Kısaca büyük elçinin kızı olan Nare ile yarıcının oğlu olan Sancar’ın sevdasını anlatan bir aşk dizisi ama hikayesi çok daha derin ve sarsıcı benim için.

Nare’nin 18 yaş doğum günü.

Dizinin ve Nare’nin en büyük travmasının yaşadığı an. Nare’nin aynı evde büyüdüğü ce üvey abisi gibi olan Akın, doğum günü akşamı ona tecavüz ederek kızın hayatını değiştirdi.

Çaresiz

Bu olaydan çok etkilenen Nare önce babasına koştu ama kumar borcunda olan baba kızına sırt çevirdi çünkü Akın onun borçlarını kapatıyordu.

Babasından destek göremeyen ve ne yapacağını bilemeyen kadın uçakla Sancar’ın olduğu şehre gitti. Zaten evlenmek isteyen ve bir birine aşık olan ikili o zaman evlendi.

Evliliklerin ilk akşamı Nare‘nin “bekaretinin” olmadığını anlayan Sancar kızı kapıya koydu. Ona ağır hakaretler etti, Sancar’a güvenen ondan bir teselli bekleyen Nare olayları her şeyi anlattı ama sancar ona inanmamıştı.

Uçurum

Yaşadığı olaylara daha fazla dayanamayan Nare, Sancar onu sokağa atınca orada ki uçuruma çıkıp intihar etmek için atladı.

Ne yazık ki Akın bunları öğrenerek Nare’yi yurt dışına kaçırdı, bir sürü ameliyat ve psikiyatri tedavisi gören Nare zamanla iyileşti. Ayrıca Sancarla olan birlikteliğinden de bir kızı olmuştu.

• Sefir (Nare’nin babası)

Erken yaşta annesi vefat edince, Nare tek derdi para ve statü olan bencil bir baba ile büyümek zorunda kaldı. Kumar batağında olan babanın işi tehlikedeydi, para kimin elindeyse onun köpeği olduğu için her olaya göz yumma eğilimi olan birisi.

• Akın (üvey abi)

Trafik kazasında ailesini kaybeden Akın babasının en yakın arkadaşı olan Sefirin vesayeti altına giriyor. Kendisi takıntılı bir manyak ayrıca Sancar ve Nare’nin ilişkisinden haberdar. Sancar’ı kendisi de tanıdığı için onu kolayca manipüle ediyor (bu bir bahane olamaz inanmak isteyen inanır).

• Sancar Efe

Annesini kaybetmiş, varlığılı ile yokluğu bir olan baba ile büyüyen Nare’nin tek güven duyduğu kişi. Nare’ye olan sevgisine rağmen sahip olduğu namus anlayışı ve erkeklik gururu, onun Nare’nin sözlerine inanmasının önüne geçti.

Nare’nin psikolojik ve fiziksel durumu düzelince kızını da alarak kendi hayatını kurması hikayenin en güzel kısmı. Erkeklerin farklı şekillerde kadınların hayatını bu denli mahvetmesini kaldıramıyorum. Keşke Sancar’ın memleketine dönmek zorunda kalmasaydı ve kendi hayatını kızı ile beraber yaşasaydı.

Oraya geri dönünce Sancarı affedip bir araya gelen Nare için de dicek sözüm yok. En zor döneminde ona inanmayarak sokağa atan kişiyi affedebilen Nare gururunu ve öz saygısını hiçe saydı ama Sancar öyle yapmadı “bakire” olmadığını anladığı an onu kapı dışarı attı çünkü onun erkeklik gururu ve egosu vardı. Ayrıca Sancar annesinin baskısı yüzünden evleniyor, Nare ile bir araya gelince de o kadını sokağa atıyor. İki kadının hayatını da ayrı mahveden adamın mutluluğu hak ettiğini düşünmüyorum.

Subscribe

• Hayatı ve Zehir uzmanlığı

Günümüzde Fransa toprakları olan Galya kırsalında doğmuştur. Gençliğinde bitkiler, mantarlar ve bitki toksinleri üzerine uzmanlaşmıştır. İddialara göre kendi ürettiği zehirlerden az miktarda tüketerek zehirlere karşı bağışıklık kazanmıştır. Bilgisini ticarete dökmek için Roma’ya taşınmış ama zamanla bir “kiralık katile” dönüşmüştür.

• İmparator Claudius Suikastı (MS 54)

Locusta yasa dışı zehir ticareti yüzünden zaten hapishanedeydi. İmparatoriçe oğlunu (Neron) tahta geçirmek için kocasını öldürmek üzere Locusta’yı zindandan çıkarttı.

Locusta, İmparatorun sevdiği yemek olan mantarlara sos şeklinde eklenecek bir zehir hazırladı. İmparator yemeği yedikten sonra kendisini kötü hissetti ve zehirlendiğini anlayarak kusmak için boğazına bir tüy soktu. Ancak Locusta keskin zekası ile bu ihtimali düşünerek tüyün ucuna da bir zehir sürmüştü. İmparator o gece öldü.

• Britannicus Suikastı ve Neron dönemi (MS 55)

Neron tahta çıktıktan sonra üvey kardeşi Britannicus büyük bir tehdit oluşturuyordu. Locusta görev için tekrar hapisten çıkarılmıştı.

İlk denemesinde Locusta’nın zehiri yeterli olmadığı için başarısız olmuştu. Bunu üzerine Neron, Locusta’yı cezalandırıp daha “hızlı ve ölümcül” bir zehir istedi.

İkinci denemede zekice bir plan yapıldı. Britannicus’un yerine çeşnisi şarabı tatmış ve güvenli bulmuştu. Ancak şarap Britannicus için sıcaktı, şarabı soğutmak için içine eklenen suya önceden zehir eklenmişti. Çocuğun hayatı orada son buldu.

• Ölümün den önce ki anları ve ölüm anı

Üvey kardeşinin ölümünün ardından Neron Locusta’yı affedip ona hediyeler sundu. Onun emrine öğrenciler verdi. Locusta suçlular ve hayvanlar üzerinde deney yaparak Roma’nın resmi zehir okulunu yönetti ve suikastçiler yetiştirdi.

Neron’un intiharından sonra tahta gelen Galba ondan önce olan dönemde ki yolsuz ve suçlu figürlerini temizlemek için harekat başlattı.

Locusta tekrar tutklandı ve zincirlere vurularak halka teşhir edildi ve MS 69 yılında idam edildi.

Geçmişte Osmanlı imparatorluğu yönetimi altında olan Balkan ülkelerin de hala türklere karşı bir ırkçılık varken, bazı türkler nasıl bu ülkeleri sevebiliyor? Doğduğumdan beri bir balkan ülkesinde yaşıyorum çocukken çok anlamazdım ama büyüdükçe onların türklere karşı ırkçılığını daha iyi anladım. Osmanlı imparatorluğu çökeli neredeyse iki asır oldu ama Balkan ülkelerinde ki nefret hala taze.

Çok da uzak olmayan bir geçmişte- komünizm zamanında türkler Bulgaristan’dan göç etmek zorunda kaldılar, çünkü devlet isimleri ve dinlerini ellerinden alıyordu! İsimleri Maria, İvan olan türklerin bazıları gururuna yediremedi ve Türkiyeye göç etti, bazılarının maddi durumu yeterli olmadığı için ise kabullenip kanunları uyguladı. Her ne kadar Türkiye asıl türk ülkesi de olsa yıllarda yaşadığın toprağı bırakıp hiç bilmediğin bir ülkede ailenle yaşamanın zorlukları elbet vardı, komünizm dönemi bitince geri dönenler oldu ve normal hayatlarına devam ettiler.

Ben burada hala yaşamaya devam ederken bazı buralı türklerinde kendilerini onlar gibi gösterip, ırkından insanları aşağılamalarını kaldıramıyorum. Oysa ki onlar bunu yapan türklerle dalga geçiyor “yalaka ve özenti” olarak görüyor.

Konu Filistine destek olduğunda “onlar bizi Osmanlı imparatorluğu döneminde sırtımızdan vurdular” diyenler oldu peki ya Balkan ülkeleri? Onlarında bir farkı yok Filistinden bu yüzden birine överken diğerine sövmeyin. Benim eleştirdiğim şey bir milleti sevmek değil, kendi tarihini ve kendi insanlarının yaşadıklarını unutacak kadar başkasını idealize etmek.

Dip not: Filistinin politik bir meseleden çok insan ve vicdan meselesi olduğunu düşünüyorum bu yüzden desteğim her zaman onlarla yanlış anlaşılma olsun istemem✨

Subscribe

1. Ellerini yıkamamak

El yıkamak herkes için “normal” olabilir ama maalesef bu en ufak şeyi bile uygulamayan bir sürü kişi var. Tam da bu yüzden birisi ile tokalaşmayı ve özellikle bayramlarda el öpme kısmını hiç sevmiyorum. Ben sürekli ellerimi yıkamaya dikkat ediyorum hatta öyle ki dışarda oldugumda bazen yıkayacak yer bulamıyorum bu yüzden ıslak mendil kullanıyorum ama o bile yeterli gelmiyor.

1. İç çamaşırı konusu

Bana göre 1 günden fazla süre aynı iç çamaşırı giymek normal değil. Bazen sosyal medyada bunun konusu geçiyor, hijyenik değil hiç yani ne bilim kokusu olur onun 1 den fazla gün normal değildir.

1. Para

Özellikle bozuk para olsada genel olarak paralar iğrenç hissettiriyor. Dokunmaktan nefret ediyorum midemi bulandırıyor çünkü kimin dokunduğunu vs bilmemek. Ne zaman bir şey ödesem vs elimi yukarım veya ıslak mendille silerim yoksa rahat edemiyorum. Bir de o bozuk paranın demir kokusu elime geçiyor ya çok kötü.

1. Duş almamak

Saç için en fazla 2-3, vücudu yıkamaksa en fazla 1 gün. Ben her gün full duş alsamda, bana göre söylediğim günlerden daha uzun süre duş almayanlar hijyenik hissettirmiyor.

5. Ev temizliği

Bizim evi annem her gün süpürüyor ama normali bence max 1-2 gün olmalı. Haftada bir süpürülen ev temiz değildir bana göre.

6. Mutfak

En dikkat edilmesi gereken yer. Kendin için hazırlarken eldivene gerek olmayabilir ama bir misafir için hazırlarken, her zaman eldiven ve saçın toplu olmalı. Bunları kullanmayanların evinde yemek yemek istemiyorum.

1. Yemek

Diyelim ki eldiven ve saçın toplu bir şekilde yemeği yaptın. Yemek pişerken tadı tuzu için kaşıkla tatmak istedin. Tattığın kaşığı asla içine tekrar sokamazsın? Veya zaten karıştırdığın kaşıkla tadamazsın. Sonuçta başkaları da o yemekten yicek.

1. Topluma açık alanda ki kapı kolları ve tuvaletler.

Benzinlik/Avm veya her hangi bir yerde ki tuvaletler bana hiç hijyenik gelmiyor ki uzun yolculuk vs de olsa ben çok nadir hatta neredeyse hiç kullanmam. Kapı kolları da aynı şekilde kimin dokunduğu vs belli değil özellikle ıslak/tuvalet kapı kolu oldugunda asla dokunmam.

Belki bazı şeyler daha vardır şu an aklıma gelmiyor ama bu anlattıklarımı uygulayanlar bana hijyenik hissettirmiyor. Sizin de aklınıza gelen şeyler varsa yazabilirsinizz🍀

Subscribe

• 345 Relief Cream

• Essence Jelly Grip Hydrating Primer

• Loreal Paris Infaillible

•Bonus olarak kendi lip kombumu paylaşmak istedim😓🙏🏻

• Ruj- Aura 601 ve Golden Rose 504

Ben “iyiyim” veya ben “kötüyüm” diyemem kendi gözümde hep biraz yetersizim ama başkalarının hikayelerinde onların kim olduğuna göre iyi veya kötü olabilirim.

Karakterimden bahsederek başlayacak olursak:

• Saygısızlık ve haksızlığa karşı her zaman kendimi savunurum hatta gerekirse tartışırım karşımdakinin kim olduğu önemli değildir. Bana saygı duyana duyarım,bende her şey karşılıklıdır. Bu yüzden okulda vs çok sorun yaşamıştım mlsf.

• İki yüzlü veya yalaka biri hiç olmadım ve nefret ederim. Arkadaşlık ilişkilerinde bu tür insanlara tahammül etmem ve hemen ilişkimi bitiririm.

• Kin tutmam asla anlık sinirlenirim ama zamanla affederim. İstesemde kin tutamam bir çok kez küstüğüm insanlarla tekrar barışmışımdır.

• Çabuk sinirlenen birisiyim. Bu huyumu hiç sevmiyorum ama babamdan gelen bir şey. Şu an azda olsa bunu kontrol edebiliyorum,eskiden ağzıma geleni söyler sonra pişman olurdum.

• Dışardan soğuk ve mesafeli bir duruşum olsada. Genel olarak çok eğlenceli ve şakacı biriyim. Yani asla gözüktüğüm gibi değilim tabi kim olduğuna bağlı.

• Sabırsız ve planlı biriyim. En boş günüm için bile planım vardır bunların dışına çıktığımda sinirlenirim ve günümün bölünmüş olduğunu düşünürüm. Bu yüzden emrivaki işlerden ansızın yapılan planlardan nefret ederim.

• stresli bir yapım var en ufak şeyi bile fazla takar kendimi strese sokarım bundan nefret ediyorum.

Bir sürü ilgi alanım ve hobim var ama çoğunu yapmıyorum veya nadir yaparım. Yapmamamın sebebi sabırsız olmam. Yeni şeyler denemeye ne açığım nede kapalı. Mesela yeni yemekler, içecekler vs denemem çünkü sevmeme ihtimalim olması beni bu tür yeniliklerden uzak tutar. Ama yeni yerler gezmek veya uğraşacak bir şeyler bulmak benim için hep ilgi çekicidir.

Gezmek istediğim ülkeler: Kore, Afrika ülkelerinden birisi, Yemen, Hindistan,Meksika. Bunlar biraz alakasız ülkeler çünkü hepsinin kültürleri çok farklı benimde görmek istediğim tamda bu. Tabi ki sadece bunlar değil gezmek istediklerim ama listenin en üst kısmım bunlar.

En sevdiğim renkler sarı ve pembe. Film olarak genelde aksiyon veya korku tercih ederim çünkü romantik filmler beni duygulandırır ve üzülürüm. Beni üzen şeylerden uzak durma ve terk etme özelliğim yüzünden çok nadir romantik bir şey açıp izlerim. Diğer film türlerini de bazen izlerim. Çok fazla yemek seçici biriyim bu yüzden çoğu yemeğe “ben bunu yemem/ sevmem” derim ayrıca meyve ve sebze de seçerim. En sevdiğim yemek patates kızartması ve musakka (ama bulgaristan usulü). En sevdiğim dizi, film veya müzik yoktur çünkü ben hepsini çok severim ve aralarında seçim yapamam.O an izlediğim/dinlediğim şey benim en sevdiğimdir sonra değişir.

Çabuk sıkılırım hatta sürekli sıkılırım bu yüzden her şeyde değişiklik yaparım. İnsanların gözünde nasıl biri olduğumu önemserim ayrıca ne düşündüklerini de.

Sevdiklerime karşı çok sahiplenici ve bağlıyımdır. Onları kötü etkileyen insanlar/olaylar beni sinirlendirir hatta baya üzer çünkü değer verdiğimi üzgün görmeyi sevmem. Her zaman onları mutlu etmek isterim ve eğlendirmek. Arkadaşlarım arasında sürekli dert dinlemek ile bilinirim çünkü kimsenin seni dinlememesi nasıl bir hisstir bilirim.

Kimseyi yargılamam ne yaptığı umurumda olmaz beni alakadar etmez. Bunu yapan insanları da sevmem giydikleri,dinledikleri veya ne yaptıkları seni ilgilendirmez. Kendini üstün gören egolu insanları da sevmem.

Ben daha çocuktum evimize yakın diye okula 1 sınıftan sonra hep tek gittim. Notlarım hep cok iyidi kimse gelipte “kızım ödevinde zorlanıyor musun?” diye sormadı. Zorlansamda bazen ödevsiz gidip öğretmenlere yalvarsamda kendim işin içinden çıktım.

Her zaman ailemi yanımda görmek istedim kardeşimi 4 sınıfa kadar her sabah okula bırakan annemi bende yanımda bekledim. Ödevlerimde zorlandığımda kardeşimin yanında durup ona yardım ederken banada yardım etmese bile sorsun istedim.

Bunlarin hiç biri olmadı tabi ki. Ben hep bekledim ama beklediklerim hiç gelmedi. Zaten 17 yaşıma da gelince her şey daha da ilerledi. Ehliyet kursuna tek başıma gittim kayıt için, 18 olucam diye otopark ücretli oldugu için beni yolun ortasında arabadan indiren baba ben kimliğimi tek başıma yeniletip düzelttim.

Lise ve Universite kayıt için herkesin ailesi heyecanla orada beklerken her zaman oldugu gibi sınava da tek gittim kayıt evraklarını da doldurup kendim hallettim.

Ne güzel dimi o zaten kendi işini bilir belki bende biraz şımarmak istedim bir kez olsun ailemin desteğini yanımda hissetmek görmek istedim. Hiç olmadı maalesef bu duruma alışmış olsamda, düşününce gerçekten üzücü herkes orada ailesiyleyken benim ailem yokmuş gibi tektim o değersizliği iliklerime kadar hissettim.

Bunlar sadece bazı olaylar ben çoğu sorunumu kendim hallettim zaten ailemin ruhu bile duymadı ayrıca bu olaylar ufak tefek şeyler gibi gelebilir ama benim için hiç ufak değillerdi cunku ben ailemin gözünde ki değerimi anladım.

SadakaAllah rızasını kazanmak amacıyla maddi veya manevi, hiçbir karşılık beklemeden ihtiyaç sahiplerine yapılan gönüllü yardımların genel adıdır

Sadaka vermenin bir miktarı veya zamanı yoktur ama başına bela geldikten sonra verince çok bi anlamı kalmaz önemli olan bela olmadan önce vermek.

Tam da bu konuyla alakalı bir deneyimim var. Bir haftadan biraz fazla süre önce dışardayken küçük bir çocuk yanıma gelip benden ekmek parası istedi.

Uzun süre önce bazı olaylara (ekmeğin uzerine basarak oyun oynama veya verilen paraları boşa harcama gibi) şahit oldugumdan cocuk veya yetişkin fark etmeksizin dilencilere para vermiyordum.

Sonra cocuk tekrar sordu, tam o an içimde başka bir hiss oluştu ve cocuga o parayı verdim “Git ve kendine ekmek al baska seylere harcama karnını doyur” dedim.

9 temmuzda şehirler arası yolculuk yaparken araba kazası yaşandı ufak bizim aracın sadece aynası hasar aldı. Kazadan sonra aklıma bu olay geldi belkide bazıları için tesadüf gibi gözükebilir ama değildi.

İslam inancında sadakanın başa gelecek kötülükleri engellediği, sıkıntıları hafiflettiği ve ilahi korumaya vesile olduğu kabul edilir.

Rabbim yaptığım iyilik sayesinde beni korkunç bi kazadan korumuştu. Bu yuzden artık ara sıra yolda gördüğüm dilencilere yardımda bulunma kararı aldım. Sadaka vermeyi unutmayın🩷

Çocukluğuma baktığımda sürekli korkan, tartışmalara şahit olan ve stres için yaşayan o küçük kızı hatırlıyorum. Kendimi hiç huzurlu hissettiğim bir an göremiyorum. Ben en çok kahkaha attığım anlarda bile hep içsel bi huzursuzluk çektim.

Yastığa kafamı koyduğumda veya gün içinde ortada bi sebeb olmasa bile içimde hep bi stres hissediyorum. Maalesef ruhum artık bunu kaldıramıyor ve fiziksel olarakta hissediyorum.

Artık yemek yesem de yemesem de mide bulantım var, baş dönmleri, sindirim sistemi sorunları ve saç dökülmesi. Aslında hepsi bir biri ile bağlantılı düzgün beslenemeyince maalesef saç dökülmesi yaşanıyor veya halsizlik ama tek sebebi stres.

19 yaşıma yaklaşırken tek kurtuluşumun üniversite için evden ayrılmak olduguna inanıyorum çünkü benim en büyük stres kaynağım ailem. Bu gerçek beni üzsede onlardan uzakta kendimi her zaman daha iyi hissediyorum. İnsan en çok evinde huzurlu ve güvende hisseder genelde ama bende tam tersi.

İnşallah ilerde aradığım huzuru bulurum gerçekten tek istediğim huzurlu bir yaşam.

Psikoloji der ki insan en çok kendini bastırdığında yorulur. Sürekli güçlü olmaya çalışmak, sürekli “iyi” görünmek, sürekli bir şeyleri içinde tutma insanı yavaş yavaş tüketir. Ama dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür. Çünkü çoğu insan acısını sessiz yaşar.

Zamanla insan, kendini korumak için duvarlar örer. Önce küçük başlar bu duvarlar sonra kalınlaşır. Kimse incitemesin diye kimse gerçekten içeri giremesin diye. Ama fark etmez ki o duvarlar sadece dışarıyı değil içerideki “kendini” de hapseder.

Ve en zor kısmı da şudur insan bazen neye üzüldüğünü bile tam olarak bilemez. Sadece bir ağırlık hisseder. İçinde tarif edemediği bir boşluk bir eksiklik sanki bir şeyler yanlış ama ne olduğunu bulamaz.

Aslında bu bir kayboluş değildir. Bu insanın kendine uzak düşmesidir. Çünkü gerçek benlik kaybolmaz sadece geri plana itilir. Yorulduğunda, kırıldığında, anlaşılmadığında saklanır.

Belki de iyileşmek dediğimiz şey, yeni birine dönüşmek değil eski “kendine” geri dönebilmektir. O daha hafif olan daha gerçek olan haline.

Ve belki de insanın en büyük ihtiyacı şudur. Yargılanmadan, olduğu gibi kabul edilmek. Çünkü insan, en çok anlaşıldığında iyileşir.

Hâlâ aile evinde yaşayan biri olarak şunu fark ediyorum: Arkadaşlarımın ailelerinin gelirleri bizimkinden çok farklı değil. Buna rağmen onların sahip olduğu eşya sayısı da, aldıkları şeylerin fiyatları da benden çok daha fazla. Sürekli yeni ayakkabılar, kıyafetler, telefonlar, aksesuarlar… İnsan ister istemez düşünüyor.

Uzun zamandır aklımı kurcalayan bir konu bu. Acaba sorun benim bakış açımda mı, ailemde mi, yoksa insanlar gerçekten tüketim çılgınlığının içinde mi yaşıyor? Bazen sosyal medyanın da bu algıyı büyüttüğünü düşünüyorum ama yine de gördüklerim bana fazla geliyor.

Bu kadar çok ve bu kadar pahalı eşya insanlara nereden geliyor, gerçekten anlamıyorum. Tek bir ayakkabıya 200€ vermek sizce mantıklı mı? Ben ilk marka ayakkabımı 19 yaşımda alabildim, o da yaklaşık 60€ civarındaydı. Belki de bu yüzden bazı şeylere farklı bakıyorum.

Kimseyi yargılamıyorum ama gerçekten merak ediyorum: İnsanların alım gücü bu kadar mı arttı, yoksa artık sahip olduklarımızla değil de satın aldıklarımızla değer görmeye başladığımız bir dönemde miyiz?

Şimdi ise attığım her adımı, söylediğim her sözü hatta giydiğim bir kıyafeti bile sorgularken buluyorum kendimi. “Acaba ne düşünürler?” sorusu zihnimde o kadar büyüdü ki, kendi sesimi bastırdı. Kendim olmaktan uzaklaştım, fark etmeden kendimi kaybettim.

Yargılanma korkusu beni yavaş yavaş içime çekti. Her seferinde biraz daha sustum, biraz daha geri çekildim ve sonunda kendimi çıkışı olmayan bir kalıbın içinde sıkışmış gibi hissediyorum. Nefes alıyorum ama özgür değilim.

En acısı da şu artık çok yakınlarım dışında kimsenin yanında gerçek ben olamıyorum. Sanki herkesin karşısında farklı birine dönüşüyorum ve o eski “ben” sadece hatıralarda kaldı.

Annemin kişiliğini yaklaşık 19 yıldır çözemedim, kendisi bazen harika bazen ise tamamen düşmanca davranır (tabi genel olarak düşmanca). Özel hayatım ilişkilerim hakkında bir şey söylemem çünkü tepkisi ne olucak biliyorum.

İnsanların içinde “kızıma ev işi yaptırmam gençliğini yaşasın” der, evdeyse işlere yardım etmediğim için dakika başı laf yapıp tartışma çıkarır. Bazen sırf istediğini yaptırmak için veya son zamanlarda fazla takıldığım şeyi yasaklamak içinde bahane ile tartışma çıkarıp ona karşı geldiğim için o şeyi elimden alır (örnek: telefonum).

Ben ne de yapsam annemi asla memnun edemeyeceğimi biliyorum,çünkü onun gözünde bir değerim yok.

• Empati, bir başkasının duygularını, düşüncelerini ve bakış açısını anlamaya çalışmak ve onları kendi açısından hissetmeye çalışmaktır. Yani karşındakinin ne hissettiğini anlamak ve buna duyarlı olmaktır.

Peki bu bize neden gerekli? Sen eğer karşındakine tepki gösterdiğin bir davranışı kendin yapıyorsan bu duygudan yoksun demektir. Küçük bir örnek veriyorum:

• Kızların uzun saatler boyunca telefonda arkadaşları ile konuşmaları ve erkeklerin arkadaşları ile bilgisayar da oyun oynaması benzer bir şeydir hatta aynı. Sen karşındakine 24 saatini vermiyorsan ondan vermesini bekleyemezsin.

İlişkide olmak 7/24 telefonda veya mesajlarda olmak demek değil. Herkesin bazen yalnız kalmak isteyeceği bir alana ihtiyacı var buna saygı duymak zorundayız.

Başka bir örnek daha sevgilinin kız/erkek olan bir ortama gitmesini istemiyorsan sende gitmeyeceksin. O senin sen de onun sınırlarını bildiğin sürece bir sorun çıkmaz ve en önemlisi bir birini anlamak.

Maalesef ki çoğu insan empati ne bilmiyor, bu yüzden ilişkilerde sorunlar hiç çözülmüyor. Bazen haksız olabileceğinizi veya her şeyin tamamen sizin istediğiniz gibi olamayacağını kabullenmeniz lazım.Siz kimse için değişmiyorsanız kimse de sizin için değişmez.

Anlık gelen düşünceler beni içine hapsediyor ve bu düşünceleri tek bir kişi hariç gerçekten dinleyen ve önemseyen birisi yok. Böyle olduğum için kendime ne kadar kızdığımı ve ne kadar yorulduğumu hayal bile edemezsiniz. Bu yazıyı yazma sebebim de bu.

Düzenli olarak sevgilimle duygu,düşünce ve hisslerimi paylaşıyorum,iyi veya kötü olsunlar fark etmiyor beni dinlediği her an için ona minnettarım 💘

Yine de bazen anlatmaktan bile yoruluyorum hatta öyle ki düşünmekten de. Sadece sessiz bir iç ses istiyorum ve kaygısız bir hayat.

İnşallah bir gün aradığım o sessizliği ve huzuru bulucam. Zor zamanlar ve bitmek bilmeyen bir hayat var önümde ama ben bu zorluklardan şimdiden yoruldum. Uykusuz geceler,nefes darlığı, sürekli ağlamak ve kendinden kaçmak ben bunlardan da bıktım.

Bunları yazıyorum çünkü eminim şu an okuyan herkes bi dönem böyle hissetmiştir. Neyse herkese iyi geceler ve okuduğunuz için teşekkürler bunun size bir faydası yok sadece benim düsüncelerimi ve hislerimi okudunuz.

İlişki nedir? Romantik ilişki nedir? Benim romantik ilişkiler hakkında düşüncem ne?

• İlişki nedir?

İlişki, iki kişi (veya bazen birden fazla kişi) arasında kurulan bağ ya da bağlantıdır. Bu bağ, farklı şekillerde olabilir: arkadaşlık, aile bağı, iş ilişkisi veya romantik ilişki gibi.

• Romantik ilişki nedir?

Romantik ilişki, iki kişinin birbirine karşı hem duygusal hem de fiziksel bir çekim hissettiği ve özel bir bağ kurduğu ilişkidir.

• Sosyal medya

Sosyal medyanın ilişkiler üzerinde olan etkisi son zamanlarda çok fazla. Çoğu ilişki artık neredeyse aynı, iki tarafta “ilk adımı o atmalı” diye düşünüyor. Aslında öyle mi olmalı? Kadın erkek fark etmeksizin hissleri olan paylaşmalı. İlişki cesaret, emek, saygı, sevgi ve sadakat ister.

Eğer sen hisslerini karşındakine cesaret edip söyleyemiyorsan gerisi nasıl gelir? En büyük pişmanlıklar geçmişe bakınca şu an “keşke yapsaydım” dediklerimizdir. Birine ondan hoşlandığını söylediğinde red etse bile bir süre sonra unutulur ama kabul ederse belkide cok güzel bir ilişkinin temelini atarsınız.

• Arkadaşlar:

Yaşım çok büyük değil ama kendi deneyimim olarak paylaşacağım en önemli şey kimseyi ilişkinize dahil etmeyin, ne kadar yakın arkadaşınız olursa olsun. Bu ilişki sizin ve partneriniz arasında üçüncü bir kişi eklemeye gerek yok. Kendiniz yaşar kendiniz görürsünüz.

• “Sevseydi yapardı”

Öncelikle herkesin her şey için imkanı yok? Yaş aralığınız 16-20 yaş arası ise lütfen “isteseydi yapardı” demeyin. Hala ailesinle yaşayan onlardan izin alan insanlardan bir şey bekleyemezsiniz. 21 yaş ve üzeri olsa bir şeyler beklersiniz tamam ama ondan aşağısı için bu saçmalı kullanmayın.

• Açık açık hisslerinizi konuşmaktan çekinmeyin.

Karşı taraf daha içine kapanık olabilir ama bu sorun değil. Eğer sizi gerçekten seviyorsa ve saygısı varsa zaten ona açıkça söylediğiniz de anlayışlı olur ve sizin düşüncelerinizi önemseyerek o konuyu çözüme ulaştırır.

• Tek taraflı beklenti.

Böyle bir şey içinde olmayın çünkü buna benzer şeyler de gördüm. İki kişiden biri hediyeler alırken diğeri bir şey yapmıyor, fiyatın vs bi önemi yok önemli olan düşünmek. Bu da ayrı bir konu zaten kimse size dünyanın en pahalı hediyesini aldı diye sizin için ölüp bitmiyor kendinizi böyle kandırmayın.

• Bana karışamaz.

Ben sevgilime oda bana karışabilir. Karışmak derken saygı çerçevesin de tabi ki de. İkimiz de zaten bir birimizin rahatsız oldugu şeyleri yapmayız. Buna “beni yönetiyor” denilmez “saygı” denir.

• Benim düşüncem ne?

Bu üstte saydıklarımın çoğunu uyguluyorum ve mutlu bir ilişkim var. Gerisi pekte umurumda değil açıkçası ama ilişkimizin iyi olması sadece benim yaptıklarımla değil, sevgilimin yaptıkları ile iyi oluyor. İki yarım insan birleşip bir bütün olduk zaten asıl amaç bu. Aynı düşünce, aynı davranış farklı bedenler

Düşüncelerime katılmak zorunda değilsiniz bu konu hakkında kendi fikrimi paylaşıyorum sadece.

Hayat nedir?

Sabah uyanırsın, kahvaltı, iş okul vs yapman gerekenleri yaparsın ve böylece hayatta kalırsın. Yani sorumluluklarını yerine getirerek günlerini geçirirsin.

Yaşamak nedir peki?

Tüm duyguları hissetmek. Her duyguyu derinden hissederseniz yaşamınızı söndürürsünüz. Denizde ki dalgalar gibi bazen soğuk bazen sıcak olur bu hissler. Yine de dikkatli olmak gerekir bu hissleri gereğinden fazla derinden yaşamak sizi öldürür.

Ben de herkes gibi çoğu zaman hayatta kalıyorum. Şu an ise beni benden çok seven biri var yanımda ve ben onunla geçirdiğim her an yaşadığımı hissediyorum. Huzuru, sevgiyi, mutluluğu ve yeri geldiğinde üzüntüyü. Biliyorum ki o yanımda olduğu sürece her türlü zorlukla başa çıkabilirim. Bu yüzden artık denizin serin dalgaları beni korkutmuyor.

Peki siz en son ne zaman yaşadığınız hissettiniz⭐️

Bazen insanlar kötü bir deneyim yaşadığında, o deneyimin evrensel bir kural olduğuna inanıyor. Oysa hayat, herkesin kendi penceresinden gördüğü kadar geniş ya da dardır.

Ben de genel olarak kendi açımdan çoğu zaman negatif düşünen biri olsam da, biri bana bir olay anlattığında elimden geldiğince ona pozitiflik aşılamaya çalışıyorum.

Sosyal medya hayatımızın ve günlük yaşamımızın bir parçası olduğu için bir kaç konuda örnek oradan vermek istiyorum. Şu anda ilişkim olduğu için genel olarak reels veya tiktokta keşfetim ilişki videoları ile ilgili.

Yorumlara bakmakta hoşuma gidiyor bazen kendimde bir şeyler ekliyorum. Genel olarak tatlı yorumlar alanlar oluyor ama aralarında illa bi negatif yorum var. “Ben bu hikayenin sonunu biliyorum”, “Kadın/Erkek sevmiyor nereden bildiğimi sormayın” vs gibi yorumlar.

Eğer video senin ilgini çekmiyorsa, geçip gitmek ya da ilgilenmiyorum seçeneğine basmak yeterli. Güven sorunları olan bir sürü insan varken neden ilişki içerikli videolara bu şekilde yorum atıyorlar anlamıyorum.

Senin hayatın kötüyse istediğin ilişki yürümemişse,üzülmüşsen veya istediğin işi/universiteyi/okulu kazanamadıysan başkalarına nefret kusman hiç bir şeyi değiştirmiyor.

Bazen her konuda işler rast gitmez. Heves kırmak yerine destek olmaya çalışın, destek olmak istemiyorsanız eğer köstekte olmayın.

Öncelikle biraz kendi kişiliğimden bahsedeyim.Ben genel olarak dışardan soğuk ve mesafeli biri olarak görülüyorum ama aslında tam tersi insanlar beni tanıdıkça samimi ve sıcak biri olduğumu söylüyor.

Tabi beni nasıl tanıdıklarına bağlı bir durum bu. Uzun zamandır hayatımdan beni kötü etkileyen herkesi çıkardım,çıkaramadıklarım ise (örn:aileden biri) arama mesafe koydum. Bu şekilde kendimi daha huzurlu ve rahat hissediyorum.

İnsanlarla bağımı koparmak benim için kolay olmuştu çünkü ben bir anda soğuyan değil yavaş yavaş soğuyup tamamen silen bir kişiliğe sahibim. Yaptıkları yanlışları affederim ama aynı yanlışı yapmaya devam ederlerse bi anda hayatımdan çıkmış olurlar.

Daha derine inecek olursak kimse ile bağımı koparmak kolay olmadı. Bunu yapmak için aylarca düşündüm karar verdim ve kendi içimde hep onlara süre verdim yanlışlarını düzeltmeleri için ama bunu yapmadılar.

Tartışma çıkarmadım,soğuk yapmadım aksine hisslerimi paylaştığım paragraflar attım. Onlae özür dileyip tekrar yapmayacaklarını söylediler ama yapmaya davam ettiler.

Peki ya sonuç neydi bu insanları hayatımdan çıkardığımda? Suçlu ben oldum kendi yaptıklarını görmediler ve suçlanan kişi ben oldum.

Kimseyi sürekli affetmek zorunda değilsiniz. Size zarar veren, kötü hissettiren,enerjinizi yok eden herkesş hayatınızdan en kısa sürede çıkarın. Unutmayın kendinize saygı göstermezseniz kimse size göstermez. Ayrıca da “değiştim” diyen kimseye güvenmeyin🩷

Örnek olarak 15-20 yaş aralığında ki kızların bana 30 yaşlarda gibi giyinmesi garip geliyor. Yani güzel olmuyor gerçekten ya. Crop + kot giy tamam ama sen 16 yaşında bir kızsın ve okula (benim olduğum okulda serbest kiyafet) blazer ceket, sıkı bir topuz, ağır bir makyaj vs gibi şeylerle gelmeleri bana hiç güzel gelmiyor aksine itici buluyorum.

Başka bir örnek olarak 9 yaşında ki kuzenimin de 15-18 yaş aralığında ki kızlara uymaya çalışmasından bahsedeceğim bu daha da kötü ya. Barbieli veya her hangi bir çizgi film karakterli üstler giymek yerine leopar desenli şeyler giymek istiyor.

Bu durum belkide sadece bana garip geliyor bilmiyorum ama cocuk çocukluğunu bilsin. Sadece büyük görünmeye çalışanlar değil, yaşı büyük olupta yine genç kız gibi görünmeye çalışanları da garip buluyorum.

Ya sadece kıyafette değil konu cidden davranışlarda vs de çok itici oluyor. Üzgünüm ama 11 yaşında bi kız çocuğunun barbielerle oynaması gerekirken protez tırnak yaptırıyor (korkunç).

İlerde kızımı da oğlumu da yaşına göre büyüteceğim. Genel olarak kadınlar dan örnek verdim çünkü erkekler yaşça büyük değil de küçük olarak takılıyorlar bu da sıkıntı gerçi ama onlar hakkında konuşasım yok.