Şamanizm’de beyaz kelebek görmek temiz niyetli ruhların koruyucu enerjilerini ve iyi haberlerinin habercisi olarak inanılır.

Antik Yunanca’da “psyche” ruh, kelebek ve nefes anlamına gelir. Mitolojide Eros’un ölümlü sevgilisi Psyche; yaşadığı zorlu süreçler ve ölümsüzlüğe erişmesiyle birlikte kelebek kanatlarıyla betimlenir.

İrlanda mitolojisinde de kelebekler ölen insanların ruhlarını temsil eder. Beyaz kelebeğe zarar vermenin büyük şanssızlık getireceğine, ölen kişinin ruhuna saygısızlık olacağına inanılır.

Beyaz kelebek görmenin bize iyi hissettirmesinin nedeni genel olarak bu inanışlardan süregelen şeylerdir. Kimimiz iyi haberlere ulaşacağına, hayatın düzene gireceğine, pozitif durumlar gerçekleşeceğine inanırken kimimiz ise belki de kaybettiğimiz bir yakınımızı, evcil hayvanımızı, bizim için önemli olup artık hayatımızda olmayan birisini hatırlarız.

Ben neredeyse her dışarıda zaman geçirdiğimde bir beyaz kelebek görünürüm. Görmekten kastım bana yaklaşmak istercesine etrafımda olmaları. Benim düşündüğüm ilk şey, iyi bir şey olacak. Ve hangi duygu durumun içerisinde olursam olayım hissettiğim şey huzur oluyor. Ama aklıma gelen tek şeyin ileriye dönük iyi bir şey olacağı. Hiç diğer taraftan bakmamışım. Kastettiğim şey bir ruhun bizi dolaylı yoldan ziyareti. Böyle şeylere pek takılmam, sürekli görmek bende sorgulama ihtiyacı hissettirdi.

Yılar önce kedimi ve köpeğimi kaybettim. Kedim artık evde kalmamaya başladığım zaman tekrar eve geldiğimde gitmişti. Hiçbir yerde bulamadım. Ben gidince o da evden gitmek istedi diye düşünüp kendimi duygusal çıkmazlara soktuğum çok oluyor. Yaşıyor mu onu bile bilmiyorum. Ondan sonra kedilere ilgim azaldı, hiçbirisi yerine gelemiyor. Ya da ben koyamıyorum, bilmiyorum. Köpeğim ise vefat etti, hastalanmıştı. Her gün okuldan geldiğimde beni karşılardı. Çok tatlı bir Golden’di. Ben eve gelince çok mutlu oluyordu. Ondan sonra bir daha köpek sahiplenmedik. İkisinin yeri bende çok ayrı. Ama onlar hiç anlaşamazdı, sürekli birbirlerine pati atarlardı. O halleri bile o kadar tatlıydı ki. Onları çok özlüyorum. Kedimin ismi aslan, erkek bir kediydi. Erkek kediler daha uysal oluyor diye biliyorum. Hiç beni tırmalamadı, ailem ve arkadaşlarıma yapmışlığı var ama. Köpeğimin ismi sarı, pek yaratıcı bir isim olmasa da ona yakışan bir ismi vardı.

Düşününce sanırım beyaz kelebeklerin artık onlar olduğuna inanacağım. Bu beni ileride iyi bir şey olacağı fikrinden daha çok motive ediyor. Böyle düşünmek daha çok huzurlu hissettirecek buna eminim. Kendimi mi kandırıyorum, ne fark eder. Sevgi karşılıklıdır, en az onların da benim kadar bana karşı sevgi dolu olduklarından şüphem yok. Evcil hayvan sahipleri mutlaka beni daha iyi anlayacaktır. Onlarla aranızda farklı bir bağ oluyor. Ben resimlerine sürekli bakıyorum. Hatırlıyorum, unutmuyorum. Ama bu beni üzecek şekilde değil de mutlu edecek, anıları yaşatacak şekilde oluyor. Anılar bitse de kötü değil iyi hissettirmeli.

Peki beyaz kelebekler sizin için ne ifade ediyor?

Hafızamızın bir insanı unutması üzerine yazılan makalelerin nerdeyse hepsinde aynı şeyi okuyoruz, önce seslerini unuturuz. Ve görsel şeyler daha zor unutulur.

Yani teoride böyle en azından.

Fakat hiçbir şey yapmadan oturduğum bir anda bir anım gözümün önüne geldi, sanki o anın ses kaydını almışız da onu dinlemişim gibi. Canlı ve net bir sesti. Eski erkek arkadaşımın sesi. O an çok garipsedim bu durumu. Düşündüm, ben böyle bilmiyordum. Her şeyden önce sesleri unutmaz mıydık? Yüzünü bile hatırlamıyorken sesini hatırlamıştım. Anladım ki duygular zihnin kurduğu kuralları yıkabiliyor.

Nörobilimci Hermann Ebbinghaus’un “Unutma Eğrisi” öğrendiğimiz bilgilerin zamanla nasıl silindiğini anlatır. Beynimiz işitsel bilgileri hızlı bir şekilde arka plana atar. Bu yüzden bizim için önemli olmayan, sıradan insanların seslerini zamanla net hatırlayamaz hale geliriz.

Öyleyse neden üzerinden çok zaman geçmiş bir anıyı o anı yaşıyormuşuz gibi duymaya başlarız?

Beynimizin duygusal hafıza merkezi amigdala, bilgileri kaydederken bize hissettirdiği duygularla birlikte kaydeder. Hafızamızdaki ses bir duyguyla birlikte kodlanmış. Bu Mutluluk, sevgi, güven veya derin bağ. Yani artık o ses normal bir bilgi değil, onun özel bir yeri var. Çünkü beynimiz onu korumak isteyecek.

O sesi bir anda hatırladığınızı sanırsınız. Aslında o an onu tetikleyen bir şey vardır. Dinlediğiniz bir melodinin frekansı, fark etmediğiniz bir arka plan gürültüsü, geçmişte yaşandığınız bir duygu olabilir.

Beyin, duygusal yoğunluğu yüksek anıları yeniden canlandırırken bunu eksiksiz yapar. Gördüklerimizin yanı sıra sesleri de. Ses unutulmamıştır, sadece bir köşede onu hatırlamamızı sağlayan duyguyusal etkeni bekliyordur.

Maya Angelo’ nun dediği gibi ; insanlar ne söylediğinizi veya ne yaptığınızı unutabilirler ama onlara nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar.

Bir insanın sesi hafızadan en hızlı silinen şey gibi görünse de, o sesin size hissettirdiği duygular derinse; zihin o sesi unutamaz, saklar. Ve hiç beklemediğiniz bir anda size fısıldar.

Çünkü zihin unutmanın formülünü yazsa da, kalp kendi arşivini tutmaya devam eder.