Zo zat hij donderdag bij The Media Ahead waar hij tijdens de Media Campus Live werd geïnterviewd over zijn carrière. Daarom zie je ook zo’n antiek beeld op het grote scherm.

De volgende dag vertrokken we al vroeg naar Groningen, want Arjen mocht de vrijheidslezing houden in de aula van het academiegebouw. Deze rede is elk jaar op 28 augustus ter gelegenheid van het Groningens Ontzet (Bommen Berend). Kijk dan wat een prachtige zaal!

Hij kan het zelf ook niet helemaal geloven zo te zien.

Na de lezing mochten we lunchen met de burgemeester, maar niet te lang, want we moesten alweer door naar festival Noorderzon, waar Arjen werd geïnterviewd door de De Linkse Mannen Lossen Het Op voor hun podcast vanuit Spiegeltent Pollux.

Na afloop maakte ik een gezellige groepsfoto:

En het was nog steeds niet klaar, want hij ging ook nog stand-uppen in een container van Club Wicked waar maar twintig mensen inpasten, dus ik kon er niet meer bij. Hier zie je me een glimp proberen op te vangen.

De volgende dag heb ik geschilderd. Dit keer met de acrylic inks van Liquitex.

Deze inkten hebben een erg intense kleur en drogen heel snel, dus het vraagt een iets andere werkwijze. (Vooral een snellere werkwijze, en je moet accepteren dat alles wat donkerder wordt.)

Is er iets leuker dan het schilderen van de lucht? Nee, of ja, misschien bomen, maar die dingen kun je meestal wel combineren.

Als ik mijn eigen werk terugzie moet ik altijd denken aan hetgeen ik op had staan tijdens het schilderen. In dit geval is dat de podcast van de Provinfluencers, tevens een luistertip!

Op zondag maakte ik appelmoes. Deze zes potten waren heel veel werk en hebben een onzichtbare deuk in mijn appelvoorraad geslagen. Gelukkig heb ik er een leuk filmpje van:

Wat hebben jullie allemaal gemaakt de afgelopen week?

Pak een lekker groot schetsboek (zoals deze twee A4-exemplaren hieronder van Talens) en schilder of stift de bladzijden helemaal vol met random vlekken. Niet te veel over nadenken, niet te lang over doen.

Zoiets. Pak dan een fijne stift of krijtjes of waar je maar zin in hebt en teken de gezichten op de vlekken. Hoe ik het doe: ik kijk een tijdje naar zo’n vlek, en dan (ik kan het niet anders uitleggen) ZIE ik welk gezicht het is, of welk gezicht het zou moeten zijn, en dat teken ik dan.

Het is een prima manier om uit je comfortzone te breken, want de gezichten zijn altijd anders dan wanneer je niet met een vlek was begonnen. Het is dan ook fijn om – als je toch al oncomfortabel bezig bent – materialen te pakken die je niet zo vaak gebruikt. Ik tekende hier bijvoorbeeld ook met de Neocolor II-krijtjes.

Ook leuk: eerst als een gek kapsels op de vlekken krassen met krijtjes en DAN pas kijken wat het gezicht zou moeten zijn. Het helpt erg om het in een schetsboek te doen, want een schetsboek (ik heb dit al vaker gezegd) legt minder druk op wat je maakt. Als ik op een mooi stuk papier begin, heb ik toch een beetje het gevoel dat het goed moet worden, en als het goed moet worden, kun je niet meer los werken.

Kijk dan naar al deze losse figuren! Ik maakte er een paar na op de iPad:

Dit heb ik deze week verder nog gedaan (naast werken voor LUBACH):

Ik bezocht de oude munitiebunkers in Soesterberg.

Daar wandelen is alsof je in The Last of Us loopt.

Tegenover de bunkers ligt de Kluizenaarsgrot, midden in een doolhof, dus het duurt even voor je hem gevonden hebt. Het bouwwerk stamt uit 1883 en binnenin zit een kluizenaar op je te wachten. Behoorlijk griezelig, ook al is hij van steen.

Vanmorgen stuurde ik Ruben de boom in om me te helpen de appels te plukken. Hier zie je hem verdwijnen tussen de bladeren:

Er zaten heel veel heel mooie appels aan de takken!

Hier bewonder ik de oogst.

Kijk dan! Komende week moet ik dus aan de appelbak, met mijn nieuwe WECK-machine. Tot volgende week!

Groetjes uit mijn werkkamer! Wat heb ik allemaal gemaakt deze week? Nou, heel erg veel! We zijn weer begonnen met de voorbereidingen voor LUBACH, en vooral in de voorbereidingsweken maak ik heel veel dingen. Ik maak ze samen met Tom en Oscar, je ziet de dingen dan vanzelf een keer voorbij komen op televisie. Hoewel, tv maken is ook schrappen, veel schrappen, dus kun je nagaan hoeveel we maken!

Het leukste van deze week was dat ik jarig was! Sterker nog, ik ben VANDAAG (zondag 16 augustus) jarig, kun je het geloven? Ik maakte deze appeltaart.

’s Morgens plukte ik appels uit mijn eigen appelboom, een ongekende luxe. De appels op de grond waren al grotendeels aangegeten door dieren. We zien er vaak een hertje (een ree) staan dat erg van appels houdt.

Dit was de oogst voordat het de appeltaart was.

Ik had deze week ook wat tijd om te schilderen en maakte iemand in een wintertrui, alvast, want ik heb altijd eerder zin in de winter dan andere mensen.

De avond daarop maakte ik weer een wintertrui, een nog warmere!

Op de avond van de zonsverduistering maakte ik deze foto. Grappig hoe de lensflare een beter beeld van de verduistering gaf dan de zon zelf.

Ik maakte wat bomen en figuurtjes in mijn schetsboek. Ik merk dat ik weer op zoek ben naar iets nieuws, vooral na al die landschappen die ik voor de expositie maakte.

Zo maakte ik deze persoon, in een bont hemd. Het tekenen van de haren was rustgevend. Ik vind het altijd leuk als ze opeens een persoonlijkheid blijken te hebben. Deze persoon vindt er in ieder geval iets van, dat zie je zo!

Een persoon met een hysterische kraag maar met een vriendelijk karakter.

En een kalm persoon. Alle schilderijtjes zijn ook te koop trouwens!

Ik maakte een foto van een ringslang in de vijver.

Ik kreeg deze geweldige miniatuurwaterverfset voor mijn verjaardag.

En dit fantastische cadeau van Arjen: nu kan ik de rest van de appels ook redden! Wat kan ik nog meer maken met die grote unit? Alle tips zijn welkom. Tot volgende week!

Beats in de Brouwerij

Zoals bijvoorbeeld deze poster voor dit dansfestijn van vorig weekend:

Het was een gezellige avond in de brouwerij en er werd door sommigen keihard gedanst. Hopelijk voor herhaling vatbaar!

Het was een heerlijke week op Vlieland, zoals altijd. In de vorige mail heb ik al laten zien wat ik allemaal gemaakt heb voor de aanstaande expostie in diezelfde brouwerij, maar er was nog geen poster. Dus die maakte ik:

De precieze begindatum is nog een beetje onduidelijk, omdat ik nog moet kijken welk weekend ik weer naar het eiland kan afreizen om de expostie in te richten, maar het wordt sowieso september. Ik houd jullie op de hoogte!

Vlieland, o Vlieland…

We hadden alle soorten weer deze week, waardoor we ook heel veel prachtige wolkenluchten zagen.

Deze foto lijkt bijna A.I., maar dat is het zeker niet! Dit is meteen een tip van mij: maak eens een panoramafoto van onder naar boven (je weet wel, zo’n foto dat je het pijltje moet volgen en je telefoon alle foto’s aan elkaar stitcht tot één lang geheel). Voor de nabewerking gebruik ik altijd de app Snapseed dus dat is ook een tip. Dit zijn trouwens Arjens benen.

De verlaten stranden, de wolken, alles is mooi. Dit zijn trouwens Muis d’r benen.

Een bezoek aan het Drenkelingenhuisje zorgt ook altijd voor mooie plaatjes.

Kijk! Weer een verticaal panorama!

Op de Vliehors staat een roestige tanker waar het leger op kan oefenen met schieten, maar in het weekend mag je er als burger komen. (Kijk die wolken nou!)

Bojan met zijn hond Max op het verder verlaten strand.

Op de dag van de terugreis bezocht ik nog even snel de Nicolaaskerk en maakte daar deze foto (wederom: panorama!).

Hier zitten Muis en mijn koffer te wachten tot we weer naar huis gaan.

Het was geweldig, maar het is nu echt tijd om weer aan het werk te gaan. Morgen beginnen we met de voorbereidingen van LUBACH en is mijn uitzicht dus opnieuw heel anders. Tot volgende week!

Hier een bericht van mij, na een heerlijke zomer! Maandag beginnen we weer met de voorbereidingen voor het nieuwe seizoen van LUBACH, dus een prima moment voor deze nieuwsbrief.

Ik ben inmiddels verhuisd naar Soest en heb mijn nieuwe werkkamer in gebruik genomen. Het is de beste kamer ooit, want hij is roze. Ik zal binnenkort er wat meer van laten zien.

En dan nu: alles wat ik maakte sinds de vorige keer! (Niet echt alles, maar wel bijna alles.)

Eerst nog een heel klein bos

Ik begon met zes werkjes op A5-formaat. Ik probeerde een collage, ik maakte weer eens een portretje en ik maakte landschappen met een persoontjes erin.

Ik ben aan het nadenken over een prentenboek over Vlieland. Er is al een idee voor een verhaal en ik weet denk ik ook wel hoe het eruit komt te zien. Nu nog tijd vinden om het af te maken. Ik houd jullie op de hoogte!

Acht kaarten in een set

Ik maakte ook een nieuwe kaartenset: acht verschillende kaarten, twee op A5 en zes op A6. Ze zijn verkrijgbaar op mijn website!

Vlieland schilderen

En toen kwam het nieuws waar ik heel verheugd over ben: vanaf september mag ik exposeren in Brouwerij Fortuna op Vlieland! Ik heb een groot deel van de zomer besteed aan het maken van werk, zoals de ijsbaan van hierboven.

Vlieland is (na mijn roze werkkamer) mijn lievelingsplek. Hieronder zie je hoe ik een en ander combineer: ik schilder het Drenkelingenhuisje in mijn roze kamer terwijl ik een realityserie kijk. Gelukkiger kun je me niet krijgen.

Vier seizoenen op speelkaartformaat

Tussendoor maakte ik ACEO’s. Dat zijn miniatuurkunstwerkjes van 64 bij 89 millimeter, ongeveer zo groot als een speelkaart. Heel klein dus. Ze zijn bedoeld om te verzamelen. Bekijk hier alle kaartjes die ik maakte. Ze zijn allemaal genummerd, gesigneerd en uniek.

Ook op vakantie heb ik geschilderd

In Tirol had ik mijn tekenspullen ook bij me. Ik schilderde dit landschap in Berwang:

Terug in Nederland maakte ik Wolkenbomen en Wolkenstruiken, twee A5-schilderijtjes:

Vlieland

Uiteindelijk gingen we ook nog een weekje naar Vlieland. Nu is de zomer voor ons bijna voorbij.

Samen met eerder werk gaan deze vier vanaf september naar Brouwerij Fortuna. Een aantal werken is al gereserveerd. Bekijk de hele collectie hier.

Toch nog een klein Drenkelingenhuisje

Nadat we deze week weer eens bij het Drenkelingenhuisje geweest waren maakte ik nog dit A5-detail.

Dat was alles wat ik gemaakt heb, denk ik. Laat me weten welk werk jouw favoriet is, dat vind ik leuk om te horen <3

Je vindt mijn werk op Instagram als @10e en in mijn webwinkel.

Groetjes!
10e

Het leven had me per ongeluk weer eens opgeslokt: ik was aan het werk en ik was aan het verhuizen en beide dingen gebeurden tegelijkertijd. Gelukkig heb ik af en toe iets gemaakt, want dingen maken is wat het leven leuker maakt. (Verhuizen is trouwens ook heel leuk, zodra het achter de rug is.) (Werken is ook heel leuk, zowel tijdens als na afloop.) (Dit waren de laatste disclaimers.)

Omdat de meeste van mijn teken- en schilderspullen in een soort verhuislimbo waren verdwenen pakte ik mijn iPad er wat vaker bij. Bijvoorbeeld om een klein trauma te kunnen verwerken:

Of om andere kleine verdrietjes te uiten:

Mijn tekenmaterialen kwamen langzaam weer tevoorschijn uit de verhuisdozen. Dit maakte ik nadat ik wascokrijtjes en oostindische inkt gevonden had:

Weer iets om te verwerken op de iPad:

Ik heb de Ipad weer helemaal ontdekt nu ik het combineer met analoog werk:

Dit was ‘m weer! Ik hoop dat je het leuk vond. Vergeet me niet te volgen op Instagram (@10e) of soms op mijn website te kijken (artinedejong.nl), ik heb daar regelmatig nieuwe dingen te koop.

Dan nu een uitgaanstip: bij mij in de buurt is op dit moment de

bezig, waar je op het prachtige landgoed de Paltz een wandeling kunt maken langs acht tijdelijke kunstwerken die geïnspireerd zijn op de omgeving. Het coole is dat dit deel van het landgoed normaal gesproken niet vrij toegankelijk is, en het is echt heel mooi. Er is zelfs een waterval!

Bedankt voor het lezen en vergeet je geen comment achter te laten?

Groetjes!
10e

Soms helpt het ook om een plaatje van internet te 'lenen'. In dit geval was dat een illustratie van junoregen. Je begint met natekenen, en van daaruit ontstaat vanzelf weer iets eigens. Zoals hier:

De volgende dag tekende ik verder.

Ik maakte nog wat variaties met waterverf en stift:

En toen was het weer even stil. Pas ruim een maand later (vorige week dus) durfde ik het weer aan. Beginnen met wat je het makkelijkst afgaat helpt – dus begon ik opnieuw met gezichtjes.

In een poging om losser te werken, dwong ik mezelf andere methodes en materialen te gebruiken, of bestaande technieken te combineren. Deze bomen schilderde ik bijvoorbeeld met waterverf, waarna ik ze – terwijl ze nog nat waren – afdrukte op een tweede vel papier. De bladeren maakte ik met Gelatos, wateroplosbare krijtjes.

De ruimte tussen de bomen kleurde ik in met kleurpotlood.

Bij onderstaande tekening gebruikte ik keukenpapier om de waterverf te deppen. De stipjes op de boomstammen zijn daarvan het resultaat. De bladeren maakte ik met ecoline:

Dat was het weer voor nu. Hopelijk volgt er snel meer – en dan zijn jullie natuurlijk de eersten die het horen!

Hieronder nog wat schetsboekpagina’s van de afgelopen tijd:

We waren uitgenodigd voor een huwelijksfeest met een dresscode: pastel chic. Maar – zo had de bruidegom ons gezegd – daar hoefden we ons helemaal niet aan te houden, want zelfs zijn eigen moeder had een jurk gekocht die helemaal niet binnen het thema viel. Hij bracht het nieuws vrolijk, maar het klonk toch alsof er iemand was geweest die dat vervelend vond. Ik wist nu al dat ik me dus sowieso aan de dresscode zou gaan houden, want instructies zijn instructies.

Samen met Arjen ging ik in een kledingzaak op zoek naar pastel chic. Arjen verdween om een pak voor zichzelf te zoeken. Ik dacht na over wat ik hoopte te vinden: het was het liefst iets met een broek, zodat ik met goed fatsoen gympen kon dragen. En niet te warm, want het was nu al 30 graden en het was nog ochtend. In de winkel vroeg ik om advies.
“Ik zoek een luchtig chic pak,” zei ik, “in een pastelkleur.”
“Ik ga even een rondje doen door de winkel,” zei het meisje.

Ze kwam terug met een lila pak: een jasje en broek met wijde pijpen. Ik kleedde me om in de kleedkamer en kwam er achter dat ik weer eens vergeten was dat ik een klein solide vrouwtje ben, geen langbenig model. Het pak zag er met mij erin uit als een dik overgordijn dat over de grond sleept. Het was ook bloedheet, trouwens. Ik trok het snel weer uit.
“Ik heb ook deze twee nog voor je,” zei het meisje, en ze overhandigde me mouwloze broekpakken: een felblauw en een felgroen.
“Heel mooi”, zei ik, “maar ze zijn geen pastel.”
“Je hebt gelijk,” zei ze op de manier waarop ChatGPT opdrachten vaak verkeerd begrijpt. A.I. benadert het echte leven soms beter dan we denken.

Ik kocht een beige broek met wijde pijpen en bijpassend jasje, en een chic wit kanten hemdje. Door de dunnere stof van de broek en het blote hemdje kwam ik meteen voor een nieuw probleem te staan: ik had nieuw ondergoed nodig.
“Dat kan hiernaast,” zei het meisje, dus ik vertrok naar hiernaast: een lingeriewinkel met felgekleurde bikini’s in de etalage.

In de tweede winkel vroeg ik meteen advies. Zelf op zoek gaan was uitgesloten.
“Ik ga naar een bruiloftsfeest vanavond,” zei ik, “ik heb nieuwe kleren en nu zoek ik bijpassende onderkleren.” Ik werd in een pashokje gestopt.
“Laat maar eens zien wat je nu draagt,” zei de vrouw.
Ik trok mijn shirt uit. Het zweet liep langs mijn rug naar beneden.
“O,” zei ze, terwijl ze naar mijn verlepte en saaie bh keek, “dit wordt voor mij een makkie.” Met een meetlint mat ze de omvang van mijn ribbenkast.
“Sorry,” zei ik, “ik wist vanmorgen nog niet dat ik hier terecht zou komen, anders had ik wel wat anders aangedaan.” In deze zojuist door mij verzonnen wereld had ik blijkbaar een lade vol met kanten bh’s in alle kleuren van de regenboog.
“Geeft niks,” zei de vrouw monter, “ik ga even een rondje door de winkel doen.”
Er waren nog nooit speciaal voor mij door anderen rondjes in winkels gemaakt, maar nu gebeurde het al voor de tweede keer op dezelfde dag. Ze kwam terug met een kanten witte bh, ik had nog nooit zoiets moois in het echt gezien. Hij leek me wat klein, maar ik trok hem aan. Ze had gelijk, mijn oude bh keek verdrietig toe vanaf een haakje, maar met deze leek ik wel een prinses – in haar ondergoed.

“Ik vind hem zo mooi,” zei ik.
“Ik wil gewoon dat je je fijn voelt,” zei de vrouw, “dat is het belangrijkste.”
“Sorry dat ik zo zweet,” zei ik.
“Ik ook,” zei de vrouw, “het geeft niks, we zijn gewoon aardige mensen hoor.”
“Ondergoedverkopers?”
“Ja, er gaan verhalen rond over dat we gemeen zijn, op internet.”
“Ik vind je helemaal niet gemeen,” zei ik, “ik vind je juist lief.”

Ondertussen kwam Arjen de winkel binnen, op zoek naar mij.
“Ik zoek mijn vrouw,” zei hij verontschuldigend.
“Hier ben ik,” riep ik.
Opgelucht verscheen hij even later met zijn hoofd door mijn gordijntje.
“Wow!” zei hij.
“Ja, wow,” zei ik.
Hij boog zich dichter naar me toe. “Ik liep bijna een ander pashokje in met een mevrouw in een bikini.”

Ik paste nog een paar andere modellen en daarna zelfs wat onderbroeken ter waarde van een volle tas boodschappen. Het werd een flinke stapel. Alles werd in chic pastel vloeipapier ingepakt, de bruidegom zou trots op me zijn.
“Veel plezier met je aankopen vanavond,” zei de verkoopster.
De bikinipas-mevrouw en haar man keken ons vrolijk aan.
“We hebben een feestje,” zei ik.
“Hm hm,” zei de mevrouw.

De moeder van de bruidegom zag er trouwens prachtig uit, in een zwart met gouden jurk.

Daarna ging ik met mijn kind naar de laatste Bridget Jones-film.

Ik ben een groot liefhebber van Bridget Jones, maar zo leuk als de eerste film werd het nooit weer, dus ik was enigszins bezorgd over deze vierde film. Dit bleek niet nodig, want hij is hartstikke leuk en lief.

Tijdens de film werd ik ernstig verliefd op het behang in Bridgets huis. Kijk dan hoe mooi het is!

Het behang heet Foret en is gemaakt door Nina Campbell en het is behoorlijk prijzig dus ik ga even bedenken of ik nog een kleine muur heb waar ik het op kan plakken.

Hertjes en bomen op je muur, wie wil dat nou niet!

De enige tekening die ik deze week maakte was een beetje droevig, zo gaat dat soms. Ik maakte hem met vetkrijt, kleurpotlood en viltstift.

Muis en ik hebben ook weer een ochtend over de heide naar ons werk gewandeld. Ik zeg ‘ons werk’ omdat ik vermoed dat Muis het ook echt als haar werkplek beschouwt. Elke ochtend neemt ze plaats op de fauteuil recht tegenover de deur, en zodra er iemand binnenkomt die niet bij het programma hoort begint ze te blaffen. Deze activiteit is eigenlijk voor niemand handig, maar het geeft Muis een goed gevoel, denk ik.

Collages maken is mijn nieuwe liefhebberij, deze maakte ik met illustraties van vogels uit mijn archief:

Deze week kwam ook het leuke nieuws naar buiten dat het theaterlied Ledikant van Arjen is genomineerd voor de Annie M.G. Schmidtprijs! Muis is er niet van onder de indruk, dus dat houdt Arjen mooi met beide benen op de grond.

Voor de theaterversie maakte ik eerder al samen met Oscar Behagel de achtergrond-animaties in het decor:

En dan nu: de leeslijst!

Deze boeken heb ik sinds de vorige keer gelezen. Het was een goede score, want er zaten maar twee pulpboeken bij, of drie, als je Eckhart Tolle een beetje een aansteller vindt. Wat ik overigens niet vind, geloof ik, maar het boek was wel wat zweverig en onpraktisch hier en daar. My year of rest and relaxation vond ik leuk, De perfecties bleek een confronterende en enigszins deprimerende aanrader, Book lovers is romantische pulp, Bride is vreemde (en een beetje vieze) weerwolven-vampieren-seks-pulp, Mensen zonder uitstraling is mooi en zielig, Love in a cold climate is erg grappig en van De krater vind ik ook wel wat dingen maar lees die maar gewoon.

En dan nu snel verder met de volgende week, hopelijk maak ik weer veel dingen. Dag hoor!

PS Er staan nog een aantal schilderijtjes te koop in mijn webshop, waaronder deze twee:

Ik was net zo goed bezig – hier op SubStack. Ongeveer ter hoogte van ‘deel 3’ kreeg ik griep. Heb ik veel gemaakt de afgelopen weken? Ja! Want: we zijn nu echt begonnen aan het nieuwe programma ‘LUBACH’. De eerste van drie voorbereidingsweken zit erop en het wordt allemaal Heel Erg Leuk en Heel Erg Mooi, als het goed is. De week begon met een grote taart om de aftrap te vieren:

Het voordeel van het maken van een huisstijl voor een televisieprogramma is dat het vervolgens gebruikt wordt voor heel veel dingen. Te beginnen met deze taart, of eigenlijk begon het met de vlaggen die eerder al voor ons pand werden gehesen:

Om aan mijn dagelijkse stappen te komen liet ik me een mooie ochtend uit de auto zetten op de hei, om het laatste stuk naar het Mediapark samen met Muis te voet af te leggen. Dit was een uitstekende beslissing:

Het eerste wat ik zag was deze ree. Het beest was zelf ook verbaasd.

Afgelopen weekend was er gelukkig tijd om te schilderen. Soms is het moeilijk om weer te beginnen. Het lastige van ‘vrij’ werk t.o.v. ‘werk’-werk is dat alles kan. Er zijn geen beperkingen, er is geen opdracht, het kiezen van wat je gaat maken is eigenlijk het ingewikkeldste deel.

Een beetje als snel iets willen kiezen op Netflix als je net een lekker bord eten voor jezelf gemaakt hebt en iets wil kijken tijdens het eten, maar dat je maar niks kan vinden en dat je eten ondertussen koud wordt, of je eet ondertussen wel al, zodat je tegen de tijd dát je iets gevonden hebt je bord al leeg hebt en dat je dan ook geen zin meer hebt om te kijken.

Als je zin hebt om iets te maken is het dus zaak snel te beginnen met íets, voordat het moment voorbij is. Wat mij soms helpt is ouder werk terugkijken. Het gekke van oude tekeningen is dat ze vaak veel beter zijn dan dat je ze tijdens het maken vond. Bovendien vallen je jaren later heel andere dingen op, hoe je bepaalde vormen maakte, welke kleuren je gebruikte, alle keuzes die je gemaakt hebt.

Ik leende twee bomen uit bovenstaande tekening en knipte ze uit in Photoshop. Voor de achtergrond gebruikte ik deze bomen:

Met Generative fill liet ik Photoshop er hier en daar nog een boom bij verzinnen. Het geheel opende ik in Procreate op de iPad zodat ik er weer overheen kon tekenen en toen werd het dit:

Het was al met al een plezierig proces, en er kwam iets uit wat ik niet van tevoren had kunnen verzinnen (naast dat ik graag bosrijke omgevingen teken en schilder). Ik deed het nog een keer. Dit keer was het een soort dubbel leentjebuur: ik gebruikte een oude studie die ik maakte naar aanleiding van een postkaart gemaakt door Hendrik Werkman:

Onderstaande tekening was nog uit het begin van de ‘100 Days Challenge’ die ik ooit deed, waarin ik de eerste tekeningen met mijn niet-dominante hand maakte:

Ik pakte de bomen van beide en maakte onderstaande collage:

Ondertussen had ik heel erg veel zin gekregen om zelf te schilderen, en het weer was zo mooi, dus toog ik naar de kas waar nog steeds dit schilderij op me stond te wachten:

Ik was dit schilderij begonnen met olieverf, maar daar had ik nu het geduld niet voor dus ik pakte de acrylverf erbij.

En hier ben ik nu. Nog niet af, maar een heerlijk lange dag geschilderd <3 Helaas heb ik even geen tijd meer om hier aan verder te werken, dus wordt vervolgd…

De kracht van een schetsboek ligt in het gebrek aan verantwoordelijkheid dat het je geeft. Het is een soort dagboek, je gebruikt het alleen voor jezelf. Als je een perfect vel aquarelpapier pakt voel je meteen de druk die daar vanuit gaat: het moet iets moois worden, wat ga je eigenlijk maken? Voor wie ga je het maken? Waarom een los papier pakken? Moet het ingelijst worden? Wat verbeeld je je wel niet? Dit is een verzameling van stress die alle losheid in je creativiteit kapot kan maken.

Maar niet getreurd! Het schetsboek komt je redden, het schetsboek vindt alles goed. Wil je bladzijden vol kliederen met alleen maar kleuren die je mooi vindt? Geen probleem! Heb je zin om met een dikke stift over een eerdere schildering heen te tekenen? Ook geen probleem, want je hebt niets te verliezen.

Als ik 1 tip zou mogen geven over hoe los te komen van creëer-angst: begin een schetsboek en – belangrijker nog – behandel het ook als een schetsboek. Bovenstaande foto is eigenlijk een slecht voorbeeld, want ik ben weliswaar tekeer gegaan met een zwarte stift (wat ik op een los vel niet snel zou doen of durven) maar ik ben toch net zolang door gaan rommelen tot ik het eindresultaat wel acceptabel vond.

Even een foto van Muis tussendoor.

Ik maakte drie schilderijtjes. Op bovenstaande schijnt Arjen zijn licht op iets.

Mijn dochter was ook een paar dagen op Vlieland en probeerde mij onder tafel te schilderen. Dit is natuurlijk gelukt.

Ik maakte een portret van Muis in haar één-na-favorietste omgeving: het bos. Op één staat natuurlijk het strand, want ze is een hond, en wat ik de afgelopen week hier gezien heb op het strand, zijn honden de grootste strandliefhebbers op aarde. Op zandkorrels na natuurlijk, en zeehonden, en krabbetjes misschien, nou ja, je begrijpt wat ik bedoel.

Kijk nou! Zo maakte ze een hele reeks blauwe mini-schilderijtjes. Dan ben je in je blauwe periode, lijkt me.

Snel bomen opzetten in het schetsboek. Dat hoeft dus niet netjes en je moet er niet teveel over nadenken.

En nog een werkje. Ik probeerde wat anders, ik gebruikte mijn pen.

Op de bank voor de televisie ontstonden deze types, pen en viltstift.

De bomen waren inmiddels ook droog. Ik vulde ze in met kleurpotlood. Deze pagina’s zijn dan meteen een overzicht van verschillende manieren waarop ik een boom kan tekenen. Een schetsboek is ook een naslagwerk voor jezelf.

Ik heb zo fijn veel gelezen hier op Vlieland! Vier keer Thomas Heerma van Voss, omdat ik geen afscheid kon nemen van zijn toon. Nadat ik Condities uitlas dacht ik dat ik dat zijn mooiste boek vond, maar toen las ik Het archief en die is nog prachtiger. Vlees en bloed vond ik ook erg mooi, maar die is van Vincent Kortmann.

Ik had net het boek van Maartje Wortel uit en toen zag ik haar de volgende dag op het strand! Wat een wereld… (Ze sliep niet op de camping, want die is nog steeds uitgestorven.)

Tot de volgende keer! Ik ben ook benieuwd wat jullie allemaal gemaakt hebben de afgelopen week. Je kunt het me laten weten in de chat of in de comments of als je me een keer tegenkomt op straat. Dag hoor!

Vorig weekend pakte ik ineens mijn iPad weer op. Een van de fijne dingen aan digitaal tekenen is dat je gewoon op de bank kunt schilderen. De ‘verf’ droogt meteen en je kunt ondertussen iets op tv kijken of luisteren. Als je tekent terwijl je ergens naar luistert (of moet luisteren tijdens een zoom-vergadering), helpt dat bovendien om de informatie beter te verwerken. Onderzoek toont aan dat dit komt doordat je meerdere delen van je brein tegelijk gebruikt: het semantische, motorische en visuele deel. Daarom moet ik nu steeds aan Het Verhaal van Nederland - Amsterdam denken als ik naar deze tekening kijk – ik maakte hem terwijl ik dat programma aan het kijken was.

Het hele jaar wandel ik al veel. Elke dag probeer ik 10.000 stappen te zetten. Ik weet dat dat getal een beetje arbitrair is, maar ik vind het een fijn doel. Soms sta ik ’s avonds in de woonkamer nog even op en neer te stappen totdat ik de 10.000 aantik. Muis kijkt dan heel verbaasd.

De bovenstaande foto maakte ik tijdens een wandeling met Arjen en Muis. Op dat moment dachten we dat het pad verderop door werkzaamheden doodliep, dus keerden we om. Later bleek dat het toch doorliep, waardoor we een paar keer heen en weer zijn gelopen. Ik vond het prima — stappen zijn stappen.

Niet zo fraaie omgevingen kunnen toch opeens een mooi beeld geven, ik zag hier drie keer rood: van de kraan, de jas en de hondenriem. En die verticale lijnen! De diepte!

Muis is een prettig model: ze is klein, ze is herkenbaar en ze is altijd leuk om naar te kijken. Vind ik dan.

’s Avonds maakte ik nog een wandeling, dit keer samen met Mirjam en haar hond Otis. Ik zag ooit een Nederlandse film die een scene had die precies op deze positie was opgenomen. Het moest New York voorstellen, maar ik zag gewoon het Beatrixpark. Helaas ben ik vergeten hoe de film heette dus hier heb je helemaal niks aan, maar mocht je opeens een Nederlandse scene in New York zien, denk dan nog eens aan deze foto. (En laat me even weten welke film dat was!)

We hebben zo hard gewerkt aan het nieuwe programma LUBACH de afgelopen weken! Op deze foto zie je hoe ik net de regie verliet met mijn laptop. Dat ziet er professioneel uit toch?

Nog even een boks voor Arjen opgaat voor de opname van de laatste pilot. Binnenkort meer!

Ik ben altijd vroeg op kantoor, een tijd die ik in dit geval totaal onnuttig besteedde aan het maken van dit tekeningetje in mijn dagboek. Voordeel: ik heb nu een leuk tekeningetje om te laten zien.

Na het opnemen van de laatste pilot had ik weer een tijdje vrij, dat is nu! Dus had ik tijd om eerder genoemde tekening in te kleuren.

En bomen te tekenen in dit schetsboek. Ik kan dit echt de hele dag doen, als dat zou kunnen.

Ik verwerkte de hele afgelopen week in dit schilderijtje. Wat hebben jullie allemaal gemaakt deze week? Tot de volgende!

Mijn hondje heet Kapitein Muis en we hebben elkaar gered. In de jaren dat we nu samen zijn, zijn we ons steeds meer als elkaar gaan gedragen. Of het komt doordat we elkaars schema’s op elkaar zijn gaan aanpassen, of – en ik heb zelf de voorkeur voor deze wat meer poëtischere gedachte – zijn we een soort gezamenlijk organisme geworden, juist omdat we zo ongegeneerd onszelf kunnen zijn bij elkaar? Wie zal het zeggen, maar het heeft me in ieder geval aangezet tot het maken van dit stripje:

Bedankt voor het lezen!

Ik ben lang op zoek geweest naar een prettig dagboek. Hiervoor waren dat de A5-boekjes van Talens. Ik gebruikte ze ook als schetsboek. Het papier is net-niet-wit, wat het op een gekke manier minder intimiderend maakt, en het is ook fijn dik (maar niet té dik!) en het kan heel goed omgaan met nattigheid. (Ik gebruik graag waterverf en papier heeft meestal liever niet dat je waterverf gebruikt.)

Helaas zijn deze boekjes niet bestand tegen mijn verzameldrift. Waar ik vroeger verschillende notitieboeken had voor alles (tekeningen, boodschappenlijstjes, ideeën, to-do-lijsten, leuke quotes, foto’s van een mooie zonsopkomst, foto’s van mijn hond, tandartsafspraken, sportschema’s) ben ik ergens in de afgelopen jaren alles op één plek gaan bewaren: in mijn dagboek. Waardoor ze er allemaal vrij snel zo uitzagen:

Dit is bijvoorbeeld de schade na twee heerlijke weken op Vlieland, met nog een week te gaan. Het boekje wil niet meer dicht en gaat met elke tocht in mijn tas meer kapot. (Je begrijpt dat het overal mee naartoe wordt gesleept.) Voor dit specifiek boekje heb ik toen maar zelf een omslag gemaakt, maar ideaal is het niet.

De beste oplossing – bedacht ik – zou een losbladig systeem zijn, waarvan ik steeds de voorbije dagen kon archiveren, en de nog aankomende tijd kon aanvullen. Mijn dagen zien er nu nog steeds zo uit als hierboven, maar dan met zes gaatjes in de kantlijn. Het einde van een boekje zal ik nooit meer halen, maar daar staat tegenover dat hij wel gewoon nog dicht kan.

Het nieuwe jaar begon ik met een bingokaart. Ik had dat ergens gezien (ik weet helaas niet meer waar): een bingokaart met alles waarvan je hoopt dat het gelukt is op oudjaarsdag. Een soort goede voornemens, maar dan zonder de dagelijkse druk meteen vanaf het begin: je kunt dingen immers altijd nog wel regelen, of niet, maar dan doet het minder pijn. Hieronder de mijne voor 2025, met een aantal dingen gecensureerd, zoals je hopelijk wel zult begrijpen.

Wat ook zo handig is: je kunt altijd extra bladzijdes invoegen! Want soms heb je gewoon net wat meer te melden aan jezelf, of je hebt heel veel mooie foto’s gemaakt, of je hebt drie verschillende proteïnerepen gegeten waarvan je de wikkels wilt bewaren of wat dan ook: de sky is opeens de limit!

Ik ga momenteel steeds uit van twee bladzijden per dag, tegenover elkaar. De bladzijden die ik voorbereid voor de nabije toekomst bevatten in ieder geval de datum en een post-it met een to do lijstje. Verder vul ik ze met wat ik maar wil: foto’s, soms alleen maar tekst, soms alleen maar aantekeningen van een vergadering, maar ook: snoeppapiertjes, kassabonnen, hondenstickers, roman-ideeën, krantenknipsels en droogbloemen.

Afscheid nemen van het fijne Talens-papier vond ik moeilijk. In het begin kocht ik nieuwe Talens-boekjes die ik dan uit elkaar trok en zelf perforeerde, tot Ruben me Biotop tipte: een enigszins ruwe papiersoort die ook nét niet wit is. Ik kocht het papier wat dikker dan dat van Talens: 160 g/m2 i.p.v. 140 g/m2.

En nu is mijn dagboek dus perfect. Alles gaat erin, niets is ooit meer kwijt. Ik maak me alleen wat zorgen over wat ik met dat steeds maar groeiende archief moet. Mijn vader zegt altijd: ‘die ruimte hoef je in ieder geval niet meer te verwarmen,’ en dat is gewoon waar.

(Overigens kan dit alles ook gewoon op oude enveloppen en papieren boodschappenzakken, met een plakstift en een roestige balpen in de hand. Al deze dingen komen net zo goed voor in mijn dagboek.)

Meer lezen en zien? Kijk dan ook eens op mijn website!