Yaza seninle girdik. Yazdan sensiz çıktım. Seni görünce sızlayan yüreğim şahittir, bana haksızlık ettin.

Sana küçücük bir çocukken “adam oldun” dediler.
Sen koca adam oldun, ben seni çocuk gibi sevdim.

Sana seni anlatmaya kelimelerim yetmezdi benim. Sana olan sevgim öyle çoktu ki, korkardım zarar vermekten.

Bana seni anlatıyorlar şimdi. Birkaç kelimeyle. Kelimelerim yetmezdi benim; şimdi o birkaç kelime dizili boğazımda.

Ben hiç düşünmezdim o güzel gülüşünün yüreğimi sızlatacağını, gözlerine bakmaya korkacağımı.

Beş dakika görmek için seni, ömrümden beş seneyi verirdim. Bir gün görmemiştim seni. Bir gün. Her şey kötü gidecekti sanki o gün.

Seni görmeyeli aylar geçti. Aylar. Rastladım sana birkaç kere. Sana değil de bir yabancıya rastladım sanki.

Yemin olsun, bana haksızlık ettin.

“Gidelim buralardan,” desen giderdim bir saniye düşünmeden.

Gittim ben. Sen hâlâ oradasın.

Gitme demeni çok bekledim aslında, içten içe. Oysaki senin gururun aşkından üstün gelirdi. Unutmuşum işte.

Nasıl olabilir de yağmurda ıslanmaktan nefret etmene rağmen benimle saatlerce ıslanan sen, kalbimin yağmurundan bu kadar hızlı kaçabildin?

Yine karşılaşsak bir gün, hiçbir şey olmamış gibi ıslanır mısın benimle?

Düşünmeye fırsatım oldu uzun bir süre.

Hata yapmışım, biliyor musun? Büyük bir hata.

Seni kendimden çok sevdim. Bu bir hata.

“Elin oğlunu kendinden çok seversen seni el yapar,” derlerdi. İnanmazdım.

Keşke hep masumca inanmasaydım.

Yüreğim şahit, bana haksızlık ettin.

Seninleyken çok ağladım. Ağlamıyorum artık.

Ama neye ağlasam, bir tur da sana bir daha sarılamayacağıma, yanında hissettiğim huzuru tadamayacağıma ağlıyorum.

Sen yine de beni düşman bil.

Subscribe

Sen bir ağaca çıkmak istedin, ben sana dal oldum, ezildim ayaklarının altında.

Çatladı meşeden kemiklerim, seni hayal kırıklığına uğratmamak için dayandım.

Ben sana dal oldum, yükseklere çıkabilmen için; sen ise acımadın, kaç kere ezip geçtin.

En yükseklere çıkardım seni, yine de meyvelere ulaşamadın. Ben sana el oldum, kırdım dallarımı sana meyve verebilmek için.

Meyveyi beğenmedin. Başka meyveler sunmak için çabaladım, benliğimden vazgeçtim, yeni meyvelere kucak açtım.

Dayanamadı köklerim, memnun olmayışına. Meşeden dallarım kırıldı yavaşça. Kıymetini bilmedin, yükseklere çıkarken ezip geçtiklerinin.

Şimdi nasıl ineceksin dallarım sana kucak açmayınca?

Kıyamadım, canın acımasın istedim. Döktüm bütün yapraklarımı yere, pamuklara düş istedim.

Çırılçıplak kaldım. Ne gördün ne de sevindin.

Yaprakların arasına bıraktın kendini. Ellerinde binbir çeşit meyve, gülümsedin ve gittin.

Ben kaldım; dallarım kırık, çırılçıplak, meyvesiz, öylece.

Sen gittin. Çiçek açmadım. Gelirsen sorarsın: “Meyvelerim nerede?”

Comment

Ne güzeldi gözlerin… Bir dakika bakmak için nelerimi verirdim.

Şimdi göz göze gelsek, parlar mı bana eskisi gibi şefkatle gözlerin?

Günlerimi sana ayırmış, geleceğimi sana adamıştım. Geçmişten her bir anıyı bir kenara saklamıştım.

Ne bugünümde varsın ne de yarınımda olacaksın. Bir kenara attığım geçmişimin belki de artık en nadide parçasısın.

Sevgilim…

Gülüşünü şarkı niyetine dinler, kollarının arasına evim derdim.

Sen gittikten sonra her yer sessiz, ben ise evsizim.

Nefes alamıyorum, bitanecik birtanem. Dudakların nerede, bulamıyorum.

Soluklanamıyorum. Dudaklarında dinlenemiyorum, omzuna yaslanıp huzuru tadamıyorum.

Cennetten kovulmuş bir melek gibiyim. Senin gözünde iblis, geçmişinde meleğinim.

Yüreğimi sana vermiştim. Nerede parçaları, göremiyorum.

Yolumu sana adamıştım. Yolumu bulamıyorum.

“Beni kaybetme.” demiştim sana. Niye kaybettin sevgilim?

Subscribe

İstismarın izleri geçmiyormuş, hatta yara tam anlamıyla da iyileşmiyormuş. Onu öğrendim yakın bir zamanda.

Maalesef ki çoğu kız çocuğu gibi, aslında hiç fark etmeden istismara uğramışım meğersem.

Ufacık bedenim, neşeli bir kişiliğim vardı küçükken. Babam da hiçbir zaman ilgi gösteren bir baba olmamıştı.

Komşularımız vardı, çocukları olmazdı. Çocukları olsun isterlerdi hep. Bir gün misafirliğe gittik. Beni çok sevdiler. Tabii ki küçük bir çocuk olarak verilen ilgiye karşı kayıtsız kalmadım. Bu tanışma faslından sonra neredeyse her gün onlardaydım.

Evdeki erkek kişisine X dahi bile demek istemiyorum ama anlatırken daha anlaşılır olur diye düşünüyorum. X kişisi beni çok severdi. Daha doğrusu, ben hep beni sevdiğini hissettim. Her gün bana abur cuburlar, oyuncaklar alırdı. Karısı da tabii ki seviyordu ama ben annemden çok babamın eksikliğini hissettiğim için X kişisinin ilgisi bana daha göz kamaştırıcı geliyordu.

Hiçbir zaman art niyet aramamıştım. Küçük bir çocuk art niyeti anlayabilir mi, onu da pek düşünmüyorum.

Zamanla X kişisinin bana olan tavrında rahatsız olduğum şeyler yaşadım. Kucağında durmak istemezdim çünkü büyüdüğümü düşünüyordum ve bebekler kucakta dururdu. Bazen üstüme uzanır, zorla öperdi. Abur cuburları vermesi için şart koşardı.

Beni seven bir insanın bana sevgi göstermesi peki beni neden rahatsız ediyordu?

Bir süre bunu anlayamadım. Rahatsız hissetsem de “Beni seviyor, o normal davranıyor, ben garip davranıyorum.” sandım.

Ama artık odaya gidip bana alınan abur cuburları görmek dahi istemiyordum. “Gel kucağıma.” dediğinde kusacak gibi oluyor, bahane bulup kaçıyordum.

Bir gün topluca bu komşularımızın evlerine gitmiştik. Annem, artık onlara gitmek istemediğimi söylediğimde tuhaf karşılıyordu ama ona bu durumu nasıl anlatabilirdim ki?

Herkesle birlikte salondayken odadan bana öpücük atıp beni çağırmıştı ve ben bir daha o eve adımımı bile atmadım.

Küçükken hevesle açılan sosyal medya hesaplarıma yazar, özellikle “prenses” diye başlar, beni özlediğini söylerdi. Hâlâ midem bulanıyor.

Zaman geçtikçe ve büyüdükçe tabii ki olayı idrak edebildim ama bunu kendime açıklayamadım bile.

İğrençti ve üstelik bu, babam yerine koyduğum biri tarafından gerçekleşmişti.

Yan daireden gelen seslerde, her onun sesini duyduğumda bütün her şey detaylarıyla aklıma gelirdi. Kimseye hiçbir şey diyemedim. Küçüktüm bunlar yaşandığında ve kesinlikle yanlış anladığım söylenecekti. Ki ben, onun yaptıklarının utancından anlatamazdım bile.

Bir daha böyle bir şey yaşanmaması için çabalayacaktım. Oysaki ben sadece çocuktum, zaten bir şey yapmamıştım.

Ve bir daha böyle bir şey olursa fark ettiğim anda karşı çıkacaktım.

Alıştım, atlattım.

Daha doğrusu, atlattım sandım.

Meğer atlatamamışım.

Meğer hiçbir şey dediğim gibi olmayacakmış.

Yine bir abi vardı, tanıdığımız. Beni her gördüğünde sarılır, yanaklarımdan öperdi. Çok severdi beni. “Kızı gibi görüyor seni.” derlerdi.

Bir gün karşılaştık onunla. “Gel, sana dondurma sözüm vardı.” dedi. Ben de kabul ettim. Kalabalık bir yerdeydik, anneme de bu durumu haber vermiştim. Bir sorun olamazdı ki. Aklıma da gelmemişti zaten.

Yürüdük. Bana dondurma aldı, hatta güzel güzel sohbet ettik. “Oku, çalış, ayaklarının üstünde dur.” tarzında nasihatler verdi.

Kestirmeli yollardan daha kısa varacağımızı söyledi. O yolları biliyordum. Hiçbir şey anormal değildi, ta ki o anlara gelene kadar.

Bir banka oturdu. “Dinleneyim.” dedi. Ben oturmak istemedim çünkü vakit geçiyordu, eve gitmek istiyordum artık.

Kucağına çekti bir anda beni. “Kızım sayılırsın, gel, utanma.” dedi.

Dondum kaldım. Gerçekten dondum. Aklım yerine geldiği gibi kalktım. “Gidelim.” dedim. Başka bir şey diyemedim.

Yürüdük sessizce ama o an hissettiğim hissi tarif edemem, asla.

Korkuyordum.

Ve o kadar pistim ki ne kadar yıkansam geçmeyecek gibiydi.

Yanında yürümüyor, önünde ya da arkasında yürüyordum. Rahatsız olmuş olacak ki elimden tuttu. Elimi çektikçe bir bahane buluyordu ve ben sesimi çıkaramadım.

Bağırmak istedim ama sanki sesim çıkmıyordu ağzımdan.

Döndü. “Elini neden çekiyorsun? Sen benim kızım sayılırsın.” dedi. Yaklaştı ve öptü dudağımdan.

Yıllar önce yaşanan senaryolar bir bir gerçekleşmişti. Küçük kız çocuğu büyümüş ama kaderi değişmemişti.

Ne dedim bilmiyorum ya da ne yaptım bilmiyorum. Sadece o kadar sıktım ki kendimi, o kadar hızlı yürüdüm ki ondan uzaklaştığımda bayılacak gibi hissediyordum.

İstismarın izi geçmiyor.

Hatta yarası deşiliyor.

Kabullendim ama unutmayı çok isterdim.

Üzerime yapışmış bir leke var sanki ve bu leke mezara kadar benimle gelecek gibi.

Bunlara benzer şeyler yaşamış insanların olduğunu biliyorum.

İzi geçmiyor, yarası iyileşmiyor. Belki de kader, benzer senaryoları yaşatıyor.

Ama yalnız değilsiniz.

Ben sesimi çıkaramadım çünkü bu durumun üstesinden de gelemedim. Belki siz sesinizi çıkardınız ya da benim gibi donakaldınız. Donakalmak da bir tepkidir. O an konuşamamış olmanız, karşı koyamamış olmanız ya da kaçamamış olmanız olanların sizin suçunuz olduğunu göstermez.

Dilerim ki kimse bu yazdıklarımın nasıl hissettirdiğini bilmesin. Belki hâlâ bazı sesler, kokular ya da anılar sizi o güne götürüyor ama bu iyileşemeyeceğimiz anlamına gelmez. İyileşmek unutmak zorunda olmak değildir.

Ve biliyorum ki Rabbim yaşananları görüyor. Biz unutsak, O unutmaz.

Rabbim büyüktür. Ona sığının ve ona güvenin.

Subscribe

Okyanus

Kulağımda kulaklık, elimde sigara.
Bir omzum çantamın ağırlığından çökmüş.
Öylece yürüyorum, yalpalaya yalpalaya.

İki bank vardı önümde. Oturdum birine. Batarken güneş, deniz nasıl gözüküyor diye izledim bir süre.

Karşıdan hiç tanımadığım ama ne hissettiğini bildiğim bir adam geldi.
Kulağında kulaklık, elinde sigara, bir omzu çantasının ağırlığından çökmüş. Öylece yürüyor, yalpalaya yalpalaya.

Gülümsedim bir süre, bir yabancıyla hislerimizin bir olmasına.

Bir banka ben, bir banka o; uzun uzun izledik dalgalara eşlik eden gün batımını.

Sigaralarımız bitti, muhtemelen dinlediğimiz şarkılar da değişti ama hisler…
Onlar bir saniye bile değişmedi.

İlk ben son verdim duygularımızla yaşadığımız savaşa. Ardından hiç de yabancı hissetmediğim o yabancı…

Belki başka bir yerde,
belki de bir gün güzel hislerle
yine paylaşmak isterim hislerimi tanımadığım insanlarla birlikte.

Belki yine bir yabancı,
belki yine bir sahil…
ve tanıdık hislerle.

Subscribe

Canlanmadı. Canlanmayacak.

İçimdeki küçük kız çocuğu sana hep gözü dolu bakacak, baba. Merak ediyorum bazen, babalık yapmak bu kadar zor mu acaba?

Sevmek, sevdiğini göstermek, “Günün nasıl geçti?” diye sormak… Bu yükün altından kalkamıyor musun acaba?

Ya da gerçekten beni hiç sevmedin mi, baba?

Bir kız çocuğuyla babasını el ele görünce içimde yanan o ateşi hissetsen, değişir miydi içinde bir şeyler?

Arkadaşlarıma anlattığım sahte anılarımızı duysan, için cız etmez miydi?

Hiç bana sarılmamanın eksikliğini hissetmedin mi mesela?

“Kızım” deyip saçımı okşamak istemedin mi hiç?

Doğum günümü hevesle kutlamak istemedi mi hiç canın?

Ne bileyim… Hiç telefonun çalsın istemedin mi ansızın, kızın tarafından?

Baba, ben çok istedim.

Sahte anılarımızın gerçek olmasını, bana bir kere samimiyetle “kızım” demeni, sarılmanı, belki yolda yürürken bir şey olabileceği için korkup elimi bırakmamanı çok istedim.

“Doğum günün kutlu olsun, kızım.” demeni çok bekledim, baba.

Telefonumda numaranın olmasını, hatta abimi sana şikâyet etmeyi çok istedim.

Bir sürü fotoğrafımız olsun hepsinde gülümseyelim istedim. Bir tane bile olmayacağını hiç düşünmemiştim.

Sarılsam kendimi güvende hisseder miydim diye çok merak ettim. Saçımı okşasan, bir kere, başkalarının dokunmasına izin verir miydim diye çok düşündüm.

Seninle aynı odada canıma kastettim. Anlamadın mı gerçekten?

Şimdi düşününce fark ediyorum da… Yoğun bakımdayken bana bir şey olur diye hiç korktun mu?

Korksan gelirdin, değil mi, yanıma? Ya da arardın en azından. Bir kere. Yalandan da olsa.

Ben bir baba olsam, kızım babasız kalsın istemezdim.

Ya sen baba değilsin…

Ya da babasız kalmam umrunda değil.

Baba…

Comment

Okyanus

Bir sahil kenarı, hafif hafif çöken gün ışığı. Ellerim şişeyi ararken gözlerim seni arıyor, kim bilir nerelerdesin. Usul usul rüzgar esiyor, yakmaya çalıştığım sigaramı söndürüyor her seferinde.

İnsanlar uzaklaşıyor, insanlar yakınlaşıyor; bazıları yalnızlığımı sorguluyor, bazıları ise sadece gülümsüyor. Sen neredesin?

Kalabalığın arasında göremiyorum seni. Belki de hiç gelmedin ama kaybolduysan bulurum seni, bilirsin değil mi?

Boş şişelerin rüzgarla birlikte taşa çarpma sesleri, rüzgarın sesi, dalgaların sesi. Zorlasam belki de duyarım balıkların da sesini.

Tik, tak, saatimin sesi; zaman geçiyor yavaş yavaş, geçmişte kalıyorum.

Bir kedi seviyorum, uzaklaşıyor. Zaman geçiyor, o da geçmişte kalıyor.

Ben geçmişte kaldım, sen geçmişte kaldın. Hepimiz geçmişin en ücra köşelerinde takılı kaldık.

Kedi bile, kedi bile.

Subscribe

Kayboldum. Severken sevilirken kayboldum. Bazen boğuldum, yürüdüm koştum başaramadım.

Kaçamadım. Kendimden kaçamadım, kafamın içindekilerden kaçamadım. Tıkılı kaldığım bu odadan kaçamadım ve kayboldum. Küçücük odanın içinde kayboldum ben.

Gözyaşlarım vardı yanımda durmadan akan, küçücük odanın içinde durmadan yürüdüm hatta koştum. Kaçamadım ben kayboldum. Kaçsamda yakamdan ayrılmazdı düşünceler.

Boğuldum ben kendi nefesimde kendi gözyaşlarımla birlikte. Öyle yoruldum ki camı çerçeveyi indirecek gücüm kalmadı. Gökyüzünü bile göremedim kendi karanlığımdan. Ve bir kişi bile tıklamadı odamın kapısına. Bir kere açmak için çaba göstermediler. Açmaya cesaret edemedikleri o kapıya bir kilit de onlar vurdu.

Bir gün burunlarına leş kokusu gelecek ve açmaya  cesaret edemedikleri o kapıyı açmak zorunda kalacaklar. Belki gördükleri hoşlarına gitmeyecek belki de pişman olacaklar ama herşey için çok geç olacak zaten.

Yalnızlığım katilim olacak düşüncelerim ise azrail. Ve ben artık yorulmayacağım, kaybolmayacağım ya da kaçmak için çaresizce çaba göstermeyeceğim.

Ben uzanıp huzurlu bir uyku ile bekleyeceğim leşimi taşısınlar diye. Leş kokusu beyinlerini sarstığında belki de o kapıya tıklasaydık diyecekler.

Bir gülümseme olacak yüzümde. Geç kaldınız diyecek ruhum, çok geç kaldınız diyecek.

Subscribe

Çok garip hissediyorum.

Nerdesin, ne yapıyorsun mesela şu an? Özlediğimi bilmeni istemiyorum ama seni özlüyorum. Hissetmiyor musun?

Varlığını, sabah mesajlarını özlüyorum. Sonra da bana ettiğin onca laf aklıma geliyor, yutkunamıyorum bile.

Nasılsın mesela? Mutlu musun bensiz?

“Sensiz yapamam.” diyordun. Gördüm birkaç sefer, çok güzel yapıyordun.

Kızmıyorum ya da kızmaya hakkım varmış gibi bile hissetmiyorum ama onca sözden sonra giymişsin sana yakışan gömleğini, takmışsın kafana daha geçenlerde bana taktırıp fotoğrafımı çektiğin gözlüğünü, oturmuşsun oturduğumuz yerlere, gülüyordun.

Acıttı. Hazmedemedim, yutkunamadım.

Her gece mutlu ol diye dua ediyorum hâlâ. Beni atlat, önüne bak diye Allah’ımla konuşuyorum aslında. Bir duamın kabulünün canımı bu denli yakacağını düşünmemiştim.

Bebek sevdim dün, kucağıma aldım. Sarı saçları vardı, küçüklüğüme benziyordu. Hatırlar mısın, sana benzeyen bir kızımız olsun derdin. Kız çocuğu hayali kurardık. Aklıma geldi. Sıkı sıkı sarıldım bebeğe. Gerçekleşmeyecek hayalimize sıkı sıkı sarıldım sanki.

Aklımdan çık diye dışarı çıkıyorum, geziyorum, dolaşıyorum. Bu sefer her yerde seni arıyor gözlerim.

Ne yaptın bana?

Sesini unutmuş gibi hissediyorum. Tozlanmış mesajlarımıza bakıp bir zamanlar attığın ses kayıtlarını açmaya korkuyorum. Fotoğraflarımız duruyor hâlâ. Kaç aydır her anımıza şahit mesajlarımız duruyor. Kıyamadım, silemedim hiçbirini.

Kendime, kimseye güvenmeyeceğim konusunda söz vermiştim ama bu sözü en çok seninleyken çiğnemişim. Ve şimdi bunun ağırlığını taşıyamıyorum.

Sana olan güvensizliğim öyle sinsice koşulsuz bir güvene dönüştü ki ben bile fark etmedim. Fark ettiğimde de iş işten geçmişti gerçi.

Saçlarımı sevdiğin günü hatırlıyorum. İlk defa biri dokundu saçlarıma. Huzur duygusunu ilk defa bütün vücudumda hissettim. Orada göğsünde uyumak istedim.

Beni sevmediğini düşünüyorum bazen, hiç sevgi hissetmediğini. Ama sevgisi yalan olan bir insan böyle huzurlu hissettiremezdi, değil mi?

Her şeye rağmen kendimi seçtiğim için gurur duyuyorum kendimle. Seni kalbim yapmama rağmen beni defalarca kırdığın için senden uzak durabildiğim için gurur duyuyorum.

Deli gibi gözlerine bakmayı, kokunu içime çekmeyi, dudaklarından soluk almayı, gülüşünü görmeyi istememe rağmen bir adım dahi atmadığım için gurur duyuyorum.

Her gece rüyama girmene rağmen sabah uyandığımda hâlâ yaşamaya devam ettiğim için gurur duyuyorum.

Seni çok seviyorum ama seni istemiyorum artık.

Seni çok istiyorum ama kalbimdeki yerinden de nefret ediyorum.

Bana hissettirdiğin sevgiyi hiçbir zaman unutmayacağım ama kaç kere senin yüzünden hıçkıra hıçkıra ağladığımı da.

Aşkın gözü kör derler. Çok aşığım ama gözüm artık kör değil.

Ve birtanem, senin hissettiğin şey de aşk değil. Daha yeni yeni sindirebiliyorum.

https://open.spotify.com/track/5KsUvhoTMadsyYWtdRQFEr?si=xYHh2JmZQW-WZvYvPgmNEA&utm_source=

Comment

Canım acıdı.

Daha doğrusu

yüreğim cayır cayır yandı.

Söndürmek için su serpiştirdim,

ama her damla

kor oldu avuçlarımda.

Bu hissi sana anlatamam;

kelimeler yetmez,

sesim yetişmez acıma.

Ben,

senin yüreğine bir kıvılcım bile düşmesin isterdim.

Gözümden sakındığım o kalp,

şimdi

kalbimin üstüne yavaş yavaş konan

ağır bir taşa dönüştü.

Nefes aldıkça ezilen,

sevdikçe susan

ben oldum.

Bilen bilir; panik atak, yoğun duygu atağı ya da buna benzer atakların çoğu gece daha yoğun olur ve genelde daha zor, daha yavaş geçer. Çünkü beyin yorgundur, yalnız hissetmeye daha müsaittir ve kontrolü kaybetmiş gibi hissetmeye de çok yatkındır.

Ben bunları yaşarken kimse bana yardım etmedi ya da “şunu yapmalısın” demedi. Belki onların da bir fikri yoktu. Ama belki size yardımcı olur diye birkaç öneri bırakmak istiyorum. (Kötü anlamda değil ama bu uygulamadaki çoğu kişinin psikolojik sorunlar yaşadığını hissediyorum.)

Belki çok klasik gelecek ama ilk öncelikle:

Yazmak

Belki çoğu kez denediniz, belki de hiç denemediniz — zannetmiyorum. Bu uygulamadaki herkes yazmanın önemini zaten biliyordur. Ama demek istediğim, bir düzende ya da anlamı olan bir şekilde yazmak değil.

Sadece yazın.

Ne düşünüyorsanız ya da o an ne görüyorsanız…

Ne bileyim işte, bütün bilinç akışınızı kâğıda dökün.

Tabii ki hemen geçmeyecek ve işe yaramadığını düşüneceksiniz. Ama siz fark etmeseniz bile beyniniz yavaş yavaş rahatlıyor olacak.

Belki iki ya da üç saat süren atak sürecini yarım saat azaltmış olacaksınız.

— Bilen bilir, atak anında bir dakika bile bir ömür gibidir.

Aydınlık sağlayın

Bu ne demek, hemen açıklayayım.

Karanlık genellikle insanı sıkıştırır. O an belki karanlıkta kalmak size daha iyi, daha saklanılabilir gibi hissettirse de hayır; size iyi gelmiyor.

Aksine, düşüncelerin zihninizde dolanmasını kolaylaştırıyor, yanlızlık hissini artırıyor, hatta nefes almanızı bile psikolojik olarak zorlaştırıyor.

İster atak hâlinde olun, ister sadece kötü hissettiğiniz bir anda…

Koşarak ışığı açın.

Kendinizi hissedin

Geldik kendinizi hissetme konusuna.

Bu anlarda beyin kendini tehlikede hisseder. Çoğu psikolog “o an güvende olduğunuzu kendinize söyleyin” der; evet, doğru söylüyorlar.

Ama beynin bunu daha kalıcı algılaması için somutlaştırmak işimizi kolaylaştırır.

Ayağa kalkıp yürüyün ve adımlarınıza bastığınız zemine odaklanın.

Örneğin bir halıda yürüyorsanız bunu hissedin. Sonra değiştirin; banyo fayanslarının üzerinde yürüyün.

Beyninize şunu söyleyin:

“Ben buradayım, güvendeyim, ayaklarımın üzerindeyim.”

Yüzünüzü soğuk suyla yıkayın.

Yüzünüz donacak gibi hissedebilir, beyniniz saniyelik uyuşabilir. Ama kısa süre sonra bu his yavaşça geçer.

Yüzünüze vuran soğuk suyu hissedin ve ardından sizi hiç üşütmemiş gibi rahatladığınızı düşünün.

Sırtınızı duvara yaslayabilirsiniz. Hatta mümkünse çıplak bir şekilde bedeninize hafif şoklar vererek beyninize “ben buradayım” demeniz gerçekten önemlidir.

Ortamdan uzaklaşmak

Bu uzaklaşma meselesi kesinlikle kaçmak değildir.

Evet, bazen kaçmak ve bir daha o ortamda bulunmak bile istemeyebilirsiniz. Ben atak geçirdiğim odaya tekrar girmeyi bile sevmiyorum.

Ama burada bahsettiğim şey şu:

“Şu an bu odada kötü hissettim. Buradan çıkacağım, başka bir yere geçeceğim ve iyi hissetmeye çalışacağım. Ben bu odaya geri geldiğimde, kötü hislerim de benimle birlikte odadan çıkmış olacak.”

(Umarım anlatabilmişimdir 🥲)

Ses

Son olarak, bu anları yaşarken sesli bir ortamda bulunmak.

Sessizlikte düşüncelerimizin alanı genişler ve büyüdükçe büyürler.

Ben genelde atak sırasında yalnız kalmak isterim ama atak hâlinde değilken fark ederim ki bir ses — ya da bir insan — hatta bomboş konuşan biri bile olsa fark etmez, bana iyi geliyor.

Çünkü o ses, düşüncelerimin kafamda pervasızca dolanmasına izin vermiyor.

Bu yüzden ister bir insan olsun (ki bazen bu mümkün olmuyor), ister bir ses…

Önünüze komik bir video açın.

Evet, saçma geliyor biliyorum. Ama kendinizi izlemeye zorlayın. Dikkatli izleyemesiniz bile, o ses orada olsun.

(Bahsettiğim ses kesinlikle overthink anında dinlenen şarkılar değil gduwkxbdhjw)

Yıllardır ataklarım var ve bana iyi gelebilen şeyler bir elin parmağını geçmiyor. O yüzden işe yarayan şeyler olduğunda paylaşmak istiyorum.

Ben bunları uzun sürede, kendi başıma öğrendim. Ama benim gibi olanlar daha kısa sürede öğrensin, kendini daha güzel sarsın, daha güzel sarıp sarmalasın istiyorum.

Bir de yazmayı seviyorum. En azından birilerine katkım olsun istedim.

Umarım bu tarz şeyler yaşamamışsınızdır da bu metin size çok sıkıcı gelmiştir.

Sağlıkla kalın.

(Özellikle akıl sağlığıyla.)

Gece yarısı ağlarsınız ya… Sonrasında bir uyku çöker insana.

Bu, ağlama sonrası uykusudur. Tam o sırada her şeyi daha net kavrarsınız. İşte tam o anda aklıma gelen bir konudan bahsedeceğim şimdi.

Ben aşırı anksiyetik, hatta panikli diyebileceğim; ama aynı zamanda üzerinde depresyonun umursamazlığını taşıyan biriyim. Tahmin edersiniz ki inanılmaz korkularım var ve bir o kadar da “olacakların aslında bir anlamı olmayacağını” söyleyen düşüncelerim…

Bundan yıllar önce, 6–7 yaşlarımdayken de gelecekle ilgili korkularım vardı. Şu an da var. O zamanları düşünüyorum şimdi. Korktuğum şey bana inanılmaz büyük geliyordu. Hem gelecekte olan bir senaryoydu ve benden oldukça uzaktaydı, hem de o kadar büyüktü ki burnumun dibindeymiş gibi hissediyordum.

Ben büyümüşüm, adımlar atmışım. Adım attıkça daha da büyümüşüm. Korktuğum şey hâlâ yerli yerindeymiş ama tam karşısına geldiğimde fark ettim ki ben ondan daha da büyükmüşüm ve onu kolaylıkla ezip geçmişim.

Demek istediğim şu:

Şu an korkularınız var ve o korkular kocaman bir karadelik gibi sizi içine çekip duruyor. Ama siz o karadelikle karşılaşana kadar birçok adım atacak ve her seferinde biraz daha büyüyeceksiniz. (Yanlış anlaşılmasın, burada yaştan bahsetmiyorum; mecazi anlamda söylüyorum.)

Ve tam da o karadeliğin karşısına geldiğinizde, onu fark etmeyeceksiniz bile.

Aradan günler, aylar, belki de yıllar geçecek. Bir gece yarısı aklınıza gelecek:

“Kocaman bir karadelik vardı. Beni içine çekti ve ben kayboldum sanmıştım. Ama zamanı geldiğinde, onun varlığını bile fark etmeyecek kadar küçük olduğunu öğrendim.”

Ve bunlar ne zaman yaşandı, siz bile hatırlamayacaksınız.

Bence insan bazen bunu kendine hatırlatmalı. En azından bu düşüncenin gerçekliği, benim atak sürecimin biraz olsun daha kolay geçmesini sağladı.

Yine karşımda bir karadelik vardı ve ben onun içine çekiliyordum. Sonra bir durup düşündüm ve dedim ki:

“Ne olacaksa olsun. Ben o karadeliğin karşısına çıktığımda ondan daha da büyük olacağım. Ve böyle bir karşılaşma yaşadığımı ileride hatırlamayacağım bile.”

Bilmiyorum anlatabildim mi ya da anlaşıldı mı…

Ama size söz verebilirim ki şu an korktuğunuz ne varsa, belki canınızı acıtacak adımlarla ona ulaşsanız bile, karşı karşıya geldiğinizde ondan büyük olacaksınız.

Hatta belki de o karadeliğin varlığını bile fark etmeyeceksiniz.

Size söz veriyorum.

Bu kadardı.