- Ahhhh...! Kim ısırdı lan kulağımı! Allahınız yok mu oğlum! Lan çek o elini! Kim pantelonumu indirdi?

- Şimdi uyuyan ejderi uyandırdın. Bunu yapmayacaktın. Allah.. allah.. allah... owww yea! Aha kafası yarıldı.

“Ulan daha ne uyuyan ejderinden bahsediyorsunuz acaba, uyanmamış mıydı zaten? Ağzıma sıçtınız!” diye soracaktım ama daha çok döverler diye korkup soramadım. Gördüğünüz gibi arkadaşlar bazen patlayan bir anıdan vücudumuza şarapnel parçaları isabet ediyor. O günler tuzla buz olup can acıtıyor. Benim de bugün patlayan anım bu oldu. “Şimdi bunda ne var?” diyebilirsiniz. Sakın bir şey söylemeyin, yoksa çivili ayakkabılarımla üzerinizde zıplarım. Allah böyle anının belasını versin. Peçeteniz var mı? Gözyaşlarımı ve sümüklerimi çeketime silmek istemiyorum. Bu arada, hakkını vermek lazım, Sultan gerçekten çok temiz dövüyordu. Okuyorsa bugün buradan tebrik etmek istiyorum kendisini. Tebrik ederim Sultan kardeş, Türk Kültür Sanat Tarihine yön veren önemli bir eser olmuş. (Orospu seni)

Sonra kendimi yanlışlıkla gözlerimi kısarak ve ilgili bölgeye gözlerimi hayvan gibi dikerek dikkatli bakarken buldum. “Haa kediymiş...” diye monolog yaptığım sırada konuya üçüncü bir ben dahil oldu ve kendi kendime bi an “Lan bi dakka olum, kızın memelerine bakıyorum lan ben şu an.” şeklinde bi aydınlanma yaşadım. Yani o an kız yaşlılar gibi ‘cık cık’layıp “Niye memelerime bakıyorsun lan şerefsiz it, ayıp değil mi?” dese verecek hiçbir cevabım yok. Çünkü harbiden -üstelik eğilerek- kızın memelerine ökkkküz gibi bakmışım gibi oldu. Orada memeleri de olduğu aklıma anca gelince bi anda kafamı kaldırdım ve göz göze geldik. Gözleri gözlerime değdiğinde felaketim oldu ama ağlayamadım, çünkü tam da beklenildiği gibi yüzünde imalı bir “Şerefsiiiiz:)” gülümsemesi vardı. Sonra tabii ben yüzüme “Valla memelerine bakmıyordum, kedilere bakıyordum ^.^” temalı masum bir ifade yerleştirmeye çalıştım ama daha da sıçarak yanlışlıkla üst arama dedektöründen geçen Kolombiyalı uyuşturucu kaçakçısı gibi tedirgin yüz ifadesiyle baktım.

Durduk yere işlemediğim bir suçun tedirginliğini yaşamaya başladım.

“İnsan uçurumun kenarına gelmeden kanatlanamaz.” diye bi söz var ya hani, ben de o an resmen uçurumun kenarındaydım ama hiç de öyle kanatlanamıyordum valla. Uçamadığıma o günden önce en son 7 8 yaşında falanken üzülmüştüm. Neyse, şüpheli görünmeyeyim diye uğraşırken daha da saçmalayıp iyice şüpheli bakışlarını üzerime çektim. Başka marketten aldığım ekmekle bim’e girmişim de “ekmeği valla dışarıdan aldım” diye kendimi gereksiz yere kanıtlamaya çalışıyormuş gibi oldum. Tavlada 5-1 gelmiş gibiydi, bu zarla bi bok yapılmıyordu. Hayır, “Yok valla memelerine bakmıyordum yazılara bakıyordum” falan da diyemiyorsun ki. Aslında “Oha memelere bak, sende de ne meme varmış hee!” deyip sıçmışken tam sıçayım diye de bi düşünmedim değil ama... demedim. O yüzden artık en son dedim ki ben bu işin içinden belli ki mimiklerle çıkamayacam, en iyisi bu hiç yaşanmamış gibi başka bi şeyler konuşayım. “Alman pastasının mucidi aslında Samuel German diye bi Amerikalıymış biliyor muydun?” tadında konular açıp sıvamaya başladım. Ben öyle saçmalayınca daha da memelere bakmışım da yakalanmışım gibi oldu. Bi ara o kadar saçmaladım ki dedim bari bi su içip sakinleşeyim. Bi yandan saçmalamaya devam ederken bi yandan öğretmenler odasındaki pompalı damacanadan fuçuff fuçuff diye su pompalıyorum. Ben böyle alakasız konuları peş peşe açarken o sırada su taşıyor, “ay su döküldü” falan diyorum. Ya o an en yakın arkadaşımın annesi ölse “başın sağ olsun” diyeceğime “haadi hayırlı olsun krdşim” deyip adamla kafa tokuşturarak tokalaşabilirim, öyle bir mallık var üzerimde. Kendimi tam bir mal gibi hissettiğim aşırı saçma bi ortam yani. O da açtığım konulara cevap veriyordu ama yüzünde bu sefer de “Konuş tabii, yakalandın tabii, konu değiştir şimdi, konuş tabii! Memelerime bak bak baak, sonra alman pastası tabii, uooooh sapık şerefsiz.” der gibi bi ifade vardı.

Anasını satıyım şu yazıları, görselleri memelere koymayın arkadaş. Ayrıca kedi vardı memelerinde, kedi ne alaka ya? Kim yapıyor lan bu svetşörtleri? Baksan bi dert, bakmasan bi dert. Sarımsaklı kek yapmışlar gibi, yesen bi dert yemesen bi dert. Ben bunu bi kere daha yaşamıştım lan şimdi aklıma geldi ve o gün harbiden “Hacı sende de ne meme varmış hee, kocaman!” demiştim iyice sıçmayı tercih ederek. Ne hâle sokuyorsunuz bizi ya, pu şerefsizler.

Ormanda bir ağaç tek başına gürültüyle yıkıldı. Ama kimse onun sesini duymadı. O ağaç gerçekten yıkıldı mı?

Önemli bir soru. Max Brod, Kafka’ya sadık kalsaydı ve “Ben öldükten sonra bunları yakmalısın.” diyen yakın arkadaşı Kafka’yı dinleseydi Kafka yazmış olur muydu?

Bu fotoğrafa dikkatle bakalım:

Bir yalnızlık haberinin öznesi iki insan var bu fotoğrafta. Birkaç sene öncesinden bir haber bu. Aylardır kendileriyle hiç kimsenin konuşmadığı seksen yaşlarında bir İtalyan çift, sonunda bir akşam yalnızlıktan bunalıp hüngür hüngür ağlamaya başlıyor. Yaşlı çiftin sesini duyanlar, şiddete maruz kaldıklarını düşünerek polisi arıyorlar. Gelen polislere “Çok yalnızız, bizimle aylardır hiç kimse konuşmadı.” deyip hâllerinden şikayette bulunuyorlar. Polis onların evine gelip spagetti pişiriyor, beraber yiyorlar.

“Eğer bizim hikâyemizi işitecek bir kulak, işitecek bir kalp olmazsa, varlığımızı teyit edecek bir öteki olmazsa bir anlamda yokuz demektir.”

Yokuz demektir! Yokuz!

Bazen insan yazısını okuyacak bir insan arar. Bazen bir akşamüzeri balkonda satranç maçı yapacağı birisini arar. Ona anlattığı hikâyelerin yansımalarını izleyeceği bir öteki yüz...

Ali Ural yazdığı bir mektubun son cümlesinde dostuna şöyle soruyor: “Kitabımı okudun mu?”

Çok önemli bir soru. Çok çok önemli. Bir hikâye anlatırız. Bir hikâye yazarız. Yazarız çünkü hikâyemizi işitecek bir kulak ararız.

- Kitabımı okudun mu?

- ...

İşte böyle. Ve sesi bir boşlukla yankılanan şair bir şiirle dile getirir yıkılan ağacını.

“Yıkılan ağacını!”

Bunun içindir ki şair Valery şöyle anlatmıştır şu dizesinde yalnızlığını:

“Rüzgâr uyandı...

Artık yaşama zamanıdır.

Kitabımı bir geniş meltem açıp kapatır.”

“Dört mevsimde de hafif bir rüzgâr sakinleştirir kalbi.”

Demek Valery “Kitabı mı okudun mu?” diye soracak kimse bulamamış hayatında. Demek hafif bir rüzgâr sakinleştirmiş dört mevsiminde de kendisini. Demek kitabını bir rüzgâr açıp kapatmış.

Çok acı bir gerçektir şu: Bir hikâye anlattığımız zaman kendimizi seyredeceğimiz başka bir yüz bulabiliyorsak varız!

Hepimiz bu yüzden en nihayetinde tabii ki ilgi çekmeye çalışıyoruz. Siz bakmayın ilgi çekmeye çalışmıyormuş gibi görünmeye uğraşanlara. Hepimiz bir hikâye anlattığımızda karşımızdaki insanın yüzünde kendimizi seyretmek isteriz. Esasında bunu söyleyenin kendisi de “Ben de buradayım!” deme çabasındadır.

E zaten hayat kocaman bir “Ben de buradayım!” deme ve sesini duyurma çabasından başka nedir ki? Yaşamamız bir anlamda kocaman bir “Beni dinleyin.” cümlesi değil midir? Hepimiz hayatın bizi dinlemesini istemiyor muyuz? Daima onun dikkatini çekmeye, kendimizi ona kabul ettirmeye çalışmıyor muyuz? Kendimizi ona dinletemediğimizde sıkılmıyor muyuz? Üzülmüyor muyuz? Birçok ihtiyaç sahibi yalnız var. Birçok derdini anlatamayan insan var. Muhtaç insan diyoruz ya, aslında hepimiz hayat boyu muhtacız. İnsan yüzüne muhtacız. Her birimiz başkasının yüzünde kendimizi seyrettiğimiz zaman varız. Anlattığımız hikâyeleriz.

Ki, her yazar bir kişi için yazar. Hermann Hesse Goethe için, Goethe Schiller için, Maupassant Gustave Flaubert için, Yahya Kemal Ahmet Hamdi Tanpınar için, Kafka Max Brod için yazmıştı. Hikâyelerinin yansımalarını izleyeceği, yanlışlarını gözleyeceği bir insan yüzüne muhtaçlardı.

“Bana usta demeyin, ben çırağım. Kimse yazma işinin ustası olmamıştır, herkesin bir hocası vardır.” diyen Hermann Hesse Goethe’ye muhtaçtı. Tolstoy öldüğünde “Ben artık kime yazacağım?” diyerek isyan etmişti bütün Rus yazarlar, Tolstoy için yazmışlardı. Arkadaşı Schiller ölünce inzivaya çekilmişti Goethe ve meşhur Faust’u yazmıştı.

İnsan, sesini bir insanın duymasını ister. Kendi varlığını birileri duysun ister. İşitilmek ister. Var olmamızın yegâne temeli bir insan yüzünden geçiyor. Hepimiz aslında kendimizi hikâye etmek ve işitilmek için yaşıyoruz. Bir ağaç olsa bile!

Sözüne itibar ettiğim bir yakınım şöyle demişti Yıldızlı Atlas’ında:

Issız bir orman ıssızlığından yakınıyor. “Ah” diyor, “Ne bir tilki geçiyor içimden, ne de bir insan yüzü görüyorum. Olsaydım keşke, yol kenarında duran bir ağaç gibi.”

Yol kenarında duran bir ağaç, yanından hızla geçen bir arabanın arka penceresinden bakan bir çocukla göz göre geliyor. “Kim bilir nasıldır?” diyor. “Kim bilir nasıldır bir ağaçla göz göze gelen bir çocuk olmak?”

Bir şair, Supervielle!

Bir şiirine şöyle başlamış:

“Kendini bildi bileli

mum ışığında okumaktı bütün zevki

sonra da ellerini ikide bir

alevin üstünde gezdirirdi.

emin olmak için yaşadığına...”

Düşünsenize, başkasının yüzünde kendisini okuyamadığı için midir bilinmez, artık kendi varlığından, yaşadığından emin olmak için ellerini alevin üzerinde gezdirip acı duyup duymadığını yokluyor.

Ali Ural da bir dostuna şöyle soruyor:

“Bir şairin yaşadığını anlaması için acı duyması şart mı sevgili dost?”

Ben de size soruyorum:

Belli ki bir öteki yok o şairin hayatında. Çektiği acıdan varlığını anlıyor. Peki ya kendi varlığını ayrımsayabileceği o mumun minik alevi de yoksa?

Birçoğunuzun şu an bu cümleyi okuduğunda kafasında hiçbir şey canlanmadığını ve sadece okuyup geçtiğini biliyorum. Hatta muhtemelen daha ilk cümleden itiraz etmeye başlayanlarınız da olmuştur. Onun için bu cümleye biraz yakından bakalım. Ne demek istediğim bi anlaşılsın. Bir olayın artı sonsuzdan eksi sonsuza bütün nedenlerini bulmak çok zordur. Bu yüzden bazı süreçleri rastlantısallık, tesadüf olarak açıklarlar ki aslında bununla demek istedikleri şey şudur: “Birbiriyle eşit sonsuz sayıdaki olasılıktan bir tanesi gerçekleşti ve şu an bu karmaşık nedenler zincirinin hepsini keşfedemiyoruz.” Yani aslında tesadüf dediğimiz şey aşırı karmaşık süreçleri o an ifade edebilmek için imdadımıza yetişen bir kelimedir.

Örneğin şu habere bir bakalım.

Haberde geçen bir cümle şu: Geçtiğimiz hafta İstanbul’un Bahçelievler ilçesi Yenibosna semti Değirmenbahçe Caddesi üzerinde bulunan lüks rezidansa kiralık ev bakmak için gelen grafiker Soner Elveren’in başına 15’inci kattan henüz bilinmeyen bir nedenle cam düştü. Soner Elveren yapılan müdahalelere rağmen hayatını kaybetti.

Şimdi bu vahim hadiseden birkaç dakika önce gerçekleşebilecek tüm olasılıkları düşünün: Onca sayısız konumdan tam da camın fırladığı konumda bulunuyor olma ihtimalimiz aslında diğer ihtimallerin gerçekleşme olasılığıyla aynıdır.

Bu size şu an ilginç geliyor olabilir ama okumaya devam ettiğinizde bunun o kadar da ilginç olmadığını fark edeceksiniz.

Nanosaniyeler içerisinde gerçekleşen bu olayın birçok nedeni vardır:

Camın düşme açısı, camın konumu, aradaki mesafe, havadaki sürtünme katsayısı, çarpma enerjisi, kişinin yürüme hızı, kişinin konumu, hatta o gün yaptığı herhangi bir şeye kadar bir sürü etmen vardır ve bu bir sürü etmen aynı anda gerçekleşmiştir. Dolayısıyla gerçekleşmesi çok zor gibi görünen bu hadise yaşanmıştır.

Birçoğunuza bu haberin verdirttiği tepki şu olsa gerek: “Ne büyük tesadüf!”

Çünkü bu olaydaki bütün nedenleri tek tek bulmak ve bunları izah etmek çok zor olduğu için bulduğumuz kelime “tesadüf”tür. Hâlbuki olan şey, sonsuz olasılıktan sadece birinin gerçekleşmesidir. Burada anahtar cümle camın “bilinmeyen bir nedenle” düşüyor olmasıdır. “Bilinmeyen bir neden.”

İşte tıpkı bunun gibi evren de “artı sonsuzdan eksi sonsuza” bir sürü “bilinmeyen neden”lerle doludur. Evren de nedenler zinciriyle dolu çok daha karmaşık süreçleri içinde barındırıyor. Bütün bu karmaşık süreçte “ilk nedene” kadar ilerleyememek o alanda da “tesadüf” diye bir kelimenin çıkmasına neden oluyor. Fakat aslında tesadüf demek olasılıklardan birisinin gerçekleşmesi demektir. Tesadüf, nedenselliğin olmaması anlamına gelen bir şey değil, “Neden?” sorusunun bizi çok karmaşık problemlere götürmesini ifade eden bir şeydir. İçerisinde her biri farklı renkte ve büyüklükte 1 milyar tane bilye olan bir kutudan mavi renkte ve x büyüklükte bir bilyenin çekilmesi, diğerlerinin çekilmesi olasılığıyla aynıdır: 1 milyarda 1. Bizim seçtiğimizin denk gelmesinin olasılığı da seçmediğimiz diğerlerinin denk gelme olasılığı ile aynıdır, hepsi belli ve eşit olasılıkta seçilebilirdir: 1 milyarda 1. Evet, düşündüğümüzde matematiksel olarak durum budur. Yani buna da diğerlerine ne kadar şaşırıyorsak o kadar şaşırmalıyızdır aslında. Ama bizim seçtiğimizin denk gelmesine tesadüf deriz ve şaşırırız. Buna şaşırmamızın nedeni bir sürü karmaşık nedenin aynı anda gerçekleşmesi ve tam da o an bizim seçtiğimizin çıkmasıdır. Bu duruma beynimiz bir “neden” aramaya kalktığında bir cevap bulamaz ve neden sonuç arayışı hüsranla sonuçlanır. Ona tesadüf dememizin sebebi çok karmaşık görünmesi ve bizim seçtiğimizin çıkmasına beynimizin neden sonuç arayışından eli boş dönmesidir.

Fakat asıl ilginç olana henüz gelmedim: Matematikte “rast gelme” durumları da hâlihazırda ölçülen bir şeydir.

Hadi, size bir soru sorayım:

Bir hastanenin acil servisine 10 dakikalık bir zaman aralığında ortalama 3 hasta gelmektedir. Bu zaman aralığında,

a) Hasta gelmemesi olasılığı nedir?

b) Bir hasta gelmesi olasılığı nedir?

c) En az 5 hasta gelmesi olasılığı nedir?

“Bu tamamen tesadüf, bunu nereden bilebilirim? Hesaplanamaz.” mı diyorsunuz? Şaşırmaya hazır olun, o hâlde. Bu hesaplanabiliyor. Hatta bakın, matematikçiler sorduğum bu sorunun cevabını vermişler: Link (Beşinci sayfasında)

Bu konu ile ilgili merakları artanlar şu iki kelimeyi google scholar gibi makale sitelerinde aratırlarsa göreceklerdir ki rastlantısallık da ölçülür: Poisson dağılımı. Buna poisson dağılımı deniyor.

(Bkz: Poisson Dağılımı)

(Bkz: Random Process)

Yukarıda verdiğim bakınızlar tesadüfi (rastlantısal) görünen süreçlerin aslında birer olasılık olduğunu ve hesaplanabileceğini gösterir. Görüyoruz ki matematiksel olarak bunun bir formülü bulunmaktadır. Bu formüller ile rastgelelikler hesaplanmaktadır. O hâlde altını çizerek tekrar ediyorum: Tesadüf aşırı karmaşık ve anlayamayacağımız süreçleri ifade etmek için bulduğumuz kestirme bir yoldur, ama her tesadüfün derinine indiğimizde aslında bütün bunların bir denk gelme olduğunu değil, bir olasılığın gerçekleştiğini görüyoruz. Ve bu olasılık günümüzde hesaplanabilir bir şeydir. Rastgele olduğunu düşündüğümüz olayların bile belli nedenlere bağlı olduğunu ve bunların hesaplanabildiğini görüyoruz.

Peki soru şu: Tesadüfi süreçler bir formül ile bulunabiliyorken, hesaplanabiliyorken, bize evrende bir düzen olmadığını gösteren nedir?

Bir banka kuyruğunda sıraya giriyorsunuz. Sıra tamamen olasılıklarla oluşuyor. İlk sıradan son sıraya kadar... Kimin ilk sırada olacağı, kimin ikinci, üçüncü ya da sonuncu sırada olacağı tamamen olasılık ürünü. Bir sürü nedenler zinciri birbirine eklene eklene tam da o sırayı oluşturuyor. Bir sürü etmen bir arada etkileşime giriyor ve herkes bulunduğu konuma yerleşiyor. Burada bir olasılık(tesadüf) söz konusu. Ama en nihayetinde dıştan bakıldığında orada bir düzen var. Bir “sıra”nın tesadüfen o sıra ile oluşuyor olması, o “sıra”da düzen olmadığını göstermez. Tesadüf, kaosla eş anlamlı değildir. Eğer evrende sadece kaos olsaydı yaşamımızı devam ettiremezdik. Canlı yaşamında bazı türlerin yok olması evrimsel süreçle açıklanır. Ama bu, kaosun değil, aksine düzenin bir getirisidir. Evrim de diğer yasalar gibi bir yasadır ve düzenin olmadığı bir evrende yasalar belirlemek de imkânsızdır. Çünkü yasa bir olguya yönelik gözlemdir. Ve gözlediğimiz şeyde bir düzen vardır. Bu düzenden ötürü biz ona yasa deriz. Şayet bir düzen olmasaydı bugün ne kütleçekim yasası ne de evrim yasası olabilirdi. Yasalar öylesine temeldir, öylesine düzenlidir ki onları farklı şartlar altında uygulayarak da tekrar edebilirsiniz. Mesela canlı popülasyonlarını bilgisayarlarda modellediğimizde de değişen çevre şartları altında türlerin gen ve özellik dağılımlarının her nesilde değiştiğini görüyoruz.

İşte bütün bunlar, düzenin bir işaretidir.

O hâlde cevap:

1. Evrende bir düzen vardır,

2. Çok karmaşık nedenler zinciri vardır,

3. Sayısız olasılıktan birisinin gerçekleşmesi tesadüf olarak adlandırılabilir.

Bi keresinde bi barda içtiklerimin de etkisiyle bir hanım ablayla tanışmıştım. Viskiler, tekilalar yuvarlayıp duruyorduk, üstüne bir de etkili bir cigaradan iki üç fırt çekince en başta "ee hani hiçbi şey olmadı yeaa" desem de birden o kendini frenleyen bendeniz gitti, yerine vitesi boşa alan korsan taksici gibi bi şey geldi. Böyle bi piç piç hareketler... Hiiiiiç frensiz hunharca yürümeye başladım tanıştığım bi karşı cinse artık, sohbet muhabbet derken iyice kaynaştık. "Keşke insan doğuştan bunların kafasıyla doğsaydı la, ne güzel olurdu!" dediğim bu eğlenceli geceden bir adet flörtle kâra geçtiydim.

İçeceğinden bir iki yudum alıp çalan şarkıya elini şıklatarak tempo tutmaların ve bolca boyun kıtlatmaların olduğu, güya cool gözüktüğümü sandığım bir geceydi bu.

Neyse, bu “flört kariyeri”min en parlak gecelerinden birinde olduğumu sandığım o bol gürültülü şarkılı salak boyun kıtlatmalı gecede sohbetin bir yerinde bu taze flörtüme kendimi duyurmak için götümü yırtarcasına ve ne alakaysa "Dağları doğayı falan çok seviyom ben ya, hatta dayımlarla dağda kalıyoz yazın biz." falan dediydim.

"Hadi Kaplıkaya'dan Ataman Şelalesi'ne çıkalım." dedi kız da bi anda bana. Ben de bu ani teklifin şokunu yaklaşık 3 saniyede atlatıp "oluuuğğrr" dedim o kafayla saftoroş gibi. BEN NERDEN BİLEYİM HATUNUN DAĞCI OLDUĞUNU?! Kadın meğer hep böyle dağa mağa çıkıyomuş turlarla. Sonradan fotoğraflarını gösterdi bissürü zirveye tırmanmışlar, üzerinde dağ kıyafetleri, kapkarlı yüpyüksek dağlar şunlar bunlar... Lan biz arabayla çıkıyoz, şöyle bi keyif alarak yürüyoz nefesleniyoz, çadır kurup kalıyoz falan filan basit bi şeydi. Yanıma hiçbi şey de almadım o kadar önemsemeyip, ben gittim sırtımda annemin kırtasiyeden aldığı şu dandik okul çantalarından biriyle. Kız bi geldi, acayip acayip kıyafetler aletler bi şeyler. Daha çantayı görünce "ANNSKMM BOKU YEDİKKK!" dedim içimden. Kızın bacakları Roberto Carlos gibi olmuş yürümekten. Erkekliğe de bok sürdürmeyecez ya, "Ben hayatımda böyle bi çanta görmediiimm ¯\_(")_/¯ Sen beni nası bi şeyin içine SOKUYOOOON??? ://" falan da diyemedim artık, mecbur hiiiç ses çıkarmadan yürümeye başladım sırtımda 5 b sınıfından kalma götü delik mütevazı çantamla. Oraya buraya karizmatik karizmatik bakmaya çalışarak yürüyorum... yürüyorum ama iflahım sikilmek üzere, bi yerden sonra bütün o karizmatiklik gitti, götünden soluyan çengelköy hıyarı gibi gözükmeye başladım. İçimden bu teklifi kabul ettiğim o salak an için kendime "Hay senin nüfus cüzcanındaki pvc kaplamanın ham maddesi olan petrolün çıktığı kuyunun başında nöbet tutan peşmergenin başındaki kasketi sikeyim, seni insandan saymamıza yol açan İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'ni yazan daktiloyu üreten fabrikanın müdürünün bıyığını sikeyim." şeklinde uzuuuun uzun küfrediyorum. Ama çaktırmamaya çalışıyorum bi de. "Şurda bi sigara içelim ya manzara çok iyiymiş" falan diyorum sürekli, hâlbuki ebem sikilmiş amk. Bi de meğer böyle yürüyüşlerde step by step mont falan çıkarıp en son tişörtle kalırmışsın, hani bi anda aşırı terleyip üşümeyesin diye. Ben nerden bileyim, bütün dağı komple montla dolaştım bu kışın ortasında üşümeyeyim diye, oldum terden sırılsıklam o kış kıyamette. Bi de diyo ki montu çıkarmalıydın. Lan baştan söylesene amk, bütün dağı çıktıktan sonra mı söylüyon? Jsjdj.

Ayrıca yazının tam burasında bir konudan daha bahsetmem lazım, hiç unutmuyorum çünkü bu ayrıntıyı, bundan birilerine bahsetmem lazım, bahsetmezsem içimde patlayacak ve çıldıracakmışım gibi geliyor çünkü: O gün var ya çok affedersiniz ama pipim de acayip kaşınıyordu ya. Ulan bardan eve gidince o gece hangi hayvan ısırdıydı kim bilir pipimi?! "Sivrisiken mi acaba?" diyorum, hani uçarak o bölgeye seyahat etmesi zor, ettiyse de gelsin bi konuşalım, vallahi öldürmeyecem, sadece sorularım var: LAN ŞEREFSİZ HAYVANOĞLU HAYVAN ORAYA NASIL UÇTUN SEN YA? Bu nasıl bir azim be kanadı sikilesice götoloş?

Şeyimi de kaşıyamıyorum. Hani "osururken yapılan italik duruş" diye bi pozisyon vardır ya, o italik oturuş gaz akımını yönlendiren doğal bi manifold gibi çalışır ve basınç farkı düşük, titreşim az olduğu için sessiz osurursun. Yavaş ve geniş bi açıklıktan geçen gaza bi susturucu takarsın adeta hani. Osuruğun “doesn’t” şeklinde kaba bi gürültüyle değil de, “kitchen diye hapşıran kız”ın kibar, sessiz hapşırığı ayarında nahif bi sesle çıkmasını sağlarsın. Buna göt balans derler. Heh işte aynı bunun gibi pipimi çaktırmadan kaşımak için de en uygun pozisyonu seçmeye çalışıyordum ben ama nafile. Ellerimi kullanmadan kaşımamın immmmmkânı yok. Ve ellerimi kullanırsam da bu sefer kız "barzo, sapık, hayvanoğlu, medeniyetsiz, YAVVVVVVŞAKKK" falan diyebilirdi bana içinden. Anasını satiyim zaten ERKOLAR HER AN KAPANDI KAPANACAK, bok yere ben de kapanmayayım diye pipimi elimilen kaşımıyordum ben de. Ama işte ellerimi kullanmadan hangi açıyla kaşısam yok olmuyo, dinmiyo kaşıntı. Kız bi şeyler anlatıyo ama konsantrem falan acayip bozuk, tadım bi kaçık yani. Kızın fonda sesi var, onedio testindeki tuhaf sorular gibi sorular soruyo sürekli gıy gıy gıy fonda ama bi zaman sonra kızın sesi cidden gıy gıy höm höm şeklinde duyulmaya başladı, çünkü iç sesim susmak bilmiyordu, iyice koptum sohbetten, "hı hı, evet, yaa, kısmet işte" falana bağladım. Hani bu tepkiler bi noktadan sonra sohbetin ritmini düşürür ama kızda asla düşmüyordu ritim, fonda sürekli sesi var, bense

"Ya ne ısırdı orayı ya, ÜÜÜÜFFFFFF teallaam??" şeklinde monologlar yaşıyorum içimde, "pire mi acaba?" diyorum, e o da hani niye sadece orasını ısırsın? Tahtakurusu desem, tahta mıyım lan ben ipne, sen benim pipime ne demek istiyon? İltifat gibi de hani düşününce bi taraftan.

Sivrikenin uçarak orayı ısırma ihtimali de acayip büyülüyordu bi taraftan beni, hayran kalıyordum. En son annemlerin kısır gününde bi teyze terli kıyafetinin altından sütyenini FIŞT diye tek hamlede çıkarınca bu kadar büyülenmiştim. Nası çıkardıydı onu ordan öyle yaa? Sihir gibi. Aha bu sivrisiken de te aynı böyle işte. NASI SOKTUN SEN ORDAN ÖYLE YAA?

Neyse bu iç konuşmalarıyla Ataman Şelalesi'ne çıktık biz.

Kız bi çıkardı çantadan tuhaf tuhaf malzemeleri. Benim çıkardıklarım da sanki çocukların sitedeki çimenlikte yaptıkları ufak çaplı piknik için çıkardıkları piknik malzemeleri gibi fjdjj. Utanmasam "Annem peynir koymuş ihihih" falan diyecem gkfm. Olum tamam dağı doğayı seviyorum da iflahımı sikmeye hiç gerek yoktu. Ablam üstat olmuş bu konuda amk. Neyse zirveye geldik, öpüştük möpüştük. Kız da öpüşmeyi bilmiyo, meğer hayatında çok az öpüşmüş, özel olsun istemiş. Heeee dedim, bak ben de onda iyiyim işte djd. "Ulan dağ taş tamam da arada bi öpüşeydin ya dedim jdj, çok özel olmasına da gerek yoktu yani bence, ne bileyim, ayrıca beni mi seçtin allasen özel olarak, bi bak bana ya" falan dedim artık iyice salarak, gülüştük falan. Kendimle beraber ona da gömüyorum espriyle karışık.

Sonra bi gün arabayla habersiz benim evin, iş yerinin oraya gelmeye başladı. Sürekli de bi dağ muhabbeti... Bana bi soğuma bi daral geldi bi noktada artık kızdan da dağlardan da. "Sikecem dağını daaaaa taşını daaaaaaaa" modundayım artık. Öpüşmeler de bi acayip, bumbuz duvar öpüyomuşum gibi gelmeye başladı artık kaynatasını satiyim, dudağıma soğuk ütü bassan daha çok zevk alırım. En son artık şey yapamadım, dedim "biz bitirsek mi ya?" İyi kızdı aslında da işte... İyiyse cennete gitsin. :d Bu olaydan sonra Haydarpaşa Garı'nın inşaatında çalışıp sigortası yatmayınca Almanya'ya gidip 30 yıl sonra ortalığın amına koyan Hitler gibi bi şey olmasın da kız, aman diyim. (1)

Diyeceğim şu ki Ataman Şelalesi'ne bir dağcı hatunla çıkmak bile beni yeterince sikti, Everest'te kaynatam bile sikilir laan. Gerçi arkadaşlarımla Samsun'da Tekkeköy'e çok tırmandığımız olmuştu ama bu dağcılarınki başka bi şey, manyak olum onlar, ben yapamam laayn. Bu vesileyle bu saygıdeğer hanımefendinin nezdinde bilhassa Everest'e falan tırmananlara saygılarımı iletiyorum,

İNSAN MISINIZ LAN SİZ?

Ayrıca insan bi uyarır amk "yanına düzgün çanta al" diye. Sarı siyah çizgili kırtasiye poşetiyle gidecektim az kalsınnfkd.

**

**

(1)Bu Hitler'le ilgili konu şaka değil, cidden yaşanmış. Kaynak: Ziya Nur Aksun Enver Paşa ve Sarıkamış Harekatı.

Ulan İstanbul, adamı ne hâle sokmuşsun, versenize lan adamın parasını, belki 2. Dünya Savaşı hiç çıkmayacaktı amk lan pü!

Bu sokak, çocuklarıyla ince sevinç çığlıkları çıkarıyordu. Bir köpek zıplıyor, havlıyor; bir kedi ağır ağır karşıya geçiyordu. Arabalar homur homur homurduyor, vızır vızır vızırdıyordu. Bütün bunların arasında en güzel ses kuşların ve çocukların çıkardıklarıydı. Anne terliği giyip evimin kapısından çıktığımda, ki en sevdiğimdir, yüzümü tatlı bir esinti yaladı. Markete gitmek için homur homur homurdayan, vızır vızır vızırdayan arabaların arasından karşıya geçtim. Poşeti ev ihtiyaçlarıyla doldurdum. Üç de çikolata aldım. Bilirsiniz, evdeki kardeş sayısı kadar mutlaka çikolata alınır alışverişlerde. Marketten çıktım. Parkı geçtim. Sağlık ocağının yanından evimin olduğu sokağa geçecekken “Bize de ver şu çikolatalardan ba’aabi!” dedi bir ses. Sesin geldiği tarafa baktım. Burun kanatları irice, esmer, saçları üç numara tıraşlı, kafası yaralarla dolu, kötü giyimi ve konuşması pek güven vermeyen 16 - 17 yaşlarında gösteren(belki daha da büyük) cılız mı cılız bir çocuk. Yüzünde yastık nedir bilmez, sırtında döşek nedir bilmez bir garibanlığın izleri vardı. Hani sorsan hayatında bir rahat uyku uyumuş mudur? Uyumamıştır belki. Onun uykusu daha çok parkta uyunan uykulardan olmalıydı ki muhtemelen uyuşturucu da kullanıyordu. “Amına kodumun serserisi!” dedim içimden. “Veremem kardeş bize kadar var.” dedim dışımdan. Harbiden yalan da değildi, bize kadar vardı. Ben ve iki kız kardeşim eşittir üç çikolata. ikisi bana, biri onlara.

Allah affetsin hiç de sevmezdim böyle hıyar herifleri. Ölçüsüz, yakışıksız ve saygısızca gelir, yılışık ve serseri bir jargonla, amortisör gibi aşağı yukarı yaylanarak ve sanki vermek zorundaymışsın gibi bir yüz ifadesi takınarak senden o an elinde olanı dilenir, oldubitti yaparlar. Küçükken çingene mahallesinde gördüklerimden olacak nefret ederim böyle piç tipli olanlardan. Şuna bak yüzünde meymenet yok! Siktir, yavşak! Ne verecem lan sana çikolata, olsa da vermezdim zaten. Bunların eline güç geçse bizi de sikerler, orospu çocukları!

Hah işte, aşağı yukarı böyle şeyler geçiriyordum içimden. Şu bıraktığım ülkücü bıyığından, üzerime geçirdiğim beyaz gömlek ve kaşe monttan olsa gerek o sıralar olumsuz cevabıma “Eyvallah abi tamam.” çekip uzaklaşıyorlardı. Eskiden olsa kafama vurur o çikolataları elimden ne yapar eder alırlardı. E başıma gelmedik iş değil. Babamın, evin kapısında kuru yemiş almam için elime tutuşturduğu parayı uzaktan gören çingene, dar bir sokağa pusu kurmuş ve oraya vardığımda aniden eğilerek yerden aldığı ve yuvarlayarak sertleştirdiği kar topunu bana bıçak çekmiş gibi tutarak “Elimde pıçak var çabuk ver parayı!” demişti. O çingene de bu tipte bir orospu çocuğuydu işte. Çocukluğumda köktüğüm tasoları “Say bakayım” demişti üç tanesi. Tanımam etmem ama tasolarımı saymak hoşuma gidiyordu. Ben de başladım tasolarımı saymaya. Biiir ikiii üüüç dööört derken “şırank” diye eliyle vurup yere düşürdü bi tanesi tasolarımı. Derken benim tasolar yaklaşık on saniye içinde buhar oldu. Hah işte o dört çocuk da aynı bu tipte piçlerdi işte. Ah biz öğretmen çocukları... Hep de bizi bulurdu bu piçler.

Bi gün sokağımızda bi kavga çıktı. Küfür kıyamet... Hani sanki o an pencereden baksak “Ne bakıyon lan?!” deyip bizi de dövecekler. Öyle gergin bir ortam. Gene de baktım. Aşağıda o çocuk da vardı. Tişörtünü çıkarmış sağa sola bağırıyordu ve kafası da fena hâlde kanıyordu. Bir ara, yemin ederim, evin camına birisi balta bile fırlattı. Polis geldi. Ambulans geldi. Gürültü kesildi. Sonradan anladık ki bu mahallenin çok sıradan, gayet normal bi şeyiymiş bu. Gece gündüz saat fark etmeksizin kavgalar oluyordu ve bir zaman sonra kavga sesleri insanın cidden umurunda olmuyordu. “Amaaaan gene kavga ediyorlar işte siktir et.” gibi bir hâle bürünüyordu, kanıksıyordu insan durumu. Hatta bi gün, galiba mahalleye yeni taşınan bi amcayla teyze “Polisi arasanıza öldürecekler birbirlerini!” dedi ortaya. “Bağırıp duracağına sen arasana AMINA KODUUUUM ŞOVCUSU!!!” demek geldi içimden aslında ama inanılmaz bir sakinlikle sanki çok normalmiş gibi “he yok amca onlar öyle şey yapıyolar ya biter birazdan polis de bi şey yapmıyo zaten.” falan dediydim. Geldiğim nokta hayranlık vericiydi doğrusu. Hemen sol yanımızdaki tek katlı evde oturduğunu sonradan öğrendiğim bir manyak, bazen “ALLAH YAKCAKKK! HEPİNİZİ YAKCAKKKKKK! KURAN ÇARPCAKKKKK!” falan diye bağırarak gece gündüz bakmadan sokakları dolaşıyordu. Hatta rahmetli annemin demesine göre sonradan bu çocuğu hapse almışlar, hâlâ hapisteymiş. Ama kardeşi de en az kendisi kadar manyak olduğu için mahalle rahata eremiyordu. Evimize misafir falan geldiğinde en çok korkan kişi yeni olduğu için misafir oluyordu. Biz ise sakin olmasını söylüyorduk, umurumuzda olmuyordu ve hatta artık taklitlerini yapıp gülüyor, konu üzerine espriler yapıyorduk. Misafir ise bütün bu hâle şoke oluyordu.

Böyle acayip bir mahalle işte özeti. Ben bütün bunlar olurken mahalleye de mahalleliye de bildiğim en uzun küfürleri ediyordum elbette. Kendimi Saylon Galaksisinden Omaha Kabilesine kaçırılmış Mistır Sıpak gibi hissediyordum. Doğma büyüme Floransa çocuğu değilim tamam ama “Bu da değil be abi!” diyordum. Nefret ediyordum mahalleden ama yine de geceleri sessiz saatlerde sigaralar içmeyi ve balkondan sokağı seyretmeyi çok seviyordum bütün bunların arasında. Ve her gün düzenli olarak karşıdaki evin üçüncü katına “Vahit! Vahit!” diye bağırıyordu Ömer. Yüksek sesle bağırırken sanki “VAYT!!! VAYTT” der gibi duyuluyordu Ömer. Ömer? Şu manyak çocuk işte. Kavgacı, gürültücü, ona buna küfürler eden manyak. Vahit? Şu benden çikolata isteyen çocuk. İsmi Vahitmiş meğer. İyi, öğrenmiş olduk. Biri Ömer, biri Vahit. Bi gece yine balkondaydım. Bi ses duydum aşağıdan. “Birader bi sigaran var mı be?” diyordu penceredeki ses. Buna karşılık “Yok.” diyordu sokaktaki ses. Ulan o an bi içim acıdı çocuklara. Hani soruyu öyle bi ses tonuyla sordu ki içim yumuşadı sanki bi anda. Sanırsın o kavgacı çocuğun değil de çocuklara şeker dağıtan bi dedenin sesiydi o. İçimden geldi o an, hani gecenin o saatinde sigarasızlık nedir onu da biliriz ya, bağırdım aşağıya: “Ömer! Vahit! Alın sigara. İçin hadi.” deyip salladım iki dal aşağıya. Ne olduysa o gece oldu. Ben Vahit’i ve Ömer’i daha değişik gözlerle, gözümün içindeki daha sahici bir gözle incelemeye başladım sanki. Örneğin o güne kadar hiç keşfetmediğim bir şey gördüm Vahit ile Ömer’de: Merhamet. Mesela kardeşim anlattı, Ömer bir gün benim dünyalar tatlısı yeğene içinden geldiği için çikolata alıp vermiş. Çok ilginç. Mesela bi gün yine ben balkonda sigara içerken Ömer’in ayakkabılarını bağladığını gördüm. Tam o sırada teraslarındaki köpekler kendisine “viyk viyk viyk” deyip masum masum bakınca Ömer de kafasını yukarı çevirip “Söyle babam... Arkadaşım... Köpek dostum benim...” dedi. Çok ilginç. Bi şey oldu. O günden sonra bi şey oldu. Ben selam vermeye başladım bunlara. Sonra bi gün artık Vahit selam vermeye başladı bana. “Abi nasılsın?” demeye başladı. Örneğin balkonda sigara içerken beni görüp kafasını minnet dolu bir ifadeyle aşağıya eğip elini bana doğru sallar, selam verirdi. Sokakta denk geliriz, selamlaşırız, hâlini hatırını sorarım, eve geçerim. Hatta yine bi gün babam bu gençlerin yanına gidip “Gençler mahallemiz size emanet ha!” diye gaz vermiş. Tabii çocuklar “Ayıb ediyon be’aabi, sen bize bırak!” falan demişler gururlanıp. O an yüzlerinde bir gülümseme, bir onur duyma kendilerinde. Babam olsa da anlatsa hani şimdi burada. Gel zaman git zaman vahit’i sevdim ben. Bazen “Vahit, gel bakam!” deyip bakkala gider “Al istediğini hadi.” derdim. Çikolata, cips mips alır, mutlu olurdu. Üstüne bi de cigara yaktırırdım. Tamam bizim Vahit’ten mutlusu yok artık o dakika. Mutluluk dediğime bakmayın, osuruk gibi kokusu hemen geçen mutluluklar yaşıyoruz Vahit ile. Kısa ama etkili mutluluklar. Yine bi gün gecenin dördünde balkonda sigara içerken karşıdaki otobüs durağında Vahit’i tek başına otururken gördüm. Sokakta in cin top oynuyordu ve Vahit sessiz sessiz sokağa bakıyordu. Öylece otururken geceye yayılan bi kapı gıcırtısı sesi kadar yalnız görünüyordu. Canım sıkıldı, sırtıma hırkamı ve kaşe montumu geçirdim, Vahit’in olduğu yere gittim. Sigara uzattım, yak dedim. Yaktık sigaralarımızı. Abi, dedi, balkonda öyle dertli dertli oturuyon, senin de var bi derdin, bi şeklin. Yok beee ne derdi, rahat batıyo bize, dedim. Sustuk. O sıra şiir tamamdı ama sanki bir dizesi eksikti ve bu en önemli yeriydi. “Vahit,” dedim, “içme onu, bırak, annen ne kadar üzülüyor hem bak.” Neyi kastettiğimi anladı ve “Olmuyo be abi,” dedi, “bırakmıyolar.” Sustuk. Şiir tamamdı ama sanki bir dize eksikti. Her şeyi anlatamıyorduk susarken. Hani “Bi şey vardır, dilenen adamın, kendisine ve önünden geçenlere bi türlü söyleyemediği...” hani “cümleler, onlarca kelimeyi önlerine katarak, rüzgâr gibi geçerler de dilimizin ucundan; ama işte nasıl olur, söyleyeceğimiz şeyi yine de söyleyemeyiz.” dedikleri. “Ben de yalnızım abi.” dedi sigarasından çektiği dumanını üfürürken. Kelimelerden şiir yapıp şiirden atlarımla neden dağların ıssızlığına kaçtığımı, neden ağaçların tenhalığına sığındığımı anlatasım geldi bi an. “Bak şu karşıdaki dağı görüyor musun? Balkonda oralara gittiğimi hayal ediyorum hep ben.” diyecektim... diyemedim. Gelincikten gelinler yapıp ellerimle, gül kokulu bi kederle, ürkek ürkek baktığımı dağlara... Neden susup kaldığımı anlayacak sandım bi an. Sert görünmeliydim. Umursamaz, boş vermiş bir tavırla: “İyidir yalnızlık, böyle tek tabanca takılmak iyidir, siktir et.” dedim. O gece yağmur başlayınca “Keşke yağmur yağmasa.” dedi Vahit bi de. “Neden lan? Yağmur yağınca ‘İyi iyi, rahmet yağıyor!’ diyen adam güvende hissettirir Vahit, ne güzel işte yağsın.” dedim. “Öyle abi öyle de... ne biliyim... Yağmurda ne oluyor biliyor musun abi?” deyip yutkundu ve devam etti, “bütün acılar patlayıveriyo sanki içimde, dua ediyorum yağmasa diye, dilim milim hepten bağlanıyo, saatler süren bi suskunluk kaplıyo içimi.” Haklısın Vahit, dedim, yağmur yağdığından mı oluyor bilmiyorum ama, kapanıyorum bazen ben de yüzükoyun yüreğime. Bazen ben de “Ya duyarsam tıpırtısını arabanın camlarında” diye sancılanıyorum, sesinden kaçıyorum yağmurun. Ama sana bi şey söyliyim mi? Anneannem her yağmur yağdığında pencereyi açar biliyor musun? O an böyle bi durduk yere gelen yaşama sevinci... Böyle pencereden tatlı bi esinti, bi koku... Bilir misin onu? İşten eve dönen babalar gibi, alt balkondan gelen çatal bıçak tavla sesleri gibi, evinin önünde sokak lambasının ordaki ağacın yapraklarına rüzgârın değerkenki çıkardığı sesler gibi, böyle osuruk kokusu gibi bi şey. Saniyeler sürüyor. Sustuk yine bir zaman. O dakika sanki bir Sait Faik hikâyesinin ortasında buluverdim kendimi. Sanki o an ben parkların sabahı, akşamı, gecesinde bankta oturup kalbi ve ruhuyla olan biteni bir vakanüvis gibi kaydeden Sait Faik; bu çocuk da bütün bunlardan habersiz yanındakiyle sohbete düşmüş Civci. Ben o gün oradan ayrılıp eve döndüğümde bir elimde cümleler diğer elimde anlamları vardı. Bu elimdeki cümlelerin en basit anlamı bile derin bir yalnızlığı işaret ediyordu. Lütfen laf cambazlığı saymayın bu anlattıklarımı. Kelimesi kelimesine doğrudur. O günden sonra Vahit’i birkaç kere daha gördüm. Her gördüğümde Vahit içinde şiir yükü taşıyan hafif bir baş selamıyla yanımdan geçti. Sigara ikramları, ayaküstü hâl hatır sormalar oldu ondan sonrası. Ya benim bir işim oldu, ya Vahit ortalarda yoktu. Bi gün iki kişi Vahit’in evinin önünde bağırıyor, Vahit’e küfürler ediyordu. Annesi çıktı, Vahit yok, dedi. Anne, dedi aşağıdaki çocuklardan biri, seninle meselemiz yok, söyle o çocuğuna x’i getirmezse aha sana söylüyorum, çok kötü dayağımızı yiyecek. “Dövmen guzum, nolur dövmen!” dedi annesi üzülerek. Belki aylar, mevsimler geçti Vahit’i hiç görmedim ondan sonra. Bi gün rahmetli annem “oğluş” dedi heyecanlı heyecanlı. “Duydun mu? Vahit vardı ya şu sürekli adını sesleniyolardı hani zayıf bi çocuk...” “Evet, bilmem mi anne ya?” dedim, “ölmüş.” dedi. “Çok zayıflamış uyuşturucudan, midesini almışlar galiba... Bugün de ölmüş.” O an sanki günlerdir ipil ipil yağan yağmur dinmiş. Gün başını alıp giderken, ben balkondayken, Ömer artık “Vahit!” diye bağırmaz olmuş. Kaç zaman oldu Ömer de kavga etmiyor artık birileriyle. Değişti biraz bu mahalle. Annesi... Annemsiz... Neyse. İçimdeki nefesi efkârıma üleştirerek boşaltırken aklıma o gün vermediğim çikolata geldi. Kim derdi ki bir zaman kötülükler yüklediğim bir insan yüzü benim için artık iyilikler yüklediğim bir insan yüzü olarak hatırlanacak. “Ah şu insan yüzleri...” diyo ya hani. “Bir insan yüzüne bir sürü anlam yükleriz. Bir yüze iyilikler de yükleriz, kötülükler de. Elbisesine bakıp “Ne kadar temiz” ya da “Ne kadar pis” deriz, gülümsemesine bakıp “ne kadar iyi” deriz bir insan için.” Bunlar kolay, anlar insan. Ama hani Sait Faik’in hikâyesindeki gibi bir adamın sıkı sıkıya bağlamış olduğu paketin içindekinin ne olduğunu bilmeyiz ve dahi merak da etmeyiz. Mesela kaç insan bildi Vahit’in yağmuru sevmediğini, yağmurdan korktuğunu? Bazı geceler o durakta sessiz sessiz oturup sokağı seyrettiğini?

Hayat, mutfak kapısından yağmuru seyrederken güzeldi aslında, biliyor musun Vahit?

Kapıyı açıyorum, eve giriyorum... Ev buz gibi. Sıcacık nefesin yok, sıcacık şefkatli bakışların eksik. Yüzümü ayçiçeği gibi döndüğüm, kendime bir umut topladığım hayatım eksik. Yüzün eksik, gözlerin eksik.

Eve geç dönüyorum. Zil var, gayet de çalıyor; kuşun biri önce telaşlanarak ötüyor, sonra o eski heyecanını kaybederek ağır bir tempoda ötüyor. Sesi güzel bir kuş var zilimizde, ama “kim o?”, “nerde kaldın oğlum bu saatte?” diyen sıcak sesin yok anne, sesin eksik. Sesinde hafif kızman, hafif sitemin eksik, şefkati eksik.

Anahtarla açıyorum kapıyı. Ya anahtarla açılan kapı mı olurmuş anne? Allah aşkına öyle kapı mı olur?

Ayakkabıların var kapının önünde, ama o minicik tatlı ayakların yok anne, ayakların eksik. Öyle ayakkabı mı olur?

Kahverengi çantan var, ama şifalı ellerin yok anne. Nasıl ya, annenin eli eksik olur mu hiç? Öyle durduğu yerde durup insanı ağlatan çanta mı olur? Kıyafetlerin var, kim yıkadıysa ben onun ta... Yumoş kokuyorlar. Kokun eksik. Yuh artık, anne kokmayan anne kazağı mı olur? Okuduğun takvim yaprakları, okurken taktığın gözlüğün var; gözlerin yok anne. Şşş gözlerinsiz gözlük mü olur, söyle.

Mektubun var. Yüz defa okunan mektup mu olur? Bana attığın komik mesajlar, gülen boklar, nahlar, videoların var, ama öteki odada yanımda gülüşün, kahkahan yok anne. Sensiz neşe nasıl olur? Söyle!

Videoda bu odadasın, yatıyorsun, gülüyorsun işte. Odaya gidiyorum, yoksun. Böyle saçma iş mi olur anne? Aşırı saçma dansların var videolarda. Aşırı saçma şakalarımız, sataşmalarımız. Sonra durduk yere seni seviyorum, beni seviyorsun. Bana sarılıyorsun, öpüyorsun. Senin yanaklarını sıkıyorum. Ayaklarını yakından çekiyorum “Şunlara bak yaaa” diyerek. Düğmesinden kapatıp açtığın bilgisayarı kullanıyorsun acemi acemi, uzanmış kanepeye gülüyorsun, şapşal şapşal film izliyorsun. Güldürürken ağlatan video mu olur lan anne?

Tam gülüyorum, gülüşlerime bir ucundan yokluğun karışıyor ve uğradığı her şeyi yarım bırakıyor. Yokluğunun dokunduğu yerde kahkahalarım düğümleniyor. Okuldaki çocuk sesleri, ağaçlardaki kuşlar bile yok oluyor anne. Çocukluğum gömülüyor, anlatmadığın, belki de bana anlatacak olduğun, birlikte güleceğimiz bir sürü anı gömülüyor, hatıralarım yok oluyor... Eksikliğin uğradığı her şeyi eksik bırakıyor, yarım kalıyorum, eskisi gibi gülemiyorum annem. Ben bir daha nasıl güleceğim? Söyle.

Gencecik yaşında gittin. Doyamadın değil mi anne? Hep yarım hissettiğine üzülürdüm. Hayallerine, gerçekleşmeyişlerine, kırıklıklarına. Hiç olmadı böyle değil mi anne?

Yapayalnız hissediyorum. Canımızdan bi parçayı toprağa verdik, biz ayrılamadık toprağının başından, insanlar çok çabuk döndüler hayatlarına. Yapayalnız kaldım. Ben nasıl döneyim anne? Başka şeyler konuşabiliyorlar, siyaset, futbol... Ben nasıl konuşayım? Meğer etrafında kaç kişi olursa olsun düşünce bir tek senin canın yanıyormuş anne. İş kazası ip cambazı için ölüm, banka çalışanı için dosyasının üzerine çay dökülmesi demekmiş. İnsan yaşantısı kadar anlam yüklermiş kelimelere. Ben şimdi çift katlı battaniyenin altında tir tir titrememiş birisiyle, “Onu bir daha hiç göremeyeceğim” cümlesi beynine, kalbine paslı bir çivi gibi çakılmamış, birini hararetle deli gibi özlememiş birisiyle nasıl aynı şeye özlemek derim anne? Seni çok özlüyorum güzel anneciğim. Minik ayaklarını öpmeyi çok özlüyorum. Minik ayakların toprağın altında da öyle tatlı, öyle masum, öyle minik duruyor mudur anneciğim? Seni toprağa yan yatırdık, rahatsız olmazsın değil mi anneciğim? Rahat değilsin gibi geliyor sanki, biz horlamadan uyumana alışkın değiliz de güzel anneciğim.

Takvim yapraklarını tek tek kimse yırtmıyor, duvardaki saat durdu anne. “Oğluş be çiçekleri sulayıversen nolur, susamıştır onlar da.” diyordun ya hastaneden, telefondan... Çiçekler soldu, bakamadık, yapamadık, özür dilerim anneciğim.

Senden emniyet almayı, nefesini duymayı, şifalı ellerinin saçımda, sırtımda gezinmesini özlüyorum. Senin ellerin şifalıydı anneciğim. Horul horul horlamanı özlüyorum. Ettiğimiz dansları özlüyorum. Şakalaşmalarımızı, kahkahalarımızı, birbirimize sataşmalarımızı özlüyorum. Köftelerini, ıspanaklı böreklerini özlüyorum. Kendin yiyemesen de “Benim canım çekmiyor artık annecim” deyip sevdiğimiz yemeklerden yapmak isterdin. Sen hep bize ayırırdın. Yazın ortasında aldığın karpuzu “Kardeşlerin gelsin de beraber yeriz” diye diye kışa kadar beklettiğini bile hatırlıyorum. Karpuz karpuzluğundan geçmişti. Sen gittikten sonra acaba buzlukta neler var diye bakayım dedim. Buzlukta ben çok seviyorum diye galiba bana bir kabın içinde sekiz tane köfte ayırdığını gördüm. Donmuş, öylece bıraktığın gibi duruyorlar. Üzerinde buzlar var. Kurudu gözyaşlarım, artık ağlayamam herhalde diyordum ama gel de ağlama anneciğim. Onları pişirip yemeye kıyamadım. “Öyle kalsalar mı?” dedim. Sonra kardeşlerimle, babamla bir araya gelip son kez ikişer tane yiyelim dedik. Anneciğimizin ellerinin değdiği son yemeğimiz olur diye... Ne acı bir menü. Sen yoksun, ama yokken bile yemeğimizi önümüze koymuşsun. Köften var, sen yoksun anneciğim. Sensiz sofraya mı oturulur be anne?

Her yemek yediğimde, her su içtiğimde boğazım düğümleniyor, gözlerim doluyor. “Örüklü eşek oldum ben artık, şu peg’den bi kurtulayım annecim” dediğin geliyor çünkü aklıma. “Örüklü eşek mi, o ney gı öyle eheheh” diye cevap verdiğim... Sonra hastanedeyken “gözümün önünde şişe şişe su içiyorlar annem, çok canım istiyor, ah bir içebilsem” deyip içemediğin sular, kokusunu duyup canının çok çektiği ama yiyemediğin yemekler aklıma geliyor çünkü güzel annem. Mandalinanın, salatanın suyunu emmek isteyişin “Posasını çıkaracağım söz” diye yalvardıkların... Ayran içmek isteyişin, ekşi şeyler hayal edişin, yiyeceklerin başında oturup iştahla bakışın ama yiyemeyişin aklıma geliyor. Hatırladıkça kahroluyorum melek anneciğim.

Her nefesimde nefes alamadığın geceler “Bi çare ver Allah’ım bi çare, bir nefes ver Allah’ım bir nefes” diye yalvarışın geliyor. Defalarca prednol veren doktorların çaresiz kalışı, yapacak bi şeyleri kalmayınca sana doktor çağıramamak aklıma geliyor. “Doktor gelsin nolur” deyişin, “Sizden medet umuyorum doktor bey” diye yalvarışın... Yüzünün gün geçtikçe hipokrat yüzünü alışı. Sırtını geriye şöyle güzelce yaslamaktan bile korkar hale gelişin. Yaşadığın atelektazi yüzünden çektiğin o acılar. Beni mahvediyor, hiç aklımdan çıkmıyor, içim yanıyor melek anneciğim.

Yoğun bakıma girdin ve entübe iken öleceğini söylediler bize.

Çare yok dediler. İçimiz yandı. Ama nefes alabildiğin için, sonunda uyuyabildiğin için teselli bulduk annem. Uyuyor dedik. Nefes almana bakıp ağladık her gün sırayla beşer dakika girebildiğimiz odada başında. Artık tuvaletini yaptırırken bizden utanmayacak olmanla, bize kendini borçlu hissetmeyecek olmanla, “Sizi üzüyorum annem, size yük oluyorum” deyip bir gece bir anda hüngür hüngür ağlamayacak olmanla teselli ettik kendimizi. Çok ağladık ama, senin için üzülmedik annem. Her gün geldik yanına. “İyileşeceksin” dedik hep sen uyurken. Ellerini öptük, saçlarını, yanaklarını okşadık, minik ayaklarına dokunduk. Her yerin şişmişti o ağır ilaçlardan. En sonunda ben son gün “Belki vedalaşmak istiyordur” dedim içimden. Sonra sana “Bizi düşünme” dedim işte o gün. “Üzülmüyoruz” dedim, “sadece özleyeceğiz”. “İnandığın din senin ziyafetle karşılanacağını söylüyor” dedim. Onu söyleyen ayetleri okudum. Vedalaşmak içinde kalmasın diye “Bizim sende ne hakkımız olacak? Helal olsun anne.” dedim. “Sen de helal ediyorsundur, biliyorum” dedim. Öyle ya taaa Antalya’daki arkadaşından bile daha sürecin en başındayken bir çorap için helallik isteyen kadın çok çok daha kötü zamanlarında bile bizden neden helallik istemedi, aklına hiç kötüsü gelmiyor muydu? Bilmiyorum sandın değil mi? Hayır bizi üzmek istemiyordun. Biliyordum. Ve “Üzülmüyoruz” dedim. “Aklın bizde kalmasın, gitmek istiyorsan git anneciğim, acı çekme” dedim. “Bu bir veda da değil, kavuşacağız” dedim. “Darı fenaya değil, darı bekaya anneciğim, tıpkı hep inandığın gibi” dedim. Hep ertelediğimiz o vedayı sonunda hem bizim hem senin yerine yaptım, ellerini öptüm ve sanki beni duymuşsun gibi ben yanından çıktıktan sonra gittin. Doğru mu, gerçekten de iftarını cennette mi yaptın anneciğim?

Yoğun bakıma gitmek istemeyişin, son gün kağıda titreyen ellerinle yazdıkların aklıma geliyor. “İyi oldum ben doktora söyleyelim yoğun bakıma almasınlar” yazışın... Seni ikna ettiğimizi sanarken en sonunda tekrar “Burda kalsam?..” yazışın aklıma geliyor titreyen ellerinle, bozulmuş yazınla. Baktıkça kahroluyorum o kağıda. Yutkunamıyorum annem. O mahzun bakışın... Sonunda durumu kabullenip dedeme “Dua et babacım” yazışın... Ve yoğun bakıma girerken hepimizin gözlerine tek tek mahzun, masum bakarak el sallayışın gözümün önünden gitmiyor. Sonra içeride kardeşimin yanına beş dakikalığına alınması... Sana bağladıkları bezden utanışın. Göz göze gelince... o utancın... Ellerini ayaklarını iplerle bağladıkları... Kardeşimin elini tutup kendine çekişin “Kurtar beni burdan” der gibi. Kahroluyorum annem. O iğrenç yere girerken ayağına kondurduğum son öpücükle idare etmek zorunda oluşum... Veda gibi hissetme diye dolu dolu sarılamayışım... “Çıkacaksın biliyorsun değil mi? beni seviyorsun değil mi?” soruma o hâline rağmen yine kafanı sallayışın... Gel de ağlama anneciğim. Gel de ağlama. Ne alakaysa seni uyuttukları o gün evimize bir kumrunun girmesi, kaçmaması, bizle durup kırıntıları yemesi, sanki sen gelmişsin gibi hissetmemiz...

Anneannemin “Bu kuş değil arkedeşler, hafızım bu” demesi... Anneeeem, benim melek annem. Çok özledim seni canımın ta içi annem. Enfeksiyon kapma diye sarılamadım sana melek annem, o iğrenç tüpten, pegden kurtuldun sonunda annem, cesedine sarıldım çok soğuktun ama gelin gibiydin güzel annem, gülüyordun, yemin ederim gülüyordun, nasıl oldu bu anne? Kan kustuktan sonra enfeksiyondan kurtulamadın diye sarılamadım sana. Bir gün beni geçirmek için holde kapının önünde oturmuş beklemiştin. “Ne yapıyorsun orada annee hadi ama odana!” demiştim. “Seni geçirmek istiyorum ben” demiştin. “Annne yaaa” deyince “ı ıııh geçiricem” demiştin. “İyi hadi geçir madem” deyip uzaktan elinin uçlarını öpmüştüm maskemi aralayıp. Sonra bir adım atmıştın bana sarılmak ister gibi. Ben de “Anne sarılmayalım be ne olur ne olmaz” demiştim. Biraz yürüdükten sonra kıyamamış tekrar sana dönüp “ya da neyse gel sarılalım beya” demiştim. Bayağıdır sarılmıyorduk. Öyle sarılıp durmuştuk biraz. Arkamda kardeşim. Sarılmamız bitince gözlerine bakmayacaktım aslında, çünkü ağladığını anlamıştım sessiz sessiz. Zaten hep sessiz ağlardın sen anneciğim. Gözyaşların kimseler duymadan akardı hep. Ama bakmıştım yanlışlıkla gözlerine. “Niye ağlıyorsun annee?” demişti kardeşim. Ordan şakalaşmalar vesaire derken kendimi tuttum sonra. Ama çıkınca kapıdan ben de ağlamıştım anne. Sen yoğun bakımda uyurken ve morgda saçında sana aldığım toka vardı anne. Onu sana aldığım için ne çok sevinmiştin. Çırılçıplaktın ve üzerinde sadece benden bir şey vardı. Sen gitmeden önce son gün yoğun bakımda kaybolmasın diye “Acaba yanıma mı alsam?” dedim ama. Sen uyusan da belki rahat edemezsin diye bıraktım saçında anne. Çünkü bana “Oh iyi ki bu tokayı bana aldın annecim, çok iyi geldi saçlarım açıldı rahat ettim.” demiştin normal yatıştayken.

Sen küçücük şeylere kocaman sevinirdin, kocaman şeylere küçücük kızardın. Kızma ama, morgda dayanamadım aldım tokanı anne. Birkaç saç telin de geldi elime. Bi peçetenin içinde saklıyorum güzel saçlarına değmiş tokanı da saç tellerini de. Tokasız rahatsız olmazsın yattığın yerde, değil mi anne? Gülüyordun ama... Üzülmedin değil mi tokanı aldım diye?

Anne be, bi şey soracağım sana. İyileşince sana iskender kebaplar ısmarlayacaktım. En güzel yerlere götürecektim. Birlikte yiyecektik. Söylesene, ben nasıl bi daha iskender yerim anne? Çay içecektik bir sürü. Benim sensiz bir daha nasıl boğazımdan geçecek güzel annem? Cidden soruyorum. Yani gerçekten hiç mi gelmeyeceksin? Çayın çok soğudu da anne.

Üff ne büyük heyecandı o. “GÖKHANLARA ATARİ OYNAMAYA GİDİYOZZ!!!” cümlesini kurunca biri, o cümlenin bütün kelimeleri bütün çocukların içinde kuş gibi çırpınırdı sevinçle. Her kelimesi nabız gibi atardı heyecandan.

Çocukların her biri, o cümlenin arkasına takılıp büyük bir kalabalık oluştururdu. O eve gidene kadar “BİRİMMMM, İKİYİMM...” şeklinde çoktan sıralar belirlenmiş olurdu. “Nereye gidiyosunuz?” diye soran büyüklere “GÖKHANLARAAA” diye aşırı heyecanlı cevap verilirdi. Araya sızan alakasız sıradan cümlelerin içinde bile o büyük heyecanın soluk alıp verişi duyulurdu.

Televizyon başında ayağı üç günlük bayat peynirli çerezosla marine edilmiş limon kolonyası gibi kokan arkadaşla, annenin getirdiği yiyecek içeceklerle saatleri tüketirdik. Sonra tabii yediğimiz azarlarla…

Atari yerini bilgisayara bıraktı sonra. Daha evimize bilgisayar alınmamışken bilgisayarda gördüğüm ilk oyun galiba gta 1’di. Dayım bir kitapçıdaydı o zamanlar. Orada heyecanla bilgisayarın yaptıklarını seyrediyordum. O tuhaf nesne hakkında konuşulanların hepsi büyülü bir masal diyarından kulağımıza fısıldanan anlatılar gibi geliyordu.

İlk kez bir oyun gördüğümde ne çok şaşırmıştım. Dayım “bak şimdi” diyerek bi tuşa basıp arabaya binmişti. Uzun uzun ekrana baktığımı hatırlıyorum. “BİLGİSAYAR MI? OYUN MU? NASIL OLUYOR BU? ARABAYA MI BİNDİ?” şeklinde o kadar çok şaşkınlığı bir arada yaşamıştım ki. Bilgisayarın ekranından içine girmek istiyordum resmen o dakika. O arabaya o şekilde binip sürmeyi çok istemiştim. O tuşu aradım sonra bayağı bi. Nfs’de bütün tuşlara basıp arabadan inmeye çalışmıştım da inememiştim.

Sonra işte world cup 98, need for speed, gta vice city, fifa 2000, fifa 2005, pes 2013, pes 2018, 2020 derken aha geldik bu yaşa. Her yıl oyunların yenisi çıkarken büyüdüğümüzü bile anlamadık, büyük harflerle konuşmaya devam ettik.

Hepsi bu mu? Değil tabii. O yıllarda yakın arkadaşımız rüzgâr bile bize eşlik edercesine büyük UUU’larla uğulduyordu sanki. O bile bizi bir oyuna davet ediyordu. Rüzgâr, sokaklarda büyük adımlarla koşuyor, montumuzun uçlarını çekiştiriyordu. Şapkamızı savuracak gibi yapıyor, savurmuyordu. Rüzgâr sustuktan sonra gökyüzüne bakıyor, meleklerin kanatları arasından o beyaz şeyin gözlerini seçip “KAAAAAARR!! KAAAAAR!!! KAR YAĞIYOOR!!” diye bağırıyorduk. Hiç bilmediğimiz sokaklarda o beyaz şarkının peşinden koşmaya başlıyorduk. Oyunlar göğün fısıldadığı şarkıyla büyüyordu. Sanki oyunlar ve harflerimiz büyürken biz küçülüyorduk.

Uzun yıllar devam etti o çocukça şaşkınlık ve o büyük harfler. Sonra bir yer geldi ve artık şaşırmamaya başladık, harfler küçüldü. Havai fişeklere ve gökyüzünün fısıldadığı o beyaz şarkıya cam arkasından baktık. 2026 pc oyunlarını bilmem bile.

Telefon, tuşlu telefon, msn, webcam, dokunmatik telefon, görüntülü konuşma… hepsine büyük bir hızla alıştık.

Bu kısa cümlede bir aşk ve kayıplar da var. Dokunaklı bir hikâye de bu cümlede soluk alıp veriyor. Benim bu cümlede ıslak mavi gözlerini seçtiğim biri de var. Büyümüş, sevilmiş, sevinmiş, üzülmüş biri de o cümlede sıkışıp kalmış, “biraz sıkıştım burada ama iyiyim yine de.” diyor

Doğrusu artık hiçbir şeye dayımın o arabaya bir tuşa basarak binmesi kadar şaşırmıyorum. Artık hiçbir şeyin o karın arkasından koştuğum gibi koşturmuyorum. Artık hiçbir göz… Hiçbir……..

…

…

Biri gözümün önünde zıplayarak güneşe ulaşsa “olur ya, bunu da yapmışlardır” derim. Öyle fizibilite raporuna bakan İhsan emmi gibi bakmam hiçbir şeye.

Atari, bilgisayar, o ilk telefonlar ne büyük heyecanlardı. “OOOOLUM EKRANA ATEŞ EDİYORSUN ÖRDEK VURUYORSUN SÜPERRR!!! NASIL YAA KARŞIDAKİYLE EKRANDA YÜZ YÜZE Mİ KONUŞACAK MIŞIZZ? Telefon ekranı TUŞSSUZ MU olacakmışş? Parmağımızla mı şeyapcakmışızz?” diye diye şaşırdığımız yaşlardan artık hiçbir boka şaşırmadığımız yaşlara geldik. Harfler giderek küçüldü: “hmm yapay zekaymış he, ok.”

Küçük heyecanları kaybetmek ne kötüymüş, daha doğrusu küçük şeylere duyulan büyük heyecanları. Küçük şeylere duyulan büyük heyecanların kıymetini bilmek lazımmış cidden, keşke hâlâ böyle heyecanlandığım küçük şeyler olsa.

Uzun zamandır gol sevinci yaşamıyorum mesela ben. Atılan bir gole sevinmek, heyecanlanmak falan ne büyük nimetmiş, bir gole tanımadığım insanlarla HÖYLÖYLÖYLÖYLÖÖÖY şeklinde salak salak zıplayarak sevinmek, o bilgisayar oyununa büyülenmiş gibi bakmak ne büyük nimetmiş. Böyle şeylerden duyduğumuz heyecanların kıymetini bilmek lazımmış cidden.

Önemsiz bir şeyi heyecanlı heyecanlı anlatan insanları kıskanırım bu yüzden. Hatta sevip sevilmediği için ağlayan birini, Hilal Yelekçi’nin sevgilisi oldu diye depresyona giren bir maloşu bile kıskanabilirim şu an. Böyle salak salak şeylere bu kadar büyük tepkiler vermek büyük nimetmiş.

Bir gün bir şey oluyor ve o günden sonra heyecanların yerini özlemler alıyor galiba. İnsan çok sevdiği birini yitirince, canından bir parçayı toprağa verince içinde akıp giden müzik birden duruveriyor sanki. İçinin tellerinden biri kopar gibi oluyor, harfler küçücük kalıyor, sokakları kurumuş yapraklar gibi dolaşıyor. Uzun zaman böyle dolaşıyor sokakları. Böyle geçiyor sessiz odalardan, sessiz kapılardan. Heyecan ve üzülme eşiği de boku yiyor.

Evime Saylon galaksisinden yeşil renkli tuhaf bi canlı gelse kapıyı açar, “hoş geldin, karnın açsa dolap orda” der odama geçerim, yanıma gelirse de benim izlediğim filmi benim kaldığım yerden izlemeye devam ederiz. Birçok şeyi istifimi bozmadan sigaramı yakarak izlerim. İnsan öyle zamanlarda en sevdiği yemeği bile “bitse de sigaramı yaksam” diyerek yiyor. Scarlett Johanson’un götüne bile patlıcan musakkkaya bakar gibi bakıyor. Sanki Mone Hatoum’un Homebaund’undaki gibi bütün her şeyin etrafından elektrik geçiyormuş da, en sevdiğin kitapla bile arana mesafe koymuşsun gibi oluyor.

Yani hiçbir şeye şaşırmayan içi geçmiş sıkıcı bir salağa dönüşüyorsun, hararetle bir golü ofsayt mı değil mi şeklinde tartışan birilerine dümdüz mimiksiz bir suratla bakıyorsun. Aha şu şekil ¯\_(")_/¯ bakarak “valla hiç bilmiyom ki” falan diyosun, siklemiyosun. Doğrusu ben bir golden sonra tanımadığım birileriyle zıplamayı özledim. Oyun oynamayı, nuttertools yazınca gelen silahlara tek tek bakıp “YÜUUOOAHH ARTIIIKKK” diye şaşırmayı, seaways yazıp “OOHAAAAAAAA ARABA SUDA YÜZÜYOOR!” demeyi, mario’da üçüncü bölümü sonunda geçince, arkadaşlarla “dördüncü bölümde neler varmış?” diye gözlerimizi kırpmadan ekrana baktığımız günleri, vice city’de inşaatı ilk patlatttığımdaki heyecanımı, hatunları çimenliğe götürüp becermeyi ve “UUU CANA BAK 125 OLDUUUĞ!!” demeyi özledim. Counter atmayı, crossfire’da elektrikliyle hodor hodor konuşa konuşa zıplayarak milletin ağzına sıçmayı, ibneliğine santral kurmayı falan özledim. Heyecanlanmayı, şaşırmayı özledim lan!

Küçük şeylere heyecanabilmenizin kıymetini bilin cidden. Sanki biri büyük sevinçleri küçücük şeylerin içine sıkıştırmış gibi. Bak o büyük harflere, küçücük şeylerin içinde…

Aslında tuhaf ama bir taraftan ben pek değişmedim gibi. Galiba tek eksik benim gibi birkaç çocuk ruhlu büyük arkadaş. İçinde deli gibi koşuşturan bi çocukla büyümek zorunda kaldıysan pek açmaz seni ev fiyatları, borsa muhabbetleri, ak parti, dandik erkek kadın falan muhabbetleri.

Oturma odasında top oynayan, topu lavabo pompası gibi vakumlayarak öpüp şut çekip “OBAAA GOL BEE!!” diyen bir manyak oldum işte aslında. Ulan hâlâ kanepeden kanepeye zıplıyom, klozete kaçan topuma “HAY SENİN!” diye sövüyom, ötesi var mı?

İçeriden şöyle bi dışarıya kafasını uzatıyor ama sokakta da bazen o çocuk. İşten eve dönerken kendisine gelen topu görünce çantasını fırlatıp, ceketini savurup topun karşısında geriniyor geriniyor ve çocukların topuna “ZIBAMM” diye vuruyor.

…

Sadece duvara bakmaktan bile zevk alabilirim aslında ben.

Zaten insan sadece duvara bakıp hiçbir şey yapmadan mutlu olamıyorsa, bi şeyler yaparken de mutlu olamaz. Bi şeyler yapmadan mutlu olamayan, bi şeyler yaparken de mutlu olamaz. Bu, en kestirme “iç huzur” testidir.

Zaten nereye gidersen git, kafan da seninle gelecek.

“Mutluluk, başka bir yerde olman gerekiyormuş, başka bir işle uğraşman gerekiyormuş ya da başka biri olman gerekiyormuş gibi hissetmemektir.”

E ne demiştim? Sanki biri dünyanın en büyük sevinçlerini en küçük şeylerin içine saklamış gibi.

Evet insan bazen, odasının penceresini ve içinden dünyaya açılan bütün pencereleri kapatmak istiyor. Ama bir türlü perdeyi çekmek istemiyor elleri.

Bir gün dolunayın altında dansöz elbisesi giyip kolbastı yaparak mahallede koşan birini görürseniz, bilin ki o benimdir ve artık bıkmışımdır. O çocuk hepten koparmıştır zincirlerini. Hiç dokunmayın, kafesini parçalayan o çocuk en fazla gider bir at gibi koşmaya başlar, sonra koşar koşar, daha sonra da gözden kaybolup gider. Telaşlanmayın, bırakın gitsin. Muhtemelen elinde salçalı ekmekle bir salıncağa binmiştir. Belki de annesine saçlarını okşatıyordur. Saçlarını okşayan annesinin parmaklarıyla kalbi arasında şu üç şey soluk soluğa akıyordur:

Biri hüzün,

biri umut,

biri SEVİNÇ.

“Dünyayı değiştireyim derken dünyanın seni değiştirmesi” diye bir şey var bence.

Bu, insanın kendine eninde sonunda yapmak zorunda kaldığı bir itiraf. Çünkü insan ya bu hayallerinden istifa ediyor ya da bu hayalleri hazmedemediği gerçeklerle istifra ediyor. E sonunda da bunu mutlaka kendine itiraf ediyor.

Ericson’un kimlik kazanmaya karşı kimlik karmaşası yaş grubunda yer alan gencoların bir an için algıları açılsa ve ciddi meseleleri içselleştirerek kavrayabilecek kıvama gelseler onlara şunları söylerdim: Lan çocuklar, böyle salak sulak hayaller kurmayın lan! Gerçi kurmayın demeye dilim varmıyor, kurun kurun tabii de... Çok kaptırmayın eheheh.

Ne komik?! İçimde deli gibi koşuşturan çocuğa rağmen büyüdüm ve büyüdükçe hayallerimdeki renkli alacalı dünya grileşti. E sonuçta Hansellen Gratel’in evi çukulatadandı, bizimki dümdüz beton.

Büyüyeceksiniz, hem de içinizde deli gibi koşuşturan çocuğa rağmen büyüyeceksiniz. Bi gün lolipop tatmin etmeyecek, hayat sıradanlaşacak. Vücut kıllanmaya, hormonlar ayaklanmaya başlayacak. Matematik, fizik, kimyayla birlikte renkler soluklaşacak.

Daha da büyüyeceksiniz. Artık ergenliğin doruk noktasındasınızdır, anarşist serserilersinizdir, bütün dünya “size” karşıdır, kimse “sizi” anlamıyordur.

Daha da büyüyeceksiniz. Derken bir gün içinizde kızıl bir canavar uyanacak: Artık her şeyin bir açıklaması vardır, çok bilinmeyenli bir denklemdir hayat. Canavar fısıldayacak kulağınıza “Sen mükemmelsin, diğerlerinden farklısın. Büyüdün artık pislik herif, hadi başla savaşmaya.” Artık bir yarıştır hayat. Egolarınız da silahlarınız.

“Of lanet sistem, ben bu dünyaya ait değilim” gibi mantralar tek rehberinizdir. Sonra başlarsınız anne babalara çıkışmaya: “Ya anne beni yalnız bırakırmısın. Bıktım artık sizden. Gidijem bu evden gidijem...”diye. Evet, artık dünya senin etrafında dönüyordur. Mükemmelsindir ama kimse seni anlamıyordur.

Daha da büyüyeceksiniz. Sınavlar, ödevler, terk edilişler, horlanmalar... Daha da büyüyeceksiniz, kayıplar, biri hep ağlayan diğeri hep gülen iki hayatı aynı anda yaşamalar. Derken bir gün içinizdeki canavar tekrar uykuya dalacak, aslında mükemmel değilmişsiniz, kimse size karşı değilmiş, hatta kimsenin umurunda bile değilmişsiniz. Islak bir mutfak bezi kadar bile karizmanuz yokmuş. İşte tam o anda koca bir “DANK” beyninizin merkezine paslı bir çivi gibi çakılır.

Bütün o yılları anlaşılmazlık sütresine sığınarak geçirdiğini, umursamazlık sütresine sığınarak kendini kandırdığını, azınlık olmakla övünmeye çalışmanın aslında ne kadar aptalca olduğunu… Hepsi.

…

Şşşt uyan, kimse sana karşı falan değil, hatta kimsenin sikinde bile değilsin. Siz öyle “ama abi materyalizm... “ şeklinde bilmiş bilmiş konuşurken esnafın biri çıkar ve “Sokarım lan materyalizmine! Diz şu şampuanları rafa!” der, o gün anlarsın kimsenin sikinde bile olmadığını. Dünya’nın senin etrafında dönmediğini coğrafya dersinde değilse bile başka bi yerlerde eninde sonunda öğrenirsin.

Kendini aşırı farklı sanıp azınlık olmakla övünmek için kimsenin okumadığı dergilere abone olup iguana falan beslersin. Sonra bir gün tahlil için gittiğin bi hastane odasında plastik kaba çömelip yosun tutmuş taşşaklarına bakarak sıçarken aslında o kadar da farklı olmadığını, hatta sıradanın en önde bayrak taşıyanı olduğunu anlarsın. Koştuğunda koltukaltın leş gibi kokar, yıkanmadığında ve parfüm sıkmadığında dönüştüğün o şey seni de şaşırtır. Yanından geçip gittiğin bir dilenciyle arandaki tek fark biraz parfüm ve temiz kıyafetlerdir. Got’taki o herifin dediği gibi, dilencileri yıkanmadığımızda dönüşeceğimiz şeyi bize gösterdikleri için sevmeyiz, kendini devasa bir bok sanmak için görmezden gelirsin onları.

Ama işte o yanından sikilesi kaknem bir suratla aşağılarcasına geçip gittiğin pamuk işçisi Dübel Orhan’ın topladığı pamukları bi gün götüne tıkaç yaparlar. Fonda da sevgilinin bi zamanlar sana gönderdiği “seni pamuklara sarmalar sararım.” şarkısı.

Velhasıl içindeki kızıl canavar uykuya dalacak, tıpkı tuvaletindeki ampul gibi ışığı sönecek o canavarın ışıltısı. Bi gün ıslak sarı bi mutfak bezi kadar bile karizman kalmadığında “Varoluşçuluk... “ falan şeklinde başladığın bütün o cümlelere kahkahalar atacaksın. Kubrick sıçtığı boka zoom yapınca “Üstat burada kimsenin bilmediği La Gazetta Della Sport’un yönetmeni Costa Curta’ya göndermede bulunmuş” şeklinde yaptığın zorlama sikindirik yorumların aslında ne kadar dandik, ne kadar kolpa olduğunu fark edeceksin. Değil dünyayı, tuvaletindeki ampulü bile değiştirecek enerjin kalmadığında koca bir “dank” beyninin merkezine paslı bir çivi gibi çakılacak ve inan bana çokk güleceksin.

Dünyayı değiştireyim derken bir bakmışsın sen değişeceksin.

Ve ne biliyor musun? Adam haklıymış lan diyeceksin: İnsan 16 yaşında dünyayı değiştireceğini sanar. 18’inde düşünceleri sert bir kayaya çarpar. 20’ye geldiğinde hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini anlar. 25’ine geldiğindeyse dünyanın onu değiştirdiğini fark eder. Buradaki yaşlar bire bir tutmak zorunda değil, zaten çok önemli de değil ama sıra aşağı yukarı bu şekilde ilerler inan ki.

Ağlama lan ağlama tamam. Hadi git işin vardır senin, daha dünyayı değiştirecen. Ben de şu ampulü değiştireyim bi ara artık ya hshahs.

Bu arada, fil yutmuş boa yılanı mı, şapka değil mi olm o? Waddafakizdeet!

Bu sıralar senin sessizliğine yağmur eşlik ediyor her sabah, benimkineyse genellikle yanık kokusu ve izleri.

Gözlerim dolmuştu toprağına ilk yağmur düştüğünde, sonra sonra bıraktım saymayı.

Senden sonra yağan kaçıncı yağmur oldu bu, bu akşamki yağmurla birlikte, sen sayabildin mi?

Her sabah yumruklarımla kovasım geliyor sana şiir olmak için kapıma gelen senli sesleri. Derken kaçamıyorum, kapıdan kovduklarım rüyalarımdan giriyor ve senli tek bir rüya paramparça ediyor bütün hâlimi. Söylesene, hangi yüzdedir gözlerinin sesteşi?

Defterim yok artık, yazamıyorum güzel şeyleri.

Yürürken tükürürcesine fırlatıp atıyorum kaldırımlara, aklıma gelen irili ufaklı senli tümceleri. Hikâyelerim dudaklarımdan boşluğa dökülüyor, yürüdükçe iri, güçlü, bir sürü sen dökülüyor ayaklarımın değdiği her yere, kusup kimyasal bir çözeltiyle yakıyorum sanki her şeyi.

Uygun adım bir sensizlikle kavgadayım her sabah, ölüme gider gibi.

Yüzüme bakma öyle her sabah, ne yapayım, gittiğinden beri sulayamadık çiçekleri.

Anlamamışım ben o cümleyi; bir gidiş, çoğaltıp binlerce yıl yapıyormuş meğerse küçücük bir seneyi.

Bu şehirde ayık gezilmiyor artık, kurtar beni. Bil ki hiçbir şarkıya ayak uyduramayan talihsiz bir notayım artık, al gecenin kapanına kısılmış ecelimi, bak gör, gülümseyerek geleceğim, uzat ellerini. Hüzün bozgununda iğfal edilmişken yine her sabah sevebilir misin beni? Her sabah “özledim” diye hüngür hüngür ağlamak isterken gülümseyerek “merhaba” diyorum dili çözülmemiş harflerimle. Bir devekuşunun azimli saklanışı ile saklanan, yapayalnız kalan ve bir türlü kovamadığım kelimelerimle bakıyorum insanların yüzüne. Böyle susmak da zor, her gün yalan söyletiyor, her gün boş boş baktırıyor, izlediğin o ebleh filmlerdeki üç kuruşluk figüranlar gibi. Hiç kimseye söylemiyorum içimde sessizce akan ırmağın hangi yöne akıp gittiğini, görmüyor hiç kimse gözlerimdekini, kalbimdekini, bilmiyorlar saklı kelimelerimi.

Bana bak lan hey ulu tanrı, yaptığını beğendin mi?

Her sabah sesimden gemiler yapıyorum, kanımda yüzüyor gemiler. Yolum hep kuşlardan geçiyor, dağlardan ve yarlardan geçiyor ölüm, sessizlikler içre bakıyorum denizlere şimdi. Ama ölmüyorum nasılsa işte. Ölmüyorum fakat yaşamıyorum kimse gibi, vitrinlerde, kirli pazarlıklarda, kurnaz alışverişlerde, iyi günlerde, gözlerimi kaçırarak dağlardan, ezip bütün geçmişi. Yaşamıyorum. Ölmüyorum da ama. Ve yaşamıyorum çakırkeyif ıslıklarla, şarkılarla, çığlıklarla, steril salonlarda, konferanslarda, alkışlansın diye ruhum, ışıklar, neonlar, kostümler, maskeler altında, yaşamıyorum kimse gibi.

Her sabah hayata sınır dışı edildiğinden beri, işte bu yüzden yaşamın kıyısında yine de uzatıyorum belki görüp oradan tutarsın diye ellerimi.

“Rüya mı görüyordun?” dedi geçen biri, oysa sana seslenerek uyanıyorum her sabah. Bilmiyor kimse, her gün kapıyı açıp “anneee” diye sesleniyorum içeri, sana muhtaç kırıklarımla sana yakın geziniyorum yaşamın kıyısında, bul diye beni, en sevdiğim kelimeyi düşürüp saçlarımı uzattığımdan beri.

Sakın gülmediğimi sanma, kahkahalar atıyorum durduk yere hâlime, delicesine. Ben, deli oğlun, yine bildiğin gibi.

Ruhumu doyuracaksan eğer, sözleşelim. Soğuk suskuların biraz ilerisinde, yaşamın hemen kıyısında, kaçak sevincin yasında, sabah saatlerindeyim. Her sabah, aynı saatte aynı yerdeyim. Anne... “Burda kalsam?” yazmıştın ya hani, bak yatağını serdim, her şeyin aynı duruyor, hiçbir şeyini atmadım ve bilsen seni beklemek öyle zor ki. Yoksa zaten var ve öteki odada uyuyor olabilir misin mesela her sabah? Bu kurduğum hayal mi? Hadi gel, yine uyandır kabusumdan da anlatayım heyecanla olup biteni.

Kurtar beni.

Kardeşimin ev bura, ulan sessiz sessiz yürümek ne harika bi şeymiş amk. Tuvalete girdim. Sıçtım. Her şey aşırı sessiz. Bi tek sıçarken ses çıktı, o da götümden. Bi evde sessiz sessiz iş yapabiliyosan o ev zengin evidir arkadaş. Bizim eve hırsız girse daha pencereden girerken yakalanır anasını satiyim djdj.

E fakir evlerindeki her kapının kolunda da bi havlu asılı olur ya hani mutlaka. Hangi kapıyı açsan bi havlu düşer yere hani.

Herife mutfak havlusuyla dalarım, ıslak ıslak şapodi şapodi götüne vururum havluyu ses çıkara çıkara böyle. Fonda gacır gucur sesleriyle kaçar herif jsj. "AMK NERDEN GİRDİK BU EVE?" falan der. Ama bu zengin evine girse ruhum duymaz lan. Dur lan bi bakiyim belki hırsız vardır da duymuyomdur, stres yaptım şimdi amk. Ayrıca şöyle bi şey var: Bi şeyi gizli gizli yapmaya çalışırken bütün nesneler daha yüksek ses çıkarıyor bence. Deneyin. Mesela dedenizden gizli sigara içmeye çalışın. Böyle yavaş sessiz sessiz yürümeye çalışırken yürüdüğün yer bi gıcırdar, abooov bütün komşular uyanır sanki. Kapıyı açmak için kapı kolunu yavvvaaaaaaşça indirmeye çalışırsın, gıcırdamasın diye aşırı sakınarak açarsın ve bir ses: Viyuuuuuvvvğh. Dersin ki lan bu amına kodumunun kapısı bu kadar ses çıkarmıyodu normalde, orospu çocuğu kapı. Gizli gizli su içmeye çalış mesela atıyorum. Bardağı masaya yavaş yavaş koyarsın toporokkkttt diye ses çıkartır şerefsiz. Mesela uyuyan birisi var, uyandırmayayım diye yavaş yavaş şarj aletini prize takmaya çalışıyosun. Ayak seslerin fışır foşur hoşur, şarj aleti tokkkkkksksıfırff. Ve uyandı. Hay skm! Nesneler bence göt. Valla. Ama "of çişim. uyandırmadan nasıl işeyecem lan ben şimdi?! Kapı da kapalı! :/" falan şeklinde panik olmamın sebebi meğersem fakirlikmiş lan. Püüüü sikeyim parasızlığı. Bundan sonra hep kardeşimde kalsam ayıp mı olur lan acaba. Havuzunu, otu boku soran "x hanım/bey" diye konuşan güvenliğini sikeyim, bunların hiçbiri umurumda değil. Olum hiçbi şey gıcırdamıyo, her şey aşırı sessiz, ben bunu diğer her şeyden daha çok sevdim laaaan. Arabaları da onların olsun, havuzu da. Kapıları bana versinler, valla çok özendim laaaaan.

Ulan bi de bazıları var, bi indirim yapıyolar var ya benim bile alasım geliyo, ama ablayla beraber. 2 al 1 ödeden parlak kırmızı yapıştıracam durduk yere bi gün. Bi tane var üfffff var ya o çok iyi he baya indirdiler onu la. Annskim iyice reklam yapıyomuş gibi oldum jfdn. Rosalita siyah böyle abaaav kghfff şaka la şaka. Neyse gidip google’a “Kabe nerededir, Kabe’de hacılar hu der allah, ALLAHUALLAH” şeklinde aramalar yapayım bari, şu sağ tarafta hâlâ sütyen var sinirim iyice bozuldu bak amını ırzını sütyeninizi sikeyim beee. Ayrıca dantelli atlet 1299.99 liraymış öh amk çok pahalı lan, orospu çocukları. Yazık la bu kadınlara. Allah’ım dantelli atlet fiyatını niye biliyorum Allah’ııııım kafayı yiyecem yeteeeeeeeeeeeeer! Adamlar ayak şeklinde am yapmışlar ve satıyorlar. Ben bunu niye biliyorum amk yerinde yaaa????

Penti ember bodysuit 4499 liraymış ÇÜŞ!

Ember... O ne demekse artık?! Hayır bi de tavsiye olarak “Vivenseden koltuk takımı arat google’da” diyen var. Arkadaş kanepe göreceğime balenli gacoları görürüm daha iyi diyomuşummjsj ahah. Gençler takılıyorum, goygoy yapıyorum, işin makarasındayım ben yau, çok önemli değil, millet seferber oldu resmen çözüm için ahahah. Sevmeye başladım zaten ben bu reklamları, aramızda bi bağ oluştu, kopamam artık.

Diyelim ki koyu fenerlisiniz. Ali Koç’u eleştirdiğiniz kısa bir konuşmanıza tam da o an denk gelen birisi sizin galatasaraylı olduğunuzu düşünebiliyor. İki üç gün sonra sizi fener formasıyla görünce “Sen galatasaraylı değil miydin ya? Takım mı değiştirdin?” diye soruyor. Ne öz güven ama! “O nereden çıktı kardeş ya?” diye bi şok geçiriyorsunuz. Hâlbuki fenerin attığı bir golü beğenmen ve bundan övgüyle bahsetmen de seni fenerli yapmaz. Koyu bir galatasaraylı olarak da fenerin attığı bir golü beğenebilirsin. Üzerinde fener forması varken de fenerbahçe başkanını eleştirebilirsin.

İnsanların kutuları var ve sizi o kutulara sıkıştırmak için neredeyse fırsat kolluyorlar. O kutulardan birine sizi hapsetmedikçe rahata eremiyorlar. Ufak ipuçlarından hareketle “şucu, bucu” şeklinde sizin etrafınızı çevirip bir yere kapatıyorlar ve sonrasında da kutuya nasıl muamele ediyorlarsa size de o şekilde muamele ediyorlar. Hayatın hemen her alanında insanların bu kadar fanatik, bu kadar peşin hükümlü, bu kadar yüzeysel olması doğrusu aşırı boktan. Bazen yalnızca sorduğunuz bir sorudan, bazen o günkü giyinişinizden, sakalınızdan, bıyığınızdan, o günkü duruşunuzdan, görünüşünüzden, bazen konuştuğunuz bir kişiden dolayı sizi “bir şey” ilan edenler oluyor. O an eğlenceli olduğunuz için mutlu, o an durgun olduğunuz için depresif sanılıyorsunuz.

Bir şey soracağım. Niye var bu kutular? Yani insanları tıkıştırdığımız şu saçma kutular? Bence en çok şu yüzden: Önceden hazırlanmış tepkilerimizden verebilmek için. Tam otomatik, hazır tepkiler. Evet, hazır tepkiler vermeyi seviyoruz. Hazır çorbalar gibi. Nasıl ki hazır çorbalar, bizi elimizle günlerce ev tarhanası yapmak gibi bir zahmetten kurtarıyorsa hazır tepkiler de bir insanı detaylıca teşhis etmek zahmetinden kurtarıyor. Atıyorsun kutuya ve hazır tepkilerinden birini yapıştırıyorsun. Pratik tarif, en fazla üç dakikanı alıyor. Seni bir ipucundan hareketle genelleyip ad hominem, tu quoqur, straw man fallacy gibi birtakım mantıksal safsata`lardan yapabilmek için o kutular şart.

Hazır tepkiler!..

Yani şöyle:

Düşün ki fenerlisin ve Ali koç’u eleştirdiğin o kısacık konuşmandan hareketle birisi senin galatasaraylı olduğunu düşündü. Yani önce seni bir kutuya attı, etrafını çevirdi, seni hapsetti, galatasaraylı olduğunu önden bi kabul etti.

Bunu niye yaptı?

Hazır tepkilerinden birini verebilmek, saldırabileceği kapsamı genişletmek için. Kutuya nasıl muamele ediyorsa sana da o şekilde muamele edebilir artık.

Şimdi, senin galatasaraylı olduğunu düşünen bu kişinin fanatik mi fanatik bir fenerli olduğunu ve onunla bir tartışmaya giriştiğini düşün. Dönecek olan o saçma sapan tartışmayı hayal edebildin mi? “Ona bakarsan gs başkanı da şöyle.” gibi konuyla tamamen alakasız, mantıksal safsatalarla dolu önceden hazırlanmış tepkiler kulağında çınladı değil mi? (Bakınız: Tu quoque / sende de var mantık hatası)

Dikkat edersen sahne şu:

İki fenerli olarak ne alakaysa galatasaray başkanını konuşuyorsunuz. Çünkü seni “gs kutusu”na attı ve kutuya nasıl muamele ediyorsa sana da öyle muamele ediyor.

Komik şeyler bunlar aslında, belli bir yaş için bayağı komik. Açıkça bir mantık hatasının vurgulandığı, ortadaki saçmalığın gözümüze gözümüze sokulduğu ve yalnızca bu saçmalığı fark edebilenlerin kahkaha atabildiği bir absürt komedi film karesi tadında. Bir tür durum komedisi. Acıklı... O kadar acıklı ki bir yerden sonra artık kahkaha attırıyor.

Diyelim ki müslüman olmadığını ifade eden birisine, o anki konuyla ilgili, açıklayıcı ve nokta atışı bir ifade olduğunu düşündüğün ve anlamlı bulduğun için anlatacaklarına “Son peygambere atfedilen bir sözde peygamber der ki...” gibi bir girişle başladın. (Ki “hitler der ki...” demen seni nazilerden biri yapmaz. Bir gs’li olarak fb’nin golünü takdir etmek gibi.)

Konuyu daha doğru düzgün açamadan oradan bir ses:

- Ama kimin peygamberi? Benim peygamberim değil.

Heh işte hazır tepki! Lan bi dur ne dediğini söylesin bari adam, bi cümlesini bitirsin, belki mantıklı bi şey söylemiştir peygambersjs ahah.

Hayır, konu bu mu yani? Peygamber mi konu? Tamam anladık, müslüman değilsin de bi serin gel, bi dur yani, bi sakin! Mantıksal safsatalar işte. “Peygamber söylediyse ya da benim peygamberlerden biri söylemediyse vardır bir bok” mantıksal safsatası. Yani, argümanın kendisi yerine argümanı ileri süren kişinin etnik kökeni, politik tutumu, dinî görüşü gibi niteliklerini kullanma, karakteri ya da hareketleriyle ilişkilendirme durumu. Yani, latince ifadesiyle: Argumentum ad hominem.

Yaptığı şey şu:

1-) islamiyeti ufacık bile olsa çağrıştıran, ona benzeyen, onu andıran her şeyi ama her şeyi “Kötüdür, saçmadır, hurafelerle doludur, dinlemeye bile değmez.” kutusuna attı.

2-) “Son peygamber demiştir ki” ifadesinden dolayı seni de “islamiyet kutusu”na attı.

3-) Hazır tepkilerinden birini yapıştırdı ve henüz ne söylendiğini anlamadan itiraz etti.

İşte fanatizm,

işte şovenizm,

işte mantıksal safsata!

İşte tartışmanın gsreksiz olduğu bir insan tipi!

İşte milliyetçi hareketjsjf.

Etkin bir dinleme; bir tartışmayı olumlu bir yerlere taşıyabilir, hiç olmazsa diğer olumsuzluklara kaymasını önleyebilir. Fakat görüyoruz ki hazır tepkiler, kişiyi “etkin dinleme”den de alıkoyuyor. Dahası fanatikleştiriyor. Bazen ne söylendiğini anlamadan, hatta daha duymadan tepki veriyoruz. Niçin dinlemeden önceden tepki veririz? Çünkü her şeyi anlamışızdır(!). Hâlbuki tartışma, “anlamak” için yapılmalıdır.

Sesleri duymak, dinlemek değildir. Dinlemek; anlamaya teşebbüs etmektir, anlamak istemektir.

İsabetli bir dinleme tam da bu sebeple gerçekleşmez. Çünkü her şeyi anlayan birisi, ne söyleyeceğinizi zaten biliyordur(!), dinlemeye de ihtiyacı yoktur, ukaladır.

Yüzündeki ifade, nasıl söylesem... Her şeyi anladığını zanneden ve dinliyormuş gibi yapan birisinin yüzündeki o küstah bakışı; “ne söyleyeceğini zaten biliyorum” şeklinde tefsir edilebilecek o sevimsiz gülüşü bilirsiniz, öyledir. Oysa isabetle dinlemeyen birisi isabetle de konuşamaz.

Bir fikrin ne olduğunu tam olarak anlamadan ona yönelmek, potasız bir sahada basket oynamak gibi bir şeydir. Dinlemeden konuşmak, anlamadan konuşmaktır. Dolayısıyla itirazları da karavana itirazlar olacaktır.

Bakın, size bir şey diyeyim:

Ben hiçbir yere, hiçbir şeye ait değilim. İdeoloji, din, müzik, giyim... Aklınıza ne gelirse. Altını çizerek söylüyorum: Hiçbir düşünce akımına, hiçbir ideolojiye, hiçbir dine, hiçbir zevke ait değilim. Hemen her konuda oldukça şüpheci, oldukça bilinmezci, oldukça karma bir tipim. Tamamen bireysel zevklerim var. Leonard Cohen’i, Hafız Sami’yi, Şebnem Ferah’ı, Şanışer’i ya da İsmail Yk’yı tamamen canım istediği için dinliyorum. Çok geniş bir ilgi alanım var ve birbirinden tamamen alakasız gözüken iki şeyi bu yüzden aynı anda çok sevebiliyorum. Bu karmaşık kişiliğimi bilmeyenlerin hakkımdaki karavana tespitleri, kısıtlayıcı tanımlamaları -yani şu saçma kutular- bu yüzden canımı sıkıyor. Benim adıma konuşanlara da acayip gıcık olurum. Çünkü insanımızda söz gelimi gitar seviyorsan tambur çalamazsın gibi tuhaf bir algı var. Hani biraz sakin dursan hiç sinirlenmezsin, biraz somurtsan hiç kahkaha atmazsın falan zannediyorlar. Random bir şarkı çıkıyor diyelim, “Bu tam 1 bira içen adamlık.” diyor oradan birisi. Yüoo hayır, benlik falan değil.

Atıyorum, “oo sen şanışer de mi bilirdin?” diyor oradan bir öteki. Bilemez miyim?? Fıttırıyorum işte ben bunlara.

Hakkımdaki bu karavana tespitlere bir sürü örnek bulabilirim hayatımdan, üstelik birbirine oldukça zıt.

İnsan algısının ne kadar boktan olduğunu görün diye birkaçını paylaşayım hatta.

Mesela,

lisedeydim o zamanlar, bi şeye çok üzüldüydüm. Hani insan bazen, her şeyi görüp gözeten, bir gün kendisi yerine intikamını alacak, adaleti sağlayacak biri olduğunu düşünmek ister ya... Böyle bi ağlar, bi rahatlar falan. Öyle bir gündü o. Bir camiye girdim. Kimse yoktu. Tek başıma ağlaya ağlaya namaz kıldım. Sonra çıktım camiden. Üzerimde okul forması, kravat cepte, dağıtmış bir vaziyette eve doğru gidiyordum. Hüseyin ile karşılaştım, sınıf arkadaşım. “Neredeydin?” diye sordu. “Şu camideydim ya, namaz kıldım.” dedim. “Hadi lan!” dedi, namaz kıldığıma inanmadı. Baştan şaka yapıyor sandım. Değilmiş. “Cidden ya” falan dedim, tuhaf bir şekilde sesini yükseltmeye, “Yalancı, sus yalan söyleme!” falan diyerek beni azarlamaya başladı. Lan n’oluyoruz arkadaş?:))) “Ama kıldım ya, gerçekten kıldım.” dedim çaresizce. Üzerime yürümeye başladı. Biraz daha namaz kıldığımı söyleseydim Allah ne verdiyse dalıp dövecekti çocuk beni. Gözlerinde gördüm resmen o öfkeyi. Muhtemelen saçını diken beyaz tenlileri, rock müzik dinleyenleri, takke takmayanları, ne bileyim gül suyu ve hacı yağında marine edilmiş dede kıvamında kokmayanları falan kâfiristan’a postalayan bir arkadaşımdı Hüseyin.

Kim bilir hangi ipucundan hareketle beni de kâfiristan’a postalamıştı? Bilemiyorum.

Mesela 4 5 yıl önce bir öğretmen arkadaş “Sen x partili değil miydin hocam?” diye sordu durduk yere şaşırarak. Ben de ona bayağı bi şaşırdım. Okulda, bırakın koyu siyasî tartışmaları, ağzımdan siyaseti andıran, siyasete ufacık benzeyen tek bir kelime dahi çıkmamıştır bugüne kadar. Parti kelimesini “Doğum günü partime bekliyorum.” gibi bir cümlede bile kullanmadım. Siyasî meselelerin tartışıldığı masalardan uzak dururum zaten genelde. (Akıl sağlığına birebir, tavsiyemdir.)

Düşündüm, öyleyse nereden çıkardı bu herif bunu?

Aklıma gerçekten tek bir şey bile gelmedi.

Ama bu herif, “Allah korusun, kız kardeşinin ateist olmasını ister misin hocam??” diye soran bir tipti. Bunu da hani “Hiç deterjan içilir mi hocamm?” der gibi tonluyor.

Sanki hani ateist olmak; 8 çorba kaşığı galyum asidi, 4 kaşık demir sülfat, 3 kaşık reçine ve yarım litre bayat birayı içine biraz işlenmiş şeker katarak ve 14 gün boyunca bacanın yanında bekletip her gün iki kere sertçe çalkaladıktan sonra içmek gibi bi şeydi ona göre.

Öyle de din ve vicdan özgürlüğünden yana olan bir arkadaşımız yani kendisi. Ulan, Sosyal Bilgiler dersinde beşinci sınıf konusuydu lan bu din ve vicdan özgürlüğü meselesi, beşinci sınıf! Daha bunu verememişiz üniversite okuyup öğretmen olan adama.

Ve hani cool görünme kaygısıyla adı duyulmuş birileri için “O kim yeaaa, tanımıyom.” götelekliği yapan tipler olur ya, heh işte öyle de bi tipti bu. Aslında içten içe kendisinin de düşündüklerini topluluk önünde başka birisi dile getirince prim yapma kaygılı bir orospu çocuğu olduğu için dile getireni itin götüne sokar ve üzerinden yarrak gibi espriler yapar ya. Prim yapma kaygısıyla rol yapar. Heh işte, bu, o tipti. Dolayısıyla “mal işte amkk” deyip geçtim en sonunda, düşünmeyi bıraktım. “Üzerine konuşmaya bile değmeyecek salağın teki işte.” deyip geçtim.

Mesela tam da ağlamaktan şiştiğim bir günde muhtemelen komik olan birkaç hâlime denk gelmiş birinden bir mesaj gelmişti.

Diyalog şu:

- Mutlusun he. Tebrik ediyorum seni. Her şeye rağmen mutlu olan insanları tebrik ediyorum.

- Nereden çıkardınız?

- Sana şöyle bi göz gezdirdim. Hemen anlaşıldı.

- Kesinlikle öyle bir şey yok. Bence biraz daha göz gezdirin.

- Bırak lütfen. Ben herhangi bir konuda 5 cümleden fazlasını kuramam. Belki de bu yüzden çok mutlusun. Tebrikler.

Şaka gibi diyalog. Yorum yapamayacağım artık.

Okuduklarınızdan sonra bu ülkenin büyük çoğunluğuyla tartışmanın gereksiz olduğunu düşünmüşsünüzdür muhtemelen. Doğrudur. Çünkü ülkemizdeki birçok insan aslında fanatik olduğunun farkında bile değil. Din ve vicdan özgürlüğü, düşünce özgürlüğü vb Sosyal Bilgiler beşinci sınıf konularıdır ama koca koca insanlar olmamıza rağmen bunları hayatımıza tam olarak tatbik edebilmiş değiliz. Çünkü “eşitlik” diye bağıran çoğu insan aslında “ayrıcalık” istiyor. “Finlandiya eğitimde bir numaraymış hölö hölö” şeklinde eğitim eleştirisi yapan ve oradan buradan duyduğu ama asla içselleştirmediği bu ezbere cümlelerle sözüm ona batılılaşan bir beyaz yakalı; soru soran, sorgulayan, eleştirel yaklaşan birisinin kafasına çekiçle vuruyor, onu bacağından tutup aşağı çekmeye çalışıyor. “Düşünce özgürlüğü” diyen birisi aslında “benim gibi düşün” demek istiyor; karşıt görüş belirteni yobaz, cahil, salak, aptal diye yaftalayarak ve ağzından köpükler saçarak inandığı görüşün fanatikliğini yapıyor ve hayatını bu tarz fanatik tartışmaların içinde heba edip memleket için müthiş faydalı işler yaptığını falan zannediyor.

Ama bu kolpacıları iyi tanıyorum ben. Bunlar hayatın “Pısırık Gökhan’ları”dır.

Çarşafını annesinin aldığı ve dayısı olmadan tek bir işini halledemeyen pısırık Gökhan’ın imdadına her işini kendisi halleden cesur ve cool film karakterleri yetişir. Pısırık Gökhan onların hayranı olur. Çünkü kendi başaramadıkları başaran birini ekrandan izlemek bir çeşit ego mastürbasyonu yapmasına olanak sağlar.

Ki ekran başında yapılan ego ve vicdan mastürbasyonu sayısı youporn karşısında yapılan mastürbasyondan çok daha fazladır. “Yapılır mı bu çocuk” şeklinde twitler atan adam da vicdan mastürbasyonu yapıyordur ama doğrusu işin şovundadır.

Ki zaten kendi başaramadıklarını başaran, ideal imgesiyle tamamen uyuşan bu film karakterlerinden biri gerçek hayatta sınıf arkadaşı olsaydı, onun ayağını kaydırmaya çalışırdı. Yetersiz iq’sunun elverdiği ölçüde onunla dalga geçerek onu değersizleştirmeye çalışırdı. Filmde olsaydı fan’ı olacağı karakterleri sınıf arkadaşı olunca çekemezdi, kıskanırdı. Onu kutulara atardı.

Bir film karakterine ayırdığı dikkatin ve empatinin binde birde birini yanı başındaki birine ayırmazdı.

İntihar edenlerin arkasından “dünya hassas kalpler için cehennemdir, keşke seninle gerçek hayatta tanışsaydık:(” yazarak vicdan mastürbasyonu yapan şovcu götelek yanı başında intihara meyilli bir arkadaşı için “dikkat çekmeye çalışıyor” yorumu yapar. İnsanoğlunun bu ikiyüzlülüğü de ayrıca bir vaka.

İşte hayatımızın özeti bu sahnelerdir.

Yani ülkemizde sanki karşı komşuları Mistır Makdovel’in barbekü partisinden daha demin gelmiş gibi poz veren bu çakma Caşua’ların çoğunun özü aslında bir apartman dairesinde terli tişörtüyle tweet atan Cevat’lardır. Bakmayın siz kıyafetlerine, saatlerine ve her sabah içtikleri kahvelerine, Avrupalı gibi görünmelerine. Fikirlerine sadece biraz zoom yaptığınızda görüyorsunuz o varoşluğu. Dedesinin yanında “Allah cc”, Selin’in yanında “Tanrı” diyen tiplerden pek öyle derinlikli duruşlar göremeyiz. Özenti bi şeydir o. Ne ateistliği ateistliktir, ne müslümanlığı müslümanlık. Evinde 99’luk püsküllü tespih olan utangaç ateist sosyal medyaya “ben çok zekiyim, çok farklıyım” imajı vermek için “bıktım ailemdeeeğn, aile evi kapatığlsııığn” şeklinde twitler atar. Öteki de Sözler Köşkü’nden duyduğu ezber klişelerle onu bunu ayetlerle dövmeye çalışır. O şekilde üstünlük kurmayı hedefler. En müslüman kendisidir çünkü.

Feministi, maskülisti, leninisti, şusu busu... özetin özetiyle hepsinin ırzına geçilir.

Böylece çoğu kavramın da için boşaltılır, ırzına geçilir. Namus, özgürlük, sevgi, hoşgörü, barış, demokrasi, adalet... Irzına geçilmemiş tek bir kavram kaldı mı acaba? Hangi kavram kendi varoluşun meşrulaştırmak için kullanılmadı acaba?

Bu kavramlar bize o yüzden bol geliyor. Çünkü içini boşaltıyoruz ve o kavramların ırzına geçiyoruz. Sakin sulardan aldığımız gemileri okyanusta yüzdürmeye çalışıyoruz, hâliyle ilk dalgada da alabora oluyoruz.

Ben hiç kimseye fikrinden dolayı sığır diyemem ama fikrini savunma şeklinden dolayı gönül rahatlığıyla sığır derim. Şu cümleye bu sebeplerle çok inanıyorum: “Sevgi ve kardeşlik laflarını sıklıkla kullanan insanın amacı sevgi ve kardeşlik değil, onlardan faydalanmaktır.

“Düşünce özgürlüğü, adalet, iyilik, hoşgörü, sevgi, kardeşlik” gibi zaten kimsenin itiraz etmeyeceği soyut kavramlarla insanların çoğu aslında şov yapıyorlar. Bunları sadece kendi grupları için istiyorlar. Yoksa gerçekte adaletmiş, düşünce özgürlüğüymüş falan umurlarında değil. Kolektivist gruplar kendilerini meşrulaştırmak için kimsenin itiraz etmeyeceği bu kavramları kullanıyorlar. Eğer siz, “on dakikada göbek eritme” kıvamında özetin özeti bilgilere mahkûm kalırsanız ya da tek bir kaynağı hayat damarlarınızdan biri hâline getirirseniz bir müddet sonra ister istemez siz de size mantıklı geleni tek hakikat, tek gerçek, tek doğru sanmaya başlarsınız. Siz de eleştirdiğiniz o tiplerden birisine dönüşürsünüz. Kendi aidiyetinizi gidip algı mekanizmasının bütün o kusurlu yapısına rağmen size en kesin cevapları verdiğini sandığınız, en sağlam (!) bulduğunuz yere yapıştırırsınız. Bütün aidiyetinizi bir cevaba yapıştırıp her şeyi oradan seyretmeye başlarsınız ve artık baktığınız her yerde insanlar değil, kutular görür olursunuz. Hâliyle tepkileriniz de şipşak, oldubitti tepkiler olur. Bu kutular; size, birilerine “aptal” deme hazzını yaşatır. Azgın, fayda sağlamayan, “sana katılmıyorum.” ifadesinin kişiliğe bir saldırı olarak algılandığı, âdeta bir savaş meydanına dönüşen, “değersiz hissettir ki değerli hisset” başlıklı tartışmalara bazen sırf bu birilerine aptal deme ve haklı çıkma hazzını yaşamak için girişirsiniz. Ve tabii ki vakit kaybedersiniz. Emin olun, evinizde sadece durup duvara baksanız bile daha verimli geçirirsiniz o günü. Çünkü o tartışmalarda fikirlerin çarpışmasından doğan şey hakikat değil, ucuz hakaretlerdir. Ki bu da fanatizmdir

Sözlerim yanlış anlaşılmasın, ben insanın sabit değerlerinin olmasının ve onu günübirlik çıkarlar uğruna feda etmemesinin bir erdem olduğunu düşünüyorum. Elbette sabit değerlerimiz olacak ve o çerçevede bir yaşam süreceğiz. Sorun, sabit değerlerimizin olması değil, sabit fikirlerimizin olmasıdır. Sabit değerlerin en güzel tamamlayıcısı esnek fikirlerdir.

Ne yazık ki çoğu insan sabit değerlerini çoğu zaman yanlış ya da eksik tamamlıyor. Böylece çoğu fikri, üzerinde çok da düşünmeden niteliksiz ve yüzeysel bir dikkatle inceleyerek ediniyor ve bu keyfekeder edindiği yüzeysel görüşlere bütün aidiyetini yapıştırıp başka dünyalara, başka ihtimallere gözlerini kapatıyor. Özetin özetiyle edindiği hayat görüşlerine bütün aidiyetini yapıştırıyor ve sonuçta da ister istemez karşıt görüş belirten herkesi yobaz, cahil, salak, aptal diye yaftalayan ve ağzından köpükler saçarak inandığı görüşün fanatikliğini yapan, hayatını bu tür fanatik tartışmaların içinde kendini heba etmekle geçiren eğitimli bir yobaza dönüşüyor.

E tabii, özetin özetine mahkum kalıp onu hakikat sanmaya başlarsan bu uyaran bombardımanı altında kendi aidiyetini gidip ilk bulduğun yere, sana en kesin cevapları verdiğini sandığın yere yapıştırırsın. Bu da zaten fanatizmdir.

Oysa değişen şartları hesaba katmalıyız. Mesela bir üçgenin iç açıları toplamı her zaman ve kesinlikle 180 derecedir diyemeyiz. Bir hiperbolik üçgenin iç açıları toplamı 180 dereceden küçük olurken, bir küresel üçgenin iç açıları toplamı 180 dereceden büyüktür. Çünkü şartlar değişiyor.

Eğer düşünceleriniz katıysa değişen şartlarda, yeni durumlarda bile eskinin saltanatı direnir, değişmekte zorlanırsınız. Tıkanıp kaldığınızda olan bitene farklı açılardan bakmayı bir türlü beceremezsiniz. Oysa bunu zaman zaman denemelisiniz. Çünkü “esneklik, değişen şartlara uyum sağlayabilme yeteneğimizi artırır. Esneklik, şeyleri yeni bakış açılarının tazeliğiyle görebilmemizi sağlar.”

“Gerçek keşif yolculuğu, yeni yerler aramakta değil yeni gözlere sahip olmaktadır”.(Marcel Proust)

“Yeni düşünceler, yeni görme ve bakma biçimleri, başta size tuhaf gelebilir ama onlar tuhaf geldiği için değişeceksiniz.”

Dolayısıyla evet, insanın inandığı değerlerde sabit olması, onları günübirlik çıkarlar uğruna feda etmemesi bir erdemdir. Ama dünya ve insanlar hakkındaki kanaatlerimizin esnekliği bize daha geniş bir dünya görüşü sağlar. Böylece her durumu ve insanı, kendi özgül gerçekliği içinde değerlendirebileceğimiz taptaze bir bakış açısı kazanırız.”

Bu, ön yargısız bir buluşma için de sunulan mükemmel bir reçete. (Ben bensiz geleyim, sen sensiz gel.)

Her şeyi bütünüyle kabul etmek vs her şeyi bütünüyle reddetmek.

Bu ikisi bizim memleketimizde çok yapılıyor. Bir şeyi ya kabuğuyla beraber yutuyorlar ya da olduğu gibi çöpe döküyorlar.

Annemin sevdiğim bir huyu vardır. Çürümüş karpuzu öyle hemen olduğu gibi çöpe atmaz. Çürümüş yerini keser, varsa sağlam kalan yerini afiyetle yer. Bence siz de olduğu gibi çöpe atmadan önce her şeyde küçücük de olsa çürümemiş bir yan var mıdır diye bakın. Mutlaka olmalı, bunu birkaç denemeden sonra siz de fark edeceksinizdir. Bu toptancı anlayıştan, kutulardan ve hazır tepkilerden bu şekilde kurtulabiliriz. Sonuçta beyaz dediğimiz bile aslında ne kadar beyaz ki? Düşünsenize!

Diğer masalarda ne söylendiyse aniden kahkahalar patlıyordur. Patlayan kahkahalar, camdan yansıyan asık suratından daha da rahatsızlık duymasına neden olur. Eğlenemediğinin fark edilmesinin vereceği utanma duygusundan kaçmak için dolu dolu kahkahalar atan o “birileriyle” göz göze gelmemeye çalışır. Bu durumu değiştirmek, “normal” gözükmek için gülümsemeye çabaladıkça yüzünün kıvrımları daha da içinden çıkılmaz bir kederin çizgileriyle şekillenir. Yüzündeki yapay mimikten dolayı yüzünün artık âdeta acımaya başladığını hisseder. Ucuz, dayanıksız bir gülümsemedir çünkü yüzündeki. Yüzü seğirir bu yapaylıktan. İfade edilen keder, azalan kederdir fakat ifade edecek kimse de yoktur. O hâlde bu anlamsız kederden kurtulmanın başka yollarını bulmalıdır. Bu uyumsuz, kaba görüntüsünü engellemek için ayaklarıyla ritim tutmaya başlar. Elini şıklatıp arada bir masaya vurarak ve kafasını aşağı yukarı hızlıca sallayarak tempo tutar. O esnada içeceğinden bir iki yudum almayı ve akabinde “Aah ne eğlendik bee!” dercesine, kendisini izleyenlere “aşırı eğlenmiş de artık yorulmuş” izlenimini vermek için boyun kıtlatma hareketi gibi güya cool gösteren hareketler yapmayı da ihmal etmez. Etrafındaki insan sayısına rağmen neden yalnız ve mutsuz hissettiğini başta pek anlayamaz. Sonra yalnızlığın aslında etrafındaki insan sayısıyla ilgili olmadığını anlar. Çaktırmadan sosyal biri olduğunu ima ederek arkadaş sayısıyla övünenlerin, yalnız olmadığını söyleyenlerin saçmaladıklarını fark eder. Çünkü tam o dakika etrafında kaç insan olursa olsun hissettiği o şeyi bir tek kendisi hissediyordur. Karnının içinde bir yumruk geziniyor gibidir ve bu tuhaf yumruk bir tek onun canını yakıyordur. O kalabalıkta bir tek insan bile karnını neden tuttuğunu anlayamıyordur. Zaten his olarak uyuştuğun, “bunu bi o anlar” dediğin bir insan teki bile yoksa, söyleyeceklerine bön bön bakacak yüzlerce insanla bir arada olsan ne? Güzel bir yalnızlıktan, yüzlerce insanın oluşturduğu boktan bir yalnızlığa kaçmak değil de nedir bu? Evde sadece pencereden bakarak daha mutlu geçirebileceği bir günü piç ettiğini de işte tam da o dakika anlar. O dakika, keşke herkes gitse... Fakat balkona su içmeye gelen güvercinler mesela... Keşke güvercinler hiç gitmese. Gitmese... Derken birden içinde bir rüzgâr eser ve kalbi tetikte dehşetli bir suskuyu emreder. Bu emirle birden sessizlik çoğalır. Dünyayı terk etmiş dağlardan birindedir artık. Kahırlı bir ıslıkla bir zamanlar toprağa gömdüğü bir şiirin başındadır. Hatıra, çoğalan sessizlik içinde büyüyordur. İşte her şey duruyordur orada. Kaybolmamıştır sesler, zaman içinde. Dünyayı terk etmiş dağlardan birinde toprağa gömdüğü şiir bir ses bulup yankılanır kulaklarında:

Gitme. Her şey ortaya çıkıveriyor akşam pencereye çökünce... ce... İçim tenha... ten... Kimsem yok, bir insan geçmez mi bu tenhalıktan... tan... Anlayan içimi yok mu bir insan... san... Uçuruma yaklaş cesursan... san... Uzak durma dağlara, orada anlatılamayana yan... yan... Sonra gitme. Sorma niçin. Bu gece rüzgârlı, yağmur yağabilir sabaha karşı, gitme, ecelim terliyor, ölebilirim bu gece. Seslen uyursam... seslen... Unutmadım hiç o şarkıyı ben... ben...

Şiir bittiğinde elindeki anahtarla evinin kapısını açıyordur. Eve girer. Buz gibidir, bomboştur, açık kalan ışıkları söndürür önce.

Derken bir de ne görsün? Her sabah balkon demirine konup kesik kesik öten kuşlardan biri izmarit dolu küllüğünün üzerine yuva yapmıştır, iki de yumurtası vardır.

Marketten çıktım, bisikletle eve dönerken bi baktım sokağın karşısında yanında anne babasıyla Merve. Aaa bu sefer gerçekten Merve yani. Kurban Bayramı’nın da ilk günündeyiz. Babası bembeyaz giyinmiş. Gömlek pantolon falan alabildiğine açık renklerde. Tabii Merve’yi görünce benim hormonlar bu “pipi 7.5 apk” güncellemesinden dolayı “RÖARR” diye ayı gibi depreşti. Vitesi taktım sona, bisikletle ben gaza bi bastım, tam yanlarında da frene kökleyip bisikleti arka tekerle “COYURRRÇÇÇ” diye yan kaydırarak bi durdum. Frene bastığımda tam arka tekerle yarım daire çizdiğim yerde de çamurlu su varmış, o anın hararetiyle görememişim. Aileyi yanlışlıkla komple çamura buladım ben. Bembeyaz adam simsiyah oldu. Elimde de ayı gibi bi poşet var, altı delindi, ekmek falan düştü yere. Her şey olup bittikten sonra bi sessizlik oldu ve ekmekle, aile üyeleriyle öyle bakışırken ağzımdan gayriihtiyari boğuk bir sesle şu iki kelime döküldü:

- Ay pardoooğğn.

Bunu dedikten sonra “önemli değil” minvalinde bi cevap bekliyordum.

“Önemli değil güzelim, olur böyle şeyler.” cevabını verecek, konu tatlılıkla kapanacak ve ben de evime gideceğim. Ama tam o anda babası galiba şoka uğrayarak kafasını geri çekti ve gözlerini NA BÖÖYLE belerterek yüzüme uzun uzun baktı. Bu bakışından anladığım kadarıyla “ÖNEMLİ DEĞİL GÜZELİMMMEĞHH” cevabını duymaya artık nanosaniyeler kalmıştı. “E hadi artık ‘önemli değil’ deyin de dağılalım.” der gibi baktım. Bunu duymak için biraz daha bekledim. Fakat sessizlik beklediğimden uzun sürdü. Kulaklarım “Lafı mı olur tamam canım.” cevabını duymak için artık inanılmaz sabırsızlanmaya başlamıştı. Sessizlik uzayınca asist olsun diye araya bi “çok pardon özür dilerim” daha sıkıştırdım. Sesim gerçekten tam istediğim tondaydı. “Bokunu yiyim abi” der gibi ama bi taraftan da “Ne var lan yarraam altı üstü biraz ıslandın.” der gibi. Hem de bu şekilde yeterince kendimi acındırabildiğimi düşündüğüm için kendimle hafiften gurur duymaya bile başlamıştım ki adam bir anda o ana kadar biriktirdiği yüklü miktarda nefesi kelimelere hunharca paylaştırarak “BEN BÖY LE PAR DO NUN ANASSSSSSINI SİKKEYİMMHH!!!” dedi. Evet “anasını” derken s’leri özellikle artırması onur kırıcıydı. “Anassssssssını” kısmı biraz abartıydı bence. Ayrıca Merve var orda ya görmüyo musun, hayvan mısın? İçimden bunları geçirirken “Napıyosun, Hasan hocanın oğlu o!” dedi karısı araya girerek. “YA HASAN HOCAYI DA SİKEYİMM!!!” diye ekledi adam, böyle sonu bol ünlemli.

Ama bu artık gerçek bi orospu çocukluğuydu yani. Merve’nin yanında bu kadarı fazlaydı ve diyaloğa bu şartlarda devam edemezdim. Sonuçta bütün bunlar “önemli değil” minvalinde bir söz işitmek içindi ve şu an pierre cardin poşetinde dost yoğurtla karşılaşmış gibiydim, yakışmıyordu böyle şık giyinmiş adama bu ucuz hareketler, böyle bir tepkiyi koca adama hiç yakıştıramıyordum.

Seviyeyi biraz yükseltmek için “abi ayıp oluyor ama bence biraz kırıcı oluyorsun.” dedim, “yorsun” kısmında sesim istemeden ağlamaklı çıkmıştı. Bu sefer adamdan kesinlikle amerikalı baba ses tonuyla “Kusura bakma evlat ben de zor günler geçiriyorum.” falan demesini bekliyordum. O esnada çaktırmadan da Merve’yi kesiyorum hani. Kendisinden şu videodaki kız gibi “Ya babaağ bisikleğt kullanıyooğ” şeklinde araya girmesini falan bekliyorum ama Merve’nin de hiç sikinde değilim yani. Bu gereksiz duygusallığım ve sözlerim adamın üzerinde at yarışını başlatan bi tabanca etkisi yaptı ve adam “LAAAAĞĞNN AYIBINI KIRIĞINI SİĞKTİRTME SİĞİKTİR GİİĞT LAAAĞĞNN!!! diye 94 desibel ile bi bağırdı bana. Kükredi resmen, sesi böyle “RÖAARRRRH AYIYIM BEN HÖÖÖAEYH” diye kükreyen bi ayı gibi çıkmıştı. Çıkarması çetrefilli ve zor bir tonlamaydı cidden, tonlamasını takdir ettim, desibel olarak da mükemmel seviyedeydi. Daha fazla burada duramazdım artık. Yerdeki ekmeği ıbığı zıbığı aldım, poşete koydum. Sevdiğim kıza “Sana da aşk olsun be! Püh!” şeklinde tefsir edilebilecek son bi bakış atarak bisiklete bindim, yavaş yavaş ve önümden çok arkama bakarak, dalgın bir şekilde eve gittim. Eve gidince de habire camdan aşağıya baktıydım adam geldi mi acaba diye. Öyle de korkmuştum yani. Diyeceğim şu, özür dilemek yüceltir mi alçaltır mı bilmiyorum ama ben o günden beri özür dilemekten falan bi tırsıyorum.

Ki öyle boktan bir anı ki bu, bu hatıra bünyede Fatih Ürek’le duş almaktan daha vahim psikolojik sorunlara yol açabilir. Ben koca bir adam olarak hâlâ bu travmanın etkisiyle, dolunay çıktığında dansöz elbisesi giyip kolbastı yaparak mahallede koşmak istiyorum.

Siz "Kesin sevişmeyiz içliği"ni biliyonuz mu lan? Bilenler bilir, "Belki sevişiriz donu"nun tam tersidir bu. Sevişme konusunda en ufak bir ümidi olmayan hüzünbaz osbircinin ahu gözlü dilberle buluşmadan evvel "bu zemheride götümüz bari donmasın amk" diyerek giydiği bi içliktir bu. "Yok yeaaa sevişmeyiz, üfff giy gitsin içliği" şeklinde karar verilir ve ahu gözlü dilberle buluşma yerine intikal edilir.

Fakat bir de "içlikle sekse yakalanmak" diye bir şey var işte. Ki böyle sikiloş sikiloş hadiseler kimin başına gelir? Tabii ki de benim.

Ocak ayında sürpriz bir sevişme yaşadıydım ben de. Aylardan ocak oluşunun bilhassa altını çizmek isterim ve evet bildiniz, ben o buluşmaya "İki üç bi şeyler içer dağılırız ya" diye düşünerek kapkalın Kemal Sunal'ın beyaz donu gibi içlik giyerek gittim anasını satiyim. Hiç beklemiyodum benlen sevişeceğini. Elin oğlu "belki sevişiriz donu" giyer, böyle kaliteli kaliteli markalı baksırlar falan. Ben de "lan yok ne sevişecez yeaa, kesin sevişmeyiz içliği" giyip çıktım işte, böyle beyaz beyaz. O sene de bir zemheri vardı var ya abbbaaav, bizim mahalle camisinde tespihi olmayanların önüne sürekli tespih fırlatıp sevap kasan dedeler gibi belime kuşak bile bağlarım, öyle bir aydı o. Neyse işte, işler beklediğim gibi olmadı, ahu gözlü dilber evine çağırdı beni. Benim aklıma direkt içliğim geldi. "Şey yaa içlik giydim ben ama ihi" de diyemiyosun ki o an. İçimden "hasssiktiiiiğr yaproşu yedik" falan dedim ama sonra "aamaaaaaan" deyip koyuldum yola. Ekmek sonuçta olum bu, nimet atılır mı lan?Jsj ahah.

Bu sürpriz seks gecesinde pantolonu çıkardım. Sonra içliği çıkardım. Ahu gözlü dilber kişisi hunharca gülmeye başladı tabii. Ben de gülmeye başladım. "Ne var lan bu zemheride götümüz mü donsun?" dedim. Cidden çok soğuktu ya, ocak ayında sevişilir mi be? Ha gene seviştik mi seviştik. Ama insan sevişirken kahkaha atar mı, ayıptır ulan. Konsantresi bozuluyor insanın. O içlik de çıkmıyor öyle zamanlarda. Yarım saatte soyunuyor insan. Çorabın içine sokmuşsun falan, görüntü bildiğin şaban, soyunması moyunması zahmetli iş. Bi de düşünsene o ahu gözlü dilberin seni soyduğunu. Bütün ambiansın ağzına sıçılıyo çok affedersiniz. Romantik bir eylem diye çıktığı yolculukta kan ter içinde kalıyor beni soyacam derken. Yazık yani.

Neyse işte diyeceğim o ki aylardan ocaksa ve siz romantik bir randevuya gidiyorsanız siz yine de içlik giyin, çanağınıza düşkün olun olum biraz, kutsal kasemize zeval mi gelsin ulan? Böyle de hatalarından ders çıkaran bir insanım ajdhhs, devam.

Bi triplerdeyim. Sırtımda çantayla, üzerimde serseri deri bir ceketle ayrılık acısı çekerek artist artist yürüyorum.

Keremcem - berbat falan dinliyorum. Kulağımda kulaklık, gözümde simsiyah mat bi gözlük sokaklarda hüzünlü hüzünlü dolaşıyorum. Öfkeyle kola kutusunu tekmeliyorum, karşıdaki duraktan dolmuşa binenleri seyrediyorum, tahterevalliyi eliyle ittirip çocuğuna suni bir tahterevalli simülasyonu yaratan babayı ve salıncak sırasında bekleyen anneleri seyredip çocuk parkındaki bankta oturuyorum, ne alakaysa anasını satiyim? Bi saçma sapan hâller işte kısaca. Çocuk parkında aşk acısı mı çekilir amk, vizyonunu sikiyim senin ben. Neyse. Bi de final haftasındayız o sıra. Birinci sınıftan beri veremediğim bi ders var. Ve ben üniversite hayatım boyunca sınav kâğıtlarına -çoğu zaman- hikâyeler yazmışımdır. Hikâye dediğim, bayağı kurguluyorum, kafama göre saçmalıyorum. Çoğu sınavı da böyle geçmişimdir. Yalan söylüyorsam kaynatamı siksinler(daha inandırıcı bi yemin gelmedi aklıma şu an). Hatta bi keresinde bir dersin sınavında cevabıma son noktayı koyduktan sonra şöyle kafamı kaldırıp arkama yaslanmış, sınav kâğıdıma son bi alıcı gözle bakmıştım ve cevabımı o kadar beğenmiştim ki, içimden "ulan amk çok güzel yazdım lan, ben bunu bi daha yazamam." diye geçirerek sınav gözetmeni olan asistana en tatlı yüz ifademle "yauu bi şey sorabilir miyim? sadece cevabımın fotoğrafını çekebilir miyim?" diye sormuştum. Kadın kısa süreli bi şok geçirdikten sonra gülmüş ve "eheheh ne yazık ki hayır" demişti. Ama o sınavdan çıkarkenki gururumu anlatamam. "Ulan ne cevap verdim bee! Çerçevele duvara as yemin ediyorum!" diye düşünerekten ciddi ciddi asistana "fotoğrafını çekebilir miyim?" diye sormuştum lan işte, düşün artık nasıl bir kendinden eminlik! "Ulan çok güzel cevap oldu beeh!" diye sınav kağıdının fotoğrafını çekmek istediğim sahneyi kaydetmek isterdim ya. İzleyip izleyip gülerdim. O cevabı iştiyakla yazışım, sınav kâğıdıma son bir işveli işveli bakışım, kendimi "aferin lan piç" şeklinde takdir edişim ve gururla arkama yaslanıp sırıtışım, soruyu soruşum... Puhahahah mükemmel bi gündü lan o.

Yalnız bu cevaplar bir derste yemiyor işte. Kalıp duruyorum o dersten. Hoca derste sırayla herkesin notlarını okuyor, bana gelince, hatta sınıfa girer girmez "1 birayla cenneti kaçıran adam kim?? Sen ne yaptığını biliyorsun, söylememe gerek var mı? Aslında bu kâğıdı herkese okumam lazım da neyse, rencide etmek istemiyorum" falan diyor. Ben de gayet kendinden emin, "Okuyun hocam, bence gayet mantıklı cevaplar, benim bir çekincem yok valla, pişman değilim" falan diyorum.

Hoca da "öyle mi? sen bilirsin" diyerek kâğıdı 60 - 70 kişinin önünde okuyor eşlik eden kahkahalarla. Ben de gülüyorum. Ulan ben hâlâ verdiğim cevapların arkasındayım ama neyse şu an bu konuyu uzatmak istemiyorum. Bunu da niye böyle "bikinili pozları olay oldu!!!" haberi renginde bir sunumla sunduydu hoca çok anlam da veremediydim ama neyse öyle bir ders işte. Kala kala taşşak malzemesi olmuşum. Okuldaki danışman hoca da benim bütün sınavlarda verdiğim cevapları okuyor herhalde. Çünkü bazen niyeyse bana bi imalı imalı göz kırpıyor, böyle "aslanım benim" falan diyor durduk yere. Ben de ona "n'oldu hoca ne bakıyon hayırdır, ne yaylana yaylana konuşuyon yarram?" manasında göz kırpmalı bir bakış atınca, kafasını kapalı alanda kepsiz asker selamı verir gibi sallandırarak "saygılar, büyük adamsın. valla büyük adamsın." falan diyor.

Ben de o aralar "ööfffff!.. bu okul işleri de acayip angarya yauuv bu derse de bakmak lazım bi ara ama... hmmphfss!..." diye arada bir uğrayan bir his ile ve "olum acil çalışmam lazım lan!" kaygısıyla iç geçiriyorum. Bi dersi düşünüyorum, bi manitayı. Bi dersi, bi manitayı. Ulan hatunun da ne güzel gözleri vardı öyle yaa! Masmavi.

Neyse, hatun olayının çözümü yok.

Dedim bari şu dersi verelim.

N'apsak?

Dur şu Fatih'i arayayım bi.

(buraya bi subbed gömelim: Fatih sınıf birincisi ve benim tek iyi arkadaşım)

-aloov, birader n'abıyon?

Burada bi background açalım, olay anı saniye saniye görüntülendi, işte saniye saniye olay anı, şok şok şok:

Oturduğum banktan kalkıp yürümeye başlamışım. Bir ağacın altından geçmekteyim. Kafamdan gelen bir "şıpppp!" sesi... (Bakın burası çokomelli)

Yürürken bir elim telefonda, diğer elimi kafama götürüp "o neydi la, n'ooldu lan öyle?" iç sesiyle tepemdeki ağaca bakıyorum. Elime bi şey gelmeyince "neyse siktir et dal mal düştü herhalde." diye düşünerek yürümeye ve telefonda konuşmaya devam ediyorum.

-Hee, evet! Hı hı! Eyvallah. Ya ne dicem? Fizikî coğrafyanın finali var bu hafta, ona bi bakarız senle olur mu? Evet abi. Hıım.. Hı hı... Evet. Tamam, başka? 2 buçuk litre kola, tamamdır. Geçiyorum o zaman ben size. Dolmuşa binicem şimdi. Haadi eyvallah.

(Fatihlere gidilmiş, yemek yenmiş, akşam olmuş, çay demlenmiştir. Fatih'in odasındayız. İkimiz de elinde telefonla bir türlü çalışmaya başlayamamaktayızdır. Bir ara telefondan bir bildirim gelmiştir. Eski sevgilim bana Facebook'tan arkadaşlık isteği göndermiş ve sonra ışık hızıyla geri çekmiştir.

"Ahhhaaa! Demek ki beni stalk'luyor. Seni hınzır senii eheheh" düşünceleri eşliğinde çay içmekteyimdir. O sırada odada kesif bir bok kokusu vardır ve bu koku bir türlü geçmemektedir.

-Fatiiih, amk ne göt varmış sende birader, iki saattir osuruyorsun ya! - ...(anlamsız gülüşler)

(O gece derslere çalışılmamış ve ertesi gün kütüphanede çalışmak üzere erkenden okul yoluna çıkılmıştır.)

Yoldayken:

-Fatih olum acayip bir bok kokusu var dünden beri ya. Olum sizin mahallede her yer bok kokuyor la, ben anlamadım bu nasıl iş ya? Ne biçim bi yerde oturuyorsunuz olum!

Okula gidilmiştir. okuldaki büyükbaş hayvanlara bakıp:

-Heh işte bunlar zaten bok kokuyor. Dünden beri bok kokusundan kurtulamadım. Amk bu nasıl üniversiteyse zaten, Çemişgezek dağlarına çıkmışım sanki! Üniversitede tezek kokusu mu olur arkadaş ya? "Sıcaklardan bunalan büyükbaş hayvanlar eğitim fakültesine indi....." diye haberlere çıkarız yakında.

(Kütüphaneye gidilmiştir. Ders çalışmaya dalmışımdır. Ben oturuyorum. Sınıf arkadaşım Hüseyin ayaktadır.)

Tepeme dikilmiş sorular soruyorken bir anda gözlerini kısarak kafama zoom yaptığını fark ettim.

Ve bana verdiği tepki:

-Olum kafanda kurumuş kuş boku var laan.

-Ne? bok mu? Hassiktiiiiiiiirr!!!??

Ben o sırada bir flashback yaşıyorum ve kafamda dün duyduğum şıp sesini, bir türlü geçmek bilmeyen kesif bok kokusunu, Fatih'e söylediğim bütün o cümleleri hatırlayarak resmen sır kapısı kıvamında bir finalle tövbe edip af diliyorum. Derin bir nefes aldıktan sonra koşar adımlarla tuvalete seğirtiyorum. Kafamdaki kuru boku üniversitenin tuvaletinde soğuk suyla elimden geldiğince yıkayarak (ağzıma tadı geldi orospu çocuğunun) sınava giriyorum. O gün eve gidince ne mi yaptım? Alelacele soyunup banyonun kapısını tekmeleyerek açtım. Lavabonun başında bir süre aynadan tipime bakıp "pü senin ben tipini sikiyim" dedikten sonra boklu kafamı sıcak suyun altında mentollü şampuanla defalarca çitiledim. Sınav mı ne oldu? Kaldım amk eheheh. Durun durun gitmeyin, bu konuda bir şiir de yazdım:

Sizin hiç kafanıza kuş sıçtı mı?

Benim bir kere sıçtı. Kör oldum.

Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak şöylelemesine maviydi kör oldum

Siz hiç bokluyken uyudunuz mu?

Bir keresinde bir pazarlamacı ile bir adamın tartışmasına tanık oldum. Tabii benim gözümün önüne direkt şu sahne geldi: link

İçimden “Aha şenlik var.” diyerek izlemeye koyuldum. Pazarlamacı elindeki bardak için “Kırılmaz bardak bu!” diyordu. “Nasıl kırılmaz abicim ya? Allah allaah!” diye şaşırarak sordu adam. “Bayağı kırılmaz. Polikarbonat bu güzel abim. Cama alternatiftir, darbeye dayanıklıdır, kurşun geçirmez camlar gibi düşün.” dedi pazarlamacı. Pazarlamacı gayet ikna edici konuşuyordu doğrusu. Ama adam “Kırılmaz bir bardak nasıl olur?” bir türlü anlayamıyordu. Pazarlamacı artık gittikçe agresifleşiyordu. İtirazları, soruları, karşı düşünceleri önce küçümsemeye, daha sonra yavaş yavaş azarlamaya başladı. En sonunda onca açıklamadan sonra ufak bir soruya o kadar sinirlendi, o kadar sinirlendi ki sinirden bardağı adamın kafasına fırlattı. Bardak sahiden de kırılmadı. Kırılan adamın kafasıydı. Pazarlamacı bardağının ne kadar sağlam olduğunu ispatlamıştı. Şüphe yok ki doğru söylüyordu. Bardağı oldukça sağlamdı, kırılmıyordu. Gel gör ki bardağını da satamamıştı. Çünkü kimse ne kadar sağlam, ne kadar güzel olursa olsun kafasına bir şey fırlatılmasından hoşlanmazdı.

Sevgili papiçülolarım, pek muhterem cennetmekân arkadaşlarım! Gerçekleri acımasızca konuşan birisinin bu pazarlamacıdan tek bir farkı var mıdır sizce? Sorarım sizlere. Şimdi de “Hayır.” dediğinizi duyar gibiyim. (Subhanallah, umarım şizofren değilimdir.) Peki siz, kafanıza bardağı fırlatan birisinden o bardağı satın alacak mısınız gerçekten? Şaka yapıyor olmalısınız. Dedim ya, hemmmmen o dakika bitirin, bakın çift parantezli göz kırpacağım şimdi, bana güvenin. ;))

Bazen fırlatılan kırılmaz bir bardak değil, bir cümledir. Yara alan da kafamız değil, bildiğin kalbimizdir. Sivri dilli olmakla övünenleri bu yüzden pek anlayamam. Cümlelerini kalbinize saplamakla övünüyorlar aslında. Dürüstlük böyle bir şey olmamalı. Gerçekleri acımasızca konuşmak zorunda değiliz. Bardağımızın ne kadar sağlam olduğunu ispatlamak için onu birilerinin kafasına fırlatmak zorunda olmadığımız gibi. “Doğruyu söylüyor olmak” bize her hakkı vermiyor. Bir pazarlamacıya günün sonunda “Bugün bardağının sağlamlığını kaç kişiye kabul ettirdin?” diye sorulmaz, “Ne kadarını sattın?” diye sorulur. Özellikle son çeyrek asırda hayatlarımızı, insanların kabullerini kendi mantıklarına göre değerlendirip “Ne var bunda?” yaklaşımıyla hareket eden, bencilce ve ölçüsüzce yaşayan insanlar istila etti. “İstediğim herkese istemediği her şeyi yapabilirim fakat hiç kimse bana istemediğim hiçbir şeyi yapamaz.” İşte insana ölçüsüzlüğü veren bu tavır, kendisi gibi birine tahammül edemeyecek tutarsız insanlar yarattı. Hadi dürüst olun, cevabını bir tek siz bileceksiniz, acımasızca kurduğunuz bir cümleyi siz kendiniz gerçekten duymak ister miydiniz? Savunmaya geçmeden öylece tebessüm edip teşekkür mü ederdiniz? Fırlattığınız bardağın kafanıza isabet etmesini de istemeniz gerekir eğer öyleyse. Cevabınız evetse tebrik ederim, en azından tutarlısınız. Fakat cevabınız hayırsa ve ısrarla bunu yapmaya devam ediyorsanız siz “tarihin gördüğü en müstesna orospu çocukları” isimli sergide az bulunan kıymetli (!) bir eser olarak yer alabilirsiniz, Alın size acımasız gerçek.

Kimi zaman argümanlarımızın sağlamlığını ispat etmek uğruna insanların kendilerini bir hiç gibi hissetmelerine sebep oluyoruz. Oysa ne kadar “haklı” olursak olalım önceliğimiz bir insana kendisini bir hiç gibi hissettirmemektir. “Ya hayır söyle ya sus.” sözünü bu yüzden anlamlı buluyorum. Hemen dikkatimizi çekiyor ki “ya doğru söyle ya sus.” denmiyor. O hâlde amacı fayda, iyilik olmayan her doğruyu söyleyiş yanlış söyleyiştir. “Doğruyu söylemek” ince ayarlar isteyen bir eylem. Aynı çiviyi kalın bir duvara sert çekiç darbeleriyle, incecik bir çıtaya nazik vuruşlarla çakarız. Bir duvara uyguladığımız kuvveti, incecik bir çıta parçasına uygularsak incecik çıta çatlayabilir. Yüzeye göre kullandığımız çekiç, çaktığımız çivi, uyguladığımız güç değişir. Durum insanlarda da böyledir. İnsanlar da yüzeyler gibidir, dile getirdiklerimiz ise vuruş şeklimiz. “Kapanmayan yaralarla dolu, kendini yaralarına kelepçeleyerek, sürekli o yaraların hatırasıyla, sürekli onları kanatarak yaşayan, geleceği de karartan bir geçmişe hapis hâlde yaşayan, geçmişin zindanından kurtulamayan ve geleceğe adım atmakta ürkekleşen biri” incecik bir çıta gibidir. Bir çekiç darbesiyle çabucak yarılır. Örneğin, aba/uda eğitimi alanlar bilirler, davranış bozukluğu olan bir otizmliye emir cümleleri kurup sert davranmamız gerekirken bir down sendromlu aynı sertlik karşısında çok üzülüp ağlayıverir. Sözlerimiz ile, yanılıyor olsak bile, bir insanın sonraki teşebbüslerinde endişeye sebep olabiliriz, kişi kendisine küsebilir. Düşünün, normalde yetenekli olduğunuzu düşündüğünüz bir konuda muhatabınız o anki hatalarınıza saplanıp kaldığı için size gözleriyle âdeta “Sana güvenilmez.” der gibi bakıyor ve siz bunu her hücrenizle hissediyorsunuz. Düşünürken bile eliniz ayağınıza karıştı ve daha da saçmaladınız değil mi? Ki her birimiz zaman zaman; tecrübesizlik, heyecan, hazırlıksız olmak ya da herhangi başka bir sebeple verimli olabileceğimiz bir konuda bile hezeyan edebiliyoruz. Belki ileride telafi edebileceğiniz bir konuyu sırf bu bakışı unutamadığınız için telafi edemiyorsunuz. Acı olmaz mı? İşte, bırakın acı bir sözü, acı bir bakış bile birisini kendisine küstürebilir, kendisini suçlamasına sebep olabilir. Bir bakışla bile onun devamlılığına da kötülük yapmış olursunuz böylece, sizin işinize yaramayacak bir insanı başkalarının da işine yaramayacak bir hâle getirirsiniz. Bir bakışla hedef aldığınız şey öz güvendir, kişinin tutunma gücüdür. Oysa hiçbir insan sadece o anda gördüğümüz insan değildir. Kimsenin tutunma gücünü zayıflatamayız. Evet, doğruları dile getirmek bir cesaret işidir. bununla beraber cesaretimiz; hakarete, aşağılamaya, ucuz bir espriye dönüşüyorsa, daha da kötüsü, sözlerimiz kapanmayan bir yaraya temas ediyorsa dile getirilen doğru, gücünden kaybetmiş demektir. Bu, 16. yüzyılda her şeye rağmen korkusuzca doğruları söylediği için diri diri yakılan Bruno’nun cesareti değil, katıksız kötülüktür.

Soruyorum: Siz cesur musunuz yoksa kötü biri misiniz?

Not: İnsanın bir yaştan sonra ahlaksızlıktan çok aptallığa tahammülünün kalmadığı da ayrıca bir gerçek tabii. Bir yaştan sonra “Sikerim sizin gerçek karşısındaki ota boka atarlanan kırılgan egonuzu!” deyip gerçeği insanların kafasında parçalamak istiyorsunuz. Ve bunu da sivri dilli olmaya çok meyilli bir tip olarak inanın çokkk çok iyi anlıyorum. Her ne kadar ilk tavsiyem “sabır” ve “itidalli olmak” olsa da uzun vadede ikinci tavsiyem “gerekiyorsa o bardağı götlerine sokun”dur. Böyle de tutarlı bir insanım. Ahahah. Argümantasyon, mantıksal safsatalar vb. konularına da girmek lazım aslında ama konunun uzak bir dalı olduğu için şimdi girmeyeyim dedim oralara. Fakat bence yazıdaki ince çizgi anlaşılmıştır. Gerçeğin sesi daha gür çıkmalı tabii ama karşımızdakinin hikâyesine de bir bakmalı galiba. Bu şekilde bir şerh de düşeyim bu yazıya. Ayrıntısına başka bir yazıda belki girerim.

“Datdiri ditdiri hatçe’blaa sali günü bayram fatmeabla.”

Çok neşeliydi rahmetli. Dedemle az mı çiftetelli oynadılardı radyoda duyup. Baston değnekleriyle kalkar ikisi de hopidik hopidik gülee güle oynarlardı köydeki evimizde. Ölü birinin kahkahalarını, güleç yüzünü ve oynarkenki hâlini anımsamak hüzün verici. Biri doksan üçünde, öbürü seksen bilmem kaçında. Bir neşe bir neşe aman sormayın! Bizim bi kartal arabamız vardı o zamanlar. Gelsin diye bakarlardı yolumuza. Bayramlar, şekerler, kolonyalar, yaz tatilleri, on beş tatiller ya da bazen sırf öyle görmek için... Bazen yalnız, bazen akraba toplantılarıyla... Biz yoldan girince hemen arabadan küçük pencereye bakardık. Bazen kar yağmur çamur, bazen günlük güneşlik. Bazı kış, bazı yaz. O kara ayak izlerini bırakan ilk biz olurduk. Uğrayanları pek yoktu babaannemin. Bazen bir iki ayak izi olurdu, o da komşu Sakine ablanın ya da Vildan yengeninkidir olsa olsa. Anlardık kim vardır evde misafir daha girmeden. Soba gümbür gümbür yanıyordur ve şen şakrak bir muhabbete düşülmüştür. Kışsa televizyonlu sobalı odada, yazsa içerdeki divanda otururlardı hep. O zaman küçük pencereden baktığımızda televizyona bakıp gülen ya da duran iki insan görürdük. Orada yoklarsa evin dış kapısını açtığımızda tam karşımızda yorganı üstlerine çekmiş yatarlarken ya da öyle durur pozisyonda bulacağımıza emindik. Evin dış kapısının üzeri açıklıktı. Kapı tahtadandı. Çat diye bir omuz darbesiyle açılabilirdi. Kim görse “fakirlik” derdi bu ev için. Kırlangıçlar tahta kapının üzerindeki açıklıktan içeri girer ve her zaman mutlaka babaannemlerin odasındaki(zaten iki oda ve üst kat vardı) tavana yuva kurarlardı. Onlarca kedi bu eve uğrardı. Bir sürü köpek bilirdi bu evi. Her birinin yiyecekleri hazır olurdu ve kırlangıç sesleriyle, onun yavrularıyla ööyle bütün gün dururlardı onlar da. Evin iki tuvaleti vardı. Biri dışarıda, diğeri üst katta. Merdivenler de tahtadandı. Üst katta tuvalete giden yol ise adeta bir korku tüneliydi. Bir fare, bir yarasa ya da ilk defa göreceğimiz bir hayvan her an çıkabilirdi. Ve tahtaların arası da epey açıklıktı. Seksek oynardık sanki o tuvalete gitmek zorunda kaldığımızda. Gitmek zorunda kaldığımızda diyorum çünkü bir tek geceleri dışarıdaki tuvalete çıkmaya korktuğumuzda çıkardık buraya. Sonra Allah muhafaza üst kattaki tuvalete hadi gittin diyelim, bu sefer de o kocaman tuvalet deliğinden düşeceğimizden korkardık. Ve sanki yüzlerce metre derinlikteymiş gibi gelirdi bokların vardığı yer. Bokun gittiği yer adeta bir gayya kuyusu gibiydi. Hani bir taş atsan bi yüz yıl sonra falan anca “patır pıtır putur” sesi duyulurdu. O derece yüksekti ve çocuklar için orası içine düşüp bokların arasında boğularak can vermekten korkulan bir yerdi. Jules Verne olsaydım bu delik üzerinden fantastik bir hikâye kurgulardım. Örneğin içine düştüğünde devlerin dünyasına ulaştığın ilginç bir dünya... Bir ütopya gibi. Ütopya, yani olmayan yer. Aslında öyle bir yer yokmuş da, orası büyülü bir alemmiş de falan. Böyle metaforlarla dolu ilginç bir hikâye. Boklar aslında manası olan bi şeymiş de bilmem ne. Öyle bi şey. İşte sırf bu bokların arasında boğulmak korkusundan ben annemin elinden kaçıp bazen dışarıdakine giderdim. Zevkli olurdu. Nasıl da çişimizi yapıp kaçardık, görmelisiniz. Bazen hemen yakındaki çalılıkların oraya işerdim, bunu gören annem de “desdur de desdurr nereye yapıyo şuna bak çarpılcan” derdi. Upuzuuuun göğü delen kavaklar vardı bahçede. Yıldızları pasparlaktı. Köpekler ulurdu geceleri. Yarasalar gezerdi. Bir korku filminin seti gibiydi adeta geceleri. Uzaklardan otoyol sesleri duyulurdu bir de biraz kulak kesilince. Bitişikteki odada pencereden dışarıya bakmak ve çalılıkları bir canavara benzetmek biz çocuklar için heyecan vericiydi. “Gark gark gark gark” diye ürperti veren bir kuşun sesi yayılırdı bazı zamanlarsa geceleri. Bir baykuşun ya da guguk kuşunun sesi de bu orkestraya arada bir eşlik eden halile sesi gibi idi. Burası adeta şehrin sonundaki yalnız ve ıssız evdi. Karanlık... Zifiri bir karanlık... Sabahları ise guguk kuşu, horoz sesleri ve yeni demlenmiş çayın kokusuyla uyanır, göz kapaklarımız usulca açılırken bu kokular ve bu sesler silerdi rüyamızdan arta kalan resimleri. Dumanı üzerinde nohutlu tarhana çorbaları, sobada kızartılan ekmekler, yeni demlenmiş çayın kokusu... Yazları avluda bir salça yapılmak üzere fokur fokur kaynatılan ve karıştırılan domateslerin ve odun ateşinden yayılan isin kokusu… Yine yazları avluya yayılan hasır üzerinde yenilen taze fasulyenin “ıh ıh ıh ıh... mis mis!” diye keyif belirten bir homurdanma ile afiyetle yenilmesi ve üzerindeki muhabbetleri, yapılan salçanın babaannemin daima yaptığı cevizli ekmeğe sürülmesi... Çocukluğumuzda neşe ile büyüdüğümüzde ise bazı neşe bazı “yaa yaa işte öyle” diye anılara dalınan bir hüzün ile müterafık bir sohbet. Ama o sinekler yok muydu ah o sinekler! Ne çok sinek olurdu o toprak evin içerisinde. Her yerimizi kaşındırırlardı. Bazen bir sineğin hareketlerini incelerdim. Ritmik hareketlerle vücudumda gezinir, kımıldamamış olmamı fırsat bilerek akraba-i taallukatını da peşi sıra toplardı. Ta ki babamın köyün marketinden aldığı dondurma “Çocuklaaar bakın size ne aldım!” müjdesi ile gelinceye kadar. Dondurma gelince beni satıp hurraa dondurmaya çullanırlardı. Ama ben bir hayvansever olduğum için onlarla dondurmamı paylaşır ve onların da yalamasına izin verirdim. Hayvanları gerçekten çok severdim. Çocukken karınca yerdim. O derece severdim. Sonracığımaa ne bileyim öküzlerle bakışırdım. Onlarla birlikte müüööööğ diye bağırırdım. Aralarına yeni bir öküz katıldı sanarlardı, sonra “Brrrbbbsssşş hooo hoooo!” der kovalardım. Severdim yani hayvanları. Çok severdim. Şaka tabii, o kadar da değil. İşin doğrusu biz aklınıza gelebilecek hemen her hareketliliği, her çıt sesini vahşi bir hayvana yorup durduk yere korkar ve annemizi, babamızı gecenin bir yarısı uyandırırdık çocuklar olarak.

– Babaaa, babaaaa ayııııııı!

– Kızım saçmalama gir içeri, ne ayısı, ayı buraya mı gelecek?!

– Yaa baba yaaa! Ayı değilmiş ışığa gelince anladım, eşekmiş off, peki burada ayı olur mu?

– Bilmiyorum, ayılara sor kızım.

– Alay etme baba yaa.

Yani tam olarak böyle olmasa da olayın vahameti anlaşılsın diye böyle kurgu bir diyalog düşünebiliriz. Aslına bakarsanız çıtımızı bile çıkarmadan içimizden korka korka yorganı kafamıza çekip telaşla uyuyorduk desek kurgudan öte daha sahici olur. Hatırlıyorum, uzunca bir süre bu evin bir banyosu da yoktu. Bazen annem küçükken beni dışarıda asmalığın altında ve bir tahtanın üzerinde kafama tası vura vura yıkardı o yaz güneşinin altında çırılçıplak. Hatta bir keresinde komşu kızı Selin’i beni öyle kendi evlerinin çatısından izlerken yakaladıydım da kızcağız gördüğümü fark edince pata pata ayaklarını vurarak kaçmıştı. Bir de içerideki odada oturmalık yerin üzerindeki sergiyi kaldırıp altındaki tahtayı yana doğru çektigimizde oluşan bir banyomuz vardı. Güğümde su ısıtılır ve öyle banyo yapılırdı. Evin hemen yanında bir eşeğimiz ve damımız vardı. Dedem o eşek öldüğünde çok üzülmüş, biz çocuklar ise artık evde adeta pipimizin etrafına çiçek çizen pireler olmadığından kaşınmayacağımız ve sürekli kolonya döküp vücudumuz yanmayacağı için sevinmiştik. Sadece eşek arabasıyla artık tarlaya gidemeyeceğimiz için üzülmüştük o kadar. Dedemse eşeğinin ölü bedenini galiba derenin oraya gömmek için sırtlanıp taşırken gözyaşı dökmüştü. Bundan sonra kaşınmayacak olmak iyi haberdi zira artık babaannemiz üzülmesin diye deli gibi kaşınırken kaşınmıyormuş gibi yapmak yorucu idi. Çünkü bundan önce “Bu sene ilaçladık artık pire yok.” laflarını çok duymuştuk. Tabii pek bir şey fark etmemişti, çünkü toz pireleri vardı bu sefer de. Ta ki bir gün artık büyüyene kadar. Bir gün artık büyüyüp bu eve damadın lüks arabasıyla gelmeye başladığımızda, bu evin de artık normal bir tuvaleti ve banyosu olduğunda, nasıl oldu bilmem, pireler de terk etti o evi. Diğer bütün her şey gibi. Amca oğullarıyla yatardık içeride bazen yer yatağında. Yer yatakları en güzeliydi. Ne hayaller kurulurdu cır cır sesleri arasında. Amca oğluyla aramızda bir kedinin yattığını fark edince nasıl da bir kalemde çığlığı basmıştık bir gece yarısı ama. Herkes bir anda uyanmıştı da gece gece ne gülmüştük. Bir gün hiç unutmam televizyonlu odaya nerden girdiyse bir yarasa girmişti de küçücük odada dört kişi nasıl da bağrışarak deli danalar gibi koşuşmuştuk. Sonra gitti sandıktı da meğer yengemin eteğine yapışmış. Yengeme “Yenge bi şey söylicem…” dediğimde yengem boş boş bakmıştı da “yarasa eteğine yapışmış” deyince kahkaha atmaktan kaçamamıştık. Ne günlerdi… Güzel günlerdi... O evde kalmak zorunda kaldığımız günleri de hatırlarım ya kısaydı onlar, bir iki sene... Babam işsiz kaldığında... Zenginliği de tattıık fakirliği de... Misafir olarak gitmek iyidir onun için bir eve. En iyisidir. Yük olacağından değil ya, işte çekinir insan.

İşte biz ne zaman uzaklardan, bazen İstanbul’dan, bazen Antalya’dan, bazen taa Van’dan, Kocaeli’den ya da Bursa’dan köyümüze sonunda bir sevinçle geliversek tahta kapıyı açınca yüzümüze bir kahkaha çarpardı mutlaka. Bir kahkaha bir şenlik... Bir muhabbet sohbet. Sormayın gitsin. O tahta kapıyı, o toprak evi, o kavakları, o kokuyu, o yalnızlığı anlatamam size. Kokusu başka bir hava, yıldızları başka bir gök vardı sanki orada. Çocukluk sokakları olduğundan mıdır nedir, en çok oraları özlüyorum. Büyüdüğünde anlıyor insan. Sürekli kaşınmaktan nefret ettiği pis pireli günleri bile arıyor.

Yüzüne özenle yerleştirilmiş bir burnu vardı babaannemin. Ufacık bir burun. Ağlayınca kıpkırmızı olurdu. Her şeye ağlardı. Amcamı hatırlardı, ağlardı. Babamı hatırlardı, ağlardı. Eski kocasını hatırlardı, ağlardı. Mehmet beni çok döverdi, ama... derdi ağlardı. Çocukken.... derdi ağlardı. Sonra gözleri zeytin gibiydi. Yan yana ama iki ayrı dünyaya bakan. Biri hep ağlar, biri hep gülerdi sanki. İki hayatı aynı vakitlerde yaşıyormuş gibi bir hâli vardı hep. İnsan aynı anda gülüp aynı anda ağlar mı? Gülerken bile bir hüzünle gülerdi sanki. Yaşlıydı hep gözleri. Öyle oturduğu yerden güler, başını da “ahh işte böyle” anlamında bir yana sallardı. Gülerdi ama bir de. Katıla katıla gülerdi. Ne şakalar ne şakalar. “Ahmet’im” derdi dedeme, gülerdi. “Efendim Şükriye’m” derdi üvey dedem sesini inceltip, gülerdik. Dedem “hihihihihi” diye gülünce bu sefer daha çok gülerdik. Nasılsın, deyince “sinek gibiyim” derdi dedem, buna gülerdik. Orada teypten yine bi oyun havası, derken yine bir neşe... Yenge hanım da çayı koyar. Süt aşını da bek eyi yapmış beh! Dolabı açar açmaz o eve has fakir bir koku yayılır odaya. Gariban bir koku...

Neden özlüyorum o günleri?

Yazdır; bahçeden üzüm, erik getirilir, karpuz kesilir.

Kıştır; sobada güğümün sesi gelir, Şaban oynar küçük televizyonda, Vildan yenge ile Yüksel çaya gelir. Sıcacık oda, gümbür gümbür soba akşama doğru çıtır çıtır suskun... İçilen bilmem kaçıncı çay. Anlatılan, gülünen, hüzünlenilen bilmem kaçıncı hikâye. Mavi renkli duvara bakıp kim bilir neleri düşünmece... Sıcacık odada hastaymış gibi annenin dizinde bir battaniyede uyurmuşcasına mayışık bir hâl. Bazen alnında bir tülbent. Uyumazsın dinlemek için. Bi şey daha, bi şey daha anlatsınlar uyuyacağım, söz! Terden pişmenin, alnındaki terin değişik huzuru, fonda televizyonun boğuk sesi ve “Bizim oğlan uyudu galiba.” diyen annenin sesi. Sonra kapkaranlık yolda köpeklere basmamak için fener yakılır da geçilir. Vildan yenge gecenin bi saatinde evine yolculanır. Yolda uluyan köpeklerin sesi... Varsa karın çıtırtısı... Sudaki çamurun sesi... Ertesi gün “Hasaaaan Hasan, amınagodumun çocuğu!” diye aniden söver babaannem ve yine kahkahalar. Tansiyondan olacak “Höeee!!!” diye kendi kendine bağırır babaannem ve yine gülmeler. Yüzündeki acayip kıla bakıp yine gülmeler... Babaannem sövsün diye damarına basarlardı bazen adeta amcamlar. Gülmek için. Sonra söv diye beklediğimizi anlayınca küfrü basar “Sövdürttün beh!” diye kendisine de gülerdi tatlı tatlı. Sonra gülerken, öyle birden, ne olursa, bir şey hatırlamış gibi, ya da bana, babama üzülmüş gibi, gözleri dolardı. Biri arar telefondan, gözleri dolardı yine. “Yarım elma gönül alma... bak aliler aramıyor” derdi dedeme, üzülür, gözleri dolardı. Dedem çaresiz ve şapşalca gülerek, biraz da mahcubiyetle “Aramasınlar Şükriye’m... Eyi insanlar arar... Aramazlarsa aramasınlar!” der, gözlerini başka bir noktaya sabitler, çenesini eline dayar uzaklara dalar, gülüşü silinecekmiş gibi olur ama gülerdi yine de. İçinde yine hüznü taşıyan bir gülüş olurdu bu da. Zaten rivayet odur ki tanrılardan biri elem ile hazzı, gülmek ile ağlamayı birbirine karıştırmak istemiş. Ama beceremeyince de kuyruklarından şöyle bi tutuşturuverelim hiç olmazsa bari demiş. Hatta bunu da oradan okumuştum, ressamların söylediğine göre ağlarken ve gülerken yüzümüzde beliren çizgiler ve hareketler aynıymış. Gerçekten, resim henüz bitmeden bakacak olursak çehre ağlayacak mı, gülecek mi bilemezmişiz. Daha garibi var: Gülme son sınırına varınca gözyaşlarıyla karışırmış. Hani bazen “Gülmekten öldüm” deriz ya. Tatlı ile acı arasındaki bağın en kuvvetli delili de işte buymuş. İşte tüm bu acı ile tatlının bu kadar birleştiği yüz babaannem ve dedemin yüzleriydi sanki. Acı ve tatlı, bir yüzde bu kadar birleşip karışabilir. Sanki o tanrılardan birinin beceremeyip kuyruklarından tutuşturuverdiği acı ile tatlıyı babaannem ile dedem rahatlıkla karıştırıp bir mimiğe dönüştürebiliyorlardı. Geçen işte bilgisayarda babamın çektiği videoları izledim ben de. Babaannem, dedem, amcam, babam konuşuyorlar avluda. Halam yok. Halam niye yok? Hiç olmadı ki. Halam bu, ulan niye küstün, ulan niye barıştın? Sorulmazdı. Öyleydi o. Biraz değişikti. Sadece babamın küçükken yabancı bilmesin diye evlerine götürdüğünü hatırlarım, o kadar. Bir de bir fotoğraf işte. Terasta asmanın altında ben, iki kız kardeşim, babam, annem ve halamlar. Objektife ööyle bakmışız, bir tek ben gülmemişim, şabalak şabalak bakmışım. Şimdi hatırladım bir fotoğraf da ben televizyona öyle gülüp bakarken çekilmiş. Bir de bir düğünden kalma dayımlarla, ne alakaysa... Severdim küçükken Mustafa abiyi. Halamın oğlu. Yine de çok sıkılırdım o evde. Halam, dokunduğum her eşya için “Dokunma!” diye bağırır, “Senin çeyizine saklıyoruz onları halam! Eskimesin.” derdi. Büyüyünce nefret ettim üvey amcalarımdan da, öz halamdan da, öz amcamdan da, yengelerimden de... Meğer babam da sevmezmiş aslında. Anlattı olan biteni... Büyüdüğümde. Büyümek... “Neden o zaman helal ettin baba hakkını ölürken ona son konuşmanızda?” diyorum, susuyor. Sadece bir kere öyle durup “Ablam o benim! Ablam işte!” dedi. Çok dokundu bu cümle bana. Ablası tabii ya... Ben babasız büyümek, bütün ömrünü kardeşine küs geçirmek ne demektir bilmezdim ki. Zavallının hikâyesi delirtti kadını, annesine küskün gitti. Cenazesine bile varamadım. Allah affetsin üzülemediydim de öldüğüne. Geçen biraz üzülür gibi oldum ama düşününce. Halama, amcama, babama... Dışlanan, yetimhanelerde büyüyen amcama üzüldüm. Babama üzüldüm. Halama üzüldüm. Sanki kara kavruk yüzlerinde acıyı sonunda okudum. Halamın hikâyesini eksik anlatmışlar gibi hissettim. 13’ünde evlendirmişler garibi. Vermişler İsmail enişteye... Daha memeleri bile çıkmadan, adeta tecavüz... Delirip dağlara kaçmış da kaç gün aramışlar. Büyü yapmışlar, öyle diyorlar. Kızıyor annesine o da, onu da anlıyorum, ne yapsın kadın.. Ya nasıl olsun. E ya amcam? Kaç gece “Beni niye yetimhaneye bıraktılar?” diye düşünüp hepsinden nefret etmiştir kim bilir? “Annem beni niye yetimhaneye bıraktı? Hasan niye onlarla?” İnsanın kendisine defalarca sorup ağladığı bundan daha acı bir soru olur mu? Ama nedense babamı... babaannem... sanki..........

Üzülüyor babaannem. Üzülüyorlar babamlar. “Ama o halan, o enişten var yaa, az gavur değil” diyor annem, “Babanın evini almışlar, parasını harcamışlar, beş parasız bırakmışlar... Allah’ından bulsunlar...” deyip nefretle büyüdük halama biz de. Babaannem çok üzülüyor olanlara. Gençliğine... Halama... Eski eşine... Kendisine yapılanlara... Yediği dayaklara... Yetimhaneye gönderdikleri amcama... Orada büyüyüp babama nefretle büyüyen amcam... babam... bu köyde dışlanması, başına gelenler. Bir sürü garibanlık hikâyesi. Bugün ben, yengeler, üvey amcalar, oğulları, kızları... Ne çok denge, ne çok hırs var. Ne acı hikâyeler. “Cahillik işte. Cahildik oğlum”, diyor. Kafası kanayan oğlunu mazotçuya götürüp gres yağı sürecek kadar cahil... Bir sürü hurafelere inanacak kadar. İdare ederdik ama yine de. Nedendir bilmem babaannem kötü biri olamaz gibi gelirdi bana. “Bir sürü kediye, kırlangıca bakan kadın kötü mü olacak ya?!” diye düşünürdüm. Köpeklerle yoldaş olan, geceleri onu herkeslerden kollayıp köpeklerin evine bıraktığı bir kadın, bir adam, bir babam, bir amcam işte. Böyle bir aile, bütün o cahilliklerine karşın nasıl kötü olsun ki? Gece tırnak kesilmez derdi, kesmezdim. Elini öyle tutma derdi, tutmazdım. Bazen de inatlaşırdım. Ağlayacak gibi olurdu yine. “Oğlum yapma öyle, anlatamazsın” derdi babamla annem sonra. Küçüktüm. Büyüdüm, bazen nefret ettim... Ama üzüldüm... Üzülüyorum yine de babaanneme. Ne uzun, ne acı, ne hüzünlü hikâyeler. Fakirlik işte. Ne zaman şekerci gelse “Şekerci geldi!” diyen babama, “Paracı da geldi mi paracı?” dermiş hep. Babam tavuğun altından yumurtaları çalıp çalıp satarmış da kazandıklarıyla sinemaya gidermiş. Yazık hayvancağızı artık yumurtlamıyor diye kesince babamın maaşı da yatmaz olmuş. O akşam babam yutkunarak yiyememiş o tavuğu. Yıllaar yıllar sonra, hatta galiba artık babaannemin de hayli yaşlandığı bir zaman, babam babaanneme “Anne, o tavuk var ya... Aslında yumurtluyordu.” diye itiraf etmiş. Babam... Sülalenin okumuş tek çocuğu... Salçalı ekmek için üniversite okurken kömürcüde çalışan, üniversitesini dondurmak zorunda kalan, hayatının bir senesini sırf güzel gördüğü birtakım şeyler için feda etmiş, üniversitesini dondurmuş biri. Yıllar yıllar sonra gelen Hamza diye bir öğretmenin babama mektubunu getirip gösterirken “Hocam, bunu hatırlıyor musunuz? Siz bu mektubu babama yazmasaydınız ben bugün dağda olurdum” dediği biri.

Babam... Amcam... Ve düşmanlıkları. Yanımızda hep gülmeleri... Hiç çaktırmamaları... Yan yanalar hep. Bazen yan yanayken bile o kadar uzak olursun birbirine ama işte. Yan yana ama başka midelere giden iki zeytin gibi. Yan yana ama başka evlere ait iki oda gibi. Babam ve amcam ve halam... Babaannemin yüzü gibi bir hayatın özneleri. Gülüşün ve ağlayışın, sevginin ve nefretin, dostluğun ve düşmanlığın bu kadar birleştiği bir hayat olur mu? Oluyormuş. Annelerine çekmişler işte görüyorsunuz ya.

Tıpkı babaannemle dedemin gülüşü ve ağlayışı birleştirdiği kara kavruk yüzleri gibi dostluğu ve düşmanlığı, sevgiyi ve nefreti nasıl edip ne yapıp birleştiriverdikleri bir hayat. Üç kardeş... Her şeye rağmen... Sanki amcam… Babam ve halam... Bitişikmiş gibi. Olmadık yerlerde birbirlerini kolluyorlarmış gibi. Kırgın ama birbirleri için her şeyi yaparlarmış gibi. Babamın amcam evlenirken bir yamukla karşılaşınca “Öldürürüm sizi” diyecek hâle gelmesi o mülayimliğine, nazikliğine rağmen. Abisinin kardeşini koruması kavgalarda çocukken. “Ulan Hasan sen hep kaçardın kavgalardan” diye şakasına gülmemiz hep beraber. Bazen gülerek ama yine gizli bir hüzünle “Annem seni farklı severdi” derdi, yetimhaneyi hatırladığından olsa gerek. Bazen ortamı buz gibi yapan bir laf sokuş geçmişin bir intikamını alırcasına. Düğümlenen boğazlar, birden susuşlar. “Babanız saftı, babanız şöyleydi böyleydi” diye başlayan baba kötüleyici cümleler. Cevap veren kardeşler. “O aslında öyle değildi” diye düzelten babam vesaireler. Yine de bir telefonla aniden “Hasan ben geldim iniver aşağıya” demesi bir gece aniden. “Niye geldin abi?” deyince, ilginçtir, “Özledim” demesi. Babamın yüzünde doludizgin gülümsemeyle eve gelmesi ve “Allah Allah abim beni özlemiş, ondan gelmiş” diye anlatması çocuk gibi. Yine de sanki... Düşmanmış gibi... Orada bir yerde hâlâ o nefret duruyormuş gibi... Ama sanki yine de dostmuş, seviyorm........

Nerden daldım bunlara? Bu fakirlik hikâyelerine? Bitmez ki bu fakirlik hikâyeleri. Babam, amcam, dedem, babaannem. Videodaki bu görüntü ile neleri hatırladım görüyor musun? Annem elinde telefonla geliyor videoda yanlarına...

Telefonda amca oğlum var. Sesi duyuluyor görüntüde. Belli ki bir kandil günü. Hava sıcak, güneşli, tepede mavilik, havada bir cırcır sesi. Babaannem telefon konuşmasından sonra yine ağlıyor. Kendimi düşündüm bir ara... Bir kandil olsun unuttuğum ve benim aramamı bekledikleri bir gün olmuş mudur acaba diye geçirdim içimden. Ne üzülmüştür kesin. Kendimi yokladım. Kendimi kötü hissettim durduk yere. Telefonu hep “Murat?” diye açardı. Sanki benden artık telefon beklemiyormuş gibi. Telefonu eski mi eski bir telefon. 1’e basar, 2’ye basar, açar kapatır. O kadar işte. Bozarız diye bize bile vermezdi. Saftı babaanneciğim. Bütün anlamlarıyla dünyadan haberi yoktu. Bir tek o ev ve odalarıydı hayatı. Bu dandik telefonuna bakıp bakıp “Allah Allaah” diye hayret ederdi. O an görüntüdeki yüzüne bakarken içimdeki bu düşüncelerden sonra telefona uzanıp arasam diye geçirdim içimden. Sanki ölmemiş gibi bir anlık refleksle. Güneşe zıplayarak ulaşma şansım neyse telefonu açıp “Alooooov! Eydeee! Hasaan, Murat? Heee senmiin? Hehhhehhehh” deme şansının da o kadar olduğunu köpek gibi bilmeme rağmen bir an refleks olarak geçti içimden bu düşünce. Vefatını unutup anneni bir an için mutfakta sanmak gibi bir andı. Hep bir gün ölecek diye sıkı sıkı sarılırdım ona. Ama ne kadar sıkı sarılırsan sarıl, yine de özlüyor insan. Tıpkı ramazan günleri susamayasın diye peş peşe beş bardak su içsen de her zaman susaman gibi. Bazen öyle olur. Bazen bazılarında. Babaannem rahmetli ölümüne yakın günlerde bir gün “Ben sizden utanıyom da ondan yürümeye çalışıyom, siz yokken emekliyom” demişti. İnsan güçsüzlüğünü göstermek istemiyor. O her zamanki enerjik hâlini göstermek istiyor. O kahkaha dolu sesini duyurmak istiyor hep. Acaba babaannem kaç kere yapmıştır bunu? Kaçının anlamışızdır yalan olduğunu? “Neden gitti Hasan Antalya’ya?” diye sorardı hep. Annem de “İşi var gelcek” derdi gözlerini kaçırıp. Çok üzülürdü babama. “Fakirin bi yüzü gülmedi.” diye. Ama bir insan öyle tatlı ağlamaz. Ondandır ki iyi insanların ağlamalarını hep tanımışımdır ben. Geçen baktım babam namazda ağlıyor. Gecenin bi yarısı bi ses. Böyle içli içli... Babanız neşeli birisiyse ağladığı daha hüzünlü gelir insana. Gülüşünden tanıdığınız bir ses hüzünlü bir ney sesine çalar. Aklıma birkaç sebep geldi... Sonra, dedim herhalde annesine ağlıyor. Ama babam ölümü kabullenir, dedi içimden bir ses. Yok, dedim sonra; neyse neye ağlıyorsa ağlıyor işte.

İnsan acı dağlarını aştı mıydı huzur vadilerine iniveriyor sanki. Sanki orada bir piknik hani böyle, tıpkı o günkü gibi... Günlük güneşlik. Bu ağlamaları bilirim. Böyle suskun suskun, sessiz sessiz, içli içli. Kumru gibi... Bağıra çağıra olmayanından, herkeslerden saklı. Mecburiyetler işte. İnsan söyleyemiyor. Babam yetişemedi annesinin ölümüne. “Son bi görüversem” demiş babam için ölmeden. Anne işte hissediyor. Hasan’ı çağırın demiş. Babam Antalya’dan ilk otobüse atlamış. Geldiğinde ambulansa kaldırmışlar artık. Ambulansta yanına oturmuş babam babaannemin. Artık son nefesini veriyor ya... Babam; anne demiş, beni duyuyor musun? Öyle bakmış tanımadık biriymiş gibi. O an belki dili açılsa... İnsanın oğluna tanımıyormuş gibi bakması ne acıdır. Neler geçirir içinden acaba ölürken insan. Biraz daha erken gelebilseydi ne söylerdi acaba oğluna babaannem. Oğlum, ben sizi küçükken..... Abinle sen... ablan.....

Ne acıdır birisinin sessiz gitmesi. Rahmetli hiç ses etmezdi. Olsun derdi hep. Kızmazdı. “Vardır onun da bir hâli” derdi, bizim ana avrat küfrettiklerimize. Babaanne, seni şöyle daha da uzuuun uzun yazmak lazım ya, neyse. Şu evi, şu kavakları, şu yıldızları. Ömrümün şu yaşına geldim unutmadım o evin yıldızlarını, sessizliğini, tahtadan samandan kokusunu, ne garip. Ah bir de o gece lambası vardır ki insan o kadar mı huzur duyar tavana bakmaktan. Üzerinde gezinen sinekleri, kelebekleri, yok yok ben galiba başka şeyleri özlüyorum, bunlar bahane. Yok, aslında yüzlerce hatıra geçiyor içimden, yüzlerce melodi... Ama ne bir cümle, ne bir nakarat... Sadece bir nefes alıp kocaman salıyorum dışarıya sanki hatırladıklarımın yalnız bana tesir etmesiyle. Duyuyorsan sesimi, dua et bana. Sen hep ederdin ya namazlarında.

Belki de iyi günler ilerdedir babaanne, kim bilir?

Tek başına yürümenin en güzel tarafı ne biliyor musun? Bi kere muhabbet açmak zorunda değilsin. İstediğinde surat asabilir, istediğinde gülebilirsin. Her anı lezzet parçacıklarıyla doldurmak zorunda değilsin. Yani ben ancak yandaki masada elindeki bavulla tek başına oturan tanımadığım bir başka tek başına insanla diyalogdan bu zevki alabilirim sanırım. O da kısa süreliğine. Hani o an için aşağı yukarı benzer bir doğaya sahip olduğumuzu, ruh ve zihin olarak uyuşabileceğimizi sandığım için... Belki iç dökmelik birkaç hikâye. Hem bence üzerine saatlerce konuşulmaya değecek çok az konu var. Çoğunun “sıkıcı” bulduğu konulardır bunlar. Oysa “derinliğin kaybolduğu her türlü sığlıkta ihtiyacımız olan tek şey ‘sıkıcı’ konulardır” ve tek başına yürürken “sıkıcı” birçok meseleyi kendi kendine saatlerce mırıldanabilirsin. Hiç olmazsa susabilirsin. Birinin yanında susabilmek büyük lüks. Ayrıca tuhaf bir paradoks gibi ama hızlı giderken kaçırdığın birçok şey de oluyor, çünkü seninle birlikte diğer her şey de hızlanıyor ve gözünün önünden bir sürü detay, bir sürü hikâye hızla geçip gidiyor. Böylece her şey hakkında birazıyla yetinen yüzeysel dikkatli birine dönüşüyorsun. Ama yavaş yavaş yürürken anı daha fazla yakalayabilirsin. Genelde kaçan bir şeyleri koşarak yakalamaya çalışırız ama insan bence en çok koşarken bir şeyleri kaçırıyor. Bu paradoksal bir kovalamaca, çünkü güya koşarak daha fazlasını elde etmek istiyoruz ama bendeniz yavaşladığım saatlerde fark ettim ki aslında bir şeyler kaçırdığımız falan yok. Aynı anda onlarca cevizi elimize sığdırmaya çalışırken hepsini düşürüp elimizdekinden de oluyoruz, hangi partiye gitsek diğer odadaki partide neler kaçırdığımızı düşünüp oraya koşuyoruz, hepsi bu. Belki de hemen her ortamda karşılaştığımız içi boş, ruhsuz insanların ve sohbetlerin sebebi de bu hızdır. Bence biraz yavaşlamalı ve ruhumuzu beklemeliyiz. “Niye yolun ortasına oturup saatlerce yok yere bekledik, hiç anlayamadım?” sorusuna “Çok hızlı gittik, ruhumuz geride kaldı, biraz bekleyelim yetişsin.” diyen kızılderilinin yapmaya çalıştığı şey buydu.

İşte bu gibi nedenlerle ben de uçmak varken yürüyerek karşı kaldırıma geçen psikopat güvercin gibi yürüyor, yavaşlığın keyfini ve keşfini sürüyordum. Ama o hâlde nasıl sevinçliyim, nasıl mutluyum anlatamam. Her bir nefesimin orada küçük bir ömrü tüketiyormuşçasına ve her bir ayrıntının bir daha onları yakalayamayacakmışçasına tek tek farkında olmalıydım. Madem aslında nefes alıp verdiğimiz her an mikro ömürler tüketiyorduk, öyleyse her ana, her nefesime bir ömür kıymeti vermeli, anı doya doya yaşamalıydım. Ee ne demişler? Seize the day, carpe diem, huş der dem, nefes ayıklığı, keep calm and carry on... falan filan. Az ileride bir üst geçit vardı. Hemen kenarında da tatlı bir köpecik. Ay canım benim kuşlar, kediler, köpekler hepsi nasıl da tatlı, hepsi nasıl da yaşadığımız anı kıymetlendiren, anı anlamlandıran yaratıklar. Günümü ne kadar da anlamlı yaşıyordum bu sevimli pati dostlarımla... İçime gelen bu merhamet patlamasıyla kendisini biraz sevmek için “gel kuçu kuçu” diyecektim ki yanına yaklaştığımda “HRRR” sesiyle birlikte iki üç adım geriye kaykılıp “O NEY AMKK” şeklinde baktım köpeğe, çünkü bu öyle kendi hâlinde bi köpek falan değil bildiğin kurttu, hatta bu kurtların atası Tomarctus’tu amk. Köpeklerin hazreti ademiyle karşılaşmıştım resmen, bu ney lan. “Gel kuçu kuçu” demeyi planlarken “Ay hoşt ulan amına koduğumunun” noktasına nasıl gelmiştim inanılır gibi değildi. Bütün keyfim kaçmıştı, sokayım böyle ana, hayır ben daha demin inanılmaz huzurluydum, ne ara “Sıçarım böyle günün içine” kıvamına gelmiştim arkadaş, bunu hiç beklemiyordum. En son uçaklardaki kara kutunun aslında parlak turuncu bi şey olduğunu görünce bu kadar şok olmuştum. Başbakanın sürpriz ziyaretiyle şok olmuş kebapçı ifadesiyle bakıyordum resmen köpeğe. Daha doğrusu bakamıyordum. Çünkü “Beş saniyeden fazla göz teması kurarsam bu beni siker.” diye düşünerek kafamı çevirdim, çünkü o şokla nasıl fark ettim bilmiyorum ama ne alakaysa köpeğin şeyi de kalkmış gibiydi. Artık karabaş her an bana kayabilirdi, buradan derhal gitmeliydim.

Hani yer sincabı, kızıl şahin görünce böyle “hassikomeeee o ney lan vay babayın kemüğüne” der gibi bi yüz ifadesiyle böyle bi donar kalır, sonra teee ebesinin şeyinde kalmış yuvasını falan siktir edip arazinin tam ortasından sanki kaçabilecekmiş gibi saçma sapan koşmaya başlar ya. Heh işte aynı o şekil bi gerzeklikle arkama bakmamaya çalışarak kaçarcasına yürümeye başladım ben. Şimdi arkadaşlar abarttığımı düşünüyor olabilirsiniz ama eğer hani bu yaşadığım bi belgesel olsaydı muhtemelen tam bu sahneleri aşağı yukarı şu cümlelerle tasvir ederlerdi:

Çaresiz sincap adeta sürünerek gizlenme çabasında. Şahinlerin açık alanda avlandığını öğrenmiş olması gerekirdi. Çok geç! Şahin onu gördü. Kurtulma şansı yok.

O esnada ekrandaki görüntü:

Ve son söz: O, tedbirsiz olmanın bedelini hayatıyla ödedi.

Fakat o an beni gaza getiren iki şey vardı:

1. Kartalın pençesinden zıplayarak kurtulan sincap haberi.

2. Eve gidince bi çuval gibi üzerine yığılmak istediğim tekli koltuk hayali. (Son bi kez bunu yapmadan yenmek, daha da kötüsü bi köpek tarafından belki de sikilerek ölmek istemiyordum.)

Bu korkunç ihtimalin verdiği telaşla ümidim de arttığı için “onu atlatabilirim” diye düşünerek adımlarımı hızlandırdım. Ee sonuçta “ümit kalmayınca telaş da biter”di. Ve madem bu kadar telaşlıydım, onun antidotu ümidim de olmalıydı. Merdivenleri arkama bakmadan çıktım. Sağa dönecekken göz ucuyla aşağıya baktım. Köpek ilk basamakların dibinde adeta sinlenmiş, öylece durmuş, hatta mevzilenmiş, bana aşağıdan avına bakar gibi bakıyordu. Adımlarımı daha da hızlandırdım. Fakat ilginçtir o da hızlandırdı. Tekrar sağa dönecekken göz ucuyla tekrar baktığımda peşimde olduğunu görebiliyordum. Avına sinsi sinsi yaklaşıyordu. Bi an artık bi kenara çöküp “Yha ama ben bunu hak etmiyorum! Tek istediğim biraz yürümekti lanet olsun ısıracaksan ısır tamam ama lütfen beni sikme, indir şu şeyini yha:((” falan deyip birden ağlayacağım diye korktum. Tam o esnada karşıda bir durak ve dolmuşa binmek üzere olan üç insan evladı gördüm. Yukarıdan beni izleyen köpeğe son bi bakış attıktan sonra adımlarımı aşırı hızlandırdım ve tam kalkmak üzere olan dolmuşun önüne atlayarak “Abi dur abi bokunu yiyim dur!!!” hareketi yaptım. Durdu. Dolmuşa bindim. Kan ter içindeydim. “Köpek mi kovaladı seni kardeş?” diye sordu adam. “Evet abi biraz öyle oldu” dedim. Sesim istemeden ağlamaklı çıkmıştı. Dolmuş kalabalıktı ve herkes bana gülümseyerek “Yia kıyamam tatlı salak şapşik şey” der gibi bakıyordu. Dolmuş yaklaşık bi beş dakikadır gidiyordu ve o ana kadar aklıma gelmeyen şu soruyu sormamla birlikte dolmuşta “pmfkfmfkf” şeklinde başlayan sessiz kahkahaların sebebi oldum:

- Bu arada bu dolmuş nereye gidiyordu abi ya?

Evet o göt korkusuyla (gerçek anlamda göt korkusuyla) dolmuşun nereye gittiğini sormak yeni aklıma gelmişti. Öğrendim ki dolmuş evimin tam tersi istikamette burdan teeee ebesinin amına böyle bayaaaaa bi gidiyordu yani. Dedim, bari metroya falan yakın bir yerde bırak sen beni abi oradan giderim ben. “Tamam gülüm” dedi, “ne kadar borcum kaptan?” dedim, “şu kadar” dedi, karizmayı daha fazla çizdirmek istemiyordum, yüzüme anlamsız bi ciddiyet geldi, yüzüme bi kere daha imalı imalı bakıp güleni sikecek gibi bakıyordum. O ciddiyetle cüzdana elimi attım, bi kaşım havada şak diye artistik bi hareketle cüzdanı açtım bi baktım..... Para yok. Şoföre “abi bu arada nakit yokmuş bende ya jsjahs” dememle birlikte dolmuştaki sessiz kahkahamsı gülücükler yerini hunharca atılan kapkahkahalara bıraktı. Ben de güldüm mecbur. Büttün o ciddiyetim gitti, komple koyverdim hayvan gibi güldüm. Şu düştüğüm hâlden bi ders çıkarın ve siz siz olun bilmediğiniz yerlerde yürümeyin. Dolmuşla, metroyla falan gidin valla, sokayım anına kıymetine. Bölkö dö böröz yövöşlömölö vö röhömözö böklömölöyöz hööööö. He amk he kalkık şeyiyle karabaş geldi bak ruh beklerken. Şoför de gülerek “tamam kardeşim sen boş ver parayı” dedi ve sağ olsun müsait bir yerde bıraktı. “Hayata dair gülümseten bir detay” daha “hay kaynanamı eşşekler siksin dedirten detaylar”a doğru evrilmişti böylece. Sokağıma vardım, pencere kenarına mevzilenen teyze silüetini de geçtikten sonra evimin kapısına geldim, anahtarı çevirip kapıyı açtım, gözüme kestirdiğim tekli koltuğun üzerine bi çuval gibi yığıldım.