De tijd waarin een mens moeder wordt dus.

Ik vroeg me altijd al af hoe moeders het doen. Het constant kunnen zorgen en aan staan onder weinig slaap, de onuitputtelijke bron van liefde. Terwijl ik eerlijk gezegd in het normale leven al een lege batterij heb door hele dagen werken, het huishouden en daarnaast nog sporten, vriendschappen en hobbies onderhouden.

Kennelijk (en gelukkig maar) is het moederschap ook niet een standaard fabrieksinstelling, maar worden mensen moeders. Niet iemands karakter, maar een set aan ingrijpende veranderingen in de omgeving, hormonen en neurobiologie kenmerken de overgang naar het moederschap.

Hier denk ik de laatste tijd veel over na en ik begrijp nu ook wel dat er door deze fase van moeder worden vaak ook een identiteitscrisis op de loer ligt. Want, als onze hormonen en brein echt zo drastisch veranderen, veranderen we logischerwijs ook als persoon. Maar wie ben je dan nog aan het eind van de matrescence? Wie ben ik dan nog? Mens of moeder? Maxence of Matrescence? Of ergens daar tussenin?

Deze week neem ik je mee in enkele gebeurtenissen van de afgelopen tijd, tijdens mijn moedertijd, mijn matrescence, tot nu toe.

Subscribe now

1. De regelmoeder (en -vader)

Wie denkt dat nesteldrang alleen iets is voor vrouwen, heeft het mis. Ja, in het eerste trimester was ik degene die per se de babykamer al moest gaan klaarmaken en de muren als een maniac met rollers verf te lijf ging. En goed, ik heb in het tweede trimester een volledig nieuwe baby-inboedel besteld en stond in een hittegolf de plankjes voor de babykamer rood te lakken. Maar. In het derde trimester is het ook T. die de voorbereidingsmanie goed te pakken heeft. Oke, ik heb dan wel alle nieuwe meubels besteld (want ja, een baby heeft echt een nieuwe salontafel en TV-meubel nodig in de woonkamer), maar T. kan het niet laten om vrij te nemen en alle klusjes af te gaan maken die nog openstonden. ‘Want, nu is er nog tijd en als de baby er is kunnen we helemaal niets meer’, luidt zijn redenatie.

Ik heb steeds minder een beeld van hoeveel tijd we daadwerkelijk over hebben voor iets of iemand anders dan onze zoon. Misschien (waarschijnlijk) moet ik minder scrollen op instagram, want daar zie ik alleen de uitersten: jonge ouders die naar het strand gaan met een newborn tweeling OF jonge ouders die me waarschuwen dat mijn leven straks voorbij is, geluk een illusie en ik alleen nog maar leef op droge crackers en een half uur slaap per nacht. We gaan het zien.

2. Zo’n moeder zouden we toch niet worden???

In het tweede trimester begin ik me aan mezelf te irriteren. Ik ben die persoon aan het worden waarvan ik had gezworen die nooit te worden: de moeder die alleen nog maar over de baby kan praten. En hij is er nog niet eens.
Echt, ik probeer ook nog gewoon een leuk mens te zijn voor anderen. Een normaal gesprek te hebben op een BBQ of terrasje. Maar in mijn hoofd hoor ik alleen maar: BABY, BABY, BABY. Sorry jongens.

3. Mommy’s milkers

Soms kijk ik in de spiegel en vind ik mezelf prachtig stralen. Ik vraag me af waarom ik vroeger in godsnaam mijn buik inhield.

Andere keren zie ik alleen maar een gigantische melkfabriek, want jemig!!!!! Zouden die dubbel E’s blijven of ben ik straks een uitgemolken dier?

4. Ouderloos moeder worden

Het is maandag en zit in een kring met andere zwangere vrouwen tijdens de Centering Pregnancy bijeenkomst. Ik kijk er altijd naar uit om meer te leren en de andere moeder wordende vrouwen te spreken, ook al bereid ik me zelden goed voor. Iets met ADHD ofzo.
De verloskundige genaamd D. kondigt aan dat we het vandaag gaan hebben over familie. Het overvalt me en ik vervloek mezelf vanbinnen, want zoals wel vaker heb ik niet van te voren het programma gecheckt. We worden in groepjes van drie opgedeeld en D. loopt rond met een bakje gekleurde kralen. Het is de bedoeling dat iedereen een handje kralen neemt en als het ware een mini-familieopstelling maakt op de palm van je hand. Jottem.
Ik neem een handje kralen en leg ze verspreid op mijn hand terwijl ik met strakke kaken uitleg hoe mijn gezin er vroeger uitzag en wat ik wel en niet mee wil nemen naar mijn nieuwe gezin. Ik kijk naar mijn hand. Links mijn moeder en mijn zusje, rechts het gezin van mijn vader en daar in het midden ligt een enkele groene kraal. Ik, alleen. Zoals altijd wanneer de eenzaamheid van dit beeld me raakt denk ik aan de lyrics van Taylor Swift: ‘you’re on your own kid, you always have been’. Het doet pijn en geeft me kracht tegelijk. Het is altijd al zo geweest, dus het is niets nieuws. Het ligt achter me. Niet iets om iets bij te voelen.

Later wanneer ik thuis op de bank lig rollen de tranen toch over mijn wangen. De oefening heeft me meer geraakt dan ik dacht. Tijdens het moeder worden mis ik het om lieve ouders te hebben waar ik op kan steunen, gevoelige dingen mee kan delen, om nuttig advies kan vragen. Ouders die er altijd voor me zijn, zeker nu ik zelf moeder wordt. Maar die ouders zijn een fantasie, die heb ik nooit gehad en zullen er ook nooit zijn. Ik heb hier al tientallen jaren om gerouwd. Ik denk dat dit nooit overgaat in een mensenleven.

Begrijp me niet verkeerd. Het is zeker niet zo dat ik mijn eigen ouders mis, in tegendeel. Ik heb veel dingen met ze meegemaakt, erg weinig mooie herinneringen. En ik ben op een punt waarop ik kan zeggen dat ik eindelijk mezelf genoeg respecteer en van mijzelf kan houden, ondanks hen en hoe ik ben opgegroeid. Ik heb (toch wel) grenzen en wil hen hiermee dus ook niet aansporen om meer contact te gaan zoeken. Daarvoor schrijf ik dit niet.
Ik schrijf dit omdat moeder worden zonder liefdevolle en steunende moeder of vader soms gewoon ronduit kut is. En er wordt nog heel weinig over gesproken. Nu we er toch zijn, doe ik het wel.

Het helpt ook dat ik wel steun heb aan mijn lieve partner T., zusje J., vrienden, tante S. en mijn super schoonfamilie. En ik ben ook trots dat ik sta waar ik nu sta, het leven dat ik heb opgebouwd, mijn vriendschappen, en mijn relatie met T. Op papier heb ik bereikt wat ik altijd al wilde: een eigen liefdevol gezin en ik ben super gelukkig en blij. Maar nu ik zelf moeder wordt komt het oude verdriet af en toe onverwacht naar boven borrelen, zoals in dit soort momenten. Een sterk gevoel van rouw. Rouw om wat ik altijd al heb gemist en nooit meer ga krijgen. Zwaar, pijnlijk, medogenloos. Hoeveel geluk en blijdschap er daarnaast ook is. Liefde, geluk, pijn en verdriet. Het bestaat naast elkaar en beiden zijn waar.
En het geeft mij richting en kracht voor de moeder, ouder, die ik straks zelf wil zijn. Liefdevol, empathisch, steunend, aanwezig.

5. Leeg hoofd, vol hoofd

‘Weet je wat ik bedoel?’ vraag ik aan vriendin T. Ze knikt. Ik hoop het maar, want ik kan met geen mogelijkheid op het precieze woord komen. Denk, denk, denk. Nee het lukt niet. Dit is niet de eerste keer deze zwangerschap dat ik niet op de juiste woorden kom. Het is zelfs zo erg dat ik me af begin te vragen hoe ik straks in godsnaam weer als ‘professional’ aan het werk moet. Straks moet ik stoppen met werken, kunnen we geen huis kopen of nog erger: kunnen we de huur niet meer betalen en staan we op straat. Misschien moet ik toch maar nu al van baan veranderen voor het te laat is. Toch maar gaan freelancen? Nee, nog onzekerder. Basisschool leraar? Misschien niet handig, de hele dag prikkels. Iets in ICT? Nee ook niet. B&B openen? Ja! Goed idee. Zou ik dan naar Frankrijk of Portugal willen? Hmmm misschien toch niet heel fijn om zo ver weg van iedereen te wonen. Meedoen aan kopen zonder kijken dan maar? Of de staatsloterij? Ho, stop, ho! Focus!!!!!

Ah, dat woord zocht ik: focus. Dat heb ik dus niet. Iets wat me altijd al ontbrak, maar nu ik moeder wordt nog erger is geworden. Komt dit ooit nog goed???

6. De eerste moeder van de groep

Eerlijk gezegd zag ik er tegenop dat ik de eerste moeder zou worden van mijn vriendengroep. Een van mijn beste vriendinnen T. heeft wel al een kindje, maar ik zie haar vooral 1-op-1. De eerste moeder zijn in een groep leek me wel wat anders. Dan ben je dus altijd degene die haar schreeuwende kind mee wilt nemen naar een feestje. Of die last minute niet kan komen omdat er geen oppas beschikbaar is.

In mijn hoofd zag ik de groep al uiteenvallen. Maar mijn gebeden zijn gehoord, want zwanger zijn is kennelijk ontzettend besmettelijk. Echt, kijk uit. Als je een zwangere door de AH ziet waggelen: zet het op een rennen. Ik ben nu niet meer de enige aanstaande moeder in de groep! Hoezee!!!!!!! Hoe leuk is het om samen met vrienden deze nieuwe fase te kunnen ontdekken? Niet normaal leuk.

7. Groots zwanger, bevallen, moeder worden

‘Oei’ zegt de verloskundige. Het is nooit een goed teken wanneer iemand dit zegt, al helemaal niet tijdens een liggingsecho. ‘De afgelopen echo’s lag de baby al goed, maar nu ligt hij opeens in stuit. Kijk, hier zijn z’n billetjes onderin je buik en dit is het hoofdje helemaal bovenin bij je maag’. Geen wonder dat ik opeens enorme last heb van maagzuur. De verloskundige legt uit dat als de baby niet omdraait we kunnen kiezen uit een stuitbevalling of een keizersnee. Ze stuurt me gelijk een mail door met informatie. Gelukkig is de baby nog niet ingedaald en kunnen we hem nog draaien (dit heet een versie). We plannen de versie gelijk in voor over twee dagen en kunnen weer naar huis.

‘Waarom ben jij zo rustig?’ vraagt mijn partner T., die het spaans benauwd heeft. Ik trek mijn schouders op. We hebben net op internet opgezocht (sowieso een slecht idee) wat de risico’s zijn van een stuitbevalling versus een keizersnee. Na het lezen voelde ik me onrustig en ben ik even op mijn plekje op de bank gaan zitten om een ademhalingsoefening te doen die me helpt contact te maken met mezelf. Ik kan erg in mijn hoofd zitten, maar mijn buik helpt mij om in het nu te blijven. Toevallig ben ik deze week ook begonnen in het boek ‘Groots’ van psychologe Marly van Leijsen waarin wat handige oefeningen staan. Ik adem drie keer diep in door mijn neus en uit door mijn mond richting mijn buik. Ik laat los en voel gelijk wat goed voelt: als de baby niet draait wil ik een keizersnee. Het gevoel van vertrouwen en rust overstemt de paniek in mijn hoofd. Want ik weet: het komt goed.

De volgende dag zitten we bij de verloskundige voor de versie. De groeiecho ziet er prima uit, dus we kunnen gaan draaien. Aan elke kant van mij staat een specialist en op mijn seintje beginnen we. Ik adem weer diep in door mijn neus en uit door mijn mond. Alle lucht ontsnapt uit mijn buik en daarmee ook de spanning. Ik knik en het duwen begint. Elke keer wanneer mijn buik zich weer wilt aanspannen in verzet tegen pijn herpak ik mezelf. Ik adem in en uit en geef me over. Al gauw kom ik in een soort trance. De baby draait halverwege maar zit toch echt vast. Heel even slaat de paniek toe, maar ik geef aan dat ik nog een poging wil wagen. Dus draaien we de baby de andere kant op. Ik adem in en uit. Ik voel me rustig en krachtig en focus me mentaal op een ontspannen buik en draaiende baby. Voor ik het weet zijn we klaar, het is gelukt. ‘Dankzij jou. Wat heb jij het goed gedaan’ zegt een van de verloskundigen. Toch fijn dat al die jaren aan yoga en meditatie weer van pas komen.
En ik besluit vanaf dat moment dat ik dit meeneem naar mijn bevalling en daarna. Ook dit is een deel van de moeder die ik straks wil zijn: dicht bij mezelf, vol rust en vertrouwen dat alles goed komt.

Xoxo

Maxence

Vond je deze substack leuk?
Geef het een like, reageer onder dit bericht of deel het met je vrienden ❤️ Bedankt!

Overrompeld door vragen, ben ik nu beste vrienden met de ZwangerHap app en het forum van 24Baby. Waarom mag ik geen gebakken tonijn? Hoevaak naar de wc gaan is normaal? Ben ik al te laat met het inschrijven voor kinderopvang? Wat is beter: een wieg of een ledikant? Dan maar beiden kopen. Bij elke maaltijd de app checken. Inschrijven bij alle kinderopvanglocaties in de buurt. Me erbij neerleggen dat ik elk halfuur moet plassen. Dan maar vegan tonijn, net zo lekker.

Ik wist niet dat er medisch zoveel te doen stond voordat je bevalt. Vroege echo, termijn echo. Bloed laten prikken. En nog een keer. Met blauwe armen voor het vitamineschap staan duizelen. Vaker astma medicatie gebruiken. Wel of geen medische indicatie. Om de twee uur maagkrampen krijgen van de honger. Niet willen eten van de spanning voor de 13 weken echo. Een gat in de lucht springen na de 13 weken echo.

En tussendoor proberen een huis te kopen. Drie bezichtigingen per week. Bijna een huis kopen met een tuin en een sloot aan een dijkje en een muziekstudio op zolder voor T. En dan verliezen door de voorwaarden.

Appjes krijgen van een bezorgd zusje. Ontdekken dat mijn moeder al maanden haar antipsychotica medicatie stiekem niet meer neemt. Flashbacks krijgen naar die keer dat ik tien jaar geleden moest mantelzorgen. Flashbacks krijgen van mijn jeugd. Boze, gemene appjes van haar krijgen: "neem aub geen kinderen”. Mijn moeder uit zelfbescherming moeten blokkeren. Elke dag die ze niet opgenomen wordt staat gelijk aan een slapeloze nacht.

Aan de manager vertellen dat ik zwanger ben. Te horen krijgen dat mijn tijdelijke contract niet verlengd wordt. Huilend aan collega’s vertellen dat ik zwanger ben en weg moet. Diezelfde week een bericht op LinkedIn krijgen van een recruiter. Binnen drie gesprekken een nieuwe baan hebben.

Dan maar even geen huis kopen. Starten met het inrichten van de babykamer. Een wieg op marktplaats kopen en er een gratis Maxi-Cosi bij krijgen. Vijftig tinten groene kleurstalen bestellen. Vinho Verde of Pistachio?

Subscribe now

Als je de afgelopen maanden zou schilderen, dan zou ik denken aan de stijl chiaroscuro. Een spel van licht en donker. Het gevoel dat er storm op komst is. Ademen is zwaarder. Als ik langs de HEMA loop, ruik ik rookworst in 4K. De zon schijnt in kleuren die ik nog nooit eerder zag. De lucht is er zwanger van. En ik ook. En nu we er toch zijn, omarm ik de storm.

Xoxo

Maxence

Ps. Mocht je mijn substacks hebben gemist, dan weet je nu hoe het komt. En kun je misschien begrijpen waarom wekelijks schrijven even te veel is. Komende tijd ga ik proberen een maandritme te vinden. Ik doe wat ik kan, met wat ik heb, waar ik ben.

Vond je dit wat?
Geef het een like, reageer onder dit bericht of deel het met je vrienden ❤️ Bedankt!

Natuurlijk zou je wel kunnen stellen dat er zulk soort lijfelijke categorieën bestaan. Zoals het type ongeschoren-behalve-dan die-ene-haar-op-grote-tenen, of het type dat je eerder bij moeilijk klimtoestel van de niet nader te noemen sportschoolketen verwacht of een type dat je juist goed kunt herkennen aan vrijhangende appendages*.
En was het dus op zich een valide conclusie geweest dat ik het ging hebben over lichaamstypen, ware het niet dat dit op basis van een verkeerde aanname is. Namelijk, de premisse dat je na een dagbezoek aan een wellnesscenter überhaupt nog verschillen tussen blote lijven kunt waarnemen. Want, beste lezer, het blijkt namelijk zo te zijn dat wanneer iedereen in collectief langer dan 15 minuten naakt is, er bijna geen onderscheid tussen verschillende lijven meer lijkt te bestaan. Het is haast schrikbarend hoe weinig het lichaam nog opvalt wanneer je naakt bent in een saunacoalitie. Ik heb dan ook een sterk vermoeden dat het woord eenheidsworst ooit in een zweethut is verzonnen.

Het enige dat in mijn ervaring nog wel nuttig is om aan het uiterlijk te herkennen is de handdoek of badjas die iemand anders aanheeft, zodat je voor het gemak nog eens naar een zweetmaatje, waar je tijdens de opgieting overdreven naast zat te puffen, kunt zwaaien wanneer je met je vijfde bordje langsloopt tijdens het buffet.

De vier typen die je tijdens de baden door kunt spotten hebben niets te maken met hun figuur, maar alles met hun bijfiguur.

Subscribe now

Je hebt allereerst saunagangers, zoals mijn vriend en ik, die als stel naar binnen gaan (en meestal ook weer als stel - soms met iemand meer of minder - vertrekken). In de kleedkamer zijn ze soms nog wat ongemakkelijk, maar door hun gedeelde verbinding bewegen zij zich al snel met gemak door de ruimte. De ene gaat alvast snel even plassen, terwijl de ander nog rustig de onderbroeken in de kluis kan opbergen. Vervolgens wordt er gedoucht, het liefste naast elkaar, met wat NPC-achtige opmerkingen. Bijvoorbeeld over de geur van de gratis zeep. Met daadkracht en een timetabel racen zij de ganze dag zo veel mogelijk sauna’s, opgietingen en baden langs. Net als de AH glazenzegels sparen zij ze het liefst allemaal. Het Stel puft tegelijk, doet mee aan het WK synchroon-zweten en staan zonder iets te zeggen tegelijk op om naar de uitgang te lopen. Dit zijn in mijn optiek de meest voorkomende figuren, maar dat kan optisch bedrog zijn.

Dan heb je het type dat denkt dat de sauna een D&D-campagne is. Ze brengen alles wat je precies niet wilt tijdens je dagje wellness: lawaai en gezelligheid. Wanneer je door de automatische schuifdeuren de tuinen in stapt, komt hun gelach je waarschijnlijk al tegemoet vanuit het bubbelbad. Dit is uiteraard De Vriendengroep. Bij een gemiddeld weekendbezoek kun je op een stuk of 2-3 groepen per dagdeel rekenen. Denk maar niet dat je daar als stel nog bij kan zitten. Wie denkt dat ‘ie over een kwartiertje toch wel aan de beurt is heeft het ook mis. Mocht je ze toch ergens anders dan tussen de bubbels treffen, dan is dit waarschijnlijk vijf man breed bij het lopend buffet, waar zij en groupe al het brood. Ik begrijp vrij weinig van dit type.

Nog minder begrijp ik van het type dat denkt het een waanzinnig goed idee is om elkaar voor het eerst te ontmoeten in een wellnesscenter. De plek waar je compleet naakt bent, geen privacy hebt en er moeilijk tussenuit kan piepen als je tijdens het eerste baantje zwemmen al weet dat je diegene niet mee naar de kerstborrel op werk zou durven nemen. Dit type, De First Dates, komt vaker voor dan je denkt en is niet bang om met de billen bloot te gaan. Letterlijk en figuurlijk. De succesvolle dates kun je namelijk niet alleen herkennen aan het nerveuze gefriemel en blozende wangen, maar zeker ook aan de mate van oversharing: 80 op een schaal van gênant. Het liefst kletsen zij er lekker vrij op los binnen gehoorafstand van een publiek dat met een schuin hoofd meeluistert. Hotspot voor dit type: de voetenbadbank, middelste rij. Aantal kinderen uit eerdere huwelijken: één. Het is mijn eigen aanname, maar ik geloof er heilig in dat de mensen die tegelijk de sauna inlopen en vervolgens elk in een andere hoek gaan zitten ook tot het first date type behoren - maar dan de onsuccesvolle categorie.

Dan blijft er nog maar één over. Letterlijk. De solist. Ik beeld mij in dat dit het type is dat uitermate zelfverzekerd en relaxed is. Deze persoon heeft niemand nodig en loopt met rechte rug en ferme tred, hoppa, het ijsbad in. Ik zag zelfs een solist die er een farao dans in deed, heus. Hoogstwaarschijnlijk komt er alleen een maandabonnement en 800 uur leestijd van zelfhulpboeken aan te pas. De solist komt verder alleen (duh), spreekt niemand, heeft het sereniteitsniveau van het level een boswachter meets tapir bereikt. Hij ziet eruit alsof hij net wakker is uit een powernap van 11 uur, nergens een uitgesproken mening over heeft, zich door niets laat opjagen en niet lang ergens blijft plakken. Tenzij er een first date plaatsvindt bij het voetenbad, dan is dit waarschijnlijk degene die ernaast (doet alsof die) een boek leest. Dit type saunaganger doet mij denken aan wat regisseur Pieter Kramer in een boekrecensie zei toen hij op driekwart was van de autobiografie Altijd van je af van Arjan Ederveen: ‘Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die zo totaal anders is dan andere mensen,’ en ik houd er van.

Er is in mijn ervaring ook een moment op een spadag waarop de hoedanigheid van figuren in de sauna geen uitdrukking meer geeft aan de verschillende typen saunagasten, maar waar elk mens zich weer moet overgeven aan moeder natuur. Iets heel simpels dat al onze eigenzinnigheden reduceert tot één grote soep van menselijkheid - het lopend buffet. Deze eetgelegenheid opent zijn deuren om 17:30 uur stipt en je kan je badslipper er wedden dat alle types, van vriendengroep tot solist, al ruim een kwartier in de rij staan om als eerste aan te vallen.

Halverwege de middag hadden ook mijn vriend T. en ik enorme honger. Dat krijg je namelijk als je als stereotype Stel in noodgang langs alle sauna’s bent geracet en tussendoor enkel een mueslireep naar binnen hebt gewerkt in de kleedkamer. Daarom stelden we ons bij de tweede ronde buffet al vragen als: ‘Hoe erg is het om als vegetariër de hertenbiefstuk te eten?’ Normaal gesproken blijft het bij een theoretische vraag. Maar ik moet toch echt toegeven dat wij, het zogenaamde vegakoppel**, ons hebben gestort op alles wat er maar te eten was. ‘It’s a jungle out there’, zei mijn vriend buiten adem van de strijd om het sorbetijs. Ik veegde al knikkend de stroop en oude kaas kruimels van mijn nog steeds natte badjas en begreep op dat moment pas de essentie van een wellnesscenter. De plek waar iedereen ongegeneerd zichzelf is: de wildernis.

Xoxo

Maxence

*Deze typen zijn door de schrijfster met niemand specifiek in gedachten opgepent. Mocht je toch denken dat het over jou gaat weet ik nog een goede therapeut. Weet dat ik niemand heb willen beledigen!!!

**Ik beloof dat we komende week weer enkel vega eten.

Vorige week vrijdag blies ik 34 kaarsjes uit. Figuurlijk dan, letterlijk waren het er drie. Zorgvuldig door mijn lieve vriend T. in een dik stuk carrot cake gestoken die hij speciaal voor mij op de fiets bij de beste bakker in de stad op heeft gehaald. En dat was speciaal, want T. heeft net als ik al een paar dagen buikgriep doordat we zelf geraapte wilde oesters hadden gegeten aan de Oosterschelde het weekend daarvoor (doe het niet!). De weken daarvoor was ik ook al weken af en aan ziek van een verkoudheidsgriep en stress op werk, waardoor ik dan weer ziek werd en waarvan ik dan weer stress kreeg. Dit noem ik de circle of doom, je kent het misschien wel.
Hoe dan ook, het schrijven wil dus ook nog steeds niet heel erg lukken sinds ik terug ben van zomervakantie, vergeef me. Maar nu ik weer een weekje herfstvakantie heb, heb ik wel iets over mijn verjaardag op papier kunnen zetten. Namelijk de gedachte die ik elk jaar heb; dat ik jarig zijn zuigt en ik verjaardagen sowieso maar een vreemd concept vindt.

‘Waarom moet dat zo nodig gevierd worden?’ vroeg ik aan mijn vriend terwijl ik met moeite een zoete, plakkerige hap naar binnen stouw. Ik kan me mateloos irriteren dat hij per se wilt dat ik mijn verjaardag vier. Want ook hij vindt het verschrikkelijk om in het zonnetje te staan en om voor de ogen van een groep mensen cadeautjes uit te pakken. Toch pusht hij me elk jaar weer om mijn verjaardag toch te vieren. ‘Het gaat in zekere zin ook niet om jou, maar om de mensen die graag willen vieren je in hun leven bent. Misschien dat je het zo kan zien?’ zegt hij dan met een zacht klopje op mijn bovenbeen. Mijn vriend is volgens mij een stuk wijzer dan ik.

Natuurlijk zou ik het ook kunnen zien als een moment om te vieren dat ik überhaupt lieve vrienden heb die mij willen vieren. En hoe blij ik met hen ben. Als een soort meta-verjaardag. Maar stiekem was ik er maar blij mee dat dit jaar mijn verjaardagsborrel niet door kon gaan door een zeer besmettelijk virus. Het telefoontje van mijn moeder en appje van mijn vader in de groepsapp van zijn gezin zijn namelijk meestal al genoeg om me voor rest van de dag in een pesthumeur te krijgen. Ik weet niet wat ik erger vindt: dat ik de crazy dochter moet zijn die haar ouders op afstand houd of dat ik door het gedrag van mijn ouders in mijn jeugd en hun gebrek aan zelfreflectie, nog door elk contact met hen last krijg van posttraumatische stress.
‘Laat mij maar helemaal alleen op de bank verrotten vandaag hoor. Ik red me wel. Morgen ben ik er weer!’ roep ik daarna dan dramatisch vanonder een dekentje naar T. die onverstoord verder gaat met taart aansnijden.

Wat ook gebeurt als ik ergens weerstand voor voel (niet alleen op mijn verjaardag) is dat mijn brein het onderwerp waar ik me tegen afzet gaat overanalyseren en ik in een zeer gepassioneerde rant beland. Zo bedenk ik me vanonder het dekentje waaronder ik lig te niezen (ja, ja, ik ben allergisch voor katten, maar heb er twee) bijvoorbeeld dat het eigenlijk heel raar is dat we nog steeds een nieuw leven vieren lang nadat we al geboren zijn. En al helemaal dat dat dan elk jaar is. Terwijl, als je geboren wordt ben je meestal al 9 maanden oud, sommigen iets korter of langer natuurlijk. Waar zijn die maanden dan gebleven in onze leeftijd? ‘Weet je, eigenlijk ben ik niet 34 geworden vandaag, maar ben ik al 34 en 9 maanden! Waarom tellen we verjaren niet vanaf conceptie? Of vanaf het moment dat je een eerste schop gaf? Of vanaf de eerste keer dat de moeder misselijk werd van een komkommerlucht? Verjaardagen elk jaar vieren slaan gewoon allemaal HELEMAAL NERGENS OP DUS GRRRRR!!!!!’

‘Is goed,’ zegt T. verrukt en aan zijn ingenomen lach kan ik al zien hoe laat het is, ‘dan vieren we je verjaardag voortaan elke negen maanden in plaats van elk jaar!’ Daar heeft ‘ie me mooi tuk.

Tips om je verjaardag te overleven als dit veel negatieve gedachten of herinneringen oproept en je daarom liever niet uit bed komt:

• Misschien mis je het, net als ik, op je verjaardag extra erg dat je geen liefdevolle, gezonde ouders hebt gehad die je aandacht gaven en er voor je konden zijn. Mij helpt het dan om een warm theetje te maken, onder een dekentje op de bank te gaan liggen en een wekker te zetten. In die tijd mag ik dan even heel erg verdrietig van mezelf: huilen, dagboek schrijven, mokken vanonder een dekentje. Whatever works. Dit is mijn safe space voor ongegeneerd zelfmedelijden.

• Een verjaardag brengt soms zo veel herinneringen mee die dan weer gevoelens op roepen. Dan vergeet ik wel eens dat die gevoelens niet meer passen in het nu. Als ik mijn hart even heb laten luchten, kan realistisch naar mezelf kijken helpen om die gevoelens weer op hun juiste plek op de tijdlijn te zetten: in het verleden. Ik bedenk me hoe ver ik al ben gekomen door alle jaren. Hoeveel moed ik heb gehad en nog steeds heb om door te gaan. Hoe trots ik kan zijn op wie ik nu ben en hoe ik nu mijn eigen leven leef. En dat een stomme verjaardag toch niet datgene is wat me naar beneden kan halen, na alles wat ik al heb doorstaan?! Nee, precies.

• Soms zit ik er heel diep in en willen de verdrietige gedachte of herinneringen niet stoppen. Dan zet ik soms een aflevering van een hele grappige comedy serie op. Lachen helpt als gezonde afleiding en het patroon tijdelijk te doorbreken.

• Daarna dwing ik mezelf om op te staan en rond te springen of dansen door het huis, soms op muziek, soms niet - 10 minuten is voor mij meestal genoeg om weer wat energie in mijn armen en benen te voelen en uit de freeze-modus te komen. Wandelen kan sommigen ook helpen, maar dat is voor mij vaak een stap te ver op zo’n dag.

• Ik zoek iemand op waar ik nog wel een diepe connectie mee heb en met wie ik kan praten over hoe ik me voel of juist even over iets heel anders kan kletsen en mee kan knuffelen. Dit is voor mij vaak mijn partner, maar ook hechte vriendschappen zijn hier zeer geschikt voor als je geen partner hebt.

• Als je niemand in de buurt hebt op je verjaardag, hoop ik dat je aardig kan zijn naar jezelf ook al snap ik dat dit lastig kan zijn. Ik ben ook wel eens helemaal alleen geweest. Het enige wat mij toen hielp is mild zijn naar mezelf en goed voor mezelf zorgen. Alles gaat gelukkig voorbij, ook je verjaardag. 💌

Xoxo

Maxence

De laatste weken was het akelig stil van mijn kant, want er dienden zich wat andere dringende dingen aan: mijn vriend T. is naar mijn appartement verhuisd, we moesten dozen uitpakken en reisden daarna gelijk twee weken door Kroatië. Ik was duidelijk met mijn hoofd bij andere dingen en was helemaal vergeten een out of office naar jullie te sturen (is het moreel verantwoord om mijn ADHD de schuld te geven?), sorry!

Anyhoeee: ik ben er weer!

Alleen, nu ik weer achter mijn laptop zit mist er iets wat wel vaker mist als het goed met me gaat: inspiratie. Dus wat moet je dan? Mijn lieve vriendin Charlotte schreef een tijd terug een substack geïnspireerd op Nicolien Mizee en dat inspireerde mij weer om ook eens te experimenteren. Dus nu ik hier toch ben, lijkt me dit wel een geschikt moment hiervoor.

Mijn goeroe voor dit experiment is niet Nicolien Mizee, maar niemand minder dan Joost Oomen. Ergens dit jaar zat ik op het puntje van mijn stoel in de bovenste zaal van de Stadsschouwburg in Utrecht. Nu is die zaal op zichzelf al fantastisch, want de creatieve decormedewerkers toveren deze zaal elke keer weer om tot een totaal setting, zodat het lijkt alsof ik er elke keer voor het eerst kom. En met Joost Oomen in die zaal werd het al helemaal een fantasiewereld. De voorstelling heette Over liefde in tijden van hopjesvla. Waar het verhaal precies over ging is moeilijk achteraf uit te leggen. Dit moet je gewoon gezien hebben.

Ik hoorde voor het eerst van Joost, net als velen met mij, door zijn iconische gedicht dat hij schreef toen hij eerst drie kannen koffie had gedronken, toen drie kannen thee, toen drie uur lang zijn pis had opgehouden, toen heel veel jazzdrumssolos had geluisterd en dat gedicht heet “Een blok cement op zolder vinden". Dit is op zichzelf al een poëtisch meesterwerk, maar het is Joost die het compleet maakt. Sindsdien ben ik fan. En dat zegt wat, want ik ben van weinig bekende mensen echt fan.

Zodra Joost spreekt gaat er een klepje in mijn hart open. En dat klepje gaat denk ik niet meer dicht. Joost laat iets in mij smelten en veroorzaakt een bepaald soort zachtheid. Een zekere mate van mildheid. En dat is wel bijzonder in deze barre tijden in de wereld. Hij leert me hoe je op een andere manier naar dingen kan kijken. Hoe op het oog bizarre of vervelende dingen ook veel liefde kunnen brengen.

Ik ben bij lange na geen genie zoals Joost Oomen, en ik weet zeker dat ik hem nooit kan evenaren. Toch wil ik als een soort ode proberen (met nadruk op proberen!) een stuk te schrijven in de stijl zoals hij dat met eerdergenoemde gedicht heeft gedaan. Aangezien ik net ben gaan samenwonen en kleine irritaties soms wat van mijn mildheid vraagt tot ik weer het nieuws aanzet in de ochtend, leek me dat wel een geschikt onderwerp. Nou, daar gaan we.

Subscribe now

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden en denken dat er nog wat in zit

Een lege pot pindakaas in de kast vinden en hem uit het raam werpen

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een natte handdoek op het bed zien liggen rotten

Een natte handdoek op het bed zien liggen rotten en hem om de reden vragen

Een natte handdoek op het bed zien liggen rotten en hem vervloeken

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een sok half begraven in de bankspleet zien slapen

Een sok half begraven in de bankspleet zien slapen en de gaten in zijn neus kunnen tellen

Een sok half begraven in de bankspleet zien slapen en hem als een fossiel met een kwast en pincet tussen het zand uit vissen

Een vaatwasser openen die nog vol is van schone borden en bekers

Een aanrecht vol koffie krummels aantreffen

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een hand die nooit stil ligt

Een oneindigheid aan dingen beter weten

Een vork vasthouden met de duim en vingers omgekeerd

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pindakaaspot

Een lege pindakaaspot

Een lege pindakaaspot

Een nieuwsbericht lezen over kernbommen

Een containerhuis zien zonder ramen naast mijn nieuwbouwhuis

Een kind in de nacht om zijn ouders horen schreeuwen

Een kind dat sigaretten voor zijn ouders haalt

Een gezin dat aan de grens vast staat

Een gezin dat aan de grens van de dood staat

Een druppel op een gloeiende plaat zien branden

Een nieuwsbericht verscheuren over gelukszoekers

Een lading helikopters vol speelgoedtreinen sturen

Een trein vol nieuwe huizen sturen

Een emmer kernbommen begraven tussen de bankspleet

De hemel aan een touw naar beneden willen trekken

De hemel aan een touw naar beneden trekken

Verdomme de hemel aan een touw naar beneden trekken

Ik wil de hemel aan een touw naar beneden trekken

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een nieuwsbericht lezen en naar de keukenkast rennen

Godzijdank een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een natte handdoek op het bed zien rotten en er op gaan liggen tot je thuis komt

Een sok half begraven in de bankspleet laten zitten als talisman

Een hand die nooit stil ligt en hem met de mijne vastklampen tot ikzelf stil wordt

Een oneindigheid aan dingen niet beter weten, maar je altijd gelijk geven

Een kop koffie drinken die jij hebt gezet

Een kop koffie drinken die jij hebt gezet in de vroege ochtend toen ik nog in bed lag te dromen

Een kop koffie drinken die jij hebt gezet en de krummels op het aanrecht aantreffen

Een aanrecht vol koffie krummels aantreffen als liefdesbrief

Een slof sigaretten naar de maan smijten als liefdesbrief

Een kernbom inslikken en in duizend helikopters laten ontploffen als liefdesbrief

Een lege pot pindakaas in de kast vinden als liefdesbrief

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Een lege pot pindakaas in de kast vinden

Godzijdank een lege pot pindakaas in de kast vinden.

Xoxo

Maxence

Deze vrijdag was de eindafsluiting van mijn eerstejaars studenten. Ik keek met tranen in mijn ogen van trots naar wat die gasten allemaal hebben gepresteerd in een jaar tijd. En tegelijkertijd dacht ik ook terug aan mijn eigen jaar. Een jaar waarvan ik eigenlijk dacht dat ik het niet ging overleven, laat staan dat ik zou gaan floreren. Vorige zomer sprong ik in het diepe als docent bij een hogeschool. Was ik daar klaar voor? Absoluut niet.

“Jij springt altijd in zeven sloten tegelijk” zei mijn moeder vaak, maar deze duik ging wel erg snel, zelfs voor mij. Niet zo lang daarvoor was ik nog uit een rotperiode gekropen (stomme baan, stomme stress, stomme trauma’s), maar nu lag de horizon opeens open. Misschien iets te open. Ik had werkelijk waar geen idee waar ik aan begon, maar daar ging ik:

• Loopbaanadviesgesprek in april

• Een week later zag ik een vacature voor docent die precies aansloot op mijn specialisatie

• Een paar dagen later knalde ik een nieuw CV en motivatiebrief mijn mailbox uit

• Werd afgewezen vanwege een “andere kandidaat met onderwijservaring”

• Werd in juni teruggebeld, omdat ze toch nog ruimte voor me hadden kunnen maken in het team

• Nam ontslag bij de plek waar ik werkte als contentstrateeg (bye, bye)

• Tekenende een week later een contract

• Ging nog even snel op vakantie

• Stond in september voor het eerst voor de klas

• Startte in oktober de deeltijd docentenopleiding

• Nu is het weer juni en krijg ik mijn certificaat: officieel docent.

Deze baptême du feu van snel schakelen, nieuwe dingen leren en voortdurend improviseren verdubbelde mijn werkplezier en bezorgde me bijna een complete inzinking. Deels omdat ik zonder enige vorm van onderwijskennis binnen twee weken solo voor de klas stond, gelijk ook leerteambegeleider (een soort mentor) werd van 20 eigenwijze Gen Z’ers, naast het lesgeven ook nog zelf moest studeren om les te mogen blijven geven, diagnose adhd kreeg en een traject met coaching en medicatie begon, wekelijks een substack wilde pennen en... oh je weet wel... ook nog een soort van evenwichtig en gezond leven probeerde te organiseren.

Maar luister: ik ben ontzettend dankbaar dat ik niet in paniek raakte toen ik hoorde over didactiek, summatieve toetsen, Korthagen, portfolio’s en assessments. Dankbaar dat ik mezelf nu eens niet heb wijsgemaakt dat ik nog niet goed genoeg was, dat ik het beter kon uitstellen, dat ik het nooit allemaal voor elkaar zou krijgen.

Ik ben dankbaar dat ik de moed had het te proberen en door te gaan, ook al voelde ik me er totaal niet klaar voor.

Want weet je wat er gebeurde? Door mijn ondoordachte gegoochel heb ik honderden nieuwe studenten geholpen met hun eigen ontwikkeling, connecties gemaakt met tientallen nieuwe collega's en zelfs nieuwe vrienden ontmoet. Mijn 'doe het, ook al is het eng'-mentaliteit heeft me dit jaar meer zelfvertrouwen en voldoening gegeven dan ik ooit heb gekend. Het gaf me ruimte om te groeien, om impact te maken. Het bewees dat ik capabel ben precies zoals ik ben, veerkrachtig en in staat om moeilijke dingen te doen die de moeite waard zijn.

Eén van mijn studenten, die in het begin van het jaar nog heel veel weerstand gaf, zei een paar weken geleden tussen neus en lippen door: "Weet je wat ik van jou het meest heb geleerd? Dat alles uiteindelijk altijd weer goed komt, dat ik het kan, als ik het maar gewoon doe." Uit de mond van een negentienjarige die net zijn eerste jaar heeft doorstaan, is dit denk ik toch wel het grootste compliment dat ik ooit heb gehad.

Dus laat me je dit vragen…

Heb je al veel te lang ergens over zitten piekeren of aan zitten sleutelen? Gebruik je 'ik ben er nog niet klaar voor' als excuus voor je twijfel en angst? Zit je te wachten op het perfecte moment voor dat creatieve project, die carrièreswitch, die uitdagende cursus, die lastige beslissing, die nieuwe koers?

Dan weet ik dit zeker: je hoeft je niet honderd procent voorbereid te voelen, alleen maar gewillig. Je hoeft nog geen zelfvertrouwen uit te stralen, alleen maar nieuwsgierigheid. Je hoeft je niet klaar te voelen, alleen maar bereid.

Bereid om op jezelf te vertrouwen, om een risico te nemen, om een stap vooruit te zetten en jezelf te laten zien wanneer datgene waar je ooit van droomde, werkelijkheid wordt.

Klaar of niet, daar ga je.

Subscribe now

Vijf dingen die helpen als je twijfelt iets nieuws te proberen:

• Begin klein, droom groot - Je hoeft niet meteen het hele gebouw neer te zetten, leg gewoon de eerste steen. Welke kleine stap kan je vandaag, nu, al maken?

• Schrijf op een briefje: “Ik wil dit. Ik kan dit. Ik ben sterker dan ik denk. Ik kan dingen die moeilijk zijn. Ik ben die moeite waard.” Plak het op je spiegel.

• Falen is leren - Pakt het toch niet uit zoals je zou willen? Elke fout is feedback, elke misstap is een nieuwe ervaring. Zoals John Wooden zo mooi zei: “If you're not making mistakes, then you're not doing anything.”

• Zoek mensen die je aanmoedigen - Omring jezelf met mensen die in jou geloven, ook als jij dat zelf nog niet doet. Heb je niemand die je steunt? Zoek nieuwe vrienden aub! En het kan helpen te praten met een loopbaanbegeleider, coach of therapeut. Dat zijn fijne mensen die bestaan om naar je te luisteren en je te steunen. Heb ik ook gedaan, is niks mis mee.

• Gun jezelf de poging - De meeste mensen denken dat ze niet goed genoeg zijn, zo lijkt het. Ik ook. Maar goed genoeg is vaak meer dan genoeg. Gun jezelf de poging tot een leven waar je blij van wordt.

Xoxo

Maxence

En ze hebben gelijk. Het zijn niet alle mannen die vrouwen slecht behandelen. Maar de uitspraak zat me dwars op een manier die ik niet meteen kon benoemen. Tot ik realiseerde dat deze zin – die ik echt zo vaak hoor – juist het probleem is. Een elegante manier om jezelf buiten schot te houden. Dus besloot ik een brief te schrijven aan jullie, alle mannen. Want we moeten het toch echt samen doen.

Subscribe now

Beste mannen,

Ik wil jullie een verhaal vertellen. Eigenlijk meerdere verhalen. Verhalen die samen mijn leven vormen, en dat van zoveel andere vrouwen.

Ik was acht toen ik voor het eerst begreep dat de wereld anders naar me keek omdat ik een meisje was. Oudere mannen op straat die dingen zeiden die ik niet begreep, maar die me wel een ongemakkelijk gevoel gaven. Op de basisschool sloegen jongens me – niet omdat ik iets verkeerd had gedaan, maar gewoon omdat ik een meisje was. In groep 8 ontdekte ik dat klasgenoten foto's maakten onder onze rokjes. Kinderen nog, die al leerden dat meisjeslichamen iets waren om stiekem te bekijken.

Op mijn zeventiende ging ik naar een hockeyfeestje. Ik herinner me nog de opwinding van uitgaan, de vrijheid die ik voelde. Maar iemand deed iets in mijn drankje. Die avond leerde ik dat mijn lichaam niet van mij was, maar iets waar anderen over konden beslissen.

Tijdens mijn studie fietste ik 's nachts naar huis na het uitgaan – zoals zoveel studenten doen. Een auto vol mannen volgde me, riep dingen naar me. Ik trapte zo hard ik kon, mijn hart bonkte in mijn keel. Op straat werd ik, te veel keren om op te noemen, na etentjes met vrienden achternagelopen, bevloten, terwijl ik stevig doorliep met een fietssleutel tussen mijn vingers geklemd. In de bus in Utrecht greep iemand in mijn bil. Andere passagiers zagen het, maar keken weg. In een Amsterdamse club werd ik aan mijn nek meegesleurd uit het rokershok terwijl ik schreeuwde en om me heen sloeg. Ik moest mezelf bevrijden. Waar was de hulp?

Op mijn 24e was ik in een zwembad met vrienden. Een vriend van vrienden raakte me meerdere keren aan op een manier die niet oké was. Mijn zogenaamde vrienden van die tijd stonden twee meter verderop. Ze zagen het, maar deden niets. Later, toen ik op mijn 25e innig stond te dansen met een vriendin werden mannen agressief uit jaloezie. Alsof onze vreugde hun bedreigde. Op mijn dertigste werd ik in een kwetsbare periode door een man die ik vertrouwde in mijn slaap, en dus zonder toestemming, betast.

En er zijn nog tientallen verjaardagen waar ik als enige boos werd om mannen die onderling oneerbiedige grappen maken over vrouwen, waarbij de rest van het gezelschap schaapachtig stil is. Tientallen keren in de kroeg waarbij ik de enige ben die dronken mannen met losse handjes van vriendinnen weg sla.

Dit is zijn verhalen uit mijn eigen leven. Ze lijken extreem, maar dit is de realiteit van vrouw zijn. Van alle vrouwen die ik ken kan ik zonder moeite soortgelijke verhalen opnoemen. En het had dus net zo goed een verhaal van jullie zus kunnen zijn. Jullie dochter. Jullie moeder. Jullie vriendin.

Want dit zijn niet de verhalen van "slechte vrouwen" of vrouwen die "erom vroegen". Dit zijn de verhalen van gewone meisjes en vrouwen die gewoon hun leven probeerden te leiden. Naar school gingen, studeerden, uitgingen, plezier maakten buitenshuis.

Als ik deze verhalen vertel aan mannelijke vrienden, reageren ze vaak begripvol. Ze zijn geschokt, zeggen dat het vreselijk is dat iemand dit heeft meegemaakt. Maar dan volgt er vaak iets als: "Maar zo ben ik niet, toch? Er zijn ook nog goede mannen hoor."

En dat klopt in een zeker zin. Jullie zijn niet allemaal slecht. De meesten van jullie zijn waarschijnlijk lieve vaders, zorgzame partners, loyale vrienden. Mannen die nooit bewust een vrouw pijn zouden doen. Ik geloof dat echt.

Maar hier beginnen de moeilijke vragen. Want wat is "goed zijn"?

Ik denk aan die momenten in mijn verhalen waarin andere mensen keken en niets deden. De passagiers in de bus. Mijn vrienden bij het zwembad. De mensen in die club. Waren dat "goede mannen" die gewoon niet wisten wat ze moesten doen? Of waren het mannen die dachten: "Zolang ik tenminste maar niets verkeerd doe, gaat het mij niks aan"?

Want hier ligt naar mijn mening het probleem met de zin "het zijn niet alle mannen". Natuurlijk zijn jullie niet allemaal daders. Maar wanneer jullie dat zeggen, wie verdedigen jullie dan? De vrouwen? Of jezelf?

Ik heb lang getwijfeld of ik deze brief moest schrijven. Ik wil ook niet meer frictie en polarisatie komt dan er nu al is. Maar. Jaarlijks worden volgens Amnesty International en het CBS meer dan veertig vrouwen in Nederland slachtoffer van femicide. Vrouwenmoord. Dat zijn er veertig te veel. En 49 procent van de vrouwen voelt zich onveilig op straat 's avonds, tegenover 18 procent van de mannen. Wij leven met een constante waakzaamheid die jullie leven niet zo sterk bepaalt als het onze.

Stel je voor dat het jouw dochter was die gedrogeerd werd op dat feestje. Jouw zus die werd achtervolgd. Jouw partner die werd aangerand terwijl vrienden toekeken. Zou je dan nog steeds zeggen: "Het zijn niet alle mannen"? Zou je dan niks doen en wegkijken?

Natuurlijk zijn niet alle mannen daders. Maar voor echte verandering hebben we wel álle mannen nodig. En dat begint met erkennen dat "goed zijn" meer is dan gewoon zelf geen kwaad doen.

Wij vrouwen hebben jullie nodig om niet weg te kijken. Om in ons te geloven. Ons te begrijpen. Maar ook om iets te doen. Om die vriend aan te spreken wanneer hij een meisje lastigvalt in de club of op straat. Om op te komen voor de vrouwen, ook als jij niet de oorzaak bent. Om andere mannen aan te spreken op hun gedrag, wanneer zij iets hatelijks zeggen op een feestje.

Als je blijft zeggen "ik ben het niet", help je vooral je eigen ego. Je houdt jezelf buiten schot, zodat je niet hoeft na te denken over je eigen rol. Zodat je niet het moeilijke gesprek hoeft aan te gaan met die ene vriend. Zodat je die vervelende opmerkingen kunt weglachen. Want jij was het niet. Zo houd je het probleem in stand bij mannen die alleen kunnen of willen luisteren naar andere mannen. Want geloof me, de meeste vrouwen schreeuwen in de lucht. We worden niet serieus genomen, niet gehoord.

We hebben jullie nodig om bondgenoten te zijn. Actieve deelnemers om de wereld te verbeteren voor elkaar.

Dus hier zijn een paar concrete dingen die jullie kunnen doen:

• In het dagelijks leven: Als je niet weet hoe je kan helpen: vraag wat iemand nodig heeft. Lees je in, er zijn genoeg boeken en online bronnen en te vinden. Spreek je vrienden aan als ze seksistische grappen maken of vrouwen objectiveren. Een simpel "Wat je zegt vind ik niet oké" kan al verschil maken. Maak het onderwerp bespreekbaar met andere mannen tijdens een etentje met de guys. Geloof vrouwen als ze hun verhalen vertellen, ook al zijn ze pijnlijk om te horen.

• Op stap: Grijp in als je ziet dat een vrouw wordt lastiggevallen. Vraag haar of alles oké is. Leid de situatie af. Geef het goede voorbeeld. Wees de bondgenoot die wij nodig hebben.

• Thuis: Praat met je zonen over consent en respect. Leer ze dat "nee" altijd "nee" betekent. Niet alleen in woorden, maar ook in hoe je jezelf in het dagelijks leven verhoud tegenover vrouwen. Toon ze wat het betekent om een vrouw als gelijke te behandelen.

• Online: Spreek je uit tegen vrouwenhaat en seksisme op sociale media, wanneer je haatdragende comments ziet. Ook als het ongemakkelijk is. Ook als je vrienden het zijn die deze dingen posten.

Het gaat niet om schuld, maar om de verantwoordelijkheid die we samen hebben. Het gaat erom dat jullie je macht gebruiken – want ja, als man heb je nog steeds meer macht in deze samenleving – om die wereld te creëren waar we allemaal naar verlangen.

Een wereld waar een meisje van acht niet wordt lastiggevallen op straat. Waar vrouwen 's avonds veilig naar huis kunnen lopen. Waar wij niet hoeven te leven met de constante waakzaamheid die nu ons leven bepaalt.

Die wereld kunnen wij niet alleen creëren. Daarvoor hebben we jullie nodig. Alle goede mannen die niet zeggen dat zij niet het probleem zijn.

Bewijs het dan.

Groetjes van een vrouw die niet wegkijkt.

Xoxo

Maxence

Op mijn negentiende wist ik zeker hoe ik gelukkig zou gaan worden: met een bucketlist. Mijn hele leven had ik op rantsoen geleefd. Mezelf beperkt en geschikt naar de denkbeelden en wensen van mijn ouders. ‘Wie ben ik eigenlijk?’, dacht ik vaak. Maar toen ik ging studeren, was het tijd om eindelijk écht te gaan leven. Het was toch zeker niet de bedoeling dat ik heel mijn leven onderdrukt bleef? Nee, het was tijd om te compenseren voor de verwaarlozing en ellende die mij was aangedaan en groots te gaan leven.

Ik herinner me niet veel van die tijd, maar wel dat ik me vaak verveelde. Ook al werkte ik twee baantjes naast mijn studie. Ik was helemaal klaar met de verhalen aanhoren van andere studenten die elke maand van hun studietoeslag op vakantie gingen, ‘Want pappie betaald toch de huur’. Op de slechtste dagen sloeg ik het college van die over en lag ik de hele dag in bed.

Mijn standaardinstelling was consumeren, dus bingde ik voor de tweede keer de hele serie House en at als een vat zonder bodem. Ik haalde drie keer per week McDonalds. Als lunch at ik vaak witte pistoletjes met mayonaise en rookworst (ik was duidelijk nog geen vegetariër). En van mijn toenmalige vriend S., met wie ik tijdelijk bij zijn ouders woonde, had ik de eigenschap overgenomen om literflessen cola te drinken in plaats van water. De ochtenden sloeg ik het ontbijt over. Dat dan weer wel.

Er zat niet alleen een gat in mijn maag, maar ook in mijn hand. Avondenlang was mijn grootste hobby scrollen op de website van de H&M. Zorgvuldig ploos ik alle pagina’s uit en vulde mijn winkelmandje met alles wat ik wilde hebben. Elke maand kocht ik dan in bulk een nieuwe garderobe, van mijn zuurverdiende geld. Om mezelf meer identiteit te geven probeerde ik steeds een andere stijl. Er was de hobo-stijl met rode fedora hoed inclusief veer. Een andere maand droeg ik alleen maar zwart en leer. Maar er was niet echt iets dat bleef plakken. Dat kon ook niet, want na een paar keer wassen waren de meeste kledingstukken al vormeloze zakken.

Op MySpace had ik ooit gelezen dat, als je ongelukkig bent, je heel simpel je hele leven om kunt gooien. De bucket-list was de katalysator. Het werkte heel eenvoudig: ik hoefde alleen maar een lijst te maken van alle grootse dingen die ik nog wilde doen voor mijn dood. Dit kostte me hooguit een paar uur. En zodra ik het opschreef zou ik er vanzelf naar gaan leven. Dan zou mijn leven gaan beginnen. Het doel was dus om zo groots mogelijke dingen te bedenken, om te compenseren voor alles wat ik in tot dan toe in mijn leven had gemist. Skydiven. In mijn eentje naar Bali. Trouwen. Ergens bekend om worden. Een koophuis kopen met walk-in closet. Een eigen bedrijf uitbouwen tot een imperium. Hoe grootser, hoe beter.

Maar hoe grootser ik wilde leven, hoe groter het gat werd van binnen, hoe meer ik dingen wilde die ik niet had en hoe leger ik me voelde. Elke minuut stond in het teken van wat ik nog niet had gedaan, gekocht, bereikt. Wat je aandacht geeft groeit, zegt men wel eens. Ik denk wel dat dit klopt. Een emmer vol grootse dromen is leuk, totdat je er achter komt dat er helemaal geen bodem is om ze te laten groeien. Voor ik het wist draaiden mijn dagen om het vullen van die emmer, in plaats van de dingen doen die mij daadwerkelijk blij maakten.

Afgelopen maandag luisterde ik, zoals elke maandag, de podcast van Aaf & Lies. Wie mij een beetje kent weet dat zij inmiddels mijn spiritanimals zijn. Aaf zei daarin iets treffends, ongeveer zoiets: “niet is grootser dan een mooie dag hebben”. En ik denk dat ze gelijk heeft. Ik weet het bijna wel zeker.

Tijdens mijn burn-out een paar jaar gelden stond alles gedwongen stil. Mijn emmer was leeg. Het waren moeilijke jaren. Jaren van niks kunnen doen, van niks meer willen. Maar het waren ook jaren van inzien wat echt de aandacht verdient. Van de focus leggen op de dingen die mij dagelijks echt blij maken. En dat zijn zeker niet de dingen die ik ooit opschreef in mijn bucketlist. Sterker nog, ik heb niks van die bucketlist ook echt gedaan. Toch ben ik nu eigenlijk best gelukkig.

Groots leven draait niet om grote dingen. Het draait om zoveel mogelijk mooie dagen hebben, waarin je simpelweg geniet. Van kleine dingen waar je hart van straalt, glimmers noem ik die. Toen ik dat ging inzien, mijn aandacht verschoof, veranderde mijn wereld toch nog bijna vanzelf.

Een lijstje glimmers

• Door mijn oogwimpers het zonlicht zien en de vogels horen fluiten terwijl ik langzaam wakker word, vlak voor de wekker gaat

• Vroeg opstaan en gelijk ontbijten met een bakje yoghurt eten en een krant

• De geur van versgemalen koffie

• Hardlopen langs huizen die net ontwaken

• Glimlachen naar de bouwvakkers in de straat

• De geur van mijn favoriete zeep onder de douche

• Mezelf een poging gunnen iets nieuws te doen

• Iets dat mislukt, maar niet als een mislukking voelt

• Fietsen

• Een boek lezen in de trein

• Grappen maken met collega’s

• Lunch eten in de zon

• Een mooie gevel zien en daar dan een foto van maken

• Een student een opdracht met gemak zien maken, waar hij eerst moeite mee had

• Iemand van de roltrap helpen, die niet naar beneden durft

• Iets in elkaar zetten. Lego. Een miniatuur huisje. Een kledingkast

• Afspreken met een goede vriend

• Schrijven

• Een plant water geven

• De bladeren aan de bomen groen zien worden

• Een game spelen waar je al lang naar uitkijkt

• Een tekening maken

• Een opgeruimd huis hebben

• Een nieuw recept proberen

• De smaak van augurk

• Mijn katten zien schrikken van een torretje

• Een kat op schoot hebben liggen

• De geur van schone lakens

• Mediteren voor het slapen

• Knuffelen

• De warme huid van mijn vriend onder de dekens

• Slapen zonder groots te dromen

Xoxo

Maxence

Laat ik beginnen met een disclaimer: ik ben geen fan van merken die geld verdienen aan de onzekerheid van vrouwen. Dove, met hun campagne "Keep her confident" voor de Super Bowl van 2025, is daar een perfect voorbeeld van. Een prachtige commercial die meisjes wil aanmoedigen om door te gaan met sporten, terwijl ze tegelijkertijd geld verdienen aan hun onzekerheid. De boodschap is pijnlijk helder: één op de twee meisjes stopt met sporten omdat ze worden bekritiseerd om hun lichaam. Het voelt als een soort corporate empowerment die me dubbel doet voelen - boos om de commercialisering, geraakt door de onderliggende waarheid.

Misschien is dat wel het verhaal van mijn leven: die constante strijd tussen woede en herkenning, tussen kritiek en kwetsbaarheid.

Ik weet niet of ik geboren ben om te rennen. Misschien ben ik geboren om te struikelen, om te vallen, om weer op te staan. Om mijn benen te leren vertrouwen, net zoals ik mezelf moest leren vertrouwen. Je benen zijn verhalen. Littekens zijn geschreven teksten, herinneringen die je meedraagt. Mijn linkerknie draagt een verhaal van een punt asfalt, van een zomer waarin ik mijn benen ging haten. Van het moment dat ik ophield met rennen, alsof het een privilege was voor mooie mensen dat me was ontnomen.

Ik herinner me hoe ik als kind rende. Onbezorgd. Mijn lange benen waren toen nog een belofte, geen last. De wereld was groot en open, en mijn beweging was pure vrijheid. "Kijk eens hoe snel ik al kan!" riep ik, trots als een paard dat zijn eerste wedloop wint. Maar de tijd verandert alles. Je benen krijgen littekens, je zelfvertrouwen barst, je relatie met je eigen lichaam verslechterd. Je innerlijke vrijheid verschuift als zandkorrels onder je voeten, onmerkbaar maar onverbiddelijk.

Er kwamen jaren van verstoppen. Jaren van lange leggings op dagen dat de zon brandde als een vernietigende blik. Jaren van vermijden, van onderdrukken. Steeds als ik probeerde te rennen, leek het alsof de wereld me tegenhield. Katers maakten mijn benen zwaar. Mannen in de sportschool die me vertelden hoe ik het 'beter' moest doen, alsof mijn beweging hun goedkeuring nodig had. Voorbijrijdende auto's met fluitende stemmen die me terugduwden in mijn eigen onzekerheid en in mijn huis. Mijn eigen stem was harder dan alle andere: "je mag niet gezien worden."

Toen een gebroken been op wintersport. Revalidatie. Maanden van geduld. Jaren van weer leren bewegen, weer leren vertrouwen. In twee jaar tijd woog ik minstens vijftien kilo zwaarder, met een zelfbeeld dat zo broos was als een oud servies dat elk moment kon barsten.

In therapie leerde ik veel, maar ook dat rennen meer is dan beweging. Het is goed voor jezelf zorgen. Het is ook ontsnappen. Het is je losmaken van de kettingen die je jezelf hebt omgelegd. Elke stap is een bevrijding, een simulatie van wegrennen van wat je bang maakt. Na EMDR-sessies trappelde ik mijn benen ik alsof mijn leven ervan afhing. Misschien deed het dat ook wel.

Afgelopen maandag was een mijlpaal. Ik liep voor het eerst in een renshort. Zweet in mijn haar. Rode wangen. De zon op mijn littekens. Geen zorgen meer over hoe ik eruitzag. Alleen maar het moment. Alleen maar bewegen. Zoals een hond moet rennen, zoals water moet stromen.

In “Intermezzo” van Sally Rooney die ik aan het uitlezen ben is er een hond die geboren is om te rennen, maar wordt opgesloten in een berging. Hoofdpersoon Ivan ontdekt hoe zijn hond wordt verstopt, verborgen, beperkt en besluit hem te bevrijden omdat hij van de hond houd. Net als die hond heb ik jarenlang mijn eigen beweging, mijn eigen vrijheid opgesloten. Tot het moment dat ik besef: sommige wezens zijn geboren om te rennen. Ze kunnen niet anders. En als je ze niet laat rennen, dan sterf je langzaam van binnen. Als je van jezelf houdt, laat je jezelf rennen. Laat je jezelf vrij. Er is niemand die kritisch kijkt naar de benen van een Whippet die majestueus door de velden rent.

Misschien is dat de les die Dove's commercial wilde overbrengen - niet om producten te verkopen, maar om te herinneren wat telt. Dat elk meisje, elke vrouw het recht heeft om te bewegen, om te rennen, om zichzelf te zijn. Om een renshort aan te trekken en met blote benen vol putjes en littekens een sprintje te trekken. Zonder oordeel. Zonder schaamte.

Ik ben geboren om te rennen. Niet altijd snel. Niet altijd perfect. Maar wel krachtig, wel vrij.

Subscribe now

Xoxo

Maxence

PS. Dit is de commercial van Dove:

Zoals wel vaker in dit soort programma's begint hun relatie spetterend, maar botsen de sterke persoonlijkheden al gauw. Olof, een man met het zelfinzicht van een baksteen, vindt het bijvoorbeeld een geweldig idee om tijdens de huwelijksreis aan zijn kersverse echtgenote te vertellen dat hij haar vriendin 'een leukerd' vindt. "Als het niet werkt tussen jou en mij, mag zij mij wel bellen," voegde hij er kennelijk nog aan toe, alsof hij een enorme gunst verleent. Femke vertelt in de ochtend erna dat Olof doodleuk foto's van potentiële dates op zijn telefoon laat zien aan zijn GETROUWDE VROUW, en vervolgens ook nog even meldt dat hij zéker weet dat expert Eveline hem ook wel ziet zitten. Als ze niet getrouwd was geweest, had het volgens hem absoluut iets kunnen worden. En om de cringe compleet te maken, roept hij op een gegeven moment verontwaardigd: "Ik ben echt niet geil!" – een ontkenning waar niemand om had gevraagd maar die alles zegt over zijn eigen onzekerheid.

Ik zat met half-open mond te kijken en dacht: wat doet deze man? Het was zo pijnlijk dat ik bijna naar een andere serie wilde aanzetten. Maar ik bleef natuurlijk gewoon kijken. En ik kon er zelfs niet mee ophouden er aan terug te denken. De expert waar Olof het over had, Eveline Stallaart, kwam in RTL boulevard met een scherp inzicht: "Als mensen een beetje pochen over dat ze andere mensen kunnen krijgen, dan willen ze eigenlijk heel hard zeggen: 'zie mij, ik ben de moeite waard'."

Die zin raakte me vol in mijn maag, en niet omdat ik net een hele zak chips had weggewerkt terwijl ik naar MAFS keek. Maar omdat ik mezelf erin herkende. Want hoe vaak gebruik ik niet allerlei omwegen om eigenlijk te zeggen: ik ben oké, toch? Ik mag er zijn? Alsjeblieft? Steeds maar weer op zoek naar bevestiging dat ik genoeg ben, de moeite waard. Als ik eerlijk ben, kost dat me toch wel 80% van mijn energie. Op z’n minst. Zelfs na jaren therapie lijkt het gewoon een standaardinstelling te zijn van mijn lijf.

Afgelopen week nog, na een op zich heerlijke dag met mijn vriend T. in de botanische tuinen in Leiden. De zon scheen, de planten bloeiden, we hadden een heerlijke lunch, een dag waar je eigenlijk niet over zou moeten klagen. Vond ik. Dus 's avonds in bed begon ik opeens een hele waslijst op te dreunen over wat ik allemaal niet leuk vond aan T. zijn gedrag die dag.

"Je zat de hele dag te zuchten en te zeuren," zei ik. "Alsof je je constant irriteerde aan mij." Ik voelde me een soort Sherlock Holmes die eindelijk het bewijs had gevonden dat mijn vriend me niet leuk vond zoals ik ben.

Die dag was mijn hoofd een flipperkast. Mijn ADHD brein had besloten dat het een prima dag was om alles tegelijk te zien, te willen, te voelen. Ik was van de ene bloem naar de andere gesprongen, letterlijk en figuurlijk, had vier verschillende gespreksonderwerpen tegelijk aangesneden en weer afgekapt, en vroeg me ineens middenin een verhaal over groentesoorten die je kan kweken af of ik thuis de katten wel eten had gegeven.

Niet heel gek op zich, dat mijn vriend dan naast me staat te zuchten. Misschien omdat hij zelf ook heel moe was, misschien omdat onze energieniveaus die dag gewoon niet matchten. Maar mijn onzekerheid vertaalde elke zeur in een afwijzing, elke blik op zijn telefoon in een bewijs dat ik 'te veel' was. In mijn hoofd begon een heel jeugdtrauma aan een tour de force. Ik hoorde de echo van alle keren dat ik 'te veel' was. Te enthousiast. Te luid. Te druk. Te afwezig.

De zoektocht naar 'ben ik goed genoeg?' begon voor mij ergens rond mijn zesde. De meisjes in mijn klas begonnen toen al te experimenteren met make-up en kleding, dingen waar ik totaal geen kaas van had gegeten. Ik rende liever achter de jongens aan of klom in een boom. Dit leverde me regelmatig commentaar op: "Waarom doe je niet wat rustiger? Meisjes horen niet zo wild te zijn." Of: "Je let niet op." Of, mijn persoonlijke favoriet: "Kun je niet even normaal doen?" Nee, dat kon ik niet. Ik werd daarin niet geholpen door mijn toen nog niet gediagnosticeerde ADHD. En al helemaal niet door mijn kritische ouders, waarbij ik ook al het gevoel had nooit aan hun verwachtingen te voldoen.

Mijn onrust vertaalde zich later in sociale situaties in onzekerheid. Ik voelde me vaak te veel, te intens, te anders. Dus begon ik mezelf aan te passen. Zachter praten. Minder bewegen. Minder op te vallen. Minder mezelf zijn, eigenlijk. En toch bleef dat gevoel: ik ben niet goed genoeg zoals ik ben. Ik moet me inhouden, temperen, anders haken mensen af. Daar had ik genoeg bewijs voor. Mijn aangepaste zelf kreeg vorm. Pas de laatste jaren, na heeeel hard werken, heb ik het idee dat ik weer terug kom bij mijn essentie. Maar kennelijk ben ik daar nog niet.

Want ik deed bij T. wat Olof ook deed bij Femke: ik projecteerde alles wat ik aan mijzelf niet kon accepteren op de ander. Ik wees naar zijn gedrag, wond me op over zijn zuchten, legde de schuld bij zijn humeur. Alles om maar niet te hoeven voelen dat ik mezelf niet goed genoeg vond.

Na mijn geraas keek T. me aan, eerst verbaasd, toen boos. "Echt? Nu ga je dít nu doen? Na een prima dag en ook nog als we al in bed liggen?" Zijn reactie overviel me. In het moment kon ik zijn boosheid totaal niet begrijpen. Ik voelde alleen maar verontwaardiging, de 'zie je wel?'-bevestiging die mijn onzekerheid zocht. Pas urenlang later, toen ik wakker lag en hij al lang sliep, drong het tot me door: shit, ik ben net Olof. Ik had precies gedaan wat ik op tv zo tenenkrommend vond.

Het is een verdomd lastig iets, dat 'de moeite waard zijn'. Sommige dagen lukt het me om mezelf vol te accepteren, inclusief de flipperkast in mijn hoofd en de chaos in mijn agenda. Andere dagen ben ik net zo onhandig als Olof, en ga ik op zoek naar bevestiging op alle verkeerde plekken. Dat stemmetje (hallo Patricia) dat maar blijft twijfelen. Steeds als ik denk dat ik haar de mond heb gesnoerd, betrap ik me er weer op dat ik dingen doe en zeg die eigenlijk alleen maar schreeuwen: zie mij, accepteer mij, ondanks alles wat ik ben. Met nadruk op ondanks.

Pas achteraf - en mede door Olof - begreep ik het. Ik had geen idee dat ik eigenlijk aan het roepen was: "Zie mij, ik ben de moeite waard, ook als ik in jouw ogen te veel praat, te veel beweeg, te veel bén." Ik moet Olof eigenlijk bijna dankbaar zijn. Door zijn onhandigheid zie ik mijn eigen onhandigheid weer wat scherper. Op de een of andere manier is het toch gemakkelijker om compassie te voelen voor een ander die zo zichtbaar worstelt met het gevoel van eigenwaarde dan voor mezelf. Misschien is dat iets ik wat vaker kan doen: uitzoomen en beseffen dat die rare verdediging, eigenlijk een klein, bang mensje zit dat fluistert: ben ik de moeite waard?

Tegen Olof zou ik zeggen: ja, dat ben je. Ook zonder alle vriendinnen en experts die je misschien wel zou kunnen krijgen. En ik? Ik ben ook de moeite waard, zelfs op dagen dat mijn hoofd een flipperkast is en ik als een gek door een botanische tuin wil rennen.

Subscribe now

Wat mij helpt als ik me te veel voel:

• Ademhalingsoefeningen: Klinkt beige girl, maar werkt wel. Als ik voel dat mijn energie alle kanten op schiet, helpt het om een minuutje bewust in en uit te ademen. Vier in door de neus, zes tellen uit door de mond. Het kalmeert niet alleen mijn lijf, maar ook mijn hoofd.

• 'Zou ik dit tegen een vriend zeggen?' Als ik mezelf afkraak in mijn hoofd, vraag ik me af of ik dezelfde kritiek zou uiten naar een goede vriend. Het antwoord is bijna altijd nee. Waarom mezelf dan wel zo behandelen?

• Mijn ADHD-brain leren begrijpen: Leren en lezen over hoe mijn ADHD-brein werkt heeft me in korte tijd al enorm geholpen om te begrijpen dat ik niet "te veel" ben, maar gewoon anders ben bedraad. En dat daar helemaal niks mis mee is.

• Mensen verzamelen die me waarderen om wie ik ben: Ik heb inmiddels een paar mensen om me heen die me gewoon leuk vinden zoals ik ben. Ook als ik er even niet lekker in zit. Die me niet vragen om "een beetje normaal te doen", maar die meegaan in mijn energie van de dag. Die mensen zijn goud waard.

• Nee zeggen tegen situaties waarin ik mezelf kleiner wil maken: Er zijn plaatsen en mensen waar ik mezelf voortdurend moet censureren. Ik probeer die situaties steeds vaker te vermijden. Het leven is te kort om je constant aan te passen of kleiner te maken dan je bent <3

Xoxo

Maxence

Maar sinds kort bekruipt me het gevoel dat er misschien, heel misschien, toch iets zit in dat bijgeloof. Vooral als het gaat om dingen die in drieën komen. Laat me uitleggen aan de hand van drie gebeurtenissen.

I. Drie keer prikken is het verschil tussen leven en dood

Omdat ik opeens pijn op mijn sleutelbeen had en ook moeite had met ademhalen, besloot de huisarts rond het middaguur dat ik direct mijn bloed moest laten prikken. Met astma in mijn medische rugzakje, waren er twee scenario’s uitgesproken: of er is niks aan de hand, of je gaat dood.

Het scenario "je gaat dood" leek mij het waarschijnlijkst, gezien de huisarts het woord "direct" had gebruikt. In mijn ervaring gebruiken dokters dat woord alleen als er iets is dat niet kan wachten tot na de lunch.

Dus nam ik plaats in de wachtkamer van Saltro, mezelf overtuigend dat ik niet bang was voor naalden terwijl mijn hart klopte alsof het een ontsnappingspoging waagde. Eenmaal gesetteld op de plastic kuipstoel keek ik om mij heen naar de andere mensen in de ruimte, de meesten onderuitgezakt met hun telefoon in de hand en een grimas op het gezicht. Waarschijnlijk hadden ook zij de gedachte dat ze dood gingen. En het begon in mijn hoofd ook steeds meer op het script van een slecht medisch drama te lijken waarin de hoofdpersoon het niet haalt tot de aftiteling.

De eerste verpleegster prikte vakkundig in mijn arm. Het ging soepel, tot ze naar het resultaat keek en mompelde: "O, verkeerde kleur buisje gepakt." Het universum vond blijkbaar dat één traumatische ervaring niet genoeg was voor die dag. "Sorry, we moeten opnieuw," zei ze met een onzekere glimlach.

Poging twee: dezelfde arm, dezelfde verpleegster, maar nu een ader die besloot in staking te gaan. "Ik krijg er geen druppel meer uit," verzuchtte ze na een helse minuut waarin ze de naald heen en weer bewoog als een schatzoekerend kind met een metaaldetector. De naald ging eruit en ik kreeg een pleistertje op wat aanvoelde als een volledig nutteloze marteling.

"Ik haal er even een collega bij," zei ze, terwijl ze wegliep en mij achterliet met mijn groeiende overtuiging dat dit inderdaad mijn laatste dag op aarde zou zijn. Verpleegster nummer twee marcheerde binnen met een soort agressieve zelfverzekerdheid. Zonder veel woorden greep ze mijn arm, ontsmet een nieuwe plek en ramde – er is geen ander woord voor – de naald erin met een precisie die deed denken aan een kampioen darten. "Zo," zei ze, terwijl het buisje zich vulde met mijn levenssap, "dat is dan geregeld." Au. Au. Au.

Drie prikken en een hele hoop stress later, een telefoontje van de doktersassistente: vals alarm. "Er was niks aan de hand." Wie weet had ik bij twee keer prikken wel een andere uitslag?

II. Drie keer vallen voordat ik werd gevangen

De eerste keer dat ik bij de psycholoog zat met het vage gevoel dat er iets mis was, fluisterde ik voorzichtig: “Misschien heb ik wel ADHD?” Ze keek me aan alsof ik net had gesuggereerd dat ik dacht dat ik allergisch was voor lucht. “Je hebt gewoon veel meegemaakt,” zei ze. En eerlijk: dat was ook zo. Ik had net een relatie met een drugsverslaafde geëindigd, sliep amper, werkte teveel en leefde op adrenaline en hummus. Dus hup, door naar een basispsycholoog van de GGZ voor wat EMDR en ademhalingsoefeningen.

De tweede keer dat ik bij therapie aanklopte – ander bureau, andere intake – begon ik opnieuw. “Ik denk dus nog steeds dat ik misschien ADHD heb?” De intaker keek me aandachtig aan, bladerde door mijn dossier en zei toen met een zachte stem: “We zien hier vooral sporen van je jeugdtrauma. Laten we daar eerst mee aan de slag en dan zien we wel verder.” En voor ik het wist zat ik weer in een EMDR-sessie, oogbewegingen te volgen alsof mijn leven ervan afhing (wat ook een beetje zo voelde).

De derde keer dat ik met overspanningsklachten op de spreekwoordelijke stoep stond, was ik er klaar mee. Ik had inmiddels een klachtenlijst van hier tot Tokio, compleet met concentratieproblemen, hyperfocus op verkeerde dingen, vergeetachtigheid, chaos, en het brein van een dartelend jong veulen op vijf dubbele espresso. Dit keer was er geen toxische ex of onverwerkt jeugdtrauma dat op de voorgrond trad. Niks om het op af te schuiven.

En ineens hoorde ik de verlossende woorden: “Ik denk dat het goed is als we je gaan testen.” Magie? Wel weer het getal drie!

III. Drie keer bijna samenwonen

"Wat vind je ervan als we gaan samenwonen?" De vraag hing in de lucht als een onschuldig ballonnetje. Mijn eerste reactie was enthousiasme. Mijn tweede, een paar dagen later, pure paniek. Want opeens ging het niet meer over romantische ontbijtjes en afspraakjes, maar over het samenvoegen van serviesgoed en discussies over wie het vuilnis buitenzet. Mijn vriend T. had volgens mij hetzelfde, dus we lieten het nog maar even zitten.

De tweede keer waagden we een proefmaand rond kerst, wat uitliep tot twee maanden proefsamenwonen. Het ging eigenlijk verrassend goed. We hadden steeds meer een ritme samen, maar ik had ook veel andere dingen mijn hoofd. Een nieuwe baan, waarbij ik ook nog een opleiding volg bijvoorbeeld. Het eindigde abrupt toen ik teveel bleef twijfelen of het wel de juiste timing was en T. niet langer in limbo wilde leven. Toen ik opperde dat we misschien nog een extra maand moesten proberen, was voor hem de rek eruit. Hij wilde NU duidelijkheid, een ja of nee, een deur die openstond of dicht. Niet dit eeuwige tussenin. We voelden ons beiden ongehoord. Het gesprek eindigde dan ook in stilte. En tranen. En een tijdelijk bijna-uit. Gelukkig bleek onze liefde bestand tegen mijn twijfels en zijn verlangen naar thuisgevoel.

En nu staan we voor poging drie. Met een waslijst aan compromissen en een gedetailleerd schema voor het delen van de playstation. Ik voel de onzichtbare druk van het universum een stuk minder. Maar misschien komt dat wel doordat ik er nu wel ruimte voor heb. Deze keer gaat het vast lukken. Drie keer is tenslotte scheepsrecht. Fingers crossed.

Subscribe now

Dus. Misschien is er toch iets aan de hand met die drie. Sinds ik ben gaan letten op de magie van drie, zie ik het overal. Misschien is het geen bijgeloof, maar gewoon een ritme waarbinnen het leven zich ontvouwt. Dat geeft me ook een soort van rust. Niet alles hoeft de eerste keer te lukken, of zelfs de tweede. Soms heeft iets gewoon tijd nodig. En ruimte. Moet het eerst een paar keer mislukken om te laten slagen. Drie keer om precies te zijn.

En jij? Zie jij ook patronen in drietallen? Of geloof je heilig in de eerste keer raak, zonder omwegen of herhalingen? Misschien heb je zelf wel zo'n driedelig verhaal — over werk, liefde, gezondheid, of iets heel anders. Ik hoor het graag.

Leave a comment

Xoxo

Maxence

Fijn dat jullie er weer zijn. En voor de nieuwe lezers: wat gezellig dat je er nu ook bij bent! In mijn brieven schrijf ik vaak over de overpeinzingen over mijn leven. Over de dingen waar ik tegenaanloop en waar ik dan - nu ik er toch ben - net zo goed maar over kan schrijven. Om ermee te dealen, zoiets. Sinds kort heb ik de diagnose ADHD, zoals je in mijn vorige brief kon lezen. En ik ben inmiddels ook op de helft van mijn challenge om een jaar geen alcohol te drinken. Vaak schrijf ik wat langere stukken met persoonlijke anekdotes. Maar dit keer had ik zin in wat anders. Bovendien is 6 maanden zonder drank niet niks. Dat verdient best een mooi verhaaltje, vind ik. Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Subscribe now

We zaten op een bankje. Ik, en Alcohol.

Ergens in een park in de stad. Krijsende kinderen in de verte. Iemand voert de eenden met oud brood. Er komt een weeïge geur van de gracht af, zoals wel vaker op de warmere dagen. Ik doe alsof ik luister naar de podcast van De Shitshow, maar in de realiteit staar ik gewoon voor me uit terwijl ik me bedenk dat mijn was nog in de wasmachine zit. Ik wil een slok van mijn koffie nemen als dan ineens - plof! Daar zit hij naast me. Hello alcohol, my old friend.

Alcohol: Hee! Lang niet gezien. Zit jij zomaar hier in je eentje?

Ik: (draai angstvallig mijn hoofd langzaam, zoals je dat doet als je een ex plots tegenkomt op het NS station en jij net een bad hairday hebt)

Jij ook hier?

Alcohol: Ik loop gewoon even een rondje. Mag dat?

(kijkt me aan)

Je ziet er… gespannen uit.

Ik: (negeer dat)
Ik dacht dat we elkaar niks meer te zeggen hadden. Dat we afscheid hadden genomen. On good terms, maar ik heb je wel geblockt.

Ik dacht dat jij op z’n minst naar Ibiza was verhuisd om daar cocktails te serveren aan andere mensen die hun emoties niet aankunnen.

Alcohol: (grinnikt)
Je hebt me nooit echt uitgezwaaid volgens mij. Meer soort van… op non-actief gezet. In de kast. Tijdelijk. Detox-vakantie. Die vibe.

Ik: Het is al 182 dagen. Dat is zes maanden. Dat is bijna… een baby. Een wijnvrije baby.

Alcohol: Ja, maar ben je dan gelukkig nu? Zonder mij?

Ik: (kijk hem fel aan)

Wat is dat nou weer voor vraag? Niemand is dat, altijd gelukkig. Iedereen heeft wel eens rugpijn of een tegenslag op werk of een WhatsAppgroep waar ze de notificaties niet van uit durven te zetten.

Alcohol: (schuift iets dichterbij)

Ik bedoel: voel je je beter? Lichter? Vrijer?

Ik: (zucht)

Nee.

Ik voel me zwaarder. Emoties vallen nu als een baksteen op mijn borst. Vroeger goot ik daar een laagje salmari overheen dat de pijn van me beschermde.
Nu zit ik op een vrijdagavond op de bank en denk ik: “O ja, dáár is weer die combinatie van existentiële angst en vergelding.”

Alcohol: Ik kon je daar zó goed bij helpen. Weet je nog?

Ik: Jij hielp me als een deken die ook langzaam over mijn gezicht kroop tot ik niet meer kon ademen.

Sorry dat ik niet naar je terugverlang.

Alcohol: Maar je verlangt wel naar me. Toch?

(lange stilte)

Ik: Soms wel ja.
Niet naar jou, per se. Maar naar wat je deed. Je verzachtte. Dempte. Je suste me in slaap, zelfs als de wereld om me heen een slepende breakdown had.

En nu moet ik alles alleen voelen. In full HD. Zonder ondertiteling.

Alcohol: En dat wil je?

Ik: Nee.

Maar ik wil ook niet terug naar fluisterstand.
Nu voel ik. Alles.
Niet altijd leuk, wel echt.
Ik wil er mee leren dealen. Leren ademen in vol volume.

Alcohol: (staat op)
Alright. Dan ga ik weer. Ik weet toch waar je woont.

Ik: De deur zit op slot. En ik weet de deurbel prima te negeren.

Alcohol: Voor nu dan.

(hij loopt weg)

Ik blijf zitten. De koffie is koud, de grachtlucht drukkend.
En ik voel alles. Maar ik voel tenminste iets.

En, wat vond je ervan? Misschien herken je iets. Misschien helemaal niet. Maar als je iets wil delen — hoe jij met alcohol omgaat, of omging — dan ben ik daar heel benieuwd naar. Je verhaal kan zomaar iemand anders een beetje adem geven.

Leave a comment

Xoxo

Maxence

Je opent je mailbox op een heerlijke zonnige dag. De warmte kriebelt op je huid, de geur van je vers gezette bakje koffie prikkelt je neus, je hebt echt zin om een stukje te lezen. Maar dan… geen brief van mij. Whatskebeurt?

Vorige week dinsdag had ik hem echt willen schrijven. Moeten schrijven ook, eigenlijk. Want hoe kun jij, mijn trouwe lezer, nou zonder mijn brief verder gaan met het weekend???!! Maar goed, de tijd gleed van me af als de zonnebrand op mijn blote schouder. En dat terwijl ik de afgelopen maand nog een hele operatie van mijn planning had gemaakt: al mijn agenda’s — Outlook, een papieren exemplaar met ezelsoren en een krijtmuur met een weekschema die ooit bedoeld waren als slim systeem — heb ik eindelijk gemigreerd naar één Google Agenda. Met kleurtjes en slaap- en reistijden en al. Blauw is werk, rood zijn afspraken, licht groen is sociaal en lila verjaardagen. De andere kleurtje weet ik al niet meer…

Ik dacht nog: dit wordt mijn nieuwe georganiseerde begin. De Max 2.0 die plannen maakt en zich er dit keer écht aan houdt. Maar ja, toen kwam die zon op dinsdag, met de zwoele overtuigingskracht van een zaterdag. En ineens zat ik op een terras een boek te lezen in de zon, alsof ik geen enkele verantwoordelijkheid meer had.

Ik dacht nog: ik schrijf straks. Maar je raadt het al: straks kwam nooit. Het veranderde in morgen, morgen werd een paar dagen later en toen werden de achterstallige taken een soort dikke mist waar ik doorheen probeerde te fietsen, met een laptop op mijn rug en schuldige stem in mijn hoofd waar alles tegelijk begon te schreeuwen. Zoals een goede vriendin altijd zegt: tijd en ik, we begrijpen elkaar gewoon niet.

Dit is natuurlijk niet de eerste keer dat het misgaat. Mijn hoofd en ik hebben al mijn hele leven een discussie, waarin we uiteindelijk beiden gelijk hebben. Er is iets mis met mij, voelde ik. Want hoe kan het dat andere mensen dingen heel makkelijk afkrijgen? Zich aan een saaie routine houden. Dat zij niet drie keer opstaan om iets te pakken en dan halverwege vergeten wat het ook alweer was? Dat ze niet met een pan rijst op het vuur opeens aan het Instagrammen zijn over Griekse eilanden en dan twintig minuten later 'wat ruik ik?' denken?

Mijn hoofd zei: je moet niet zo zeiken en gewoon normaal doen.

Omdat mijn hoofd mij wijsmaakte dat ik niet anders was, heb ik me jarenlang (33 om precies te zijn) geprobeerd aan te passen. Ik kopieerde het gedrag van mensen die wél op tijd kwamen, wél hun sleutels vonden, wél konden opletten in vergaderingen, wél administratie deden zonder een mental breakdown. En eerlijk: ik kon het heel lang best goed faken. Niemand merkte wat. Behalve ik. Ik was moe. Altijd moe. Maar ook boos, op mezelf. Omdat ik vond dat ik beter moest kunnen. Want iedereen kon het toch? Dus waarom ik niet? Ik werkte steeds harder, werd steeds vermoeider en belandde meer dan eens ziek en vooral dood-en-doodmoe thuis. De burn-out binnen handbereik.

Tot een paar vriendinnen van mij de diagnose ADHD kregen. En ik zag bij hen dat het klopte. En ineens ging er een lampje branden. Het verklaarde zoveel. Hun levendigheid, hun gevoeligheid, hun chaotische, maar briljante breinen die overal slimme verbanden mee leggen. Tegen die vriendinnen zei ik nooit dat ze gewoon normaal moesten doen als iets ze even niet lukte. Of ze ergens mee zaten. Ik vind ze geweldig. Precies - als niet juist - zoals ze zijn. In de tijd van hun diagnose praatten we er natuurlijk veel over. Over hoe ADHD werkt in je brein, de dingen waar ze tegenaan liepen. En het raakte iets in mij. Want het klonk allemaal... herkenbaar. Té herkenbaar.

En na de zoveelste vriendin die zei: "Maar lieverd, dit ben jij ook", begon ik te luisteren. Naar hen. En naar mezelf. Het gevoel dat ik altijd al heb gehad: dat ik anders ben. Ik had maar twee gesprekken nodig om het officieel te maken: ik heb ADHD. Acht van de negen punten scoorde ik zelfs. Dat is nogal hoog. Kennelijk kan ik dus zo goed normaal doen dat ik al 33 jaar mijn klachten kan negeren.

Sinds de diagnose van een paar maanden geleden vallen de puzzelstukjes op hun plek. Mijn hoofd is niet lui, mijn gevoelens zijn niet gek, ik ben geen slecht mens omdat simpele dingen mij zoveel meer moeite kosten. Ik voelde veel, dacht veel en snel, raakte afgeleid en overprikkeld door dingen die anderen niet eens leken te registreren.

Er is iets mis met mij, maar dat is precies wat mij mij maakt. Ik heb gewoon ADHD. En daar is wonderlijk weinig mis mee.

Online lees ik soms mensen die zeggen dat ze diagnoses als een vervelend label zien. Maar ik zie het als ademruimte. Ademruimte waarin ik na al die jaren echt mezelf mag zijn. Nu ik het masker van normaal doen kan loslaten, voelt het alsof iemand een raam openzette in een kamer die al jaren veel te benauwd was, maar ik nooit durfde te verlaten. Opluchting, als de warme aprilzon die tussen de gordijnen door valt op een ochtend waarvan je dacht dat er misschien weer geen brief zou zijn, maar hij er toch weer blijkt te zijn.

Xoxo

Maxence

‘Godverdegodver’, vloek in hardop op straat. Twee vrouwen voor me kijken licht geschrokken over hun schouder naar me om. Voorovergebogen en zwaar ademend loop ik met een volle boodschappentas aan mijn linkerarm richting huis. Met mijn rechterhand probeer ik terug te appen naar een vriend. Wat natuurlijk een levensgevaarlijke hobby is, maar mijn emotie is mij en mijn veiligheid de baas. Deze vriend heeft mij namelijk een bericht gestuurd die van levensbelang is voor de boodschappen die ik met me meezeul. Ik zou voor ons gaan koken vanavond. Maar nu krijg ik dus een bericht, of nou ja, ‘bericht’ is een groot woord. Het was eerder een mededeling: “Sorry, ik red het toch niet vanavond. Druk op werk. X.”

Dat iemand een keer afzegt kan natuurlijk gebeuren. Ik ben echt de onredelijkste niet en ben ook zeker niet de beste planner. Met regelmaat gooi ook ik mijn agenda te vol. Maar dit is niet de eerste keer dat deze vriend me last minute laat zitten. Nee, zeer zeker niet! Deze vriend staat berucht om zijn afzeggingen en heeft mij in de afgelopen maanden nota bene al 5x keer op rij afgezegd. Ik zou er ondertussen gewend aan moeten zijn, maar toch. Het schiet me in het verkeerde keelgat. En er vormt zich een bekende kramp, ergens tussen mijn maag en borstbeen. Mijn brein trekt de kast met catastrofes open: Vindt hij me eigenlijk wel leuk genoeg? Was dit gewoon een beleefde manier om me op een zijspoor te zetten? Had ik misschien toch iets verkeerds gezegd de vorige keer?

Terwijl ik doorloop, probeer ik mijn boosheid en verlatingsangst weg te rationaliseren. Het is maar een etentje. Ik kan best alleen eten. Maar toch. Mijn brein denkt: How can I make this about me?. Smijt me de ene na de andere onheilspellende gedachte toe. Dit voelt niet als een simpele afzegging, dit voelt als een persoonlijke afwijzing. Alsof ik niet belangrijk genoeg ben. Alsof ik altijd maar de regenjas in de zomerkast ben. Optioneel ben. De uitklapstoel op een feestje ben. Fijn als er te weinig zitplaatsen zijn, maar anders gewoon in de berging.

En dus sta ik even later in mijn keuken, pleur mijn boodschappentas op het aanrecht, en overweeg mijn opties. Optie één: die vriend opbellen en eens even heel goed de waarheid gaan zeggen (hahaha nee durf ik natuurlijk niet). Optie twee: ik stuur iets passief-agressiefs, zoals "Weer? 😉" (slecht idee, want geen oprechte vraag, maar een beschuldiging vermomd als grap). Optie 3: ik app iets begripvols terug en wentel me de rest van de avond in mijn teleurstelling, terwijl ik in mijn eentje de maaltijd eet die voor ons twee bedoeld was (Jep, je raadt het al: dit werd ‘m). "Geen probleem! Werkze!" En plof met een warm dekentje en goede portie zelfmedelijden op de bank.

Dit is een verhaal uit het land van “ooit” maar is niet de enige keer dat ik me kapot heb gefrustreerd over het gedrag van anderen. En dat op mezef projecteerde. Als iemand wat afstand nam, begon mijn hoofd meteen aan een reconstructie van onze laatste gesprekken, op zoek naar dat ene foute woord, die onbedoelde toon, die subtiele hint dat ik misschien tóch te veel was. Iets doms had gezegd. Ik werd niet uitgenodigd voor een feestje? Ging dat tot in den treure overanalyseren. Iemand waardeerde mijn inzet niet op werk? Ik voelde me ongezien en incompetent en ging nog harder werken. Vrienden spraken af zonder mij? Mijn paniekgedachten sloegen op hol als een losgebroken hamster in een plastic loopbal. Alles projecteerde ik op mezelf. En ik werd er gék van.

Overmatig pleasen was mijn standaardstrategie: als ik maar lief, leuk en onmisbaar genoeg was, zou niemand weggaan. Dacht ik. Totdat ik me ineens bevond in vriendschappen waarin ik degene was die altijd appte “hoe gaat het?”, altijd plannen voorstelde. En als ik dat dan eens niet deed? Dan gebeurde er... niks. Radiostilte. Knikker in een leeg blikje. Kennelijk wil niemand uit zichzelf met mij afspreken, dacht ik dan. En daar was ‘ie weer: de kramp tussen mijn maag en borstbeen.

Ik dacht destijds dat ik alle reden had om me druk te maken. Maar de realiteit was dat ik dat ik me vastklampte aan anderen zoals een paniekerige backpacker aan de laatste bus naar huis. Alleen had ik dit zelf nog niet door. De laatste jaren, en veel vriendschappen verder, realiseerde ik me pas dat ik worstelde met het loslaten van anderen en de behoefte had om relaties of situaties te sturen uit angst voor afwijzing of verlies.

Subscribe now

Hoe om te gaan met het loslaten van anderen?

Laissez-faire. Een term die ik ooit leerde van mijn Franse familie en die, ironisch genoeg, totaal niet op hen van toepassing is. In theorie betekent het zoiets als ‘laat maar gaan’, ‘bemoei je er niet mee’ of ‘ontspan, het komt wel goed’. In de praktijk bakt mijn Franse familie daar geen baguette van en schreeuwen ze al over tafel als iemand de kaas verkeerd snijdt. Geen subtiel boze blik of een minzaam hoofdschudden, nee, pure Franse verontwaardiging, uitgespuugd in het volle temperamentvolle volume. Want God verhoede dat iemand een camembert dwars doormidden hakt in plaats van in keurige punten. Laissez-faire? Non, merci.

Toch vond ik die term altijd ergens intrigerend. Het idee dat je dingen gewoon kunt laten zijn zoals ze zijn. Dat je niet altijd hoeft te grijpen, kneden, pleasen of controleren. Dat je, als iemand voor de vijfde keer last-minute afzegt, niet meteen hoeft te concluderen dat je een overbodige voetnoot in hun leven bent. Maar gewoon kunt denken: Laat ze maar lekker. Het komt vanzelf wel weer, of niet, en dan is dat ook prima. Dat je meer kan genieten van wat en wie er wel zijn. En je niet bang bent voor verlies of teleurstelling, maar het ziet als iets heel normaals in het leven.

Afgelopen week ontdekte ik dat het laissez-faire gezegde nu een andere naam heeft. Niet bedacht door een of andere zenboeddhistische monnik of een stokoude Franse filosoof, maar door wannabe-TikTok-zelhulp-guru Mel Robbins, die het simpelweg Let them noemt. Of eigenlijk The Let Them Theory. Oftewel: laat mensen gewoon doen wat ze willen doen. Niet proberen te sturen, niet smeken om bevestiging, niet eindeloos analyseren waarom iemand zich op een bepaalde manier gedraagt. Laat ze zijn wie ze zijn. En als dat niet past bij wie jij bent? Als je dingen echt niet kan accepteren? Laat ze dan los uit je leven. Dat zou pas echt moeten zorgen voor meer rust en vrede in je leven. En ook betere vriendschappen.

@melrobbinsLet Them. Let people show you who they really are. You spend all of this energy getting emotionally worked up over things you can’t control. Instead, focus on what you CAN control. By just “letting them,” people will reveal to you who they really are, then you get to decide what is right for you.

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Eerlijk gezegd vond ik dit in eerste instantie helemaal geen revolutionair inzicht en ook geen theorie. Dit is toch gewoon de klassieke ‘ach, laat maar’-houding? Of het aloude ‘je kunt niemand veranderen behalve jezelf’-principe van de AA? Of dus het Franse laissez-faire gezegde? Maar goed, soms moet je iets vaker horen voordat het echt landt. En ik moet toegeven: het werkt wel.

Sinds ik dit principe probeer toe te passen, voel ik me minder verstrikt in de acties van anderen. Iemand zegt last-minute af? Laat ze. Iemand toont weinig initiatief? Laat ze lekker. Ik betrek het niet meer op mezelf. En ik steek mijn tijd dan maar in mensen die er wel voor open staan. Of een leuke hobby. En als iemand dan toch weer ruimte heeft om me te zien, graag! Ik weet uit ervaring ook hoe het is om op momenten weinig energie te hebben, overspannen te zijn en andere behoeften te hebben dan sociale activiteiten. Dat betekende toen ook niet dat ik minder van mijn vrienden hield, ik zag ze alleen iets minder. En sommige mensen willen nou eenmaal niet meer met je afspreken. Ook dat is nou eenmaal soms zo. En waarom zou je überhaupt nog tijd in iemand willen steken die jou gewoonweg eigenlijk niet zo leuk vindt? Het is niet altijd makkelijk, en mijn verlatingsangst blijft heus wel eens in mijn oor fluisteren, maar het voelt bevrijdend om mezelf niet meer op te laten sluiten of compleet af te zeiken door het gedrag van een ander.

En ja, jammer. Sommige vriendschappen hebben het hierdoor niet overleefd. Een gebakken ei past toch ook niet in een cd-speler? Nee, sommige dingen horen nou eenmaal niet bij elkaar. Maar zo gaat het leven. Niets is voor altijd. Iemand loslaten in liefde (voor jezelf) is moeilijk, toch is het soms de enige manier om ruimte te maken voor iets beters. Iets wat niet voelt als trekken aan een dood paard, maar als een gelijkwaardig samenspel. En eerlijk? De vriendschappen die overblijven voelen steviger, omdat ze niet meer gedreven worden door angst of eenzijdige inspanning. En je ook meer tijd hebt om aandacht te geven aan die contacten waar de connectie wel van twee kanten komt.

Het grappige is: sinds ik mensen meer mensen en dingen laat, komen sommigen juist vaker naar me toe. Blijkbaar werkt het als een soort omgekeerde zwaartekracht—hoe minder je krampachtig vasthoudt, hoe natuurlijker dingen op hun plek vallen. En wie weet, misschien is dat wel de grootste les in dit alles: dat een echte connectie nooit geforceerd hoeft te worden.

P.S. Ben je benieuwd naar het boek van Mel Robbins, dan zul je - net als ik - veel reviews tegenkomen die zeggen dat het boek te langdradig is voor de kern van de theorie. En daar ben ik het volledig mee eens. Mijn tip is dan ook: luister het audioboek op dubbele snelheid. Op spotify staat ook de verkorte versie met alleen een samenvatting. Kies lekker waar je zelf zin in hebt.

Xoxo

Maxence

Je hebt altijd geleerd dat je ‘goed’ moet zijn. Lief. Behulpzaam. Nooit boos worden. Dat als je maar goed genoeg je best doet, hard werkt, jezelf opzij zet, je niemand teleurstelt. Niemand boos op je wordt en alles vanzelf goedkomt. Je zorgt voor anderen, ook als je jezelf daarmee slecht voor jezelf zorgt. Als iemand je vraagt wat je wilt doen vindt je alles prima. Je leeft het leven van een ander en begint je af te vragen waar je het allemaal voor doet. Maar dan stel je een grens, kies je voor jezelf, zeg je een keer “nee” en ineens ben je niet ‘goed’ meer. Hoor je in je hoofd dat basloopje uit Billie Eilish’ Bad Guy. Niet als een catchy deuntje, maar als een onheilspellende ondertiteling: I am the bad guy, duh.

Dat zou nog grappig zijn als het niet zo tragisch was. Want telkens als je iets doet wat goed is voor jezelf – nee zeggen, weggaan, afzeggen, een grens stellen, plannen voor jezelf maken – krijg je nu dat bekende schuldgevoel over je heen. Het zit diep.

Misschien is het de manier waarop thuis je behoeftes werden gezien als ondankbaarheid. Hoe je ouders je wijsmaakten dat gehoorzaamheid wijsheid was. Hoe je er altijd voor hen en hun emoties moest zijn. Als je tegen hen inging, je wel gek of stout moest zijn. Misschien zijn het die vriendinnen van vroeger die je lieten vallen omdat je ook met anderen wilde omgaan. Jaloezie van hen een vreemde maakte. Die schooltrip waar je van de een op de andere dag werd genegeerd, alsof je iets verschrikkelijks had gedaan.

Misschien was het die ene ex die nooit iets in huis deed, maar jou de ‘moeilijke’ noemde als je daar iets van zei. Of misschien was het die andere ex die zei dat hij van je hield, maar alleen als je klein en buigzaam bleef. Die je jarenlang de grond in praatte, je liet geloven dat je niks waard was, al helemaal niet zonder hem. Hoe je meegezogen werd in zijn ongezonde levensstijl, omdat je geen keuzes meer voor jezelf durfde te maken. Tot je fysiek en mentaal niks meer kon. Toen je vertrok vertelde hij iedereen hoe harteloos je was. De gezamenlijke vrienden die hem troostten en jou de rug toekeerden, want jij was de slechterik.

Misschien was het die keer dat de vriend van je ex-beste vriendin dronken met je flirtte, zijn hand onder je rokje gleed, en zij jou de schuld gaf. Hoe je lamsloeg van haar pijn en die van jou vermeed. Hoe ze je uit haar leven rukte, zonder ruimte voor jouw kant van het verhaal. Of was het die keer dat een van je vrienden zich voordeed als steunend en betrouwbaar, om je vervolgens in je slaap te betasten. Hoe hij daarna deed alsof er niets was gebeurd, terwijl jij voor de zoveelste keer verdronk in de leegte die schaamte en zelfhaat achterlaat.

Hoe je, na al die keren, bent gaan geloven dat het misschien toch echt aan jou lag. Misschien hebben ze gelijk, bén je wel de slechterik. Misschien verdien je al die dingen die je overkomen. Misschien ben je echt onmogelijk lief te hebben. Je omarmt het beeld dat anderen van je hebben. Je denkt: als iedereen mij zo ziet, dan zal het wel waar zijn. Je stopt met verzet, met uitleggen, met verdedigen. Je neemt de rol op je. Fine. I am the bad guy.

Dus je doet de cape om, speelt de rol. Je zet je goede gedrag bij het oud vuil. Je hult je voortaan alleen nog in zwarte kleding. Je stopt met goed voor jezelf zorgen, want wat maakt het uit? Je slaapt met een vriend van je ex uit wraak. Je longen maak je zwart van de nicotine, je maag brandt van de nachten in de kroeg, je maakt je leven leeg. Als iedereen je toch al als monster ziet, waarom zou je dan nog zo hard proberen om een goed mens te zijn? Je herhaalt de gebeurtenissen die je zijn overkomen continu in je hoofd om de pijn te herbeleven. Je sluit jezelf op in de schaduwversie van jezelf, eentje die makkelijker te verteren is, eentje die in ieder geval ergens controle over heeft. Maar echt bestaan doe je niet meer.

Ik stond op het randje van mezelf toen ik leerde, met therapie en tijd, dat het verhaal niet klopt. Dat ik niet slecht ben. Dat mijn gedachten die zeggen dat ik slecht ben, mij slecht laten voelen. Dat iemand teleurstellen niet hetzelfde is als iemand met opzet pijn doen. Dat het geen misdaad is om te kiezen voor mezelf, zeker niet als je zelf slecht wordt behandeld. Dat ik geen verplichting heb om mezelf kapot te maken voor andermans comfort. Dat ik boos mag zijn op degenen die mij pijn deden, niet boos op mezelf. Dat niemand me kan vertellen dat ik iemand ben die ik niet ben, omdat dat past in iemands eigen verhaal. Dat ik, net als iedereen, recht hebt op grenzen, op ruimte, op ademhalen. Dat ik niet altijd goed hoef te zijn, maar gewoon mens mag zijn. Gewoon mens ben.

Maar zelfs nu nog, jaren later, na al die therapie en werken aan het ‘gewoon mens zijn’, elke keer dat ik een grens stel, ‘nee’ zeg, voel ik het nog. Dat oude, zeurende schuldstemmetje, dat me influistert dat ik fout zit. Dat mijn vrienden me stom vinden en me vast gaan verlaten. Dat ik niet goed ben. Dat ik hardop sorry moet zeggen, ook als er niets is om sorry voor te zeggen. Dat ik automatisch zoek naar bewijs dat ik wél goed bent, en steeds weer eindigt met bewijs dat ik in feite de slechterik ben.

Het verschil is dat ik nu weet dat ik er niet naar dat verhaal meer hoef te luisteren. Dat je soms ook de (zogenaamde) slechterik moet zijn in iemands verhaal, om de held te kunnen zijn in dat van jezelf. Dat je niet iedereen tevreden kan stellen, als je gelukkig wilt zijn. Want geluk is echt jezelf zijn. En jezelf zijn maakt je niet per se een slecht mens, dat maakt je gewoon mens.

En misschien is dat niet eens zo verschrikkelijk. Misschien betekent het dat ik eindelijk mezelf kies. Dat ik ben gestopt met pleasen, gestopt met overcompenseren, gestopt met mezelf kleiner maken. Dat ik minder luister naar mijn gedachten, mijn ego, en meer voel. Meer mezelf ben. Misschien betekent het dat ik groei, dat ik sterker wordt. Dat ik, ondanks alles, nog steeds hier ben. En dat is meer dan goed genoeg. Ik ben meer dan goed genoeg.

Subscribe now

Xoxo

Maxence

Afgelopen vrijdag at ik de hele dag crackers met hummus spicy chipotle van een bekend merk uit je plaatselijke supermarkt die hummus hoemoes noemt. Dat was best lekker, maar dat was niet per se de reden waaróm ik het at. Het ging me vooral om de houdbaarheidsdatum. Die verliep. Dus besloot ik de hummus te ‘redden’ van de vuilnisbakdood en at ik crackers met hummus spicy chipotle voor ontbijt, lunch en als avondsnack. Want God forbid dat ik een bakje hummus weggooi. Dat doet een milieubewust, in andere woorden: goed, mens niet.

Naast de weggooischaamte kwam er nog een haas tevoorschijn. Namelijk de gedachten over de hoeveelheid crackers die ik die dag naar binnen zat te werken. Hoeveel calorieën zijn die eigenlijk? Dit kan niet goed zijn voor mijn lijf en past ook niet in mijn ‘gezonde dieet’. Paniek. Mijn lijf is het afgelopen jaar al genoeg aangekomen. Meer kilo’s? Over my dead body. Een gevoel van schaamte en spijt. En angst natuurlijk. Daar is mijn ego genaamd Patricia, zoals je in een eerder brief al hebt kunnen lezen, expert in.

Mijn reactie op de bijna-over-de-datum-hummus en wat dat zou doen met mijn lijf komen duidelijk voort uit never ending angst om niet goed genoeg te zijn. Kennelijk vinden ik en mijn ego dat heel belangrijk. Een goed mens zijn. Maar dat is een verhaal voor een andere keer en kom ik in een volgende nieuwsbrief vast wel eens op terug.

Er viel me namelijk nog iets anders op waar ik het, nu we er toch zijn, over wilde hebben. Mijn lijf. Dat is waar mijn gedachten meteen naartoe gingen toen ik begon te eten. Ik vind mijn lijf ook nooit goed genoeg, dat is zeker geen hoofdpaginanieuws. Of ik daar nu twintig crackers in stop of niet, elke keer zijn daar weer die zeikende gedachten van mij over mijn lijf. Van mij over mijn lijf. Dit was wel een nieuw inzicht: telkens als ik het heb over mezelf, zeg ik dus altijd ‘ik’ (me of mij’ kan ook) maar als ik het heb over mijn lichaam, dan is het niet ‘ik’ maar zeg ik dus altijd ‘mijn lijf’. Interessant, vond ik zelf. Interessant genoeg, om er een substack brief aan te wijdden.

Subscribe now

Mijn lijf en ik zijn voor mij een twee-eenheid. We hebben een soort haatliefde verhouding, als een tweeling en voor anderen lijken we vaak visueel hetzelfde. Alleen ik zie mijzelf niet als mijn lichaam en mijn lichaam is ook niet wie ik ben. Sterker nog, meestal wil ‘ik’ helemaal niet geassocieerd worden met mijn lijf. Als ik op een foto sta of in de spiegel kijk bijvoorbeeld, herken ik mezelf niet zoals ik mezelf in mijn hoofd zie. Het lijf is een ander persoon dan degene die ik als ‘ik’ in mijn hoofd heb. De ‘ik’ in mijn hoofd is altijd 1) heel dun. Minstens 10 kilo lichter dan mijn lijf ongeacht het daadwerkelijke lijf. 2) heel fotogeniek. 3) heel sierlijk en zelfverzekerd. Samenvattend: 3 x heel dus. Mand: Heel. Mijn lijf dat ik zie op de foto’s en in de spiegel is het tegenovergestelde. Onheel. Er mankeert altijd van alles (esthetisch gezien) aan. Vandaar de twee-ledigheid misschien: ergens klopt er iets niet.

De splitsing tussen mijn lijf en ik begon denk ik op mijn internationale basisschool in Amsterdam zuid, rond mijn zevende levensjaar. Als kind kreeg ik van de volwassenen altijd complimenten over mijn uiterlijk. Volgens mijn moeder was ik een elfje. Mijn ogen waren amandelvormig en groen, mijn haren wit als een engel, mijn benen lang en sierlijk, mijn spleetje tussen mijn tanden cool als Madonna. Complimenten regen zich aaneen als kraaltjes aan een kettinkje: prachtig, bijzonder, wat een mooi kind. Maar op school hing iemand er een ander bordje aan. Daar was ik geen elfje, maar werd ik een heks genoemd. Mijn haren waren niet engelachtig, maar vreemd volgens de andere kinderen. Mijn tanden niet cool, maar een fietsenrek. Mijn benen niet sierlijk, maar stelterig. Mijn lijf werd iets om me om uit te lachen. Soms waren er woorden, soms stompten er vuisten, soms was er een rug van een vriendin die zich plots afkeerde na een pesterij.

Na school keek ik vaak in de spiegel, om uit te zoeken wie er gelijk had. De volwassenen of de kinderen? Was ik mooi of was ik lelijk? Ik probeerde het op mezelf te beslissen, maar kwam er niet uit. Dus hield ik maar op met kijken. Als ik niet keek, hoefde ik het antwoord niet te weten. Ik begon oversized kleding te dragen. Liet mijn haar groeien, zodat ik een gordijn had om achter te verschuilen. Misschien was dat het moment dat ‘ik’ en ‘mijn lijf’ zich van elkaar begonnen los te maken. Dat het lichaam in de spiegel een ander werd, eentje die niet per se bij mij hoorde.

Ik heb het niet van een vreemde. Mijn ouders zijn beiden lang en grof gebouwd. Mijn moeder ging als jo-jo door het leven en hielp me daarom al vroeg op mijn lijf te letten. Niet omdat ik dat zelf zo graag wilde, maar kennelijk was houding en postuur belangrijk. Vroeger was zij op een blauwe maandag fotomodel geweest voor louche fotografen. We oefenden dus met rechtop lopen – schouders naar achteren, kin omhoog, hup, een paar boeken op mijn hoofd. Doen alsof ik ook een model was, alsof gratie iets was wat je kon afdwingen. Maar naast de boeken waren er ook woorden. “Niet zoveel eten.” “Je bent zo gulzig.” “Je wilt toch niet worden zoals ik?”. De angst ging er met de paplepel in.

Mijn vaders gewicht was ook een terugkerend gespreksonderwerp in zijn gezin (mijn ouders waren al vroeg uit elkaar). Hij maakte er zelf vooral grapjes over, ik denk om anderen voor te zijn. “Tja, ik ben als kind in een ketel chocola gevallen” Bij begon er te leven dat mijn lijf vooral niet zó groot moest worden. En hijzelf? Die droeg daar met gemak aan bij met zijn commentaar op mijn uiterlijk. "Wat heb je op je hoofd?" als ik een keer een staart in had. "Die kleding die je aan hebt is echt een vodje." Over mijn zorgvuldig uitgekozen outfits. It’s fashion, look it up, dacht ik dan. Maar dat zei ik natuurlijk nooit. Want als je met hem in discussie gaat zijn er maar twee uitkomsten: geschreeuw of doodgezwegen worden. Dan maar aanhoren “Kijk uit, je krijgt net zulke dikke billen als je moeder.” En dan een bulderlach. Voor hem een grap, voor mijn puberbrein een dreun die nooit helemaal wegtrok. Mijn hoofd heeft dat zinnetje bewaard als een spijker in een houten plank: onwrikbaar, vastgeramd. En geloof me, ik heb vaak genoeg geprobeerd hem eruit te trekken.

Op de middelbare school werd mijn lijf net zo hard beoordeeld als mijn rekentoetsen, maar zonder de mogelijkheid tot herkansing. Mijn borsten lieten op zich wachten, mijn billen waren te plat, mijn heupen leken niet mee te doen aan het groeiproces. De jongens vonden daar natuurlijk wat van. Jongens die zelf nog twee koppen kleiner waren dan ik, maar desalniettemin experts in vrouwelijke anatomie. Ik was mager, ongeacht wat ik at, en dat was blijkbaar ook niet goed. Ik werd zelfs een paar keer op het matje geroepen bij de schooldokter en kreeg een maaltijdadvies voor negen boterhammen per dag. Dus stond ik elke dag voor de spiegel en wenste ik dat mijn lichaam zich eindelijk zou voegen naar het schoonheidsideaal dat op dat moment door de wereld werd aangereikt: J-LO. Ronde vormen, smalle taille, volle heupen, een achterwerk waar liedjes over werden geschreven.

Na school probeerde ik de natuur een handje te helpen. Op zolder at ik stiekem repen chocolade en pistoletjes met rookworst en mayonaise, alsof ik mezelf kon boetseren met calorieën. Alsof mijn lichaam zou luisteren als ik het maar genoeg voerde. Maar mijn lijf bleef koppig. Rondingen lieten op zich wachten. Dus bleef ik hopen, eten en spiegels vermijden.

Toen mijn lijf eindelijk de rondingen kreeg van de Puertoricaanse uit de Bronx waar ik vroeger om smeekte, baalde ik er vaak van. De ironie. Ik scrollde door oude foto’s en zag een prachtig slank lichaam, een lijf waar ik nu waarschijnlijk nog steeds jaloers op zou zijn. Maar ik weet ook nog precies hoe ik me op dat moment voelde: te dik, te lang, te verkeerd. Ik kwam er achter dat het dus eigenlijk helemaal niet uitmaakt welk gewicht mijn lijf heeft – en geloof me, dat loopt nogal uiteen – het is nooit goed. Het perfecte lichaam ligt altijd net buiten bereik, ergens in het verleden of in een denkbeeldige toekomst waarin ik eindelijk tevreden zal zijn. Maar dat moment is nooit nu.

De laatste jaren probeer ik daar iets aan te doen. Niet door voor de spiegel te staan en mezelf te overschreeuwen met affirmaties (je bent mooi, je bent prachtig, je bent een godin! mijn hoofd gelooft me toch niet), maar door mijn lijf echt iets terug te geven. Het draait hierbij vooral om dankbaarheid. Niet alleen in mijn gevoelswereld, maar ook in daden. Sporten, niet om af te vallen, maar om te voelen hoe sterk mijn lijf eigenlijk wel niet is. Hoe ze me altijd draagt, wat ik ook doorsta (of haar aandoe). Eten, niet om te vullen, maar om te voeden. Steeds vaker zie ik mijn lichaam niet meer als een esthetisch afvalproject, maar als een metgezel, de tweelingzus waar ik altijd van droomde, die het verdient om goed behandeld te worden. En op de beste dagen lukt dat.

Mijn lijf en ik, we blijven een tweeling met een complexe relatie. Jarenlang zag ik haar als een losstaand iets, een lichaam waar ik in woonde maar dat niet echt van mij was. Iets dat ik moest controleren, vormen, aanpassen. Iets waar ik me niet mee kon rijmen. Maar steeds vaker begin ik te begrijpen dat we hetzelfde zijn. Mijn lijf is geen losstaand project dat ik moet managen. Ze is niet iets buiten mij, ze ís mij. Dat begin ik steeds meer te begrijpen.

Behalve dus op de dagen dat mijn lijf ongevraagd een dagmenu van crackers met spicy chipotle hummus er doorheen gejaagd krijgt.

Tips om je lijf meer te accepteren

• Wat mij het meest helpt om meer in contact te komen met mijn lichaam en er dankbaarheid voor te voelen zijn yoga en meditatie. Niet om flexibeler te worden of ‘spiritueel’ te zijn, maar om letterlijk stil te staan bij hoe mijn lichaam voelt, zonder oordeel. Een keer in de maand ga ik naar een restorative yoga sessie bij de yogaschool. Voor meditaties vind ik de app van House of Deeprelax heel fijn.

• Het boek Wat ik eerder had willen weten van Marian Mudder staat vol theorie en praktische tips die te maken hebben met angst, zelfliefde en acceptatie. Ook al is deze theorie niet nieuw voor mij, ik haal er nog steeds dingen uit. En er zitten ook praktische opdrachten bij die je kunt doen. Heel fijn! Als je niet wil lezen, hij is ook te luisteren op Spotify.

• Ik sport niet meer om af te vallen of om een bepaald lichaam te krijgen, maar om te voelen hoe sterk mijn lijf is. Hoe ze me draagt, wat ik ook doorsta. Dit maakt sporten vaak iets positiefs in plaats van een straf.

• Ontvolg accounts die je een slecht gevoel geven over je lichaam en volg juist mensen die je een realistischer beeld geven. Mensen met een lichaam zoals dat van jou. Lichaamspositiviteit, diversiteit, mensen die niet meer drinken, mensen die sporten omdat ze van hun lichaam houden in plaats van het te willen veranderen – dat soort content.

• Draag kleding die écht lekker zit. Klinkt simpel, maar het maakt een enorm verschil. Voorbij zijn mijn dagen van te strakke jeans en ongemakkelijke topjes. Geen broeken die knellen, geen jurken waarin je je niet jezelf voelt. Gewoon kleding waarin je je goed voelt, los van trends of wat je ‘zou moeten’ dragen.

Xoxo

Maxence

Het is ergens rond één uur ‘s nachts op het 30-jaar-plus-1-maand-feestje van mijn vriend T., in de woonkamer, waar de chips inmiddels slap geworden is en de bierflesjes een soort ruïne vormen. Dit is het moment dat mensen denken dat ze wijsheden bezitten, terwijl ze in werkelijkheid gewoon beschonken zijn en te lang hebben staan springen op de bangers waar de feest DJ ons mee verwende. Behalve ik, want mijn voeten doen zeer: ze zijn niet verdoofd door de alcohol, omdat ik niet drink.

Een van de aanwezigen heeft N. moedig meegenomen, het is hun eerste date. Ik ben onder de indruk van diens outfit en stralende uitstraling. We hebben het over queer zijn en het verschil tussen seksualiteit en genderidentiteit, een gesprek dat ergens tussen ‘waar wonen jullie eigenlijk?’ en ‘nog een ronde dansen’ in hangt. Dan duikt S. op, licht zwalkend en met de blik van iemand die zich heeft voorgenomen nu eens even duidelijk te maken dat hij heel tolerant is. Hij richt zich tot N. en vraagt sinds wanneer die “praktiserend” queer is. Praktiserend?! Alsof het een soort hobby is, zoals breien of veganistisch eten maar dan met een initiatieperiode.

N. zegt droog: “Nu twee jaar, dat ik het ook laat zien aan de buitenkant dan.” S. knikt ernstig en verklaart: “Ja, weet je, ik vind dat iedereen zelf moet weten wie hij aantrekkelijk vindt, zolang ik niet ongevraagd genomen wordt. HAHA”.

Het wordt stil. Ik lach ongemakkelijk, dat stomme zenuwenlachje dat ik mezelf maar niet afgeleerd krijg, echt een hatelijke eigenschap. N. lijkt niet heel aangedaan door de opmerking, maar zegt niks. S. kijkt tevreden, alsof hij zojuist een maatschappelijk debat succesvol heeft beslecht. Ik ben opeens misselijk.

Naast dat dit een belachelijk ongepaste opmerking is, raakt het hele gesprek over ‘praktiserend iemand zijn’ me enorm. Alsof er een soort officiële startdatum moet zijn, een voor en na, een moment waarop iemand plotseling van ‘onzichtbaar’ naar ‘actief queer’ gaat. Alsof een bepaalde identiteit pas telt als iemand uit de kast komt. Als anderen het kunnen zien en begrijpen – en liefst in simpele hokjes kunnen duwen. Maar voor wie dan? Voor dit soort semi-ruimdenkende mensen die hun acceptatie opdienen met een garnituur van lompe bijzinnen?

Dit is niet de eerste keer dat ik mezelf afvraag: voor wie kom je eigenlijk uit de kast? Misschien stel ik de vraag verkeerd. Alsof uit de kast komen een eenmalige gebeurtenis is, een officiële onthulling met vuurwerk en champagne. De realiteit is denk ik eerder een eindeloze herhaling van kleine coming-outs: bij een nieuwe collega, een huisarts, een verre oom die op een familiefeest ineens vraagt of je al een relatie hebt – en dan bedoelt hij natuurlijk een man.

Ik ben niet de enige die er vraagtekens bij heeft. In ‘Coming In’ van de documentaire Ongeschreven regels bevraagt regisseur Esmée van Loon queer mensen over de ongeschreven regels rondom de coming-out. Centraal staat vraag waarom queer mensen überhaupt een moment moeten hebben waarop ze hun identiteit verklaren, terwijl hetero-zijn gewoon de standaard blijft. Waarom moet je een script volgen waarin je jouw bestaan moet uitleggen aan een publiek dat zichzelf als neutraal ziet? En als je niet expliciet uit de kast komt, ben je dan automatisch in de kast?

Al sinds ik me kan herinneren is mijn seksualiteit niet gekoppeld aan een bepaald gender. Op de basisschool stuurde ik Valentijnbriefjes naar jongens en meisjes. Ik heb mannen en vrouwen gedatet en het bed mee gedeeld. Voel me meer dan eens zeer aangetrokken tot transgender personen, maar toch heb ik nog nooit een officieel moment met toeters en bellen genomen om te zeggen: “Hallo wereld, ik ben panseksueel”. Als er een kast is, zit ik daar kennelijk nog in stof te happen.

Een van de redenen dat ik tot nu toe nog geen coming-out heb gehouden, zou kunnen zijn dat ik bang ben voor kortzichtige reacties, zoals die van S. Maar ik denk zelf dat het vooral komt omdat ik het voor mijn gevoel al gewoon ‘ben'. Waarom zou ik dan nog uit de kast komen met een groot feest of overgangsritueel voor de buitenwereld? Mensen die mij goed kennen weten wie ik ben en wat mijn seksuele identiteit is, gewoon omdat het een keer tussen neus en lippen opkomt in gesprekken.

Het gekke is, dat ik me sinds ik niet meer drink steeds vaker afvraag of ik niet toch een keer uit de kast moet komen. Misschien is het omdat ik mijn gevoelens niet meer verdoof en helderder kan denken, zonder drank. Maar ik voel daarbij ook gelijk een weerstand. Want, op dit moment heb ik een relatie met een man. En wie neemt mij dan nog serieus als ik nu zeg dat ik niet-hetero ben? Althans, dat is de gedachte die ik er kennelijk zelf over heb. Ergens diep van binnen ben ik toch bang dat ik hierdoor niet echt serieus genomen wordt of geen recht heb op een lhbtqia+ label. Dat ik een queer-impostor ben. Als zoiets al bestaat.

Maar misschien is dat hele coming-out-idee gewoon achterhaald. Misschien moeten we ermee stoppen te denken dat queer zijn pas officieel begint als je het aankondigt of “praktiseerd”. Misschien is het al genoeg dat ik besta zoals ik ben, zonder dat ik een label hoef te plakken op mijn seksualiteit of een feest hoef te geven. Misschien is de enige die mij echt serieus hoeft te nemen en me te accepteren zoals ik ben – ikzelf.

Bekijk hier de aflevering Coming In van Ongeschreven regels:

Xoxo

Maxence

Tot mijn verblijdenis heb ik steeds minder het idee dat ik in de leegte sta te schreeuwen. Mijn aantal volgers stijgt elke week, mijn berichten worden geliked en er worden interessante comments geplaatst. Dat bevalt mij wel. Mensen willen niet alleen lezen, maar hebben ook een drang om hun mening te geven, zeker wanneer ik daar zelf om vraag. De consensus de laatste weken luidt: ik maak veel spellingsfouten. Daar heb ik maar één ding op te zeggen: klopt. In deze brief zal ik je eens even uitleggen waarom ik geen drol meer om spelling geef.

Sinds ik me kan herinneren wil ik schrijver worden. Kleine Maxje schreef zich suf in geheime schriften, vol fictie, poëzie en alles wat ze meemaakte. Tot ik werd uitgeloot voor de studie journalistiek en daarmee officieel de stempel ‘niet goed genoeg’ kreeg. Althans, zo interpreteerde mijn brein het. Feitelijk sloeg het nergens op—ik was gewoon uitgeloot, dat heeft niets met talent te maken. Maar toch. Ik gooide mijn schriften in een koffer met een slot erop, zodat niemand ooit mijn lelijke pogingen kon lezen. En ik besloot dat schrijver worden niet voor mij was weggelegd.

In plaats van journalistiek deed ik de studie bedrijfscommunicatie, werd content specialist en ontdekte dat ik prima kon schrijven voor bedrijven. Maar creatief schrijven? Dat durfde ik niet meer. Mijn innerlijke criticus had gewonnen. Ik noem die criticus trouwens Patricia. Vernoemd naar één van de 23 persoonlijkheden van de hoofdpersoon in de film Split (aanrader uit 2016). Patricia is een echt Mean Girls-Regina George-type: altijd perfecte manicure en een blik waarmee die hele carrières kan verwoesten. "Denk je écht dat iemand jouw teksten wil lezen?" verzucht ie, terwijl ze een denkbeeldige slok neemt uit een frappuccino.

Het omslagpunt in mijn schrijven kwam na een break-up van het type ‘alles opblazen en opnieuw beginnen’. Uit pure ellende begon ik weer gedichten te schrijven. En niet alleen dat, ik gooide ze ook meteen online, op een Instagram-account (Het zijn maar woorden schat). Of ze mooi of lelijk waren, maakte me niet uit. Als het gevoel maar klopte en ik mijn emoties er in kwijt kon. Hoe meer ik schreef, hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg. Ik merkte steeds vaker dat ik langere stukken wilde schrijven, maar zodra ik dat probeerde, dook Patricia weer op met haar roze pen en opgetrokken wenkbrauw. Dus zette ik mijn dromen weer op pauze.

Tot ik vorig jaar een YouTube-filmpje tegenkwam van kunstenaar Marie-Noelle Wurm. Ik stuitte er op toen ik aan het tekenen (één van mijn honderd hobby’s) was en zij herinnerde me eraan dat kunst niet draait om de uitkomst, maar om het maken zelf. Haar oefening? Maak expres iets lelijks, gewoon om te zien dat de wereld niet vergaat als je iets maakt dat niet perfect is. Dat als je ophoudt met je te fixeren op een geslaagd eindresultaat, het proces ineens vanzelf loopt. Kunst hoeft niet mooi of lelijk te zijn. Het hoeft alleen maar te bestaan.

Er ging een lamp aan. Ik begon gewoon te maken. Ik startte deze Substack en stelde niet het doel ‘geweldige stukken schrijven’, maar het doel ‘elke week een stuk schrijven’. Gewoon timer aan en gaan. En ja hoor, daar ging ik. Waar ik eerder geen woord op papier kreeg, vliegen de letters nu wekelijks over het scherm. Ik ontdekte de schoonheid van lelijke dingen, of in elk geval dat je al een schrijver bent doordat je schrijft, niet om wát je schrijft.

Als ik zou zeggen dat mijn angst voor het maken van imperfecte dingen helemaal weg is zou ik liegen. Maar ik neem Patricia in elk geval niet meer zo serieus. Ze mag er zijn, net als al die lelijke, geweldige, rare, slordige, grappige, overbodige, slimme stukken vol spellingsfouten die ik schrijf. Mijn perfectionisme hoeft alleen niet meer te bepalen wat ik doe en hoe ik over mezelf denk. En als dat betekent dat er af en toe een dt-fout doorheen glipt, dan is dat maar zo. Liever imperfect en geschreven dan perfect en nooit gemaakt.

Bekijk hier de video die mijn innerlijke criticus Patricia een optater gaf:

Xoxo

Maxence

Het is half elf ‘s avonds en ik sta op station Bijlmer, wachtend op de trein naar huis. Normaal gesproken zou ik hier staan met een licht zoemende alcoholroes en een hoofd vol half-afgemaakte gedachten. Maar nu ben ik helder. Helder en… bijzonder opgewekt? Dit is verrassend.

De avond begon met een lichte zenuwachtigheid. Een spelletjesavond met vriend met L., met wie ik tot voor kort vooral afsprak in een groepssetting, om mee te drinken. Zou het ongemakkelijk worden? Zou er een soort beklemmende sfeer hangen van “toen je dronk was het leuker”? Maar nee. We dronken cola, aten een schandalig uitgebreide kaasplank en speelden Hitster Bingo en een ander bordspel waarvan ik de naam ben vergeten, maar waarin je een deken in elkaar moet patchworken. En het was geweldig. Zonder alcohol, zonder vaagheid, gewoon schaterlachend leuk. Nu sta ik op dit station en denk ik: dit is dus wat het betekent om écht aanwezig te zijn. En belangrijker nog: dit is dus hoe het voelt om op mezelf te kunnen vertrouwen.

Niet dat het altijd zo eenvoudig is. Op een woensdag een week later overvalt me een krankzinnige behoefte om uit te gaan. Ik wil dansen. Ook al is het in een foute danskroeg waar de vloer plakt en het bier lauw is. Dat weekend ga ik met vriendin F. naar de bios (Flow, aanrader als je van dieren houdt) en daarna ergens een drankje drinken. De plek waar we zitten is zo lawaaierig dat we besluiten te verkassen, na het volgende 0.0 biertje bij een volgende kroeg komt de vriend van vriendin F. langs met zijn maten. Ze waren bij Sef geweest en voor ik het weet, staan we in een donker hol vol feestende mensen en draait Tino Martin op standje gehoorbeschadiging. Iedereen zit goed in de olie, merk ik al gelijk. En ik? Ik dans. Nuchter. Op Nederlandstalige hits. Dat had ik niet voorzien toen ik die avond naar de bios liep in mijn comfy sweater. Wat me opvalt: zonder alcohol en feestoutfit blijk ik ook prima ongemakkelijk te kunnen dansen.

Wat me óók opvalt: sommige mensen vinden het heel ingewikkeld als je niet drinkt. Ze projecteren mijn nuchterheid direct op zichzelf. Neem vriend J. We staan in de kroeg, hij kijkt me grijnzend aan en steekt zijn sambuca-plakkerige vingers in mijn richting. “Lik.”

“Jezus, nee.”

“Oh ja, jij drinkt niet meer,” mompelt hij, alsof ik hem teleurstel. Later, buiten, wanneer we aanstalten maken om te vertrekken, trekt hij weer aan mijn mouw. “Ik ben ook een keer drie maanden gestopt,” biecht hij op. “Maar ik voelde me er alleen maar slechter door. Al mijn stress kwam er ineens uit. En ik kan daar niet mee dealen zonder drank, dus dan drink ik toch liever.”

Ik schrok van zijn scherpe en eerlijke zelfreflectie, zo ken ik hem niet. En ergens snap ik hem ook. Stoppen met drinken is in zekere zin heel fijn en gezond voor je lichaam en geest. Maar er komt inderdaad ook veel shit naar boven die je normaal dus met drinken onderdrukt. Het haalt de mist weg. En daaronder ligt wat er altijd al was, maar wat je dan vakkundig wegspoelde met een glas wijn. Vermoeidheid, stress, ongecontroleerde energie, emoties die alle kanten op schieten, slechte focus, lichte slaap. Het komt niet door het stoppen met drinken – het was er altijd al. Alleen valt het nu op dat ik die klachten heb. En dat is niet per se leuk, nee. Sterker nog: soms is het focking confronterend en gewoon ronduit ruk. Maar misschien is de kunst niet om alles wat ruk is te verdoven, maar om te leren omgaan met wat je met je meesleept. Voor je implodeert.

Subscribe now

Alcoholvrije tips van de maand

• Kennelijk ben ik niet origineel. Evi Hanssen, bekende Belg, deed mee aan het negentiende NLe seizoen Wie is de Mol, stopte eerder al 500 dagen met drinken en ging nooit meer terug. Ze legde haar avontuur vast in de podcast Sinds ik niet meer drink. Luister hem op Spotify of Podimo (dit is niet gesponsord jongens, want ik ben gewoon Max en geen influencer).

• Niet drinken is best duur. Voor de prijs van een fancy alcoholvrij drankje had ik ook een boodschappentas kunnen kopen. Oplossing: zelf aan de slag. Roze bunker (ik had laatst Bloesem Power) + bruiswater = een prima mocktail. Bonus: je doet wel een maand met zo’n 700 ml fles aanmaak limo van Roze Bunker, dus dat scheelt weer keuzestress en een lege portemonnee. Thank me later.

• In de kroeg staan zonder drank werkt het best als je goed doet alsof. Mijn tactiek: af en toe even heel serieus in het glas kijken en denken hmm, complexe tonen van rood fruit (terwijl het een cassis is). Of overdreven hard "JA HOOR, IK KOM MEE SALMARI HALEN" roepen en dan in de rij gewoon een cola bestellen. Niemand die het merkt. En je hebt er weer een binnenpretje bij.

• Neem een nieuwe hobby. Nu heb ik toevallig al 100 hobbies, dus de keuze was reuze. Zo ben ik laatst opnieuw begonnen met fotograferen en dit gaan combineren met mijn solonaises naar nieuwe plekken. Ben je hier benieuwd naar? Volg me dan ook op mijn andere substack: Klikbeet!

  

Xoxo

Maxence

Je wilt je oude lichaam terug. Je hoopt dat de tijd nog voelt als een glooiende horizon naar het onbekende. Je dacht dat je kon dansen tot 04:00 uur ‘s nachts en onbeperkt donuts eten en ranzige kroegwijn drinken en ook shotjes Salmari achterover tikken, omdat er toch geen consequenties zijn. Je verwachtte dat je alle tijd van de wereld had. Maar die jeans uit 2017 knelt je benen af en ligt stof te happen in de kast, omdat je vroeger altijd hogere eisen stelde aan je broekmaat dan aan de mensen die je datete.

Je houdt je geliefde altijd op 1,5 meter afstand, zodat daar nog genoeg ruimte is voor een roeiboot met maar één reddingsvest om in te ontsnappen. Je weet nog steeds niet of je écht op mannen valt, of omdat dat de wil is van het patriarchaat. Je weet ook niet of je écht op vrouwen valt, of dat je rebelleert omdat je moeder je altijd zei dat je nooit mocht thuiskomen met een vrouw. De huizenmarkt is een ongrijpbaar Polly Pocket paradijs. Madurodam een weelderig walhalla vergeleken bij de grootte en de prijzen van de huizen in de stad. Je rookt stiekem een sigaret op een werkborrel om je jong te voelen.

Je dacht dat jouw problemen uniek waren. Maar daar zit je weer, net als de rest van ons, scrollend door social media berichten van in een Le Creuset gebakken coping-strategieën om het leven wat rijker te maken. Je stemt links maar zoekt ook elke week last-minutes naar het eind van de wereld (die je nooit boekt). Je verzamelt je overgebleven festival fiches alsof je daar de schipper nog tol mee kan betalen voor een enkeltje terug in de tijd.

Ergens na de regel maar voor de uitzondering vergaten ze je te vertellen dat het leven gewoon doorgaat, ook als je er zelf uit hebt gelegen. Het universum heeft schijt aan jouw compensatie-gedrag voor karma punten. Ze neemt je mee op haar golven, laat je zinken tot je bijna verdrinkt, spuugt je uit op een onbewoond eiland en net als je even op adem kunt komen besef je dat je nooit meer terug kan naar je jongere zelf. Tenzij je een autobiografisch boek schrijft, maar dat is haast gewoon wraakporno op jezelf. En wie heeft daar nog focus voor?

Subscribe now

Ik denk dat wegrennen van het verleden went. Na een halve marathon weet je niet beter dan dat die rusteloze trappelbenen een onderdeel zijn van je lichaam. Je uitgedroogde lippen een karaktertrek, water een herinnering uit een ver verleden. Je ergens ver weg een kraan hoort druppelen. Totdat je ingewanden kapot gaan van de dorst, je dag in dag uit aan niks anders meer dan water kunt denken. Je begint te drinken tot je niet meer stoppen kan, tot die waterval die je hersenpan laat overlopen, je lekt tot in de kieren.

Ik heb de meeste van mijn dagen doorgebracht met een terroriserende weerstand. Ik wilde terug wat ik was verloren: mijn oude dromen, sterke dunne lichaam, baby haren, onbezonnen onschuld. Mijn melancholie was mijn superpower. Als ik geen controle en plezier had in het nu, is het in mijn verleden waar ik het moest zoeken. Ik kon er dagen in verdwijnen, elk detail van een gesprek honderd keer herhalen tot ik precies wist te benoemen wat mijn schuld precies was. Want dat is wat het was, een schuldspeurtocht, maar dan zonder schatkist vol snoepjes aan het einde van de rit. Enkel bibberende zenuwstelsels en zwartblauwe wallen als cadeau. En terwijl ik zwolg in mijn verleden, dacht ik steeds: Waarom zijn de dingen niet gegaan zoals ik wilde? Dat is de middelvinger van wanhoop.

Maar Libby Epstein, het beste karakter in de serie Fleishman is in Trouble, heeft gelijk:

Tijdens het speuren in mijn verleden ben ik het heden verloren. De waarheid is dat ik nooit meer dezelfde jonge onbezonnen Max wordt die ik vroeger was. En dat ik wil ik ook niet. Die te krappe jeans is van dichtbij niet meer zo mooi als ik dacht toen ik hem kocht en sigaretten laten alles nog dagenlang stinken. Nu alle illusies zijn uiteengespat kan ik eindelijk de realiteit van mijn keuzes kan accepteren en achter mij laten. Uiteindelijk is dat toch wat leven is; ouder worden. Mee gaan met haar zee in plaats van steigeren en over de rand heen kotsen.

En Libby heeft gelijk: er komt geen moment meer waarin ik jonger ben dan nu. Dit is het moment waar je in de toekomst naar hunkert als je hem verloren laat. Ik hoef niet meer te zoeken, de speurtocht is voorbij, het geluk is niet in het verleden, dat is het nooit geweest. Het is hier. Nu. Dus kan ik maar genieten van het leven en wie ik ben nu.

En nu.

En nu.

En nu.

En niet meer achterom kijken.

Xoxo

Maxence