Subscribe

Subscribe

"Herkesin sahte bir gülüşle bir şeyler gizlemeye çalıştığı bu dünyada, tek başına kalmak en dürüst eylemdir."

Suç ve Ceza - Dostoyevski

Subscribe

Telefonuma her bildirim geldiğinde, elimde ne iş olursa olsun, hızla bakarım. Belki biri basit bir "nasılsın?" mesajı atmıştır umuduyla. Ama sadece X den haber bildirimleri, trendyoldan fırsatlar bildirimleri olur.... Hayatım boyunca dostum diyebileceğim kimse olmadı. Şikâyet ettiğim söylenemez. Sadece bazı günler insan her şeyi kendine anlatmaktan yoruluyor.

Beni sadece tek bir mesaj kadar önemseyen biri olmayınca ben de telefona olan bağımlılığımı azalttım. Günde 50 sayfa kitap okumam, 400 bazende 800 sayfaya çıktı.

Bazı günler çok fazla dışarı çıkmak istiyor canım ama telefonumu alıp haberleşip plan yapacağım kimsem yok. İllaki var arkadaşım dediklerim ama buluştuğumuzda yaptıkları ikiyüzlülükleri beni bunaltıyor. Böyle insanlarla derin bir bağ kurmak istemiyorum. Bana yanlış gelen bir şeylerini hissettiğimde yalancı samimiyet maskesi takıp sıcak davranamıyorum. Bazıları sırf yalnız hissetmemek için ikiyüzlülük yapıp kalabalık ortamlarda takılıyorlar, bunu istemiyorum.

Sevgilim de yok. Şuncacık hayatımda sadece 1 ilişkim oldu. Yaşıtlarım erkekleri asla dikkatimi çekmedi. Onların yanında fazla olgun kaçıyorum. Bir de artık güven denen şey yok. Bu devirde aldatmayı, yalanı, öfkeyi bile romantikleştiriyorlar. Oysa bana göre kalp kırmak hiçbir zaman marifet olmadı.

Ama bir gün gerçek aşkın, kaderimdeki kişinin beni bulacağına inanıyorum. Dost için böyle söyleyemesemde. Bu devirde artık dostum diyerek hiç kimseye bir şey anlatamazsın. Güvenemezsin ve benim için güven denen şey çok önemli.

Resim çizmeye sığınıyorum, dans etmeye, müzik dinlemeye, dizi/film izlemeye, günlüğüme yazmaya özellikle de kitap okumaya. Hepsi benim için birer liman, birer deniz feneri. Özellikle kitap okumayı o kadar çok seviyorum ki, dış dünyanın kötülüklerinden kendimi korumama yardımcı oluyorlar. Daha önce hissetmediğim duyguları hissetmeme yardımcı oluyorlar. Olduğum yerden birçok hayatı görmemi sağlıyorlar. O yüzden bence yanındaki insanın her an kazık atabileceğini bilerek temkinli yaşamaktansa kendimi gerçek dostlarıma, kitaplarıma, müziklerime, günlüğüme saklayabilirim....

Sadece bazen insan yalnız hissetmekten kurtulmak istiyor. Yalnız kalmak değil, yalnız hissetmek. İnsan kalabalık bir ortamda da yapayalnız, görülmemiş hissedebilir. Yalnız kalmak insana koymaz ama yalnız hissetmek insanı canlı canlı yer.

Eskiden etrafında çok fazla arkadaşı olanlara özenip onlar gibi davranarak arkadaş kazanmaya çalışırdım ama sonradan bu uğraşımın sadece sahtelikle sonuçlanacağını anladığımda yalnız hissetmeyi, yalnız kalmayı tercih ettim. Kitaplarıma, kalemimin mürekkebine ve günlüğüme sığındım.

Belki bir gün gerçek dostlarla karşılaşırım. Ama o güne kadar kitaplarım, günlüğüm ve kendim bana yetmeyi öğretiyor. Bazen bir avuç kâğıt, bir avuç ikiyüzlü insandan daha güvenli geliyor.

Subscribe

Sanırım insanın arzulandığını fark etmesi için çok büyük bir olay yaşamak gerekmiyor. Bazen birinin sana bakışından, tavırlarından hatta konuşurken seçtiği kelimelerinden bile anlaşılabilir. Ve garip olan şu ki, ilk başta insan bunun iyi bir şey olduğunu sanıyor. Güzel buluyor, seni istiyor ve sen de kendini biraz daha güzel hissediyorsun. Ama sonradan fark ediyorsun ki aslında ne seni gerçekten sevmiş ne de seni gerçekten tanımış.

Bence sevilmek, birinin seni güzel bulmasından daha fazlası. Çünkü seni seven insan sadece güzel göründüğün halini değil acı çektiğin halini de merak eder. Sessizleşmene sebep olanları, nelere alındığını, nelerden kaçındığını ya da daha basitinden bazı yemekleri neden sevmediğini bilmek ister. Belki de sevgi tam olarak burada başlıyor.

Arzulandığımızda bunu sevgi sanmamızın sebebi, ikisi de ilk başta aynı yere dokunuyor gibi hissediyoruz. İnsan bazen istenmeyi, değerli olmakla karıştırabiliyor. Özellikle kendini kötü hissettiğin bir dönemde o arzu, kolayca sevgi gibi gelebiliyor.

Birinin beni gerçekten sevdiğini büyük sözlerden anlamıyorum ben. Daha küçük şeylerden. Beni elde etmeye çalışırken değil, tanımaya çalışırken nasıl davrandığına bakıyorum. Sınırlarıma saygı duyuyor mu, laf arası bahsettiğim küçük şeylere dahi dikkat ediyor mu, kötü günümde kaçmak yerine yanımda mı? Çünkü istemek kolay, tanımak zaman ve çaba ister.

Küçükken kadınlara öğretilen "güzel olmalısın" fikrinin ne kadar normal olduğunu fark etmiyoruz. Güzel görünmek, onay almak, beğenilmek, dikkat çekmek.... sanki bunların hepsinin bir kadının değeriymiş gibi öğretiliyor. Sonra büyüyünce biri seni beğendiğinde neden bu kadar iyi hissettiğini sorguluyorsun. Belki de bunun yıllarca doğru olduğuna inandırıldığımızdandır.

Arzu edilmenin bazen bağımlılık gibi gelmesinin sebebi birinin seni beğendiğini bilmek bazen kendinle alakalı düşündüğün kötü şeyleri birkaç dakikalığına susturuyor. Aynaya baktığında sevmediğin bir tarafın olsa bile biri sana güzel olduğunu söylediğinde o düşüncen hemen geri çekiliyor. Sonra insan bu hissi tekrar yaşamak istiyor ve böylelikle asıl tehlikeli kısım başlıyor.

Bana şu soru sorulduğunda "Seni isteyen ama tanımayan biri mi, seni tanıyıp yine de yanında olan biri mi?" artık cevabımı biliyorum. Beni isteyen birinin gözünde nasıl göründüğümle, beni tanıyan birinin gözünde nasıl göründüğüm çok farklı. İlki daha heyecan verici olabilir ama ikincisi cidden bir yere ait olduğumu hissettiriyor. Çünkü beni sadece dıştan gördüğü haliyle değil, zamanla tanıştığı halimi de seçmiş oluyor.

Belki de büyüdükçe kendime sorduğum soru "beni kim istiyor?" olmaktan çıkıp "beni kim gerçekten tanımak istiyor?" olmaya başladı. Çünkü birinin seni arzulaması güzel hissettirebilir, bunu inkâr etmiyorum. Ama birinin seni tanıdıkça, kusurlarını gördükçe ve seni sadece dışarıdan gördüğü kişi olmadığını fark ettikçe hâlâ yanında olmak istemesi... bence asıl mesele bu

“Beni bir gecede unuttun, biliyorum. Tenim tenine değdiğinde başlayan o şey, güneş doğduğunda hiç yaşanmamış gibiydi.”

kötü biri olduğu için değil. birine zarar verdiği için hiç değil. aslında sorun tam tersi, kendine zarar vermiş olması.

Subscribe

senin de geçmişteki haline dönüp "keşke bunu yapmak zorunda olmadığını bilseydin" dediğin bir şey var mı?

o sadece çok sevilmek istiyordu ve bir süre sonra sevgiyle, sevdiği insan için nelerden vazgeçebileceğini birbirine karıştırmaya başladı.

bir çocuk vardı. gerçekten seviyordu.

insan gençken ve birinden gerçekten hoşlanıyorken bazen "ben bunu gerçekten istiyor muyum?" ile "bunu yapmazsam beni bırakır mı?" arasındaki farkı anlayamıyor.

o da anlayamıyordu.

bu yüzden kendi sınırlarının bazılarını aştı.

bunu gerçekten istediği için değil. en azından tamamen istediği için değil.

sadece onun kalmasını istiyordu.

ve bir süre kaldı.

ya da o öyle olduğunu düşündü.

çünkü biri, aslında vermeye hazır olmadığın bir şeyi verdikten sonra yanında kalınca bunu bir kanıt gibi görmeye başlayabiliyorsun.

seni sevdiğinin kanıtı.

senin özel olduğunun kanıtı.

sevilmeye değer olduğunun kanıtı.

ta ki o gidene kadar.

sonra insanın kendine sormaktan kaçtığı soru geliyor:

beni gerçekten sevdi mi yoksa ona verebildiklerim mi işine yaradı?

sanırım en çok acıtan şey de bu.

ne olduğu değil.

hatta giden kişinin kendisi bile değil.

kendini terk etmesin diye korktuğun birini kaybetmemek uğruna kendini terk ettiğini fark etmek.

uzun süre kendinden nefret etti.

olanları kafasında tekrar tekrar yaşattı.

"neden izin verdim?"

"neden hayır demedim?"

"neden gitmedim?"

"nasıl bu kadar aptal olabildim?"

sanki pişmanlığın insana bir şey öğretmesinin tek yolu, geçmişteki halinden nefret etmesini sağlamakmış gibi düşündü.

ama belki pişmanlık bunun için değildir.

belki pişmanlık, geçmişteki halimizi anlamamız içindir.

çünkü şimdi o zaman bilmediği şeyleri biliyor.

sevilmek için kendinden daha fazla vermek zorunda olmadığını biliyor.

birinin seni sevmesi için sürekli sevgini kanıtlaman gerekmediğini biliyor.

hayır demenin seni zor biri yapmadığını biliyor.

ve en önemlisi, birini kaybetmekten korkmanın kendini kaybetmek için yeterli bir sebep olmadığını biliyor.

keşke bunu o zaman bilseydi.

ama bilmiyordu.

belki de bu yüzden hayatının geri kalanını yaptığı bir seçim yüzünden kendini cezalandırarak geçirmek istemiyor.

o zamanki hali, sevgiyi o yaşta ve o kadar az deneyimle bildiği kadarıyla yaşamaya çalışıyordu.

şimdi olsa değiştireceği bir karar verdi.

ve evet, bu acıtıyor.

ama bu karar onun bütün kimliği olmak zorunda değil.

hepimizin geçmişinde dönüp baktığımızda "ben bunu artık asla yapmam" dediğimiz şeyler olacak.

belki büyümek, hiç hata yapmayan birine dönüşmek değildir.

belki büyümek, o hataları neden yaptığımızı sonunda anlayabilmektir.

geçmişe dönüp o kızı bütün kararlarından koruyamam.

ama artık verdiği kararlar yüzünden ona zarar vermeyi bırakabilirim.

belki affetmek her zaman "olan şey doğruydu" demek değildir.

bazen sadece şunu söyleyebilmektir:

"Olan şey benim için doğru değildi ama bunun yüzünden kendimden nefret etmek zorunda değilim."

bence bazı geçmiş hallerimiz böyle bir şefkati herkesten çok hak ediyor.

özellikle de hatırladığımızda en çok utandığımız hallerimiz.

sonra kendime bakıp “ben ne yapıyorum ki” diyorum ama belki de geride değilimdir, sadece kendi hızımda ilerliyorumdur.

𑣲⋆

Eskiden kendimin en mükemmel haline dönüşmeyi düşünürdüm. Erken kalkacak, çok çalışacak, çok kitap okuyacak, kendine iyi bakacak ve her şeyi yoluna koymuş olacaktı

ve ben o kız olmadığım her gün kendimi başarısız, boş hissederdim.

ama artık şunu biliyorum belki değişmek bir gecede olmuyor

belki bazen sadece 10 sayfa kitap okumak, biraz ders çalışmak, odamın bir köşesini toplamak, yeni bir kelime öğrenmek... kötü geçen bir günden sonra tekrar denemek bile yeterli.

Çünkü küçük şeyler zamanla büyüyor ve bir gün dönüp baktığında “aa ben değişmişim” diyorsun

𑣲⋆

Her şeyi bilmek zorunda değilsin.

Yavaş ilerleyebilir, fikrini değiştirebilirsin.

Yeniden de başlayabilirsin

hatta kaç kere gerekiyorsa o kadar yeniden başlayabilirsin.

Belki de büyümek başka biri olmak değil, kendine biraz daha yaklaşmak demektir.

O yüzden eğer şu an geride kalmış gibi hissediyorsan belki de değilsin

belki sadece kendi hikayenin içindesin ve daha bitmedi.

𑣲⋆

Ben de hala tam olarak ne yaptığımı bilmiyorum ama sanırım birlikte çözeriz <3

öncelikle cildimden biraz bahsedeyim cildim normal-yağlı arası diyebilirim. bazı günler gayet normal ve dengeliyken bazı günler YAĞLIYIM DİYE BAĞIRIYOR özellikle yağlı olduğu günler daha fazla. bir de sivilceye yatkın bir cildim var ama öyle sürekli ve aşırı sivilcelenen bir cilt değil. genelde çok kurcalamazsam kendi halinde takılıyor ama elimi bir attığımda işler biraz karışıyor….. o yüzden bu yazıda kullandığım ürünleri kendi cildimdeki deneyimime göre anlatıcam; tabii herkesin cildi farklı olduğu için bende olan sizde olmayabilir🫶🏻

𑣲⋆

🌰 Himalaya Blackhead Clearing Walnut Face Scrub

♡ ilk izlenimim

bu ürüne gerçekten BA YIL DIM!!!! tiktokta görmüştüm ve kullanan inf'e nedense çok güvenmiştim, sırf onun önerisiyle aldım

♡ kullanırken

siyah noktalar konusunda gerçekten çok başarılı. özellikle burnuma uyguladığımda siyah noktaların çıktığını resmen görebiliyorum🧘🏻‍♀️ içinde açık kahverengimsi ceviz parçacıkları var, peeling yaparken de o parçacıkların arasında siyah noktaların çıktığını görmek baya tatmin edici

♡ şimdi ne düşünüyorum?

ben çok seviyorum ama tabii ki siyah noktaları sonsuza kadar yok etmiyor yaklaşık bir hafta sonra yine çıkıyorlar. ama kullandığımda burnumu gerçekten temizlenmiş hissediyorum

🫧 Himalaya Yüz Temizleme Jeli

♡ ilk izlenimim

ilk başta bu ürünü pek sevemedim özellikle ağız çevremde kullandığımda cildimi hiç sevmediğim bir hale getiriyordu. kararma ve sonrasında dökülme oldu (dikkat çekmek isterim ürünün üstünde her gün sabah ve akşam olmak üzere 2 kez kullanım yazsa da bazı ürünlerde talimatlara uymak yerine cildinin nasıl rahat ettiğine göre kullanmak daha iyi)

♡ kullanırken

sonradan aslında ağız çevremde kullanmamam gerektiğini fark ettim. artık sadece alnımda, burnumda ve yanaklarımda kullanıyorum ve böyle çok daha iyi anlaşıyoruzz

♡ şimdi ne düşünüyorum?

doğru kullandığımda yüzümü güzel temizliyor ve özellikle yağlı hissettiğim günlerde kullanmayı seviyorum. yani ilk başta ürünle anlaşamasak da kullanım şeklimi değiştirince fikrim baya değişti

🤎 Yves Rocher Anticernes Kapatıcı

♡ nasıl aldım?

bunu kendim almadım, hediye gelmişti o sıralar da zaten kapatıcıya ihtiyacım vardı, o yüzden direkt kullanmaya başladım

♡ kullanırken

yapısı ince ve hafif, yoğun bir kapatıcılığı yok. o yüzden göz altlarınız çok koyu değilse daha güzel duracağını düşünüyorum. bitişi de daha parlak gibi

♡ sevmediğim kısmı

kapatıcıyı sürdükten sonra biraz bekletirseniz dağıtması zorlaşıyor ve altında iz bırakabiliyor. başka kapatıcılarda bunu pek yaşamıyorum mesela Beaulis'te böyle bir sorun yaşamamıştım

açıkçası bir kapatıcı için fiyatını fazla buluyorum yapısını sevsem de kendi paramla tekrar alacağımı düşünmüyorum

🍊 Garnier Vitamin C Wonder Tint Even Protect Brighten

♡ ilk izlenimim

bu ürünü aldığım dönemde gerçekten güneş kremi arayışındaydım ve sürekli karşıma çıkıyordu. özellikle içindeki C vitamini ve cilde doğal bir ışıltı verme vaadi ilgimi çekmişti. highlighter gibi yapay bir parlaklıktan ziyade cildimin kendi kendine parlamasını sevdiğim için açıkçası başta baya umutlanmıştım

♡ kullanırken

ama ASLA daha sürerken bile benim cildimde pütür pütür olmaya başladı. altında kat kat ürün olmamasına rağmen, hatta nemlendirici bile sürmemiştim, resmen silgi gibi soyuldu. ne kadar dağıtmaya çalışsam o kadar kötü görünüyordu.

bir de kullandığım dönemde açıkçası kendimi güneş kremi sürmüşüm gibi hissetmedim. ürünün hem renk eşitleme/aydınlatma gibi etkiler sunması hem de güneş koruması sağlaması bana başta güzel gelmişti ama benim deneyimimde güneş kreminden beklediğim o güven hissini vermedi.

♡ şimdi ne düşünüyorum?

benim cildim normalden yağlıya dönük ve yağlı tarafa daha yakın, o yüzden anlaşamamış olmamız biraz bundan kaynaklanıyor olabilir. çünkü annemin cildi kuru ve kendisi ürünü BEĞENİYOR 😭🤚 o yüzden farklı cilt tiplerinde nasıl sonuç vereceği konusunda kesin konuşamam

ama benim cildimdeki pütürlenme ve soyulma yüzünden maalesef hiç sevemedim. özellikle makyajın altında kullanmayı düşünüyorsanız bence almadan önce mutlaka denemek lazım

Ama insanın duyguları gerçekten bu kadar düzenli mi?

𑣲⋆

Evet, daha önce bir arkadaşımı kıskandım. Kendisi gibi davrandığında sevilmesini kıskandım ama sırf onu kıskandığım için kendime defalarca kötü bir insan olduğumu söyledim. Oysa birini kıskanmak, onu sevmediğim anlamına gelmiyor.

Onu seviyorum, gerçekten çok iyi bir arkadaş fakat bazen bu kıskançlıklarıma engel olamıyorum. Onun hiçbir zaman kötülüğünü istemedim. Bence yakın arkadaşlar arasında olan bu kıskançlığı kötülükten ayıran şeyde bu. Bence kıskançlığı kötü niyetten ayıran şey, o duyguyla ne yaptığımız. Birinin sahip olduklarını istememek başka, sahip olduklarını kaybetmesini istemek başka.

Bazen arkadaşlarımızı kendimizle kıyaslarız. "O matematikte iyi ama ben İngilizcede daha iyiyim," diye içimizden geçiririz. Bazen bunu sadece kendimizi rahatlatmak için yapar, sonra da unutup gideriz. Ama bazen bu kıyaslama karşımızdakini küçümsemeye dönüştüğünde işler değişir.

𑣲⋆

Belki de "en yakın arkadaş" kavramının üzerimizde bu kadar baskı yaratmasının sebebi, en yakın arkadaşların birbirlerine karşı hiç hata yapmadığını düşünmemiz. Oysa hatasız kul olmaz. En yakın arkadaşlar da kavga edebilir, birbirlerinden rahatsız olabilir, birbirlerini yanlış anlayabilir. Bence yakın arkadaşlığı belirleyen şey hiç sorun yaşamamak değil, sorun çıktığında birbirinize nasıl davrandığınızdır.

Benim için önemli olan, bir sorun olduğunda birbirimizi hemen suçlamak yerine önce birbirimizi dinleyebilmek. Çünkü bazen haklı olmak değil, karşındaki insanı anlamaya çalışmak daha önemli.

𑣲⋆

Bir arkadaşım benden uzaklaştığında bunu hemen kendimle ilişkilendiriyorum. Bir gün birlikte dışarı çıktıktan sonra ertesi gün ona "napıyorsun?" diye mesaj attım. Saatler sonra cevap verdi ve önceki gibi uzun sesli mesajlar yerine kısa kısa yazdı.

Ben de oturduğum yerden buluştuğumuz günü tekrar tekrar düşündüm. Acaba kaba mı davrandım? Saçma bir şey mi söyledim? Fazla mı sıkıcıydım?

Sonunda hiçbir sorunun cevabını bulamadım. Sadece kendimi düşünmekten yormuş oldum.

𑣲⋆

Arkadaşlıkta ne tamamen birbirimize benzememiz gerektiğini düşünüyorum ne de birbirimizin tamamen zıttı olmamız gerektiğini. Birimiz hamburger, diğerimiz pizza söyleyebilir; aynı şarkıyı sevip bambaşka şeylerden hoşlanabiliriz. Bence mesele aynı olmak değil, farklılıklarımızla birbirimizin yanında rahat olabilmek.

Bir arkadaşımı sevip bazı davranışlarından rahatsız olabilirim. Onunla vakit geçirmeyi çok sevip bazı alışkanlıklarına sinir olabilirim. Bunların birbirine zıt şeyler olduğunu düşünmüyorum. Çünkü bir insanı hayatımızda tutmak için onun kusursuz olması gerekmiyor. Tabii bu, her davranışı görmezden gelmek anlamına da gelmiyor. Bir insan genel olarak size iyi gelmiyorsa ondan uzaklaşmak da sağlıklı bir seçim olabilir.

𑣲⋆

Sağlıklı arkadaşlık benim için aylarca görüşmeseniz bile tekrar bir araya geldiğinizde kaldığınız yerden devam edebilmek. "Neler oldu?" diye gerçekten merak etmek. Kendi derdini anlattığın kadar onun derdini de dinlemek. Her şeyi "siktir et kanka ya" diyerek geçiştirmemek.

Ama bütün bunların içinde benim için en önemlisi sadakat.

Öyle bir en yakın arkadaşlığın olsun ki, "aramızda kalsın ama sakın kimseye anlatma" demene bile gerek kalmasın. Çünkü onun zaten anlatmayacağını bilirsin.

𑣲⋆

Belki de en yakın arkadaşlık, birbirimizi hiç kıskanmamak ya da hiç kırmamak değil. Birbirimizin bütün kusurlarına rağmen, birbirimize zarar vermemeyi seçmek.

Sizce bir arkadaşınızı kıskanmak, onu daha az sevdiğiniz anlamına gelir mi?

Sanki o gün dışarı çıkmamak aslında bir felaketten kurtulmuşum gibi hissettiriyor çünkü her ne zaman dışarı çıkmaktan son dakika vazgeçsem, bir olay oluyor ve bana sonradan haberi geliyor.

Evdeyken de öyle aman aman yaptığım şeyler yok aslında. Ders çalışırım, telefonda vakit geçiririm, kitap okurum, resim çizerim klasik şeyler yani. Her gün bunları tekrarlamak sıkıcı görünebilir ama inanın bana gram sıkıcı gelmiyor. Her gün o gün nasıl hissettiğim hakkında çizim yapmak, bir kitabı o gün bitireceğime dair kendime hedefler koymak veya sevdiğim bir dersi saatlerce çalışmak zevkli geliyor.

Yalnız olmakla yalnız hissetmek arasında fark var. Bazıları etrafında insan olmasına ve sevilmesine rağmen yalnız hissedebilir. Bazısı ise yalnız olsa da bir ortamda içten içe yalnız hissetmeyebilir. Yalnız hissetmek insanı içten içe yiyip bitirir. depresyona sürükler, tüm modumu lanetler. Ama yalnız olmak öyle mi? İnsan yalnız olup kendi düşüncelerini iyi-kötü dinlediğinde ve kendine vakit ayırdığında etrafında insan olup olmadığını önemsemez. İyi hisseder.

Ev bana güvenli geliyor çünkü kendim olabiliyorum. Dışarıda insanların kendim olduğumda nasıl tepki vereceğini düşünmekten rahat olamıyorum. Arkadaşlarımla dışarı çıktığımda onlar kendileri gibi davrandıklarında ben garipsemem dahası benim yanımda hep rahat olsunlar diye onlara ayak uydururum ama onlara ayak uydururken kendim olduğumda sanki benden uzaklaşıyor gibi geliyorlar. Çok cıvıttığımı düşünmüyorum sadece onların enerjisine ayak uydurmak için çabalıyorum belkide kendi enerjileri onları rahatsız ediyor.

Daha önce tek başıma fazla dolaşmadım. Tek başıma dışarı çıktığım zamanlarda ise bunu sevdiğimi fark ettim. Uzun saatler boyunca yürürüm mesela. yanımda biri olmadığı zaman toplu taşıma kullanmak yerine eve kadar yürüyebilirim ama eğer yanımda biri varsa muhtemelen bunu yaptığım için deli olduğumu düşündüğünü söyler ve arabaya binmek için ısrar eder. Bu yüzden seviyorum tek başıma dışarıda dolaşmayı çünkü nasıl istersem öyle davranabilirim.

İnsanlarla birlikteyken yapıp evde yapmadığım şeylerin aksine evdeyken yapıp insanlarla birlikteyken yapmadığım bir sürü şey var. Mesela evde daha çok gülüyorsam dışarıda sadece gülümserim. Çünkü ya gülüşüm kötüyse? Ya sesli gülersem? Ya rahatsız olursa? Ya güldüğüm şeyi saçma bulursa? Daha neler neler. Bu yüzden beni evde gören insanlar dışarıda bambaşka biri olduğumu düşünüp 'sana ne oldu?' diye soruyorlar. Başta bu soru bana sanki hastalıklıymışım gibi hissettiriyordu ama bir süre sonra alışıyor insan

Evim beni bazen dinlendiriyor bazen de dinlendirdiği kadar yoruyor. Dışarıda düşünmek zorunda kaldığım şeyleri evde düşünmüyorum çünkü beni yargılayacak biri yok. Ama bazende evde kendimle bir masada baş başa kaldığımda tüm bu hayatım boyunca olan her şey her anı aklımdan film şeridi gibi tekrar geçiyor. Utanç verici anılarımı hatırladığımda dilimi ısırıp hemen unutmaya çalışıyorum ama beni çok üzen bir şeyi hatırladığımda o gün kalan bütün sevincim sönüveriyor. Bu arada unutmak, bence insana verilmiş en güzel şeylerden biri. Her şeyi hatırlayabilseydik hayatı nasıl taşırdık bilmiyorum

"Evde kalmayı seviyorum" dediğimde garip hissetmesemde bazen çevremin tepkileri garip hissetmeme sebep oluyor. Özellikle şu anlayış vardır ya hani: evde kalmayı seven herkes asosyal, içine kapanık olur. Değil işte. Ne kadar özgüvenli olursam olayım, ne kadar sevdiğim insanların yanında konuşkan ve neşeli olursam olayım, bazen insan sadece evinde kalmak istiyor. Evinde güvende olmak istiyor. Dışarıdaki hayatın ve insanların saçmalıklarından bazen o kadar yoruluyorum ki evimde kimseye kendimi açıklamak zorunda olmamak bana yetiyor. Dünyanın en güzel şeyi gibi geliyor.

"Kendi hayatım" deyince benim aklıma gelen ilk şey, bir gün kendi evimde istediğim gibi yaşayabilmek. İstediğim eşyayı istediğim yere koymak, aldığım bakım ürünlerini kimseyle paylaşmak zorunda kalmamak, istediğim zaman spor yapmak, günlük yazmak, resim çizmek... Kısacası yaptığım şeyleri birinin görmesinden ya da ne düşüneceğinden korkmamak.

Ama düşündükçe bunun özgürlüğün yalnızca küçük bir kısmı olduğunu fark ediyorum. çünkü insanın kendi hayatını kurması yalnızca nerede yaşadığıyla ya da eşyalarını nasıl kullandığıyla ilgili değil.

Çocukluğumda ise geleceğim için kararları genelde ben yapardım tabi bu nası olsa çocuk illaki değişir fikri anlayışından da kaynaklı olabilir. genelde insanlar çocukluğundan itibaren ailesinin üzerinde çok kontrolcü olduğunu söyler ama bende tam tersiydi işte çocukken yapmak istediğimi yapardım ama büyüyünce işler değişti. asker olmak istediğimi söylediğim zaman "saçmalama seni oralara göndermem" dendi başta çok inatçı davranıp illaki olacağımı söyledim ama sonradan kendiliğinden vazgeçtim çevremin sürekli söyledikleri mantıklı da gelmiş olabilir ülkenin malum gidişatından dolayıda vazgeçmiş olabilirim tam emin değilim fakat şu anki meslek seçimimde, nerede okuyacağımda ailemin çok etkisi var mesela. hangi mesleği yaparsam daha çok tatilim olur ve onları ziyaret edebilirim? nereyi yazarsam tercihlere onlara daha yakın olurum? normalde olsa onlara karşı gelir yine kendi bildiğimi yapardım ama o kadar uğraşasım yok ki artık onların istediği olsun ne değişecek kafasındayım çünkü ailemden uzakta okusam da yapacağım gizli bir şeyim yok ya da planladığım bir şey. maddi durumum olmadığı için tek başıma ev tutmam da şu an pek mümkün değil. üniversitede büyük ihtimalle KYK'da kalacağım ve orada bana hiç uymayan insanlarla aynı odayı paylaşma ihtimalim bile beni düşündürüyor. kendi kardeşlerimin dağınıklığına bile sinirlenirken hiç tanımadığım birinin alışkanlıklarına ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. yani aslında istediğim özgürlüğün önünde sadece ailemin koyduğu sınırlar yok, şu anki şartlarımın da getirdiği sınırlar var.

Kısacası şu an verdiğim kararların gerçekten bana ait olup olmadığından emin değilim. evet, kendim istediğim için yapacağım bunları fakat bunları istememin sebebinde yine ailem ve çevremin söyledikleri etkili. artık bir süre sonra o kadar çok söyleniyor o kadar çok insanın aklına mantıklı şekilde giriyor ki bu söyleninenler, insan ister istemez etkileniyor.

Kendi kararlarımı kendim verdiğimde ne en doğrusunu seçtiğimi ne de en kötüsünü seçtiğimi düşünüyorum. sonuçta kendi hayatım için verdiğim her kararın doğru çıkacağının garantisi yok. ama en azından o kararın bana ait olduğunu bilmek istiyorum. çünkü başkasının istediği hayatı yaşarken her şey yolunda gitse bile bunun gerçekten benim hayatım olduğunu hissedebileceğimi sanmıyorum. ama burada da kendime bir sınır koyuyorum. çünkü henüz her şeyi bildiğimi iddia edemem, yaşım henüz birçok şey yaşamışlara göre küçük. Tabi bazen yaşıtlarımın tepkileri onlardan çok şeye şahit olduğumu gösteriyor ama yine de annemin yaşadıklarıyla eşdeğer değil mesela. bazen yaşadığım dönemin fazlasıyla farkında olup kendi kararlarımı mantıklı şekilde verebilirim ama bazende yanlış seçimler yapabilirim bu yüzden çoğu zaman en güvendiğim, kendimden büyüğüme danışırım. danıştığım kişinin önerileri mantıklı gelirse uygularım ama içimde biraz bile şüphe oluşursa kendi tercihimle karşılaştırıp sonrasında ne olabileceğini falan düşünürüm. bunun içinde biraz da ileri görüşlülük gerek sanırım

Özgür olmak tamamen benim için yazının başında bahsettiğim gibi ev ya da eşyalarımın kullanılmaması değil aslında. İnsan düşünmekte, yorumunu katmakta da ve istediği gibi davranabilmekte de özgür olmalı. Kendi evimde beni kötü bir ruh haline sokan her insandan uzakta yaşasam da eğer dışarı çıktığımda davranışlarım için garip bakışlara ya da düşüncelerim ve dile getirdiğim şeyler için yargılanmalara maruz kalıyorsam yine özgür değilimdir.

Ve insan kendi hayatını kurarken herkesten uzaklaşmakta zorunda değil. Ben ne kadar yalnız kalmayı sevsemde ara ara yanımda biri olsun istiyorum bu yüzden "herkes" yerine o herkesin içindeki beni ciddi derecede rahatsız eden insanlardan uzaklaşmayı tercih ederim. geri kalan beni gerçekten anlayan ve güvendiklerim yakınımda olsa daha iyi olur.

Şu anki hayatımda değiştirmek istediğim büyük bir kısım yok sadece ailemle sıkışıp kaldığım bu küçücük evi değiştirip kendim olabileceğim, kendimi yansıtabileceğim bir oda isterdim. sadece bir oda evet bu kadarı bile yeterli bana. bir de insanların söylediklerine kafa takmamayı isterdim. beni tanımayan insanların bile benim hakkımda söyledikleri bazen zihnimi aşırı kurcalıyor ve bir şeyler yapmadığım zaman eksik hissedip sürekli bir şeyler yapmak zorundaymışım gibi hissediyorum. Başka hayatların ne kadar düzenli, rutinli olduğunu görünce bende onlara uymaya çalışıyorum. mesela saat 9 da ders çalışmaya başlayan birine özeniyorum halbuki onun için gün sabah 9 da başlarken benim için 10 da başlayabilir ve uyanır uyanmaz ders çalışmak istemeyebilirim bu yüzden öğlen başlasam da olur. maalesef farkına varıyor olsam da bazen kendime anlatamıyorum yapmak zorunda olmadığımı

"Kendi hayatımı kuruyorum" diyebilmem içinse kendime ait bir ev ya da oda ve sevdiklerimin yakınımda olması ayrıca meslek hayatına geçtiğimde gezmek istediğim illeri, ülkeleri kimsenin kısıtlaması olmadan gezebilmek, kendi vücudum kendi davranışlarım hakkında kendi kararlarımı verebilmek (daha fazla var aslında) bunu söylemem için yeterli.

Belki de bu kadar anlattıklarımın yanında insan kendi hayatını bir anda kurmuyor. Küçük küçük, verdiği kararların arasından kendine ait bir hayat çıkarıyor.

Sizce insan kendi hayatını yaşamaya gerçekten ne zaman başlıyor?