Hiç düşünmeden yazacağımı sanmıştım fakat bi’ on dakika düşündüm sanırım… Listem belki oynar, ilk üçüm kesin ama.🙇🏻‍♀️

1) Portobello Cadısı - Paulo Coelho

ŞAHESER. Açık ara adamın en iyi kitabı. Düşünceleri yüzünden çevresi tarafından garip bulunan bir kız, Meryem Ana hakkında yazdıklarından dolayı “Cadı” lakabını alıyor. Onu ölmüş olarak biliyoruz, yani kitapta ölen birinin hayatını yakınlarından dinliyoruz. Çok iyi bir kızdı fikrimce, dinlere ve yönelimlere hep sıcak bakardı. Benim için bir melekti ama dünya onu cadı seçti.

2) Hac - Paulo Coelho

Paulo şaşırtmıyorsun. Bunu Türkiye'de okuyabilecek kaç kişi vardır bilmiyorum ama herkesin yargılamadan okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Yazar, Hristiyanların yaptığı Hac yolculuğunu yazıya dökmek istemiş ve araya bazı duyguları da sıkıştırmış. Adlarını öğrendiğim hisler hâlâ benimle.🥹 Ve açıkçası okurken çok mutlu hissetmiştim. İsa'nın çektiği acıları güzelce yazıya dökmüş.

3) Kayığım Rosinha - José Mauro de Vasconcelos

Ağaçlar zaten benim için hep ayrıydı, bir de üstüne kayıklar eklendi. Zé adında bir ihtiyarın kayığıyla konuşabilmesi ve bu yüzden deli muamelesi görmesi anlatılıyor. Neden anlamıyorum ama çok ağlamıştım. “Ağaç ağaçtır, kayıklar konuşamaz,” çok acıtmıştı yüreğimi. Sanırım bu kitabı sevmemin nedeni dili değil de hissettirdiği duygular.

4) Küçük Prens - Antoine de Saint-Exupéry

Bunda hemfikir miyiz?!?🧘🏼‍♀️ Reşit olmadan önce okumuştum ve gerçekten büyük olmayı hiç istememiştim. Şu anda pek hatırlayamıyorum neler olduğunu, lakin okuduğum dönemde okul sıralarında dalıp gidiyordum, beni fazlasıyla etkilemişti. Tekrar okumak çok isterdim ama bana o zamanlar gibi kokuyor.

5) Şeker Portakalı - José Mauro de Vasconcelos

Beşten emin değilim diyecektim ama odamdaki Şeker Portakalı defteri ve tuvaliyle bakıştım… Benim için favori kitaptan çok bir aile olmuştu. Bir yerde gerçekten hayatımda öyle insanlar olduğuna inandım, hele sosyal medyada bu kitap sayesinde tanınınca tamamen hayatım olmuştu. Bilmiyoruuum bu velet ile kavgalıyım fakat iyi ki okumuşum diyorum. Beşi hak etmiyordu belki ama içimden burası geldi.

LİSTEYE SIĞAMADIM. Hepsi benim için oldukça önemli, hayatıma gerçekten katkıda bulunan kitaplar. Bu aralar okuyamıyor olmak sinirimi bozuyoorrr🙉

Sana söylemeye cesaret edemediğim o kadar şey var ki... Sen ettiğim iki üç kelimeden bile pişman ettirince sustum. Ama bazı şeyleri bilmeni istiyorum yine de. Napoli de Akdeniz kıyısındaymış, umarım aynı deniz bu cümlelerimi ulaştırır sana. Kaç kere başladım bunu yazmaya bilmiyorum, ne söylesem hak etmiyorsun. Sen hiç sevmedin beni. Bunu senden de duydum, resmen seni öyle sevemem dedin. Senin aksine, ben seni akan bir nehir gibi sevdim. Hâlâ da öyle, koşulsuz sevgi ki bu vazgeçemiyorum. Beni aptal yerine koyup sevmemin suçunu bana attın, lakin ben sevgimi dindiremiyorum. Aylarca sevdim seni, bazen hissedersin de dalgasına söylersin diye korktum. Öğrenmenden utandım, cümlelerimi tuttum içimde. Biz mayısta ısınan havayla birbirimize ısındık. Her sabah aynı saatte attığın günaydın mesajın güneşimi uyandırmaya başladı. Özgürlüğün rüyası gibiydin sen. Hiç bitmemesini umduğum rüya. Kurduğun en kısa cümle bile beni kaç gün güldürdü biliyor musun? Seninle olan sevincimi hayal bile demezdin ki. Keşke zaman bu günlerde dursaydı. Hiç uyanmak istemediğim o rüya devam etseydi. Ama sen öğrendin, senin bana baktığın gibi sana bakmadığımı öğrendin. O gece beni aptal yerine koydun ve çekip gittin. O zaman anladım sevgimin suçum olduğunu. Özgürlüğün rüyasından uyandım artık. Şimdi telefonumda bir tane bile günaydın mesajın yok, güneş doğmak için sebep bulamıyor. Hangi günde olduğumu bile unutuyorum. Sen Napoli'ye döndün. Ben sana hiç kızmıyorum. İçimde sana karşı bir öfke yok. Yalnızca umarım biraz da olsa canın yanar, ama yine de sen yaktığın gibi yanma. Her ne kadar canımı yaksan da birini nasıl sevebileceğimi öğrettin. Bir daha aynı rüyayı görmeye niyetim yok ama umarım bu dizeler sana ulaşır. Belki o zaman söyleyemediğim cümlelerim beni sana anlatır.

Mirindiba'dan France'ye… 🩵

Daha bu ad verilmemişti bana. Henüz bir adım bile yok. Üzerinde kat kat toprak olan bir tohumum daha. Karanlığımda nefes almanın zorluğunu yaşıyorum. Her daim kara olan toprak bedenimi sarıyor, dışarıda olup bitenlerden bana hiç haber vermiyordu. Gündüz müydü, gece miydi anlayamıyordum. Konuşamıyorum. Sıcak toprak her şeyi boğuyor, solucanlar bedenime sürünmeye başlıyor… Doğmayı beklemekten başka şansım yoktu. Hiç görmediğim güneşi ve duyamadığım kuş seslerini hayal ediyorum. Hiç bilmediğim bir dünyanın hasretiyle yaşıyorum.

Günlerden bir gün toprağın sıcağına yenik düştüm, uyuyakalmışım. Çok uzun sürmemiş olmalı ki ansızın büyük bir sarsılmayla uyandım. Titriyorum korkuyla, serin bir dokunuş hissediyorum. Toprak ıslanmaya mı başlamıştı? Damlalar gittikçe yaklaşıyordu ki...

"Artık toprağı delip özgürlüğe ulaşabilirsin."

Uzun zamandır hayalini kurduğum sesi sonunda işitmiştim.

"Toprağın altında sonsuza kadar kalmayacaksın," dedi su damlası gülerek.

Karanlığımda hasretini çektiğim dünya bir anlığına beni hiç olmadığı kadar korkutmaya başladı.

"Yağmur Hanım, ben doğmaktan çok korkuyorum... Nereden doğacağımı bilmiyorum..."

"Burası olmalı, ben yardım edeceğim, sen sadece birazcık zorla."

Toprak üzerime çökmüş gibiydi. Bedenim büyük bir acıyla titriyordu. Devamını hatırlayamıyorum, duyduğum acıdan dolayı Yağmur Hanım'ı duyamıyordum ama sonunda başımı dışarı çıkarmayı başardım. Düşlediğim dünyadayım. Kafamı kaldırınca kocaman ağaçları fark ettim. Nasıl da güzellerdi... Hiçbiri benim kadar küçük değil. Bunu fark edince zamanın hiç geçmeyeceğini düşündüm ama zaman bu, akıp gidiyordu.

Benim adım Nininha.

En çok istediğim şey bir an önce büyümek, nehri görebilecek boya ulaşmak oldu.

"Nehri görmek için acele etme kızım."

Zaten nehrin yakınında doğmuşum, göremeyince ayrı bir acı hissediyordum.

Ama yine de her şey hayal ettiğim kadar güzel değil burada. Ağaçların en şefkatlisi bile "Onun kaderinde kayık olmak var." diyor, benim duymadığımı düşünerek yerliler hakkında konuşuyor, beni gelip alacaklarını söylüyordu. Belli etmemeye çalışsam da içimde bununla ilgili çokça korku vardı ama ben umursamadan büyümeye devam ettim. Artık bir nebze de olsa nehri görebilecek boydayım. Saatlerce izleyebilirdim. Fakat ne yazık ki büyümem yağmur mevsimine denk geldi. İlk zamanlar şehrin birkaç sebepten ağladığını, sonrasında teselli bulup susacağını düşünüyordum. Yanılmışım. Nehir kabardıkça kabardı. Bir gün rüzgar yapraklarımı şiddetle sarsmaya başladı. Yaşlı ağacın feryadını duyuyordum:

"Sıkı tutun, Nininha!"

İlk defa görüyordum ihtiyarın kara gözyaşlarını. Ama rüzgar kuvvetleniyor, bütün gücüm tükeniyordu... Ani bir çatırtı duyuldu. Büyük bir ivmeyle çamurlu suya devrildim.

Ben Rosinha.

Söylenildiği gibi, yerlilerin eline geçip kayık olarak çıktım. Nehir beni günlerce sürükledi, en sonunda da insanlara ulaştırdı. Eski bedenimi bambaşka bir hayata dönüştürdüler. Ben Rosinha'yım, Zé Oroco adlı bir yerlinin en yakın arkadaşıyım. Zé asla diğer insanlara benzemiyor. Konuşan bir kayığa bile nehirden daha şefkatli yaklaşıyordu. Benim hayatım da izlemeye doyamadığım o nehirde geçiyordu artık. Yani ne kadar hayat denirse... Çünkü artık iyice yaşlanmaya başladığımı hissediyorum. O yerli ile konuşmalarım eskisi kadar sürmüyor, tahtalarım gücünü kaybediyordu.

O gün Zé sessizce yanıma oturdu. Daha sonra da sessizliğe dayanamamış olsa gerek ki...

"Seni bırakamam, Rosinha."

Ben artık çok daha yaşlıyım. Bu halde ilk doğduğum andan bile çok acı çekiyorum. Eğer daha da zorlanırsam diye Zé'ye beni yakması için söz verdirmiştim.

"Yapabilirsin, Zé. Nehrin kıyısında acıyla çürümek istemiyorum. Yak beni. Sudan kopardığında ben hiçbir şey hissetmeyeceğim, görmeyeceğim. Son kez bir iyilik yap bana. Toprakta doğdum ve şimdi küllere karışacağım. Rüzgar beni doğduğum yere götürecek yine. Yoruldum artık, ateşe döndür bedenimi."

Sustu, çünkü istese bile konuşamayacaktı artık. Omzunda bir yığın odunla geri döndü.

"Sadece ateşi yak. Söyledim sana, bir şey hissetmeyeceğim. "

Önce mavi bir alev belirdi, sonra çıtırtılar duyuldu ve alev büyüdü.

“Ateş, kayığın ölü bedenini aydınlattı.”

Bir tohum olarak başladığı hayatına, Yağmur Hanım sayesinde Nininha adında bir fidan olarak devam etti. Ansızın esen sert rüzgarın etkisiyle nehre devrildi ve yerlilerin eline düşerek Rosinha adında bir kayığa dönüştü.

“Kayığım Rosinha” adlı kitapta, Rosinha yerli Zé'ye Nininha adında birinin hikayesini anlatıyordu. Ben de Nininha'yı Rosinha'nın kayık olmadan önceki haliymiş gibi yazmak istedim.💛

İsa'nın gerildiği İncil'de çokça geçse de Kuran'da gerilmediği yazması insanların aklını karıştırıyor. “Mesih'in dirilip dirilmediğini kanıtlamak için İncil dışında bir bulgunuz var mı?” Düşüncelerine, mantıklı sorularla ve cevaplarla İsa'nın gerilmesini dini kitaplar dışında konuşacağım.

Birincisi; Hristiyan gününün gerçeği. Pazar günü MS 32'den beri Hristiyanlar için ibadet günü olarak kutlanıyor. Takvimdeki değişim muazzam. İbadet gününün haftanın son günü olan Yahudi Şabat gününden (cumartesi) Yahudi takvimine göre haftanın ilk günü olan pazar gününe değişmesini etkileyecek önemli bir olay olmuş olmalı. Eğer o zamanki Romalılar ve Yahudi din adamları hakkında yeterli bilgiye sahipseniz cumartesi olan şabatın yavaşça pazara çekilmesinin verdiği şaşkınlığı anlayabilirsiniz diye düşünüyorum. Kısaca Yahudiler Şabat gününde üzülmek de dahil hiçbir iş yapamıyorlar, eğer din adamları birinin iş yaptığını görürse Romalılara yetiştiriyor da. Onlar da teker teker geriliyorlar.

İkincisi; bayılma teorisinin saçmalığı. “Mesih aslında çarmıhta ölmedi” iddiaları “bayılma teorisi” olarak bilinmeye başladı. Bu iddia, İsa'nın acıdan ve aşırı kan kaybından bayıldığını ve kendinden geçtiğini öne sunuyor. Dahası, mezara konulduğunda mezarın serinliğinin onu dirilttiğini söylüyorlar. “Daha sonra bilinci yerine geldiğinde dışarı çıktı ve herkes onu dirilmiş sandı!” Bu garip iddianın aksine, Roma geleneğinde, eğer ellerinden bir mahkum kaçarsa Romalıların bunun bedelini hayatlarıyla ödemek zorunda kalacaklarının bilinmesi gerekir. Ayrıca İncil ‘kalıntıları‘ İsa'nın çarmıhta öldüğünü doğruluyor. Bu, romalı bir askerin İsa'nın karnına mızrak saplayıp onun öldüğünden emin olmasıyla, ölümü hızlandırmak için bacaklarını kırmaya gerek olmadığını hissetmesiyle beraber yer alıyor. Üstelik bu iddia oldukça saçma bence. Önemli soruları da sormak lazım. Ellerinden ve ayaklarından çivilenmiş, karnına mızrak saplanmış kanlar içinde bir adam olduğunuzu düşünün. Yemek ve tıbbi bakım olmadan nemli bir mezarda üç gün hayatta kalabileceğine inanmak mümkün mü? Baharatla kaplı mezar kıyafetleri içinde yaralı olarak hayatta kalabilir misin? O haldeyken mezar kıyafetlerinden kurtulmaya gücün yeter miydi? Ağır taşı mezardan uzaklaştırıp Romalı muhafızlar yenebilir misin? Çivilerle delinmiş ayaklar üzerinde kilometrelerce yürümek zorunda kalırdın. Bütün bu sorularla birlikte bayılmadığını görebiliyoruz.

Üçüncüsü; Pavlus'un Mesih'in çarmıha gerilmesinden sadece bir ila iki yıl sonra iman ettiğine inanılır. Dahası, olayın -İsa'nın gerilmesi- fiili olarak meydana gelmesi ile bunun yazılması arasında var olan nispeten kısa zaman aralığı, ‘eski tarih"‘ düşünüldüğünde önemlidir. Pavlus'un sadece görgü tanığı olan farklı insanlardan bahsetmediğini, kendisinin de gerilmiş Mesih'in görgü tanığı olduğunu unutmamak gerekir. Pavlus'un yalnızca Hristiyanlığın doğruluğundan şüphe etmekle kalmayıp aynı zamanda takipçilerine şiddetle zulmeden bir ‘şüpheci’ olduğu düşünüldüğünde bu kanıt daha da önemli bir hal alır. Yani açıklamak gerekirse, İsa'ya karşı hep şüpheyle yaklaşan bir adamın onun gerilmesinden sonra iman etmeye başlaması ve görgü tanığı olduğunun ileri sürülmesi, Mesih'in gerildiğinin İncil dışındaki büyük kanıtlarından biri olmalı.

Sonuç olarak, İsa'nın çarmıhta gerilmesi sadece İncil'deki yazılarla değil tarihte yaşanan olaylarla da bir nevi kanıtlanabiliyor. Ki eğer böyle bir çarmıha gerilme hiç yaşanmadıysa, ilk yüzyılda böylesine büyük bir dönüşümü açıklayacak başka güçlü bir tarihsel açıklama var mı?