Dzień dobry! Melduję się z kolejnym numerem “Raportu z dyżuru”. Jest niedzielny poranek, łap kubek czegoś dobrego i zapraszam do lektury :)

PRZEGLĄD FACEBOOKA

To ostatni tydzień przed urlopem. Mimo to, posty pisane gdzieś pomiędzy pracą,
a pakowaniem, pojawiały się. A jakże!

• #20/07 - ten zwierz nie je nic. Nic, a nic! Paróweczka się przecież nie liczy…

• #21/07 - najkrótszy wywiad na Świecie

• #22/07 - to, że na opakowaniu jest napisane “Trutka na ślimaki”, nie znaczy że inni są bezpieczni

• #23/07 - krowa w wersji wybuchowej

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Bywają takie dni, w których nie wiesz za co się złapać. Najczęściej w sezonie urlopowym, kiedy z jednej strony ludzie mają więcej czasu, z drugiej my mamy zmniejszoną obsadę. Przychodzisz parę minut przed otwarciem, a tam już kolejka przed drzwiami. Łudzisz się, że kolejny pacjent przyszedł tylko na szczepienie, a okazuje się, że wymaga dwóch godzin pracy. Pijesz zimną kawę i zastanawiasz się: co jeszcze się wydarzy?

Na przykład takie coś…

Pełna poczekalnia. Zaglądam do środka, słysząc jakieś poruszenie.

Na środku stoi duży pies, w rosnącej kałuży krwi. Nie zwlekając bierzemy go do gabinetu.

Co się stało? Pies biegał sobie po lesie - oczywiście luzem, i natknął się na dzika.

Najpierw go pogonił. Potem sytuacja się odwróciła. Wystraszony dzik stwierdził, że atak będzie najlepszą formą obrony.

Dopadł psa i nadział go na szablę, trafiając centralnie…

W odbyt.

Dziurka okazała się niewielka - może z centymetr, jednak silne unaczynienie zwieracza udowodniło, że nie rozmiar ma znaczenie. Krew waliła jak z kranu.

Na szczęście udało się opanować krwotok. Mam nadzieję, że opiekunowie wyniosą z tej sytuacji jakąś lekcję

PROTIP

Takie urazy, jak wspomniany wyżej zdarzają nam się co najmniej raz w roku. Opiekunowie psów podchodzą czasem do lasu, jak do placu zabaw, który nim nie jest. Jest domem dla wielu zwierząt i część z nich może realnie zrobić psu krzywdę. Najczęściej są to dziki. Kontakt z nimi nie musi skończyć się raną, którą można załatać i zapomnieć. Znam psy które zostały rozprute od mostka po miednicę i takie, które straciły nogę. Część z nich nie przeżyje takiego spotkania.

Co więc robić? Oto kilka rad:

• w lesie pies powinien być na smyczy (nawet długiej)

• rozmawiaj normalnym głosem — zwierzęta wcześniej usłyszą Twoją obecność i zwykle same odejdą

• trzymaj się leśnych dróg i unikaj gęstych zarośli

• nie pozwalaj psu gonić dzikich zwierząt

• od marca do maja zachowaj szczególną ostrożność — lochy z młodymi potrafią być bardzo niebezpieczne

• jeśli zobaczysz dzika, po prostu się wycofaj

Pamiętaj, że w lesie jesteś gościem. Nikt nie lubi takich, którzy przychodzą do jego domu robią hałas, bałagan i się awanturują.

POLECAJKA

Lubię książki, które budzą emocje. Pasjonuje mnie to, że niektórzy pisarze potrafią zbudować silne napięcie samym słowem. Niekoniecznie strasząc potworem spod łóżka. Okazuje się nawet, że można napisać horror bez epatowania nadprzyrodzoną grozą. Udało się to na przykład Joan Samson w powieści “Aukcjoner”.

Spokojne miasteczko Harlow w New Hampshire. Rolnicza społeczność żyje niespiesznie, jak przodkowie. Wszyscy się znają i wiodą nudne życie. Wszystko się zmienia, kiedy do miastecza wprowadza się Aukcjoner. Okazuje się, że nie trzeba katastrofy naturalnej, inwazji kosmitów czy stworów z piekielnych wymiarów, aby życie mieszkańców Harlow legło w gruzach. Krok po kroku tracą wszystko. Przedmioty codziennego użytku, narzędzia pracy, ziemię. W końcu także życie. Wszystko przez ambicje jednego człowieka.

To właśnie buduje napięcie tej powieści. Fakt, że największym zagrożeniem dla człowieka jest drugi człowiek. Czytając tę książkę przeżywałem autentyczny niepokój, jakby za chwilę do mojego domu miał wejść Aukcjoner, żądając datku na “charytatywną aukcję”.

POZA GABINETEM: CZEMU PISZESZ WECIE?

Miałeś kiedyś tak, że coś strasznie Cię pociąga, mimo że nie jesteś w tym dobry? Wracasz do pewnych zajęć, wkładasz w nie energię, a finalnie nie jesteś zadowolony? Bo w głowie to wyglądało zupełnie inaczej, a rzeczywistość odbiega od tego obrazu. Ja tak miałem z pisaniem. Na różnych etapach życia pisywałem wiersze, opowiadania i inne teksty. A nie byłem polonistycznym prymusem. Moja twórczość w formie wypracowań czy rozprawek nie była oceniana najlepiej. Polonistka w liceum powiedziała nawet “Łukasz, z Ciebie to pisarz nie będzie”. Na szczęście nie miałem takich aspiracji.

Mimo to nadal pisałem. Z różną intensywnością i w różnej formie. W różnych miejscach. Potem powstało “Nie zadzieraj z weterynarzem”. Klasyczny blog. Pisałem i rezygnowałem. Potem wracałem po wielu miesiącach. Po co?

Uświadomienie roli pisania w moim życiu zajęło mi trochę czasu. Ale już wiem. Łatwiej mi wyrażać myśli i emocje słowem pisanym, niż werbalnie. Regularne pisanie, które uprawiam od 2019 roku, stało się moją terapią. Sposobem na samoregulację i możliwością złagodzenia napięcia.

Kiedy piszę, o czymś co poruszyło mnie w pracy, tworzę osobę z którą mogę prowadzić dialog. Pozwala mi to ocenić sytuację z zewnątrz. To bardzo cenne. Mogę ocenić, gdzie popełniłem błąd. Być lepszym następnym razem.

To także kanał dla emocji. Spisane nie są już tylko wewnątrz mnie. Idą w świat. Rozmywają się i pozwalają uspokoić myśli. To jest dla mnie szczególnie ważne, gdyż jak wielu dorosłych, nie radzę sobie z emocjami. Swoimi szczególnie, a w mojej pracy dostaję jeszcze cudze. Pisząc, odcedzam własne emocje od tych, które dostałem od innych w ciągu dnia.

W końcu piszę bo lubię i mogę. Daje mi to wolność i możliwość rozwoju. Dzięki temu zrealizowałem marzenie o napisaniu książki. Dzięki pisaniu poznałem wielu wspaniałych ludzi. To ono pcha mnie do przodu. A że nie podoba się każdemu? Nie ma to znaczenia. Nie żyjemy po to, żeby zadowolić wszystkich.

Pani od polskiego miała rację. Pisarzem nie zostałem, ale mam na koncie trzy książki. I codziennie siadam do klawiatury, żeby pisać.

Zasubskrybuj teraz

Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Mam nadzieję, że czytając bawiłeś się równie dobrze, jak ja pisząc. Jeżeli chcesz być na bieżąco i co tydzień dostać świeży “Raport z dyżuru”, wystarczy, że zasubskrybujesz :)

Ponieważ właśnie zacząłem urlop, następny Raport 23.08.2026. Do zobaczenia!

Ktoś mnie ostatnio zapytał: po co piszesz? Bo mogę. I lubię. A dlaczego tu? Podoba mi się to miejsce. Mam nadzieję, że Tobie też się spodoba. Miłej lektury.

PRZEGLĄD FACEBOOKA

W tym tygodniu nie ma tematu przewodniego. Teksty są efektem luźnych myśli. Ale nie zawsze musi być plan. Prawda?

• #15/07 - każda rodzina ma swój wewnętrzny kod. Czasem wydaje nam się, że wszyscy go rozumieją…

• #16/07 - bolączką pracujących jest wewnętrzny brak przyzwolenia na słabość.

• #17/07 - zabawa w plenerze to nic złego, pod warunkiem że zbierasz swoje śmieci

• #18/07 - jaką ocenę wystawiłby Twój zwierzak wetowi?

• #19/07 - w gabinecie wróg, na zewnątrz kumpel? Bywa i tak

  

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Pewni państwo mieli starego persa. Pers, jak to pers, miał problem z nerkami - wielocystowatość. Nerki doprowadziły go w końcu do śmierci. Nie minęło wiele czasu, a państwo zaadoptowali kolejnego kota.

Persa.

Czternastoletniego.

Przyjechali na wizytę. Badanie krwi: wszystko co nerkowe przekroczone. Mocz - lepiej nie pytaj. USG chociaż dobre? W zasadzie nerek brak. W ich miejscu jakieś dziwne kalafiory.

Czy można mieć takiego pecha? Drugi kot kopią poprzedniego?

Można.

Rokowanie ostrożne.

Jeśli będę bardzo optymistyczny.

Jak długo pożyje?

Nie wiem. Może miesiąc, może pół roku…

Kot na to: potrzymaj mi piwo!

Żył cztery lata.

***

Nie myśl jednak, drogi czytelniku, że kot żył tak sobie. Regularne kontrole, codziennie leki, wlew podskórny co dwa dni - przez cały ten okres. Okresy lepsze i krytyczne. Kot żył tak długo, bo opiekunowie włożyli w to wiele pracy. No i złapali problem, zanim pojawiły się pierwsze objawy.

PROTIP

“(...) złapali problem, zanim pojawiły się pierwsze objawy.” to klucz do skutecznej walki z wieloma chorobami. Nie sztuka jest przyjść do lekarza, kiedy zwierzę podpiera się nosem o podłogę. Cała zabawa polega na tym, aby potencjalną chorobę wyłapać na etapie bezobjawowym.

Jak to zrobić?

Zadbać o profilaktykę! I nie mam tu na myśli szczepienia oraz odrobaczania. To tylko element profilaktyki. Dobrze, że tego pilnujesz! Serio.

Elementem profilaktyki są więc badania profilaktyczne. Wykonywane także wtedy, kiedy zwierzę jest zdrowe. O czym myślę? Podstawa to:

• badanie krwi

• badanie moczu

• badanie kału

Opcja pro obejmuje:

• USG jamy brzusznej

• RTG jeżeli mamy predyspozycje do zmian kostno-stawowych

• ECHO serca u ras predysponowanych, ale moim zdaniem każdy pies i kot powinien przejść to badanie chociaż raz w życiu

Kolejna wątpliwość to kiedy zacząć takie badania wprowadzać w życie? Profilaktyka jednak nie zna wieku. U zwierząt młodych i w średnim wieku dobrze wydobywać je raz w roku. A już na pewno od ósmego roku życia. U geriatrii badamy się częściej - co 6 miesięcy i zawsze kiedy trzeba.

Jeżeli ktoś chce zarzucić, że chodzi mi o kasę, pragnę wyjaśnić, że w ogólnym bilansie profilaktyka jest zawsze tańsza niż leczenie. Obojętnie, z której strony będziesz liczyć.

POLECAJKA

Mam silnego kaca. Książkowego.

Pewnego dnia poprosiłem panią w księgarni, żeby poleciła mi mangę z pokręconą fabułą. Dostałem to o co prosiłem. “Dorohedoro”. Historię Kajmana, który próbuje odkryć kto odpowiada za jego obecny, jaszczurzy wygląd i utratę pamięci. Razem z przyjaciółką Nikaido tropią czarowników, którzy z Dziury zamieszkałej przez ludzi uczynili sobie plac zabaw i poligon doświadczalny. Jest śmiesznie, jest brutalnie i inaczej niż gdzie indziej. Przyjaźń, krew, demony i pierożki gyoza. Tak w skrócie.

Wkrótce okazało się, że cała seria nie ukazała się jeszcze w Polsce i dotarłszy do tomu 17, musiałem czekać na kolejne. To też było ekscytujące. Niestety skończyło się. Tom 23 okazał się ostatnim. A ja pozostałem z potwornym książkowym kacem, którego nie potrafię zaspokoić. Niewielką pociechę mam w tym, że na wspomnianym netflixie ukazał się właśnie drugi sezon adaptacji anime. Ale to nie to samo...

Wciągnąłem się w mangi jako stary chłop. Pierwszą przeczytałem w sierpniu 2024. Był to Tokyo Ghoul, a do lektury zachęcił mnie serial na Netflix. Nie było to pierwsze moje anime. Jako dzieciak oglądałem Dragon Balla, Doktora Slumpa i co tam jeszcze było dostępne w TV. Ale dopiero Tokyo Ghoul zachęcił mnie do sięgnięcia do źródła. Wcześniej o tym nawet nie pomyślałem.

I tak się jakoś złożyło, że byłem w Katowicach i pod porywem chwili udałem się do Komiksiarni w Katowicach. Kupiłem sobie pierwszy tom Tokyo Ghoula i jeszcze kilka innych pozycji. Okazało się, że ta forma odpowiada mi równie bardzo jak tradycyjna książka, czy klasyczny komiks. Od tego czasu poznałem wiele ciekawych światów i wciągających historii. I nawet nie zdarłem wierzchniej warstwy mangowego uniwersum.

POZA GABINETEM: JA. INTROWERTYK.

“Kim jestem?”. Chyba każdy z nas zadał sobie to pytanie chociaż raz w życiu. Odpowiedź jest inna w zależności od kontekstu, okoliczności, samopoczucia itd. Kiedy rozmawiamy o osobowości, bardziej zasadna jest chyba forma „jaki jestem?”.
A może „w jaki sposób siebie postrzegam”. Nie chcę wchodzić w filozofię. Zostawmy ją w tym momencie, bo jeszcze zaczniemy się zastanawiać nad sensem istnienia i celem do którego zmierzamy. Pewne jest, że zestaw cech tworzących naszą osobowość wpływa na to, jak funkcjonujemy na co dzień i które wpływają na to w jaki sposób pracujemy i jak się czujemy.

Ja na przykład jestem introwertykiem. Pojęcie to wprowadził szwajcarski psycholog i psychiatra Carl Gustaw Jung, w wydanej w 1921 roku pracy pod tytułem „Typy psychologiczne”. We współczesnej psychologii nie stosuje się już Jungowskiej klasyfikacji. A ja jestem Łukasz i postrzegam siebie jako introwertyka.

Bez względu na to jakiego określenia użyję do nazwania swojej osobowości, określa ją kilka cech, które w zasadzie są niezmienne i bardzo silne od kiedy sięgam pamięcią. Jestem osobą nieśmiałą. Jeśli ktoś nie zainicjuje kontaktu, nie nawiązuję bliższych znajomości. Trudno mi się zaprzyjaźnić i jestem zamknięty w sobie. Najlepiej czuję się właśnie tam, w małej przestrzeni gdzieś w środku siebie. W mojej strefie bezpieczeństwa, która pozwala mi odciąć się od otaczającego świata. Lubię samotność, a bliskie kontakty dopuszczam tylko w wąskim gronie osób, które są dla mnie ważne. Nie jestem imprezowiczem, nie lubię small talku. Ulubiona forma aktywności to czas spędzony z książką lub gdzieś na łonie natury. W liceum uciekałem w muzykę, która dalej ma dla mnie działanie kojące, mimo że słucham wszelkich odcieni metalu i rocka.

Jestem nieśmiałym introwertykiem, dla którego jednym z bodźców do wyboru drogi życiowej (nie mniej ważnej od sympatii wobec zwierząt) była niechęć do pracy z ludźmi. Stworzyłem sobie wyobrażenie o „weterynarzu”, który leczy zwierzęta. W mojej wizji zabrakło jednak miejsca dla jednego istotnego szczegółu – opiekuna zwierzęcia. Taki drobiazg, prawda? Podejmując pracę okazało się, że nie dość iż każdemu mojemu pacjentowi towarzyszy co najmniej jeden człowiek, to moja praca ma polegać w głównej mierze na pracy z osobą ludzką nie zwierzęcą. Totalnie sobie z tym początkowo nie radziłem. Teraz wiem, że nie przez ludzi jako takich, a przez bariery które sam sobie zbudowałem. Szukałem swojej drogi, a podróż początkowo wiodła przez kamienie i potłuczone szkło. Najgorsze było w tym wszystkim to, że nie klienci (którzy oczywiście są różni), a ja sam byłem sobie największą przeszkodą.

Zasubskrybuj teraz

Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Mam nadzieję, że czytając bawiłeś się równie dobrze, jak ja pisząc. Jeżeli chcesz być na bieżąco i co tydzień dostać świeży “Raport z dyżuru”, wystarczy, że zasubskrybujesz. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Minął kolejny tydzień, więc czas na następny „Raport…”. Usiadłem do pisania
i utknąłem już na wstępie. Dlatego dziś go sobie odpuszczę. Zapraszam do lektury 🙂

PRZEGLĄD FACEBOOKA

Zeszły tydzień natchnął mnie na wspominki. Wspomnienia niosły mnie aż do środy. Jednocześnie odczuwam pewne przedurlopowe napięcie, z tego względu rozwija się nam wakacyjna seria. Jeżeli FB proponuje Ci niekoniecznie to, co lubisz - znam to doskonale, poniżej znajdziesz krótkie podsumowanie postów z tego tygodnia.

• #09/07 - każdy kiedyś stał na rozdrożu. Ja też! Nawet prawie nie zostałem wetem…

• #10/07 - czy pamiętasz swój pierwszy dzień, w pierwszej pracy? Ja niestety tak.

• #11/07 - kończysz studia, masz głowę wypakowaną wiedzą. Na początku jednak ciężko znaleźć to, co jest potrzebne

• #12/07 - post o patyku i o tym, co taki patyk może zrobić w trakcie zabawy

• #13/07 - ważna przypominajka dla osób podróżujących ze zwierzętami za granicę

• #14/07 - finał historii Puszysława

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Czasem do gabinetu weterynaryjnego trafiają przypadki tajemnicze. Takie, które na pierwszy rzut oka wydają się czymś zupełnie innym, niż są w rzeczywistości. Tak był także w przypadku pewnego rudego kota…

Jest letnie popołudnie. Do gabinetu wchodzą dwie panie z wiklinowym transporterem. Nienawidzę tych transporterów! Jeżeli kot nie chce, to nie da się go stamtąd wyciągnąć. Rudy użytkownik wspomnianego pojemnika też nie chciał. Ale nie to jest problemem.

Kot ma tajemnicze guzy, które pojawiają się tylko wtedy, kiedy oddaje kał. Opiekunki zauważyły je przypadkiem. Pan Kot raczył odwrócić się dziś do nich tyłem, prezentując proces defekacji i wspomniane guzy.

Oglądam koci tyłek - nie ma guzów. Próbuję coś wyczuć. Nic. Kot protestuje natychmiast. Badanie na żywo nie ma najmniejszego sensu. Trzeba go zbadać
w sedacji.

Kiedy kot zanurzył się w objęcia Morfeusza, mogłem poszukać tajemniczych zmian.
Z zewnątrz odbyt, jak odbyt. Nic niepokojącego. Dotykam, naciskam. Nic. Próbuję włożyć palec do prostnicy. Kot zaczyna oddawać kał. Kanał zwieracza się rozwiera i na zewnątrz razem z kupą pojawiają się…

Dwa kleszcze…

Wbite w wewnętrzny zwieracz odbytu! Odtąd ten przypadek stał się dla mnie argumentem dla tych, którzy twierdzą, że ich zwierzę nigdy nie miało kleszcza. To, że go nie widziałeś, nie oznacza, że go nie było.

Jak w przypadku pewnego rudego kota.

PROTIP

Wspomniałem wyżej, że nienawidzę wiklinowych transporterów. To prawda. Nie dlatego, że nie odpowiadają mi wizualnie. Nie! To dziadostwo jest totalnie niepraktyczne. Jeżeli kot zaprze się w środku, nie ma opcji, że go wyciągniesz. No, chyba że potraktujesz transporter jak shaker i kota wytrząśniesz na zewnątrz. To nie sprzyja komfortowi wizyty.

Kolejną porażką są transportery skręcone śrubami na stałe. Producent najwyraźniej uznał, że odkręcanie dziesięciu śrub podczas wizyty to świetna zabawa dla lekarza.

Jaki więc transporter wybrać? Przede wszystkim dostosowany do rozmiarów kota. Wiem, że kot to płyn, ale pojemnik, w którym wypełniają całą wolną przestrzeń i nie mogą się obrócić, to zły pomysł. Niewygoda potęguje stres, a stres jest dla kotów niekiedy kwestią życia i śmierci.

Po drugie zamknięcie i mocowania muszą być na tyle silne, żeby w trakcie transportu kot nie uciekł. Nie chcesz go ściągać z czubka trzydziestometrowej lipy, rosnącej przed przychodnią. Nie chcesz, także żeby transporter się rozpadł, kiedy przemierzasz trasę od auta do gabinetu. Dlatego sprawdź, czy wszystko jest dobrze zapięte i czy porządnie trzyma.

I po trzecie. Najważniejsze. Transporter musi być łatwy w demontażu. Albo chociaż możliwy do względnie szybkiego rozłożenia. Szarpanie, wydłubywanie, czy wytrząsanie kota z transportera sprawia, że już na dzień dobry ma złe nastawienie do wizyty. A najgorsze dopiero przed nim…

POLECAJKA

Większość z nas kojarzy filmową Maskę z Jimem Carreyem. Mało kto wie, że bohater ten pochodzi z komiksów wydawanych jeszcze od końca lat 80. I uwierz mi —
z filmem łączy je właściwie tylko wygląd.

Hollywoodzki odpowiednik może budzić sympatię, natomiast komiksowy Maska to typowy psychol, antagonista do kwadratu. Jeśli możesz tę postać porównać do Lobo
z DC czy Marvelowskiego Deadpoola. To nie jest bohater pozytywny. To właściwie czarny charakter, któremu oddano główną rolę. Jednocześnie czytając komiks, chcesz wiedzieć co będzie dalej. Towarzyszące uczucie, które można określić skrótem “wtf?!” sprawia, że czytasz z dreszczem emocji. Ambiwalentnych emocji. Mimo to wciąga. Jeżeli, tak jak ja, jesteś geekiem i pamiętasz filmowe wcielenia Maski, ten komiks powinien Ci się spodobać. Mimo że pewnie wywoła dysonans poznawczy.

POZA GABINETEM: CZY MAM PRAWO ODPOCZĄĆ?

Mieszkają we mnie dwa wilki. Jeden wyolbrzymia wszystko, co mnie boli w mojej pracy. Podkreśla każdy problem i skłania do narzekania. Swoim włochatym cielskiem przysłania blaski, rzucając cień na każdy aspekt mojej pracy. Drugi natomiast wmawia mi, że firma się beze mnie zawali. Uzależnia mój komfort psychiczny od obecności
w pracy, byciu dostępnym i nabijaniu godzin. Te dwa wilki szarpią mną, próbując przeciągnąć na swoją stronę. W rezultacie mimo że narzekam, trudno mi odpuścić, kiedy potrzebuję odpoczynku. Bo jestem filarem przychodni. Świat się skończy jeżeli nie będzie mnie jeden dzień…

Wilki obudziły się już na samym początku aktywności zawodowej. O ile jednak ten pierwszy był do poskromienia, ten drugi wykazywał niezwykłą aktywność już na starcie mojego bycia wetem. Efekt? Niewykorzystany urlop. Prawie dziesięć lat bez zwolnienia chorobowego. To znaczy, że nie chorowałem? Bynajmniej, ale zwykle chodziłem chory do pracy. A kiedy nie byłem w stanie dojechać, brałem jeden dzień urlopu.

Przez wiele lat miałem opór przed zabraniem dwóch tygodni urlopu ciągiem. Nie miałem za to problemu, żeby pracować cały miesiąc bez ani jednego wolnego dnia.

Wilk pracoholik był zadowolony.

Ten drugi też. Miał pożywkę dla podscycania moich złych emocji.

Odebrałem sobie prawo do odpoczynku i do zdrowienia. Praca, która sprawiała mi przyjemność, w końcu stała się ciężarem. Po niespełna dziesięciu latach aktywności zawodowej dopadło mnie wypalenie i depresja. Co też okazało się ważne. Stało się znakiem przystankowym i momentem na redefinicję priorytetów. Musiałem znaleźć odpowiedź na pytanie: czy mam prawo odpocząć?

Znalazłem.

Mam.

Mam prawo spędzić urlop z rodziną. I to nie jeden raz w roku. Mam prawo, aby być chorym i dojść do zdrowia w domu. I wiesz Czytelniku, co jest ciekawe? Tego prawa nie odebrał mi nikt z zewnątrz. Oprawcą byłem ja sam.

Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Mam nadzieję, że czytając bawiłeś się równie dobrze, jak ja pisząc. Jeżeli chcesz być na bieżąco i co tydzień dostać świeży “Raport
z dyżuru”, wystarczy, że zasubskrybujesz. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Zasubskrybuj teraz

Witajcie! Cały tydzień myślałem o nowym raporcie. Przez chwilę myślałem, że nie wystarczy mi motywacji. Mimo obaw, jest! Zapraszam do lektury.

PRZEGLĄD FACEBOOKA

Facebookowe treści w tym tygodniu nie były zbyt weterynaryjne. Przeglądając album ze zdjęciami nastroiłem się jakoś tak sentymentalnie. Dlatego w tym tygodniu dominowały w postach wspomnienia i nostalgia. Jeżeli coś Ci ominęło o to szybki przegląd:

• #04/07 - czasem zabawa z dzieckiem wymyka się spod kontroli, co może skutkować urazami i ściągnąć na głowę groźbę kontroli z opieki społecznej

• #05/07 - jak wielu dzieciom z lat 90’ i mi zdarzyło się “hodować” ślimaki. Czasem taka hodowla wymyka się spod kontroli…

• #06/07 - w życiu wielu z nas pojawia się zwierzę wyjątkowe i o takim zwierzaku jest ten post

• #07/07 - post jest osobie, która obwiniam za miłość do zwierząt

• #08/07 - jedyny w tym tygodniu post gabinetowy. Czasem zdarza się, że piszesz coś skrótem, a potem nie pamiętasz o co chodzi

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Jest 8:00 rano. Przed przychodnią zebrał się tłumek. Wśród zwierząt znajduje się pies. Wydaje się być zdrowy, ale opiekun wygląda na zirytowanego. Co się stało? Otóż, psisko postanowiło zjeść foliowy worek. Opiekun zrezygnował więc z planów zawodowych i przyjechał do nas. Szczęściem w nieszczęściu było to, że sprawa świeża i worek musiał być jeszcze w żołądku - u zdrowego psa treść przebywa tam od 2-4 godzin. Podaliśmy lek wywołujący wymioty. Biedny pies. Zwracał kilkanaście razy.

Worek.

Gumową piłeczkę.

Jakieś bliżej nieokreślone fragmenty materii nieorganicznej.

Widać zwierzę jest niewybredne. Wystarczy, żeby coś dało się połknąć i połknięte zostanie. To irytujący zwyczaj, ale pacjent nie był wyjątkowy. Zdarzali już nam się entuzjaści bielizny, okularów, kamieni, baterii i biżuterii. Pewien kot zjadł dziewiętnaście gumek do włosów. Innym razem pies pochłonął zawartość kubła na śmieci - tu konieczna była operacja w celu wyciągnięcia “posiłku z żołądka”. Fuj!

PROTIP

Skoro jesteśmy przy pochłanianiu rzeczy niejadalnych przez nasze zwierzaki, jest coś o czym należy pamiętać. Nie wszystko da się zwymiotować czy wydalić “tyłem”. Szczególnie niebezpieczne są tzw. linearne ciała obce. Pod tym pojęciem kryje się wszystko co długie i cienkie tj. nitki, wstążki, sznurki itp. Potrafią wyrządzić poważną szkodę w przewodzie pokarmowym. Zwłaszcza jeżeli pomoże im nieświadomy opiekun.

Może się tak zdarzyć, że z odbytu Twojego zwierzaka będzie wystawać kawałek sznurka. Odruchem jest: pociągnę i wyciągnę. To jest ten moment, kiedy dzieje się szkoda. Wiele z linearnych ciał obcych jest zaklinowane wyżej w przewodzie pokarmowym. Jeden z moich pacjentów miał obwiązany nicią dentystyczną ząb. Reszta wystawała z tyłu. Przeszło przez niego 1,5 m materiału! Jeżeli w takiej sytuacji pociągniesz za koniec sznurka, prawdopodobnie uszkodzisz jelita, a może nawet przełyk i żołądek. To całkiem realne zagrożenie.

Dlatego jeśli z pupila wystaje sznurek — nie wyciągaj go sam.

Jedź do weterynarza.

POLECAJKA

O dzisiejszej książce muszę napisać, że to nie był świadomy wybór. Kupując “Rzecz o ptakach” Noah Stryckera, niie do końca wiedziałem czego się spodziewać, gdyż a) nie czytałem jakichkolwiek recenzji, b) kupiłem ją pod wpływem chwili. Czy żałuję? Nie! Lektura była niezwykle przyjemna.

Nie jest to encyklopedia ornitologiczna ani przewodnik po świecie ptaków. Autor nie stara się opisać każdego skrzydlatego mieszkańca ziemi. Wręcz przeciwnie z całego ptasiego poczetu wybrał kilkunastu przedstawicieli. I ten minimalizm jest strzałem w dziesiątkę. Autor dał czadu.

Wybierając zaledwie kilka gatunków, u których skupił się tylko na jednej cesze, pokazuje jak fascynujący jest świat ptaków. Jak wyjątkowe są pod wieloma względami i nie chodzi tylko o zdolność do lotu. Jednocześnie czytelnik dowiaduje się, że my jesteśmy mniej wyjątkowi, niż chcielibyśmy sądzić. Strycker bardzo zgrabnie porównuje pewne ptasie zachowania z naszymi. Przede wszystkim jednak książka jest napisana bez zbędnego napuszenia i naukowego żargonu. Lekkość pióra autora i ciekawe przedstawienie tematów sprawiło, że czytając umierałem z ciekawości, co też spotka mnie na następnej stronie.

Jednocześnie chciałbym tu przeprosić wszystkie gołębie. Nie jesteście, aż takie głupie, jak sądziłem. Moja wina. Sorki.

POZA GABINETEM: SZTUKA NUDZENIA SIĘ

Im starszy jestem tym bardziej doceniam nudę. Tak, nudę! Wszyscy pamiętamy, jaka straszna była, kiedy byliśmy dziećmi. Młodzi ludzie odczuwają nieustającą chęć do aktywnego spędzania czasu. Jakby miał im się zaraz skończyć i nie chcą stracić z niego ani chwili. Ja także nie cierpiałem nudy. I czekałem na moment, kiedy wreszcie stanę się dorosły.

W końcu się doczekałem.

Nuda też się skończyła.

Teraz patrzę wstecz i dochodzę do wniosku, że nuda nie jest zła. Więcej, są takie dni, kiedy nie pragnę niczego innego. Bo jak wygląda dorosłość? Najlepsze godziny dnia spędzasz w pracy. Po powrocie czeka Cię dalsza porcja obowiązków względem partnera, dzieci, czy innych bliskich - ludzkich albo zwierzęcych. Porządki, posiłki, wspólne aktywności. I proszę mnie źle nie zrozumieć, nie twierdzę że one są złe. Ale zajmują czas i dają zajęcie. Niejeden z nas wciska w terminarz jeszcze dodatkową pracę, treningi i co tam jeszcze człowiek wymyśli. Nie ma czasu na nudę! A gdy trafi się chwila, zamiast się nią cieszyć. sięgamy po telefon.

A przecież ona też jest fajna. Lubię czasem nie robić nic. Leżeć na kanapie i gapić się na regał z książkami. Nawet nie czytać, patrzeć na książki. Albo posiedzieć w ogrodzie z kubkiem kawy słuchając ptaków. Poleżeć w łóżku do późna i cały dzień chodzić w gaciach z piżamy.

Niestety nie mam zbyt wielu okazji. Kiedy mam już sposobność muszę walczyć ze swoją głową. Bo przecież muszę coś robić! Jest tyle do ogarnięcia w domu. Dzieci chcą zagrać w planszówkę. Cała hałda nieprzeczytanych książek…

Rusz dupę i zrób coś!

Wraz z dorosłością zapomniałem jak się nudzić. Uczę się tego od nowa. I doceniam te nieliczne chwile, kiedy mogę praktykować nudę.

***

Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Mam nadzieję, że czytając bawiłeś się równie dobrze, jak ja pisząc. Jeżeli chcesz być na bieżąco i co tydzień dostać świeży “Raport z dyżuru”, wystarczy że zasubskrybujesz. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Raport z dyżuru #4

Wow! To już miesiąc raportowania na substacku! To już nie jednorazowy wybryk, a początek trendu. Ciekawe, dokąd nas to zaprowadzi? Zobaczymy. Tymczasem zapraszam do lektury dzisiejszego raportu :)

PRZEGLĄD FACEBOOKA

Odnoszę takie wrażenia, że FB częściej wciska mi treści, których nie chcę widzieć, niż treści twórców, których świadomie obserwuję. Jeżeli masz wrażenie, że tobie także wywija takie numery, poniżej skrót postów z tygodnia:

• #19/06 - przedostatni odcinek opowiadania o Puszysławie. Tym razem, kot pokazuje co to znaczy: zadrzeć z puchatą kulką.

• #20/06 - czasem bywa tak, że jedno zdanie czy gest pozwala przewidzieć ciąg dalszy wizyty.

• #01/07 - bardzo krótki post o czekaniu.

• #02/07 - mówią, że “nic nie przeraża weterynarza”. To nie jest prawda.

• #03/07 - rozważam kwestię tego co sprawia, że przypadek staje się nagły, a niektórzy komentujący się ze mną zgadzają, inni zaś wykazują się wielką zdolnością czytania między wierszami.

  

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Był letni, ciepły poranek. Kiedy dotarłem pod przychodnie, przed drzwiami stała już całkiem spora grupka ludzi. Całkiem zwyczajny poranek w firmie. Przebieram się i zaczynam pracę. Poranki są zwykle dość schematyczne. Otwarcie wybierają najczęściej ci, którzy spieszą się do pracy i osoby, które przyszły na pobranie krwi, a nie chcą żeby zwierzę długo było bez jedzenia. I tak to idzie. Kolejka się przesuwa.

Zapraszam kolejną osobę do gabinetu. Kobieta wchodzi bez zwierzaka. Myślałem, że chce kupić leki, ale nie.

- Potrąciłam wronę! - mówi - Nie potrafi latać.

Idziemy więc do samochodu zaparkowanego pod budynkiem przychodni. Na podłodze koło siedzenia pasażera leży, odwrócona do góry dnem, plastikowa miska. Pod nią ma siedzieć uszkodzony ptak.

Nie wiedziałem czego się spodziewać. Jelita na wierzchu? Otwarte złamanie skrzydła? Krwista papka z sugestią wrony?

Podnoszę miskę, na dywaniku siedzi… Kos. Spojrzał na mnie i odfrunął w siną dal.

Co tu się wydarzyło? Wiedza o gatunkach ptaków nie jest powszechna. Dla niejednego każdy czarny ptak to wrona. Niestety, bez względu na przynależność gatunkową, wiele ptaków wpada na szyby lub jest potrącana przez jadące pojazdy. Niejeden ginie, część jednak jeżeli da im się chwilę w spokoju dochodzi do siebie i odlatuje. Jak ten kos.

PROTIP

Kontakt z ptakami po urazach, zwłaszcza w okresie wiosenno-letnim, nie jest niczym niezwykłym. Wielu ludzi w takiej sytuacji chętnie pomaga. I dobrze! Fajnie by jednak było, żeby ta pomoc nie była tylko pozorna, a opierała się na jakimś planie. O czym więc należy pamiętać? Znajdując ptaka, który pozwala się podnieść kierujemy się zasadą 3xC: Cicho, Ciemno i Ciepło. Wkładamy go do ciemnego pojemnika (z dostępem powietrza!) i dajemy mu odpocząć w ciszy. Nie karmimy, nie poimy, nie dotykamy więcej niż to konieczne. Trzeba pamiętać, że kontakt z człowiekiem to dla dzikiego stworzenia duży stres. A stres może doprowadzić do śmierci ptaka. Dajemy więc ptakowi spokój na godzinkę. Jeżeli jest gotów, dajmy odlecieć. Jeżeli nie, powinien trafić do ośrodka rehabilitacji dla zwierząt dzikich.

Lista takich ośrodków pod linkiem: https://www.gov.pl/web/gdos/wykaz-osrodkow-rehabilitacji-zwierzat

Uwaga końcowa. Jeżeli ptak ma widoczne rany, nie używa któregoś skrzydła albo się przewraca, to nie można go wypuścić. Wymaga pomocy specjalisty.

POLECAJKA

Jestem z tego pokolenia, co wyrosło na filmach Spielberga. “Park Jurajski” to jeden z moich ulubionych filmów, odkąd zobaczyłem go jako dzieciak. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy całkiem przypadkiem odkryłem, że jest to adaptacja książki. “Park Jurajski” autorstwa Michaela Crichtona został wydany w 1990 roku i nie dziwi mnie, że zainspirował sławnego reżysera do popełnienia swojego filmu. To jedna z tych książek, która porywa od pierwszej strony, a czytelnik chce wiedzieć: co dalej? Nie jest to może literatura przez wielkie L, ale spełnia to, czego oczekuję od książki: pobudza wyobraźnię i pozwala na dobrze spędzony czas. Kreowany przez Crichtona obraz jest plastyczny, a czytelnik czuje się jakby był w środku akcji. Choć może nie jestem do końca obiektywny. Czytając, miałem przed oczami sceny z filmu. Mimo to, myślę że wszystkim wychowanym w latach dziewięćdziesiątych się spodoba.

POZA GABINETEM: RADOŚĆ Z PISANIA

Kiedyś usłyszałem wypowiedź pisarza narzekającego na rynek książkowy. Denerwuje go fakt pisania książek, przez osoby niebędące literatami. Wskazał, że przesycenie rynku książkowego utrudnia ludziom dotarcie do “prawdziwej literatury”. Trochę mnie to dotknęło. Jak moja książka o realiach pracy w gabinecie ma zabrać czytelników panu, który pisze powieści? Trochę mnie to rozbawiło.

Ale po co ty w ogóle piszesz? Można by zadać takie pytanie. Cóż… Bo lubię. Nie uważam, że jestem wybitnym twórcą. Już w liceum, polonistka oceniała moje wypociny zdaniem “oj Łukasz. Pisarz to z ciebie nie będzie”. Mimo to, mam na koncie trzy książki. To jednak nie jest ważne. Pisanie sprawia mi radość. Obojętnie czy piszę krótki post, opowiadanie, czy artykuł. Po prostu dobrze się bawię. Lubię proces, który temu towarzyszy. Moment, w którym pomysł wpada do głowy i zaczyna kiełkować. Tworzenie pierwszych zdań, które potem wyrzucisz albo całkowicie przeredagujesz. Szlifowanie, dopisywanie. W końcu publikacja, która przywołuje tekst do życia. Bo ten w szufladzie trwa w zawieszeniu. Żeby był żywy, musi być czytany.

Pisanie jest dla mnie formą terapii. Pozwala uporządkować myśli i daje mi partnera do dialogu. Kiedy piszę o tym co działo się w pracy, mogę dzięki temu spojrzeć na sytuację z boku. Ocenić co było dobre, a co do poprawy w przyszłości. Pisanie kanalizuje moje emocje i pozwala mi je nazwać.

Piszę, bo sprawia mi to radość. Pisząc daję upust swojej kreatywności. Kiedy buduję słowa nie gapię się bezmyślnie w telefon, pozwalając na to by czas przeciekał mi przez palce. Pisanie dodaje mojemu życiu dodatkowej wartości. Jestem wetem, ale nie byłbym taki, jaki jestem, gdybym od wielu lat nie bawił się słowem.

OGŁOSZENIA DROBNE

Kończymy sezon edukacyjny. Przed nami dwa ostatnie webinary. Tym razem bez podziału gatunkowego, oba są przeznaczone dla opiekunów psów i kotów.

Pierwszy temat to wakacyjny hot-topic. 11.07.2026 o godz. 18:00 będziemy poszerzać wiedzę z zakresu pierwszej pomocy. Natomiast 18.07.2026 zgłębimy mało apetyczny, za to niezwykle istotny temat kupy. Biegunki, zaparcia, robaki i wszystko wokoło. Zapraszam serdecznie. Zapisać możecie się klikając w poniższe linki.

https://www.naffy.io/lukasz-lebek/psio-kocia-pierwsza-pomoc-przedweterynaryjna-ZzM

https://www.naffy.io/lukasz-lebek/kupologia-stosowana-dla-opiekunow-psow-i-kotow-ni8

Dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Mam nadzieję, że czytając bawiłeś się równie dobrze, jak ja pisząc. Jeżeli chcesz być na bieżąco i co tydzień dostać świeży “Raport z dyżuru”, wystarczy że zasubskrybujesz. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Zasubskrybuj teraz

To już trzeci raport. Okraszony nie krwią, nie łzami, a potem. Jest dziewiąta rano, a temperatura już zbliża się do trzydziestki. Upał daje się we znaki, mam jednak nadzieję, że znajdziesz siłę na lekturę. Przyjemnego czytania.

PRZEGLĄD FACEBOOKA

Dla tych, którym algorytm fb płata figle, małe przypomnienie, z tego co było pisane na twarzo-książce. Było o sercu i od serca, a także dla serca.

• #13/06 - “rzecz o kocie… czarnym” czyli o tym, jak to jest, kiedy w naszym domu pojawia się kot (czarny) i o konsekwencjach wspólnego życia

• #14/06 - “nudny dzień” historia dnia, który mógł być straszny ale okazał się kojąco nudny

• #15/06 - czasem pies nie wie, że jest chory. Opiekun też nie. A badanie wskazuje na coś zupełnie innego.

• #16/06 - post o najbardziej niedocenionym sprzęcie weterynaryjnym, którym jest lekarz weterynarii

• #17/06 - na podstawie szmeru sercowego, przekonuję że objaw nie zawsze oznacza chorobę

• #18/06 - “kot przywiązuje się do miejsca”, “kot jest złośliwy” czyli post o tym, jak niezrozumienie kota prowadzi do wygłaszania krzywdzących opinii

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

- Pies mi umiera! - słyszę spanikowany głos w telefonie - przewrócił się, piszczy, zrobił kupę i się posikał…

- Spokojnie - uspokajam - proszę go przywieźć, to spróbujemy pomóc.

Nie upłynęło nawet piętnaście minut, aż ktoś podjął próbę wyważenia drzwi do gabinetu.

Otwieramy. Do drzwi dobija się dzwoniąca pani z “umierającym psem”.

Pies ląduje na stole. Merda ogonem i próbuje dobrać się do leżących na półce smaczków. Zdecydowanie nie umiera. To dobrze. Ale o co w takim razie chodzi? Dlaczego wyciął swojej pani taki numer?

Najbardziej rzucający się w oczy objaw to uniesienie prawej przedniej łapy. Dotknięcie wywołuje u psa natychmiastową reakcję obronną. Z pewnym oporem ale udaje nam się przekonać psa, żeby jednak pokazał. W opuszce tkwi pszczele żądło.

Jad pszczeli może wywoływać przeróżne reakcje. Przede wszystkim użądlenie bardzo boli i psy mogą reagować w sposób bardzo gwałtowny i histeryczny. Co mnie wcale nie dziwi! Na szczęście w tym przypadku obyło się bez reakcji anafilaktycznej. Usunięcie żądła i leki przeciwbólowe sprawiły, że psiak wrócił do pełnej sprawności.

PROTIP

Jeżeli podejrzewasz użądlenie przez pszczołę, szybkie usunięcie żądła pozwala uniknąć pogłębiania się objawów. Dlaczego? Wyrwane z pszczelego odwłoka żądło to nie tylko kłująca drzazga. Na cały zestaw składa się także woreczek z jadem i mięsień, który dalej kurczy się, tłocząc kolejne porcje substancji, a ból narasta.

Dlatego właśnie żądło, jeżeli to możliwe należy usunąć. Ale, jeśli złapiesz je paluchami albo pęsetą to ściśniesz ten woreczek z jadem i całą zawartość wpompujesz w swoje zwierzę. To nie będzie przyjemne, uwierz mi. Zabieg należy przeprowadzić sposobem. My wykorzystujemy do tego bardzo wąską pęsetę, która chwytamy za żądło przy samej skórze. Ty pewnie takiej nie masz. Masz za to kartę do bankomatu, dowód osobisty czy kartę lojalnościową. To idealne narzędzia do usuwania żądeł! Wystarczy przesunąć taką kartą po skórze w okolicy użądlenia, a sunący kawałek plastiku wysunie żądło. Bez ściskania czegokolwiek.

NIECO MAGICZNA POLECAJKA

Wierzycie w magię? Ja na przykład wierzę, że w naszym życiu mogą dziać się rzeczy magiczne. Może to być nieprawdopodobny zbieg okoliczności, spotkanie kogoś wyjątkowego na swej drodze albo po prostu podanie właściwej książki we właściwym czasie.

Uwielbiam książki od najmłodszych lat. Wielu autorów cenię. Są tacy, których lubię bardziej niż bardzo. Nie ukrywam jednak, że Terry Pratchett jest moim number one. Gdy jest mi źle, mam doła lub po prostu chcę się pośmiać, sięgam po książki ze Świata Dysku. Jednakże, gdyby nie odpowiednia osoba w odpowiednim miejscu możliwe, że nigdy bym nie poznał twórczości sir Terry’ego.

To były wakacje. Międzyzdroje, gdzieś na początku XXI wieku. Nigdy nie byłem entuzjastą plażowania. Jedyny plus leżenia w jednym miejscu był taki, że można czytać. A ja tamtych wakacji się nie przygotowałem. Zabrany ze sobą stosik książek skończył się bardzo szybko. Byłem nastolatkiem i byłem podatny na frustrację. Chodziłem więc strasznie sfrustrowany, gdyż nie miałem co czytać (a przeczytałem nawet bajki od młodszego brata), a plażować nie lubię. Na szczęście trafiłem na księgarnię.

Księgarnia była z tych klimatycznych. Zawalona stosami książek, mroczna i zakurzona. Książki były dosłownie wszędzie. Na regałach, stołach i na podłodze. Bez ładu i składu. Snułem się po niej jakiś czas, ale nic mi nie wpadło w oko. Nagle stanął obok mnie niski, łysawy jegomość i zapytał, czy szukam czegoś konkretnego. Wzruszyłem ramionami, bo co to dziada obchodzi. Ten jednak nie odpuszczał i próbował być pomocny. Na odczepnego powiedziałem w końcu, że szukam “jakiejś fantastyki”. Sprzedawca (tak miał na plakietce wpiętej w sweter) rozpromienił się i zanurkował między regały. Po chwili wrócił i podał mi książkę, z okładką pokrytą dziwnymi rysunkami. Tytuł głosił “Zbrojni”. Ani okładka, ani tytuł mnie nie powaliły, ale i tak nic innego nie przypadło mi do gustu. Wziąłem więc proponowaną książkę.

Przeczytałem ją w jeden dzień. Wróciłem po więcej. Tym razem w ręce trafili “Kolor magii” i “Maskarada”. Te też skończyły się zbyt prędko. Gdy ponownie wróciłem do księgarni, drzwi były zamknięte, rolety zaciągnięte, a tabliczka na drzwiach głosiła “remanent”. Do końca mojego pobytu, nie zastałem już jej otwartej. W końcu wróciłem do domu.

Po roku przyjechałem w to samo miejsce. Ze smutkiem musiałem stwierdzić, że księgarni już nie było. Tam gdzie wcześniej była świątynia czytelnictw, znajdował się sklep z szajsowatymi pamiątkami. Wszystko wyglądało tak, jakby nigdy nie było tu księgarni. A dałbym głowę, że była!

W kilku książkach Terrego Pratchetta przewija się motyw wędrownych sklepów. Takich, na które natrafia bohater w momencie największej potrzeby. Kupuje w nich coś, co zmienia jego życie, a gdy wraca następnym razem w miejscu sklepu zastaje pusty mur lub ślepą uliczkę. Wierzę, że ja także trafiłem na taki sklep. Proza Pratchetta miała na mnie wielki wpływ. Zarówno na spojrzenie na Świat, gust literacki czy poczucie humoru. Także na wrażliwość. Bez jego twórczości byłbym innym człowiekiem.

Do dziś nie wiem, kim był ten człowiek. Czy na mojej drodze postawił go przypadek, a może był w tym jakiś cel. Być może, bez niego mój regał ziałby pustką.

Tajemniczy księgarzu, gdziekolwiek jesteś, mam nadzieję, że się spotkamy i wypijemy razem kubek kakao.

A za tę odrobinę magii, którą wnosi do życia codziennego polecam Wam cały Świat Dysku Terrego Pratchetta.

POZA GABINETEM: RODZIC SFRUSTROWANY

Jestem tatą. Mam trójkę wspaniałych dzieciaków, a ojcostwo jest istotnym elementem tego kim jestem. Staram się być fajnym tatą. Nie pobłażającym, ale też nie surowym. Czy mi to wychodzi? Oczywiście nie zawsze. Mylę się, bywam zmęczony i zdenerwowany. Nie zawsze i nie ze wszystkim sobie radzę. Staram się. Doskonały jednak nie jestem.. To mnie irytuje.

Zdaję sobie sprawę, że idealny rodzic nie istnieje. Jednocześnie Internet bombarduje mnie obrazem wyidealizowanym. Internetowi rodzice wracają z pracy pełni energii aby przez resztę dnia realizować kreatywne zabawy, sport i rekreację. Internetowi rodzice co weekend robią z dziećmi wypad. I wszystko jest takie słodkie i idealne.

A ja? Wracam z roboty zmęczony. Ostatnie o czym marzę to kreatywne zabawy masą sensoryczną. Mam do zrobienia jeszcze domową robotę. Nie wiem, jak to robią interentowi rodzice, ale u nas w domu porządki i posiłki nie stają się same z siebie. Dziwne, prawda? Jeżeli starczy nam czasu i sił, a dzieciaki spełnią swoje szkolne obowiązki, to czasem w coś gramy, czasem gdzieś wyjdziemy. Czasem. Nie codziennie. Bo nasza doba ma tylko dwadzieścia cztery godziny.

I wiesz co? Ja wiem, że te rolki to nie prawdziwe życie. Wiem, że te uśmiechnięte osoby, kreujące się na idealnych rodziców robią to pod wyświetlenia. Mimo to czuję się sfrustrowany, że moje rodzicielstwo jest dalekie od ideału. Zamiast stałej idylii, mam w nim momenty.

Te momenty zbieram, jak najcenniejszy skarb. “Fajnie dziś był” mówi córka po luźnej niedzieli spędzonej na czytaniu i planszówkach. “Proszę tata” najmłodszy dzieli się ze mną po raz pierwszy tetrową pieluchą, której nie daje nikomu. “Warto było się męczyć” mówi środkowy syn patrząc na widok rozciągający się. I “kocham Cię” wypowiadane często i spontanicznie. Moje rodzicielstwo nie jest idealne. Nie musi być. Momenty mi wystarczą.

Dzięki, za dotrwanie do końca. Jeśli lektura była przyjemna, to możesz dostać swój “Raport z dyżuru” bezpośrednio do rąk własnych. Wystarczy, że zasubskrybujesz. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Zasubskrybuj teraz

Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale podoba mi się taka forma pisania. Daje mi dużo swobody. Czuję się jakbym tworzył magazyn, tylko w małym formacie. W drugim wydaniu, poza przeglądem facebooka, czekają Was teksty, dostępne tylko dla czytelników “Raportu”: notatka z weterynaryjnego frontu, porada i tekst bonusowy. Zapraszam do lektury i zachęcam do zasubskrybowania :)

PRZEGLĄD FACEBOOKA

Jak co tydzień krótki przegląd postów z Facebooka dla tych, którym algorytmy postanowiły zrobić psikusa:

• #08/06 - post o ciucianiu. Jeżeli jesteś z tych, którzy rozmawiają ze swoimi zwierzakami, wzdychają i piszą peany na ich temat, to ten tekst jest dla Ciebie

• #09/06 - na horyzoncie pojawił się ““Nagły, niezwykle tajemniczy atak neurologiczny”, który okazał się niezbyt tajemniczy i zupełnie niegroźny

• #10/06 - diabeł tkwi w szczegółach w wersji weterynaryjnej. Czyli: czasem niepozorne objawy są sygnałem, że dzieje się coś poważnego

• #11/06 - “instrukcja obsługi bigla”, dzięki której oszczędzisz sobie stresu,
  a swojego psa będziesz traktować należycie

• #12/06 - opiekunowie mają swoje supermoce, a czasem fakt, że pies nie zjadł malinek może okazać się kłopotliwy

MIGAWKA Z GABINETU - PRAWDZIWY PRZYPADEK KLINICZNY

Brak apetytu to poważny objaw. Jeden z tych, który martwi większość opiekunów. Niestety, można go podczepić pod wiele jednostek chorobowych. I bywa czasem tak, że zaczynasz od “kot nie je od dwóch dni”, a kończysz na płynie w klatce piersiowej…

Poniedziałek to inna nazwa Wielkiego Zła. Każdy pracujący w gabinecie wie o czym mówię.

Do gabinetu został przyniesiony kot. Kot nie je od dwóch dni. Niewychodzący, dwuletni kocur. W badaniu klinicznym: spadek ciepłoty ciała, brzuch nie boli, ale jelita przeładowane kałem, jama ustna bez odchyleń, przyspieszony rytm oddechowy. Zwierzak jest wychudzony - bcs tak na poziomie 2. Dalej nie wiem, jaki kierunek obrać w dalszym postępowaniu. Robimy USG. Pojawia się promień światła rzucony na zagadkę - klasyczna triada zapalna, tzn. zapalenie trzustki, przewodu pokarmowego
i wątroby. Kot zostaje na obserwacji, opiekunki przyjadą po niego wieczorem.

W trakcie pobytu zaczęła nasilać się duszność. Niedobrze. To zagrożenie życia.

Problem w tym, że to pierwotne rozpoznanie nie pasuje do tej duszności.

Wracamy do aparatu USG, tym razem badamy klatkę piersiową. Płuca nieco mokre,
a między sercem a przeponą mamy trochę płynu. Ten okazał się zmodyfikowanym przesiękiem. Duszność wymusiła na nas wstrzymanie diagnostyki. Wszedł tlen
i diuretyki. Prawdopodobnie poza stanem zapalnym mamy problem kardiologiczny…

Weterynaria nie jest zero-jedynkowa. Każdy kolejny fakt rozgałęzia nam algorytm dalszego postępowania. To trudne, czasem frustrujące, ale właśnie dlatego ten zawód od kilkunastu lat nie pozwala mi się nudzić. Choć z perspektywy pacjenta zdecydowanie lepiej być nudnym przypadkiem.

PROTIP USPOKAJACZ

Ludzi dręczy wiele lęków. Czy stopy procentowe znów wzrosną? Czy cena masła w końcu się ustabilizuje? Czy pod łóżkiem mieszka potwór? Nie inaczej jest w gabinecie weterynaryjnym. Obawy budzi pobieranie krwi i to, że pieska może zaboleć przy zastrzyku. Niektórzy boją się, że urwą zwierzakowi łapki. Dobrze przeczytałeś. To całkiem realny lęk, z którym spotykam się na co dzień. Zastanawiasz się o co chodzi? Już tłumaczę.

Robimy badanie usg. Mały piesek w typie jorczek wiercipięta leży na plecach. Opiekunowie mają w tym czasie ważne zadanie. TRZYMAĆ MOCNO ŁAPKI. Nie za dłonie, nie za stópki, a jak najbliżej ciała. Trzymać choćby się ściany waliły, a wróg pukał do bram. Pies położony, dłonie opiekunów poukładane na odpowiednich punktach psich kończyn. Zaczynam badać. Naciskam sondą.

Pies się poruszył.

Opiekunowie puszczają.

Zapytani o przyczynę zaprzestania trzymania odpowiadają “bo ja mu łapki wyrwę!”. Może to brzmieć śmiesznie, ale nie jest. ani dla mnie, ani dla nich, a już na pewno nie dla psa. Mamy tu kilka ważnych kwestii do rozważenia.

Na początek obawa opiekunów o to, że ich pies stanie się obrazem lalki po intensywnej zabawie z dwulatkiem. Uszkodzenie kończyny w trakcie trzymania nie jest niemożliwe, ale wymaga specyficznych warunków. Przykładowo do zwichnięcia stawu mogłoby dojść, gdyby zwierzę spadło ze stołu, a trzymający dalej by trzymał jedną z kończyn. Jeśli jednak pacjent leży na plecach, w stabilizatorze, a trzymający pewnie obejmuje kończyny, bez podciągania ich w górę, zagrożenia nie ma. Kiedy trzymasz, a zwierzę się szarpie, żadna z sił nie jest ukierunkowana w taki sposób aby wyrządzić realną krzywdę.

Teraz perspektywa zwierzęcia. Badanie to stres. Dla niektórych prawie walka o życie. Często moment kładzenia do badania jest kulminacją tego stresu. Większość zwierząt, jak już leży to poddaje się badaniu. Jeżeli puszczasz zwierzę i pozwalasz mu wstawać, czy obracać się, pojawia się konieczność powtarzania czynności, które generują stres. Pacjent napina się, dyszy i często wykonanie dobrego badania staje się niemożliwe.

Co więc robić? Oto kilka wskazówek:

• jeżeli wątpisz w swoje siły zabierz na wizytę kogoś do pomocy, albo umów się w takich godzinach aby dostępny był personel, który przytrzyma zwierzę za Ciebie

• jak już trzymasz to trzymaj; nie głaszcz, nie masuj, trzymaj

• kiedy zwierzę zaczyna się ruszać zwykle lepiej działa zwiększenie ucisku, niż słowne pocieszenie

• nie trzymaj za stopy czy dłonie, im bliżej ciała tym zwierzę ma mniejsze pole do manewru

• jedna kończyna na jedną dłoń

• nie naciągaj łap, pozwól im być naturalnie zgiętymi

• jeżeli Twój pupil jest nerwowy, boi się czy napina, czasem lepiej wykonać badanie w sedacji

Na koniec napiszę coś, co powtarzam przed większością badań: to jak długo będzie trwało badanie zależy od zachowania zarówno pacjenta i opiekuna. Jeśli będziemy ze sobą współpracować unikniemy zbędnego wydłużania procedur, a co najważniejsze wyniki będą miarodajne. Jeżeli będziesz musiał zostać kiedyś trzymaczem łapek przy badaniach, życzę Ci spokoju. Nie wyrwiesz łapek :)

POLECAJKA OD SERCA

Dave Goulson - Żądła rządzą

To nie jest książka popularnonaukowa - w ścisłym sensie, ani powieść. Więc co? Jest to historia miłości. Trochę dziwnej, bo człowieka do owadów. Dave Goulson pięknie opowiada o stworzeniach, które są nie tylko jego pasją, ale całym życiem.

Bohaterami książki są trzmiele. Małe, puchate i urocze. Autor pokazuje, jak fascynujący jest świat tych owadów. Opowiada o różnorodności gatunków, zwyczajach i roli jaką odgrywają dla człowieka. Jeśli ktoś lubi pomidory, powinien zadbać o trzmiele, bo to one je zapylają.

Książka jest napisana pięknie, mnie porwała w całości. Jednocześnie skłania do refleksji nad wpływem człowieka na funkcjonowanie przyrody. Po lekturze mam ochotę nasadzić lawendy i łubinu, żeby zaprosić trzmiele do swojego ogrodu.

Żądła rządzą!

POZA GABINETEM: DUCHOWOŚĆ WETA

Jestem człowiekiem nauki. Wierzę w medycynę i że sami jesteśmy kowalami własnego losu. Jestem ateistą, nie odnajduję się w zorganizowanych formach religii, ale nie oznacza to, że nie szukam w życiu sensu czy wartości. Wręcz przeciwnie. Może to kogoś zdziwić, ale nawet ateiści czy agnostycy mogą być moralni i posiadać w sobie jakieś sacrum.

Moja filozofia życiowa brzmi: masz jedno życie, żyj tak aby jak najmniej osób przez ciebie płakało. Nie da się żyć tak, żeby nikogo nie skrzywdzić - jestem realistą, jednak w mojej opinii, powinniśmy starać się nie robić tego intencjonalnie.

Wierzę, że dobro do nas wróci.

Podobnie jak zło.

To tylko kwestia czasu.

Mam tylko jedno życie. Chcę je przeżyć dobrze. Nie chcę go marnować na zamartwianie się tym czy trafię do hipotetycznego raju czy miejsca potępienia. Chcę je przeżyć ze względnie czystym sumieniem i poczuciem, że zrobiłem coś dobrego. Kochać, być kochanym, a jak już dotrę do polany na końcu ścieżki, zostawić po sobie choć jedno miłe wspomnienie.

Gdzie jest w moim życiu Bóg? Nie ma. Nie usłyszałem jego głosu w żadnej z jego świątyń. Są jednak takie chwile, kiedy dostrzegam w Świecie pierwiastek boskości. Nie w sensie osobowym, a bardziej metaforycznym. Widzę go w ciszy na szczycie góry, kiedy spoglądam na Świat z innej perspektywy. W śpiewie ptaków o poranku i świeżej zieleni wiosennego lasu. Uderza we mnie, gdy widzę radość psów na spacerze. Boskość jest tam, gdzie słyszę “kocham Cię” i kiedy możemy we dwoje w spokoju pomilczeć. Sakramentem dla mnie jest to, że dziecko przyniesie książkę do wspólnego czytania i że trzynastoletnia córka nie wstydzi się pójść ze mną za rękę. Chyba rację miał Bob Marley śpiewając “Love is my religion”…

OGŁOSZENIA

Już za kilka godzin odbędzie się webinar o FLUTD. Kot z pęcherzem? Krew w moczu? Sikanie poza kuwetą? W trakcie webinaru przejdziemy przez najczęstsze choroby dolnych dróg moczowych i pokażę, jak rozpoznawać pierwsze sygnały problemu. Start o 18:00. Koszt: 50 zł, poniżej link do zapisów. Zapraszam.

Biegać jak kot z pęcherzem

Za tydzień natomiast weźmiemy pod lupę psie serce. Zgłębimy tajemnice niedomykającej się zastawki i wielkiego serducha. Zastanowimy się co zrobić, aby pompka działała jak najdłużej. Zarezerwujcie sobie czas 28.06.2026 o 18:00. Link do zapisu poniżej i oczywiście również zapraszam :)

Serce pod lupą

Przygotowałem dla Was specjalny rabat, dający 20% zniżki na nadchodzące wydarzenia. W trakcie rejestracji dodajcie kod: RAPORT20

Bardzo dziękuję za poświęcony czas. Zachęcam do subskrybowania i komentowania. Do zobaczenia za tydzień :)

Zasubskrybuj teraz

Oto jest! Pierwszy, pilotażowy, debiutancki “Raport z dyżuru”. Nie wiem jak Wy, ale jestem ciekaw co z tego wyjdzie? Jaka będzie ostateczna forma? Struktura? I czy ktoś to będzie w ogóle czytał? Czuję się jakbym właśnie po raz pierwszy wkraczał na nową, niezbadaną dotąd ścieżkę. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić w trakcie lektury…

Co w raporcie? Znajdziecie tu:

• Przegląd postów z fb

• Migawkę z pracy lekarza

• Tipa dla opiekuna

• Bonusowy tekst, niepublikowany w innych miejscach

• Ogłoszenia

***

PRZEGLĄD FACEBOOKA

To będzie stała rubryka w Raporcie. Dzięki temu nic nikogo nie ominie. Co więc pojawiło się na twarzoksiążce w zeszłym tygodniu? (nr postów zgodne z tymi na fanpage’u)

• #02 - rozkmina o tym, dlaczego łatwiej znoszę krytykę niż pochwały

• #03 - kilka słów o “poszukiwaniu wiedzy” i jego skutkach

• #04 - “kot zawsze spada na cztery łapy” dlaczego to nie gwarantuje bezpieczeństwa?

• #05 - czasem często i mało to dobra opcja. A czasem nie…

• #06 - kolejny odcinek “Weterynarza kocim okiem”

• #07 - co przydało mi się z 29 przedmiotów wykładanych na pierwszym i drugim roku studiów

PRZYPADEK KLINICZNY

W praktyce weterynaryjnej niespodzianki są rzeczą codzienną. Fakt, że zwykle te niespodzianki nie są pozytywne wywołał u mnie głęboką niechęć do rzeczy niespodziewanych. Niestety biologia stale zaskakuje i czasem zaczynasz na brzuchu, a kończysz na sercu. Ostatnio wpadał do mnie pewien pies. Nastolatek, który od trzech miesięcy wyraźnie podupadał na zdrowiu. Każda wizyta dokładała kolejne kamyki do ogródka historii choroby. Anaplazmoza, bolesność kręgosłupa, zapalenie żołądka, guzy nadnerczy. Kombo. W poniedziałek został przyniesiony w stanie bardzo złym. Weekend miał tragiczny. Cały czas leży i sapie. Świadomość osłabiona, brzuch twardy jak skała, nie do osłuchania ze względu na głośne dyszenie. USG wykazało zapalenie trzustki i początek zapalenia otrzewnej. Został na obserwacji. Niestety stan się pogarszał. W pewnym momencie nasza techniczka Ania woła mnie do szpitalika. “Nie podoba mi się ten pies” mówi. Faktycznie leży na boku, dyszy, w zasadzie nie reaguje. Reakcja na leki? Nie bardzo widzę związek, ale nic nie można wykluczyć. Serce? Robimy szybkie echo - nic tu nie działa. Komory tańczą jak na imprezie techno, a przedsionki przyglądają się w zasadzie biernie. Podłączamy ekg. Częstoskurcz komorowy. Podajemy leki. Nic. Kolejne dawki i nic. Jedyna opcja odesłać do kardiologa, może ogarnie kardiowersję. Opiekunowie się nie godzą. Po długiej rozmowie decydują się na eutanazję. A ja zostałem z poczuciem bezsilności. Weterynaria to nie sam puchate szczeniaczki. Niestety.

***

PROTIP

Opiekunowie zwierząt często skarżą się na to, że ich pupile nie sygnalizują wyraźnie objawów choroby. Fakt, to może być frustrujące. Co więc zrobić, aby stać się lepszym obserwatorem? Coś nad czym powinniśmy się pochylić to rutyna. Zwierzęta lubią stałość. Oczywiście poszczególne dni różnią się od siebie, ale mimo to pewne rzeczy są w miarę niezmienne. Jeżeli znamy rutynę naszego pupila, będziemy mogli reagować na zmiany w codziennym zachowaniu. Bo tak właśnie objawia się wiele chorób na wczesnym etapie - w zmianie codziennej rutyny. Co powinniśmy wiedzieć? Oto podstawy:

• pobieranie pokarmu: czy zjada swoją porcję? grymasi? rezygnuje z niektórych posiłków? je wolniej?

• ruch: czy dzienna aktywność jest taka sama? czy chętnie się bawi / wychodzi na spacer? czy kanapy i inne miejsca odpoczynku są osiągane z łatwością? czy porusza się sprawnie po schodach? czy nie skrócił się spacer?

• woda: pije / nie pije? mniej? więcej?

• kał: częściej? rzadziej? zmienia się konsystencja?

• mocz: częściej? rzadziej? w kuwecie? oddawany z wysiłkiem? kropelkowanie?

• sen: śpi mniej? więcej?

• czy okazuje radość? zachowuje się wobec zwierząt / ludzi tak jak zawsze?

To tylko przykłady, ciężko byłoby tę listę wyczerpać. Jednak obserwacja tych kilku punktów daje Wam dużą przewagę nad chorobą. Wczesna reakcja zawsze poprawia rokowanie. Bądźmy więc uważni!

***

ZASADA TYSIĄCA (dodatek nieweterynaryjny)

Bawię się w tworzenie terrarium. Lubię obserwować jak rozwijają się miniaturowe ekosystemy. Istotnym elementem takiego zamkniętego w szkle świata jest mech. Nie tylko daje dużo zieleni. Przede wszystkim zatrzymuje wilgoć i daje schronienie mieszkańcom terrarium. Możesz też w nim sadzić rośliny. Mech jest super! Pewnego dnia podzieliłem się z koleżankami w pracy radosną nowiną, że do paczkomatu dotarła mchowa przesyłka i mogę się brać do nowego projektu. Wywołało to zdziwienie u jednej z nich. “Po co kupować mech? Idź do lasu!” mówi mi.

Tylko, że jest kilka powodów dla których nie mogę tego zrobić.

Po pierwsze to jest nielegalne. Wiele gatunków mchów jest objęte ochroną. Poza tym prawo zabrania niszczenia runa leśnego i wynoszenia go z lasu bez zgód. Leśny mech rośnie bardzo powoli, czasem zarośnięcie tego co tam wyskubiecie zajmuje lata. A podobnie jak w moich terrariach stanowi bardzo ważny element ekosystemu. Powiedziałbym wręcz, że jeden z ważniejszych. No i za zbieranie można dostać mandat.

Po drugie to zasada tysiąca. Nie wiem, gdzie o niej czytałem ale przemawia do mnie i uczę jej moje dzieci. Jest bardzo prosta. Jesteś w lesie i chcesz zebrać trochę mchu. Zastanów się teraz, jak ten kawałek lasu będzie wyglądał, kiedy przyjdzie kolejne tysiąc osób i zrobi to samo. Pomnożenie wyrządzonej przez ciebie “małej” szkody robi wrażenie. Dlatego odwiedzając lasy, łąki, góry itd. staram się je zachować w takim stanie, w jakim je zastałem. I dlatego mech dla swojej zabawy kupuję z hodowli, a nie szabruję w lesie.

OGŁOSZENIE DROBNE

W czerwcu odbędą się dwa webinary. Pierwszy temat, który weźmiemy na warsztat, powinien zainteresować wszystkich opiekunów kotów. Porozmawiamy o schorzeniach dolnych dróg moczowych. Kto miał do czynienia, ten wie, jaki to upierdliwy temat! Będzie o sikaniu poza kuwetą, niedrożnościach, krwiomoczach i o tym jak sobie z tym wszystkim radzić. Wszystko po to, żeby nie biegać jak "kot z pęcherzem". Webinar odbędzie się 21.06.2026 (niedziela) o godzinie 18:00.

Dla kogo bije psie serce? Oczywiście, że dla jego człowieka. Problem w tym, że pompka potrafi nawalić. I nie jest to coś rzadko spotykanego. Wręcz przeciwnie! W trakcie webinaru przyjrzymy się dwóm jednostką chorobowym. Śluzakowatemu zwyrodnieniu zastawek i kardiomiopatii rozstrzeniowej. Czyli coś co dręczy maluchy z jednej strony oraz kłopot tych większych psiaków z drugiej. W codziennej praktyce widzę ile mitów narosło wokół problemów sercowych i jak często są one bagatelizowane. Dlatego weźmy wspólnie psie serce pod lupę :) Webinar odbędzie się 28.06.2026 (niedziela) o godzinie 18:00.

Koszt udziału to 50 zł, po zakończeniu spotkania wszyscy otrzymają dostęp do nagrania, bez względu na to czy uczestniczyli w nim na żywo czy nie. Linki do zapisów:

Biegać jak kot z pęcherzem

Serce pod lupą

Możesz też skorzystać z kodu rabatowego, który obniży cenę wejściówki o 20%: L02T32Z

***

Dzięki, że poświęciliście mi swój czas. A jeżeli jeżeli chcesz dostawać swój “Raport z dyżuru” bezpośrednio na swoją skrzynkę, zasubskrybuj :)

Zasubskrybuj teraz

Subscribe now

Trudno się przebić

Tworzę w sieci już ładnych parę lat. Zaczynałem, kiedy prężnie działała blogosfera, a media społecznościowe raczkowały. Było fajnie, choć ciężko było wybić się poza grono znajomych. Potem przyszedł przełom. Pierwsza książka i przeniesienie się na facebooka otwarło mi drogę do większej liczby odbiorców. I tak już chyba siedem lat klepię te posty na facebooku. Mam świetnych czytelników, a wokół fanpage utworzyła się wierna społeczność. Media społecznościowe jednak ciągle się zmieniają.

Czemu tu jestem?

Jestem zirytowany. Mimo regularności publikacji, moje treści giną wśród polityków z prawa i lewa, postów piłkarskich, wspomnień z prl-u i kolejnych półnagich przedstawicieli płci wszelakich. Bywa, że moi czytelnicy mnie nie widzą. Patrząc na statystyki wyświetleń, trafiam regularnie do 1/4 z nich. A pisze nie tylko dla siebie, a przede wszystkim dla nich. To oni napędzają mnie do działania. Dlatego właśnie szukałem przestrzeni, gdzie będę dostępny bez głębokich poszukiwań.

Czy to znaczy, że opuszczasz FB?

Nie. Poświęciłem dla niego wiele czasu. Jak wspomniałem, mam tam świetnych ludzi. Mam jednak nadzieję, że znalazłem miejsce nastawione na czytelników, nie oglądaczy reklam i polecajek. Wierzę też, że substack ułatwi mi komunikację z tymi, którzy uważają “Nie zadzieraj z Weterynarzem” także za swoje miejsce.

Pod prąd…

Szczerze, czuję się jak ten pstrąg płynący pod prąd wartkiej rzeki. Robię krok do przodu i dwa do tyłu. Nie lubię tego uczucia. Nie lubię też, jak ktoś mnie do czegoś zmusza. Nie będę opłacał reklam dla działalności, która nie jest zarobkowa. Pragnę pokazać fb, że mogę się z Wami komunikować bez analizy ciągle zmieniającego się algorytmu. A jaki jest na to pomysł?

Nie będę zalewał Was treściami. Nie chcę stać się kolejnym spamem w Waszej skrzynce odbiorczej. Chcę tworzyć coś na kształt cotygodniowego wydania magazynu. Podsumować wpisy na face book’u, zrobić małą prasówkę. Dodatkowo znalazłby się tu zawsze tekst lub inny bonus niepublikowany gdzieindziej. Taki jest plan. Mam nadzieję, że dołączycie do mojej weterynaryjnej przygody :)