Ve sen eve o kadar odaklanacaksın ki fırını görmeyeceksin bile. Peki şu an yolun başındayken, evin yandığı için çok üzgünsün, görebiliyorum ama ya tüm düzenin oturduktan ve hayatını kurduktan sonra, yani demek istediğim yolun başında değil de en güzel kısmında evin yansaydı? Yine halledebilirdin ama sence de her şey daha zor olmaz mıydı?

Yani zamana ve şartlara o kadar odaklandın ki bunun seni belkide koruduğu ihtimalini hiç düşünmedin. Ayrıca fırının bozuk olduğunu görmen için yeterince şey yaşamadın mı? Belki de felaket olarak gördüğün şey, gelecekteki sana en güzel hediyeyi getirecektir. Belki de fırının şu an yanması, gelecekte seni ve en sevdiklerini koruyacaktır. O yüzden evi kurtarmanın yolu belkide sürekli büyük dertleri halletmeye çalışıp sonra ‘neden bunlar benim başıma geliyor’ diye sızlanıp durmaktansa önce fırından kurtulmaktır ..

Başlamayı bilmem; latifedir her cümlem.

İçimde kopan fırtınanın lodosunda boğulurum,

boğulurum, yine de alabora olan gemimi söyleyemem.

Bilirsin, bitirmeyi de sen seversin.

Kusarım, kan kusarım,

yine de dilime yaraşmaz adın.

Dudaklarından öpemedim,

bilmem sözün kadar yakar mı tadın.

Sesinden öptüm, ah o taptığım sesinden.

Bilirsin, silmem.

Silmem; sesin beni söylediğinden değil,

sesinde gömülüp çürüdüğümden.

Kana, toprağa karıştım bilirsin.

Bilirsin, ben seni severken bitaptım.

Kaybolup giden harabenin duvarıydın,

sen hep bana duvardın.

Küçük bir avucun duasıydın.

Bak, kalmadı elimde ne bir sen ne de bir benim.

Kaç kere öptün ele çalan gözlerimden?

Arayamam seni, anarım sevgilim.

Sessizce ağlarım, sessizce.

Bilirsin, ben hiç seslenemedim.

Çok diledim seni, bilirsin.

Sen benim denizimdin.

Berraktım; saf ve temiz.

Sen benim sahramdaki vahaymışsın.

Tanrımdın sevgilim; ah benim,

o gözlerinden her gece öptüğüm merhametsiz sevgilim.

Tanrım değil, sanrımmışsın.

Bir gecede ansızın kaybolanmışsın.

ben hiç ulaşamadım.

ulaşamadım, gelirim deyip dönmediğinden.

bilirsin, gitmedim başkasına bilirsin. Giderim deyipte başka tene değemediğimden.

bu kimsesizlik çukurundan da çıkamam ben.

Etrafıma ördüğüm duvar yıkıldı bir gecede başıma.

En sevdiğim karşımda bir yabancıydı,

aynaya baktığımda bambaşkaydı.

Anlatamam ben, süslü cümleler kuramam.

Bir başıma kalırım, yine de lal olur dilim, konuşamam.

Gözlerimden yaşlar aktığında bu kırgınlık göğsümü kaplamıştı.

Kan dolmuştu biçare yüreğim,

hiç kimsem yoktu, tek başınaydı bu aciz bedenim.

Koşarım da yetişemem.

Kendi kendime kurdum bu ben imparatorluğunu.

İhtimallerdi beni mahveden,

ihtilallerdi ben enkazını inşa eden.

Bilirsin, elaya çalan o hüzün dolu gözlerim

kapkara olur geçince adın.

Bir gece bir başıma sokakta buz kesmişti ellerim.

Bilirsin, ben hep bir başımaydım.

Sen beni yazardın, bak artık bir senim kalmadı.

Sevgilim, yardım et.

Anlatamam ben, sen duy içimdeki fırtınanın beni nasıl derbeder ettiğini.

Anlatamam sevgilim, yalvarırım duy

depremin nasıl beni yerle yeksan ettiğini.

Anlatamam ben,

yalvarırım duy kendimi hapsettiğim yalnızlığımın benliğime haykırışını.

Anlatamam ben,

avuçlarımda biriktiririm en sevdiklerimin açtığı yaraların kırıklarını.

Sevgilim, senin ihanetin keskindi babamın yüreğime sapladığı acıdan,

annemin yersiz korkularından.

Keskindi yokluğun, içimdeki her yarayı açandan.

Diledim, diledim ellerimde yakarışlarım.

Diledim, duysun Yaradan beni, buradan kurtarsın.

Diledim anlatabilmeyi.

Ama bilirsin, ben anlatamam.

1. duygularımı aşırıı uçlarda yaşarım. Kücük seylere aglarım , kücük seylere mutlu olurum

2.hicbir seyi kisisel algılamam. Bana iltifat mi ettin benden bagımsız iyi günündesindir. Bana kötü yorum mu attın akli dengen yerinde degildir

3.darlarım.

4. gec kalınmasına(hayati bir durum yoksa) tahammül edemem. Hicbir yere gec kalmam

5.Çok arkadaşım yok. Ben hayatımın main karakteriyim ve buraya yansıttıgım ben gercek benle aynı ama benim derdimi anlatabildigim arkadas sayım 1 elin parmagını gecmez. Düsünceliyim, deger veririm amk kalbimde temiz ama zor biriyim bence bu yüzden arkadasim cok yok

6.arkadaslar ben her seyi ertelerim. Ya bakın son gün degil son saat degil son saliseye kadar ertelerim

7.Alkol aldıgımda o geceye dair hicbir sey hatırlamıyorum. Kör kütük sarhos oluyorum ve bunun farkında olarak icmeye baslıyorum. Kendimi ucube gibi hissediyorum sarhosken ama basımın donmesi ve kactıgım tüm duygularla orda yüzlesmeyi baya seviyorum

8.yok olurum. Ben iyi hissetmiyorsam kimseye iyi gelemem ve öncelik benim o yüzden bazen mesajlara cevap vermek istemiyorsam vermem.

9. Kin tutamam, ya abi sifir anladınız mı kimseye karsı kin tutamamda degil tutmam ve bazen tutulmalı bence

10. mal insanlara tahammülüm yok(kime göre mal diyeceksiniz bana göre mal olan herkese iste) maldan kastım bombos bir zihin , sifir amac, zihniyeti kötü kalbi kötü ve mal yani dümdüz mal oldugunu düsünüyorsam tahammül etmeyi birak evire cevire dövmek isterim.

bu kadardı tskkürler.

Önünde bir kutu olduğunu düşün; büyük bir kutu. Açtıkça derine inip daha da açman gerekiyor. Katman katman… Ve sonunda yok olacaksın. Kim, sonunda yok olacağını bildiği kutuyu koşturarak açar? Kim çıkarmaz anın tadını? Ben “andayım” derken bile cümlelerim geçmişte kalırken ve zaman denen bu sanılgı zaten böylesine hızlı akarken bu koşturmaca niye?

Doğum günümde ortaokul arkadaşım bana bir kupa aldı. Pembe ve fiyonklu, benim tam zıttım bir kupa. Ama baktıkça yüzümde anlamsız bir gülümseme oluşuyor; sanki küçük ben, okulun bahçesinde arkadaşlarıyla basketbol oynuyor. Artık favori kupam var. Artık koşturduğum bir yer yok. Kahvelerimi yavaş yapıyorum.

Bir masa düşün; belki çok oturmayı istediğin, belki de sana o kadar da güzel gelmeyen bir masa. Ama gidene kadar koştun. O kadar koştun ki yolda sana dair ne varsa kaybettin, öylesine yoruldun. Masayı görmezsin bile. Mutlu hissedemezsin. Çünkü yoldaki çiçekleri ezdin geçtin. E, o zaman masadaki buketleri nasıl hayranlıkla seyredebilirsin ki?

Belki de sonunda değecek diye kendimizi avuturken kendimizden bir parçayı da kaybediyoruz. Kendimizi tüketip en sonunda mükemmel bir hayat bekliyoruz. Hayatı mükemmel gören senin gözlerin. Gözlerin görmüyorsa nasıl mükemmel diyebileceksin?

Hep mükemmel bir meslek, içten içe kaçtığım her şeyi kapatmak için hep mükemmel erkekleri aradım. Peki ya ben? Ben mükemmel miyim? Yoksa beni mükemmel olarak görecek kadar güzel gözleri olan bir erkeği mi dilemeliyim?

Çalışmak, çabalamak tabii ki lazım ama ortada mahvolacaksan bırak geç olsun, bırak güç olsun. Ama yolun sonunda elinde bir sen olsun.

bilirsin.

Benim yollarım sana çıkmaz.

Sen de elaya çalan gözlerimden öpemezsin, bilirim.

Bilirim artık sarılmaz bana sesin,

anlatmaz beni melodin, bilirim.

Uyandığımda daldığım sen rüyasından

arardım seni.

Uyandığımda bu aşk sanılgısından

anardım seni.

Ah benim sevgilim,

sana getirdim avuçlarımda kırıklarımı.

Ah benim sevgilim,

bilirsin seni dileyerek kapadım fallarımı.

Ah benim sevgilim,

artık biraz daha uzağız benliğimde.

Kendimi sildim, yan yana olamazdık sana ithaf belleğimde.

Ah benim sevgilim,

tüm ihtimaller uzakken

bilerek düşerdim bu aşk denen illete.

Varlığın bile tuzakken

bilirsin sığınırdım sesine.

Bilirsin ben beceremem, gözlerim dolar hemen.

Uykum gelir, bilirsin yine kapatamam şarkımızı dinlemeden.

Bilirsin çok konuşurum ben,

dinlersin, bilirim.

Bilirim bambaşka ihtimallerde benimdin.

Bilirim ihtilallerin senin de canını yakardı.

Tutamazdın yüreğinde, yine de silinirdim; içinden akardım, bilirim.

Bilirim de gidemem.

Ah benim sevgilim, seni de öpemem.

Ellerinde tuttuğun, sevmeye çalıştığın küçük serçe,

sıktın, öldürdün geleceğin kaygısından.

Yine de yaşat diye bekledi sevda yanılgısından.

Ah benim sevgilim,

önceden ablam bana masallar anlatırdı.

Şimdi ben sen masalını anlatıyorum ona bir mezar başında.

Nasıl güzel olduğunu anlatıyorum gözlerinin,

nasıl güzel olduğunu anlatıyorum bizim, her şeyin en başında.

Yeni bir son yazıyorum bize,

bir evin içinde çiziyorum bazen bizi.

Masal işte.

Bilirsin sevgilim, bize uzak mutlu sonlar.

Bilirim zaten sevgilim, sen açtırdığın çiçekleri öldürmeden gidemezsin.

Yine de affetmeye çalışırım seni,

bilirsin ben kin tutamam.

Seni de tutamadım işte, bilirsin.

Ben sevince seni, sensizlik felaketim olurdu.

Dinim olurdun, dilim olurdun.

Ben konuşurken uzun uzun kahve gözlerin canlanırdı zihnimin en ücra, en kuytu köşesinde.

Ben sevince seni, çiçekler bir başka açardı.

Sanki yaseminler, zambaklar bir olup bana inat sen kokardı.

O güzel sesin dönerdi pikapta

ve ben sen plağını takardım inatla.

Vedalar zordur bilirsin.

Ben seni bin gece terk ederim,

uzun uzun ederim sana vedaları.

Bilirim sen görmezsin, bilirim görsen de içine işlemez sözlerim.

Döndüğümde sana bilirsin,

ben yine seni öyle çok severim.

Bu sevgi kırgınlık olur, büyür içimde.

Bir seni affedemez berrak kalbim.

Ben sevince seni çok uzaklardan öperim.

Sanki mesafeler yok olur da koynunda uyurum.

Hiç sesimi çıkarmam bilirim,

bilirim bunalırsan terk edersin.

Bilirim sen vedaları sevmezsin,

sessizce gidersin.

Yavaşça çekersin kapıyı uyanmayayım diye.

Uyanıktım hep sen giderken.

Bilirdim bağırırsam sana yaralarsın,

öpüp de gidemezsin.

Bilirim sevgilim, bilirim,

korku denen o canavarın elinden alamam seni.

Sen öpmeyi bile bilmezsin benim yaralı sevgilim.

Seni acılarından öpmemişler, ben bilirim.

Ben öpecektim, sırtımdaki sen yarasından sızdı her şeyim.

Ben sevince seni yanardı canım.

Sanki tüm yaşlar birleşirdi, adınla akardı.

Ben sessizce gelirdim kapına, çalmaya korkardım.

Bilirdim çalarsam kapıda kalırdım.

Ben sevince seni sesin en güzel melodi olurdu ruhuma.

Uyurdum sesinle, uyuyamasam koynunda bile.

Sarılırdı sevgilim sesin bana.

Gözlerimden yaşlar aktığında ve gördüğümde bir başkasını yanında,

yalvardım sevgilim, yalvardım tanrıya.

Ya alacaktı canımı ya da unutturacaktı seni bana.

Ben sevince seni kuşlar bile adınla öterdi.

Adını söylemeyi benim gibi severdi onlar da.

Ruhumun kırıklarından sızdığında

sevmeye utanırdım seni ama anlardım sevgilim, anlardım.

Seni gözlerinden öpüp uğurlardım.

Gitme demedin hiç sevgilim,

kal demedin.

Ben sevince seni vedalar uzardı.

Her gece yeni bir veda anılarımızdan çalardı.

Unuttun mu sevgilim kaç gece öpüştük seninle?

Bir oda vardı ruhumun kuytularında.

Kaç gece küçük bir çocuk bisikletiyle dolaştı oralarda.

Ben sevince seni kahve gözlerin falım olurdu.

Benim gözlerim senin sözlerinde ela olurdu.

Hoşuma giderdi, şımarırdım.

Yeşillerim toprağında filizlenirdi, sarılarım ışık olurdu.

Ben seni tek bir kelimeye hiç sığdıramadım

sen de hiç merak edip de sormadın.

Sorsaydın sevgilim derdim sana,

benim gururunun altında ezildiğim sevgilim, yıktığı hayallerimin enkazında bile sevdigim sevgilim.

Sevgilim;

Sen benim gerçekten sevgilim oldun.

Yıldızlar yol göstericidir derler.

Avuçlarımda yıldızlar kaldı sevgilim,

onları vereyim, gideceğim.

Gel benim güçlü sevgilim, seni bu gecede göğsümde dinlendireceğim.

Ben sevince seni gülüşümde bile gizlenirdin.

Ya da bilmem, belki de seni anlatırken çıkardı kahkahalarım.

Kısılırdı o küçük gözlerim, gör isterdim beni,

gör isterdim sadece.

Öpme yine sevgilim, senin dikenlidir dilin.

Öperken de kesersin.

Ben bir kez gideceğim ama bin kez sevdim seni.

Şiir oldun sevgilim, var mı ötesi?

Sevilmediğimi hissettiğimde kaçmaya başladım önce. Sanırım hayatım boyunca birini suçlamak, bir alışkanlığa, bir aşka, bir adama sığınmak yeni ihtimallerden daha kolay oldu. Tam “bu alışkanlığı bırakayım artık, güzelce seveyim” dedim ve bilin bakalım ne oldu? Kaçtım. Yaşanabilecek her şeyden kaçtım ve içime kapandım.

Sanırım bundan sonra bir sakinlik geldi bana. Sevdiğim herkese ben hep bir oda ayırdım kalbimde. Onlar artık gitmek isteyince odayı boş görmek, onların yokluğunu hatırlattı bana. Kilitleyip çıkamadım. Odayı kilitleyemedikçe ben odada takılı kaldım. Artık o oda tek bir kişiye ait değil. Bazen bazı insanlar kitap değil, birkaç cümle oluyor hayatımda. Odayı boşaltıyorum. Bazen bir ay, bazen bir hafta sürüyor; bazen ağlayarak, bazen gülerek ve sevildiğimi bilerek boşaltıyorum o odayı. Bu sakinleştirdi sanırım beni.

Kaçmamın sebebi korkum mu yoksa geçmişe özlemim mi, hiçbir zaman tam anlamıyla bilemeyeceğim. Ama ne olursa olsun hayatımı, beni ben olduğum için seven insanlarla sürdüreceğim. Sevdiğim insanları hayatıma bir iple bağladım; kimisini daha sıkı, kimisini daha özenli. Hep başkalarına uğraştım. Bilin bakalım kim düştü? Ben.

Onları o kadar çok sevdim ki, onları ne kadar seversem onların da beni o kadar seveceğini sandım. Yara aldıkça yaralarımı saramadım. Yaralarımı saramadıkça yara aldığım kapıyı çaldım. Yarayı açan öper mi hiç? Daha çok yara aldıkça kaçmaya başladım. Her ihtimalden, her şehirden, düşlerden bile kaçtım. En sonunda sadece kendime varabildim.

Peki ya değiştiremediklerimiz?

Siz birisi için tamamen değişir miydiniz? Sabahları koşmaya gitmeyi sevdiğinizi düşünelim, size çok huzur veriyor; birisi için huzurunuzdan ya da dininizden, belki de dilinizden vazgeçer miydiniz? Kısacası birisi için radikal değişiklikler alır mıydınız? 18 yaşındaysanız belki. Peki ya yıllarca aynı şeyleri benimseyip sırf aşk ya da sevgi adı altında birisi istiyor diye tüm hayatınızı, tüm görüşlerinizi değiştirir miydiniz? Eğer değiştiyseniz tebrik ederim; artık sadece insanların size olan saygısını değil, benliğinizi de kaybettiniz. Aileniz değişmeyecek ve siz onları değiştirmeye harcadığınız çabayı kendinizi değiştirip geliştirmeye harcamadığınız sürece, siz de sadece mutsuz ve her şeyden şikayet eden insanlar olarak değişime kilometrelerce uzaklarda olacaksınız.

Bugün birisi bana “hayatımı seninkiyle değiştirmeyi isterdim” dedi. Aslında istediği şey benim hayatım değildi; benim gibi kendisine zaman ayırmayı istiyordu. Ona çoğu zaman sabahlara kadar proje yapmayı ve sonucunda koca bir hayal kırıklığıyla eve dönmeyi isteyip istemediğini sordum. Peki ya bu tempoya rağmen işe gitmeyi de mi istersin? Yoksa yemek yediğin zaman saatlerce ağlamayı? “Gerçek aşkı buldum” dediğin an terk edilmeyi?

Sosyal medyada gördüğünüz, ben dahil, hiçbir hayat gerçekten kusursuz ve bu kadar sağlıklı değil. Ailem şöyle düşünüyor, bu arkadaşım bunu yapıyor, sevgilim bunu… Bir dur, nefes al ve içinde bulunduğun durumu düşün; saatlerce, belki de günlerce düşün. Onun senin hayatın olduğunu kabullen, onları kabullen ve kendin için çabalamaya başla. Ağaçların bir günde büyüdüğünü gördün mü? Çiçeklerin bir günde açtığını? Her sefanın bir cefası vardır. Sadece senin için değil, hepimiz için.

Kendini başkalarıyla kıyasladığında ya da sürekli söylendiğinde bunların hepsi tek bir kapıya çıkar: kabullenememek.

Kilolu olduğunu kabullenemezsen kilo veremezsin.

Aileni olduğu gibi kabullenmezsen onları görmezden gelip kendin için emek veremezsin.

Çok sevsen bile bir insanın sinirli olduğunu kabullenemezsen sürekli kişisel algılayıp kendini mahvedersin.

Başkasının senden çok emek vermiş olabileceğini kabullenemezsen kendini başkalarıyla kıyaslayıp duran kıskanç biri olursun.

Bir hayvan sahiplenmeyi düşünüp, belki de bir bitkiye her neyse ona emek ve sevgi vermeyi, büyütmeyi düşünüyorsun da kendine mi sevgin yetmedi? Seni büyütecek biri olmadığını kabullenmezsen büyüyemezsin.

O yüzden kabullenin.

Kabullenin ki mevcut durumu değiştirebilin.

Olan oldu; isyan da etsen, nefret de etsen oldu.

Siz doğru ışığı, doğru sevgiyi ve doğru emeği verseniz bile sizden bağımsız binlerce sebep yüzünden, hatta bazen ağacın yeşermek istememesinden ötürü; kısacası her emek karşılığını bulmaz ve ne kadar emek verirsen o kadar başarılı olmazsın.

2. Bazen istemediğin, beklemediğin sonuçlar seni sen yapar.

3. Az insan çok huzur değildir.

İnsan sosyal bir varlıktır. Herkesle dost olunmamalı ancak çok insan tanımak ve çevrenin kalabalık olması gereklidir. Tabiki bu herkesi aynı noktaya koyacağın anlamına gelmez.

4. Sizinle yakın olduğunu iddia edip sizi sevmeyen veya sevmediğiniz biriyle yakın olan ve sizinle ilgili sorunlarından, yada size dair seylerden bahseden insanlar sizinle o kadar da yakın değildir.

5. Sürekli kendini anlatan ve sürekli mağdur rolündeki erkekler veya kadınlar sizden soğuyorum.

6. Kimseye duygularını açmamalısın.

İnsan doğası gereği, kimine doğru kimine yanlış gelse de kendini seçme eğilimindedir. O yüzden günü gelince herkes “sen zaten böylesin” diye sizi yargılayacak potansiyele sahiptir. Maskeli olmayı öğrenmek ve bazen iki yüzlü olmak gerekir.

7. Çember sistemi.

Terapistim bana herkesin bir çemberi olduğundan bahsetmişti. Giderek daralan bir çember ve bir noktada sadece biz ve bize dair özel olması gereken; düşünce ve anılar gibi. Bir noktada o çemberle, kendinle oturup sohbet edebilecek kadar kendini sevmelisin.

8. Enerjini kendine çekersen doğru şeyleri çekersin.

9. Şarkıların ve şiirlerin dili vardır. Her anının bir sembolü olmaz ama sembolü olan anılar unutulmaz; sadece gördüğümüzde ya da anıldığında aynı hissi vermez.

10. Şaka adı altında yapılan saygısızlıklara tepki koyulmalıdır.

11. Hiçbir şey taparcasına sevmeye layık değildir.

Son olaylarda da görüldüğü üzere herhangi bir ünlü ya da tanınmış kişiler bu sevgiye layık değil. Ne olursa olsun o da bir insan. Dinlediğimiz şarkıcılar bile hakkında bir sürü bilmediğimiz bilgiye sahip. O yüzden herkesin karanlık bir tarafı vardır. Yaptığı işi sev yeter; adamın ya da kadının yedi ceddini araştırıp ona tapmak hiçbir işe yaramayacak.

12. Kendini başkalarıyla kıyaslamak.

Kimse sen değil ve senin içinde bulunduğun şartlara sahip değil. “O yapmıştı, o yokken de yapmıştı.” Tamam, onda o irade, o disiplin varmış; o yaptı diye sen yapmak zorunda mısın? Ayrıca sonuç olarak yapamamışsın. Artık kendine gel ve çözüm odaklı ol. Ama “o yapmıştı” demek ne işe yarayacak? “Ama o daha iyi yapmış, helal olsun; ben buyum ve bir dahakine bir başkası için değil kendimi daha iyi hissetmek için bende elimden geleni yapacağım ” de, geç.

13. Yeme bozukluğu.

“Sizin aslında bedenin çok güzel” demeniz karşı taraf için hiçbir şey ifade etmiyor.

14. Bazen bazı insanlar sizin fikirlerinizi değil, onları dinlemenizi isterler. O yüzden sadece sarılın ve dinleyin.

15. Bahaneler sizi öne değil, geriye taşır.

“Yapacaktım, arayacaktım, hastaydım…” Tamam, bunlar gerçek olabilir ve yapamamış olabilirsin ama durumu telafi edebilirdin. Hiçbir şey senin yapmadığın gerçeğini değiştirmeyecek ve bazen insan kendini kandırmamalı. Evet yapmadım, ama düzelteceğim diyebilmeli.

Peki ya ne zaman hediye paketi oluruz? Ne zaman hediyesinizdir inanın bilmiyorum ama eğer birisi için gerçekten değerli değilseniz tüm yolculuk onun için ip olursunuz. Önemsiz bir detay, neden mahvettim demez. Gözyaşlarınız onun yüreğinden akmaz. Sizi kırdığında içi sızlamaz. Ayrılıklar sevdaya dahil midir bilemem ama sizin bir elmas kadar güzel bir ruhunuz olması, demek istediğim hediye olacak kadar iyi, mükemmel veya güzel olmanız herkes için hediye olacağı anlamına gelmez. Ve herkes de sizin hediyeniz olamaz. Dünyada 8 milyar insan var. Elbet birisi sizin hediyeniz olacaktır, peki olmazsa? Olmazsa ne olabilir, siz kendinizin en değerli hediyesi olamaz mısınız? Aşk o kadar da gerekli mi? Aynaya bakın; katiller, merhametsizler ve dahası… Onlarca insan içinde ne kadar hata yaparsanız yapın hep işin özünde iyi olmaya çalışıyorsanız ve yüreğiniz acı çekiyorsa siz zaten hediyesiniz. Kimsenin sizi istememesi bunu değiştirir mi? Herkes aynı hediyeyi ister mi? Kimimiz masum bir çocuğun hep hasretle baktığı bisikleti olmak isteriz. Kimimiz küçük bir kız çocuğunun yaralarını öpmek. Kimin kimi ne kadar seveceğini biz seçemeyiz.

Bir gün bir arkadaşımla otururken bana çok âşık oldum dedi. Onun için sevinemedim çünkü çok âşık olduk diyemedi. Biz her şeyi hallederiz demedi. Ona sarıldım ve tüm seslerim sustu diyemedi. Sadece çok âşık oldum ve bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum dedi. Onun hislerinden emin değildi. Sevgisinden emin değildi ve ona korkularının sorumluluğunu yüklemek istemiyordu. Onun için hediye mi emin değildi ama onun kendisinin alabileceği en güzel hediye olduğunu hissediyordu. Dünyanın öbür ucunda ve bunu istemiyorum diyebildi sadece. Gözlerim doldu ve onu tüm hücrelerimle anladım. İçinde o gücü bulamamıştı, ip olmaktan öyle korkuyordu ki, onu kaybetmekten o kadar korkuyordu ki. İki hafta sonra evlenecekler. Çünkü birbirleri için hediyeydiler ve buna sahip çıktılar ve risk aldılar. Doğru kişide ip olmazsınız, bazı durumlar ip olur. Mesafeler, korkular, kaygılar ip olur ve onları kesersiniz.

Daha önce inancınızı kaybetmiş ve defalarca hüsrana uğramış olabilirsiniz, peki bu herkesin aynı olduğu için bir kanıt mı? Sonuçta klon değiliz. Hepimizin bir kopyası yok, parmak izlerimizden kalp izimize kadar hepimiz farklıyız. Bazen ipi bizim kesmemiz gerekir. İnanın bazen hediyeye ulaşamamak başkasının ipi olmaktan daha çok acıtacaktır.

Ve bir gün o bana şarkı yazmayı bırakacak. Benim adıma, benim gözlerime sahip birini gördüğünde dalacağı bir mazimiz kalmayacak. Ve bir gün ansızın o melodiyi duyduğumda zihnimde sözleri onun sesiyle dönmeyecek. Büyüdüğümü bilmeyecek ve gözlerim dolduğunda silmeyecek. İnanın onu hayatında hiç kimse bir daha bu kadar sevmeyecek.

Bazı insanlar hayatınızda her zaman yaralarınızın yerlerini ezbere dahi bilse öpmeyecek. Hayat bazen böyledir. Kendi yaranızı öpmeniz ya da o yarayı sadece görmezden gelebilmeniz gerekecek.

Sen nasıl başa çıkıyorsun diye sordu terapistim. Sen neden bu acıya bu kadar sahip çıkıyorsun? Ondan bana kalan tek şey aylar boyunca acı oldu, hüzün oldu, dinim oldu, dilim oldu. Ben bu acıya onun için tutundum ama o bunu göremeyecek kadar korkak ve aciz oldu. Bu beni kötü ya da değersiz yapar mı? Kalbimdeki merhameti ve berraklığı siler atar mı?

Kendinizi sevmekten ve inanmaktan korkmayın. Tabii ki siz benim gibi körü körüne inanmayın, bir pay bırakın ama hayat zaten bu kadar kötülükle doluyken bu kadar karamsar olmak sizi kurtaracak mı? Siz kendinizin kahramanı olmadığınız sürece süpermeniniz gelmeyecek.

Öpmedin mi uzaktan, elaya çalan gözlerimi?

Ah, o toprak gözlerin… Öyle ezberledim ki senin coğrafyanı, nasıl da özledim en derinimde nüfuz olan adını.

Sanki sokağındım, sana çıkamayan.

Sanki dinindim, hiç anılmayan.

Sanki sözündüm, şarkında hapsolan.

Sanki bir hiçtim, sadece senin uğrunda mahvolan.

Bilmezsin sevgili, içimde kopardığın çiçekleri.

Senin depreminde yıkılan hayallerimi.

Ablamın kanını bilmezsin ellerindeki.

Bilmezsin sevgili, seni kaç heceye sakladığımı.

Kendimi de sende bıraktığımı.

Ne beni öldüren fırtınamı ne de fıtratımı…

Hayal kırıklığım, sana o günkü son bakışımdı.

Senin ayazın, en sert kışımdı.

Seninle açardım aşk orucunu,

Göğsünde uyurdum, bilmezdim sonucunu.

Ah benim yakışıklım, öldüm de gömmedin mi?

Ah benim yakışıklım, haykırdım da dönmedin mi?

Ah benim yakışıklım, beni hiç sevemedin mi?

Ah benim yakışıklım, seni sığdıramam; içimden taşarsın.

Ne zaman duysam adını, yaram olur, kanarsın.

Ne zaman görsem dalarım düne; ben olur, damarlarımda bile sen akarsın.

Sevgilim; gözlerim yıkıyor içimde kurduğun imparatorluğu.

Yıkıyorum yaşlarla, gerçek yüzüne kör olan sen maskesini.

Sızlıyor içim bazen, acıyor sen yarası.

Yine gelirsin rüyama bir gece yarısı.

Saplanır en derinime bir sen ağrısı.

Seni çok sevdi başının belası.

Bebeğime;

Dinlemez gönül, anar seni; sessizce bir şarkıda yaşar seni.

Özlersen de çalma kapımı, istesem yine dönemem sana sırtımı.

Berrak olan denizin kanla doldu.

Küçük sevgilinin gözleri yaşla doldu.

O gece, o sokakta, avucumda soğuktan gözyaşlarım dondu.

Bana yazdığın şarkıda nefesindim.

Bildiğim tek dil, inandığım tek dinimdin.

Benim küçük sevgilim, sakalların uzamış; olmuşsun yabancı.

Gözlerinde göremedim adını.

Toprağında filizlenen yeşillerim,

Kuraklığında can verdi ve sessizce senden silindim.

Bu ne bir aşk mektubu ne bir veda…

Anısın sadece değilsin, ruhuma bir veba.

Öptüm acı kahve gözlerini,

Bilemezdim hatrının kırk yıl değil, bir ömür süreceğini.

İçimdeki bu sıkışmış, anlamsız hissi tanıyamıyorum ama o hissi tanımaya çalışırken kendimden uzaklaşıyorum. Sanırım kimsenin beni ben olduğum için, kaygılarımla, belki ufak şeylere alınmamla sevmeyeceğini kabullendim. Belki bir gün bir yerde beni zor özelliklerimle sevebilecek birisi vardır ve sadece doğru zamanı bekliyordur. Yine de bazen ansızın gözlerim doluyor ve sadece birisine sarılıp ağlamayı istiyorum. Bu yaşların annemin kucağına akmayacağını biliyorum. Kendimi sarıp sarmalayabilmeyi deniyorum ve bunun için çalışıyorum. Yine de insan bazen yenilmek istiyor. Birisi bu sessiz çığlığı birisi istiyor. Bence sevgi koşulsuz olmalı. Ben her zaman sevdiğim insanları koşulsuz seven biri olacağım.

öyle bir acı kahveydi ki gözlerin

öpsem kırk yıl değil, bir ömür kalırdı hatrın

yalvarırım bu son olsun, silinsin içimden varlığın

bu kötülük mü senin fıtratın

ah benim küçük sevgilim

çok uzaklardan her gece öptüğüm,

kendimi de benliğine gömdüğüm küçük sevgilim

sesinde kendimi gizlediğim

sen ki benim en derinimdeki izlerim

söyle nasıl seni başkasıyla izlerim?

doğum günü bugün

söyle ne önemi var söylemediğin sözün

hayat hiç ummadığımız bir felakete sürükledi bizi

sordu, hiç böylesine sevilir mi?

her gece tanrıdan acizce dilenir mi?

unutamam içimde yerin baki

unutma dedim kendime, içinde ki kan akıtan sözleri

tek portredir çizdiğim o acı kahve gözleri

rüsva hissettiğim en büyük yaradır

beni mahveden bir ben, bir de yardır.

bak saat kaç olmuş, yine uyuyamıyorum.

kalemime sığınıyorum, seni anlatırken kağıdımdan bile utanıyorum

her bir gözyaşımla seni bu satırlara akıtarak bırakıyorum

içimde inşaa olan imparatorluğu  yıkıyorum

gerçeği fark ettiğimde biraz olsun büyüyorum.

harabe bir ev gibiyim

bazen sığındığın, bazen yıktığın

herkesi seven kalbine bir beni mi sığdıramadın?

onu seçtiğin o gece sanki sırattaydım

sen ki nehrimdin, kanla dolan

dicleydim de fıratımdın

sanki senliğindim uğruna hapsolan

sen değil miydin içimden aşkla taşan?

Eğer birini çok severseniz, okyanusun büyüklüğünün sizin için bir önemi yoktur. Balıklar da tek bir balığın peşinde averedir, belki de onları da okyanusun derinliğinden kurtaran sevgidir.

bazen okyanus kendi yangınını söndüremeyebilir ve cayır cayır yanarken görebilirsin. Ama bir daha seni severken beni asla göremeyeceksin.

ki sen sevgilim en derinimdeki nüfuzumdun

gönlümün tek nüfusuydun

varlığım olmuş, aldığım nefeste bile ciğerime dolmuştun

yaralarıma dokunmuş, tam öpecekken yine vurmuştun.

sanki kendinle kavgalıydın, iki farklı kişi olmuştun.

ansızın bir gece uyku semesi sana seni anlatırken mahmur mahmur

ne anlatıyorsun tatlı tatlı acaba diye sormuştun

bak sevgilim, hikayede tek bir kişi mağdur

artık kalbindeki kötülüğü yıkayamaz, bırak gözyaşlarımı tüm şehre yağsa yağmur.

doğumun her şeyin başlangıcıydı

bir zamanlar her şeyim olan bir yabancıydı

artık uyanma vakti diye sesinle uyandığım kabusumun başrolüydün

her gece uyutmayan aynı rüya, ellerinle ablamı öldürmüştün

bugün senin hem doğum hem de ölüm günün

kutla sevgilim var oluşunu ve senden gidip sessizce kayboluşumu…

Kasım’ın sonları… Ya kafayı yiyorum ya da iyileşiyorum.

Zambaklar… Ellerinde simsiyah gözleri olan küçük oğlumun. İsmi belli değil ama saçları dağınık aynı babasının ki gibi. Koşturuyoruz uzaktan izliyor biri bizi. yeni uyanmış yüzünde yastığımız izi… Geç kalmış yine ; hava soğuk uyanmak istememiş kollarımda huzurlu , manzarayı sevmiş bak bu sefer bize ihanet etmemiş , ne benden ne de anılarımızdan gitmemiş…

Hissettirebilmeyi isterdim sana Nare.

Nare’yi seviyorum.

“Hayır, sen de Nare’yi sevmiyorsun.”

Nare senin sevmediğin şeylerin ta kendisi.

“Ha tamam o zaman.”

İsyan etmedi, inkâr etmedi. “Saçmalama, seni seviyorum,” demedi. Suskunluğum için yalvardın.

Sen hep yalandın.

Ve ben uğruna yanandım.

Ak su gibi dedin bize armağan ettiğin ve şimdi bir hiç olan şarkımızda. Ateş kadar yakıcı güzellikteki kadın demek Nare…

seni sevmiyorum.

sustum

çok konuşuyorsun.

senden başka kimsem kalmadı

iyi değilsin duş al

kan kusuyorum.

kızmadı, her şeye kızardı sustu. endişelenmedi

aferin

16.07 saat 03.02

“Balık denizde nasıl boğulur?

Ne renk bir balık?”

“Antrasit.”

“05.05—Doğdun mu?”

“Sol : güneş kadar parlak; karanlığının tek ışık kaynağı.”

“Vira?”

“Aşkın içindeki tek gerçek.”

Sen duygusal olanı yaşamadın. Ben de bu zamana kadar duygusal olanı yaşadım; bir sik göremedim doğal olarak. Mantıksal bakıyorum artık.

O zaman anlamamıştım seni , artık anlıyorum.

hiç mi yanmaz canın?

söyle nasıl yakar yokluğun

başkasına sinmişken kokun

her kalpte sevilmezsin

yar edeyim deme sen yara etmeyi bilirsin.

Hayat bazen böyledir.

Artık canımı acıtmıyor bazı şeyler, uğruna hiç oldum sevgilim. Yandımda kül oldum. Senin rüzgarında savruldum. Bak şimdi iyileşmeye çalışıyorum, sarvulan küllerimi toplayıp yeniden bir ben inşaa ediyorum.

Sizin için önemli bir paket geldiğini düşünün. Çok sıkı bağlanmış bir paket. Eğer ipleri açamıyorsanız, ipin ne kadar güzel olduğunu umursamadan ipi kesersiniz. Sonrasında belki bir kere, eğer düşünceli bir gününüzdeyseniz iki kere ipi kestiğiniz için pişman olursunuz. Peki ya sonra? İpi geri birleştirmek saçma gelir muhtemelen. Neden uğraşasınız? İşiniz bitti ve çöpe attınız.

Bazen insanların hayatlarında sadece bir ip olursunuz. Duygularınız ise her zaman kördüğüm.

“Neden senin yazıların?” sorusuna cevap veremem. Çünkü yazılarımı çok fazla kişinin okuması benim için hiçbir anlam ifade etmeyecek; ben hep tek bir kişiye ulaşmak istedim. Başaramadım ve kaybettim.

Hiçbir zaman aynadaki harabe görüntüye anlam veremedim. Kaybım o kadar sarstı ki hiçbir kazancımla ilgilenmedim. Kendimi tanıtmam gerekirse, bir gün ablamla otururken bana “İçinde ne olursa olsun, sevdiklerine sahip çıkabilecek gücün ve saflığın var.” demişti. Ablamı kaybettiğimde gözümden bir damla yaş akmamıştı. Aksine, anne ve babasını ne kadar özlediğini bildiğim için beni bıraktığı için kırılmamıştım. Sen kimi özledin?

Zaten seni tanıyormuş gibi hissettim. Sanki yeni uyanmışsın, dağınık saçların, bana bakan siyah gözlerin… Toprağında filizlenmiş bir ormandı yeşili gözlerimin. Ellerini hissettim, sanki hiç gitmemişsin gibi. Bana sarılmışsın, sanki acımı almak ister gibi. Üzüntünü hissettim, sanki beni sevmişsin gibi. Ruhunu hissettim, sanki bu ayrılık canını acıtmış gibi. Gidişini hatırladım, sanki unutmuş gibi. Sözlerini hatırladım, sanki nefesim kesilmemiş gibi. Engelleri hatırladım, sanki kırılmamış gibi. Hayalleri hatırladım, sanki başrolü biz değilmişiz gibi. Olmamam gerektiğini hatırladım, sanki âşıkmış gibi.

Ya da farklı bir şekilde, farklı bir yerde; böyle salak saçma ortamların dışında tanışsaydık…

Döndür ibreyi tersine.

Her zamanki gibi alıyorum kahveyi. Karşımda gözlerinin acı kahvesi. Kalbindeki nefreti yıkar mı gözyaşlarım? Sarıldım. Bedenin ruhun kadar kokar mı huzur? Yanında uyudum. Konuştum, sabaha kadar sesimle uyudun. Sever miydin bu sefer sesimi? Söyledin. Konusu olur mu elaya çalan gözlerim? Ağladım. Bu sefer sızlar mıydı için? Senden önce seni sevdim. Kalbimde bir oda ayırdım, küçük bir çocuğa bisiklet aldım. Sakladım onu, sardım tüm yaralarını. O kadar kaybettim ki kendimi, gözleri yaşlı benliğimi. Uyan, uyanma vakti.

Uyandım rüyadan kan ter içinde; ellerindeki kan kimin?

13.06

Tanrı değil midir duyguları alan?

Bir kula acizce yalvartan…

Hayal kırıklığı değil mi sayende

Bu açtığın yaralar? Bak, yabancıda değil narende…

Uyan, uyanma vakti.

Küçük bir ana hapsetmişsin kendini, derinliğin içindeki küçük bir balık gibi. Okyanusun büyüklüğü ne fark eder?

Uyan, uyanma vakti.

Benim aksime hayat aslında senin için daha yeni başlıyor.

Günlerde gidişin,

Kırgınlığım başkasını hayatına dahil edişin,

Saatlerden sevgisizliğin,

Arkada en güzel melodim: sesin…

Uyan Nare, uyanma vakti.

Uyanma nare , uyu kalbinde masumiyetinin içinde. Bak kalmadın en sevdiğinin içinde; Dolduğunda gözlerin maziyle , kırgınlığımı kelimelere dökemedim. Kabuslara ilaç olan sesin şimdi zehirden de keskin..

Bazı şeylerin olması gerek.

“Seninle cennette bile görüşmem” dedim. Bilmez misin? Sesin cehennemden gelse cenneti terk ederim. Tanrı karşıma, sordum: “Bu adama bu sevgi reva mı?” Her seferinde kırılan kalbim heba, hak ettiğim veda mı?

Karşımda bir kadın; kırgınlığın nefesini kestiğinde anlarsın.

Yine de yanında kalır, seninle ağlar, seninle yanardım.

Yanında bir kadın,

‘Eğer yanımda olsaydın Zeynep, inan her şey bambaşka olurdu.Emin ol, sevildiğini hissederdin.’

Kollarımda değil, kalbimde uyuttum seni. Dudaklarından değil, sesinden öptüm seni. Yanımda değil, yarınımda gördüm seni. İçimde kaç gece veda ettim sana. Her sabah yine kapında, kaç hece anlattım sana.

Bazen önemli olan dinlemek değil, anlamakmış. Ne önemi var? Kalk artık daldığın rüyadan. Karşındaki ne sol ne vira, ne yar ne yara. Bambaşka bir adam. Paramparça kalbin sebebi; bak, gurur duyduğun harabe eserin.

Sen, benim her şeyim olmuş bir yabancıdan fazlası değilsin.

Nasıl bu kadar berrak su? Boğulmak üzere , kurtaranda benim çırpınında, en garibi bak yansımaya beni boğan su da benim.

Karşımdaki adamı tanıdığımı sandım.

Kalbinde kendimi gördüm sandım. Rüyadan uyandım ve yazdım. Kâğıdımdaki son söz her zaman gözlerin. Nereden bilebilirdik bak en derinimdeki yaralar senin: aynı park, bak aynı sahne; sergiledin oyununu beni her sevdiğini söylediğinde. Senin gözlerin bana siyah , olmuşsun onun gök mavisi nasıl acıtır hiç benim olmamış birinin gidişi?

Karşımda bir adam uzatmış ellerini, unutturmak istiyor bana geçmişi. Hangi söz, hangi sevgili unutturabilir en masum hisleri? Seni sana anlatır her heceye seni koyardım. Beni yine bırakır el yerine koyardın. Yine de ellerinin hayaliyle seni sensiz de yaşardım.

Şimdi karşımda bir resim… Nereden bilebilirdik rüyalarda bu küçük çocuğun kanlı ellerinde bedenim? Ciğerin dolduğunda kalbinin soğukluğuyla, senin ayazında ellerimde titreyen sigaranın külleri kalbimde birikti. Hiç kimsem ve her şeyim… Geçmişten gelen biri senin beni sevdiğini en dibine kadar hissetti. Utandım seni sevdiğimi söylerken aynadaki cesede. Seni yazdım aynı rüya, aynı çocuğun dizlerinde. Sana yazdım, görmeyeceğini bile bile.

Gözümden akan yaşlarla yıkadın başka bir kadının ruhunu. Onu öptün, onu sevdin. Uzun uzun dinledin ve gözlerindeki yaşını sildin. Onu özledin ve gitmesini istemedin. Nasıl parçalar sensizlik ruhumu… Seni sevdim senden çok. “Neden?” diye düşündüm, sahi neden bize çare yok? Yıkık bir harabeyi evim yaptım. En ufak depremde dağıldın ve yıkıldın. İçinde olduğun hayallere en büyük yıkımdın.

Artık ne adın kaldı ne varlığın. Kaç gün kaldı? Yetmedi mi beni benden aldığın? Şimdi derinlerde silinir yavaşça adın. Benim gemim senin fırtınanda alabora olurdu, yine de limanına sığınırdım. Benim kalbim sende paramparça olmuştu, yine de  sar diye yalvarırdım.

Şimdi sen başkasındayken söyle, nasıl yanmaz canın? Yeni bir düşte yeni birinde gerçekleştiğinde hayallerin , sevdanın kanı bulaşır ellerine bir kir gibi. Geçmişe döndüğünde  ve baktığında ela gözlerime eski bir anı der geçer dilin. Sen beni böyle silmişken ne hatıra kaldı ne de bir benin. Benim olmuştun ama hiç senin olamamıştım. Ne bir biz olabilmiştik. Ne sen o adamdın ne de ben senin yorgunluğunu alacak kadın. Ne sen o rüyaydın ne de ben senin düşlerindeki kadın.

Şimdi baktığımda maziye, elimde kalan hissettiğim sevginle… Kendini bile sevemeyen bir adamı sevmek hayatın dönüm noktasıydı. Senden bahsetmek sanki kendimden bahsetmek gibiydi. Sen benim yıkılan evim, kırılan kalbimdeki son hislerimdin. Seni silemedim ama rafa kaldırdım. Zaten sen konu ben olunca hep araftın.

Oturduk, uzun uzun baktım ezberimdeki gözlere.

İzledim uzaktan, daldım içinde bulunamayacağım hayallere.

Küçük bir ana sığdırdım ve orada kayboldum.

4541

Sahilin kenarındaki değerli madenleri aşındıran, ayın belli aralıklarla Dünya’ya uyguladığı çekim kuvvetinin sonucu olan gel-git hareketleridir.

Olsaydı gökyüzün ela ve ay’ım kapkara.

Sakladım aşkı da ay ışığına; bir gün güneş gibi parladığında

her şeyim olacaksın.

Ellerinle gömdüğün masum cesedi

dirilteceğim, senin soğukluğunda ısınmak için yaktığım ruhun küllerinden.

Nedir bu beni benden silen?

Nedir bu düşleri kesen?

Sardığında yaraları,

ellerindeki kimin kanı?

Hatırla, her gece kimi acımasızca katledip kanattığını.

Uyan, sildin dün taptığını.

Şimdi bambaşka yollarda kaybolduğunda

olabilecek misin onun yanında, sahi?

Yaşatabilir mi içinde öldürdüğün çocuğun hayallerini?

Severse seni sensiz de,

öperse dudaklarını değil sesini

Belki de notalarda gizlidir,

Tanrı’dan çok kendini sevdirir.

Tanrı affeder belki ama kinim diri,

kinim keskin.

Adını duyduğumda  ruhumdan akan yaşla yıkadım içimden seni.

Huzur kokar boynu, senin evin başka bir kadının koynu.

Ne bu nefretinin sebebi?

Ben onu aşk kelimesine sığdıramam ama sanki yıllardır tanıyormuş gibi hisseder,

ona iyi gelebilmek için her şeyi feda ederdim.

Ne bu nefretinin sebebi?

Ne olur gitme, ne olur beni bir dinle.

Hallederiz istersek, bir yolunu buluruz.

Ne olur, severken gitme.

Sahi, ne bu nefretinin sebebi?

7684

Öldüğümde yak cesedimi,

kalbinde sakla küllerimi.

Bir bahçede gör beni,

belki de bir evin mimarı olarak gör beni.

Ruhunda gör, her gece öp beni.

Önce sevmiş gibi yap, sonra yine vur beni.

1118

Uzaklara daldığında ve kaybolduğunda benliğin,

sadece içimde sen kalır.

Yine de seni sevmemek için yeminler ederdim.

Yok muydu kalbinde yerim?

Bir ben mi fazla geldim?

Yok muydu içinde sevgin?

Gözlerimdeki yaşları bilsen,

yine o kadını mı seçerdin?

Sardığında kolların bir başkasını

masumiyet çalmayacak bir daha kapını.

Kaplamış herkesin içini bir yeni yıl heyecanı,

öyle kaybettin ki düşünemedin hiç kazancı.

Ne getirir hayat, hiç bilinmez; öyle sağlam silindin ki, bak sesin bile utanır, ona seslenemez.

19.11

Şimdi kaderde ne var bilinmez, bazen çok istesen de silinmez.

Ben tarafından çalmayacak kapın.

Hiçbiri ben olmayacağım, konuştuğun o insanların.

Eski seni öyle çok özledim ki.

Mutlu son için iki taraf lazım, iki aşk, iki kalp lazım. Seninki hiç bende olmadı. Sen beni düşlemez, kalbimdeki çocuğu öpmek istemezdin. Yorgundun, çok yorulmuştun. Yine de dinlendirmeye çalışır, seni mutlu etmek isterdim. Eğer biraz sevseydin ya da hissettirebilseydin, gözlerimden öper, dizlerimde uyurdun. Kahve sevmediğini unutmaz, tek telaşım sen işe gitmeden ne içeceğini düşünmek olurdu. Seninle bambaşka ortamlarda, bambaşka bir şekilde tanışmak; belki de benim yerime engellenen seni tanıdığımı düşünerek yaptığım şeyler yüzünden kötü hissetmem olurdu. Belki de benim olurdun. Belki de hiç değil, bir olurduk. Belki de öyle âşık olurduk ki tüm dünya bizim olurdu. Belki de seni öptüğümde huzur dolardı içim, belki de terk ettiğin beni kaybetmekten korkardı için.

Şimdi kalbime en yakın ve en uzak kişisin. Bu sefer seni aramak istedim ama gitmedi elim; çalmayacak bir telefonu beklemek gibiydi , küçük bir bebeği öpmek kadar saf hissettirirdi.  Bilemezdim ne zormuş kalbi yaşlı bir adamı sevmek. Sevilmediğimi anladığımda sana bağlanmadan gitmem gerekirdi.

İstemez misin hiç gelmek?

Hiç mi yoktur içinde özlemin?

Hep mi en kolayı silmek?

Neden seni arar gözlerim?

Merhem değil, zehirsin; kazanmak istemedin, önce hep beni sildin. Geldin, dağıttın ve gittin.

Bu, benim aptallığımdan; sana güvenip inandığımdandı. Çok sevmiştim ama tükenmiştim. Çok şaşırmıştım ama hiç şaşırmamıştım; bile bile sana kalbimi açmıştım. İçine seni çizdiğim kalbimi. Sevmemiştin, bunu anlayabilirdim; sevmiş gibi yapıp sıkılır, terk ederdin. Basit gelirdim, komik gelirdim. Üzüldüm ama yine sana gelirdim. Görmeyeceğin satırların altında eziliyorum. Kiminlesin, hayatında kim var artık bakmıyorum. Ne olursa olsun, sorunun hayatın değil, beni sevmemen olmasını bir şekilde kabullendim. Bir gün canımı yakacağını tahmin ederdim; bu kadarını senden istesemde bekleyemezdim.

01.03

Uyanıyorsun, bak her yer kan, ter

Sana bu sözleri yazdıran bir yabancı mı?

Baktığında aynadaki de bir başkası mı?

Ellerinde cesedim, küçük bir çocuğun gözleri yaşlı

Bakıyor pişmanlıkla, bir el boğuyor beni

Yavaşça açıyorum gözlerimi, bakıyorum, kim bu sahi?

Elaya çalan gözleri nefretle bakıyor bana

Bir başkası kurtarıyor beni benden

Saçları bal rengi, hiçbir şeyden haberi olmayan biri

Bir mezarın başında yıkıyor kanımı gözlerinin nehri

Küçük bir çocuk bisikletinin üstündeki yıldızı getirmiş, anlatıyor bana kendini

Duyuyorum, konuşamıyorum

Söyleyemiyorum kendimi

ne de içimdeki seni

Sanki almış biri tüm kelimelerimi

Peki neden?

Vurdu özlem ,götürdü nefreti

Anlattı kelimelerim sabaha kadar Var mı dinleyesin?

Her şeyi kaybettim, söyle var mı beni seven bir senim?

Ne hükmü var içine gömdüğün değerin

Küçüklüğümden bir ses, güçsüz müsün sahi?

Küstün, gözlerin doldu?

Cümlelerini toplayamıyorsun dedi, aklını nasıl toplayacaksın.

Gerekirse kendi kendine ama ne olursa olsun güçlü olacaksın.

Her gece bakıyorum aynaya, yüzüm değişiyor

Gökyüzünden biri beni, aynı ablam gibi izliyor

Nefesin kesiliyor, kaldıramıyorsun

Ağladığını duyan görmezden geliyor

Hapsettiğin benliğinde bir hiçliğin ortasında süzülüyorsun

Senin ayazında ellerimde titreyen sigaranın küllerini kalbimde biriktiriyorum

Tanrıya yalvardığım duanın kabul olmasına bile sevinemiyorum

Aynı portreyi 49 kez çizdin, 50’de yaşlar yıkadı kâğıdını

Çizdin bir posta kutusu üstündeki küçük bir kartalı

Bir ev çatısı siyah

Yalvarırım yapma, yaşanan yaşandı, sana da bana da günah

Bahçesinde küçük bir çocuk koşturuyor

Kaç gece sana anne diye sarılıyor

Dağınık saçları, simsiyah gözleri

Küçücük masum kalbin nasıl olmuş onun annesi

Küçük bir kız çocuğu çok uzaklardan geliyor sesi

Endişelenme bak, tek değil, tutmuş onun ellerini

Gülümsüyorsun

Anlam veremiyorsun korkusuna küçüğünün

Soruyor, kim vurdu seni

Ellerine bak, kanıyorsun

Yalvarırım uyan, aynı rüyaya kanıyorsun

Ablanın yanındasın, uzaktaki resmi gökyüzünden izliyorsun

Ellerin paramparça olana kadar çizdiğin resmi nasıl siliyorsun?

Ablana koşuyorsun

Saatlerce koşsan da yetişemiyorsun

Ama orada en sevdiği çiçeklerin geliyor kokusu

Lavanta sarmış etrafı

Bak sesini hayal bile edemedin, unuttun, nasıl olur ablan bir yabancı

Bu satırları yazdım bir mezar taşının başında

Neden değeri hep başkalarında arıyorsun

Sevdiğin yerde sevilmediğinde tüm dünyanı başına yıkıyorsun

Neden bir başkasının kötülüğünü ne olursa olsun göğsünde gözyaşlarınla yıkıyorsun

Hissettiğin şeylerin bile üstünü kapatıyorsun

Neden kabullenemiyorsun

Herkesi annen gibi ikna etmeye çalışıyorsun

Bak yine rol yaptın, gülümsüyorsun

Kendinden başka kimsen yok, uzaklaşıyorsun

Kaybetmekten korktuğun bir yabancı mı?

Bu hikâyede sadece küçük bir kız çocuğunun gözleri yaşlı

Zamanı durdursan

Sadece göğsünde uyusam

Geçmişten gelenin hissettiği değerde kendimi bulsam

Zor geliyor küçüğüm biliyorum , herkesin silmesi seni

yakıyor seni bile gönlünün ateşi

Çiçekçideki lavanta kokusu kül eder ciğeri

Sarılmak istedin birinin gözlerinde dinlenmek

Tek istediğin konuşmaktı belki de dinlenilmek

Aynı melodi zihninde döndü

Nefes alış verişini bile ezberlediğin sana sırtını döndü

Bir gün gardını indireceksin

İşte o zaman yine terk edileceksin

Bu sefer buz gibi bir mezar taşı konuşacak

Ben demiştim diyecek

İşte o zaman aldığın nefes bile sana kimsesizliğini hissettirip o bile yok olacak

Çekildin yine köşene, bu sefer bir işe yarasın inziva

Bak hâlâ çekiniyorsun, o senin için imtina

Belki de kendim olabildiğim tek rüya

Çok mu kırgınsın bana diye soruyor uzaklardan onun virane hayali

Çok diyorum sessizce

Nasıl geçecek ? Biliyorsun geçmesi için çabalamayacağımı

Biliyorum

Peki ya aşk parçalar mı böylesine

Ruhu böler mi ikiye

Hissettin mi hiç bir başkasının nefesi olduğunu

Belki de gerçekten sende hapsolduğunu

Bir deniz kabuğuna saklanmış dalgaların sesini duyuyor musun?

Soruyor biri peki ya neden?

sanki hissettim onu.

Belki de geçmişin samimiyetindendi, belki de geleceğin yüzeyselliğinden

Belki de tamamen benim manyaklığımdandır. Belkide ruhumun ruhunu tanımasından, belkide içimde bir parça olmasındandır . Sahi ne farkeder?

Peki ya ablan diyen yabancıya bakıyorum, gözlerim masadaki küçük takvime kitleniyor, sahi kaç yıl oldu?

Ablan

Ablam benim her şeyimdi. Ben onu kelimelere sığdıramazdım. Kolay kolay anlatamazdım. Babasından kalan küçük bir lavanta kolonyası vardı, onu kullanmaya kıyamazdı ama hep buram buram lavanta kokardı. Benim kabusum o evin içindeki lavantalardı.

Gidişinden korkardım

Sanki varmışsın gibi

Hatırlamaktan korkardım

Sanki sesini unutabilirmişim gibi

Bu kaçıncı trajedi

Bak sevgilim adın en derinimdeki histeri

Keşke sanrı olsaydı

içinde yaşadığım tek şey gerçekti

Kendinle yüzleşmek sanki kanayan yarana sardığın tüm pamukları tek tek çıkartıp kendi yaranı dikmek gibi

Değersizliği en derininde hissetmek

Kendinin her şeyi olabilmek gibi

Kendini hiçbir yere ait hissedemiyorsun

Kaybettiğin benliğini bile bulamıyorsun

Kabullenmişsin en azından

Olmayacak bir hayali dakikalara sığdırmıyorsun

Yine de görüyorum, çok seviyorsun

Hep aynı mıdır aşklarda lisan

Kaybettiğinde sapıtıyor insan

Aynaya değil görürsün kendini gözlerime baksan

Bu sefer dinle beni  kendimle seni de yaksam

her şeyi unut sadece benimle yansan

Zaman dursa sadece yanıma uzanıp yaralarımı sarsan

Gömdüğüm en derinlerimdeki adını bir yabancı çıkartamadı

Özlediğim sesini bugün bir başkası önemsemeden dinledi

Bak sevgilim, benliğim kendini sildi, yine de seni silemedi

Ve sen gözlerimdeki yaşları yine silemedin

Bu sefer arayamadım seni, elim gitmedi..

Karşımda başka bir yabancı varken bunları istemsizce sorguluyorum. En sevdiği rengi merak etmiyorum ama hayata dönmem gerektiğini ve bir şekilde bir yerden başlamam gerektiğini en derinimde hissediyorum. Açık kahve gözleri bak, tanıdık değil, yaşanmışlık kokmuyor sözleri. En sevdiğim rengi soruyor. Sahi ne benim en sevdiğim renk? Siyah diyorum. Ne zamandan beri yastasın Nare? Bu gözlerin ne zamandır yaşlı, Nare? İstemsizce onun en sevdiği rengi soruyorum. Her şeyden habersiz gülümseyerek ela diyor. Cevabın klişeliğine üzülmüyorum, bir yabancının gözlerimin rengini bilmemesini anlıyorum. Asla yakından bakamayacağı gözlerimin rengi.

Peki ya ister miydin seni tanıyan birinin en sevdiği şey gözlerin olsun? Gözlerinin yeşili onun siyaha çalan toprağında can bulsun. İstemek yeter mi her zaman? İnsan düşününce kaybolur mu zihninde ve tozlu bir raftan eski bir kitabı alır gibi kurcalar mı anılarla kimliğini? Nasıl kazanacaksın, Nare, kaybettiğin benliğini; özlüyor muyum senliğini? Unuturdum belki beni uçurumun kenarına terk edişini ama yaralarım böyle derinken nasıl unuturum bir başkası için itişini?

“Kiminlesin?” diye soruyor. “Anlamadım,” diyorum. “Benim yanımdasın ama kiminlesin, ne düşünüyorsun?” Kimseyleyim, aksine hiç bu kadar yalnız olmamıştım demek istiyorum ama açamam kendimi. “Hiçbir şeyi düşünmüyorum, dalmışım,” diyorum. Bir dal yakıyor, uzatıyor sessizce; ağır sigaraları içemediğimi ve sigara kokusundan nefret ettiğimden habersiz. Şakaya vuruyorum, “Kadın sigarası hariç içemem ben,” deyip slim çıkartıp yavaşça yakıyorum.

“Bir dal daha yaktırabilir misin bana?”

Zihnim doluyor. Gözlerimin yerine karşımdaki yabancı sigarayı bırakmak istediğinden bahsediyor. Kafam öyle dalıp gidiyor ki gözlerimi kapatıyorum.

“Nedir böyle düşündüren? Hayat bazen böyledir, sensin seni süründüren.”

Hiç anlamadığım konuları dinliyorum. Ama artık bir yabancının matematikte zorlandığını, geçen gün arabasının bozulduğunu ve beni güzel bulduğunu biliyorum. Birden “Terapi nasıl gidiyor?” diye soruyor. Bir şans veriyorum ve anlatıyorum.

Sanki kanayan yaralarımın üstünü beyaz bir pamukla kapatmaya çalışmışım; pamuk kana bulanınca değiştirmek istemişim ama canım yanınca kırmızı rengini sevmeye başlamışım, kendimi bulmaya cesaret edememişim. Şimdi tüm pamukları çıkartmaya başladım, hatta yaramı kendi kendime dikiyordum. Birisi geldi, tüm dikişleri söktü, yeni bir yara açtı ve ben en baştan tekrar dikmeye çalışıyorum.

Bomboş gözleri… Anlamayacağını biliyordum. Gülümsüyorum, “Deliyim hâlâ, boşver,” diyorum. Delirmek, hastalıklı hissetmek… Şakaya vuruyorum sanki günlerce ağlamamışım gibi. Sanki en sevdiğim o yaraları açmamış gibi, sanki ölmek istememişim ve 48 saat aralıksız uyumamışım gibi. “Senin nasıl gidiyor?” diyorum.

“Babamla olan eşyalarımı bir kutuya koymamı istediler,” diyor. İşte o an orada ablama sarılıyorum. Boğazım düğümleniyor, gözlerim doluyor ama ağlayamıyorum. Kolundaki saate kitleniyor gözüm. “Lavantaları sever misin?” diye soruyor yavaşça. Odağım çantamın kenarındaki lavanta kolonyasına kayıyor. “Nefret ederim,” diyebiliyorum sadece.

“Ablan…” diyor. İşte o an ellerim titriyor. Konuşmak istemediğimi belli edercesine en sevdiği şarkıyı soruyorum. “Motivenin tüm şarkıları senin,” diyor. “Bilmezsin,” diyorum. Israr ediyor. Benim derinliğim seni boğar demek istiyorum. Benim en sevdiğim şarkı kâbusum oldu demek istiyorum. Benim yaralarım her yerde, kalk ve kurtar kendini, hoşlanma benden, beni tanısan kaçarsın demek istiyorum. Sessizce Can’ın şarkılarından birini açıyorum. O sırada zihnimdeki anılara ikinci bir dalı yakıyorum.

Ellerimden sızan hüzün mü

Bir akşam vakti yine mi maskelerin düştü

Yine mi ansızın kalbime çöktü

Lal olmuş dilim, anlatamam seni

Yeminler ettim, sevemem seni

Yine aynı sokağın başında sessizce bekleyemem seni

İçimdeki paramparça olmuş güvenin kırıkları kanattı kalbimi

Üşüdüm, buz kestim ayazında

Kimse yok, sadece ben varım ıssız bir yolun başında

Nasıl da severdim seni her şeyin başında

Bu ne bir aşk romanı ne de bir veda

Sarmıştın benliğimi, olmuştun bana veba

“Gitme,” diye yalvardığım gecenin sabahında

İçimden atmaya çalıştığım cefa

Ah sevgilim, nasıl inanmıştım, nasıl kanmıştım sana

İhanetin aklımda, sevmedin beni tüm varlığınla

Ruhum saf, ruhum temiz, her defasında sana kanar

Zaman sende durmaz, sessizce akar

Gözlerim kötülükten anlamaz, bak yaşlarım yine adınla akar

Sen benim en derinimdeki yara

Bak, yok oldum yar olmaya çalışırken sana

Gökyüzünde anlamsız bir kasvet

Gök yüzünde beni hapset

Bir gecede tüm inançlarım tersine dönmüştü

Ellerimi kan bürümüştü

Kalemim utanırken seni yazmaya, içimdeki hayal kırıklığını hep sevdiğim çocukluğun gelip kuytu bir köşeye süpürmüştü

Ve sen benim küçük sevgilim, yine beni öldürmüştün

Şimdi baktığında her şey dündü.

Seninle yaşadığım tüm güzel şeyler sadece bir düştü

Ve gözlerimden sana olan hislerim o gece düştü

Adın anılmaz

Gerçekten sevende anılar yok sayılmaz

Gerçekten özlersen dönersin

Sessizce, kendinden bile gizli seversin

Defalarca yıkılan duvar temel tutmaz

İstenmediğin kapı artık çalınmaz

Peki ya çok âşık olursan?

olur muyum?

Aşk…

Sahi nedir aşk?

Merhamet midir? Birine kıyamamak, belki de gönlünde sessizce tutmak

Zaman akarken ellerini bırakmamak

Belki de vurmaktır aşk, ihanet etmek

Başka birinin koynunda bir zamanlar en sevdiğini silmek

Kime göre aşk? Sahi nedir aşk?

En sevdiğin nerede, küçük sevgilin? Seni gözlerinde taşıyan, belki de küçücük bir hayale sığdıran. Ellerinde diri diri gömdüğün…

Kimdi benim gördüğüm?

Duygular yok, sadece kördüğüm

Başka ne yok?

Gitmek yok.

Daha kaç kere kırılacaksın? Bilmem. Başkasına anlatmak yerine belki de sessizce hecelere sığdıracaksın.

Sakalları uzamış benim küçük sevgilim aşkla bakardı.

Karşımdaki adam sadece yabancıydı.

“Olur muyum?” diye sorduğu gecede gözlerim dolu baktım resimlerine.

“Olma,” diyemedim. Elim gitmedi, silemedim.

İhanetin zehirden keskin,

Adın en derimde saf bir kin.

Sessizce yürüdüğüm sokaklar sakin.

Ne var bir adımız

Ne de sığındığımız bir şarkımız

Bir zamanlar ruhuma en güzel melodiydi sesin.

Sahi kestiğin değil miydi senin nefesin?

Fark etmeden üçüncüyü yakıyorum. Bana hiç değer vermeyen bir adamı son kez anıyorum.

Bir yolunu bulurdun özleseydin. Emin ol, bir başkası söz konusu olamazdı sevseydin.

İnan, geri dönüşü olmadığını anladığımda vedaları hatırladım sanki unutmuş gibi. Gidişini hatırladım, geri döneceğini hiç ummamış gibi. Sesini hatırladım, gecelerce bana şarkı söyleyen sen değilmişsin gibi. Senliğini hatırladım, uğruna benliğimi kaybetmemişim gibi.

Hayat bazen hiç beklemediğimiz anda hiç beklemediğimiz sonuçlar doğurabilir ve kendimizi hiç beklemediğimiz ihtimallerin kapısında bulabiliriz.

Her zaman iyi hissedemeyiz önemli olan; kötü hissettiğimizde de bir dakika deyip kendimize gelebilmemizdir.