Ano ba talaga ang pakiramdam ng may sariling kotse?

Wala kaming kotse, kaya hindi rin kami madalas gumala. Kapag uuwi sa probinsya o magbabakasyon kasama ang mga kamag-anak, palagi lang kaming nakikisakay. Gustuhin ko man na sa harapan umupo, dahil nakikisakay lang kami, automatic na nasa pinakalikod ako—siksikan kasama ang dalawa kong pinsan at ang mga bagahe. Diyan ko natutunan na kapag nakikisakay ka lang sa kotse ng iba, wala sa ‘yo ang kontrol.

Hindi mo pwedeng i-play ang favorite playlist mo sa Spotify dahil nakikisakay ka NGANI! (maliban na lang syempre kung kotse ‘yan ng jowa mo). Higit sa lahat, wala sa ‘yo ang oras at ruta—ang may-ari ng sasakyan ang masusunod, siyempre. Pati ang simpleng pagpili kung saan kakain, hindi mo rin magawa maliban na lang kung ikaw ang tanungin. Ang daming bawal, at ang daming kailangang pakiramdaman.

Kapag hindi naman kami nakikisakay kila Tita, pampublikong sasakyan ang buhay namin. Lumaki akong nagco-commute. Sanay sa siksikan sa jeep, sa mahabang pila sa tren, at higit sa lahat, sa pagsabit sa estribo para lang hindi malate makauwi. Kung sa kotse ng iba kailangan mong maging maingat at pakiramdaman ang may-ari, sa commute naman, kailangan mong maging matatag at mabilis para hindi ka maiwan. Parehong nakakapagod, pero sa magkaibang paraan—’yung isa nakakailang sa pakikibagay, ‘yung isa naman nakakapanlata sa pisikal na pakikipagsapalaran.

Kaya nung bata ako, tuwing nakakakita ako ng mga kotseng nagdadaan habang nakasabit ako sa jeep, palagi kong itinatanong kay Mama: “Ano kaya ang pakiramdam ng may sariling kotse?”

Siyempre masarap. Malaking ginhawa.

Hindi kami nakabili ng sariling sasakyan. Dahil sa dami ng kailangang unahin—mga gastusin sa bahay, pag-aaral, at iba pang pansariling dahilan—hindi kailanman naging priority ang kotse. Nakikita ko ang sakripisyo ni Mama. Alam kong kung may choice lang siya, ibibigay niya ‘yung kaginhawaan at proteksyon ng sariling sasakyan para hindi kami nahihirapan sa daan. (Walang choice kasi mahirap talaga dito sa Pinas.)

Pero sa kabila ng lahat ng usok, pawis, at walang katapusang trapik, buhay na buhay pa rin ‘yung pangarap ko. Sa totoo lang, gusto ko ring maranasan ang maging main character sa sarili kong buhay. ‘Yung hindi na kailangang magtiis sa ulan habang nag-aabang ng masasakyan o para makauwi ako nang hindi lumulusong sa baha, kundi ‘yung mga late-night drives habang tumutugtog ‘yung paborito kong kanta at tahimik ang kalsada. ‘Yung mga spontaneous na biglaang lunch o dinner dates kasama sina Nanay at Tatay, o ‘yung biglaang road trip kasama ang mga kaibigan nang walang alalahanin kung paano uuwi. ‘Yung pakiramdam na may kakayahan ka nang magbigay ng ginhawa sa mga taong mahahalaga sa ‘yo.

Nakakatawa man isipin, pero napapatanong pa rin ako hanggang ngayon. Masarap ba? Maginhawa ba? Siguro ngayon, mas malinaw na sa akin ang sagot. Ang totoong hinahanap ko pala, hindi lang naman ‘yung kotse e—kundi ‘yung sariling espasyo, ang kalayaan na magdesisyon kung kailan ako hihinto, at ang kakayahang dalhin ang mga mahal ko sa buhay kahit saan ko gusto. At balang araw, sisiguraduhin kong hindi na lang natin ‘to kailangang itanong.

Noon, palagi ako sa likod nakaupo. Sa bawat pagpasok ko sa silid-aralan, ang pinakadulo agad ang hinahanap ng aking mga mata. Pakiramdam ko kasi kapag nakaupo ako sa likod, hindi ako matatawag ng guro para mag-recite at magiging malayo ako sa atensyon ng lahat. Pakiramdam ko rin, hindi ako iistorbuhin ng mga kaklase ko. Doon sa dulo, pakiramdam ko ligtas ako. Pumuwesto ako roon nang ilang taon dahil iyon ang naging comfort zone ko.

Subalit habang lumilipas ang panahon, unti-unting nabuwag ang paniniwalang iyon. Kalaunan, narealize ko na kahit saan ka man pala umupo, pwede ka pa ring istorbohin ng gulo sa paligid. Sa kabilang banda, narealize ko rin na pwede ka rin namang magkaroon ng sariling kapayapaan kahit nasa mismong harapan ka pa.

Share Notes From The First Row

Hindi ko iniisip na mailalapat ko sa totoong buhay ang kaisipang ito hanggang sa dumating ang isang araw noong nag-kolehiyo ako. Nahuli ako sa klase dahil sa matinding trapik sa daan. Pagkabukas ko ng pinto, nakapagsimula na ang propesor at panandaliang huminto ang lahat para tumingin sa akin. Inikot ko ang paningin ko sa buong silid para maghanap ng mauupuan, pero okupado na ang lahat ng upuan sa dulo at sa gitna. Ang tanging natitirang bakanteng upuan ay ang nasa mismong harapan—sa tapat mismo ng mesa ng guro.

Wala akong ibang pagpipilian, kaya dahan-dahan akong naglakad papunta sa harap at umupo roon. Mabilis ang tibok ng aking dibdib at bahagyang malamig ang aking mga kamay habang inilalabas ko ang aking cuaderno at bolpen. Akala ko talaga, katapusan ko na. Akala ko, palagi akong tatawagin ng propesor dahil ako ang pinakamalapit. Akala ko, walang kapayapaan sa harapan. Akala ko magiging impyerno ang buong oras ng klase habang nakaupo ako doon.

Pero habang tumatagal ang talakayan, unti-unting kumalma ang nararamdaman ko at narealize kong nagkamali ako sa lahat ng iniisip ko. Wala namang nangyaring masama. Hindi naman ako ginipit ng guro, at walang nang-istorbo sa akin. Mas malinaw ko pang nakikita ang mga nakasulat sa pisara ng hindi kailangan manakit ang aking mga mata, at mas madali kong maintindihan ang buong aralin dahil walang nakaharang sa aking paningin.

Doon nagbago ang lahat. Narealize ko na ang kaginhawaan pala ay wala sa pagtatago sa dulo.

Mula sa araw na iyon, hindi na lang sa silid-aralan nagbago ang ikot ng mundo ko. Sa bus man, sa eroplano, sa sinehan, o kahit saang pampublikong sasakyan at lugar, sa pinakaharap na ako pumupuwesto. Mas presko, mas mabilis makalabas, hindi nakakahilo, at mas madaling gumalaw. Ang dating lugar na kinatatakutan ko dahil sa sobrang exposure ay iyon na pala ang magbibigay sa akin ng tunay na ginhawa at kalayaan. Habang buhay na akong uupo sa unahan.

As my break comes to an end, watching a deep, emotional drama feels just right. If you liked My Liberation Notes, you’ll love We Are All Trying Here.

Writer Park Hae-young creates characters who don’t “fight” monsters. Instead, they face something harder: which is the fear of not being good enough. Set in the unforgiving contemporary film industry, the show follows people who feel stuck, jealous, and worn down from comparing their messy lives to everyone else’s success.

In the middle of all this stress, one question rises above everything else:

“What is your purpose in life?”

That question is terrifying when you feel like a failure. Hwang Dong-man, the main character, has waited twenty years to make his first movie while his friends become famous and achieve their dreams. His answer seems funny and simple at first, but it’s actually a brave choice:

“Humor. I’m just going to live my life with humor.”

Look at Dong-man’s life to see why this matters. He’s always left behind from his collegues. He hides fear and panic by talking too fast and making noisy goofy (sometimes insulting) jokes. When your dreams stall for twenty years, bitterness and jealousy comes along. Dong-man knows people pity him, but choosing humor keeps him from drowning in sadness.

As Charlie Chaplin once said in a quote that life feels like a tragedy up close but a comedy from far away. Humor helps Dong-man step back from the tragedy itself. When life refuses to give you what you want, laughing at your own bad luck lets you stay in control. It means you own your story instead of being trapped in it.

We see this most clearly in his relationship with Byeon Eun-a, a successful producer who acts cold to protect herself from past wounds. Dong-man exposes his flaws through jokes, while Eun-a hides hers behind silence and relentless work until she breaks down. She sees past his failure and notices his rare strength: a man who faces hardship with kindness and still makes her smile. At the same time, his goofy warmth helps Eun-a relax, showing her she doesn’t need perfection to deserve love.

This isn’t about pretending to be happy or whatsoever. Pretending means ignoring problems and forcing a smile while everything falls apart. Humor is different because it’s honest. Dong-man doesn’t deny that his twenty-year delay hurts. He looks straight at the mess and says, “Well, this is a disaster. How funny.” Laughing at a terrible situation takes away its power to break you.

Choosing humor gives you back control. It makes life lighter, even on bad days. If Dong-man let his lack of success define him, he would be bitter and jealous forever. Instead, he turns his struggles into self-awareness and warmth that draw people toward him.

We’re all living our own everyday story. We compare ourselves to others and worry we’re not doing enough. We can’t always control what happens or when success arrives. But like Dong-man, we can choose how we respond. Walking through life with a light, brave heart means that no matter how hard things get, we’ll always get the last laugh.

https://open.spotify.com/track/4sUrMHnpwxgR6oelcNFyJu?si=-DS-BnzlS5q_UPIawV6TDg&utm_source=copy-link&sci=spotify%3Acard-config%3A6gdVjC9bMQ77RJJ4yHn0Ch

Hindi ko alam kung paano ko ito maisusulat, at hindi ko rin alam kung paano ko ipoproproseso ang mga sinabi ko at sinabi mo sa akin nung araw na iyon. Naglalakad tayo papunta sa canteen, at sinabihan mo lang ako na magkwento lang. Kabadong-kabado ako nung araw na 'yon, andaming what ifs na tumatakbo sa aking isip. Tapos bigla mong sinabi, “Alam mo, narealize ko na gusto din pala kita.”

Isang late realization. Alam ko naman sa una pa lang na gusto kita, pero in denial pa ako dahil sino ba naman sa katinuan ang magkakagusto sa mas matanda sa kanya, lalo na sa taong hindi ko naman masyadong nakakasalamuha o nakakausap?

Kaya noong ni-reject kita, grabe ang pang-gagaslight ko sa sarili ko at sa mga kaibigan ko na hindi kita gusto at kuya lang ang turing ko sa'yo. Pero tangina, nagkamali ako doon. Nung hinihintay kita makabili ng ulam, nasa pintuan lang ako ng canteen habang tinatap ang dalawang paa ko sa kaba at takot dahil andaming pwedeng mangyari pagkatapos nung araw na iyon.

Paano ko ba narealize na gusto rin kita? Simple lang naman. Ngumingiti ako palagi kapag inuupdate mo ako mula good morning, good afternoon, hanggang good evening. Naalala ko pa nung hinahatid mo ako sa LRT, pinapayungan kapag nasa labas tayo, nirerefillan ang tubig ko, at sinasamahan akong mag-aral kahit alam kong inaantok ka na. Andaming bagay na para sa'yo ay maliit lang, pero sa mga ganoong simpleng kilos mo ako unti-unting nahulog. Kaya nung palabas na tayo ng canteen, mas lalong sumakit ang ulo ko at bumilis ang tibok ng puso ko dahil isa akong overthinker. Andami kong gustong sabihin nung oras na 'yon. “Gusto din kita,” sinabi ko iyon sa'yo sa opisina habang may tao. Ang tapang ko, 'di ba? Umiyak ako nang sobra nung araw na 'yon, nilabas ko lahat ng galit, inis, at sama ng loob na kinimkim ko sa'yo. Pero sa lahat ng sinabi nating dalawa, ang pinakatumatak sa isip ko hanggang ngayon ay nung sinabi mo na, “Marami ka pang makikilala. Bata ka pa.” Ang galing mo palang magpaiyak, kuhang-kuha mo ako doon at dala-dala ko pa rito 'yan ngayon.

Kaya naman, kung tatanungin mo ako sa mga sana ko, uunahin ko na sana hindi na lang kita nakilala. Kung hindi kita nakilala, baka hindi ako naging ganito. Pero dahil nakilala kita, may mga bagay din namang nagbago sa akin nang mas mabuti; naging madasalin ako at naging active sa simbahan, gaya nga ng sabi mo na palagi mo akong ipinagdarasal.

Sana rin hindi kita nagustuhan. Kung hindi kita nagustuhan, baka dinadaanan lang kita ngayon sa opisina o kaya casual lang ang batiang mayroon tayo. Pero nagustuhan kita dahil nakilala kita bilang isang taong maintindihin, mahaba ang pasensya sa akin, at malambing. Kainis ka kasi, nahulog tuloy ako.

Sana hindi rin naging mabilis ang pag-uusap natin. Kung naging mabagal lang sana at hindi nauwi sa isang mabilis na kwento, edi sana nakilala kita nang mas maayos at mas nailatag natin ang pagkakakilanlan nating dalawa. Sana magkasama pa tayo ngayon sa mga study sessions ko sa library at sa adoration.

At higit sa lahat, sana nakilala mo ako bilang isang taong totoong nagmamahal din, na nagustuhan mo ako dahil sa mga magagandang katangian ko at hindi dahil napilitan ka lang.

Kung mababalik ko lang ang panahon, siguro magiging ibang tao ako at magiging iba ka rin. Pero alam kong iba na ang timeline natin ngayon. Salamat sa dalawang taon na napasaya at napaiyak mo ako. Worth it naman ang pag-iyak ko sa kapilya araw-araw dahil doon ko rin narealize ang tunay kong calling. Salamat sa lahat.

Salamat, ang galing mo pong magpaiyak ng makata! Eme.

cw: mention of vomiting

ako pala yung sinasabi ni kuya na palaging mukhang bampira kapag nakikita niya ako. ako pala yung sinasabi ng kaibigan mo na malabo ang mata—yung nainlove sa graduating student—at higit sa lahat, ako yung sinasabi ng mama mo na palasuka sa biyahe. kung gagawin nating pamagat ang nahihilo, nalilito, bukod don, ano pa?, eto ang sagot: ako, na isinumpa yata ng tadhana pagdating sa transportasyon.

mapa-bus, kotse ni tita, o kahit anong sasakyan na may bintana at aircon, talagang ipaglalaban ko ang pwesto sa tabi ng bintana kahit anong mangyari. gagawin ko ang lahat makuha lang 'yon. hindi para mag-emote (bagamat minsan ganoon nga), kundi dahil gusto kong matulog. masarap kaya matulog. bukod doon, talagang mahiluhin ako. biyaheng pa-tagaytay pa lang, sumasakit na ang ulo ko at umiikot na ang paningin ko. paano pa kaya kung napadpad ako sa abra, cagayan, ilocos norte, o sa paikut-ikutong daan ng mountain province? baka doon ko na maisuka ang kaluluwa ko.

palagi na lang akong pinaaalalahanan ng mama at mga tita ko na magpahiwatig agad kapag nagsimula na ang engkwentro sa hilo. “nicole, may plastic ka ba?” o kaya, “namumutla ka.” kapag nakita na nilang namumuti ang mukha ko at nagluluha na ang mga mata ko—hindi dahil umiiyak ako sa pagka-oa ah—hudyat na 'yon na bumabaliktad na ang sikmura ko.

ayoko sa lahat ng sasakyang may matapang na pabango. lalo na yung amoy victoria's secret o bath and body works. yung pakiramdam na masusuka ka na, tapos sasabayan pa ng amoy ng matamis na banilya o bulaklak? para mong hinalo ang impyerno sa loob ng kotse. ayoko rin ng kaskaserong driver dahil matinding trahedya sa tiyan ang kasunod noon. naalala ko nga noong bata ako, napakabilis magpatakbo ng tito ko (sorry tito! hehehe love you!). sa tindi ng alog, lumala ang pagsusuka ko na nauwi pa sa matinding diarrhea. galit na galit si tita kaya sinisigawan niya si tito sa gitna ng daan, “bagalan mo! si nicole!” hindi ko tuloy malaman noon kung maiiyak ba ako sa hirap o matatawa sa eksena nilang dalawa.

may pagkakataon naman na papunta kami sa isang simbahan sa tuktok, malapit sa dagat patungong mindoro sa batangas. dahil walang-wala kaming dalang plastic at emergency na talaga, doon na lang ako pinagsuka sa isang disposable na unan. kawawang unan, naging salbabida ng sikmura ko.

kung sakaling may mapadpad na mahiwagang bote sa harapan ko at biglang lumabas si genie para bigyan ako ng tamang tatlong hiling, napakasimple lang ng hihingin ko.

una, sana hindi na ako mahiluin para makapagbiyahe naman ako nang komportable, nang hindi na umaasa sa bonamine at hindi palaging nababadtrip sa gitna ng daan.

ikalawa, sana hindi na ako anemic para hindi na ako palaging namumutla, sumasakit ang ulo, pati na ang mga tuhod—echoz! at higit sa lahat, sana magkaroon na ako ng sariling kotse. yung walang matapang na pabango, kundi literal na malinis lang ang hangin. para hindi na ako laging nag-grab o indrive, kung saan palagi na lang akong nahihilo at nalilito dahil sa kakaibang amoy at aircon.

yun lang naman che!

It all starts with a shift in the TikTok algorithm.

The usual videos of people complaining about mind games and bad dates are suddenly gone. Instead, young people are scrolling past peaceful videos of creators making matcha in their sunny apartments, traveling alone, or hitting fitness goals.

The caption on every single video is the same: Solo-maxxing. For Gen Z, this phrase rings a loud, familiar bell. It lands on a feed already exhausted by the chaotic modern dating scene. Between expensive nights out, endless swiping, and constant ghosting, young people are quietly checking out of the romance loop and choosing their own peace instead.

To begin with, What is really ‘solo-maxxing?’

Also known as ‘single-maxxing’, this internet slang was created and trended by young adults to describe the intentional choice to stay single temporarily or permanently. The goal is to dedicate more time to self-interests and find more peace in life.

Sounds new and crazy right? According to a BMO survey, the total cost for a romantic outing in the U.S. averages $189, including meals, travel, and getting ready. Meanwhile, according to Picodi.com (2022), a standard romantic date in Manila costs about P3,290 ($64), ranking it in the more affordable half globally at 12th place from the bottom.

Why Does It Ring The Bell Among Young People?

1. It changes your life ENTIRELY

According to a WIRED interview with Carmen Hyden, the trend removes the stigma of being an unmarried woman who is perfectly alone, turning solo living into something to aspire to.

2. People Suck and It Is Hard To Find Rare People Who Don't Suck!

This may sound offensive to others, but it is a harsh reality. In this generation, it is incredibly difficult to find someone who checks off all of your ideal traits and non-negotiables. Having no dating roster is perfectly fine!

3. The High Cost of Dating

Imagine going out on multiple dates, enduring an hour or two of forced conversations, and leaving with nothing but a split bill. A lot of young people think that dating is far too expensive, and it completely drains their social battery.

4. The Usual Dating Fatigue

Today's problem with dating is that endless swiping on dating apps, sudden ghosting, and unfulfilling "situationships" have left many young adults completely exhausted. This makes a peaceful, single life feel like a much smarter and lower-risk choice.

As we dive deeper into the topic, let's see the pros and cons of ‘solo-maxxing’.

Pros:

1. Reclaiming your manifested life

The biggest benefit of solo-maxxing is the absolute freedom to focus on personal growth without compromise. You'll be able to save a significant amount of money, eliminate relationship drama, and fully protect your mental peace. By spending time alone, young adults build a strong sense of self-reliance and emotional independence.

They learn to enjoy their own company, meaning they will never stay in a toxic relationship out of fear of being lonely.

Cons:

2. The Risk of Isolation

However, completely checking out of the dating world comes with its own set of challenges. Choosing permanent singlehood can sometimes lead to deep loneliness, especially when friends around you begin to partner up.

Hyper-independence can also make it difficult to open up or trust people again in the future. By protecting your peace too fiercely, you risk building walls instead of boundaries, potentially pushing away genuine human connections.

While everything has its pros and cons and there will be people who will disencourage you, it's important to choose what's best for you and makes you happy.

At the end of the day, solo-maxxing doesn't mean giving up on love forever. It just means that being alone is way better than being with someone who drains your energy and your money. Whether it is just a short break from dating apps or a long-term lifestyle choice, it changes how we see romance. Gen Z is showing that the most important relationship you have is the one with yourself.

So, if staying home, taking yourself on a solo date, and making matcha brings you more peace than a stressful date, go for it.

Leave a comment

References:

https://www.bmo.com/en-us/main/about-bmo/news-insights/blog/bmo-rfp-survey-americans-dating/

Caramela, S., (2026). Gen Z are ‘Solo-Maxxing’ instead of going on dates. VICE. https://www.vice.com/en/article/gen-z-are-solo-maxxing-instead-of-going-on-dates/

Koshar, Y. (2026). The rise of solomaxxing: Where Gen Z is choosing self over swipe. The Times of India. https://timesofindia.indiatimes.com/life-style/spotlight/the-rise-of-solomaxxing-where-gen-z-is-choosing-self-over-swipe/articleshow/132656093.cms

McKynzie, A. (2025). 21 Concerning things about Gen Z dating culture. BuzzFeed. https://www.buzzfeed.com/amber-mckynzie/gen-z-dating-habits

Parham, J. (2026). Gen Z singles are trying to make ‘Solomaxxing’ aspirational. WIRED. https://www.wired.com/story/solomaxxing/

Picodi. (2022). How much does a date cost? Bargain Hunting. https://www.picodi.com/ph/bargain-hunting/price-of-a-date