yani o zamanlar olduğum kişi sanki çok uzaklardaymış gibi, önüme gelip benle konuşmaya çalışsa şuan bu halime şaşırırdı belki de. çünkü artık tek mutlulukla kalmayacak bütün duyguları içten yaşayıp, hissedip ona göre yaşamak daha kolay geliyor. önümde uzun bir yol var tadacağım çoğu duyguların belki çeyreğindeyimdir.

bahsettiğim şey asla sürekli güler yüzlü olmaya çalışmak, her şeyde eğlence çıkarmak ya da başka bir şey değil. bazı şeyleri bir şeye göre sınırlandırıyoruz ve o an gelirse o zaman öyle olacağına inandırıyoruz kendimizi. bu sürede o duyguyu hissetmek için bir şeyler yapmıyorsak, o geçen süre nolucak?

herhangi bir duyguyu o yüzden kalıba sokmaya gerek yok bence, herkesin mutluluk, üzüntü, stres, huzur ve sayabileceğim yaşadığımız bir çok duygu herkese farklı hitap ediyor olabilir.

bir şeylerde sürekli arayış içinde olmak hem sizi hem de zamanınızı tüketiyor. inanın öyle. bir arayışta olmayınca buluyor bazı şeyler sizi, farketmeseniz de. o yolda yürürken yanınızdakiler olmasa ulaştığınız hedefi nasıl elde edebilirdiniz ki?

benim genelde üzüntüm ilk başta bir olay yaşadıysam sinirleniyorum, bu sinir krizleri değil ama içimde bir fırtına kopuyor gibi oluyor. göğsümün ortasında sanki alev yanıyormuşta ben nefes aldıkça o artıyor, kendimi sakinleştirmeye çalışsam da o göz yaşlarım süzülürken göğsümdeki alev yavaşça boğazıma kadar geliyor. sonrasında da üzüntümü hissedip ağlamaya başlıyorum.

ağladığınızda iç çekişleriniz sakinleştikten sonra vücudunuz bir nebze de olsa eski düzenine oturmaya başlıyor, hıçkırabiliyorsunuz, kimsenin duymasını istemiyorsanız nefes nefese ağlıyorsunuz. sonrasında ama o duygu geliyor. o soğukluk hissi…

o soğukluk hissi üşümek aslında. tüylerim diken diken oluyor, ayaklarımı buz kesiyor birden üşüyüp battaniyeme sarıldığımda içimdeki o üşüme hâlâ gitmiyor ve bunun en kötü yanı ise ellerimin buz kesmesi. bu genellikle en stresli anlarımızda gerçekleşir ya da bahsettiğim gibi çok ağladığımız zamanlarda. bu anı genellikle de battaniyeme sarılıp kulaklığımda hala şarkı çalarken battaniyeme sarılmış biçimde kıvrılıp gözlerimi belli bir yere dikip düşünmeye başlıyorum. ne olayı yaşamışsam onu düşünüyorum sonra diğer sorunlarımı düşünmeye başlıyorum ve yine ağlayarak uykuya dalıyorum, onun sabahı ayrı bi’ gözleriniz şişmesiyle kalkıyorsunuz.

ama bu üşüme aslında hangi duygumun yansıması olabilirdi ki? kendimle yüz yüze gelmem mi, kırgınlığımın mı, yoksa bir boşluğu doldurmaya çalışırken diğerini boş bıraktığım için kendime kızmamdan dolayı mı? inanın bilmiyorum, bazen ne için ağlıyorum bilmiyorum. bence hiçbirimiz bazen bilmiyoruz.

aslında bu eğer çok yakınım kişi ise neden değiştiğini anlarım yani belli bir nedeni düşüncesi var der geçerim. yine bu kişi çok tanıdığım biri olsa bile hareketleri ister istemez başka ortamda başka biriymiş gibi davranıyorlar. bunu anlayabiliyorum çünkü o ortamda olduğu kişi o’dur; benim yanımda olduğu kişi farklıdır. bunu bazen rahatsız edici bulduğumu söyleyebilirim. bence çoğumuz bunu ara sıra yapıyoruz sonuçta herkese aynı davranış sergilemek doğru değil.

hepimizin karakteri, kimliği çok geniş tek tip olamayız, olmayalım da zaten. belki de herkes, farklı ortamlarda farklı yanlarını gösterirken, aslında tamamen kaybolmuyor; sadece başka bir yönünü açığa çıkarıyor ve o kişiyi tanıyabilmemize başka bir yol gösteriyor.

ama bu kişiler sizinle olduğu ortamda sizi unutacak kadar değişiyorsa bilmenizi isterim ki benim kendi fikrimce o kişi ‘doğru’ kişi olmaktan çıkıyor. çünkü beni hem oraya götürüp hem de sadece kendi istediği şekil hareket ediyorsa benimde sınırlarımı çizmem gerekebiliyor.

peki sizin bu konu hakkında düşündükleriniz neler?

benim şuan çevremde yok ama eskiden o kadar çok çok varlardı ki. genelde ya exlerinden, flörtlerinden, arkadaşlarıyla olan kavgalarından, kendi sorunlarından bahsederler size. siz ona üzülürsünüz ‘keşke biraz daha destek olup hayatını güzelleştirebileyim.’ dersiniz ama o kişi storylerinde veya sosyal medyada her gün bir yerde başkalarıyla daha mutlu ve size anlattıklarından bambaşka kişilerdir. aslına bakılırsa oraya yansıtmak istemiyor olup bunu yapabilir karışamayız sonuçta ama günün sonunda bir gün bunlar çok fazla olduğunda sizi kullandığını ne yazık ki farkediyorsunuz.

ben hep bana dert anlatılan kişilerdendim, hala da. aslında bu özelliğimden rahatsız değilim bir zamanlar çünkü ‘neden kimse bana güvenmiyor, bana acaba mı anlatmak istemiyorlar?’ diyip kendimi yiyen bir tarafım vardı, bi tarafımda ‘kimse sana bir şey anlatmak zorunda değil herkesin kendi hayatı var.’ diyordu ve kafam hep karışıyordu. artık hangisiyim bilmiyorum hala dinlerim herkesi ve çok severim bana kendilerini açtıkları için güvenebildikleri için ama bana sadece dert anlatmaya gelen kişileri sevmiyorum. bu çok ince bir çizgi aslında.

ve böyle kişiler genelde siz üzüldüğünüz bir şeyi anlatmaya başlarken ‘kanka offf boş ver et ne kafaya takıyorsun.’ derler sonra da ne anlatasınız kalır ne de o derdi düşünesiniz. şeyi kastetmiyorum, sizi dinleyen kişiler de böyle yorum yapar ama önemli olan kısmı dinlediğini hissettirirler. dertleri küçümsemek farklı, onu yorumlayıp eleştirmek bambaşka bence.

dert küçümsemek gerçekten kötü bir şey bunu bazen ben de boşluk anlarımda yapıyorum farkedince hemen özür dileyip ‘ya öyle demek istemedim.’ diyip düzeltiyorum ama sizin derdiniz size göre büyük bir şey olabilir onu dinleyip hafifletebilir de karşı taraf ama bunu yapmayan kişilere cidden anlam veremiyorum.

aslında bu karşınızdaki kişiye çok değer verip onun size vermemesi, bu da bir şey doğrarken yanlışlıkla parmağınızı kesersiniz ya acısı aynen o. bu duygu çok hem kırıcı hem de ‘beni sevmek zorunda değil ki.’ dediğiniz bir şey. ikilemde bırakan şeyler zaten her zaman diğer düşünceye yakın olsanız da mıktanıs gibi diğerine de sizi düşünmeye sürüklüyor.

bu yazıyı da çok anlık duygular esnasında yazdım, bilmiyorum sever misiniz ama duygularımı doyasıya yaşamayı seviyorum diyiyim 🧍🏻‍♀️❤️

bu çoğunun arasından benim en çok düşündüğüm şey derslerim olur genelde gelecek kaygım. ileride ne yapacağımı bilememe, kurduğum hayalde ben varım ama o hayal gerçekleşecek mi sorusu beni hep strese sokar ve bu stresi atabileceğim yol kendimi o ortamdan uzaklaştırıp kendi alanıma yönelmek oluyor. çok hevesli olduğum bir konuya başladığımda bile içimde bir stres olduğu için ne adapte olabiliyorum, ne de kendime bir katkım olmamış oluyor aslında. sebebi de stres.

stres hepimizde farklı etkileri var birimiz stresi çok konuşarak atarken diğeri içine kapanıp atabilir herkeste farklı bir durum aslına bakılırsa. ben ortasındayım eğer ki bu yaptığım stres beni gerçekten etkiliyorsa sessizleşir içime kapanır bütün gün ciddili ağlarım… yaşamışlığım vardı. bazen de çok mutlu olurum ama yine bir süre sonra kendi alanımda rahat hissederim.

bu stres yapma alışkanlığımızı çevrede büyük ölçüde etkiliyor. örneğin bir tanıdığınız sizin başarılı olamadığınız konuda başarılı o alanda bir bilmişliği ya da bambaşka bir şey olsun. kısaca sizin eksik olduğunuz bir şeyde çevreniz iyi olduğunda kendinizi biraz da olsa “ben mi başarısızım?” diye soruyorsunuz yani durum bende öyleydi. bu özenmek değil aslında ama benim çevrem hep benim eksikliklerimde iyiydi bu belki düzeltmem için bir sebepti, hatta böyle düşündüğüm için düzelttiğim çoğu şeyim bile olmuştu. ama belki de o kişiler de benim iyi olduğum şeyde çokta başarılı değillerdi.

beni asıl streslendiren, nereden başlamamı bilmediğim noktalar bu oluyor en küçük şeylere takılıp asıl sorunu unutmak. bu her şeyde böyle derslerle maalesef ki sınırlı değil… her sorunda kusursuz şekilde halletmek isteriz bu da mükemmelliyetçiliğimizden. aslında neye nerede başlamam gerektiğini bilememe sebebim de bu mükemmel başlasın istiyorum ama bu şart değil her şey sonuçta ‘mükemmel başlayıp güzel sonuçlar elde edeceğiz.’ olmuyor çok kötü başlayıp iyiye de çıkabiliriz asıl burada önemli olan çaba ve niyet olduğunu düşünüyorum şahsen çünkü onlar olduktan sonra bir şeyler illa ki yoluna giriyor.

böyle düşündüğünüz durumlar varsa mutlaka belirtin, çözmeye çalışamasak bile en azından onu dışarı atabilirsiniz ben bu sorunlarımı bu şekil aktarabiliyorum sizin de aktarabileceğiniz bir alan yaratmak istedim.

umarım yararı dokunmuştur, sizi seviyorum 🖤

bu kelimeler hepimize hayatımızda olan birkaç kişiyi hatırlattı veya hatırlatacak. peki sen onların hayatında hangi kelime denince aklına geliyorsun?

neredeyse aslında hayatınızda olan kişikerin hakkınızda ortak düşündüğü şeyler vardır illa ki, sizi siz yapan özellikleriniz. biriyle tanıştığınızı düşünün o kişi sizin hakkınızda sizin kendinizde düşünmediğiniz bir davranışın sizde olduğunu söylüyor. ilkte neden bunu düşündüğünü merak edersiniz. belki haklıdır, belki o kişi senin bir yanını keşfetti. sen keşfedemediysen, o yanını farketsen de kendini itiraf edemeyip sevemediysen eğer. aynaya baktığında hep kusurunu görür insan. belki saçının kabarıklığını, dişlerinin yamukluğunu, kilolu veya zayıf olduğunu, bencil, çok detaycı olduğunu düşüneceksin ama belki de bu özelliklerini birilerinden duydun, ya da bir şey okudun o yazıyı kendinle bağdaştırıp düşünmeye başladın ‘bende mi öyle gözüküyorum?’ diye.

1 buçuk 2 sene önce ki bana soracak olursanız ben de bu şekildeydim. kendimi eleştirirdim, değersizleştirir hakettiğim değeri aldığımda bile ‘acaba cidden beni sevdiği için mi böyle diyor yoksa hayatında bir çıkar için varım beni hayatında tutmak mı istiyor?’ bazen de hâlâ düşünüyorum çünkü bu benim özelliğim: çok detaycı olmam.

kimi insanlar bu özelliklerimizden uzaklaşır bazıları vardır ki, bizi anlamaya, keşfetmeye çalışır. onlar en değerli aynalardır. çünkü o aynada sadece kusurlarımız değil, hiç fark etmediğimiz güzelliklerimiz de görünüyordur onda.

Her zaman kardeşimi korumak isterim. Ona zarar gelmemesini her abla gibi istemem, kötü ortamlara girip kişiliğinin değişmesinden de korkarım. Hatta bazen o kadar paniklerim ki kardeşime kızarım çünkü o paniğimi dışarıya aktarabileceğim tek çözüm o’dur, o oluyordur o an.

Bu sorunumu çok düşünmüştüm ona baskı yapıyordum bunun farkındaydım da ve bi’ gün durdum şu soru aklıma düştü.

“Ya çocuğuma da böyle baskı yapıp benden nefret etmesine yol açarsam?” aslında bunu düşünmek bile ileride belki de nasıl anne olacağımı gösteriyordu ama bazen annemin bana baskı yaptığı, dışarı çıkmama izin vermediği zamanlarda ya da herhangi bir konuda bana kızdığında panik olup beni korumak istediğini farkediyorum, çünkü aynı şeyi bende kardeşime yapıyorum. Hani diyorlar ya “abla annenin yarısıdır.” o söze çok katılıyorum bunun kötü bir şey de olduğunu düşünmüyorum şahsen.

Çocuğumla arkadaş gibi olmak istiyorum aslına bakılırsa da ya da iyi anne olmak, kusursuz olmak istemiyorum; güvenli ve rahat hissettiği bir alan oluşturmak istiyorum.

umarım yazıyı beğenmişsinizdir, anlık duygularımla oluşturduğum bir taslaktı sizle paylaşmak istedim, sizi seviyorum 🤍

“ben gerçekten bunları yaşıyorum, deneyimleyiyorum.”

ben bu hisse genellikle stresli dönemlerimdeyken ya da dalıp gittiğimde çok yaşıyorum. bu başlığı özellikle beni günlük yazanlar anlayacaktır. mesela günlüğünüze ‘bugün çok mutluydum, arkadaşımla buluştum onu çok sevdiğimi tekrardan anladım.’ gibi yazan birini düşünün,

‘bugün en yakın arkadaşımla konuşmayı bitirdim, mutlu hissetmiyorum.’ yazan birini düşünmenizi istiyorum. ne kadar farklı hayatlar değil mi?

ve işte tam burada herkesin kendi hayatında tek başrol var o da sen. olması gereken de bu çünkü duygularınızı, kararlarınızı, çoğu işlerinizi aklınıza gelebilecek daha çok şeyi siz yaşıyorsunuz, deneyimliyorsunuz bunu bi’ başka kişinin yapmasını izin verirseniz hayattan aldığınız zevk hem daha düşük olacaktır, hem de bu hayatı siz yaşayamayıp göçüp gitmek en üzücü şey olacaktır.

belki şuan senin olduğun durum sana çok doğal geliyor ama belki başka birinin en kritik, sıkıştığı dönemi. aslında hepimizin çoğu geçirdiği dönemler ortalama bir benzerlikte oluyor ama tamamen aynı olamayız. çünkü hepimiz bambaşka insanlarız. belki şuan bu yazı birine sıkıcı geldi bir başka birine de ‘ben varım.’ dedirtebildi.

ama başrol olmak büyük anlarda mutluluğu yakalamak değil küçük anlarda bile bir ışık aramaya çalışmaktır. belki tanımadığın birine gülümsemek, yürüdüğünde kendini eşsiz hissetmen sahneden kaçmak değil, o hikâyedeki kişiye kucak dolusu sarılmaktır.

peki sen, en son ne zaman kendine ‘ben buradayım’ dedin?

arkadaş kelimesi aslında Türkçe’de kökeni arka + daş şeklindeymiş,

arka; sırt, destek anlamına geliyorken daş kelimesi de ortaklık yani sırdaş, yoldaş gibi.

arkadaş kelimesi sırtını yaslayabileceğin kişi anlamına gelse de bazen bazıları o kelimenin farklı anlamlara türemesine neden olabiliyor.

bana göre arkadaşlığı soracak olursanız her an konuşup gülüşmek değil de her nerede olursak olalım benim o desteğini hissedeceğim, sustuğumda ne demek istediğimi anlayan kişi olarak görüyorum.

bu şekil gördüğüm çok çok kişi girdi hayatıma, şuanda da bir çok kişi var böyle iyi ki de varlar ama olay bu değil.

olay şu ki bazen ne kadar kalabalık olun, ne kadar gülüşün orada yalnız kalırsınız. belki bir cümleden, belki bir hissiyatten.

ben bu kalabalık içindeki yalnızlığı en çok arkadaş gruplarımda yaşadım, çünkü hayat bana her seferinde tokat gibi suratıma “sen şuan buraya ait değilsin.” lafını fısıldadı ama ben hep kendimi oraya ait sandım.

özellikle de hep üçlü arkadaş gruplarında.

iki kişi çok yakınken, diğer kişi onların yanında sadece bir figüranmış gibi duruyor.

bu durum belki çoğu kişide farklıdır, bazısı dışlanmış hissetmek yerine oraya ait hissetmiyordur. çoğu ortam bizim için sadece bir ders bu derslerin hepsi farklı şeyler olabilir; arkadaşlıklar, okul ortamı, herhangi bir topluluk da olabilir ama hepsinin tek bir ortak noktası var

o da seni oluşturuyor olması.

sadece senin için de değil karşı tarafta da bir şeyleri tetikliyor olabilir, belki sen ona gerçekten bir şeyler kattın, o sana yalnızlığı bıraktı.

kimse kötü olmak istemez ama insanlar, kalplerini doğru yerlere koymayı beceremez.

kimilerinden “bir daha böyle hissetmeyeceğim.” diyerek ayrılırsın ve bu cümle büyümüş bir insanın sessiz isyanıdır aslında.

çünkü kendine söz vermek, bazen bir arkadaşlıkla vedalaşmaktan çok daha zor gelir.

evet, bunu diyorsunuz. bana bunu dedirten üçlü kız arkadaş gruplarımdı. hep sorgulardım kendi içimde,

“acaba abartıyor muyum?”

“bana niye sormadı ki?”

“benle konuşmak mı istemiyor?”

ama bu soruları sadece ben mi soruyorum? tabii ki hayır. çünkü dışlanmak, görmezden gelinmek beynimiz için gerçek bir acı.

nasıl ki bir bıçak parmağımızı keser, öyle bir acı. yani “duygusalsın” deyip geçilecek bir şey değil.

ya tamam tamam da bu acı hayatım boyunca mı benle olacak? hayır bu acının, bu sorgulayışların bitmesi şöyle başlıyor,

“herkes dost olamaz, her ilişki sonsuz değil, bazıları sadece o an olması gereken bir yan karakter hayatımda.”

bir grubun en kenarında oturmak, bana insan ilişkilerini öğretti, hatta bazen dışlanmanın beni eksiltmiyormuş, aksine kim olduğumu hatırlatıyordu.

eğer bu satırlar böyle bir durumun içinde olan biri okuyorsa, üçgenin sivri köşesi hissediyorsan bil ki bu seni eksik yapmıyor.

sadece seni gerçekten görmeyi hakeden kişilere yer açıyor.

çünkü biri konuşsa o

an; belki biri konuşacak birini arıyordur, belki biri yalnız kalıp düşünmeye ihtiyaç duyuyordur, bilemiyorum.

ama ben sanırım yalnız kalıp düşünen, güçlü olmaya çalışan biri oldum bu durumlarda.

en yakınımı kaybettiğimde

o sessizlik o kadar büyük oluyor ki evde, insan seslerini bastırıyor sadece duyduğunuz tek şey kalp atışı, belki de gözyaşlarınız.

televizyon da çok eğlenceli komik bir şey dönüyor gülmek istiyorsunuz, ama gülemiyorsunuz çünkü o gün sizin için çoğu şey bitmiştir.

benim için dönüm noktam 2023 temmuzunun 25’inde gerçekleşmişti. anneannemi kaybetmiştim.

o gün sabah her şey mutlu başlamıştı, sabah kalkmıştım kahvaltı ettiğim normal günümdü. anneannem kanser hastasıydı, kalp hastalığı da vardı ve bu sorunundan dolayı hastaneye yatışı yapılmıştı.

ve o gün 25’inde annem evde değildi, o sabah annem’in MR çekimi vardı, eve gelip dinlenmesi gerekiyordu. gün içinde kötü bir şey yaşayacağımı düşünmüyordum.

o günün bitimi tam 00.01’de anneannem öldü.

ve o saatlerde annem uyuyordu. evde kimse konuşmuyordu, kimsenin ağzından bir laf bile çıkmıyordu. çünkü konuşursak ne diyebilirdik bilmiyoruz.

o gün iliklerinize kadar hissettiğiniz bir duygu oluşuyor

çaresizlik

buna bir duygu daha ekleyecek olsaydık bu duygu da güçlü kalma duygusudur.

o güne dair aklımda kalan şey sadece annemin çığlıkları, benim ağlamamak için verdiğim çabaydı.

hani ters yüz filmindeki anı küreleri vardı renkli renkli,

bu an benim için mavi küreydi. hala da öyle,

seni çok özlüyorum canımın içi 🖤

bu soru benim bazen aklıma düşer ve hislerimi de ne arkadaşlarıma ya da birilerine anlatamam. bu soruyu ilk kendime sorduğumda uzun konuştuğum biri vardı, o dönem aslında bu günümüzdeki gibi sanaldan tanışma, ya da şuan ki “aşk” diye adlandırdıkları şey yeniydi. biz onla okuldan tanışıyorduk normalde ilgimi çekmezdi, sıra arkadaşıydık ama çok eğlenceli geliyordu bana. hala da öyledir.

bu dediğim kişiyle çok arada konuşurduk sosyal medya üzerinden. ben cidden biriyle güldüğümü hissediyordum hatta onun da zevk aldığını, bu yüzden konuşuyor ki benimle aynı duygulardadır diye düşünüyordum. işte bu da o tatlı hissin verdiği heyecan mıdır yoksa beynin kör olması mı, bilmiyorum.

sadece bir gün o tatlı his kanımdan çekildi, o günden itibaren başlıktaki sıkıntı başlamıştı, bu kişiyle konuşurken “ne yapıyorum ben, çocuk muyum? hayır ergenim ve verdiğim karar doğru değil.” diye bastırmadığım ilk ve son kişiydi.

bir gün bir ders arasında sınıftan başka bir kişi “sen de onla konuşmaya başlamışsın, aşkımlı cicimli.” demişti o an benim için her şey bir buz parçası nasıl ki yere düştüğünde paramparça olur, erir, aynı şey olmuştu. bunu diyen kişinin böyle demesine kafamı yormamıştım. konuştuğum kişi benim özel diye adlandırdığım şeyleri aslında, arkadaşlarına kendi mizaç biçiminde anlatıyormuş. o günden sonra onla hiç konuşmamıştım hiç ama hiç.

bu olaya kırgın değilim, hala düşünüyor da ama benim kaçıngan bağlanma değil, tetiklenen bir duygum varmış ve ben bunu her yerde, aynı şekilde yaşamaya korkuyormuşum.

bastırdığım bu duygu aslında beni ben yapanmış, yani yanlış kişiyle konuştuğumu belki anlayıp vazgeçiyordum. ki öyle de düşünüyorum.

bizim kızlar olarak bence yanlış kişiyle konuştuğumuzda heyecan olarak adlandırdığımız şey vardır “karnımda kelebekler kelebek uçuşuyor.” bu söz bana hep mantıksız gelirdi işte bu yüzden. çünkü bir yerde okumuştum bunu; kadınlarda rahim, iç ses olarak geçermiş aslında. çünkü rahim yaratım merkeziymiş, bu bebeğin doğumu ile ilgili değil. hayatı, fikirleri, sezgilerimizi hissederiz. işte biz buna “kelebek uçuşması” diyoruz.

demem o ki, kendimizi bastırıp hiçbir şey değmez. duygularınızı tadın.

umarım beğenirsiniz, biraz hüzün, biraz duygu, biraz da asmin yani ilk yazıma göre basit oldu sanırım ama bilmiyorum, okuyup gelişmeyi tercih edeceğim 💕💕