Her şey herkese anlatılmaz ama en yakın arkadaşımla bile konuşamadığım konuları nasıl halledebileceğimi bilmiyorum. İçimde sıkıntı büyüdükçe büyüyor.

Bir kısmı küflenmiş peynir misali. Gittikçe her yana yayılıyor.

Belki de ilk küflenmeye başladığında küfü kesip atmamız gerekiyor ama ben ne bunu yapabiliyorum ne de peyniri tamamen çöpe atabiliyorum.

Bazen kendimle bile konuşmadığımı fark ediyorum.

Bilmiyorum belki de normaldir böyle hissetmem veya birileriyle konuşamamam.

Konuşmama gerek kalmadan, biz senin yanındayız, demeleri de yeterli biliyorum ama arkadaşlarım benim durgun olduğumu bile anlamıyor.

Belki de ben çok iyi gizliyorum hissettiklerimi ama bence insan bir noktadan sonra fark edilmek istiyor.

Not: biraz dursun sonra silerim :/

Başta her zaman olduğu gibi bunu yapamadım. Sonra bir gün, hissettiğim duyguları nereye koyacağıma, hangisine ne ad vereceğime ve daha önce hissetmediğim duygularla ne yapacağımı bilemediğimde birden bire hissettiğim her şeyi yazıp o anın hızıyla paylaştım.

Yanılmıyorsam o yazıyı paylaşmadan önce, duygularımı yazdığım hiçbir yazıyı tekrar okuyamadığımı söylemiştim.

Ben o yazıyı hâlâ tekrar açmadım. Yorum yapanlar olmuştu, cevap verirken zorlandım çünkü tam olarak ne yazdığımı hatırlamıyordum ama zaten o duyguları da hatırlamak istemiyordum.

Bu sadece bir kez yaşandı çünkü ben yine ne hissettiğimi açıkça gösteremiyorum. Yine bir duvar örüyorum, yetmiyor perde çekiyorum. Perdenin üzerine desenler çiziyorum, gülüyorum ama duvarın arkasına gömdüğüm öyle büyük duygular var ki. Fark etmediğim bir an üzerime yıkılsa ne yapacağımı bilmiyorum.

Bu yazıyı neden yazdığımı bile bilmiyorum ama galiba artık her şeyi esprilerinin, gülmelerinin arkasına gizlemeye çalışan biri olmak istemiyorum.

Arka planda kendi kendime yazdığım kitaplarım var. Çoğunun ortak noktası görülmek ve görülmemek üzerine.

Kalabalık bir ortamda fark edilmek zordur. Aynı evin içinde yaşadığın insanların seni tanımaması, ne hissettiğini anlamaması daha zordur.

Bazen ailem tarafından tanınmamanın benim hatam olduğunu düşünüyorum. Onları normal halimin, eğlenebilen, her şeye gülen, espri yapan biri olduğuna inandırdım. Bu yüzden normal dursam bile bazen bir şeye trip attığımı düşünüyorlar.

Çok konuşkan biri değilim ama annemle çok fazla konuşurum. Sustuğumda bozulduğumu düşünüyor ama aslında bozulmuyorum hiçbir şeye. Sadece annem ve babam olarak üzerime yükledikleri hisleri anlamlandırmaya çalışıyorum. Sanıyorlar ki… Neyse işte, ben bu duyguları tanımaya çalışırken onlar benim içinde bulunduğum durumu görmüyorlar bile.

Geçtiğimiz ay mutfak masasında otururken, o yazıyı yayınladığım gün olabilir, annemin hayatının içine ettiğimiz için özür dilerim dediğini hatırlıyorum. Belki biraz farkında ama hiçbir şey değişmiyor.

Bu yazıyı yazma amacımı sanırım buldum.

Yine içimde bazı duygular birikmiş ve bu duygulara kilit vurmuşum. Bunu fark ediyorum.

Bazı insanlar bazı şeylerden hiç ders almazlar. Ben mesela, yazarken kendimi iyi hissettiğimi fark ettiğim için yazmaya başlamıştım. Sonra duygularımı yazıya dökememeye başladım. Hep yaptığım gibi hissettiklerimin üzerini örttüm ve onlar hiç yokmuş gibi davrandım. Şimdi yine buradayım ve bir şeyler yazıyorum. Duygularımı ifade ediyorum ne söylediğimi bilmeyerek.

Üzerini örttüğüm, duvar ördüğüm, perde çektiğim, kapısına kilit vurduğum ne kadar duygum varsa hepsinden tez zamanda kurtulmayı diliyorum.

Hangisi olduğunu bilmesem de başka bir 3 Haziran’da mutluyum.

Günlüğümün ikinci sayfası?

Şimdi buradaysa, hep burada olur.

Çünkü birinin acısına ortak olmak, bağ kurabilmek demektir.

Ama her insan aynı değildir. Karşındaki insan dağılmışken, canı yanarken ya da çaresizken ona el uzatmak içindeki bencilliği ortaya çıkarır: “Neyse ki ben onun yaşadığını yaşamıyorum, neyse ki ben ayaktayım.” İnsanın canı yanarken ona acımak, bazen fark etmeden kendini güvende hissetmenin bir yolu olur.

Belki de bu yüzden bazıları aynı derinliğe inemez. Bazıları kapının önünde durur, bazıları içeriye girer. Bazılarını kan tutar, bazılarını tutmaz.

Dostumuzu tanıdığımız an bambaşka bir andır.

Herhangi bir başarının basamaklarını tırmanıp zirveye ulaştığımızda da bizi severler ama asla onlardan daha başarılı, daha mutlu veya daha önde olmamızı isteyecek kadar değil.

Bir başarını, seni çok mutlu eden bir haberi heyecanla anlatırsın. Karşı taraf, "Çok sevindim canım ya.” der ama o cümlenin arkasındaki o donukluğu, gözlerindeki o gölgeyi yakalarsın.

İnsanlar senin iyi olmanı isterler, ama asla kendilerinden daha iyi olmanı isteyecek kadar değil. Ve kimse tamamen kötü ya da tamamen iyi değildir.

Sadece bazı insanlar, başkasının karanlığında uzun süre kalmayı bilmez. Bazıları ise ışığına uzun süre bakamaz.

Kendine bir saray inşa ettiğinde bunu kutlayalım, demek yerine sana duvar örerler.

O an anlarsın ki; acıyı paylaşmak bir iyilik olabilir ama mutluluğunu kendi mutluluğu gibi kutlayabilmek sadece asil ruhların harcıdır.

Beni okuldan almaya geldiği bir gün telefonda biriyle tartışmış. Bir kadınla. Annem sanmışım o kadını.

Ne konuştuklarını, neden tartıştıklarını hatırlamıyorum. Böyle bir şeyi duyduğumu bile hatırlamıyorum, geçtiğimiz senelerde annem anlattı.

“Sen eve geldiğinde bana; babam sana neden kızdı, diye sordun.” Dedi ama ben böyle bir şeyi hatırlamıyordum. O zaman anlamış annem başka biri olduğunu.

Günler sonra telefonunda bir fotoğraf karesi görmüş annem: bir fotoğraf karesi, iki gülümseyen surat.

Bizimle, benimle bile, fotoğraf çekilirken tebessüm bile etmeyen babam, o kadınla fotoğraf çekilirken kocaman gülümsemiş.

Ağlayarak özür dilemiş babam annemden.

10 - 12 yaşlarımdayken bize gelen çocuklu misafirlerin çocuklarıyla, kendi yeğenleriyle oldukça ilgili olan babamın onlara sergilediği davranışların üçte birini bana göstermediğini bildiğimden hüzünlenirdim.

Genel olarak geceleri ağlamamın sebebi hep babam olmuştur.

Babalarıyla güzel vakit geçiren arkadaşlarıma hep imrenmişimdir. Babamla herhangi bir şey yapacağımız günleri iple çekmişimdir ama o ipin sonu hiç gelmemiştir. Bir erkek tarafından yaşadığım ilk hayal kırıklığı. Temennim son olması.

O ip hâlâ elimde olsa da artık büyük bir hevesle tutmuyorum.

15 yaşına geldiğimde gördüm o kadını. İsmen hep biliyordum kim olduğunu ama canlı bir şekilde ilk kez gördüm. Hiçbir duygu hissetmedim ona karşı.

Yaptığı, yaptıkları büyük günahtı. Benden babamı çaldı.

Babam hiç evden gitmedi ama bizimle de kalmadı.

O kadın gitti, başka kadın geldi. Sonra o da gitti, bu kez başkası geldi.

Babam bizden çok, eski sevgililerini seviyordu.

Amcamın oğullarını kendi oğlu gibi sahipleniyor ama bana bir kez bile kızım demedi.

Babamın baba olamayışıyla nasıl ilerleyebileceğimi yıllardır öğrenemedim.

Bugün annemle tartışmışlar, annem evden çıkarken beni dershaneden almasını söylemiş. Mayıs ayı olmasına rağmen İstanbul’da öyle bir yağmur vardı ki, gideceğin yol beş dakika olsa bile sıçana dönerdin. Benim dershanemle evimin arası dört durak, ilçe değiştiriyorum.

Babam beni almaya gelmedi.

Annemin, babamın böyle biri olduğunu ilk fark ettiğinde boşanmamasını anlayamasam da, o zamanlar hangi ruh halinde olduğunu bilmediğimden yargılamıyorum.

Yine de ne olursa olsun babamın yaşattığı hiçbir şeyi, uzaktan akrabamız sayılan o ilk kadını unutmayacağım.

Tek dileğim, ileride çok mutlu olup bu anıları hiç hatırlamamak.

Günlüğümün ilk sayfası gibi oldu. :’)

27 Mayıs tarihli saman sayfadan merhaba, bütün evi yakmak pahasına her yere yaktığım mumları koyduğum ve kalemi elimde çevirip durduğum zamanlardan birindeyiz.

Neden buradayım bilmiyorum, ara sıra uğrarım buraya ama hiçbir zaman neden geldiğimi bilmem. İçimdeki hisler sürükler beni buraya ama neden buraya sürükler bunu hiç bulamadım. Belki bir gün bulurum.

Yazdıklarımı okumayı hiç sevmem, çünkü her seferinde kendimi sorgularım. Okuduğumda bir yerin üzerini çizmeden duramam, halbuki dokunmamalıyım çünkü o an hissettiklerim onlar. Ben kendimle empati kuramıyorum ama herkesle istediği kadar konuşabilirim.

Birini tanıdım ben. Ne zamandan beri birini tanımak uçurumdan yuvarlanmaya benzedi bilmiyorum.

Poyraz Karaer, neden varsın ki sen? Neden doğdun ki soğuk bir aralık gecesinde?

Bazen o kadar çok düşünüyorum ki… Neyi olduğunu sorma çünkü ben de tam olarak bilmiyorum. Belki de çok fazla olduklarından dolayı hangisini söyleyeceğimi bilemiyorum.

Tanışmıyoruz seninle.

Doğum günün 14 Aralık, Amerika’da doğdun ve 5 yaşına kadar oradaydın daha sonra babanın işlerinden dolayı Türkiye’ye döndünüz. 10 yaşında gittiğin bir okul gezisinde sana bir araba çarptı ve senden sorumlu öğretmen görevinden alındı. Lisenin başında Kuşadası’na geziye gittiğinizde birkaç arkadaşınla içkili mekana gittiğiniz için o yıl içindeki diğer gezilere katılamadınız. Deneme sınavlarında; beden, müzik derslerinde yaptığın şeylerden dolayı çok uyarı aldın. Okuldaki vukuatların son bulmadığı için birçok kez disiplin cezası aldın.

Ama en önemlisi, İnci’yle arası bozuk olan kızın sevgilisiyle büyük bir kavga etmiştin. Nedeni İnci’yle arkadaş olmanız falan değildi, sadece bütün hocalara öyle söyledin, yoksa 2. Katın koridorunda “Ben İnci’yi seviyorum, sevdiğim için yaptım ne yaptıysam!” diye bağırmazdın etraftaki meraklı suratlara. Öyle değil mi?

Sana göre evet, İnci’yi çok seviyordun ve hâlâ seviyorsun belki ama onu birçok kişiyle aldattın.

Bu da sevgiye dahil mi Poyraz Karaer?

Bak tanışmıyoruz, sen benim hakkımda tek bir şey bile söyleyemezsin. Adım dahil.

Bundan sonra her Asu dediğinde gülmeli miyim yoksa gerçekten adımı bilmediğin için üzülmeli miyim bilmiyorum.

Halbuki sen bana yazdın dün, hesabımda koskocaman Ahu yazarken yine bana Asu der misin kestiremiyorum, bence artık Asu dediğinde gülmeliyim ama ya gerçekten bilmiyorsan ve körsen?

Seni kalbimden söküp atacak o alet henüz bulunamadı ama sen rahatlıkla çıkıp gidebilirsin, belki.

Belki de sadece derin yaralar açıp ince sızılar bırakarak.

İşte bu, Poyraz Karaer. Sen bu kadarsın. Sen herkesin gördüğü, herkesin bildiği, herkesin duyduğu birisin. Kimi seversin ki sen doğruca?

Goncagül dedin ya bana, ne gonca kaldı ne de gül. Dalında soldu her ikisi de sayende.

Bu saatten sonra beni sevsen de fayda etmez artık. Seni seven de bir gün sana sırtını dönerse kibrini bir kenara bırak ve düşün. Nerede hata yapıyorsun? Ama seni birazcık daha tanıyorsam, sen böyle bir soruyu kendine asla sormazsın.

Senden nefret ediyorum Poyraz Karaer ama şunu da bilmeni isterim; seni hiç unutmayacağım.

Öylesine söylemiyorum bunu. Yazdığım hiçbir şey öylesine değil, hepsi gerçek hislerim.

Seni unutmayacağıma adımın Goncagül olmadığı kadar eminim.

Yarayı açan bıçağı kim unutmaz?

Ahu Gonca İnel.

𓇢𓆸

Her veda havaalanında, tren garında ya da  bir peronda olmaz. Bazı vedalar sessizce olur. Bazı vedalar gözle görülmez, kalpte hissedilir.

Bazen insanlar hayatımızdan fırtınayla değil, bir sigara dumanının havada dağılıp kaybolması gibi çıkar. Sessiz, sakin, hiç acele etmeden…

Bir zamanlar gününün her anını bildiğin, yaptığın her şakaya düşünmeden kahkaha atan, ne zaman bir derdin olduğunda bıkmadan sıkılmadan saatlerce seni dinleyen o insanla; şimdi birbirinizin sosyal medya hikayelerinde izleyici olarak kalırsınız.

Aranızda hiçbir sorun, kavga olmamıştır ama birbirinize kuracak tek bir cümleniz bile kalmamıştır.

Buna rağmen, keskin bir şekilde biz birbirimize veda ettik diyemiyoruz.

Sohbetlerdeki mesajlar siliniyor, fotoğraflar arşivde en üst sıralarda kalıyor, mevsimler geçiyor, her şey değişiyor ama o kişinin içimizdeki yeri değişmiyor.

Eski yakın arkadaşa bakmak, eski bir fotoğrafa bakmak gibidir. Fotoğraftaki her şeyi hatırlarsın ama aynı hisleri tekrar yaşayamazsın.

Hayatımızdan çıkmasalar bile, bize eşlik etmeyi bırakırlar. Dinlemeyi çok sevdiğin o şarkıdan neden nefret etmeye başladığını bilmezler, yemeyi sevmediğin o yemeği nasıl yemeye başladığını bilmezler.

Yarım asırlık yaşamımızda oldukça kısa bir süre yanımızda kalırlar aslında.

Yine de, günün birinde dostum olarak tanıttığın kişinin eski yakın arkadaşım sıfatına bürünmesi; birlikte geçirdiğiniz onca günü, paylaştığınız onca şeyi geçmişin karanlık kuyusuna hapsetmek gibi.

Kavga etseydik, tartışsaydık veya bir şekilde birbirimize kırılsaydık belki bu kadar boşluklu hissettirmeyecekti. Hiçbir şey olmamışken her şeyin bitmiş olmasını kabullenemiyoruz. Kabul edemediğimizde zihnimizde onunla arkadaş kalmaya devam ediyoruz.

Oysaki aylardır konuşmamışsınız, neler yaşadığını artık hiç bilmiyorsunuz. Hep bir belki var içimizde. Belki yazar, belki arar, belki özler, belki…

Belki kendimize attığımız en büyük darbe de budur. Bittiğini kabullenememek.

Bazen en büyük veda, hiç edilmemiş olandır.

Her şeye rağmen ☆, gün geldiğinde birbirimiz için orada olacağımızı biliyorum.

☆, eski yakın arkadaşlarıma.

Hayatı ileri sarmanın, gelecekteki seni görmenin belki de daha sağlam durmaya sebep olacağını düşünürüz. Gerçekten öyle olup olmayacağını ise asla bilemeyiz.

Yaşarken seçtiğimiz yollarda arkaya bakma şansımız var ama geri dönme şansımız yok.

Günlük hayatta kullandığımız bütün sosyal medya uygulamalarında olduğu gibi bir ‘geri’ tuşu olsa belki daha rahat hissederiz.

“Bunu beğenmedim,” değil de; “diğer seçeneğin nasıl hissettireceğini merak ettim,” diyebilmek için.

Bu uygulama tesadüfen karşıma çıktı. “Bir deneyeyim,” dedim yüklerken. Bir denemek için yazıyorum bu satırları.

Ve keşke diyorum; keşke hayatta karşımıza çıkan seçeneklerden kaçabilmek için ‘geri al, iptal et’ tuşları olsaydı. Belki o zaman çok yönlü bakabilir, daha az pişmanlıkla ilerleyebilirdik.