orada kendi kendime kahkaha atsaydım, bütün gözler üzerimde olurdu.

Bu defa da kendimi okulun yurt odasında buluyorum. Tek kişilik yataktı, ama galiba solumda başka bir kız da vardı. Saçları siyahtı. Simsiyah. Kim olduğunu hatırlamıyorum, ama sen olmasını diliyorum. Duvardan gelen soğuk, bedenime vuruyordu ve içten içe titriyordum. Saçlarım dağınıktı, yüzüme düşen birkaç tel beni rahatsız ediyordu. Senin yanımda yattığını çok kolay hissedebiliyordum. Sen sıcaktın, ben ise soğuk. Sen yanıyordun, ben ise üşüyüyordum. Kendimi kucaklamış vaziyette uzanmıştım. Sen rahat uyu diye, çok yer kaplamamaya çalışıyordum. Yine. O halim salyangozların kabuklarının içine çekilmesine benziyordu. Bundan emin değilim. Ama kimin umurunda? Oda sabah bahsettiğim mavilikteydi ve bu yine hoşuma gidiyordu. Beynimde durmadan birinin sesini duyuyordum. Bana "Vazgeçme, vazgeçme," diye fısıldıyordu sanki. Ya da belki bunu bana önceden birisi demişti ve şimdi o sözleri düşünmeden duramıyordum. Biraz sonra buna daha çok emin oldum, çünkü bunu bana diyen kişinin dış görünüşü canlanmaya başladı zihnimde. Saçları kıvırcık ya da dalgalıydı. Ten rengi esmerdi. Uzun boylu bir erkekti. Benden iki-üç yaş büyük olduğunu tahmin ediyorum. Hatırladıklarım bunlar, ama ne kadar doğru bilmiyorum. Emin olduğum şey saçları, erkek olması ve benden çok az farkla büyük yaşta olmasıydı.

Deli gibi onun kim olduğunu düşünüyordum (Neden deli gibi? Onu da bilmiyorum). Bu düşünceler sık sık aklımdan geçmeye başlıyordu. Çok korkunçtu. Onun karşıma çıkmasını diliyordum. Hayır, böyle değildi. Ben onu yeniden görmeyi diliyordum. Bunu o kadar çok istiyordum ki uyuyamıyordum da. Onun "Vazgeçme" demesi beni kurtarmıyordu. Beni o sese mahkum ediyordu. Ben artık o sesten kaçamazdım. Onu bulana dek.

-on sekiz mayıs

Yine herkesten gizli saklı buluşur muyuz okul tuvaletinde? Kimse görmesin diye hep bir hızlı atardı kalbimiz. Yasak olmanın verdiği o garip heyecanla mı bağlandık birbirimize, yoksa sadece saklanmanın verdiği yakınlığa mı kandık, ayırt edemiyorum. Biz aşkı değil, adrenalini sevdik. Kalp çarpıntısını duygu sandık.

Dinleyebilir miyim yine kalbinin sesini sen pencerede otururken? Kanabilir miyim, aptal yerine koyabilir miyim kendimi? En çok sevildiğimi sandığım anlarda en büyük yanılgıyı yaşıyormuşum.

Herkese yakın arkadaş diye bahseder miyiz birbirimizden? Biz hiç bir zaman yakın bir arkadaştan öte olmadık ki zaten. Senin için hiçbir zaman aynı anlamı taşımadığımı sonradan öğrendim. Biz sadece yakın arkadaştık değil mi? Birbirinin heeer şeyini bilen, birbirini çok ama çok seven ve hiçbir zaman ayrılmayan yakın arkadaşlardan. Ama her şeyi bilmiyorduk ki. Ben çok gerçektim, sen ise kendine bile dürüst değildin çünkü. Daha anlatmadığın, sakladığın ne kadar kötü özelliklerin ve yaptığın şeyler vardı belki. Hep iyilerini anlatıp beni mi kandırdın? Yoksa en başından beri bir rol mü oynuyordun? Hep "travma" larından bahsetip kendini bana acıttırarak sevmemi mi sağladın? Acıyan kalbimin daha kolay bağlandığını çok iyi biliyordun sen. Ben sana merhamet ederken, sen bana bağlanma nedenleri ürettin.

Yolda karşılaştığımızda birbirimize sarılmak isteğiyle yanıp tutuşur muyuz yine? Yoksa artık gözlerini kaçıran sen mi olursun? Suçluluğun en çok bakışlarında mı belli olur?

Her fırsatta yan yana olmayı diler miyiz? Arkadaşlarımızdan gizlice serçe parmaklarımızı birbirine geçirir miyiz?Şarkılar adar mıyım ben sana, sen bana. Rüyalarında gördüğün eski sevgililerini anlatır mısın bana arsızca? Özür de dilersin. Anlayışlı olduğum için seversin hatta beni de. İşine yarıyorum sonuçta. Senin için sevgi, ihtiyaç duyduğun anlarda var olan bir şeydi sadece. Süresi olan, şartlara bağlı bir şey. Babandan, hoşlandığın, peşinde bir ezik gibi koştuğun o erkeklerden beklediğin sevgiyi alamamışsın ki. E ben ne güne duruyordum? Senin eksiklerini dolduran bir boşluk muydum gerçekten? Doldurulup sonra unutulan bir yer gibi.

Koparıp fotoğrafını çektiğimiz çiçek gibi kopmayı seçtin benden. İyi ki. Sen sevdiğin her şeyi biraz biraz bitirenlerdensin. Bu yüzden iyi ki diyorum.

Beni bekler misin o bankta? Konuşur musun yine boş boş? Sadece kendinden ve kendi hayatından bahsederdin zaten son zamanlarda. Senin dünyanda ben hiçççbir zaman merkezde değildim ki.

Ama ben, senin değişiminin bedelini ödeyen kişiydim. Ben sana neşemi, sen ise bana sessizliğini aktarmışsın habersizce. Belki de bilerek.

Gelecek hakkında konuştuğumda o tepkinden sonra bitirmeliydim arkadaşlığımızı. Çünkü sen hiçbir zaman geleceğin içinde beni düşünmedin. Sen anlıktın.

Sana saçlarını uzat, bu şarkıyı dinlee dememeliydim, okuduğum kitaptan bahsetmemeliydim sana. Kendimden parçalar vermemeliydim. Yağmur yağdı diye sevinmemeliydik, ıslanmamalıydık altında. Elimden tutarak ısıtmamalıydın ellerimi. Kalıcı değildi çünkü o sıcaklık. Uzun uzun sarılmamalıydın bana. Sarıldığın şey ben değil, sana iyi hissettiren bir histi çünkü. Ağlarken yanında olmamam gerekiyordu. Tatil günlerinde birbirimize sarılamayacağız diye üzülmemeliydik. Her şeye vakit ayırırken beni geri plana atamazdın. Beni, birini gerçekten sevseydin zaman yaratırdın, bahane değil.

Kimdin ki sen sahi? Bir insan mı, yoksa ihtiyacına göre şekil değiştiren bir gölge mi? "Sevilmek" hoştu diye mi kördüm bu kadar? Evet ve sen bunu çok iyi kullandın.

Şiirlerimde sen gelmemeliydin aklıma, değer vermemeliydim geçirdiğimiz anlara bu kadar. Dinlediğim şarkılarda bizi düşünmemeliydim. Dinle dediğin şarkılara bu kadar anlam yüklememeliydim. Sana hediyeler vererek anı kutunda yalnızca ben olmamalıydım. Güldürmemeliydim, sevmemeliydim ben seni. Hepsi bizi sona yaklaştırıyormuş. Sen başından beri sonu olan bir şeymişsin. Başlamadan bitmiş bir film.

Güneş dememeliydim sana. Sen ısıtmıyordun, yakıyordun. Kiraz çiçekleri biz dememeliydin sen de. Kiraz çiçekleri hep bendim. Geçici olan bendim, dökülen bendim, ama en azından gerçektim.

Yılbaşı gecesi yazmamalıydın bana. Sabaha kadar mesajlaşmamalıydık. Bana izledim dediğin o diziyi izlemediğini biliyordum zaten, yalanlar söylememeliydin. Küçük yalanların, büyük gerçeklerinin provasıydı sadece. En başından beri prova yapıyordun.

Okul çıkışları beraber yürümemeliydim seninle eve. Aynı şemsiyenin altında olmamalıydık. Seni öpmek ve sana sarılmak için heyecanlanmamalıydım.

Bana iyi birisi olduğumu söyleme. Biliyorum. Bana mutlu bir hayat da dileme. Ama senin kendini aklamak için beni kirletmene gerek yoktu biliyor musun?

Ben aslında biliyordum her şeyi. Sadece biraz daha, biraz daha sürsün istedim galiba. Güzeldi çünkü, sahte bile olsa. Güzeldi birinde huzur bulmak, birini sevmek ve kullanılmak. Seni ve bizi bu kadar büyütmemeliydim gözümde. Neydik ki biz? Birbirini deli gibi seven yakın arkadaşlar. Seni bilmem ama ben sevdim seni. Hoştun. Çirkinliğine rağmen sevdim, ruhunun kirliliğini bilmeden. Sonsuza kadar süreceğine ben de inanamıyordum açıkçası, biliyorsun zaten. Konuştuk bunları. Ama ansızın biteceğini de düşünmememiştim. Olmayan bir şeydi zaten, bitişi de olmamalıydı.

Hatırlayacaksın. Kolay unutulan biri değilim ben. Çok egolu gelebilir ama doğrusu bu. Kim sevdi ki seni hayatında böyle? Kim güldürdü seni? Kim şımarttı? Kim şiir ve mektuplar yazdı sana? Hiçkimse. Kimse kendini bu kadar harcamaz bir başkası için dimi?

Neyse yedi yüz on dört gün katlanmışım ben sana. Gerçekliğini gördüğümde bitti.

-beş nisan

aslinda direkt cope atacaktim. belki birine dokunur, biri kendinden parcalar bulur diye vazgectim

-ira

yuxarıda, haradasa, dünyanın səsini çatmadığı bir yerdə. buludların içində itmək, heç nə etməyə çalışmadan var olmaq. sadəcə dayanmaq. uçmaq yox, ayrılmaq dünyadan. bəlkə bir gün getməyimə ehtiyac qalmayacaq, içimdə o göy üzünü tapa biləcəyəm. amma hərdənbir qaçmaq istəmək, itmək istəmək pis deyil. sadəcə yuxarı çıxıb özümü xatırlamaq istəyirəm.

-ira

doğum günlerimde hep ağlamışımdır aslında (özellikle küçükken). küsmek de vardı içinde, insanlara, kendime. geçen doğum günümden sonra heyecanlanmaktan korkmaya başladım. ne zaman içimde bir şey filizlense, hemen ardından kötü bir şey olacakmış gibi hissediyorum. babam kuzenimin doğum günü için aldığı hediyeleri o kadar mutlulukla gösterirdi ki. içimden "kendi çoçuklarından daha çok değer vermesen keşke diğer çocuklara" derdim. hep ikinci plandaydım ben. hâlâ da öyleyim, değişen bir şey yok. değişen hiçbir şey yok.

bu doğum günüm için heyecanlı değilim. yeni insanlar tanımış olabilirim, iki küçük hayvana sahip olmuş olabilirim. ama bunların hiçbiri içimde bir şey yakmıyor. heyecanlanmayı yasaklamak istiyorum kendime. çünkü her şey, en küçük beklentide bile, elimde dağılabilir. her şeyi ben mi mahvediyorum, yoksa onlar mı? hâlâ bilmiyorum.

bu yazı paylaşıldığında doğum günüme sekiz gün kalmış olacak. planım shunji iwai’nin "ritual" filmini doğum günümden bir gün önce izlemek ve ilk kez pasta yapmak. pasta için heyecanlı değilim. her an bir şey ters gidebilir. her an, her şey.

heyecanlanmaktan korkuyorum ama sadece kendim için. başkaları söz konusu olduğunda içimde hâlâ bir şeyler oluyor. ada'nın, zehra'nın doğum günleri de temmuzda. uzakta da olsam heyecanlanabiliyorum.

küçükken doğum günlerinde hediye alacak arkadaşları olan kızlara imrenirdim. günlüğüme yazmıştım bunu. bana hediye alan tek arkadaşım zehra olmuştu. o gün birlikte gezmiştik. benim için çok özel bir gündü. çünkü ilk kez bir arkadaşım benim için bir şey seçmişti. bir kutu dolusu hediye ve içindeki peluş domuz hâlâ benimle.

dilek tutmaya gelelim.. küçükken dilek tutardım ama aslında ne dilediğimi bilmezdim. sadece yapıyormuş gibi yapardım yani. utanırdım bir de. insanların beni izlediğini, aklımdan geçenleri duyabileceklerini düşünürdüm. belki de bu yüzden hiç gerçekten dilek tutmadım, tutamadım. geçen doğum günümde ilk kez gerçekten bir dilek diledim. kimsenin bana bakmadığını, annemlerin başka şeylerle meşgul olduğunu fark edip gözlerimi kapattım, ellerimi kenetledim ve hiç düşünmeden "mutlu bir hayat." dedim içimden. iki kelimeden daha fazlasıydı bu benim için. sessiz bir ev, yalnızca kendimin olduğu bir yer, kendimi ikinci planda hissetmediğim günler, birinin beni seçtiği, beni gerçekten gördüğü anlar, korkmadan heyecanlanabilmek, içimde bir şey filizlendiğinde onu bastırmak zorunda kalmamak, doğum günüm geldiğinde kötü bir şey olacak diye düşünmemek, birinin bana içten bir şekilde "iyi ki varsın" demesi demekti ve benim de buna inanabilmem demekti. hatta bu saydıklarımdan daha fazlasıydı.

bu yaşımdan, bu halimden, bu sıkışmışlıktan kurtulmak istiyorum.

düzenleme:: heyecanlıyım.

oturuyordum. gece sessiz değildi aslında, konuşmayı bırakmıştı bir gecelik. ya da iki gecelik. üç, dört, beş, altı, yedi gecelik.

pencereyi aralık bırakmıştı ivy. rüzgar içeri giriyor ama kimseye değmeden geri dönüyordu. ivy ise pencerenin hemen yanında duruyordu. sırtını duvara vermişti. ışık yüzünün yarısını almış, yarısını bırakmıştı. ayrı bir güzel gözüküyordu.

"bana bak."

baktım.

"bakıyorum."

"bakmıyorsun," dedi ivy.

garipti. kısa bir an, ikimiz de yok olduk. kayıp olduk.

"e karşındayım."

"karşımda olman yetmiyor ama."

ne diyeceğimi bilemedim. ivy bana doğru bakıyordu ama yüzüme bakmıyordu.

"gözlerin bana değmiyor,"

"üzerimden geçiyor." dedi.

gerilmiştim. ellerimi dizlerime bastırdım, soğuktu.

"buradayım, ivy."

"değilsin."

"ne görüyorsun?" diye sordu.

cevap vermedim. veremedim ya da.

"söyle," dedi.

"birini."

"kimi?"

"seni."

ivy gözlerini kısmadı. içime bakıyormuş gibi duruyordu ama.

"o ben değilim," dedi.

bir anda televizyon ışığı yüzüne vurdu. daha yabancı göründü.

"o sadece bir beden. saç, göz, ten..."

“ama ben değil.” dedi.

gözlerimi kaçırdım hemen. zemine baktım. çizgiler vardı, aynı yere gidip duruyorlardı.

"insan bundan fazlası mı ivy?"

sustu ivy.

sonra

"bilmiyorum," dedi.

"ama bundan ibaret olmadığını biliyorum."

"anlamıyorum seni şu an."

"anlamak istemiyorsun bence sen."

"istiyorum. İSTİYORUM."

ivy bir adım attı öne doğru.

"dinliyorsun sadece," dedi.

"cevap vermek için dinliyorsun."

aldığım nefes yarım kaldı.

"bu kötü bir şey mi?"

"beni yok saymak gibi bir şey."

"yok saymıyorum ki."

"öyle hissettiriyorsun,"

"tuhafsın lost" dedi ivy.

"değilim." (bunu söylerken sesim titrediği için kötü hissetmeye başladım)

"artık saklamıyorum."

"neyi?"

bu sefer kelime yine kolay gelmedi. ama geldi işte.

"boşluğu."

"boşluk mu?"

"evet, içimde olan boşluk ivy."

ivy’nin bakışı değişti.

"korkutucu."

"benim için de öyle."

televizyon ışığı bir anlığına söndü gibi oldu, sonra geri geldi.

ivy pencereyi bıraktı ve bu sefer bana doğru yürüdü.

"yardım edebilirim," dedi.

"nasıl?"

"konuşarak."

gülümsemek istedim. olmadı.

"konuşmak yetmiyor ki."

"peki ne istiyorsun?"

ivy artık çok yakındı.

"hiçbir şey. hiçbir şey istemiyorum."

"hiç mi?"

"sadece bakmanı."

ivy baktı.

gereğinden fazla sürdü.

nefesimi tuttum.

"nefes almıyorsun" dedi.

fark ettim. yavaşça verdim.

"farkında değildim."

"ben farkındayım."

hissettiğim tek şey göğsümün ağrımasıydı. her yere yayılmış bir ağırlık.

"istemiyorum."

ivy kaşlarını çattı.

"neyi?"

"nefes almayı."

"saçmalama. şaka mı bu?"

"değil."

"insan bunu seçmez lost"

"mesele seçim değil."

"bu ağır."

"evet. ağır."

"buna katlanamazsın."

"katlanıyorum."

"zorunda değilsin."

"öyleyim."

"kim diyor??"

"ben."

"buna inanmıyorum."

"inanmaya gerek yok."

"yine de buradasın," dedi.

"evet."

"ve nefes alıyorsun."

"evet."

"tamamen bırakmak istemiyorsundur belki. bir şey söyle."

"belki. belki ivy."

"sadece biri seni gerçekten görsün istiyorsun."

uzun uzun bakıştık. gerçekten.

"şu an?"

"görüyor musun?" dedim.

"deniyorum."

"yeterli mi peki?"

"değil."

"olur mu peki?"

"gitmezsen olur."

gitmesem olurmuş. gitmesem olur.

ilham kaynağım: ve ivy

bir ara sanıyordum ki, giderken benden, giderken sen benden bir şeyler götürdün. neşemi, gülüşümü, içimde durmadan konuşan o küçük çocuğu da alıp gittin sanıyordum. almamışsın, alamamışsın. ben onları yokluğunun altına saklamışım meğer. şimdi biri çıkıp "gül" dese gülebiliyorum, biri çıkıp "sev" dese sevebiliyorum, gökyüzüne bakabiliyorum, yağmuru dinleyebiliyorum, bir şarkının en sevdiğim yerine yine aynı heyecanla gelebiliyorum, denizde yüzebiliyorum, sonbahar yapraklarını izleyebiliyorum. değilmiş bunlar sende. sende sandığım şeyler kalmış yine bende. ama, ama bir tuhaflık var. onu anlatamıyorum. seni özlemiyor değilim. özlüyorum. ama o eski özlemek gibi değil. eskiden özlemek, nefes almamak, nefesimi alamamak gibiydi. uzaktan görünen bir yıldız gibi şimdi, özlemek. orada, bak. yerinde. ışığı geliyor. fakat canımı yakmıyor. bu nasıl özlemektir? özlemek böyle bir şey miydi? yoksa ben özlemeyi de mi değiştirdim?

gelsen, gel desen, adımı söylesen. bilmiyorum. hakikaten bilmiyorum. eskiden bilirdim. bilmiyorum. en çok da bunu seviyorum.

gelsen de olur.

gelmesen de olur.

değil, ben senden vazgeçtiğim için değil. kendimden vazgeçmediğim için.

ben de sevinerek baktığın o yıldızlardanım,

yağan yağmurda bulduğun huzurun ta kendisiyim.

çünkü ben Yağmurum,

üzerine şiddetle düşen yağmur damlalarıyım.

yağacağım üstüne, şu an durmayacağım,

sibel, ben seni bırakmayacağım,

senin kalbini hızlandıracağım,

senin nefes almanı sağlayacağım,

seni beni sevdiğin gibi seveceğim

ve senin için daha sık yağacağım

mən həmişə o baxdığın göy üzündə olacağam,

mən də sevinərək baxdığın o ulduzlardanam,

yağan yağışda tapdığın hüzurun elə özüyəm.

çünki mən Yağışam,

üzərinə şiddətlə düşən yağış damlalarıyam.

yağacağam üstünə, indi dayanmayacağam,

sibel, mən səni buraxmayacağam,

sənin ürəyini döyündürəcəyəm,

sənin nəfəs almağının səbəbi olacağam,

səni məni sevdiyin kimi sevəcəyəm

və sənin üçün daha tez-tez yağacağam

adımın mənalarından biri də hələ yerə düşməmiş yağmur damlasıdır. bunu öyrəndiyim o gündən bəri adımı daha çox sevməyə başladım və Yağışlarla xüsusi bir əlaqəmin olduğuna inanmağa başladım. onlarla danışa bilirəm. heyvanlarla, bitkilərlə, göy üzünə aid nə varsa, hər kəs ilə danışa bilirəm. özümü tək hesab etməməyimin səbəbi budur bəlkə də. onlar var və onları sevirəm, onlar da məni.

bir-neçə saat əvvəl yağış yağmağa, şimşək çaxmağa başladı. balkona çıxdım həyəcanla. yağış yağmazdan əvvəl çox gərgin hiss edirdim özümü. bunu fikirləşərək dinlədim Yağışı. və bütün narahatlığımı götürdü və yağış damlasına çevirdi. digər yağış damlaları kimi onlar da itdi. qollarımı böyük-böyük açdım ki, məni qucaqlasın. məni qucaqladı. qəlbim tez-tez döyünməyə başladı. bir müddət keçəndən sonra vidalaşmaq məcburiyyətində qaldım.

neçə vaxtdır şeir ilhamı gəlmirdi deyə kefim pozulurdu. sən demə Yağış mənimlə görüşməyi gözləyirmiş. bu şeir onun qələmi sayəsində yarandı.

çünki mən Yağışam.

Sen yokken bile seninle doluyor buralar. Bana bir şeyler anlatıyorsun kafamın içinde. Sözlerin hep yarım kalıyor. Ben tamamlıyorum ama. Gülüşünü, küçük kıvrımını, bakışının bir an yumuşayıp derinleşmesini ezberledim artık. "Seni seviyorum" demeden önce hep böyle oluyorsun. Her defasında ilk kez duyuyormuşum gibi inanıyorum ben de. Tüm bunları açıklayamam. İstemiyorum zaten. Mantıklı olursa anlamsızlaşır diye korkuyorum, öyle geliyor. Ben seni biraz fazla seviyorum Lara'm. Fakat tam da olması gerektiği kadar fazla. Seni senden ayıramıyorum artık. Sana seslendiğimde kendime dönüyormuşum gibi hissediyorum. Bu yüzden eğer adını söylersem bil ki o anda ben de sensin.

uzun uzun düşündüm yaşadım sandığım yılları, her "ben buyum" dediğim anları. dedim ki eğer hak ediyorsam bunu da yaparım. yok olmayı da öğrenirim. düşüncelerine kandım onun. ama kandığım şey sözleri değildi hiçbir zaman. o sözlerin bana verdiği umuttu kandığım şey. olmadığım her şeye dönüştüm. sesimi kıstım (sanırım çok kısmışım, artık konuşmak midemi bulandırıyor), gözlerimi indirdim, fazla gelen yanlarımı sildim.

dokunduğum yüzüm buz,

kanım çekilmiş.

dokunduğum ellerim kemiksiz,

tutunamıyorum hiçbir şeye.

dokunduğum kalpler hiç yokmuş ki.

yazarken bile emin olamıyorum, burada mıyım yoksa sadece yazıyor gibi mi yapıyorum diye. yavaş yavaş kendim olmaktan çıktım ve kimse fark etmedi (o bile).

ben azaldım,

benim yerime çoğaldınız.

ben sustum,

benim yerime konuştunuz.

ben gittim,

hiç kimse dur demedi.

size hep "onlar" diye hitap edeceğim yazılarımda, şiirlerimde. çünkü ben asla sizlerle aynı dünyada yaşadığımı düşünmedim.

Mən bu gün də qayıtmaq istəmirəm. O səhər oyandım və özümü tərk etdim. O, məni içimdən çıxardı. Geriyə bircə vərdişlərimi buraxdı. Otaq və yataqlar eyni idi, amma səhv yerdə idim. Olmalı olduğum yerin harası olduğunu da bilmirəm.

Uzun-uzun düşündüm yaşadığımı zənn etdiyim illəri, hər "mən buyam" dediyim anları. Dedim ki, əgər haqq edirəmsə, bunu da edərəm. Yox olmağı da öyrənərəm. Düşüncələrinə aldandım onun. Amma aldandığım şey sözləri deyildi heç vaxt. O sözlərin mənə verdiyi ümid idi aldandığım şey. Olmadığım hər şeyə çevrildim. Səsimi qısdım (deyəsən, çox qısmışam, artıq danışmaq ürəyimi bulandırır), gözlərimi aşağı dikdim, artıq gələn tərəflərimi sildim.

Toxunduğum üzüm buz,

Qanım çəkilib.

Toxunduğum əllərim sümüksüz,

Tutuna bilmirəm heç nəyə.

Toxunduğum qəlblər heç yox imiş ki.

Yazarkən belə əmin ola bilmirəm, buradayam, yoxsa sadəcə yazırmış kimi edirəm deyə. Yavaş-yavaş özüm olmaqdan çıxdım və kimsə fərqinə varmadı (o belə).

Mən azaldım,

Mənim yerimə çoxaldınız.

Mən susdum,

Mənim yerimə danışdınız.

Mən getdim,

Heç kim dayan demədi.

Sizə həmişə "onlar" deyə müraciət edəcəyəm yazılarımda, şeirlərimdə. Çünki mən əsla sizlərlə eyni dünyada yaşadığımı düşünmədim.

Düşünme öyle, vazgeçemem ki.

Kalbim içimde hâlâ yaşıyor belli,

Ama sen yokken ne anlamı var ki?

Defalarca aradım, aramalarımı açmıyorsun bile.

Söylesene, değerim yok mu hiç sende?

İstemiyorum duymak, seviyosun sen de.

Kabul et, yüzleş artık benimle, gerçeklerle.

Üşüdüğümüzde sarılışmalarımızı özledim,

Yemin ederim, ben yalnızca seni bekledim.

O gün öyle söylediğinde ben ölmüştüm,

Nasıl bir katil olduğunu anlasan gülürdüm.

Bu arada, mən hələ də gözləyirəm səni,

Düşünmə elə, vaz keçə bilmərəm ki.

Qəlbim içimdə hələ də yaşayır bəlli,

Amma sən yoxkən nə mənası var ki?

Dəfələrlə zəng etdim, zənglərimi açmırsan belə.

Söyləsənə, dəyərim yoxdurmu heç səndə?

İstəmirəm eşitmək, sevirsən sən də.

Qəbul et, üzləş artıq mənimlə, gerçəklərlə.

Üşüdüyümüzdə qucaqlaşmalarımız üçün darıxdım,

And içirəm, mən təkcə səni gözlədim.

O gün elə söylədiyində mən ölmüşdüm,

Necə bir qatil olduğunu anlasan gülərdim.

Olması gerek gökyüzünde.

Terk mi etmiş gökyüzünü?

Ona anlatmıştır belki bugünü.

Sormuş, "İra, nasıl geçer bu üzüntü?"

Cevapsız kalmış, Yıldız üzülmüştür,

Konuşmayı öğrenememiş ki daha İra.

Yıldız bilemez, düşünemez ki bunu,

Yalnız kalacak hep İra, işte konu bu.

Nereye ait olduğunu bilemeyecek,

Düşünecek, sonsuza kadar düşünecek.

Nasıl cevap verileceğini de öğrenemeyecek,

Ama hep bir şeyleri değiştirmek isteyecek,

Yine doğru kararlar veremeyecek.

Bu gecə Ulduz hardadır?

Olmalıdır göy üzündə.

Tərk mi edib göy üzünü?

Ona danışmışdır bəlkə bu günü.

Soruşub, "İra, necə keçər bu üzüntü?"

Cavabsız qalıb, Ulduz üzülmüşdür,

Danışmağı öyrənə bilməyib ki hələ İra.

Ulduz bilməz, düşünə bilməz ki bunu,

Yalnız qalacaq həmişə İra, bax mövzu budur.

Haraya aid olduğunu bilməyəcək,

Düşünəcək, sonsuza qədər düşünəcək.

Necə cavab veriləcəyini də öyrənə bilməyəcək,

Amma həmişə bir şeyləri dəyişmək istəyəcək,

Yenə doğru qərarlar verə bilməyəcək.

Yalnız hissetmemek için sık sık ormana giderim, bunu sen de biliyorsun İra. Gerçi artık neyi bilip neyi bilmediğini de bilmiyorum. Ulaşamayacağım biri hakkında zamanla tuhaf şeyler düşünmeye başlıyorum. Bir süre sonra seni hatırlamıyor da, benim seni nasıl hatırlayacağımı hayal ediyorum. Ormana gitmemin sebebi huzur değil bu arada. Ben daha çok dağılmaya gidiyorum oraya. Şehrin içinde üzerime yapışan kirleri dökmeye, insanların yüzlerinden, seslerinden, benden bekledikleri şeylerden kurtulmaya gidiyorum. Ama ne zaman yalnız kalmayı başarsam, içimdeki kalabalık konuşmaya başlıyor. Dünya kendini büyütürken seni de büyütüyor. Bu yüzden ormanda yürürken ağaçlara senden bahsediyorum. Delilik gibi geliyor biliyorum. Ama onlar dinlemiyor İra. Geçen gün bir ağacın dibinde otururken aklıma çok saçma bir şey geldi. Eğer bir gün ölürsem, senden bahsettiğim ağaçlar bunu birbirlerine anlatır mı diye düşündüm. Sonra uzun süre buna güldüm. Ardından ağladım. Ama ağaçların konuşabildiğine inanıyorum ben.

Senin gerçekten var olup olmadığını düşünüyorum kafamı yastığa koyduğum zamanlarda. Hayır, yanlış anlama, varlığını sorgulamıyorum. Sadece bazı insanların hayatımıza girmiş olmasına şaşırıyorum. Bazı karşılaşmaların hiçbir açıklaması yok çünkü. Milyarlarca insanın yaşadığı bir dünyada gidip de tam senin eksikliğinin benim felaketim olmasını mantıklı bulamıyorum. Bu kadar büyük bir evrende neden özellikle sen, neden başka biri değil? Neden herhangi bir yüz değil de senin yüzün? Bu soruların hiçbir cevabı yok. Bu yüzden sürekli dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum. Sana. Geçenlerde yürürken aniden durdum. Aklımda sorular oluşmaya başladı. "Eğer seni bir daha göremeyeceksem, seni son gördüğüm anı neden bu kadar kötü korudum? Neden daha dikkatli bakmadım? Neden o günün ışığını ezberlemedim? Neden sesinin odanın içinde nasıl yayıldığını saklamadım?" Niye bu kadar soru?

Sana kızmaya çalışıyorum. Özlemeyi bırakmanın yolu buymuş gibi geliyor. İçimde seni küçültecek bir kusur arıyorum. Seni daha sıradan, önemsiz yapacak bir şey. Ama hatırladığım her şey buna karşı çıkıyor. Seninle ilgili en büyük problemim, seni idealize etmiş olmam değil. Seni bütün kusurlarınla hatırlıyor olmam ve buna rağmen özlüyor olmam. Kusursuz bir hayali özlediğimde kendimi kandırdığımı söyleyebilirim ama gerçek bir insanı özlediğimde elimde hiçbir savunma kalmıyor benim.

Sonlar gelirken üzerlerinde isim taşımıyorlar, biliyorum. Bir gün normal bir gün yaşıyorsun, yıllar sonra dönüp bakıyorsun ve o sıradan günün hayatındaki son iyi günlerden biri olduğunu fark ediyorsun. İşte ben buna alışamıyorum, yokluğuna değil. O son ana hazırlıksız yakalanmış olmaya alışamıyorum İra. Ben bir kayıptan çok, yarım kalmışlığı taşıyorum. Senden vazgeçemiyorum. Seni de bırakamıyorum, seni beklemeyi de. Seni düşünürken sana ulaşmaya çalışmadım ama bugün. Eskiden olsaydı hayalini kurardım. Şimdi sadece eksikliğini inceliyorum, bir bilim insanının bilinmeyen bir şeyi incelemesi gibi. Bu boşluk neden burada İra? Nasıl oluyor da hâlâ büyüyebiliyor? Bir insan hayatından çıktıktan sonra neden etkisi çıkmıyor? Neden bazı vedalar yaşandıktan sonra bile tamamlanmıyor? Bu nedenler peşimi hiç bırakmıyor İra.

Sana söylemediğim bir şey var İra. Hâlâ yüzünü çiziyorum. Bunu söylerken utanmam gerektiğini biliyorum. Ama vazgeçemedim. Gecenin bir yarısında oturup hafızamın elinde kalan son parçaları kağıda dökmeye çalışıyorum. Yüzünü korumaya çalışırken onu yavaş yavaş kaybediyorum. Bir gün yüzünü yanlış hatırlamaya başlayacağım diye korkuyorum. Bu yüzden tekrar çiziyorum. Tekrar tekrar. Yeterince çizince zaman pes edecek ya zaten. Masamın çekmecesinde yarım kalmış yüzlerin mezarlığı var. Hiçbirine bakamıyorum uzun süre. Her biri başarısız bir kurtarma operasyonu gibi duruyor çünkü. Şaka değil, gülme İra. Seni hafızamın içinden çıkarıp dünyaya geri getirmeye çalışmışım da son anda elimden kayıp gitmişsin sen. Onlar yine bilmiyor tabii. Klasik şeyler soruyorlar. "İra kim?" Bak bu soruyu o kadar çok duydum ki bazen cevabını ben de unutacakmışım gibi geliyor. İra kim gerçekten? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Sen benim için bir insan olmanın çok ötesine geçtin, bir isim olmaktan çıktın. Hayatımın içinde açıklayamadığım bir boşluğa dönüştün. Seni tanımlamamı istiyorlar, komik. Nasıl yapayım? Sana hangi kelimeyi yakıştırayım? Sevdiğim insan mı, kaybettiğim insan mı, beklediğim insan mı? Yoksa hayatımın yönünü değiştiren felaket mi? Söylesene. Öyle sorduklarında içimden "Keşke ben de bilsem" demek geliyor. Seni anlatırken senden değil, senden sonra kalan enkazdan bahsediyorum artık.

Hâlâ bir gün kapının çalınmasından korkuyorum. Gelenin sen olmayacağını biliyorum çünkü.

Kendimi bir mezarın başında değil de, kapanmayan bir yaranın başında nöbet tutuyormuş gibi hissediyorum şu an. Gitsem suçlu hissedeceğim, kalsam yoruluyorum. Bunu kimseye anlatamıyorum, anlamazlar. Anladıklarını söylerler ama yalancılar. Herkes yalancı İra. Onlar özlemi çok basit sanıyor. Birini özlemek onu düşünmekten ibaret değil ki. Özlemek bir sandalyeye otururken onun oturmayacağını hatırlamak, manzaraya bakarken güzelliğin boşa gittiğini düşünmek, başına güzel bir şey geldiğinde sevincinin ilk durağının artık var olmadığını fark etmektir. Acı çekerken değil, mutlu olmaya yaklaştığım anlarda özlüyorum en çok seni. O zaman ormana gidiyorum işte. Orda bütün bu soruların yankılarını duymak hoşuma gidiyor, ihtiyacım olan şeyin cevaplar olmadığını düşündürüyor.

Sana sarılamıyorum,

Senin olduğun kalabalık şehirde,

Seni gözlerimle göremiyorum.

Uzakta değilsin aslında,

Ama yakınımda da değilsin,

Söz vermiştin güya bana da.

Seninle yürüyeceğim sokaklar,

Şimdi yabancılarla dolu.

Merak etme, onlar korkaklar.

Çıktığım balkonun hemen sağında,

Sen çıkarmalıydın başını.

Uyumalıydık aynı yatakta, odada,

Paylaşmalıydık hayatın her anını.

Özür dilememi sevmezsin,

Ama özür dilerim bu sözlerim için,

Belki benden de nefret edersin.

Hayal ederek yazdım.

Sıcaktır o yer.

Korkma geceden,

Geçer her keder.

Kitap okurum,

Sen uyuyana dek.

Yanında dururum,

Seni çok severek.

Kötüler gelemez,

Dururum önlerinde.

Hiç kimse dokunamaz,

Ben varken sende.

Kaybolsan bir anda,

Seninle kaybolabilirim.

En derin okyanusta da,

Seninle boğulabilirim.

Qaçma evindən,

İstidir o yer.

Qorxma gecədən,

Keçər hər kədər.

Kitab oxuyaram,

Sən yatanadək.

Yanında duraram,

Səni çox sevərək.

Pislər gələ bilməz,

Duraram önlərində.

Heç kim toxuna bilməz,

Mən varkən səndə.

İtsən bir anda,

Səninlə itə bilərəm.

Ən dərin okeanda da,

Səninlə boğula bilərəm.