Uzun zamandır dönüp dolaşıp aynı soruya geliyorum: Bazı kıyafetler neden yalnızca üzerimize daha çok yakışmıyor da bizi kendimize daha yakın hissettiriyor? O spesifik çiçekli bluzla daha mı güzel hissediyoruz? Ya da birisi pantolonumuza iltifat etti diye hep elimiz ona mı gidiyor?

Foto:Instagram:@lianatambini

Güzel Görünmek mi, Kendini Taşımak mı?

İlk akla gelen cevap daha iyi görünmek olabiliyor. Sonuçta hepimizin dolabında ilk buluşmalarda, önemli sunumlarda ya da özel günlerde dönüp dolaşıp seçtiği birkaç parça vardır. Mesela dolabımın vazgeçilmezi düz siyah kumaş pantolon, ne zaman nerde giyersem giyeyim beni üzmeyeceğini biliyorum. Uzun süre bunun nedeninin yalnızca estetik olduğunu düşündüm.

Ta ki doğum günüm için butter yellow tonlarında bir elbise alana kadar. Objektif olarak güzeldi. Dönemin en popüler renklerinden biriydi, üzerime de yakışıyordu. Ama aynaya baktığımda hissettiğim ilk şey “Ne kadar güzel olmuş.” değildi. “Bu ben değilim.” Ertesi gün gidip iade ettim. Güzel görünmek, her zaman kendin gibi hissetmek anlamına gelmiyor. Bir kıyafet başkalarının gözünde seni daha çekici gösterebilirken; aynı anda seni kendi gözünde yabancılaştırabiliyor.

Üstelik bunu anlamak için başkasının fikrine de ihtiyacım olmuyor. Sevdiğim kıyafetleri giydiğim gün biri bana iltifat etmese bile eve dönerken “İyi ki bunu giymişim.” diyebiliyorum. Çünkü aynaya baktığımda gördüğüm kişiyle aramdaki yakınlık oluyor.

Bir Matruşka Gibi Giyinmek

Photo:Instagram:@josefinevogt

Tek bakışta direkt anlaşılmak yerine daha derinlikli bir tarz seçiyorum. Sanırım bu yüzden layered yani katmanlı giyinmeyi seviyorum. Benim için katmanlı giyinmek yalnızca estetik bir tercih olmuyor. Daha çok bir matruşka olmak gibi. Her katmanda yeni bir şey görmek, tek bakışta bitmeyen bir bütün olmak. İnsanların taktığım kolyeye ya da seçtiğim cekete yüklediğim anlamı çözmesini beklemiyorum. Benim için önemli olan, bütün bu parçaların bir araya geldiğinde bana ait bir dünya oluşturması oluyor.

Bu yüzden basitlik bana eksiklik gibi geliyor. İki parçalık bir kombin giymekten bahsetmiyorum. Sade bir kombin de bana ait olabilir. Ama bazen bazı kıyafetlerde, sanki karakterimin bir kısmını evde bırakmışım gibi hissediyorum. Bu his, kıyafetlerin bize yeni bir karakter vermesinden kaynaklanmıyor. Tam tersine, zaten sahip olduğumuz karakterle aramıza mesafe koymamasından geliyor.

Bizi Tamamlayan Değil, Eksiltmeyen Kıyafetler

Hiçbir zaman tek bakışta anlaşılmak istemedim. Çünkü bir insanı tek bir görüntüye, tek bir estetiğe ya da tek bir kategoriye indirgemek bana hep eksik geldi. Sonuçta hiçbirimiz tek bir özelliğimizden ibaret değiliz. Bu yüzden bazı kıyafetlere diğerlerinden daha çok bağlanıyoruz. Bizi değiştirdikleri ya da daha güzel gösterdikleri için değil. Onları giydiğimizde karakterimizin hiçbir parçasını evde bırakmak zorunda hissetmediğimiz için.

Kıyafetler bizi bütünüyle anlatamayabilir. Ama bazen kendimizi anlatmak için kelimelere ihtiyaç duymadığımız bir alan açarlar. Kendimizle dışarıya yansıttığımız hâl arasındaki uyum arttığında, daha rahat konuşur, daha dik yürür ve bulunduğumuz yerde daha doğal hissederiz.

Belki bazı kıyafetler bize yeni bir kimlik vermiyordur fakat kendimizden hiçbir parça eksiltmeden var olabilmemize izin veriyordur. Bu yüzden bazı kıyafetleri tekrar tekrar seçiyoruz. Bizi başka biri yaptıkları için değil; zaten olduğumuz kişiyi, kendimize en yakın hâliyle taşıyabildikleri için.

Photo: Instagram:@houseofcb

Hemen abone olun

Photo: Grazia Magazine

Bazı filmleri düşündüğümde aklıma ilk gelen şey hikâyeleri olmuyor. How to Lose a Guy in 10 Days denince gözümün önüne hemen Kate Hudson’ın o ikonik sarı elbisesini, Clueless denince Cher’insarı ekose takımını, Beauty and the Beast denince Belle’in balo elbisesini düşünüyorum. Woody’yi gözümün önüne getirdiğimde de sarı gömleği olmadan hayal etmek neredeyse imkânsız.

Üstelik bu görüntülerin bazılarıyla tanışmamızın üzerinden yirmi, hatta otuz yıl geçti. Filmlerin bütün sahnelerini hatırlamıyoruz. Diyalogların çoğunu unuttuk. Ama o sarılar bir şekilde hafızamızda kalmayı başardı. Renklerle çalışmaya başlayınca bunun yalnızca nostaljiyle açıklanamayacağını fark ettim. Çünkü sarının sinema ve popüler kültürde oldukça iyi yaptığı bir şey var: kendini fark ettirmek.

Sarı Sessiz Kalmayı Bilmiyor 

Photo: Instagram: @wishyouwellnd 

Sarı biraz ilgi isteyen bir renk. Onu bir yüzeye koyduğunuzda sessizce arka planda kalmasını beklemek pek mümkün değil. Özellikle çevresindeki renklerle güçlü bir kontrast kurduğunda gözümüz onu oldukça hızlı seçiyor. Trafik levhalarında, uyarı işaretlerinde ya da dikkat çekmesi gereken objelerde karşımıza çıkmasının bir sebebi de bu. Bağırmayı pek bir seviyor. Sinema bu özelliği uzun zamandır kendi lehine kullanıyor.

Clueless’ın Cher Horowitz’ini düşünelim. O sarı ekose takım bugün filmin kendisi kadar tanınabilir durumda. Cher henüz bize kim olduğunu uzun uzun anlatmadan kostümü işin önemli bir kısmını hallediyor. Kalabalığın içinde kaybolmayacağını, fark edilmekten rahatsız olmadığını ve okul koridorunun geri kalanıyla aynı kurallara göre yaşamayacağını anlıyoruz.

Üstelik sarının görevi her zaman karakterin üzerinde olmak da değil. How I Met Your Mother yıllarca sarı bir şemsiyeyi henüz tanışmadığımız bir karakterin işaretine dönüştürdü. Şemsiyeyi gördüğümüzde kimin geleceğini bilmiyorduk ama onun önemli olduğunu biliyorduk. Bir karakterin kostümünde ya da sokakta unutulmuş bir şemsiyede olması fark etmiyor. Sarı kadraja girdiği andaküçük bir başrol talep ediyor.

Aşk, Öfke ve Bir Beyzbol Sopası

Sarının en eğlenceli tarafı burada başlıyor.

How to Lose a Guy in 10 Days’in finalindeki Andie’yi o uzun sarı elbisesinden ayrı düşünmek zor. Elbise romantik, gösterişli ve filmin bütün o 2000’ler rom-com dünyasına fazlasıyla yakışıyor. La LaLand’de Mia’nın sarı elbisesinde de benzer bir canlılık var. Renk hareket ediyor, karakteri arka plandan ayırıyor ve sahnenin enerjisinin bir parçasına dönüşüyor. Buraya kadar bakarsak sarıyı romantik komedilerin neşeli çocuğu ilan edip konuyu kapatabiliriz.

Photo: Instagram: @memoirgallery_

Sonra Uma Thurman sarı eşofmanıyla kadraja giriyor. Kill Bill’de aynı renk artık sevimli ya da romantik görünmüyor. The Bride’ın sarı-siyah kostümü Bruce Lee’nin Game of Death’teki görünümüne referans verirken sarı bu kez hızın, fiziksel gücün ve tehdidin bir parçasına dönüşüyor. Andie’nin üzerinde bir partiye ait görünen sarı, The Bride’ın üzerinde karşıdan gördüğünüzde yolunuzu değiştirmek isteyeceğiniz bir uyarı oluyor.

Photo: Geek Ireland

Beyoncé’nin Hold Up klibindeki sarı Roberto Cavalli elbisesi bu karşıtlığı daha da eğlenceli hale getiriyor. Uçuşan sarı bir elbise, güneşli bir sokak ve ilk bakışta oldukça romantik olabilecek bir görüntü var. Sonra Beyoncé eline beyzbol sopasını alıp arabaların camlarını indirmeye başlıyor. Sarı hâlâ göz alıcı ama artık neşeden çok öfkenin taşıyıcısı. Breaking Bad’de Walter White ve Jesse’yi sarı koruyucu tulumların içinde gördüğümüzde ise bu kez rengin yanına yaklaşmak bile istemiyoruz.

Sarı hakkında en sevdiğim şeylerden biri de bu. Tek bir karakteri yok. Bize sürekli mutluluk, romantizm ya da tehlike anlatmıyor. Ama hikâye ondan ne isterse istesin, önce kendisine bakmamızı başarıyor.

Hafızanın Dress Code’u

Benim sarıyla ilişkim ise bütün bunlardan biraz daha önce başlıyor. Belle çocukken en sevdiğim Disney prenseslerinden biriydi ve o sarı balo elbisesinin bunda hiç payı olmadığını söylersem yalan söylemiş olurum. Yıllar sonra filmin pek çok küçük ayrıntısı birbirine karışmış olabilir ama Belle merdivenlerden indiğinde üzerindeki elbisenin ne renk olduğunu düşünmem gerekmiyor.

Aynı şey Woody için de geçerli. Toy Story 1995’te hayatımıza girdi ve bugün karakteri düşündüğümüzde sarı gömleği, kırmızı fuları ve mavi pantolonuyla neredeyse hazır bir renk paleti zihnimizde beliriyor. Çocukken karakterlerin kostümlerini renk teorisi üzerinden okumuyorduk elbette. Ama onları renkleriyle tanımayı çok erken öğreniyorduk.

Popüler kültürle kurduğumuz renk hafızasının ilk örneklerinden bazıları tam burada oluşuyor. Bir karakteri seviyoruz, defalarca izliyoruz ve bir noktadan sonra o renk karakterden ayrı düşünülemez hale geliyor. Bu durum büyüyünce de pek değişmiyor.

Photo: Instagram: @captivonedcollective

2015 Met Gala’da Rihanna’nın Guo Pei tasarımı dev sarı peleriniyle merdivenlere çıktığı anı hatırlıyorum. Kırmızı merdivenin üzerinde metrelerce yayılan sarıyı görmezden gelmek zaten mümkün değildi. Görünüm dakikalar içinde internetin malzemesine dönüştü ve üzerinden on yıldan fazla zaman geçmesine rağmen Met Gala tarihinden bahsedildiğinde hâlâ karşımıza çıkıyor. Belle’in balo salonundan Rihanna’nın Met Gala merdivenlerine gelmiş olabiliriz ama sarının yaptığı şey çok da değişmedi. Bizi kendisine baktırdı.

Bir filmin yıllar sonra hikâyesinin yarısını unutabiliyoruz. Bir dizide kimin kiminle neden kavga ettiğini karıştırabiliyoruz. Çocukken yüzlerce kez izlediğimiz filmlerin diyalogları hafızamızdan çıkabiliyor. Buna rağmen Kate Hudson’ın elbisesinin, Woody’nin gömleğinin ya da Rihanna’nın o dev pelerininin rengini hatırlamak için pek düşünmemiz gerekmiyor. Galiba yazının başından beri aklıma takılan sorunun cevabı da burada.

Sarının bize anlatacağı tek bir hikâyesi yok. Bir gün romantik komedinin en güzel elbisesi oluyor, ertesi gün bir intikam sahnesinin ortasında karşımıza çıkıyor. Bazen çocukluğumuzun en sevdiğimiz karakterini, bazen henüz tanışmadığımız bir sevgiliyi işaret ediyor. Ama sarı kadraja girdiğinde küçük bir avantajı var. Ne anlatırsa anlatsın ilk önce ona bakıyoruz.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @dualipa

Herkesin hakkı olduğunu düşündüğüm ve bizi daha iyi insanlar yapacak, belki de birbirimize tahammülümüzü artıracak bazı hayallerim var. Cebimizde çok az paramız olsa bile temiz suya girmek, güneşin içimize işleyen sıcaklığında dinlenmek, farklı kültürlerden insanlarla kolayca tanışmak, topluluk hâlinde dans edebilmek...

Bu isteklerin çok ütopik olduğunu sanmıyorum. Ancak hepsi zamanla ulaşılması zor, keyiften uzak ve görünürlük üzerine kurulu deneyimlere dönüşüyor. Artık yaşamak yetmiyor, yaşadığını göstermek de gerekiyor.

Amerikalı Zihinler için Euro Summer

Photo: Instagram: @traceeellisross 

Amerika’nın yeni trendi Amerika’dan ayrılmak. Bu trend sayesinde “eurosummer” “euromaxxing” gibi kavramlar hayatımıza girdi. Avrupa yazını bir Amerikalı için bu kadar ilgi çekici yapan şeyler isegayet anlaşılır: yürünebilir şehirler, sokaklara taşan masalar, insanlarla iç içe balkonlar, uzayan sigara molaları ve tabii ki Aperol Spritz…

Amerika’daki hızlı para kazanma ve üretkenlik kültürünün aslında tam tersini temsil eden bir yavaşlama hali. En azından onlar için dışarıdan görünen bu. Bu haliyle eurosummer, para kazanma telaşından ve sosyal mesafeden arındırılmış bir anı sindirme şekli. Bu kelimenin bir kesim insan tarafından yanlış yorumlandığını görmek ise zor değil. Lüks havluların serildiği bir beach, hesapödenirken yaşanan gerginlikler, en ünlü restorandaki fotoğraf sırası, sokağa çıkıp keşfetmek yerine sosyal medyamızdaki arama çubuğundan bulunan mekanlar…

Bu tek tipleşme beni istemsizce eğlence ve seyahat kültürümüzü sorgulamaya itiyor. Acaba biz bu “yavaşlama” halini yanlış yorumlamış olabilir miyiz?

Seyahat edilen şehirler artık işaretlenmesi gereken kutucuklar gibi, beach club kültürü opsiyonel olmaktan çıkıp norm haline geldi, halk plajları tercih edilebilirliğini kaybetti. Rağbet gören yazlık bölgelerdeki hareketliliğin ekonomik karşılığından yerlilerin daha fazla pay alması beklenirken, bölgenin doğasına ve insanına uyumlanmayı reddeden bir anlayış turizm sektörünü ele geçirdi. Her kesimce ulaşılabilir keyif alma biçimleri akıllara “sıradan ve estetikten yoksun” olarak kazınmaya başladı.

Ancak bir zamanlar sıradan olarak tabir edilen her şeyin sonradan ana akıma bir şekilde dahil olduğu unutuldu. Yazın bir moda objesi olarak giydiğimiz Havaianas terliklerin bile Brezilya’nın işçi sınıfına yönelik üretilmiş ucuz ve dayanıklı terlikler olması gibi.

Kimsenin Terlemediği Bir Dans Pisti

Photo: Instagram: @victoriavillarroel 

80’li yıllarda Burkina Fasolu devrimci Sankara, gece kulüplerini elitist ve dışlayıcı buluyordu. Gece hayatını lüks tüketim ve pahalı eğlence anlayışından çıkarmak amacıyla giriş ücretlerini belli bir fiyatta sabitlemişti. Bu denemeler, eğlencenin halktan kopuk ve belli bir zümrenin elinde kalmaması için bir teşvik amacı taşıyordu. Sankara’nın amacı eğlenceyi azaltmak değildi; eğlenme şekillerimizin ve beraber nasıl yaşadığımızın arasındaki dengeyle ilgili olduğunu savunan bir anlayıştı. Sınıf fark etmeksizin beraber dans edebilme ihtimalini yaratma çabasıydı.

Photo: Instagram: @thewhitelotus

Günümüzde çevreme baktığımda maalesef bunun tam tersini yaşadığımızı, bununla kalmayıp aradaki uçurumları artırdığımızı gözlemliyorum. Bulunduğumuz mekânı ve DJ’i tanıyor olmak, eğlence vetopluluk hissinin önüne geçmeye başladı. Hâlbuki daha eski eğlence kültürüne baktığımızda DJ kabini, dans pistinin odak noktasında bile değildi. Zamanla kimle dans ettiğimizi, kimlerle denize girdiğimizi bile seçen insanlara dönüştük. Tatil bavulunuzun trendleri yakalaması gerekmiyor. Gittiğiniz sahilde bir DJ olması da şart değil. Beraber dans edebilmek için yüksek giriş ücretlerine vekonuk listesine de ihtiyacımız yok.

Bunları deneyimlemekle asla bir sorunum olmamakla beraber, tüm bu karmaşanın arasında hâlâ havlusunu sahile atıp evinde hazırladığı sandviçini yiyen herkese ayrı bir hayranlık duyuyorum. Tüketim alışkanlıklarımızı sorguladığımız, birbirimizin gözünün içine bakarak eğlenebildiğimiz yazlar dileğiyle.

İyi tatiller.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @sofievollan

Sabah gözümüzü açar açmaz telefonumuza uzanıyoruz. Gün daha başlamadan onlarca hayatın içinden geçiyoruz. Birisi yeni bir ülkeye gitmiş, biri hayalini kurduğu işe başlamış, biri arkadaşlarıyla hafta sonu kaçamağı yapmış. Daha kendi yatağımızdan kalkmadan, başkalarının dünyasına giriyoruz. Hem de daha kendi günümüze başlamamışken.

Son yıllarda bu his için yeni iki kavram hayatımıza girdi: FOMO ve JOMO. FOMO (Fear of Missing Out), başkalarının yaşadığı deneyimleri kaçırdığına inanmanın yarattığı huzursuzluğu ifade ediyor. JOMO (Joy of Missing Out) ise bunun tam tersini; her şeye yetişmeye çalışmak yerine bazı şeyleri bilinçli olarak kaçırmanın verdiği huzuru anlatıyor.

Photo: Instagram: @eleonorlg

Aslında bu iki kavram yalnızca sosyal medyayı değil, yaşama biçimimizi de anlatıyor. Geçenlerde bunu kendimde fark ettim. Telefonumu sadece birkaç dakika diye elime aldım. Bir saat sonra kendimi hiç planlamadığım bir tatili araştırırken buldum. O gün aslında bir yere gitmek istemiyordum. Ama peş peşe gördüğüm videolar, sanki eksik bir hayat yaşıyormuşum hissi oluşturmuştu. Telefonu kapattığımda hiçbir şey değişmemişti; olduğum yerde oturuyordum ve kendi istediğim gerçekliği yaşıyordum.

Sürekli Maruz Kalma Çağı

Photo: Instagram: @zoelaz

Çocukluğumu düşündüğümde böyle bir telaşı hatırlamıyorum. Elbette o zaman da özenirdik. Bir arkadaşımızın oyuncağını ister, televizyonda gördüğümüz bir şeyi merak ederdik. Ama hayatımız başkalarının hayatıyla bu kadar iç içe değildi. Bugün ise günün her saati, yüzlerce insanın en mutlu, en başarılı ve en estetik anlarına maruz kalıyoruz. Üstelik bu anlar bize tek tek değil, art arda gösteriliyor. Zamanla farkında olmadan yeni bir “normal” anlayışı oluşuyor. Sürekli gezen insanlar normal geliyor. Her hafta yeni bir mekân keşfetmek normal geliyor. Sürekli üretmek, sürekli sosyalleşmek, sürekli mutlu görünmek normal geliyor. Tabii ki bazılarımıza normal gelebilir ama o zaman bütün gün hiçbir şey yapmamayı, kimseyle iletişime girmemeyi ya da dışarıdan değil de evde kendi kahvemizi yapabilmeyi de normalleştirmemiz gerektiğine inanıyorum.

Tüketim Kültürü ve Değişen Alışkanlıklar

Photo: Instagram: @ameliastar

Teknolojinin gelişmesiyle birlikte tüketme alışkanlıklarımız da değişti. Eskiden insanlar bir ürünü daha çok ihtiyaç duyduğu için satın alırken, günümüzde birçok ürün bir yaşam tarzı ve kimlik duygusuyla birlikte pazarlanıyor. Bu nedenle artık sadece bir ürün satın almıyoruz; o ürünün bize hissettireceği mutluluğu, ait olma duygusunu ya da “daha iyi” biri olacağımız düşüncesini de satın alıyoruz. “O zaman sevdiğim ve sevmediğim şeyler aslında bana ait değil mi?” sorusu sürekli kafamın içinde dönüyor.

Bunu günlük hayatta sıkça görebiliyoruz. Bir kahve markası yalnızca kahve satmıyor; sakin, huzurlu ve düzenli bir yaşamı temsil ediyor. Bir spor ayakkabı sadece rahat olduğu için değil, popüler olduğu veya belirli bir gruba ait hissettirdiği için tercih edilebiliyor. Tatiller bile dinlenmekten çok paylaşılacak güzel fotoğraflar ve deneyimler üzerinden değerlendiriliyor. Artık kişisel gelişim kitapları bile pazarlamadan ibaret, kimse gerçekleri konuşmuyor ya da gerçeklik denilen bir şey kalmadı.

Ben de zaman zaman sosyal medyada karşıma çıkan paylaşımlardan etkilenebiliyorum. Birinin gittiği kafe, aldığı bir ürün ya da yaptığı tatil bana da bunu yapmam gerekiyormuş gibi hissettirebiliyor. Oysa bir süre düşündüğümde bunun gerçekten benim isteğim mi, yoksa gördüklerimin etkisi mi olduğunu sorguladığım oluyor. Sanırım tüketim kültürünün en güçlü yönü de burada ortaya çıkıyor. İhtiyacımız olmayan şeyleri bile gerekliymiş gibi hissettirebiliyor.

JOMO Bir Trend mi, Yoksa Bir Hatırlayış mı?

Photo: Instagram: @martineakersveen

Son yıllarda JOMO kavramı daha fazla konuşulmaya başlandı. Dijital detoks yapmak, sosyal medyaya ara vermek ya da anda kalmaya çalışmak birçok kişiye iyi geliyor. Ancak bazen bu davranışlar bile gösterilmesi gereken bir başarı hâline gelebiliyor.

Örneğin kitap okurken çekilen fotoğraflar, telefondan uzak geçirilen bir günün paylaşılması ya da sessiz bir sabah rutininin sosyal medyada yayınlanması buna örnek gösterilebilir. Böyle durumlarda gerçekten dinlenmekten çok, dinlendiğimizi göstermeye odaklanabiliyoruz. Ben de bazen telefonu bir kenara bırakıp sadece yürüyüş yapmak ya da sessizce vakit geçirmek istediğimde bunu paylaşma isteği hissedebiliyorum. Sonra düşünüyorum; bu anın değerli olması için başkalarının görmesine gerçekten ihtiyaç var mı? İşte JOMO bana göre tam da burada anlam kazanıyor. Her anı paylaşmak zorunda olmadığımızı, bazen bazı güzel anların sadece bize ait kalmasının da değerli olduğunu hatırlatıyor.

Kaçırmaktan korkmamız gereken şey yeni açılan bir kafe ya da popüler bir etkinlik değil; sürekli başkalarının hayatını takip ederken kendi hayatımızı ikinci plana atmak.

Hemen abone olun

Her gidişin bir dönüşü vardır denilir elbet ama gitmenin de dönmenin de bir adabı olmalıdır bana sorarsanız. Date’e çıkacağın gün ghostladığın kızın bir sene önceki fotoğrafını beğenmezsin mesela ya da ghostladığın bir flörtüne akşam oturup reels gönderme cesaretini bulmazsın. Maalesef ki buluyorlar. Akşamları gelen “Napıyorsun?” mesajları, seni unfollow‘layan o kişinin durmadan profiline tekrar girmek için istek göndermesi, kimisinin de bunlarla kalmayıp şarkı linki atması artık komik olsa da şaşırtıcı gelmiyor eskisi gibi. Normaldir diye düşünüyorum kendi kendime. Sonuçta bu gözler, ex‘lere şarkı linki aracılığıyla toplu yeni yıl mesajı atanları da gördü maalesef ki. Bütün bu pervasız gidişlerin ve dönüşlerin tek bir sebebi var bence: main character sendromu.

Photo: Instagram: @hilalyelekci

Yorum bırakın

Güvenme O kadar Aşkıma öyle Sağlam da Değilsin

Bence insanların ilişkilerinde yaptıkları en kritik hata, kendilerini vazgeçilmez sanmak. Oysa Yalın da şarkısında, “Güvenme bu kadar aşkıma. Hiç öyle sağlam da değilsin. Titrerim kendi üstüme. Benden değerli değilsin.” der. Sonuçta günün sonunda üzülürüz, yakınırız ama er geç kendi yolumuza bakarız. Ancak bazı insanlar, maruz kaldıkları main character sendromundan ötürü bu gerçeği görmek istemiyorlar. Geri çevirdiği birini aradan bir yıl geçmişken aradığı yerde bulacağını, hâlâ orada kabul göreceğini düşünmesi çok ilginç bence.

Ama bu main character sendromundan muzdarip olanların kendine has bir egosu var ki istedikleri an, karşılarındaki kişinin onları çoktan unutmuş olduğuna ihtimal dahi vermiyorlar. Ancak kendilerine kötü bir haberimiz var: Bizi yakın arkadaşlarınıza eklediniz diye story‘lerinize yanıt vermeyi planlamıyoruz. Story’mizi beğendiğinizde mutluluktan havalara uçmuyoruz, “Brownie yapacağım sana.” dediğinizde de ghostlandığımızı unutmuyoruz. Zamanında şaşırtan, hatta umutlandıran bu durumlar yaş alıp tecrübe kazandıkça sadece komik ve sahte hissettiriyor bence. Artık geri dönüşlerin pişmanlıktan ötürü değil, özgüven fazlalığından ve belli bir miktar hadsizlikten kaynaklandığını anlıyoruz çünkü.

Biz Sadece Figüranlarız

Bu main character enerjisi ile harmanlanmış özgüven biraz daha yakından incelediğimiz de çok yavan bir gerçeği gün yüzüne çıkartıyor. Karşındaki kişi aslında kendisini o kadar yüksekte görüyor ki bize aşağıdan bakıyor. Bu sebepten ötürü de ilişkinin içindeyken, giderken ve dönerken her türlüğü davranışı yapmayı kendinde hak görebiliyor. O hayatın baş rolünde olduğuna bu kadar inanırken bize de ışığını gölgelememek adına sadece figüranlık rolü kalıyor. Figüranla duydukları saygı da takdir edersiniz ki kendine duyduklarının yarısı kadar bile olmuyor. Böylelerine yerini hatırlatmak için yapılacak tek bir şey var bence: hiçbir şey yapmamak.

Sövmek, kavga çıkartmak değil aslında yapılması gereken. Kâle bile almamak. “Madem sen benim hislerimi, düşüncelerimi hiçbir zaman önemsemedin. Ben de senin varlığına kayıtsız kalıyorum.” misali. Çünkü insanların hep unuttuğu bir şey var: Sadece kendi hayatının başrolüsün. Benimkinin değil.

Photo: Instagram: @dualipa

Falcılar ve astrologlar yorumlarını sıralarken artık uzun süredir kabullenmekte zorlandığım bir gerçekle yüzleşiyorum. Karşısındakini gerçekten önemseyen, saygı duyan bir kişi o şekilde gitmezdi ve emin olun ki dönüşü de gidişi kadar rahatsız edici olacaktır. Cepte görenlere kendi değerinizi anlatmaya çalışarak vakit kaybetmektense gerçekten kaybetmekten korkanlara vakit ayırmak gerek belki de. Ve sevgili main character sendromlu ex‘ler: Hayır birtanem, sen Issız Adam’daki Alper falan değilsin.

Hemen abone olun

Photo: Unsplash: @jasonwjc

Hayatımızda yeni bir sayfa açmak istediğimizde ya da yeni bir işe kalkışmaya yeltendiğimizde, herhangi bir değişiklikte bile her zaman destekleyen, yeri gelince köstekleyen insanlar bulunur. Kişinin en yakınlardan başlayan bu kalabalık topluluk kişiyle hiç alakası olmayan üçüncü kişilere bile ulaşabilir: “O bu işi yapamaz”, “Tam senlikmiş.”, “Senin yeteneğin yok ki?”, “Oraya uyum sağlayamazsın.”, “Bu işe çok yakışır.”

Hepimiz bu cümleler ya da benzerlerini hayatımızın birçok yerinde duymuşuzdur. Bu yargılar doğru olması takdirinde karşı tarafın sizi tanıdığını hissettirir. Belki gerçekten de girişilen işe bakış açınızı değiştirebilir. Bazen yatkın olduğumuz şeyler hakkında bile ikileme düşebiliriz çevremiz de bu konuda oldukça yardımcı olabilir. Yine de bu kalıplara sığdırılmanın beni rahatsız eden bir tarafı olmadığını da söyleyemem ve kesin yargılar olumlu dahi olsa beni hep endişelendirir ve gereksiz olarak görürüm.

Bizim başarılı olup olamayacağımızı kararlaştıran bu yargı makinesinin etrafımızda bir sınır çiziyor olması beni istemsiz harekete geçirdi. O sınırlar gerçekten var mıydı, yoksa bizler mi oluşturuyorduk?

Huylu Huyundan Vazgeçmez! (Mi?)

“Huylu huyundan vazgeçmez.” Aklımı kurcalayan asıl mesele buydu. Neden böyle bir deyim oluşmuş olsun ki? Neden bu kadar katı bir şekilde değişimi reddeden bir ifade var yani. Alkolik biri neden alkolü bırakamasın, erteleme alışkanlığı olan biri neden ajanda kullanmaya başlamasın, mutfak işlerinde hiç parmağı olmayan biri neden garsonluk yapamasın? Hayır yapacağı varsa da önü kesiliyor, bahsettiğim o. Belki içimizdeki cevheri çıkarmak için doğru ortama, doğru zamana ihtiyaç vardır. Tam bu tarz düşüncelere yakın olduğum sıralarda konuyu anneme de açtım. “Sence,” dedim, “doğru mu bu söz, huylu huyundan vazgeçmez mi?”,

“Evet, geçmez.” dedi. “Olmadığı biri gibi davranabilirmiş gibi yapabilir ama içindeki o dürtüyü durduramaz öyle veya böyle küçük anlarda baş göstermeye başlayabilir.” dedi. Bu cevap duyunca beni epey şaşırttı çünkü fikirsel olarak tamamen bambaşka yerlerdeydim. Yukarıda yazdıklarıma benzer cümleleri tekrarladım. Annemden gelen yanıtsa “Elif, huy diye bahsedilen şey kişiliktir. Kişiliğini değiştiremezsin.” dedi ve benim için sohbete noktayı koydu. O, masadan kalkıp gitti, bense bir süre daha sandalyemde oturup dediği şeyi düşünmeye devam ettim.

Mesele Yoga Yapmak Değil, Jülide Olmak!

Bugünüme gelene kadar birçok fikrim değişti, birçok alışkanlığım değişti, etrafımdaki insanlar, girdiğim ortamlar değişti. Ama her zaman aynı kalmış olan ve kalacak olmaya devam eden parçalar da taşıyorum. Onları değiştirmeye yeltendiğimde bile durumu normalim haline değil de diyetim haline getiriyorum. Gün sonunda da zihnimde yetişmiş ya da belki kişiliğimde var olan normale geridönüyorum.

Photo: Unsplash: @danieljschwarz

Sonuç olarak yeni bir kanıya vardım. Evet, huylu huyundan vazgeçmez. Ama durumu değerlendirirken dikkate alınması gereken temel bir unsur var. Bahsedilen konu davranış yani eylemi kapsayan nitelikte mi yoksa kişiliği mi? Önceki fikrimde beni yanılgıya düşüren esas sorun, bu ikisinin ayrımını yapmamış olmammış.

Temelde herkes yogaya başlayabilir, ehliyet sınavını tekte geçebilir, ajanda tutmaya başlayabilir. Bu kadar kavramsal çapta düşünüldüğünde gerçekten herkes her şeyi yapabilir. Ama mesele hiçbir zaman bu değilmiş zaten. Olay Jülide’nin yogaya başlayamaması değil, hayatının genelinde üşengeç biri olmasıymış. Samet’in ehliyet sınavından geçememesi değil, dikkati dağınık biri olmasıymış. Çağla’nın ajanda tutamaması değil, plana sadık kalmayan biri olmasıymış.

Yani atalarımızın gerçekten de bir bildiği varmış. Belki içten içe ben de farkındaydım ama kabullenmek istemedim. Çünkü biliyorum ki bunu aklımda kanıtlamış olsam da dönem dönem kendimde bir şeyleri değiştirmeye devam edeceğim. Ve evet yine eski halime geleceğim, ama deneyeceğim. Yeni yollara girecek, görecek ve öğrenerek döneceğim. Bazı şeyleri yapamadığımı tahmin ederek değil, bilerek hayatıma devam edecek ve yine de sonrası için keskin sınırlar çizmeyeceğim.

Photo: Instagram: @medinamaste

Hemen abone olun

Photo: Büşra Cemali

Kıyafetlerin emeklilik planı pek parlak değil. Bir düğün gecesi başrolü oynuyor, ertesi sabah özenle katlanıp bir kutuya kaldırılıyor ve sonra yıllarca dolabın karanlık bir köşesinde unutulmayı bekliyor. Oysa Büşra Cemali için bir gelinliğin “son kullanma tarihi” yok; yalnızca henüz yazılmamış bir sonraki hikâyesi var.

Büşra’nın dikimle ilişkisi de büyük bir moda okulu ya da kusursuz bir başlangıç hikâyesiyle başlamıyor. Ablasının parlak bir şortunu kıskanıp onu eteğe dönüştürmek istemesiyle, mahalledeki terzinin kapısını poşet poşet kıyafetle aşındırmasıyla, sonra silikon, el dikişi ve bolca deneme-yanılmayla şekilleniyor. Bugün ise o amatör başlangıçtan, eski gelinlikleri söküp yeniden kuran, kumaşın kendisine ne olmak istediğini soran ve üretimini sosyal medyanın algoritmasından bağımsız bir yerde tutmaya çalışan bir tasarımcıya uzanan bir hikâyenin içindeyiz.

Biz de Büşra’yla; bir gelinliğin kaç hayat yaşayabileceğini, “hazır olmak” diye bir şeyin gerçekten var olup olmadığını ve bazen en iyi tasarım kararının biraz da kumaşın peşinden gitmek olduğunu konuştuk.

Photo: Büşra Cemali

Deniz Yüce: Dikimle olan ilişkin nasıl başladı? Bunu sadece kendi kıyafetlerini üretmekten çıkarıp sosyal medyada paylaşmaya ve moda alanında kendine bir yol oluşturmaya nasıl dönüştürdün?

Büşra Cemali: Dikimle olan ilişkim aslında biraz ablamın kıyafetlerini kıskanmamla başladı. Ablamın parlak bir şortu vardı, o şort benim için ilk noktalardan biri diyebilirim. O şortu alıp mahalledeki terziye götürmüştüm ve onu eteğe dönüştürmesini istemiştim. Bir kere o dönüşümü görünce çok heveslendim ve bu sefer koşa koşa kıyafetler alıp terziye gitmeye başladım.

Terziye götürdüğüm poşetler ve kıyafetler çoğaldıkça ben de ondan bir şeyler öğrenmeye başladım. Bir süre sonra terzi de tabiri caizse benden, bu poşetlerden ve kıyafetlerden biraz bıkmıştı. Ben de evde kendi başıma bir şeyler yapmaya başladım. İlk başlarda kıyafetleri kesip biçiyor, silikonla yapıştırıyor, sonra el dikişiyle bir şeyler yapmaya çalışıyordum. Yani oldukça amatör bir şekilde başladım.

Sonrasında dikiş makinesine geçtim ve kendi üzerime kıyafetler yapmaya başladım. Tam da bu dönemde Instagram’da Reels özelliği ortaya çıktı. Ben de yaptığım kıyafetlerden biriyle çok amatörce bir video çekip paylaştım. Video, o döneme göre benim için çok yüksek sayılabilecek bir izlenme aldı ve yaklaşık bir hafta boyunca güzel bir etkileşim yakaladı. Bu benim için çok büyük bir motivasyon oldu.

Sonrasında da yaptığım şeyleri paylaşmaya devam ettim. Paylaştıkça daha fazla üretmeye, daha fazla denemeye başladım. Başta sadece kendi kıyafetlerimi dönüştürmek ve kendime bir şeyler yapmak için başlayan bu süreç, zamanla sosyal medyada üretmeye ve moda alanında kendime bir yol oluşturmaya dönüştü.

Deniz: Sadece dikim içerikleri üretmekten çıkıp eski parçaları dönüştürmeye başladın. Seni özellikle eski gelinliklere yönelten ne oldu?

B.C.: Eski gelinliklere yönelmem aslında kendimi en çaresiz hissettiğim dönemlerden birine denk geliyor. Çalıştığım yerden ayrılıp kendi yolumu çizmeye başladığım bir dönemdi. O zamana kadar gelinlik tasarımı ve dikimiyle ilgili bir sürecin içerisindeydim ama ayrıldıktan sonra bana siparişler gelmeye başlamasına rağmen, kendimi henüz sıfırdan bir gelinlik dikecek kadar yeterli hissetmiyordum. Açıkçası buna cesaret edemiyordum.

Sonra aklıma şöyle bir fikir geldi: İkinci el gelinlikleri alıp parçalarına ayırmak, kalıplarını çıkarmak ve o kalıpları taklit ederek kendi çapımda deneyim kazanmak. Böylece hem gelinliğin nasıl yapıldığını öğrenebileceğimi hem de kendimi geliştirebileceğimi düşündüm.

Bunun üzerine Instagram’da bir paylaşım yaptım ve “Dönüştürmemi istediğiniz gelinlikleriniz varsa bana ulaşabilirsiniz” dedim. Bir takipçim kendi gelinliğiyle bana ulaştı ve aslında ben bu şekilde bu sürece atlamış oldum. Fakat o sırada hâlâ nasıl yapacağımı tam olarak bilmiyordum. Bir yandan öğrenmeye çalışıyordum, bir yandan da ortaya çıkacak gelinliği o kişinin kendi düğün gününde giyeceğini biliyordum. Yani hata yapma şansımın neredeyse hiç olmadığı, benim için inanılmaz stresli bir süreçti.

Bütün bu süreci baştan sona videolayıp sosyal medya hesaplarımda paylaştım ve sonunda gerçekten güzel bir gelinlik ortaya çıkardım. O videoların toplam izlenmesi bütün platformlarda 30 milyonu geçti. Bu benim için inanılmaz bir motivasyon kaynağı oldu. Çok fazla destek mesajı aldım ama benim için en önemlisi, sıfırdan nasıl bir sonuç çıkacağını bilmeden bir işe atlayıp onun üstesinden gelmiş olmaktı.

O süreç bana gerçekten şunu öğretti: Bir şeyi bilmiyor olsan bile, aklına koyduğunda öğrenebilir ve yapabilirsin. Sanırım eski gelinliklere yönelmemin ve bu alana devam etmemin en büyük sebebi de bu deneyimin bana verdiği “Sen yaparsın, yeter ki aklına koy” duygusuydu.

Deniz: Seni bu parçaların peşine düşüren ne oldu? Gelinliklerin diğer kıyafetlerden farklı olarak sende nasıl bir hikâye duygusu uyandırdığını düşünüyorsun?

B.C.: Bence gelinlikleri diğer kıyafetlerden ayıran en önemli şey, taşıdıkları hikâye. Sonuçta sevdiğin insanlarla, arkadaşlarınla, ailenle güzel bir kutlamanın içinde giyiyorsun o gelinliği. O günün içinde bir hikâye yazıyor, anılar biriktiriyorsun. Sonra gelinliği paketleyip dolaba kaldırıyorsun ve aslında o hikâye orada bitmiş oluyor.

Ben bunu biraz bir hikâyeye benzetiyorum. Karakterler var, başroller var ve gelinlik de o hikâyenin önemli bir parçası. Ama sonra final geliyor, gelinlik dolaba kaldırılıyor ve çoğu zaman çürümeye, unutulmaya mahkûm ediliyor. O kadar işçilik, emek ve kumaş kalitesi dolabın içerisinde yavaş yavaş yok oluyor. Bana biraz yarım kalmış bir hikâye gibi geliyor.

Benim için ikinci el bir gelinliği oradan alıp başka birinin hikâyesinde yeniden başrol yapmak çok heyecan verici. Sanki hikâyenin ikinci sezonunun ilk bölümünü yazmak gibi. İlk hikâyesi finalde bitmiyor; ben onu alıp yeniden yorumlayarak yepyeni bir hikâyenin parçası haline getiriyorum.

Bir de kumaşı son damlasına kadar değerlendirmek bana daha anlamlı bir iş yapıyormuşum hissi veriyor. Bir kıyafeti sadece özel bir günde giyip sonra dolaba kaldırmak yerine, o gününü tamamladıktan sonra başka birine devredip onun için yeni bir hikâye yaratmak bana çok daha iyi hissettiriyor. Sanırım beni bu parçaların peşinden sürükleyen en büyük şey de bu: Bir gelinliğin hikâyesini bitirmek yerine, ona yeni bir hikâye yazabilmek.

Deniz: Bir gelinliği dönüştürürken tasarım sürecin nasıl ilerliyor? Parçayı ilk gördüğün andan son haline gelene kadar kafanda nasıl bir yolculuk oluşuyor?

B.C.: İlk başladığım zamandan son haline kadar aslında ortaya çıkan şeyler birbirinden çok farklı oluyor. Çünkü gelinlik elime gelmeden önce tabii ki kafamda bir yol haritası çıkarıyorum ama kafamdakini birebir kalıba yatırmıyorum ya da önceden tamamen görselleştirmiyorum. Sürecin içerisinde şekillenmesine izin veriyorum.

Öncelikle ölçülerini alıyorum ve sonrasında bazen gelinliğin kendisinin beni yönlendirdiğini hissediyorum. Kafamda bir fikir oluyor ama onu kumaşa yatırırken, kesim yaparken kumaşın türü ya da gelinliğin yapısı buna izin vermeyebiliyor. O noktada fikrimi değiştirmek, başka bir yoldan ilerlemek zorunda kalıyorum. Baştan sona çok fazla karar vermeyi ve sürekli yeniden düşünmeyi gerektiren bir süreç.

Parçalar masanın üzerine geldikçe, süreç içerisinde yavaş yavaş şeklini buluyor. Beni en çok heyecanlandıran şey de aslında bu. İlk başta yola çıktığım fikirle, en sonunda ortaya çıkan şey çoğu zaman birbirinden çok farklı oluyor. Hatta bazen sonunu ben bile tahmin edemiyorum.

Sanırım bu belirsizlik ve biraz da içindeki adrenalin beni çok besliyor. Yaratıcılığımı çok fazla tetikliyor. O yüzden tamamen planlayarak ilerlemektense, gelinliğin ve kumaşın bana izin verdiği kadar sürecin içerisinde kalmayı seviyorum. Benim için tasarım yolculuğu biraz böyle; bir fikirle başlıyor ama sonunu ben bile tam olarak bilmeden, parçanın kendisiyle birlikte şekilleniyor.

Deniz: Gelinlik sektörünün içinde edindiğin deneyimler, bugün eski gelinliklere ve onları dönüştürmeye bakışını nasıl etkiledi? Sektörde gördüklerin, kendi üretim biçimini değiştirdi mi?

B.C.: Gelinlik sektöründe edindiğim deneyimler, eski gelinliklere bakışımı kesinlikle etkiledi. Hatta sadece gelinlik sektörü değil, genel olarak moda sektörünün çok fazla atık üreten bir sektör olduğunu gördüm. Çalıştığım yerlerde sıfırdan bir gelinlik dikilirken çok fazla kumaş ve malzeme artığı oluştuğuna şahit oldum. Ve bu parçaların çoğu tekrar değerlendirilmeye değer görülmeden kenara ayrılıyordu.

Ben kendi işimde eski gelinlikleri dönüştürmeye başladığımda bu deneyim hep aklımdaydı. Sıfırdan yeni bir şey üretmek yerine, elimde zaten var olan bir gelinliği mümkün olduğunca az atıkla, daha akıllı ve minimal bir şekilde nasıl yeniden yorumlayabilirim diye düşünmeye başladım.

Bu yüzden bir gelinliği dönüştürürken sadece ana parçayı ortaya çıkarmaya değil, geriye kalan kumaşları da değerlendirmeye çalışıyorum. Örneğin ana gelinlikten bir parça çıkardıktan sonra kalanlardan bir crop, korse ya da etek üretmeye çalışıyorum. Yani elimdeki malzemeden maksimum verimi almaya ve dönüşüm sırasında mümkün olduğunca az atık bırakmaya dikkat ediyorum.

Dolayısıyla sektörde gördüklerim, kendi üretim biçimimi gerçekten değiştirdi. Orada gördüğüm israf, benim kendi işimde tam tersini yapmak istememe neden oldu. Bugün eski bir gelinliği dönüştürürken benim için mesele sadece onu estetik olarak yeniden yorumlamak değil; var olan bir malzemeye yeniden hayat vermek ve mümkün olduğunca tamamını değerlendirmek.

Photo. Büşra Cemali

Deniz: Manifest için hazırladığın içeriklerin bu kadar ilgi görmesiyle birlikte üretimlerinin daha geniş bir kitleye ulaşmaya başladığını da gördük. Bu deneyim seni moda alanında farklı işler yapmaya veya kendini başka alanlarda denemeye yöneltti mi?

B.C.: Manifest için hazırladığım içeriklerin kıyafet ve performans dünyasında bu kadar karşılık bulması benim için çok önemli bir deneyimdi. Çünkü ben o zamana kadar daha çok gelinlik dünyasının içerisindeydim ve yaptığım işlerin bu kadar geniş bir kitleye hitap edebileceğini görmek bende şöyle bir düşünce oluşturdu: Kendimi tek bir alanla sınırlandırmak zorunda değilim.

Bu içerikler bana başka alanlarda da üretme, farklı başlıklar altında kıyafetler tasarlama ve farklı disiplinleri deneme konusunda cesaret verdi. Aslında Manifest’in üzerimde böyle bir etkisi oldu; bana kendi sınırlarımı biraz daha genişletebileceğimi gösterdi.

Bunun devamında da sahne dünyasına giriş yapmaya başladım. Bu içeriklerden sonra oraya karşı da bir motivasyon buldum. Şimdi kostüm tasarlayıp dikerek biraz da bu alanın tadına bakmak, sahne dünyasını keşfetmek istiyorum. Manifest içerikleri benim için bu anlamda yeni alanlara yönelmemi ve kendimi farklı şekillerde denememi sağlayan bir dönüm noktası oldu.

Deniz: Bugün kendini düşündüğünde daha çok içerik üreten biri, dikim yapan biri ya da moda alanında üretim yapan bir tasarımcı olarak mı görüyorsun? Zaman içinde bu kimliklerden biri diğerinin önüne geçti mi?

B.C.: Aslında bu kimliklerin birbirini beslediğini düşünüyorum. İlk başladığım zaman daha çok içerik üreticisiydim. Kendi üzerime kıyafetler dikiyor, bunların fonksiyonelliğine ya da tasarım sürecine çok fazla odaklanmadan, daha çok estetik görüntü üzerinden içerik üretiyordum. O dönemde kendimi içerik üreticisi olarak görüyordum.

Fakat bunun uzun vadede bana çok iyi hissettirmediğini fark ettim. Çünkü sadece estetik üzerinden ilerlediğimde kendimi geliştirmediğimi, tasarımcı olarak yeni şeyler öğrenmediğimi hissetmeye başladım. Sonrasında sosyal medya tarafına verdiğim odağı biraz geri çekip tasarım ve dikim tarafına daha fazla yöneldim.

Kalıplar çıkararak, kesimler yaparak, kıyafetler dikerek ve bunların kendi üzerimde nasıl durduğunu deneyerek ilerlemeye başladım. Tasarım sürecinin kendisinin beni çok daha fazla mutlu ettiğini fark ettim. O yüzden şu anda tasarımcı kimliğimin daha ön planda olduğunu söyleyebilirim.

İçerik üreticiliği hâlâ hayatımın bir parçası ama artık üretimimin merkezinde değil. Bazen sosyal medyada birkaç ay hiçbir şey paylaşmadığım oluyor. Canım istediğinde bir video çekiyorum, yapmak istediğim bir şeyi paylaşıyorum ama bunu etkileşim düşmesin ya da sürekli içerik üretmem gerekiyor diye yapmıyorum.

Yani şu an içerik, üretimimin amacı olmaktan çok üretimimin bir sonucu gibi. Önce tasarlıyorum, dikiyorum, üretiyorum; paylaşmak istediğimde de bunu içerik haline getiriyorum. Bu yüzden bugün kendimi her şeyden önce tasarımcı kimliğimle tanımlıyorum.

Deniz: Ürettiğin parçalara ve içeriklerine baktığında zamanla kendi tarzının da oluştuğunu düşünüyor musun? Büşra’nın yaptığı bir parçaya baktığında “bu kesinlikle onun işi” dedirten şey sence ne?

B.C.: Aslında ürettiğim parçaların ve içeriklerin ikisinin de beni yansıttığını düşünüyorum ama hâlâ kendi tarzımı keşfettiğim bir süreçteyim. O yüzden şu an “Bu kesinlikle Büşra’nın işi” dedirtecek kadar net bir çizgiye tam olarak sahip olduğumu düşünmüyorum.

Bir yandan baktığında bende her şeyden biraz var gibi. Farklı tarzları, farklı teknikleri ve farklı estetikleri deniyorum. Bunu da biraz kendimi keşfetme sürecimin bir parçası olarak görüyorum. Şu an kendimi tek bir kalıba oturtmak istemiyorum.

Zaman içerisinde hangi tarafa evrileceğim, hangi estetikte daha çok kendimi bulacağım bence daha net ortaya çıkacak. Dolayısıyla o “Bunu Büşra yaptı.” dedirten imzanın da zaman içerisinde, ürettikçe ve denedikçe oturacağına inanıyorum. Şu an için o çizginin oluşma aşamasındayım diyebilirim.

Deniz: Sosyal medyada üretmeye başlamanla birlikte moda alanında da kendine farklı kapılar açtın. Bu süreçte, bugün içinde bulunduğun ama birkaç yıl önce hayal bile etmediğin neler oldu?

B.C.: Sosyal medyada ürettiğim içerikler sayesinde, dikiş alanında herhangi bir okul okumamış ve o dönemde çok fazla profesyonel tecrübem olmamasına rağmen moda sektöründe kendime farklı kapılar açabildim. Özellikle çalışmak istediğim iki moda evi vardı ve ikisinde de iş fırsatı yakalayabildim. Ürettiğim içerikler ve profilim, benim için aslında bir çeşit portfolyo görevi gördü. İnsanlar sadece ne söylediğimi değil, ne ürettiğimi ve neler yapabildiğimi de görebiliyordu.

Bugün geldiğim noktada ise sosyal medyanın bana sağladığı network benim için hâlâ çok değerli. Şu an burada, birkaç yıl önce sadece uzaktan takip ettiğim ve tasarımlarını çok beğendiğim tasarımcılara sosyal medya üzerinden ulaşabiliyor, onlarla iletişim kurabiliyor ve hatta birlikte işler yapabiliyorum.

Birkaç yıl önce bunların herhangi birinin gerçekleşebileceğini gerçekten hayal edemezdim. Sosyal medyanın bana, moda sektörünün içine girebilmem ve kendime bir çevre oluşturabilmem için bir alan açması benim için en büyük kazanımlardan biri oldu.

Deniz: Sosyal medyada kendine bir alan açmak, üretmek ve bunu moda alanında bir yolculuğa dönüştürmek isteyen kişilere bugün ne söylemek istersin? Kendi hikakeyene dönüp baktığında, yolun en başındaki Büşra’ya vereceğin bir tavsiye var mı?

B.C.: Başlamak isteyenlere verebileceğim en büyük tavsiye, hazır olmayı beklememeleri. Çünkü hiçbir zaman tamamen hazır hissetmeyeceksin. “Daha iyi bir telefonum olsun, güzel bir kameram olsun, önce bir dikiş makinesi alayım, kendimi biraz daha geliştireyim” diye düşündükçe bunun bir sonu gelmiyor.

Bence önemli olan elindeki imkânlarla bir yerinden tutup o yola çıkmak. Çünkü başladığın anda zaten süreç içerisinde öğrenmeye, gelişmeye ve kendini keşfetmeye başlıyorsun. Azimle, istikrarla ve biraz da inatla üzerine gittikçe hayat seni bir şekilde gitmek istediğin yere, o tasarım yolunda bir noktaya taşıyor.

Photo: Büşra Cemali

Kendi hikâyeme dönüp en baştaki Büşra’ya bir tavsiye verecek olsaydım, ona da aynısını söylerdim: O kadar kaygının içinde boğulma, her şeyin mükemmel olmasını bekleme ve sadece ilk adımı at. Çünkü gerisi gerçekten süreç içerisinde geliyor. Bence en önemli şey başlamak ve devam etmek.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @momentsbyalexandria

Sınavlar, projeler ve stajlarla boğuşurken bir davetsiz misafir çalar her öğrencinin kapısını: mezuniyet. Birçok kişinin hayal ettiği ama bir türlü gelmeyen o kutlu gün, bizi nedense kaygılandırır. Hayat artık hiç olmadığı kadar belirsizdir. Yine de cüppemizi giyer, arkadaşlarımızın arasında yer alırız. Üniversite mezuniyeti, bize belirsizliklerin başarılarımızı takdir etmemize engel olmadığının bir hatırlatmasıdır bence.

Geçtiğimiz ay, üniversite sınavına hazırlanırken hayalini kurduğum, ders aralarında YouTube’dan hakkında vloglar izlediğim okulumdan mezun oldum. Hem de hiç de umut etmediğim bir ortalamayla! Ama bu mezuniyet bana hayal ettiğim gibi hissettirmiyordu. Üstelik bir dönem geleceğime dair o kadar umutsuzluğa kapılmıştım ki giyeceğim elbiseyi seçmeye dahi enerji bulamıyordum. Evet, istediğim okulda, istediğim bir bölümü okumuş ve iyi bir ortalama yapmıştım ama ileride beni neyin beklediğini bilmiyordum. Hayatımda ilk defa istediğim her şeyi yapabileceğimi fark ederken aslında ne istediğimi bilmediğimi ve kendimi düşündüğüm kadar iyi tanımadığımla yüzleşmiştim.

Okuduğum bölümle ilgili bir iş yapmak istemiyordum mesela. Aklımda geleceğe dair planlarım vardı ama hangi planın benim için daha gerçekleştirilebilir ve daha uygun olduğundan emin değildim. Yeteneklerimin farkındaydım ancak keşfedilmemiş başka yeteneklerimin de olma ihtimali yok muydu? Bir de tatmin olmama hissi vardı aslında içimde. Hep daha fazlasını yapmalıydım diye düşünüyordum mezun olduğumdan beri. Çok istediğim kurumsal şirketlerde bir pazarlama stajı yapamamıştım mesela. Öz geçmişimde koca bir boşluk varmış gibi hissettiriyordu bu durum bana. Yüksek lisans yapma hayalleri kuruyordum ama hedeflediğim yüksek lisansın ne kadar bana uygun olduğu dahi kocaman bir soru işaretiydi benim için. Uzun lafın kısası, hayatım bir belirsizlikler ve kararsızlıklar havuzu gibi hissettiriyordu.

Photo: Instagram : @momentsbyalexandria

Başarılar Kutlanmaya Değerdir

Yine de katıldım mezuniyete. Baloya da kaldım. Son anda olsa da hem tören hem de mezuniyet balosu için çok içime sinen iki tane elbise aldım. Tören için olan beyaz elbiseyi ise çok zor buldum, bu arada. Mezuniyet töreninizde beyaz giymeyi hedefliyorsanız, elbise bakmaya çok önceden başlamanızın önemini hatırlatmak isterim. Son olarak da takılarımı ve ayakkabımı seçtikten sonra hazırdım!

Mezuniyet töreni ve balosu ise düşündüğümden çok daha güzel hissettirdi. Hayatın gerisinde kalıyormuşum gibi değil de sevdiğim insanlarla birlikte belirsizliklerle dolu yeni bir hayata atılışımı kutluyormuşum gibiydi. Üniversiteye ilk başladığımdaki beni düşündüm ve ne kadar yol kat ettiğime şaşırarak kepimi havaya fırlattım. Evet, istediğim her şeyi başaramamıştım, önümü göremiyordum ama bu, güzel bir okuldan iyi bir dereceyle mezun oluşumu kutlamaya engel değildi. Sadece büyümüştüm ve yetişkinliğin karmaşık dünyasına adım atmamın zamanı gelmişti. Arkadaşlarıma, hocalarıma sarıldım. Biraz ağladım. Sevdiğim insanların tebriklerini alarak 4,5 senemin geçtiği Ankara’ya veda ettim.

Aslında Yanlış Giden Bir Şey Yok

Mezuniyet törenime katılışım ise şunu fark ettirdi: Hayatım yokuş aşağı gitmiyordu. Aslında her şey olması gerektiği gibi ilerliyordu. Gerçek dünya keyifli olduğu kadar da zorluydu. Törendeki arkadaşlarım da benim gibi iş başvuruları yapıyor ya da yüksek lisansları için mülakatlara giriyordu. Hayal ettiği kariyerin düşündüğü gibi olmadığıyla yüzleşip “Acaba başka bir şey mi yapsam?” diyenlerin sayısı ise çoktu. Yani birçoğumuz üniversiteden hayal ettiğimiz gibi kendimizden ve hedeflerimizden emin olarak mezun olmuyorduk. Bu durum her şeyin darmadağın olduğunun değil, konfor alanımızdan çıktığımızın ve her şeyin tıkırında ilerlediğinin bir göstergesiydi. Belki de bazı şeylerin doğru olması için düzene değil, dağınıklığa ihtiyacı vardı.

Günün sonunda mezuniyetim bana kaosun ortasında dahi durup kendini takdir etmenin önemini gösterdi. Nitekim çıkardığım dersler sadece bununla sınırlı değildi. Belki de yetişkinlik, bize bahsedildiğinin aksine, kendini aslında hiç tanımadığıyla yüzleşen insanların ne istediklerini anlamaya çalışıp bir şeyler üzerine uğraşması, yanılması, tekrar denemesi ve en sonunda ne kendini ne de hayatı hiçbir zaman tam anlamıyla çözemeyeceği gerçeğiyle baş başa kalmasıydı. Güzelliği ise içindeki kaostan olduğu kadar insanın küçük dahi de olsa tüm başarılarını kucaklayıp kendine güzel anlar yaratabilmesinde yatıyordu. Her şey yolundaydı, kutlamalar güzeldi ve ben sadece büyüyordum. Mezun oldum be!

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @ellabright 

Yüzyıllardır sevgililer günü’nde hediye edilen kırmızı çiçek buketleri, o ilk kalp çarpıntıları ve gözü bile kör eden tutkunun rengi kırmızı... Bize hep aşkın renginin bu olduğu öğretildi. Kırmızı her zaman ihtirası temsil etti. Filmler hikayelerini renklerle anlatır, bize duyguları renklerle aktarır. Peki ya aşkın rengi hiç kırmızı olmadıysa?

Bir süredir sosyal medyada aynı videoya farklı hesaplarda denk geliyorum. Romantik komedilerin ikonik sahneleri art arda sıralanıyor; kadın karakter sarı bir elbise içinde, karşısında ise koyu renk takım elbiseli erkek. Bir noktadan sonra insan ister istemez şunu düşünüyor: Bu kadar film aynı tercihi yapıyorsa, bunun bir sebebi olmalı.

Sarı Elbiseli Kadın Figürü Bir Tesadüf mü?

İlk bakışta sadece kostüm tercihi gibi görünen bu detay, aslında romantik komedilerin ortak bir görsel dili olabilir. La La Land, How to Lose a Guy in 10 Days, hatta farklı dönemlerden pek çok romantik filmde benzer bir görüntüyle karşılaşıyoruz. Kadın karakterler hikâyenin en unutulmaz anlarında çoğu zaman sarı tonlarıyla karşımıza çıkıyor. Elbette bunun tek bir açıklaması yok. Ama sinema zaten bazen hikayeyi diyaloglarla değil, renklerle anlatıyor.

Geçenlerde How to Lose a Guy in 10 Days’i tekrar izlerken Andie’nin o ikonik sarı elbiseyle ekranda belirdiği anı düşündüm. Sarı; dikkat çeken ama saldırgan olmayan, sıcak, canlı ve umut veren bir renk. Kamera karşısında parlıyor, karakteri bulunduğu kalabalığın içinden ayırıyor. Ben ekran karşısında o elbiseye bakarken hissettiğim şey tutkudan ziyade, samimi bir neşe ve güven duygusuydu.

Romantik Komedilerin Renk Paleti

Photo: Instagram: @josephine_joseph

Kırmızı denince aklımıza ilk gelen şey tutku oluyor. Büyük aşklar, yoğun duygular, kalp kırıklıkları, dramatik öpüşmeler... Romantik komediler bambaşka bir aşk anlatıyor. Bu filmlerde izlediğimiz hikayeler aslında hepimizin günlük hayatta aradığı o sakinleştirici huzura odaklanıyor. Birlikte gülmek, yanlış anlaşılmalar, uzun yürüyüşler, beklenmedik karşılaşmalar... Ekranda bunları izlerken kendi kendime şunu fark ettim: Hayatı eğlenceli kılan bu anların, kırmızının o yorucu ve ağır enerjisine değil, sarının cıvıl cıvıl hafifliğine ihtiyacı var. Ekranda sarıyı gördüğümüzde içimizi kaplayan o sıcaklık ve umut, tam da o mutlu sonlara yakışan hissin ta kendisi.

Photo: Instagram: @dualipa

Yıllardır aşkı yanlış renkle eşleştiriyor olabilir miyiz?

Kırmızı daha çok büyük jestlerin, yüksek sesli duyguların ve dramatik hikâyelerin rengi. Oysa günlük hayatta yaşanan aşk çoğu zaman daha sakin. Sabah birlikte içilen kahve, aynı şakaya tekrar gülmek, plansız bir yürüyüş ya da günün sonunda kendini güvende hissetmek... Romantik komediler tam da bunu anlatıyor olabilir. Aşkın her zaman gösterişli olmak zorunda olmadığını, bazen sadece hayatı biraz daha aydınlık gösterdiğini.

Bir kostüm seçimi tek başına bir filmi açıklamaz. Ama sinema küçük ayrıntılarla çalışan bir sanat. Tekrar eden her detay, bilinçli ya da sezgisel olarak bir anlam taşımaya başlıyor. Bu ayrıntıya kafayı taktıktan sonra sokakta yürürken, bir kafede otururken etrafımdaki çiftleri daha farklı bir gözle izlemeye başladım. Birbirine gerçekten sevgiyle ve şefkatle bakan insanların üzerinde o iddialı kırmızılar yok; daha çok o huzuru yansıtan sıcak tonlar, telaşsız renkler var. Hayatın içindeki bu gözlem, sinemanın kostüm tercihleriyle ne kadar da birebir örtüşüyor.

Bir dahaki sefere sevdiğiniz bir romantik komediyi izlerken sadece karakterlerin ne söylediğine değil; ne giydiği, saçlarının hangi renk olduğuna dikkat edin. Yıllardır gözümüzün önünde duran bu küçük ayrıntı, bize aşkı bambaşka bir renkte anlatıyor olabilir.

Hemen abone olun

Oyuncuların görünümlerine bakarak filmi izlemeye ikna edildiğimiz bir pazarlama stratejisine doğru yol aldık. Oluşan görsel haz, aslında oyuncuların yeteneğine gölge düşürür oldu. Fragman izlemek veya eleştirileri okumak yerine, estetiğe ve kıyafetlere odaklanır olduk. Moda ve sinemanın el ele yürümesi gerekirken, spot ışıkları yanlış yöne tutulmuş durumda.

Magazin Haberlerinden Mütevazi Modaya

Photo: Instagram: @andrewmukamal

Sinemanın birden fazla pazarlama taktiği kullanıyor olması, aslında sinemanın doğuşundan beri var olan bir olgu. Eski Hollywood örneklerine baktığımızda, sadece televizyon ekranlarından ulaşılabilir olan oyuncuların reklam malzemesi olarak kullanılmasının farklı yolları vardı. Basın turları daha az yapılıyordu, röportajlar minimaldi ve günümüzdeki sosyal medya ulaşılabilirliği mevcut değildi. Ulaşılamaz olduğu için insanlara daha cazip hissettiriyordu, kameralar kapandıktan sonra stüdyoda dönen olaylar en az filmin kendisi kadar dikkat çekiyordu. Oyuncuların gerçekten ilişkisi varsa bu bir reklam stratejisi olarak kullanılırdı veya bu yönde dedikodular çıkarılırdı. Bu taktik zaman aşımına uğradı ve yerini yenileri aldı. Talk Show’lar televizyon gecelerinin vazgeçilmez bir parçası haline geldi, insanlar sanatçılarla olan bağlarını güçlendirme fırsatı bulmuş oldu. Kırmızı halılar ve press turlar filmlerin vazgeçilmez bir parçası haline geldi. Sanatçıların belirli bir imajı olması önemliydi. Neler giydikleri konuşulur hale gelmeye başladı.

Geena Davis, beyzbol topuna benzer elbisesi ile “Method Dressing” kapılarını aralamış diyebiliriz, Drew Barrymore da arkasından onu takip etti.Bu ilk

adımların ardından dönemin tartışmalı tarzlarından birine sahip olan Madonna, oynadığı “Evita” filmindeki Arjantin’in First Lady‘si rolüyle method dressing öncüsü oldu. Bildiğimizden çok daha mütevazi bir imaj oluşturarak, kendini rolüne adadığı konusunda izleyicileri ikna etti. Madonna’dan bahsetmişken, bu konu üstünde düşünürken tematik giyinmenin aslında sadece oyunculara özgü bir kavram olmadığını fark ettiğimi de eklemek isterim. Şarkıcıların her albümlerinde farklı bir tarza sadık kalmaları da albümlerinin itibarı için olumlu bir rol oynuyor. Dinleyiciler şarkıcının sadece görünümlerine bakarak hangi dönemden olduğunu kolayca fark edebiliyor, method dressing bir imza haline gelebiliyor.

Ekran Süresi Yüksek Sanatçılar <3

2010 yılına gelince, eğlence sektörü bambaşka bir hal aldı. Sanatçılarla (belki de gereğinden fazla) içli dışlı olmaya başladık. Attıkları bir tweet veya post sayesinde fanları ile olan bağı derinleştirmeyi başardılar. Özellikle twitter fan girl olanlar beni bu noktada çok iyi anlayacaklardır. Sanatçının internet üzerindeki popülerliği ve samimiyeti, sadece kendi kişiliğini değil ayrıca kariyerini de etkiledi. Bazen paylaşım yapmadan bile oldu bu. Sadece iyi giyinerek veya güzel olarak kariyerinin basamaklarını tırmananlar oldu.

Sinema sektörü de oyuncuların bu etkisini fırsata çevirmeyi başardı. Örneğin, Met Gala’ya davet edilmek için eskiden prestij, yetenek ve başarı gerekirken, bir noktadan sonra iyi giyinen ve arkasında başarılı bir markanın sponsorluğunu barındıranlar kırmızı halıyı süslemeye başladı. İnsanların yeteneklerindense galada ne giydikleri daha değerli bir hale geldi. Oyuncunun projede görevi ona sunulan kalıbı ve karakteri doldurmak, bu noktada benliğinden kopabilenler sektöre tutundu. Ancak oyuncular sadece kalıp olma görevinden uzaklaşıp, reklam panosu gibi bir tabela görevi görür oldu. Bir filmin dikkat çekmesi için senaryosundan ziyade estetik olarak seyirciye ne sunduğu daha önemli bir hale geldi.

Filmin dekorasyonu, ışığı ve müzikleri tabii ki de filmin önemli bir parçası. Ama filmin derinliği, yansıttığı duyguları, olay örgüsü ve diyalogları arka planda kalıyor. Oyuncuların projedeki görüntüsü ve giyimi, projenin atmosferini yansıtmak için başvurulan yollardan biri haline geliyor. Projenin bütçesi bile modaya ve dekora yönelik aktarılıyor ki filmin estetiği böylece daha ön planda kalıyor. Düzenli olarak yapılan basın turları yeterince ilgi çekmiyor olsa gerek ki, kadronun kırmızı halı görünümlerine büyük bir emek harcanıyor. Oyuncuların normal tercihlerinden uzak moda seçimlerini fark edince anlıyoruz arka planda çalışan stilist yoğunluğunu.

Photo:Instagram:@andrewmukamal

Pandemi Sonrası PR Krizi ve BarbieCore

Covid sonrası, özellikle de Hollywood 2023 döneminde yaşanan eylemler eşliğinde, hem de sinema ücretlerinin yükselmesi ile birlikte insanlar sinema sektöründen soğudu ve uzaklaştı. Yapımcıların PR çalışmalarını yönünü değiştirmesi ve güçlendirmesi gerekiyordu. Tam da 2023 yazında çıkan Barbie filmi bunun için müthiş bir fırsat oldu. Barbie çoğumuz için nostaljik ve güvenli bir alan olduğu için film zaten yeterince dikkat çekiciydi ama Margot Robbie filmin gösterimi boyunca gerçek bir Barbie’ye dönüşünce filme olan ilgi daha da arttı. Ama bu demek değil ki bunu yapan her proje ve oyuncu, sadece moda anlayışları ile filmin izlenimini ikiye katlayacak.

Barbie’den sonra bu yolu izleyen bir çok proje oldu: It Ends with Us gibi. Blake Lively’nin filmin basın turunda çiçekli böcekli giyinmesi, filmin ele aldığı ağır aile içi şiddet temasından tamamen uzaktı. Filmi ve şiddeti yüzeysel göstermesi nedeniyle, bunu sadece kıyafetlerle değil söylemlerle de yapmasından dolayı, seyirci tarafından çok eleştiri aldı. İyi bir moda anlayışı ile reytingleri yerinden oynatmak için tek başına yeterli değil demek ki. Barbie’den sonra bir diğer başarılı örnek olarak gözümün önünde Wicked canlandı.

Ariana Grande’nin geniş fan kitlesi ve eski bir müzikal olmasıyla zaten dikkat çeken bir filmdi. Yine de basın turu döneminde Cynthia Erivo ve Ariana Grande’nin ikili olarak karakterlerine sadık kalarak giyinmeleri seyircinin ve sosyal medyanın dikkatini çekti. O kadar estetik ve ikonik bir görüntü haline geldi ki, müzikaldeki vokal yetenekleri belki de arka planda kaldı.

Disney Lanetinden Kurtulmak Mümkün Mü?

Photo:Instagram:@zendaya

Yazının asıl ilhamı olan oyuncuya gelebilirim artık: Zendaya. Bu kadar iyi giyinmeye ne zaman ve nerede başladı diye düşündüm. Met Gala görünümleri ile başladı ve Haydi Çalkala döneminden kalan hiçbir izi görmedik. İstediği de tam olarak buymuş gibi hissediyorum. Disney’de oynanılan rolün kişinin üstüne yapışması sadece Zendaya’ya özel bir durum değil. Zendaya Disney’de siyahi oyuncuların önünü açtı ve eminim ki bunun haklı gururunu yaşıyordur. Yine de Disney lanetinden kurtulmaya ve imajını yenilemeye ihtiyacı vardı. Zendaya ve stilistinin ulaştığı bu estetik başarıyı görmezden gelmek mümkün değil, yine de bir oyuncunun imajını yenilemek için bu yola başvurmasını garipsemiyor değilim.

Euphoria’daki rolü ile bunu yıktığını hissediyorum ama kırmızı halıdaki görünümleri sosyal medyada daha çok dikkat çekiyor. Oyuncunun performansı gerçek kişiliği ile birleştiriliyor, performansın ilettiği duygu ve diksiyon önemini yitirerek nesneleşiyor. Bir oyuncunun kazandığı Emmy veya Oscar ödülü onun oyunculuğunun kanıtı olarak sayılıyordu bir zamanlar, artık oyunculuk da performans sanatından uzaklaşıp performatif bir ideale doğru yol alıyor.

Evet, Zendaya gerçekten de melek gibi görünüyor ama bardağın iki tarafına da bakmamız gerekiyor. Başarılı stil seçimleri ile tanıdığımız Law Roach, övgü aldığı kadar bir yandan seçimleri ile de eleştiri alıyor. Zendaya için seçtiği Antik İran’a ait küpeler, ünlülerin gerçeklikten uzaklaştığı yönündeki düşünceleri daha da körüklüyor. Halkın müzede bile göremediği parçalar varken, tarihin ve kültürün bile sinemanın PR çalışması haline gelmiş olması, maalesef üzücü. Sanat dalları, sanatçılar eşliğinde sinemada bir arada var olmaya devam edecek ama sinemanın sanattan uzaklaşıp sadece bir gelir kaynağı olarak görülmesi değerini düşürüyor. Eskiden method dressing belki de kişi için kural dışı, otantik ve samimi bir imaj sergiliyordu. Bugün ise oyuncular, dev markaların ve PR ekiplerinin reklam panosu haline gelerek birer ticari hamleye dönüştüler.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @filmfantasy.tv

Girls hiçbir zaman bir moda dizisi olmadı. Kimse kusursuz görünmüyordu, kimse stil ikonu olmak için giyinmiyordu ama karakterleri anlamanın yolu da çoğu zaman gardıroplarından geçiyordu. Buyüzden dizinin gardırobu, kusursuz kombinlerden çok kusurlu karakterleriyle akılda kaldı.

Girls’i ilk izlediğimde aklımdan geçen ilk şey çok netti: “Bunlar ne giymiş böyle?” Hannah’nın desenli şortları, Jessa’nın kat kat bohem kıyafetleri, Marnie’nin ofise gidiyormuş gibi görünen elbiseleri, Shoshanna’nın renkli çorapları... Hiçbiri bana televizyonda görmeye alışık olduğum kadar “iyi giyinmiş” gelmiyordu. Hatta dürüst olmam gerekirse bazen “Bunu gerçekten isteyerek mi giydiler?” diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bu dönemde kendime ait oturmuş bir tarzım yoktu, bir şeyler deneme sürecindeydim ve dizideki karakterlerin de benzer süreçlerden geçtiklerini gördüğümde, ne yalan söyleyeyim biraz içim rahatladı. Çünkü bizden “kendimizin en iyi versiyonuna” ulaşmamız beklenirken Girls bize bunun tam tersini veriyor. özellikle karakterlerin stilleri söz konusu olduğunda.

Aradan yıllar geçti, diziye yeniden döndüm ve bu kez aynı kıyafetlere bambaşka bir yerden bakmaya başladım. Çünkü fark ettim ki Girls’te asıl soru “Ne giyiyorlar?” değil, “Neden böyle giyiniyorlar?”

Bunun cevabı aslında dizinin kostüm tasarımcısı Jenn Rogien’in röportajlarında saklı. Rogien, Girls’te hiçbir karakteri stil ikonu yaratma fikriyle giydirmediğini, kostümlerin her zaman karakterlerin hayatını ve içinde bulundukları dönemi yansıtması gerektiğini söylüyor. Lena Dunham ve yaratıcı ekibin de istediği buymuş: Ekranda kusursuz görünen insanlar yerine gerçekten New York’tayaşayan, kira ödemeye çalışan, aynı montu haftalarca giyen, bazen yanlış beden seçen, bazen de sabah evden çıkarken ikinci kez aynaya bile bakmayan insanlar görmek. Girls’ün gardırobunu ilginç yapan şeyin de bu olduğunu düşünüyorum. Hannah’nın dağınıklığı, Marnie’nin kontrol ihtiyacı, Jessa’nın özgür görünme arzusu ya da Shoshanna’nın kendini bulma çabası, senaryodan önce gardıroplarında kendini ele veriyor.

Photo: Instagram: @girlsrewatchpodcast

Hannah Horvath’ın Kararsızlığı

Hannah’ın dolabını tek bir kelime ile tanımlamam gerekseydi, muhtemelen “kararsız” derdim. Ama bunu olumsuz anlamda söylemiyorum. Hannah’nın kıyafetleri, tıpkı hayatı gibi, sürekli bir arayış hâlinde. Bir gün desenli bir tayt ve bol tişört giydiğini görüyorken başka bir gün minimal bir elbise ile karşımıza çıkabiliyor. Bu yüzden Hannah’ın ilk sezondan son sezona doğru olan yolculuğunda kendini bulma hikayesini izlerken aynı zamanda dolabının da kendini bulma yolculuğunu izlediğimizi söylemem yanlış olmaz. Hannah, kendini başkalarının görmek istediği hâle dönüştürmeye çalışmıyor. Onun tarzı bana “istediğin her şey olabilirsin” enerjisini veriyor. Yanlış beden seçimleri, desenleri birbirine karıştırması ya da aynı parçaları tekrar tekrar giymesi, hayatının doğal bir uzantısı olarak gardırobuna yansıyor. Kıyafetleri çoğu zaman “iyi görünmek” için değil, o gün nasıl hissediyorsa öyle giyinmek için seçilmiş gibi duruyor. Hannah’nın gardırobunu bu kadar gerçek yapan şey de bu. Bugün sosyal medyada hepimizin maruz kaldığı estetiklerin aksine, onun giyiminde belirli bir reçete yok. Sadece renkler ve desenlerden vazgeçemediğini biliyoruz. Tabii ki budurum, dizinin çekildiği zaman diliminin kendine özgü, otantik bir dilinin olması ile de son derece ilgilidir eminim.

Bugünün internet kültüründe muhtemelen ona en hızlı şekilde “messy girl” etiketi yapıştırılırdı. Ama bence Hannah’nın hikâyesi hiçbir zaman dağınık görünmek değildi. O, sadece henüz kimolduğunu çözmeye çalışan yirmili yaşlarında bir kadındı ve gardırobu da bu belirsizliği dürüstçe yansıtıyordu.

Photo: Instagram: @girlsrewatchpodcast

Marnie Michaels’ın Kontrol İhtiyacı

Hannah’nın gardırobu sürekli bir arayış içindeyse, Marnie’nin gardırobu bunun tam tersini yapıyor. Her şey yerli yerinde görünmeye çalışıyor. Nötr renkler, temiz silüetler, ütülü gömlekler, diz hizasında elbiseler... Marnie’nin kıyafetleri ilk bakışta “doğru” seçimlerden oluşuyor. Ama sorun işte burada başlıyor. Çünkü Marnie, hayatındaki pek çok şeyi kontrol edemediği anlarda bile dışarıya kontrollü görünmeye çalışıyor. Diziyi ilk izlediğimde Marnie’nin stilini “iyi giyinen bir karakter” olarak görüyordum. Sonra fark ettim ki aslında iyi giyinen bir kişi olmakla, kendine ait bir gardıroba sahip olmak aynı şey değil. Marnie’nin kıyafetlerinde çoğu zaman kendi zevkini görmüyoruz, nasıl görünmek istediğini anlıyoruz. Kariyerinde başarılı, ilişkilerinde düzenli ve ne yaptığını bilen biri gibi görünmek istiyor. Gardırobu da bu imajın bir parçasına dönüşüyor. Tabii ilerleyen sezonlarda müzik kariyerinin başlaması ile bu tavrı esnettiğini görüyoruz. Zaman zaman kontrollü giyindiğimi fark ettiğimde Marine’den ilhamla, “risk alıp yaratıcı bir şekilde kendimi ortaya koymaya çalışıyorum.”

Bugün yaşasaydı muhtemelen ilk bakışta “clean girl” estetiğine en yakın karakter olarak tanımlanırdı. Ama onu yalnızca minimal biri olarak okumak bence eksik kalır. Çünkü Marnie’nin meselesi hiçbir zaman minimalizm değildi; kontrol duygusuydu. Gardırobu da bunun bir parçasıydı.

Photo: Instagram: @film.style

Shoshanna Shapiro’un Görünme Arzusu

Evet şimdi geldik dizinin en eğlenceli giyinen karakterine: Shoshanna. İlk sezonlarda neredeyse her kombini, her aksesuarı ve her rengi aynı anda üzerinde taşımak istiyor gibiydi. Desenler, parlakrenkler, fiyonklar, topuklu ayakkabılar ve büyük kolyeler... Bazen o kadar çok şey oluyor ki gözünüz nereye bakacağını şaşırıyor. Ama tahminimce Shoshanna’nın da isteği bu yönde. Çünkü dizinin başındaki Shoshanna, bulunduğu her ortamda fark edilmek isteyen, kendine yer açmaya çalışan biri. Shoshanna’nın tarzı aslında onun en büyük özgüvensizliklerinden birini gizliyor.

Çoğu zaman odadaki en deneyimsiz, en genç ve en dışarıda hisseden karakter Shoshanna. Bu yüzden gardırobu da sürekli “Ben de buradayım.” demeye çalışıyor. Moda onun için bir kimlikten çok, kendini ispat etmenin yollarından biri gibi hissettiriyor bana.

Photo: Instagram: @vanidad

Dizinin ilerleyen sezonlarında, özellikle Japonya deneyiminden sonra gardırobundaki değişim dikkatimi çekmişti. Renkler tamamen kaybolmuyor ama daha bilinçli kullanılmaya başlanıyor. Silüetler sadeleşiyor, parçalar birbirini tamamlıyor ve ilk kez kıyafetler karakterin önüne geçmiyor. Çünkü artık Shoshanna’nın buna ihtiyacı kalmıyor. Kendini anlatmak için gardırobuna eskisikadar yüklenmiyor. Bana eğlenceli taraflarımı da tarzıma dahil etmem gerektiğini hatırlattığı için onu seviyorum.

Bugün yaşasaydı muhtemelen sosyal medyanın en hızlı benimsediği karakter o olurdu. Miu Miu ya da Coach gibi markaların eğlenceli dünyasında kendine kolayca yer bulabilirdi. TikTok onu “coquette”, “balletcore” gibi estetiklerinden biriyle etiketlerdi. Ama bence Shoshanna’nın hikâyesi hiçbir zaman bir estetiğe ait olmak değildi. Onun gardırobu, yirmili yaşların o tanıdık hissini anlatıyordu: fazla denemek ve sonunda gerçekten sana ait olanı bulmak.

Jessa Johansson’ın Romantik Özgürlüğü

Photo: Instagram: @sexandthecidiots

Jessa, açık ara tarzından en çok ilham aldığım karakter. Bunun sebebi sanırım benim de onun gibi çabasız görünen bir özgürlüğe ihtiyacım var. İlk bakışta bohem diyebilirsiniz; uzun elbiseler, ipek kimonolar, büyük yüzükler, kat kat kolyeler... Ama biraz daha dikkatli bakınca o gardırop, özgürlükten çok bir karakter yaratma çabası gibi hissettiriyor. Jessa girdiği her ortamda dikkat çekiyor vebunun tesadüf olduğunu düşünmüyorum. O, kendini anlatmaktan çok kendine dair bir hikâye kurmayı seviyor. Jessa’nın karakteri gibi tarzı da “Beni çözemezsin.” diyor. Bu yüzden onu anlamak, diğer karakterlere göre daha zor.

Bence Jessa’nın dolabı en çok kaçmayı anlatıyor. Sürekli şehir değiştiriyor, ilişki değiştiriyor, fikir değiştiriyor; ama gardırobunda hep aynı ruh hâli var. Biraz dağınık, biraz romantik, biraz da ulaşılmaz. Aslında nasıl bir karaktere sahip olmak istiyorsa öyle de giyiniyor. Bu yüzden Jessa’nın stilini “bohem” diye okumak bana doğru gelmiyor. O, bohem görünmek istemiyor. Hiçbir yere ait değilmiş gibi görünmek istiyor.

Photo: Instagram: @girlsrewatchpodcast

Muhtemelen bugün sosyal medya onu “boho revival” ya da “indie sleaze” gibi estetiklerin içine yerleştirirdi. Ama bence bu durum Jessa’nın biraz sinirini bozardı. Çünkü onun gardırobunun amacı kalıplardan taşacak kadar özgür görünmekti.

Girls’ün gardrobu bize yeni bir stil veya trend vadetmiyor. Onun yaptığı daha kalıcı bir şey. Gerçek olmanın, kusursuz görünmekten çok daha etkileyici olabileceğini bizlere hatırlatıyor.

Photo: Instagram: @hiro_magazine

Hemen abone olun

Foto:Instagram:@fayegreenwoody

Geçenlerde eski fotoğrafları karıştırırken ergenlik dönemlerimi geçirdiğim odamı gördüm. Boydan boya Gossip Girl, The Vampire Diaries, Pretty Litlle Liars, One Direction ve daha birçok yapımın ve müzik grubunun posterleri ve fotoğrafları ile doluydu. Gününün büyük bir çoğunluğunu dizi izleyerek ve fan gruplarında geçiren biriydim. Şimdi geriye dönüp bakınca biraz komik geliyor ama o zamanlar bunlar benim için gerçekten çok kıymetliydi.

O dönemlerde içerikler daha az sayıdaydı ve sosyal medya bugüne nazaran çok sınırlı kullanılıyordu. Gelen içeriklerin de büyük bir kısmı İngilizceydi ve bir noktada bu içeriklere maruz kalarak İngilizcemi geliştirdim. Küçük tüplü bilgisayarımdan kamera arkası görüntülerini bulmak için saatlerce aramalar yapar, dergilerde çıkan röportajları takip eder, yeni bir fotoğraf ya da video bulduğumuzda onu günlerce konuşurduk, sevdiğimiz çiftlerin fotoğraflarını shoplardık. Favori karakterlerimizi savunur, dizi hakkında olur olmadık teoriler üretirdik. Şimdi düşününce neden bu kadar ciddiye aldığımızı anlamak biraz zor ama o zamanlar bir karakteri sevmemek neredeyse kişisel bir meseleydi.

Peki Yeni Dönemde Neler Oluyor

Photo:Instagram:@hannah_elbam

Artık odamı posterlerle süslemiyorum ama Pinterest’te panolar hazırlamaya, fan gruplarında dolaşmaya ve sevdiğim yapımlarla ilgili içerikleri takip etmeye devam ediyorum. Medyanın bu tarafını yakından takip etmeyi seviyorum. Dizilerin PR süreçlerini, röportajlarını ve sosyal medyanın nasıl kullanıldığını inceliyorum.

Oyuncuların daha ilk bölüm yayınlanmadan TikTok videoları çekmesi, paylaşılan kamera arkası görüntüler ve röportajlar... Bu yüzden bazen fragmandan çok oyuncuların sosyal medyada paylaştığı içeriklerle heyecanlanıyoruz. Karakterlerin nasıl canlandırılacağı, oyuncuların setteki ilişkileri ya da birlikte yaptıkları eğlenceli videolar daha dizi başlamadan ilgimizi çekiyor. Diziyi izleme deneyimi de sosyal medyada onunla karşılaşmaya başladığımız ilk andan itibaren başlıyor.

Bir yapım ne kadar kaliteli olursa olsun, sosyal medya doğru ve etkili kullanılmadığında geri planda kalabiliyor. Spining Out ve Olympo buna çok güzel örnekler ikisinde de harika genç oyuncular oynamasına ve spor dizisi olmalarına rağmen reytinglerin düşüklüğü sebebiyle ikinci sezonları gelmedi.

Beraber Tüketmek

Arkadaşlarımla yeni çıkan dizileri beraber izlemeyi çok seviyoruz. Sadece diziyi izlemekle kalmayıp makarna eşliğinde onun üzerinden ortak anılar ve sohbetler oluşturuyoruz. Zamanla arkadaşlığımızın da bir parçası oluyor ve o diziyi hatırladığımızda aklımıza birlikte izlediğimiz keyifli anlarımız geliyor.

Bunların en eğlenceli olanı geçen yaz The Summer I Turned Pretty izlerken yaşadıklarımızdı. Dizide farklı kardeşleri desteklediğimiz için neredeyse her bölüm kendi aramızda küçük bir rekabet oluşuyordu. Aynı sahneyi izlesek bile karakterlerin davranışlarını tamamen farklı yorumlayabiliyor, birimizin haklı olduğunu kanıtlamak için uzun uzun tartışabiliyorduk. Bir karakterin yaptığı bir şey diğerimiz için romantik veya anlamlıyken, bir başkası için tamamen yanlış bir davranış olabiliyordu. Bu farklılıklar diziyi izlerken sürekli konuşacak bir şeyimizin olmasını sağlıyordu. Farklı kardeşleri tuttuğumuz için diziyi izlerken çok eğleniyorduk.

Görüyorum ki bu birlikte tüketim kültürü fanlar arasında da sosyal medyada yankı buldu. Her hafta dizilerin yeni bölümlerini beraber bekliyor, teoriler üretiyorlar. Yeni bölümle ilgili viral videolar çekiyor, yorumlarda kritik yapıyorlar. Haftalarca süren bu bekleyiş, hayranların gündelik rutinlerinin bir parçası oluyor. Sevdikleri karakterlerle buluşmanın heyecanını birlikte yaşıyorlar. Hatta buna bir isim bile takıyorlar. Geçtiğimiz günlerde terk ettiğimiz “Euphoria Sundays” bunlardan biri.

Photo:Instagram:@gwyszn

Uyarlama Birebir mi Olmalı?

Son dönemde sıkça kitap uyarlamalarının diziye dönüştürüldüğünü görürüyoruz. Kitap uyarlamalarında benim için en önemlisi, karakterlerin dış görünüş olarak kitaba ne kadar benzediğinden çok, iyi analiz edilip doğru şekilde yorumlanması. Bir karakteri kitapta hayal ettiğim kişiye birebir benzemese bile, oyuncu karakterin ruhunu ve özelliklerini başarılı bir şekilde yansıtıyorsa bunu sorun etmiyorum. Hatta bazen kitaptan farklı yapılan değişiklikler hikayeyi daha da zenginleştirebiliyor. Örneğin Bridgerton’ın beşinci sezonunun iki kadın karakter üzerine kurgulanacak olması ve bir dönem dizisinde böylesine bir aşk izleyecek olmak beni çok heyecanlandırıyor. Aynı şekilde Yeşilin Kızı Anne uyarlamasında kitapta olmayan Cole karakterinin eklenmesi de beni rahatsız etmedi aksine karakterin kişiliği olay örgüsündeki yeri, diziye dahil edilmesini anlamlı hale getirdi.

Hatta bazen uyarlamanın kitaptan daha başarılı olduğunu düşündüğüm durumlar da oluyor. Heated Rivalry’nin kitabını okurken, dizinin çok kısa olmasına rağmen bazı duyguların ve karakterlerin daha derin işlendiğini gözlemledim. Bu yüzden bir uyarlamanın kitaba birebir sadık kalmasından çok, hikayenin özünü koruyarak onu ekrana nasıl taşıdığına önem veriyorum. Yeni bir karakter eklemek, olayların akışını değiştirmek veya bir karakteri farklı yorumlamak ilk başta tepki çekebilir, ancak yapılan değişiklik tutarlı bir şekilde işleniyorsa, için uyarlamayı çok daha da başarılı bir hale getirebilir.

Photo:Instagram:@gremlita

İzlediklerimizden Ne Kadar Etkileniyoruz?

İzlediklerimiz, dinlediğimiz şarkıları, kullandığımız kelimeleri, stilimizi ve hatta günlük alışkanlıklarımızı bile şekillendirebiliyor. Favori karakterimizin taktığı bir kolye bir anda trend oluyor, dizide kullanılan bir şarkı milyonlarca kişinin çalma listesine ekleniyor.

Euphoria’nın ilk sezonunu izledikten sonra makyajlarından o kadar etkilenmiştim ki simli far paletleri alıp dizide gördüğüm makyajları denemeye başlamıştım. Off Campus’te Allie’nin tarzını da çok beğeniyorum. Kıyafetlerinden günlük giyimimde epey ilham alıyorum. Bugün medya sektörüne ve yazı yazmaya olan ilgimin sebeplerinden biri de Carrie Bradshaw gibi bir hayat yaşama isteğim. Onun yazarlık kariyeri, moda anlayışı ve New York’ta kurduğu hayat, medya dünyasına olan merakımı küçük yaşlardan itibaren besleyen şeylerden biri oldu. Bazen bu etki yalnızca bir karakterin tarzıyla sınırlı kalmıyor ve belirli bir dönemin estetik anlayışını yeniden popüler hale getiriyor.

Photo:Instagram:@mika.abdalla

Hemen abone olun

Bir ders sırasında duygulardan bahsediyorduk ve öğretmenimiz bize ilginç bir görev verdi. Duyguların isimlerini listelememizi istedi. İlk başta “Ne kadar fazla olabilir ki?” dedim ve ilk aklıma gelenleri, mutluluk, üzüntü, korku, öfke gibi en temel olan duyguları sıralamaya başladım. Nedense gittikçe bu görevi daha fazla ciddiye aldım. Öğretmenimiz bile unuttu, ama ben listeme duygular eklemeye aylar boyunca devam ettim. Başlangıçta birkaç kelimeden oluşan liste, zamanla büyüdü. Bazılarına uydurma isimler verdiğim listem bittiğinde, iki yüzden fazla duygu vardı. 

Liste uzadıkça ilginç bir şey fark ettim. Daha önce iyi ve kötü olarak ifade ettiğim ruh hallerim çok daha derinmiş. İsimlendirme yaptığım için duygularımı da yakından inceleme fırsatı buldum.  Heyecanlıyım ama kaygı da peşinde demeye başladım. Basit bir üzüntü sandığım şeyin bazen kocaman bir hayal kırıklığı olduğunu fark ettim. Bir duygunun adını bildiğimde onu anlamak ve ifade etmek de kolaylaşıyordu. 

Sonra düşünmeye başladım. Gündelik hayatta başımıza gelen olayların yanında kültürümüz, doğduğumuz coğrafya, büyüdüğümüz aile, hatta yaşadığımız yerin iklimi bile duygularımızı etkiliyor. Peki ya dil? Hissettiklerimizi ifade etmek için kullandığımız kelimeler, duygularımızı yaşama biçimimizi sandığımızdan daha fazla etkiliyor sanırım. 

Bu yüzden bazı dillerde tek bir kelimeyle anlatılabilen bir duygu, başka bir dilde uzun uzun açıklanması gerekiyor. Bir duyguya isim verebildiğimizde onu daha net fark ediyor, daha kolay paylaşıyor ve daha sağlıklı yönetebiliyoruz. Kelime dağarcığımız ne kadar genişlerse, iç dünyamızın karmaşasını biraz daha çözümleyebiliyoruz. 

Photo:Instagram:@maisonnvelours

Dear Diary, hissediyorum!   

Yeni bir şehre taşınmak, yeni bir okula başlamak ya da yeni bir işe girmek. Bunların hepsi hayatımızda büyük değişiklikler yaratıyor. Bize heyecanı, korkuyu, stres ve merakı aynı anda yaşatıyor. Bu dönemlerde duygularımızı yönetmek hiç de kolay olmuyor. 

Stres yönetimi pek iyi olmayan biri olarak konfor alanımın dışına çıktığım her an beni oldukça zorluyor. Üniversiteye başladığım zamanı çok net hatırlıyorum. Aklımda binlerce soru vardı. Şehre alışabilecek miyim? Arkadaş edinebilecek miyim? Bölümümü sevecek miyim? Ya yanlış karar verdiysem? Hayatımın büyük ölçüde değiştiği o dönemde stresten ağladığımı bile hatırlıyorum. 

Tam da o zamanlarda bir arkadaşımın tavsiyesiyle yazmaya başladım. Ne zaman duygularım yoğunlaşsa, hiçbir noktalama işaretine takılmadan, düşüncelerimi olduğu gibi kağıda dökme alışkanlığı edindim. Hislerimi bilinç akışıyla yazmak bana inanılmaz iyi geliyor. Sanki zihnimdeki karmaşa biraz olsun sakinleşiyor. 

Üstelik zaman geçtikten sonra dönüp o yazıları okumak da bana çok şey katıyor. Benzer bir duyguyu yeniden yaşadığımda, “Ben bunu daha önce de yaşamışım ve atlatmışım.” diyebiliyorum. Bu da bana hem güç veriyor hem de hislerimin gelip geçici olduğunu hatırlatıyor. 

Photo:Instagram:@fayegreenwoody

Gülmekten Gözünden Yaş Geldi Mi? 

Bedenimiz bazen istemsiz olarak duygularımızı dışa vurur. Birinden hoşlandığımız zaman yüzümüz kızarır, kalp atışlarımız hızlanır, stresli olduğumuz anlarda avuç içlerimiz terler, ürperdiğimiz zamanlarda tüylerimiz diken diken olur. Bazen gülerken istemsizce gözümüzden yaş gelir. Bilinçli olarak ifade etme biçimlerimiz de var elbette: ortamda sevmediğimiz biri konuşunca ufak göz devirmelerimiz, sıkıldığımız anlarda bir yere odaklanıp orda her ne varsa sayarak zamanı geçirmek, sinirlenince etrafı dağıtmak gibi. Mesela ben dizlerime vura vura gülüyorum. Bunaldığım zamanlarda halıya uzanıp tavanı izleyerek sakinleşiyorum. 

Sözcüklere döküp söyleyemediklerimizi eyleme döküp göstermek bazen daha kolay olabiliyor. Duygularımızı ifade etmek için birçoğumuzun limanı: sarılmak. Hepimizin zaman zaman sarılmaya ihtiyacı olur. Sarılmayı sadece fiziksel bir temas olarak görmememiz gerekiyor. Kötü bir gün geçirdiğimizde, çok mutlu bir haber aldığımızda ya da içimizden hiçbir şey anlatmak gelmediğinde sıcak bir sarılma “Seni dinlemek için buradayım, anlatmak zorunda değilsin.” demenin en güzel yolu olabilir. Birkaç saniyelik bir sarılma, uzun uzun anlatmaya çalıştığımız şeylerden çok daha fazlasını söyleyebiliyor. 

 Photo:Instagram:@best.dressed

Dönüştürmek Mümkün! 

Hayatın getirdiği olaylar karşısında çoğu zaman ne hissedeceğimizi ya da hissettiklerimizle ne yapacağımızı bilemeyiz. Ancak bu duygular, doğru şekilde ifade edildiğinde üretken bir güce dönüşebilir. Sanat, bunun en etkili yollarından biri bence. Sanat tarihine baktığımızda, en dokunaklı eserlerin çoğunun acılardan, sevinçlerden, yokluktan, varlıktan ya da uzun süre bastırılmış duygulardan doğduğunu görürüz. İnsan, hissettiklerini bir resme, bir dansa, bir müziğe ya da bir yazıya dönüştürdüğünde ortaya kendi iç dünyasının bir yansıması da çıkar. 

Hayatından ve eserlerinden çok ilham aldığım Frida Kahlo, hayatı boyunca yaşadığı fiziksel ve ruhsal acılarını resimlerine aktarmıştır. Yatağa bağlı olduğu dönemde yalnızlıktan onlarca oto portre çizmiştir. Tüm duygularımıza tercüman olan şarkılar yapan Taylor Swift, aşkını, ayrılık acısını, üzüntülerini ve sevinçlerini şarkılara dönüştürür. Lady Gaga, gençliğinde yaşadığı sorunları, dışlanmışlığı ve farklı olduğu için kabul görmemişliğini büyük bir müzik kariyerine dönüştürmüştür. Nilgün Marmara ve Sylvia Plath ise öfkelerini, yalnızlığı ve içsel çatışmalarını şiirleriyle ifade eden sanatçılardan bazılarıdır.  Büyük duygular yaşamak elbette güçlü eserler ortaya çıkarmamızı sağlayabilir, ama bunun için mutlaka büyük acılar ya da büyük sevinçler yaşamamıza gerek yok. Günlük hayatın içindeki küçük kırgınlıkları, umutları, özlemleri ve mutlulukları da yaratıcı bir ifadeye dönüştürebiliriz diye düşünüyorum. 

Photo:Instagram:@emmachamberlain

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @evameloche

Son zamanlarda fark ettiğim bir şey var: Birini tanımaya başlamadan önce onun hakkında gereğinden fazla şey biliyoruz. Bizim çağımızda aşkı aramak, uçsuz bucaksız bir dijital vitrinde alışveriş yapmaya benziyor. Ekranı her kaydırdığımızda, her yeni profile baktığımda içimde bir yerlerde o soru yankılanıyor: “Aradığım kişi gerçekten bu mu, yoksa sadece onun vitrinini mi seviyorum?”

Bugün ilişkilerin yaşadığı en büyük tıkanma tam olarak burada başlıyor. Birini “gerçekten tanımak” ile bize sunulan “sonsuz seçenek” imajı, birbirini besleyen devasa bir illüzyona dönüştü. Yeni biriyle tanışacağımı öğrendiğim anda kendimi küçük bir araştırmanın içinde buluyorum. Önce Instagram, sonra diğer sosyal medya hesapları... Nerelere gitmiş, kimlerle arkadaş, ne paylaşıyor, nasıl birhayat yaşıyor? Daha ilk kahve buluşması gerçekleşmeden önce o kişi hakkında yıllara yayılan bir dijital arşive göz atmış oluyorum. Ki dürüst olmak gerekirse bunun bir kısmı gerekli. Özellikle kadınlar için yeni tanışılan bir erkeği biraz araştırmak çoğu zaman meraktan çok güvenlikle ilgili bir refleks. Fakat mesele yalnızca bu değil. Bazen o kadar çok şey öğreniyoruz ki, karşımızdaki insanı tanıdığımızı sanıyoruz.

Photo: Instagram: @maina

Vitrin Parlak, Peki Ya İçerisi?

Eskiden birini tanımak zaman isteyen bir şeydi; süreç yavaş, organik ve pürüzlüydü. Bugün ise bir insanı tanımaya, onun editörlüğünü bizzat yaptığı, hayatının en afili anlarından oluşan profilini inceleyerek başlıyoruz. Aslında artık her flörtümün ilk aşaması gizli bir dedektiflik hikayesine dönüştü. Ekranı her kaydırdığımda, her yeni profile baktığımda önümüze kurulan o dijital tezgahtaki her detaya bakıyorum, yorumluyorum, seçiyorum ve arkadaşlarımla dakikalarca kritiğini yapıp sosyal medyadaki her hesabını mercek altına alıp inceliyoruz.

Mesela geçenlerde arkadaşım bir dating app‘ten birisiyle tanıştı. Sosyal medyalar verilince diğer yakın arkadaşımızın da zamanında sınıf arkadaşı olduğunu öğrendik. Ne güzel değil mi? Ortada bir de ortak arkadaş çıkmıştı ve zaten çocuk hakkında birçok şey konuşuldu, öğrenildi, dedikodusu yapıldı bile. Ama işte tam o sıralar çocuğun felaket derecede saçma bir yalanı ortaya çıktı. Evet, işte o hazin son… Hakkında ne kadar çok şey bilinse de insanların karakterini çözemiyorsun işte.

Ve bu aşırı bilgi çağı, içimdeki o dramatik romantiğe hiç iyi gelmiyor sanırım. Çünkü her şeyi biliyor gibi görünürken, aslında sadece en parlak yüzeyde kalıyoruz. Karşımızdaki insanın en sevdiği şarkıyı, her gün gittiği mekanı, hatta ilkokulda 23 Nisan’da hangi gösteride dans ettiğini bile bir tıkla bulabiliyoruz. Ama ee, başka?

Photo: Instagram: @evameloche

En sevmediği yemeği hala bilmiyoruz. Çocukken kurduğu ama büyüyünce içinde ukde kalan o ilk meslek hayalinden haberimiz yok. Artık hepimiz farkındayız ki sosyal medyadaki profiller, insanların kim olduğunun değil, nasıl görünmek istediklerinin birer tasarımı. Tehlike de tam burada başlıyor: Biz o profilin sunduğu eksik parçaları kendi zihnimizdeki “ideal partner” imajıyla dolduruyoruz. Aslında karşımızdaki kanlı canlı insanı değil, onun profilinden yola çıkarak kendi kafamızda yarattığımız bir hayalden pay çıkarıp tanımaya başlıyoruz. Gerçeklik devreye girip, o kusursuz profilin arkasındaki sıradan, bazen yorgun ve kusurlu insanla karşılaştığımızda ise puf, büyü bozuluyor.

Photo: Instagram: @katarinakrebs

Sonsuz Seçenek Paradoksu

İşte tam o büyünün bozulduğu, karşımızdaki insanın pürüzlerini görmeye başladığımız kritik anda dijital dünyanın en büyük vaadi devreye giriyor: Sonsuz seçenek.

Sylvia Plath’in o meşhur incir ağacı metaforunu bilirsiniz; hangi inciri yemek istediğini seçmeye çalışırken zaman akar ve tüm incirler dalında çürümeye başlar. Flört dünyası da tam olarak böyle. Seçeneklerimiz arttıkça özgürleşmiyoruz, aksine bir tutulma yaşıyoruz. Seçenek çokluğu, arka planda sürekli çalışan o soruyu besliyor: “Bu kişi iyi ama... acaba bir sonraki daha mı iyi?”

Photo: Instagram: @bellaggracee

 Bu soru zihnimize bir kez düştüğünde, ilişkide derinleşmek imkansız hale gelir. Karşımızdaki insanın zorlayıcı bir yönünü gördüğümüzde, onunla bağ kurmak ve emek harcamak yerine kolay olanı seçeriz. Ne de olsa bir sonraki uygulama penceresinde, henüz kusurlarını görmediğimiz, profili tertemiz duran yüzlerce “yeni seçenek” bizi beklemektedir. Sonsuz seçenek, bize hiçbir zaman varolmayan “mükemmel insan” illüzyonunu satarak elimizdeki gerçeği tüketiyor.

Bu sorunun bana ait olduğunu söylemek isterdim ama çevreme baktığımda bunun neredeyse kolektif bir duyguya dönüştüğünü görüyorum. Çünkü artık yalnızca karşımızdaki insanı değerlendirmiyoruz. Aynı zamanda henüz tanışmadığımız bütün ihtimalleri de düşünüyoruz. Telefonun içinde, birkaç kaydırma uzağında duran yüzlerce profil, mevcut ilişkilere görünmez bir karşılaştırma cetveli gibi eşlik ediyor. Sanırım bu yüzden bizim çağımızdaki flört dünyasında insanların birbirini tüketme hızı, birbirini tanıma hızından daha yüksek. Birinin kusurlarını görmeye başladığımız an, o kusurlarla yaşamayı öğrenmek yerine henüz kusurlarını keşfetmediğimiz başka birine yönelmek çok daha kolay geliyor. Oysa yeni tanışılan herkes, uzaktan bakıldığında kusursuz görünüyor zaten. Son zamanlarda beni düşündüren şey de bu.

Photo: Instagram: @maina

Sabrın Estetiği

Galiba çağımızın ilişki problemi insan bulmakla ilgili değil. Hiç olmadığı kadar çok insan görüyoruz zaten. Sorun biraz daha başka bir yerde duruyor. Bir insanın ilk izlenimlerinden sonra başlayan o sıradan, pürüzlü ve gerçek kısmına ne kadar tahammül edebildiğimizde.

Vitrinleri izlemek keyifli olabilir ama hayat, o dükkanın içine girip tozunu yutmayı göze alınca yaşanmaya başlanıyor. Çünkü ne kadar gelişirse gelişsin, teknoloji hâlâ bir insanın karmaşıklığını birkaç fotoğrafın içine sığdırabilmiş değil. Ve sanırım aşk dediğimiz şey de tam olarak o sığmayan yerde başlıyor.

Photo: Instagram: @llolaclark

Hemen abone olun

Uzun süre boyunca kendi tarzıma benzeyen insanları daha çekici buldum. Benzer estetik tercihlere sahip olmak bana sadece ortak zevkleri değil, derinden bir potansiyel yakınlığı da çağrıştırıyordu. Sanki aynı dili konuşabilirmişiz gibi hissediyordum. Fakat zamanla fark ettim ki bu ikisi aynı noktaya parmak basmıyordu. Bir insanın kendini ifade etme biçiminde kendime yakın şeyler bulmak, onunla romantik olarak uyumlu olacağım anlamına gelmiyordu. Bir noktadan sonra asıl merak ettiğim şey ise, bir insanın tarzının onunla ilişki kurmak hakkında ne kadar şey söyleyebileceği olmaya başladı.

Photo: Instagram: @idunnvollan

Bir Kıyafetten, Bir İnsanın Ne Kadarını Okuyabiliriz?

Mesela bir filmi sevmek, bize sunulan bir şeyi sevmek sayılırken; giyinmek, kendi sevdiğimiz şeyleri sunmanın bir yoludur. Bu yüzden bir insanın tarzından etkilenmek çok da şaşırtıcı bir şey gibi gelmiyor. Çünkü birinin kıyafetlerine baktığımızda kendini nasıl ifade etmek istediğine dair izler de görüyoruz.

Photo: Instagram: @shulhevskaya

Kıyafet tercihleri aracılığıyla kendinden emin görünen biri, özgün ya da neyi sevdiğini bilen biri gibi durduğundan ilgimizi çekebiliyor. Vintage giyinen birini gördüğümüzde onu ana akıma kapılmayan, nostaljiye değer veren biri olarak düşünebiliyoruz. Old money estetiğini benimsemiş biri bize daha düzenli, sade ve ne istediğini bilen biri gibi görünebiliyor. Bu çıkarımların hepsi doğru olmak zorunda değil fakat çoğumuz benzer hikâyeler kuruyoruz. Psikolojide thin slicing denilen hızlı çıkarım oluşturma kavramı da biraz buna işaret ediyor. İnsanlar hakkında çok az şey bilsek bile onlar hakkında hızlı fikirler oluşturabiliyoruz. Tarz da bu süreci hızlandıran şeylerden biri gibi görünüyor. Birkaç parça kıyafet üzerinden karşımızdaki kişinin karakteri, yaşam tarzı ve hatta değerleri hakkında fikir yürütmeye başlıyoruz.

Aynı Tarz, Aynı İlişki Mi?

Fakat deneyimlediğim kadarıyla ilişki kurmak, aynı şeylerden hoşlanmaktan daha farklı bir şey. Bir insanın nasıl giyindiğini, hangi estetik anlayışı benimsediğini ya da kendini nasıl ifade ettiğini görmek; onun yakınlık kurma biçimi, çatışmaları nasıl yönettiği veya duygusal olarak ne kadar erişilebilir olduğu hakkında aynı ölçüde şey söylemiyor.

Photo: Instagram: @siie.xx

Beni düşündüren şeylerden biri de bu oldu. Zamanla, ortak zevklerde buluşabildiğim insanların, konu ilişkilere geldiğinde bambaşka şeyler aradığını fark etmeye başladım. Meğer romantik uyumun dress code’u yokmuş. Aynı müzikleri dinlemek, aynı filmleri sevmek ya da benzer estetik anlayışlara sahip olmak; yakınlık, bağlılık ya da sorumluluk gibi konularda aynı yerde durduğumuz anlamına gelmiyormuş.

Tarz benzerliği ile romantik uyumu karıştırmamızın nedeni burada yatıyor olabilir. Bir insanın dünyasını sevebilir, o dünyanın içinde kendimizi rahat hissedebiliriz. Fakat bu, o dünyanın içinde aynı şekilde yaşamak isteyeceğimiz anlamına gelmiyor.

Neden Artık Aynı Tarz İnsanları Aramıyorum?

Hâlâ birinin tarzını beğendiğimde onu merak edip onunla tanışmak isteyebiliyorum. Ancak bunu romantik bir uyum işareti olarak yorumlamıyorum. Belki de bunun nedeni, zamanla romantik ilişkilerden ne beklediğimin değişmesi. Eskiden tarz benzerliği bana bir uyum hissi veriyordu. Şimdi ise bir insanı romantik olarak değerlendirirken dikkat ettiğim şeyler çok daha farklı. Nasıl iletişim kurduğu, yakınlık karşısındaki tavrı, duygusal olarak ne kadar açık olduğu ya da bir ilişkiyi nasıl yaşadığı benim için çok daha belirleyici. Tarzı artık bir başlangıç noktası olarak görüyorum. Bir insanın kendini nasıl ifade ettiğini görmek ilgimi çekebiliyor. Fakat onunla ilgili merak ettiğim şey burada bitmiyor. Çünkü tarz kapağı açmamızı sağlayan şeylerden biri oluyor; hikâyenin geri kalanı ise tanıştıktan sonra yazılıyor.

Hemen abone olun

Geçtiğimiz günlerde reels kaydırırken Madonna’nın bir röportajına denk geldim: “Maddi bir dünyada yaşıyorum. Prada’dan alışveriş yaparak da manevi yönü güçlü bir insan olabilirim.” diyordu ve bu cümle bana uzun zamandır düşündüğüm bir şeyi hatırlattı: Neden hâlâ maddiyat ve maneviyatın aynı insanda bir arada bulunamayacağına inanıyoruz? Sanki ruhsal derinliği olan birinin çok para kazanmaya hakkı yokmuş; lüks şeylere sahip olamazmış ya da konforlu bir hayat yaşayamazmış gibi davranıyoruz. Bence yıllardır bize fark ettirilmeden şöyle bir şey öğretildi: Ya ruhsal tarafını geliştireceksin ya da maddi dünyanın kurallarına göre oynayıp başarı, güç ve servet peşinde koşacaksın. Sanki para kazanmak maneviyata ihanetmiş gibi, sanki içsel bir yolculukta olan biri hedef koyamazmış, büyük bir iş kuramazmış gibi bir algı var. Ama ben gerçek hayatın bu kadar keskin çizgilerden oluştuğunu düşünmüyorum.

Photo: Instagram: @emilyvenz

Prada’dan Alışveriş Yaparak da Spiritüel Biri Olabilmek Mümkün mü Gerçekten?

Aslında çoğumuz benzer bir yerden geçiyoruz. Dış dünyada bir yer edinmeye çalışırken, içimizde kaybolmamaya uğraşıyoruz. Bir yandan hayatın içinde tutunmak, üretmek, bir şeyleri başarmak istiyoruz; diğer yandan da kendimizden uzaklaşmamaya, iç sesimizi kaybetmemeye çabalıyoruz. Maddiyatla maneviyatı bir arada taşımak mümkün değilse boşa mı uğraşıyoruz? Aralarında bir denge kurmak gerçekten bu kadar zor bir şey mi?

Bence maddiyat ve maneviyat, birbirini yok etmesi gereken iki düşman değil. Aksine, birbirini tamamlaması gereken şeyler. Bana göre önemli olan birini seçmek değil, ikisini birlikte nasıl taşıdığın. İnsan kendini ne yalnızca sahip olduklarıyla tanımlamalı ne de tamamen soyut bir dünyaya sığınmalı. Çünkü gerçek denge, dış dünyayla iç dünyanın birbiriyle kavga etmediği yerde başlıyor.

Maddi şeylere sahip olma arzusunu tamamen kötülemek de bir diğer yanılgı. Bence kendine maddi yatırımlar yapmak kötü bir şey değil; hatta çoğu zaman konfor sağlayan ve hayatı kolaylaştıran bir gerçeklik. Ama insanın değeri bunlarla ölçülmeye başladığında problem doğuyor. Çünkü burada çok ince bir çizgi var; paranın borusunun öttüğü bir dünyada ister istemez kendini sistemin bir parçası olarak buluyorsun.

Aynı şekilde maneviyat adı altında her söylenene inanmak, sorgulamamak da çok sağlıklı bir seçenek değil. Çünkü bugün iyi diye sunulan birçok şey aslında sadece güzel paketlenmiş bir yönlendirme olabiliyor. Kendini anlamak, keşfetmek için sürekli bir şeylere ihtiyaç duymak da bir noktadan sonra ironik bir şekilde insanı kendinden uzaklaştırabiliyor.

Photo: Instagram: @madisonleachx

Kimse Bakmazken Sen Kimsin?

Kendi adıma konuşursam, bir şeyleri bilinçli seçebilmek benim için en büyük özgürlük. Ne yaptığımı, neden yaptığımı bilmek beni daha dengeli hissettiriyor. Ama bunu yaparken illa bir şeye tutunmak, bir kimlik yaratmak zorunda da hissetmiyorum. Bazen sadece olduğun halinin yeterli olduğunu kabul etmek gerekiyor. Kendimi sürekli bir onaylanma ve kanıtlama çabası içine sokmak istemiyorum.

O yüzden ben biraz daha şuna inanıyorum: Kendi doğrunu bulmak ama bunu yaparken hem aklını hem de iç sesini kullanabilmek. Kimseden körü körüne etkilenmeden ama her şeye de kapalı olmadan... Ne tamamen dış dünyaya ait olmak ne de tamamen kopmak. Aradaki o ince çizginin üzerinde yürüyebilmek. Sonuçta geriye ne kaldığı önemli. Sahip oldukların mı, yoksa nasıl biri olduğun mu? Ben cevabın ikincisi olduğunu düşünüyorum. Çünkü insanı gerçekten tanımlayan şey, kimse bakmazken nasıl biri olduğu.

Hemen abone olun

Küçükken yaşlı insanların evinde kalmayı sevmezdim. Hele bu ev sadece sayılı kanalların çalıştığı televizyonu olan, eski de olsa oyun oynayabileceğim bir bilgisayarın dahi olmadığı türdense hemen gitmek isterdim. Çoğunlukla evde vakit geçirilen ve teknoloji olmadan eğlenmenin yolları bulunan bu yaşam biçimi o zamanlar nasıl da katlanılmaz gelirdi… Büyüdükçe o evleri arar olmaya başladım. Artık kendimle her yere götürebildiğim son model telefonum beni tatmin etmemeye başladı.

Mutfakta daha sık vakit geçirmek ister oldum mesela. Önceden “Dışarıda satılan şeyi evde yapmaya ne gerek var?” diye tarifini öğrenmeyi reddettiğim humusu bu sefer kendim yapmaya giriştim. Ve inanır mısınız marketten aldığım her türlü humustan daha güzel oldu. Çok da kolaydı ayrıca yapımı. Nohut, tahin, zeytinyağı ve limon… Ama şimdi humus tarifi vermeyeceğim size tabii ki. Bütün bu süreçte yalnız olmadığımı fark etmek ise beni şaşırtan bir diğer olaydı. Arkadaşlarım ve sosyal medyadaki yaşıtlarım da ellerinden telefonu bırakmış büyükannelerin hobilerini canlandırmaya koyulmuştu. Üstelik biraz araştırdığımda üniversiteli gençlerin katıldığı bir sürü örgü kulüplerinin ve seramik etkinliklerinin varlığıyla karşılaştım.

Teknolojinin altın çağına doğmuş bir kuşak artık büyükannelerinin hayatını benimsiyordu. Yatağa erken giriyor, partilemiyor ve evde sosyal medyasız geçirilen vakitten hiç olmadığı kadar keyif alıyordu. Z kuşağı ondan beklenenin dışında bir hayat sürmeye ant içmişken bütün bunların bu noktaya nasıl geldiğini kendime sormadan edemedim. Gelin, bu süreci beraber içselleştirelim.

Gelişen Teknolojinin Sonuçları

Artık hepimiz sıkılmaya vaktimizin olmayışından yakınıyoruz. Düşününce haksız da değiliz. Sonuçta insanın elinde her an onu eğlendirecek bir ekran varken sıkılması söz konusu bile olamaz. İşte, okulda, yemekte, yolculukta ve hatta banyoda dahi telefon kullanıyoruz.

Benim için bu bağımlılık öyle bir noktaya geldi ki Yalan Dünya izleme maratonum sırasında TikTok kaydırmaya başladım. İzlediğim diziden de bir şey anlayamaz oldum.

Sonrasında boyama yapma alışkanlığı ile değiştirdim mesela bunu. Artık bir şeyler izlerken elim telefona gitmesin diye boyama yapmaya başladım. Herkese de tavsiyemdir. Aynı şekilde, bezelye ayıklamak da hem sebze tüketiminiz hem de alışkanlık değiştirmeniz için güzel bir seçenek olabilir. Yani işin özeti: hep telefondayız ayol! Bir süre sonra ardı kesilmeyen bildirimlerden ve haberlerden o kadar yorulmuşuz ki artık durmadan “overstimulated” (aşırı uyarılmış) olmaktan şikayet ediyoruz. İşte tam burada büyükanne hobileri devreye giriyor bence. Çünkü bu hobiler bizi keyifli vakit geçirmeye ittiği kadar günlük hayatta uyaranlarla birlikte gerilen sinirlerimizi regüle ediyor ve stresimizi de büyük ölçüde azaltıyor. Belli bir huzuru var bence bu hobilerin. Haberlerden savaşların, ekonomik krizlerin eksik olmadığı bu dönemde insana hala sakin ve basit bir hayatın var olduğunu hatırlatıyor.

Hızlı Tüketime Bir Başkaldırı

Alışveriş yapmak o kadar kolaylaştı ki istediğimiz an istediğimiz yerden alışveriş yapıyoruz. Ben bir keresinde gece uyuyamayıp yedi farklı şey sipariş etmiştim mesela. Kargocu da siparişlerimin miktarına çok şaşırmıştı… Tavsiye etmiyorum tabii. Ama bu alışverişlerin, özellikle hızlı moda sektörünün bazı kaçınılmaz sonuçları olduğunu söylemek mümkün bence. Artık kaliteleri giderek düşenpahalı kazaklara para verip birilerini zengin etmek yerine kendimiz örmeyi tercih ediyoruz belki de. Örgü örmek aynı zamanda tek-tipleşmeyi de protesto ediyor . Hangi mağazaya girerseniz girin aynı renk ve modelde kıyafetler gördüğünüzü fark etmişsinizdir. Önceden çok endişelendiğimiz “pişti olmak” bile artık gülüp geçilen bir durum oldu mesela. Sonuçta bu yaz hepimiz o puantiyeyi ya elbiseya da bluz olarak giyeceğimizi biliyoruz. Bunun bir kaçışı yok. Oysa annemin arkadaşlarının bana ördüğü kıyafetler hepsinden farklılar ki ne zaman giysem iltifat alıyorlar. Aynı zamanda doğaya veinsanlara saygılı bir biçimde üretiliyorlar. Yani örgü örmek, tüketimi azalttığı kadar kişiliğimizi modadaki ana akım trendlere bağlı kalmayarak yansıtmamız için de bir fırsat sunuyor.

Peki Ya Öyle Değilse?

Photo: Instagram: @naraaziza

“Büyükanne hobileri” genellikle Z kuşağının güncel sisteme karşı çıkması olarak algılansa da bu durumu aynı zamanda sisteme ayak uydurmak olarak da yorumlayabiliriz. Z kuşağının giderek dahaçok muhafazakarlaştığını aslında sosyal medyadaki “tradwife”(geleneksel-eş) veya “stay-at-home girlfriend”(evde-kalan-kız-arkadaş) gibi büyük trendlerden anlayabiliriz. Sosyal medyada karşılaştığım bazı içeriklerde 2000’lerde doğmuş kişilerin artık alkol almaktan hoşlanmadığını, partilemeyi saçma bulduğunu ve geleneksel bir romantik ilişkiden yana olduğunu belirtiyor. Yani karşıduruşu ve marjinalliğiyle bilinen “woke-culture” veya kadının iş hayatındaki başarılarını cesaretlendiren “girlboss” trendi bu kuşağa pek işlemiyor gibi.

Bütün bu eğilimin kötüleşen ekonomi ve pandemi gibi sebeplerden ötürü olduğunu söyleyebilsek de Z kuşağının gerçekten de hedefinin bir karşı duruş olup olmadığını da sorgulamadan edemiyorum. Büyükanne hobileri olarak adlandırdığımız bu hobiler de genellikle ev temelli aktiviteler olarak biliniyorlar ve aslında toplumsal cinsiyet normlarına da hizmet ediyorlar. Çevremdeki birçok gençkadının hayatlarını ev hanımı olarak geçirip, sabahları pilatese gitmeyi hayal ettiğini düşünce bu durum beni hem şaşırtmıyor hem de endişelendiriyor. Belki de Z kuşağı sanıldığı gibi karşı bir duruş sergilemek istemiyor da patriyarka ve muhafazakarlaşmanın süslenip biçim değiştirmiş bir versiyonuna boyun eğmek istiyor.

Aslında büyükanne hobileri hepimizin fiziksel ve ruhsal sağlığı için çok yararlı olabilecek şeyler. Ekmeğini veya diğer yemeklerini satın almak yerine kendin yapmak, örgünü örmek, bitkilerini yetiştirmenin bana iyi geleceğine içtenlikle inanıyorum. Ama bütün bunları yaparken işin politik düzlemini de unutmamaya dikkat ediyorum. Bence büyükanne hobileri sanal dünyaya hapsolmuş bir kuşağı kurtaracak; tabi eğer onları tradwife gibi patriyarkaya hizmet eden tuzaklardan korumayı başarabilirsek.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @saphiraroeth

Yazın bitmesine bir aydan az kaldı. Takvime baktım ve içimden garip bir şey geçti: sonbaharın gelmesini istiyorum. Üstelik bu hiç mantıklı değil, yazı çok seviyorum, önümde okul dönemi var; yani sonbahar benim için özgürlüğün bitmesi, sorumlulukların başlaması demek. Yine de içimde küçük bir sabırsızlık var. Sanki bir şey beni çağırıyor.

Bu fark ediş beni durdurdu. Sevdiğim bir şeyin bitmesini neden istiyordum? O zaman bu isteğin sıcak havayla, tatille, güneşle hiçbir ilgisi yok demek ki. Özlediğim şey o mevsimde olma hâlim.

O an muhtemelen benim, hatta çoğumuzun sık sık kurduğu o cümleyi hatırladım: “Ben yaz insanıyım” ya da “Ben tam bir sonbahar insanıyım.” Sanki mevsimler bir çeşit karakter testiymiş gibi kendimizi onlarla tanımlıyoruz. Bunu söylerken gerçekten havadan mı bahsediyoruz, yoksa o mevsimde nasıl biri olduğumuzdan mı? Peki en sevdiğimiz mevsim değiştiğinde karakterimiz mi değişiyor, yoksa biz değiştikçe sevdiğimiz mevsim de mi değişiyor?

Yeniden Başlama Hissi

Photo: Instagram: @pdm.clara

Bir mevsimi özlerken onunla birlikte hatırladığımız eski bir hâlimizi de özlüyoruz.

Sonbaharı düşündüğümde aklıma ilk gelen şey yağmur değil mesela. Yeni bir defter açmak geliyor. Yaz boyunca biraz birbirine karışmış günlerin yeniden isimlerinin olması, akşam eve dönerken havanın serinlediğini ilk kez fark etmek, uzun zamandır giymediğim bir ceketi tekrar çıkarmak...

Photo: Instagram: @pdm.clara

Garip olan şu ki bunların hiçbiri özellikle heyecan verici şeyler değil. Hatta birkaç hafta sonra büyük ihtimalle yine yazı özleyeceğim. Ama şu an bütün bunlarda bana iyi gelen bir “yeniden başlama” hissi var. Tabii bu hevesimin okul için aldığım yeni journal’ları sonunda kullanabilecek olmamla da ilgisi olabilir. Galiba sonbaharın kendisinden çok, sonbahar geldiğinde her şeye yeniden başlayabileceğime inanan hâlimi seviyorum.

Yazın ise başka birine dönüşüyorum. Daha doğrusu, kendime başka biri olma izni veriyorum. Bir günün plansız geçmesi rahatsız etmiyor. Saatin kaç olduğunun daha az önemi var. Normalde “yarın yaparım” dediğimde kendimi suçlu hissedeceğim şeyleri yazın gerçekten yarına bırakabiliyorum.

Gece geç saatte dışarıda olmak, öğleden sonrayı hiçbir şey yapmadan geçirmek, bir planı son anda değiştirmek... Bunların hiçbiri hayatımın geri kalanında bana bu kadar doğal gelmiyor.

O zaman “ben yaz insanıyım” derken mesele sıcak havayı sevmek olmayabilir. Yazın sevdiğimiz şey, o mevsimde kendimize daha çok benzediğimizi hissetmek olabilir. Ama burada başka bir soru çıkıyor karşıma: O hâlimiz gerçekten “biz” mi?

Çünkü kış geldiğinde de başka türlü davranmaya izin veriyoruz kendimize. Eve erken dönmek tembellik değil, havanın gereği oluyor. Bir pazar gününü battaniyenin altında geçirmek boşa harcanmış bir gün gibi hissettirmiyor. Sonbaharda biraz içine kapanmak melankoliye, ilkbaharda durup dururken hayatını değiştirmek istemek “yeni başlangıçlara” dönüşüyor. Mevsimlerin bize yaptığı en ilginçşey içimizde zaten olan bazı hâllere birkaç aylığına izin vermek.

Eskiden Yazdı, Şimdi Sonbahar

Photo: Instagram: @nilsani

Ama bir mevsimi sevmemizin tek sebebi o mevsimde kendimize verdiğimiz izinler değil. Bazı mevsimler, fark etmeden hayatımızın belli dönemleriyle birbirine karışıyor.

Çocukluğumda yaz denince aklıma günlerin hiç bitmeyecekmiş gibi gelmesi gelirdi. Liseye geldiğimde bu his değişmedi ama şekli değişti: yaz demek, on beş kişilik bir arkadaş grubuyla yazlığa gitmek, öğleden sonra aynı sahilde buluşup akşam yine aynı masanın etrafında oturmak demekti. Kimseye “yarın müsait misin?” diye sormazdık çünkü zaten ertesi gün yine orada olacağımızı bilirdik. O zamanlar yaz, bir arada olmanın garantisiydi.

Şimdi aynı yazlığa geldiğimde o on beş kişiyi bir araya getiremiyorum bile. Kimi bütünleme sınavlarında, kimi stajda, kimi işte, kimi tatilde. Herkesin hayatı öyle farklı yönlere gidiyor ki yaz artık birlikte olmanın garantisi değil. Tam tersine, herkesin en çok dağıldığı mevsime dönüştü. Oysa okul dönemi başladığında hepimiz yeniden aynı şehirde, aynı düzende oluyoruz. Sonbaharın gelmesini istememin bir sebebi de bu galiba. Büyüdükçe bir arada olmayı garanti eden mevsim değişti; eskiden yazdı, şimdi sonbahar.

Eylül aylarını düşündüğümde artık aklıma yalnızca okulun başlaması gelmiyor. Bir süredir ulaşmaya çalıştığım insanların yeniden aynı şehirde olması, yaz boyunca kurulan “dönünce görüşürüz” cümlelerinin sonunda gerçekten görüşmeye dönüşmesi geliyor. Bugün sevdiğim mevsimlerin bir kısmını ben seçmedim bile; hayatımın şu anki hâli benim için seçti.

Bu yüzden “sonbaharı seviyorum” dediğimde yalnızca bir mevsimden bahsetmiyorum. Geçmiş yazlar, eski eylül ayları, o zamanlarda olduğum insan ve yeniden yaşayamayacağımı bildiğim küçükanlar da karışıyor işin içine.

Mevsimler Geri Geliyor, Biz Gelmiyoruz

Photo: Instagram: @evameloche

Bir yıl önce hissettiğimiz aynı serinlik yeniden geliyor ama onu karşılayan kişi artık tam olarak aynı kişi değil. Aynı ceketi çıkarıyoruz, aynı kahveyi söylüyoruz, aynı sokaktan geçiyoruz; aradan geçen bir yıl bütün bunların anlamını biraz değiştirmiş oluyor.

Bunu bazen çok küçük şeylerde fark ediyoruz. Geçen yıl sürekli gittiğimiz bir yere bu yıl hiç uğramamış oluyoruz. Bir yaz önce neredeyse her gün konuştuğumuz biri artık hayatımızın günlük akışında olmuyor. Geçen sonbaharda büyük bir mesele gibi görünen bir şeyi bu sonbaharda hatırlamakta bile zorlanıyoruz. Mevsim aynı mevsim. Ama onun içine dönen biz değiliz. Şimdi tekrar takvime baktığımda hâlâ sonbaharın gelmesini istiyorum. Bunun yazdan sıkıldığım için olmadığını artık biliyorum. Serin havayı bile özlemiyor olabilirim. Asıl özlediğim, sonbahar geldiğinde yenidenkarşılaşacağımı düşündüğüm hâlim olabilir.

O yüzden hepimizin yalnızca bir mevsimi olduğuna da pek inanmıyorum artık. Her mevsimde başka bir kendimiz var; sadece bazılarını diğerlerinden biraz daha fazla özlüyoruz.

Şimdi “Ne oldu yani, yaşlandık mı, hayat geçti gitti mi?” diyeceksiniz. Ben de yazarken biraz öyle hissettim açıkçası. Özellikle annemin ben küçükken söylediği ve o zamanlar göz devirdiğim “büyüyünce anlarsın”ların bazılarını gerçekten anlamaya başladığımdan beri yaşlandığıma dair hafif bir şüphem var.

Sanırım büyüdükçe bir şeylere yüklediğimiz anlam da bizimle birlikte büyüyor. Eskiden yaz yalnızca yazdı. Sonbahar okulun açılmasıydı. Kış üşümek, ilkbahar da havanın sonunda düzelmesiydi. Şimdi hepsinin yanında bir insan, bir dönem, eski bir hâlimiz geliyor. Neyse, daha 20’lerimizde nostaljiden gözlerimiz dolmasın. Sonbahar gelsin, iki hafta sonra zaten hep beraber yazı özleriz.

Hemen abone olun

Photo: Instagram: @dualipa

Sağa, sola kaydırılan profiller ve like atılan storyler etrafımızda uçuşuyorlar. Ama bu yazıda birbirimize karşı dürüst olalım: hiçbiri bizim için bir The Notebook veya Titanic gibi hissettirmiyorlar. Sanki internetle birlikte romantizm yok oldu ve biz yana yakıla onu bulmaya çalışırken Bridgeton izleyerek kendimiz teselli ediyoruz. Belki de aşkı dijital platformlarda bulmayı hayran olunası bulmuyoruz.

An itibariyle flört uygulaması detoksumun beşinci ayına girdim ve Dua Lipa evlendi. Kısacası Haziran hem onun hem benim için önemli bir aydı. Düğün tabii ki de çok konuşuldu ve benim de ana sayfama sıklıkla düştü ancak asıl etkileyici bulduğum düğünün kendisi değil de nasıl tanıştıklarıydı. Küçüklüğümden beri Disney prenseslerinin hikayeleriyle, ergenliğimde ise 2000ler romantik komedileri ile büyümüş biri olarak romantizme ne kadar aç kaldığımı fark ettim o an. Sanki seneler boyunca bize vaat edilen o büyülü aşk hikayeleri artık geride kalmışlardı. Ruh eşimi bir kitapçıda değil de Instagram’da ya da şu an bir sürü farklı versiyonu çıkmış olan flört uygulamalarında aramam gerekti.

Günümüzde romantik ilişkilerin dijital ortam üzerinden ilerlemesinin pandemi, sosyal medyanın hayatımızı kaplayışı gibi birçok farklı sebeple açıklayabiliriz elbet ama biraz daha bunun neden bu kadar kalbimiz kırdığına odaklanmak istiyorum bugün. İnsanların sevgilileri ile nasıl tanıştıklarını dinlemeyi hep çok sevmişimdir ama flört uygulamasından tanıştık cevabınız duyunca ne kadar güzel bir çift olurlarsa olsunlar bana romantik gelmediklerini fark ettim. Oysa dünyanın en toksik çiftinin bir parkta veya barda tanıştığını öğrenince yumuş yumuş oluyordum. Romantik ilişkilerinin değerini oluşturan şey anlatmaya değer bir hikâye gibi geliyordu.

Photo: Instagram: @ozgecangurelofficial

İlişkiler de ürünler gibi pazarlanabilirler

Pazarlama ile ilgilenenleriniz varsa eğer iyi bir markanın temeli oluşturan bir faktör vardır: hikâye. Bu kendinizin uydurduğu bir hikâye dahi olabilir ancak eğer iyi bir hikayeniz varsa markanızın imajı insanlar gözünde artar. İlişkiler de bazen böyle bence birçok kişi için. Önemli olan neye sahip olduğun değil de nasıl pazarladığın oluyor bir süre sonra. Sevgilinle nerede tanıştın, ilk kim adım attı, yalnız mıydınız gibi birçok soru oluşturuyor bu ilişkinin hikayesini. Dua Lipa ve eşi Callum Turner’ın ilişkisi de belki bu yüzden bize olduğundan da büyüleyici hissettiriyor çünkü çiftin tanışmasına vesile olan olayın aynı anda, aynı kitabı ve aynı sayfayı okumaları vesilesiyle tanıştıklarını biliyoruz.

Kaderin cilvesi ile yeşeren bir aşkı dinlemek bize algoritmalar sonucu birbirini bulan iki insanı dinlemekten daha çok keyif veriyor.

Algoritmayı hafife almamak gerek

Kaderin cilvesine yıllardır hayranlık duyuyoruz ki: invinsible string theory’i (görünmez iplik teorisi) ortaya atmışız. Bu teori ruh eşlerinin görünmez bir bağ ile bağlandıklarını, zaman zaman yan yana geldiklerini ve bir gün mutlaka birbirlerinin hayatına gireceklerini anlatıyor. Dua Lipa ve Calum Turner da invinsible string theory’den nasiplerini alıyorlar ki çiftimiz daha önce 2 kez karşılaşıyor ancak üçüncü seferde birbirlerini fark ediyorlar. Hayatın onları bir araya getirmek için yaptıkları bizi büyülerken algoritmalara sırtımızı çeviriyoruz. Nitekim algoritmalar da aslında kaderin bir cilvesi olamazlar mı?

Flört uygulamasından tanışan bir çifti düşünelim mesela. İki insanın bir sürü kişinin bulunduğu bir platformda birbirlerini beğenip, dikkat süremizin bu kadar azaldığı bir çağda randevuya çıkmayı kararlaştıracak kadar konuşulabilmesi de kaderin bir oyunudur aslında. Şimdi düşününce hepimiz günlük hayatımızda dijital ortamlarda bir sürü insanla karşılaşıyoruz. Onlardan bir tanesinin bile dikkatimizi çekip hayatımıza girmese dahi gerek flört uygulamasında gerek gerçek hayatta olsun başlı başına bir mucize. Eğer bu kişi size daha önce birçok kez algoritma tarafında önerilmiş biriyse eğer “invinsible string theory” nin burada dahi az da olsa geçerli olduğunu söyleyebiliriz. Yani işin özeti algoritma da kader de tek bir amaçta birleşmişler: “o” kişiyi bulmak. Burada asıl önemli olan onlara hangi gözlerle baktığımız ki Dua Lipa ve Caluum Turner’ın bizi etkileyişi de seneler boyunca şekil almış algımızdan ötürü gerçekleşiyor.

Bize neler neler öğrettiler sevdalar üstüne

“Bize neler neler öğrettiler sevdalar üstüne. Aldatıldık, aldatıldık, sevda böyle değil” diyor Sezen Aksu şarkıda. Onun da dediği gibi bence biz “aldatıldık”. Özellikle kızlar olarak küçüklüğümüzden beri hep “o” kişi hayali ile büyütüldük. Tanışmamızdan düğünümüze kadar her şey peri masalı gibi olacaktı ve sonsuza kadar mutlu yaşayacaktık. Medya sektörü ve masallar bize hep bu hikâyeyi anlattılar. Sonra büyüdük, gözümüz açıldı ve açılan gözümüz o masalları bulamaz oldu ama belki de o masallar gerçekte hiç yoktu. Hepsi bizim “o” kişiyi bulup evlenip, çocuk sahibi olarak, topluma görevimizi tamamlımızı için hazırlanmış planlardı. Belki de ruh eşi olarak nitelendirdiğimiz “o” kişiler aslında gerçek bile değillerdi.

 Photo: Instagram: @beautyandthebeast

Aslında aşk hiçbir zaman masallardaki gibi büyülü de değildi. Karışıktı, zorluydu, iyi ve kötü yanları vardı. Sonsuza kadar mutlu yaşamak gerçek dünyada mümkün de değildi. İnsanlar her zaman büyülü bir şekilde tanışmıyor, tanışsalar dahi ilişkileri büyülü olmuyordu.

Büyüyünce karşımıza çıkan hayat daha gerçekti ve hayran olunacak kadar, hayal kırıklığına uğratacak birçok şeyi içinde barındırıyordu. Belki de biz romantizme aç falan değildik sadece büyüyorduk…

O filmler ve masallar gerçekler miydi hala bilmiyorum. Ruh eşlerinden de emin değilim ve onları aramak için flört uygulaması mı indirmem gerek yoksa tek başıma bir parkta oturmam gerek emin değilim. Ancak bildiğim bir şey var: hayat bize anlatıldığı kadar romantik olmasa da düşündüğümüz kadar karanlık bir yer değil. Bir yerlerde âşık olan insanlar hala varlar. Sadece inanamaya devam etmemiz gerek.

Hemen abone olun

Birine çiçek vermek, insanlığın en eski ve en zarif iletişim biçimlerinden biridir. Bir doğum gününü kutlamak, söylenemeyen bir özrü ifade etmek, ya da “aklımdasın” demek için uzatılır bir buket. Çiçekler yüzyıllardır kelimelerin ulaşamadığı yerlere ulaşıyor. 

Photo: Instagram: @tawzue

Gerçek şu ki hayatımız boyunca aldığımız, verdiğimiz çiçeklerin görüntüsü zamanla silinmeye mahkum oluyor. Hangi gün hangi buketin geldiğini, içinde hangi renklerin olduğunu hatırlamayabiliriz. Fakat Van Gogh’un ayçiçekleri her zaman zihnimizde canlıdır. Monet’nin nilüferleri hala bizi aynı gölün kenarına götürür. 

Bana kalırsa çiçeklerin hafızada kalmasının sebebi güzellikleri değildir. Taşıdıkları hikayelerdir. Çocukluğumdan beri çiçeklere karşı açıklayamadığım bir merakım var. Bir dönem büyüdüğümde çiçekçi dükkanı açmayı bile düşünmüştüm. Girdiğim her çiçekçide biraz fazla vakit geçirir, adını bilmediğim çiçekleri incelerdim. O yıllarda ilgimi çeken şey genellikle kokuları, şekilleri ve renkleriydi. Yıllar geçtikçe çiçeklere olan sevgim değişmedi. Fakat onlara farklı bir açıdan bakmaya başladım. Bir çiçeğin ne kadar güzel göründüğünden çok, bir insanın ona neden yıllarca aynı merakla baktığını düşünmek ilgimi çekiyordu artık. Bence sanatın büyüsü de burada başlıyor. Bir çiçeği sıradan bir nesne olmaktan çıkartıp bir hatıraya, bir özleme hatta bir insanın iç dünyasına dönüştürüyor. 

Van Gogh’un Ayçiçekleri: Bir Bekleyişin Rengi 

Sanat tarihinde ayçiçekleri denildiğinde akla ilk gelen isimlerden biri Van Gogh’dur. Sarının en yoğun haliyle resmedilen bu çiçekler, sadece estetik bir tercihin sonucu değil. 

Van Gogh, ayçiçeklerini yakın arkadaşı Paul Gauguin ile paylaşmayı hayal ettiği ev için yapıyordu. Bu tablolar, birlikte geçirilecek bir geleceğin, dostluğun ve büyük bir heyecanın hazırlığıydı. Bir insanın gerçekleşmesini beklediği bir hayalin izlerini görürüz bu çiçeklerde. Çiçekler öylece durur; fakat asıl hikaye görünmeyen taraftadır. 

Monet’nin Nilüferleri: Yeniden Bakabilmek 

Photo: Instagram: @kristincabat

Nilüferlerin bende ayrı bir yeri var. Yaptırdığım ilk ve tek dövmenin de bir nilüfer olması tesadüf değil. Bu nedenle Claude Monet’nin tablolarına baktığımda kendime yakın bir şey buluyorum. 

Monet yıllar boyunca kendi bahçesindeki göleti izledi. Aynı köprüye, aynı suya ve aynı nilüferlere farklı ışıklarda, farklı mevsimlerde tekrar tekrar döndü. Değişen şey sırf doğanın görünüşü değildi; ona bakan Monet’nin duyguları ve dünyayı algılayışı da zamanla değişti. 

Monet’nin nilüferleri bana hep emek verilmiş ilişkileri hatırlatıyor bu yüzden. Bir insanı ya da bir şeyi gerçekten tanımak, ona yalnızca bir kez bakmakla mümkün olmaz çünkü. 

Aynı şeye yıllar sonra yeniden dönmek, onda daha önce fark etmediğimiz ayrıntıları görebilmek demek. Zaman ayırmak, dikkat göstermek ve değişimi kabul ederek aynı hikâyeye tekrar tekrar yaklaşabilmek. 

Georgia O’Keeffe: Görmenin Derinliği 

Georgia O’Keeffe çiçekleri alışılmış ölçülerin çok ötesinde büyüterek resmediyordu. Ona göre insanlar günlük hayatın içinde gördükleri şeylere yeterince dikkat etmiyordu. 

Bu düşünce uzun zamandır aklımda yer etmiş durumda. Hayatımızdaki insanlara da aynı şekilde yaklaştığımız oluyor. Yanımızda oldukları için varlıklarına alışıyor, bildiğimizi sandığımız şeyleri gerçekten incelemeyi bırakıyoruz. 

O’Keeffe’in çiçekleri ise, sessizce aynı soruyu soruyor aslında. Bir şeye her gün bakmak, onu gerçekten gördüğümüz anlamına gelir mi? 

Renoir’ın Gülleri: Küçük Anların Zarafeti 

Pierre-Auguste Renoir’ın güllerinde ise bambaşka bir sıcaklık var. Onlar kusursuz ve ulaşılmaz görünmeye çalışmıyor; dağınık, doğal ve hayatın içinden. 

Bu çiçeklere bakınca aklıma büyük hikayeler yerine küçük anlar geliyor. Uzayan bir akşam yemeği, açık bir pencereden giren yaz güneşi, masanın üzerinde unutulmuş ruj izi olan bir fincan… 

Klimt ve Ayrıntıların Dünyası 

Gustav Klimt’in çiçeklerinde doğa bir bir arka plan olarak yer almıyor. Renklerin, desenlerin ve ayrıntıların içinde yaşayan ayrı bir karakter adeta. 

Klimt’in eserleri bana dünyayı nasıl gördüğümüzü düşündürüyor. İnsanlar bir manzaraya bakarken genellikle bütünü görür; farklı bir bakış açısına sahip olanlar ise değişimini, yaprağın hareketini, küçük bir ayrıntının yarattığı hissi. 

Photo: Instagram: @mesh.is.meshing

Sanatçıları farklı yapan şey de budur. Hayatımızda iz bırakan insanlar da aynı nedenle unutulmaz olur. Çünkü herkesin geçtiği yerde durup, başkalarının fark etmediği şeyleri gören onlardır. 

Çiçeklerin Ardındaki Hikaye 

Bir buket, birkaç gün içinde solabilir. Ama bir kitabın arasında unutulmuş bir not, yıllar sonra aynı duyguyu yeniden taşıyabilir. Bir sergide görülen tablo, aylar önce gelen kısa bir mesajıhatırlatabilir. Değer verdiğimiz şeyler çoğu zaman maddi ömürlerinden daha uzun yaşar. Onları kalıcı yapan, taşıdıkları anlamdır. 

Tam da bu sebepten, en sevdiğimiz çiçeklerin çoğu aslında çiçekçilerde satılmıyordur. Sevdiğimiz insanlara verebileceğimiz en güzel şey, bir buketten fazlasıdır. Onları gerçekten gördüğümüzü hissettiren küçük bir detay, birlikte yaşanmış bir an ya da “bunu görünce aklıma sen geldin” diyebileceğimiz bir hatıra…

Hemen abone olun