01. THE OPENING

Przez ostatni czas miałam w głowie trochę za dużo rzeczy naraz. Przede wszystkim mnóstwo pomysłów, przemyśleń i obserwacji, które ciągle gdzieś sobie zapisywałam. Zawsze chyba bardziej lubiłam zbierać takie rzeczy, układać je obok siebie i sprawdzać, co z nich wyniknie, niż na siłę zamieniać każdą z nich w osobny temat.

Uznałam, że zamiast rozwijać każdą pojedynczą refleksję w osobny artykuł, stworzę dla nich wspólną przestrzeń. Od mody i kultury po tematy, które po prostu chodzą mi po głowie.

I trudno byłoby mi wybrać lepszy moment na pierwszy Monthly Edit niż ostatni dzień sierpnia. Wrzesień zawsze wydawał mi się trochę drugim początkiem roku. Niby nic tak naprawdę się nie zeruje, a jednak co roku mam wrażenie, że właśnie wtedy wszystko zaczyna się trochę od nowa.

02. THE MONTH THAT WAS

Sierpień przyniósł scenariusz, którego zupełnie się nie spodziewałam. I choć niekoniecznie tak wyobrażałam sobie jego przebieg, muszę przyznać, że był to całkiem intrygujący miesiąc.

Największym wydarzeniem tego miesiąca był zdecydowanie koncert The Weeknd - co to były za emocje! Z pewnością były to dwie najlepsze noce w tym roku, a może nawet i w życiu. Zobaczenie na żywo artysty, którego słucham od tylu lat, samo doświadczenie tak ogromnego wydarzenia, godziny kolejkowania, emocje przed koncertem, mnóstwo nowych twarzy i to uczucie, kiedy w końcu dzieje się coś, o czym myślało się przez naprawdę długi czas.

Ogólnie sierpień okazał się znacznie spokojniejszy, niż początkowo zakładałam. Jednocześnie kosztował mnie chyba dużo więcej emocji, niż mogłabym się po nim spodziewać. Było w nim sporo czasu na myślenie, powroty do przeszłości i zastanawianie się nad tym, co właściwie dalej. I chyba właśnie dlatego trudno przejść obok sierpnia obojętnie. Nie wydarzył się dokładnie tak, jak miał się wydarzyć, ale może właśnie dzięki temu zostawił po sobie trochę więcej, niż zakładałam.

03. THE WARDROBE

Copenhagen Fashion Week

Jednym z ciekawszych modowych wydarzeń sierpnia był dla mnie Copenhagen Fashion Week. Wśród kilku pokazów, które zwróciły moją uwagę, zdecydowanie najbardziej zapamiętałam kolekcję Nicklasa Skovgaarda. Dużo koloru, pasteli, różu i fioletu, kraty i bardzo kobiecych sylwetek. Całość miała w sobie coś bardzo uroczego i trochę retro. Była niezwykle kobieca i pewna siebie.

Najbardziej spodobał mi się jednak sam sposób pokazania kolekcji. Zamiast klasycznego rozpoczęcia wybiegu najpierw pojawił się zabytkowy samochód, z którego wysiadło stworzone specjalnie na tę okazję trio The Skovgaardettes i zaczęło grać na żywo. Chwilę później podjechał kolejny samochód, tym razem z modelkami, a następne stylizacje były prezentowane dokładnie w ten sam sposób.

I właśnie takie pokazy lubię najbardziej. Ubrania nadal były najważniejsze, ale sposób ich pokazania sprawił, że cały pokaz był pewnego rodzaju bardziej performancem.

04. CURRENTLY

Neon Genesis Evangelion

Po długiej przerwie wróciłam do oglądania anime i chyba nie mogłam wybrać ciekawszego tytułu na powrót niż Neon Genesis Evangelion. Anime jest bardzo intrygujące, mimo że pozornie jest to zwykła historia o dzieciach i robotach. Fabuła z biegiem czasu stopniowo zamienia się właściwie w analizę traum bohaterów. Wewnętrzne monologi, przełamywanie czwartej ściany, absurdalnie długie statyczne ujęcia czy przewijający się przez całą historię „dylemat jeża” sprawiają, że momentami bardziej przypomina coś zdecydowanie głębszego niż klasyczne anime. Dziwne, momentami frustrujące, ale zdecydowanie jedno z tych dzieł, o których myśli się jeszcze długo po obejrzeniu.

REFY

Założycielkę REFY czyli Jess Hunt śledziłam na długo przed tym, zanim ta marka powstała. Pamiętam Jess jeszcze z Pinteresta - jej makijaż, styl i na tamte czasy idealne gęste brwi, były jednymi z tych rzeczy, które mogłam przeglądać bez końca. Kiedy powstało REFY nie mogłam sie doczekać aż wkońcu będzie też i w Polsce. I w końcu się doczekałam. Chyba najbardziej cieszy mnie jednak to, że polski rynek beauty coraz mniej odstaje pod tym względem od reszty świata i kolejne marki, które jeszcze niedawno znałyśmy głównie z internetu, zaczynają pojawiać się również u nas.

The Weeknd

Oczywiście nie mogłabym zamknąć sierpniowego Currently bez koncertów The Weeknd. Dwa koncerty w Warszawie były zdecydowanie jednym z tych wydarzeń, na które czekałam zdecydowanie za długo, żeby później opisać je po prostu jako „fajne”. Scenografia, światła, cała oprawa i zobaczenie na żywo artysty, którego muzyka towarzyszy mi od lat - wszystko było dokładnie tak ogromne, jak sobie wyobrażałam. A może nawet trochę bardziej.

05. INTO NEXT MONTH

Nie będę udawać, że nie lubię lata, bo lubię je bardzo. Długie wieczory, spontaniczne plany i to poczucie, że przez kilka miesięcy wszystko dzieje się trochę lżej. Ale pod koniec sierpnia zawsze przychodzi moment, w którym zaczynam już trochę czekać na jesień.

Wrzesień od zawsze wydawał mi się drugim styczniem. Niby nie zmienia się żadna cyfra w kalendarzu i oficjalnie niczego nie zaczynamy od nowa, a jednak chyba wszyscy trochę czujemy tę niepisaną zasadę. Wracamy do swoich rytmów, zaczynamy coś planować, wyciągamy z szafy pierwsze jesienne rzeczy i nagle pojawia się ochota, żeby coś zmienić albo zacząć od początku. Może zostało nam to jeszcze z czasów szkolnych, kiedy wrzesień naprawdę oznaczał nowy rozdział, a może po prostu trudno nie poczuć zmiany, kiedy zmienia się wszystko dookoła.

A ten wrzesień zapowiada się szczególnie dobrze. Zaczyna się Fashion Month, przed nami tygodnie nowych kolekcji z Nowego Jorku, Londynu, Mediolanu i Paryża, a w kinach i na Netflixie pojawi się Lalka. Jest więc kilka rzeczy, na które już czekam, ale chyba najbardziej jestem ciekawa po prostu samego początku nowego “sezonu”.

Mam jedną różową piżamę, którą lubię chyba trochę bardziej od pozostałych. Nie jest w żaden sposób wyjątkowa, powiedziałabym, że widać już po niej, że ma kilka lat, a mimo to ciągle jest moją ulubioną. Nie wiem, czy chodzi o sam kolor, o to, że mam ją już tak długo, czy o wszystkie wieczory, które w niej spędziłam, ale daje mi taki dziwny rodzaj komfortu, którego nie potrafię znaleźć w żadnej innej. Ostatnio pomyślałam, że kiedy byliśmy dziećmi, takich rzeczy mieliśmy chyba znacznie więcej. Wszystko mogło być ulubione. Kolor, zabawka, kubek, czy jedna konkretna bajka oglądana setny raz. Nie zastanawialiśmy się, czy do nas pasuje, czy jest wystarczająco ładne albo czy za chwilę nam się nie znudzi. Po prostu coś kochaliśmy i to bez konkretnego powodu.

Potem przychodzi dorastanie. Pierwsze bunty, pierwsze rozterki nad życiem i chyba też pierwsze próby zrozumienia, kim właściwie jesteśmy. Zaczynamy odkrywać swój styl, szukać ludzi podobnych do nas i coraz częściej zastanawiać się, co do nas pasuje, a co już mniej. Rzeczy, które kiedyś po prostu nam się podobały, nagle zaczynamy trochę bardziej analizować. Czy nie jestem już na to za stara? Czy to w ogóle jest w moim stylu? Czy naprawdę tego potrzebuję? Z czasem coraz więcej naszych wyborów zaczyna do siebie pasować, tworzyć jakąś spójną wersję nas samych, ale gdzieś po drodze łatwo zgubić tę dziecięcą umiejętność lubienia czegoś tylko dlatego, że wywołuje w nas zwykłą, niczym nieuzasadnioną radość.

Kiedy byłam mała, jedną z moich największych miłości były Pet Shopy. Chociaż jeszcze bardziej kochałam koniki Filly z małymi kryształkami Swarovskiego. Miałam ich całą kolekcję i naprawdę niewiele było mi wtedy potrzebne do szczęścia. Po przedszkolu, a później szkole, potrafiłam spędzać całe godziny wymyślając im historie. Każdy konik miał swój stały domek, charakter i codziennie nową przygodę. Prawdę mówiąc, myślę, że miałam w pewnym sensie obsesje na ich punkcie, ponieważ na każde urodziny, święta i nawet bez okazji chciałam nowego konika. Nigdy nie zastanawiałam się, dlaczego akurat koniki, dlaczego te konkretne figurki ani co właściwie tak bardzo mi się w nich podoba. Po prostu je kochałam. Później przyszedł moment, kiedy zaczęłam dorastać. Pojawiły się czarne ubrania, bardziej „nastoletni” styl, inne zainteresowania i nagle moje koniki przestały pasować do nowej wersji mnie, którą zaczynałam tworzyć. Przyszedł w końcu moment, kiedy je oddałam. Co zabawne, jakiś czas później miałam nawet sen, w którym wszystkie moje kucyki stały przede mną i pytały, dlaczego to zrobiłam. Do dzisiaj czasami, kiedy zobaczę gdzieś w intrenecie Pet Shopy albo Filly, na chwilę wraca do mnie to uczucie dziecięcej beztroski. Tego dziwnego spokoju, kiedy kilka figurek i własna wyobraźnia naprawdę wystarczały, żeby zająć mi cały dzień. I myślę, że gdybym dzisiaj dostała jednego z tych koników, byłabym niesamowicie szczęśliwa. I to nie dlatego, że znowu chcę mieć osiem lat. Po prostu nie muszę już nikomu udowadniać, że ich nie mam.

Ale w sumie to wcale nie chodziło mi o różowy.

Micro-dosing joy to określenie, które opisuje szukanie małych momentów przyjemności w zwykłej codzienności. Zamiast czekać na wakacje, weekend czy inne wielkie wydarzenie, które ma nam dać odrobinę szczęścia, chodzi o zauważanie tych znacznie mniejszych rzeczy. Mam wrażenie, że czasami możemy być trochę szczęśliwsi, jeśli pozwolimy temu „różowemu” znowu wejść do naszego życia. I wcale nie mam na myśli tego, żebyście po przeczytaniu tego tekstu kupili sobie coś różowego albo mieli przemalować pół mieszkania. Pomyślcie raczej, czym różowy był dla waszego młodszego „ja”. Co sprawiało wam absurdalnie dużo radości, chociaż nie miało żadnego większego znaczenia? Do czego mogliście wracać bez końca? Czego nie trzeba było w żaden sposób uzasadniać? Może właśnie do takich rzeczy warto czasami wrócić. Nie po to, żeby znowu poczuć się jak dziecko, ale żeby przypomnieć sobie, jak łatwo kiedyś przychodziło nam cieszenie się czymś tylko dlatego, że to lubiliśmy.

Nie wiem, czy jedna różowa piżama rzeczywiście może sprawić, że jestem szczęśliwsza. Wiem za to, że czasami potrafi sprawić, że najzwyklejszy, deszczowy wieczór jest wtedy trochę przyjemniejszy. I może właśnie tyle wystarczy. Nie wszystko musi zmieniać nasze życie. Niektóre rzeczy mogą po prostu poprawić nam jego mały fragment. Cokolwiek jest waszym różowym, może warto czasami znowu wpuścić go do środka.

Kiedyś uslyszałam zdanie, że ubrania, które zakładamy na siebie, często definiują nasze samopoczucie. Można byłoby pomyśleć, że to twierdzenie jest bardzo płytkie, ale czy oby na pewno?

Mózg potrzebuje tak naprawdę niewiele czasu, żeby stworzyć nasze pierwsze wyobrażenie o drugim człowieku. Czasami wystarczy tylko jedno spojrzenie, zanim zdążymy usłyszeć czyjś głos, zobaczyć zachowania tej osoby albo dowiedzieć się czegokolwiek o ich życiu. Ubiór staje się jedną z pierwszych informacji, jakie otrzymujemy. Na podstawie kroju, kolorów, dodatków czy całej stylizacji potrafimy niemal automatycznie przypisać obcej osobie określone cechy, wyobrazić sobie jej styl życia, zainteresowania, a nawet dopasować do niej konkretne zachowania w danych sytuacjach. Oczywiście pierwsze wrażenie nie zawsze ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Jednak mimo wszystko powstaje mimowolnie, zanim właściwie dostaniemy szansę, żeby poznać drugiego człowieka.

Przez długi czas moje poszukiwania własnego stylu polegało głównie na eksperymentowaniu. Spędzałam godziny siedząc na pinterescie, w sklepach patrząc na nowe trendy i przede wszystkim w mojej szafie wyrzucając praktycznie wszystko z ptrzeby zmiany. Był moment, kiedy najczęściej zakładałam luźne kroje. Lubiłam to, jak się w nich czułam - było w nich coś nonszalanckiego, dzięki czemu czułam się po prostu cool. Nie musiałam spędzać całego wieczoru przed na wymyślaniu stylizacji, tylko wyjmowałam z szafy moją ulubioną oversize bluze i dresy i look był gotowy. Tamten okres wspominam bardzo dobrze, bo było w nim coś bezstroskiego. Z perspektywy czasu widzę jednak, że trochę prowadziło mnie donikąd. Mimo że nie próbowałam się pod tymi ubraniami chować, momentami właśnie tak się w nich czułam. Jakbym sama stawała się mniej widoczna. Nie chodzi o to, że dzisiaj noszę wyłącznie dopasowane czy bardzo skąpe rzeczy. Po prostu miałam coraz częściej poczucie, że wyglądam zwyczajnie. Bardzo bezpiecznie, bardzo przewidywalnie, a najbardziej po prostu nudno. Kiedy zaczęłam stopniowo wybierać bardziej klasyczne i eleganckie rzeczy, zauważyłam, że razem z moją szafą zaczęło zmieniać się coś jeszcze. Coraz większą uwagę zwracałam na cały swój wygląd. Włosy zawsze pasowały do dekoltu, a wybór kolczyków czy pierścionków zależał od najdrobniejszej rzeczy takiej jak kolor sprzączki przy pasku albo torebce. Moja pierwsza, a jednocześnie do dzisiaj ulubiona marynarka szybko stała się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów mojej szafy. Kiedyś, gdy nie wiedziałam, co na siebie założyć, niemal automatycznie sięgałam po czarną oversize bluzę, ale z czasem jej miejsce zajęła właśnie marynarka. Niby była to mała zmiana, ale czułam się wtedy całkowicie inaczej. Przestałam mieć wrażenie, że chowam się pod ubraniami. Zaczęłam też coraz częściej obserwować osoby ubrane w podobnym stylu i zwracać uwagę nie tylko na to, co mają na sobie, ale nawet na to jak się w tym poruszają. W mojej głowie niemal automatycznie powstawało całe ich backstory. Wydawały mi się poukładane, pewne siebie, mające spokojne życie, może nawet mocno skupione na swojej karierze. Wystarczyło mi kilka sekund, żebym stworzyła sobie określoną wersję ich życia.

Im dłużej się nad tym zastanawiam, tym bardziej dochodzę do wniosku, że ubraniami możemy w pewnym sensie manifestować. Nie tylko manipulować, jak widzą nas inni, ale również tym, jak sami zaczynamy postrzegać siebie. Każdy z nas, świadomie lub nie, buduje swój określony styl, z którym zaczyna być kojarzony. Ubranie staje się więc jednym z pierwszych komunikatów, jakie wysyłamy otoczeniu, jeszcze zanim zdążymy cokolwiek powiedzieć. Na jego podstawie bardzo szybko tworzymy wyobrażenie o drugiej osobie, dopisując do jej wyglądu cechy charakteru, zainteresowania, a czasami nawet całe życie. Robimy to zupełnie naturalnie, więc możemy założyć, że inni patrzą w podobny sposób również na nas. I właśnie dlatego moda może stać się narzędziem do świadomego budowania własnego wizerunku. I chyba właśnie tutaj pojawia się najciekawsza część całego zjawiska. Skoro za pomocą ubrania możemy wpływać na to, jak odczytują nas inni, czy możemy wykorzystać dokładnie ten sam mechanizm na samych sobie? Być może czasami nie ubieramy się jak osoba, którą już jesteśmy. Ubieramy się jak osoba, którą chcemy się stać.

Wracając jednak do mojej historii, muszę przyznać, że nadal nie potrafię jednoznacznie określić, jaki właściwie jest mój styl. Jednocześnie coraz mniej czuje też potrzebę nazywania go w jakiś konkrenty sposób. Dużo większą przyjemność sprawia mi codzienne eksperymentowanie z modą i dopisywanie historii do własnych stylizacji.

Z czasem przestałam więc zastanawiać się, do jakiej estetyki pasuję, a zaczęłam zwracać większą uwagę na to, jak czuję się w tym, co mam na sobie. I chyba właśnie to najbardziej lubię dziś w modzie. Możemy zmieniać zdanie, eksperymentować i każdego dnia opowiedzieć o sobie trochę inną historię. To, że jednego dnia chcemy wyglądać elegancko, a następnego najlepiej czujemy się w ogromnej bluzie, wcale nie oznacza, że nadal nie znaleźliśmy własnego stylu. Myślę, że własny styl wcale nie musi być czymś, co pewnego dnia magicznie „znajdujemy”. Może po prostu zmieniać się razem z nami, będąc zapisem kolejnych wersji nas samych. I chyba właśnie w tej ciągłej zmianie kryje się cała przyjemność z mody.

Perfumy opowiadały historie na długo przed tym, zanim nauczyliśmy się nazywać je nutami głowy, serca i bazy. Tysiące lat temu zapach unosił się przede wszystkim wraz z dymem palonych żywic, drewna i ziół. W starożytnym Egipcie pachnące oleje i maści towarzyszyły rytuałom, pielęgnacji ciała i codzienności, a w Mezopotamii żyła Tapputi - jedna z pierwszych znanych nam z imienia osób zajmujących się komponowaniem zapachów. Jej imię zapisano na glinianej tabliczce sprzed ponad trzech tysięcy lat, a z zachowanych informacji wiemy, że pracowała z aromatycznymi roślinami i olejami, wykorzystując zaskakująco zaawansowane jak na swoje czasy metody ich przetwarzania. Można więc powiedzieć, że jedna z pierwszych postaci zapisanych w historii perfumiarstwa była kobietą - na długo przed powstaniem Guerlain, Chanel czy pojęcia perfumiarza w jego dzisiejszym znaczeniu. Później przyszły kolejne odkrycia, rozwijane między innymi przez uczonych świata arabsko-islamskiego, nowe sposoby destylacji i coraz większa swoboda w wydobywaniu zapachu z roślin. Kiedy perfumy dotarły na europejskie dwory, przestały być już wyłącznie czymś, co się czuje. Zaczęły mówić o osobie, która je nosi. W XVII-wiecznym Wersalu zapach był częścią wizerunku równie mocno jak strój czy biżuteria - perfumowano ciało, rękawiczki, ubrania, a nawet wnętrza. Najciekawsze wydarzyło się jednak później. W XIX wieku rozwój chemii dał perfumiarzom składniki, których wcześniej nie mogli znaleźć po prostu w kwiatach, drewnie czy owocach. I nagle nie musieli już pytać wyłącznie: „jak uchwycić zapach róży?”. Mogli zacząć zastanawiać się: „co jeszcze może pachnieć?”. Jicky Guerlain z 1889 roku połączył surowce naturalne z syntetycznymi, a Chanel N°5 z 1921 roku poszedł o krok dalej. Gabrielle Chanel nie chciała pachnieć jednym konkretnym kwiatem. Kompozycja Ernesta Beaux miała być abstrakcyjna – złożona, trudna do przypisania jednej roślinie, bardziej przypominająca wrażenie niż wierną kopię czegoś, co już istnieje w naturze. I chyba właśnie tutaj historia perfum robi się dla mnie najciekawsza. Najpierw próbowaliśmy zamknąć świat we flakonie. Później zaczęliśmy tworzyć we flakonie światy, których wcześniej nie było. Róża przestała musieć pachnieć wyłącznie różą, wanilia wanilią, a perfumy konkretnym składnikiem. Mogły zacząć pachnieć osobą, miejscem, atmosferą albo wspomnieniem. I być może dlatego dzisiaj, niemal sto lat później, pytając kogoś o jego ulubione perfumy, coraz częściej zamiast listy nut słyszymy historię.

Chyba każdy z nas ma zapach, który potrafi przenieść go w czasie szybciej niż jakiekolwiek zdjęcie. Mogą to być perfumy noszone kiedyś przez bliską osobę albo zapach, który nieodłącznie kojarzy nam się z konkretnym wspomnieniem. Czasami wystarczy poczuć go zupełnie przypadkiem, mijając kogoś na ulicy, żeby w ciągu kilku sekund wróciły obrazy i emocje, o których jeszcze chwilę wcześniej w ogóle nie myśleliśmy. Za tym zjawiskiem stoi coś znacznie ciekawszego niż zwykły sentyment. Węch jest wyjątkowo silnie związany z obszarami mózgu odpowiadającymi za emocje i pamięć. Jednym z nich jest ciało migdałowate, które uczestniczy w przetwarzaniu emocji i sprawia, że określone bodźce mogą nabierać dla nas konkretnego znaczenia emocjonalnego. Drugim jest hipokamp, odgrywający ważną rolę w tworzeniu i przywoływaniu wspomnień. Układ węchowy jest z tymi strukturami blisko powiązany, dlatego reakcja na znajomy zapach może pojawić się niezwykle szybko. Najpierw czujemy perfumy, sekundę później pojawia się nostalgia, spokój albo dyskomfort, a dopiero potem przypominamy sobie, dlaczego właściwie ten zapach coś dla nas znaczy. To zjawisko ma nawet swoją nazwę. Efekt Prousta opisuje sytuację, w której zapach lub smak niespodziewanie uruchamia wyjątkowo żywe, autobiograficzne wspomnienie. Nazwa pochodzi od słynnej sceny z W poszukiwaniu straconego czasu Marcela Prousta, w której smak i aromat magdalenki zanurzonej w herbacie przywołują wspomnienia z dzieciństwa. Literatura opisała więc coś, co później zaczęła badać psychologia i neuronauka: zapach potrafi nie tylko przypomnieć nam wydarzenie, ale również przywołać część emocji, które kiedyś mu towarzyszyły. Właśnie dlatego zwykła lista nut zapachowych często mówi nam dziś zaskakująco niewiele. Wanilia, piżmo i drzewo sandałowe powiedzą nam, z czego zbudowano kompozycję. Zdanie „pachnie jak skóra rozgrzana słońcem pod koniec wakacji” nie jest profesjonalnym opisem perfum, ale natychmiast tworzy w naszej głowie obraz. A skoro zapach tak naturalnie łączymy z pamięcią, emocjami i wyobraźnią, nic dziwnego, że z czasem nauczyliśmy się opisywać go nie tylko składnikami, ale również historiami.

Współczesna perfumeria coraz częściej nie zaczyna się od pytania „jakich nut użyjemy?”, ale od tego, jaką scenę chcemy stworzyć. Doskonale widać to w kolekcji Replica Maison Margiela. Lazy Sunday Morning nie obiecuje nam konkretnego kwiatu, ale leniwy poranek i świeżą pościel; Beach Walk ma przywoływać spacer nad morzem, a Jazz Club atmosferę nocnego klubu. Podobnym językiem operuje Byredo. Bibliothèque powstało jako zapach wnętrza, a później - po popularności świecy - zostało zamienione w perfumy. Marka opisuje je przez świat starych książek, skórzanych opraw i ciemnych drewnianych półek, mimo że sama kompozycja zbudowana jest m.in. ze śliwki, skóry, fiołka, paczuli i wanilii. To świetnie pokazuje, jak zmienił się sposób myślenia o perfumach: składniki nadal budują zapach, ale to historia podpowiada nam, co mamy w nim zobaczyć.

Perfumeria niszowa przesunęła tę granicę jeszcze dalej. Coraz częściej szukamy zapachów nie tylko przyjemnych, ale dziwnych, trudnych, nieoczywistych i niemal niemożliwych do pomylenia z czymkolwiek innym. Biblioteka czy kominek są jeszcze stosunkowo romantycznymi obrazami. Istnieją jednak kompozycje inspirowane kadzidłem i sakralnymi wnętrzami, mokrą ziemią, metalem czy ludzkim ciałem. Jednym z najbardziej prowokacyjnych przykładów jest Sécrétions Magnifiques francuskiego État Libre d’Orange. Antoine Lie zbudował kompozycję wokół akordów soli, skóry i potu, a marka wymienia nawet akord krwi, mleka i adrenaliny. Nie jest to zapach zaprojektowany po to, żeby wszystkim się podobać - sam dom perfumeryjny przedstawia go jako doświadczenie celowo dzielące odbiorców. I być może właśnie tutaj najlepiej widać zmianę: coraz częściej nie szukamy perfum, które po prostu pachną pięknie. Szukamy takich, które pachną jak coś, czego jeszcze nigdy wcześniej nie mieliśmy na skórze.

Być może właśnie dlatego zapach stał się jednym z najbardziej osobistych elementów naszego wizerunku. Ubrania, biżuterię czy makijaż możemy zauważyć z drugiego końca ulicy. Zapachu nie zobaczymy nigdy. Trzeba znaleźć się wystarczająco blisko drugiej osoby, żeby w ogóle dowiedzieć się, że tam jest. A mimo to potrafi być równie charakterystyczny jak sposób ubierania się, ulubiona szminka czy biżuteria noszona każdego dnia. Nie bez powodu od lat mówimy o signature scent - zapachu, który wybieramy tak często, że z czasem zaczyna funkcjonować niemal jak część naszego wizerunku. Niektórych ludzi pamiętamy właśnie w ten sposób. Kojarzymy ich z konkretnymi perfumami, a kiedy po latach poczujemy je przypadkiem na kimś innym, przez moment mamy wrażenie, jakby znajoma osoba znowu znalazła się gdzieś obok. Zapach staje się więc czymś znacznie bardziej osobistym niż dodatkiem nakładanym przed wyjściem z domu. Współczesne perfumy pozwalają budować ten wizerunek właściwie bez żadnych ograniczeń. Możemy pachnieć czysto i niemal niewyczuwalnie, ciężko i zmysłowo albo wybrać kompozycję tak nieoczywistą, że nikt nie będzie potrafił powiedzieć, co właściwie czuje. Wybór perfum coraz rzadziej odpowiada więc wyłącznie na pytanie: „co mi się podoba?”. Równie interesujące stało się pytanie: „z czym chcę, żeby kojarzono mnie?”. I chyba właśnie dlatego zapach tak dobrze odnalazł swoje miejsce obok mody – jest niewidzialną częścią stylizacji, której nie możemy zobaczyć na zdjęciu, ale która potrafi całkowicie zmienić sposób, w jaki odbieramy osobę, która ją nosi.

Największa zmiana w świecie perfum nie wydarzyła się więc w samych kompozycjach, ale w tym, czego zaczęliśmy od nich oczekiwać. Nie wystarcza nam już informacja, że coś pachnie różą, wanilią czy piżmem. Chcemy wiedzieć, jaki obraz stworzy w naszej głowie, jakie emocje wywoła i czy stanie się zapachem, z którym pewnego dnia ktoś zacznie kojarzyć właśnie nas. Nie przestaliśmy więc chcieć pachnieć perfumami. Po prostu zaczęliśmy chcieć pachnieć czymś więcej. Miejscem, wspomnieniem, atmosferą, czasami nawet czymś, czego nie potrafimy do końca nazwać. Bo ostatecznie najlepsze perfumy nie zawsze są tymi, które można najpiękniej opisać za pomocą nut. Czasami wystarczy, że ktoś zapyta, czym pachną, a my zamiast składnika mamy przed oczami cały obraz.

Kiedy ostatni raz byliście naprawdę sami ze sobą?

Nie chodzi mi o samotność. Chodzi o bycie samemu ze sobą. O moment, w którym nie potrzebujecie obok drugiej osoby, telefonu, muzyki ani żadnego bodźca, który zagłuszy tę niezręczną ciszę. Tę, która pojawia się zarówno wokół nas, jak i gdzieś w naszej głowie. Mam wrażenie, że coraz rzadziej pozwalamy sobie na takie chwile. Wystarczy kilka sekund czekania i odruchowo sięgamy po telefon. Włączamy podcast, serial albo ulubioną playlistę. Jakby każda wolna chwila musiała zostać czymś wypełniona. A przecież bycie samemu nie zawsze oznacza bycie samotnym.

Coraz częściej zastanawiam się, czy naprawdę znamy samych siebie. Czy wiemy, kim jesteśmy, kiedy nikt nie patrzy. Psychologia od lat pokazuje, że nasze zachowanie w dużej mierze zależy od otoczenia. W różnych sytuacjach przyjmujemy różne role. Inaczej rozmawiamy z rodziną, inaczej z przyjaciółmi, a jeszcze inaczej w pracy czy na uczelni. To zupełnie naturalne. Człowiek od zawsze dostosowywał się do grupy, bo właśnie dzięki temu łatwiej było budować relacje i czuć się częścią wspólnoty.

Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy przez lata tak dobrze uczymy się odpowiadać na oczekiwania innych, że coraz trudniej odpowiedzieć na znacznie prostsze pytanie: kim jestem, kiedy nie muszę być kimkolwiek dla kogoś? Może właśnie dlatego tak wiele osób czuje dyskomfort, zostając sam na sam ze sobą. Nie dlatego, że nie lubimy własnego towarzystwa. Być może po prostu od dawna nie mieliśmy okazji naprawdę go poznać.

Dokładnie rok temu wróciłam do Francji. Tym razem sama. Nie była to spontaniczna decyzja. Kilka lat wcześniej zakochałam się w tym miejscu tak mocno, że wiedziałam, że prędzej czy później tam wrócę. Nawet jeśli miałabym zrobić to bez niczyjego towarzystwa. I dziś myślę, że nie mogłam podjąć lepszej decyzji. Przez kilka dni byłam zdana wyłącznie na siebie. Spacerowałam godzinami bez konkretnego celu, siadałam z książką w parkach i kawiarniach, obserwowałam ludzi, a telefon przez większość dnia pozostawał w torbie. Mój screen time chyba nigdy nie był tak mały. Po raz pierwszy od miesięcy miałam wrażenie, że naprawdę jestem tam, gdzie znajduje się moje ciało. Nie jedną myślą przy następnym dniu, nie w powiadomieniach ani w świecie, który nieustannie próbuje zwrócić na siebie naszą uwagę. Po prostu byłam.

Coraz częściej słyszymy o tym, że nasza uwaga stała się jednym z najcenniejszych zasobów. Każde powiadomienie, każda wiadomość i każdy nowy bodziec konkurują o kilka sekund naszego skupienia. W efekcie coraz trudniej jest nam utrzymać uwagę na jednej czynności, a jeszcze trudniej po prostu pobyć z własnymi myślami. Paradoks polega na tym, że dopiero wtedy, gdy liczba bodźców maleje, nasz umysł zaczyna robić to, do czego został stworzony - porządkować doświadczenia, zauważać emocje i zadawać pytania, na które wcześniej nie było miejsca.

Myślę, że właśnie dlatego ten wyjazd pamiętam tak dobrze. Nie dlatego, że był idealny. Ale dlatego, że pierwszy raz od bardzo dawna poczułam się naprawdę obecna.

Nie musicie wyjeżdżać na drugi koniec Europy, żeby poczuć coś podobnego. Mam wrażenie, że najważniejsze nie jest miejsce, ale przestrzeń, którą dajemy sami sobie. Czasami wystarczy wyłączyć powiadomienia, odłożyć telefon, wyjść na długi spacer bez słuchawek albo usiąść na ławce bez potrzeby robienia czegokolwiek. Pozwolić swojemu ciału zwolnić, a głowie przestać nieustannie reagować na kolejne bodźce.

Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele możemy wtedy doświadczyć. Nie tylko tych wielkich przełomów, które zmieniają nasze życie, ale również drobnych momentów, które trudno później ubrać w słowa. Chwili, w której pierwszy raz naprawdę zauważamy zapach letniego powietrza, dźwięk miasta o poranku albo własne myśli, których od dawna nie mieliśmy okazji wysłuchać. To właśnie one bardzo często sprawiają, że zaczynamy czuć się bliżej samych siebie.

Może właśnie dlatego tak bardzo potrzebujemy czasem zostać sami. Nie po to, żeby uciec od świata, ale żeby na chwilę przestać uciekać od siebie. Bo im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że najważniejszą relacją, jaką zbudujemy w życiu, będzie ta z człowiekiem, z którym spędzimy każdą jego sekundę.

Z samym sobą.

Od lat mam pewien nawyk. Spacerując ulicami Warszawy, zamiast omijać wzrokiem billboardy, bardzo często zatrzymuję się na nich choć na chwilę. Podobnie jest wtedy, gdy marki beauty i domy mody publikują nowe kampanie. Uwielbiam oglądać filmy promujące zapachy, analizować fotografie i przyglądać się najmniejszym detalom. Nie przyciągają mnie wyłącznie ubrania czy flakony perfum. Zawsze najbardziej interesował mnie człowiek, któremu powierzono opowiedzenie tej historii. Bo z czasem zauważyłam, że to właśnie jego pamiętam najdłużej. I właśnie wtedy zaczęłam zastanawiać się, dlaczego niektórych osób nie potrafimy już oddzielić od marek, które reprezentują.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że ambasador marki to po prostu rozpoznawalna twarz, która ma przyciągnąć uwagę. W rzeczywistości to jedna z najważniejszych decyzji, jakie podejmuje dom mody czy marka beauty. Za jedną kampanią bardzo często stoją miesiące analiz, rozmów i spotkań, w których uczestniczą zespoły marketingowe, kreatywne, PR-owe, a nierzadko także sam projektant lub dyrektor kreatywny. Bo wybór ambasadora nigdy nie sprowadza się wyłącznie do popularności czy wyglądu. To decyzja o tym, kto najlepiej opowie historię marki i sprawi, że uwierzymy w świat, który chce przed nami stworzyć.

Bella Hadid × Saint Laurent

Ta historia zaczyna się na długo przed pierwszą kampanią z udziałem Belli. Żeby zrozumieć, dlaczego ich współpraca wydaje się dziś tak naturalna, trzeba cofnąć się do 2016 roku.

Po niezwykle głośnej i jednocześnie kontrowersyjnej erze Hediego Slimane’a stery francuskiego domu mody przejął Anthony Vaccarello. Był to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów w świecie mody. Slimane zostawił po sobie markę z bardzo wyraźną tożsamością, a przed Vaccarello stanęło niezwykle trudne zadanie - zachować DNA Saint Laurent, jednocześnie nadając mu własny charakter. Już jego debiutancka kolekcja na sezon Spring/Summer 2017, zaprezentowana podczas Paris Fashion Week we wrześniu 2016 roku, pokazała kierunek, w którym chciał podążać. Powróciły ostre ramiona, perfekcyjne krawiectwo, krótkie sukienki, głębokie dekolty i kultowy smoking Yves’a Saint Laurenta, ale w znacznie bardziej współczesnym, sensualnym wydaniu. Sam Vaccarello wielokrotnie podkreślał, że dla niego Saint Laurent zawsze było przede wszystkim postawą, a nie tylko ubraniem.

To właśnie ta filozofia sprawiła, że Bella Hadid zaczęła coraz mocniej pojawiać się w świecie marki. Nie wydarzyło się to z dnia na dzień. Najpierw pokazy, później kampanie, czerwone dywany i kolejne stylizacje sprawiły, że z czasem przestała być jedynie modelką noszącą projekty Saint Laurent. Stała się ucieleśnieniem kobiety, którą Anthony Vaccarello miał przed oczami podczas projektowania.

Bella idealnie wpisywała się w jego wizję. Chłodna, pewna siebie, zmysłowa, ale nigdy przesadzona. Jej sposób poruszania się, pozowania i budowania własnego wizerunku miał w sobie tę samą powściągliwość, którą można odnaleźć w kolekcjach Vaccarello. Saint Laurent w jego wydaniu nie opowiada o romantyczności. Opowiada o sile, pewności siebie, tajemnicy i seksapilu, który nie potrzebuje niczego udowadniać. Bella przekazywała wszystkie te wartości, zanim jeszcze założyła pierwszy projekt z metką Saint Laurent.

To właśnie dlatego ich współpraca wydaje się tak naturalna. Nie odnosi się wrażenia, że Bella promuje markę. Ma się raczej poczucie, że jest częścią jej świata. A to, moim zdaniem, jest największy komplement, jaki można skierować zarówno do ambasadorki, jak i do dyrektora kreatywnego. Bo kiedy zamykam oczy i myślę o współczesnym Saint Laurent, niemal od razu widzę Bellę Hadid. I właśnie wtedy uświadamiam sobie, że ta historia została opowiedziana dokładnie tak, jak Anthony Vaccarello planował.

Liline × Jacquemus

Jeżeli współpraca Belli Hadid i Saint Laurent pokazuje, jak projektant znajduje osobę idealnie pasującą do swojej wizji, to historia Jacquemus udowadnia coś zupełnie innego. Czasami ambasadora nie trzeba szukać. Czasami jest nim ktoś, od kogo wszystko się zaczęło.

Założyciel marki, Simon Porte Jacquemus, dorastał na południu Francji, w niewielkiej miejscowości otoczonej polami lawendy, oliwkami i ciepłym, śródziemnomorskim światłem. To właśnie tam narodziła się estetyka, którą dziś rozpoznaje niemal każdy miłośnik mody. Prostota, naturalność, lekkość i autentyczność nigdy nie były dla niego trendem. Były codziennością. Kiedy w 2009 roku, mając zaledwie dziewiętnaście lat, założył własną markę, nadał jej panieńskie nazwisko swojej mamy - Jacquemus. Był to gest niezwykle osobisty. Niedługo wcześniej stracił ją w wypadku samochodowym, a marka od samego początku stała się dla niego sposobem na zachowanie jej obecności w swojej codzienności.

To właśnie dlatego kolekcje Jacquemusa od lat wydają się tak szczere. Nie próbują opowiadać historii o luksusie rozumianym przez złoto, przepych czy dystans. Opowiadają o wspomnieniach, rodzinie, wakacjach na południu Francji, letnim słońcu i kobietach, które Simon podziwiał od dziecka. W jego świecie luksus ma zapach rozgrzanej ziemi, lnianych sukienek i dojrzałych cytryn, a nie marmurowych pałaców.

Najlepiej było to widać w chwili, gdy Simon przedstawił światu pierwszą ambasadorkę Jacquemusa. Nie była nią światowej sławy modelka ani hollywoodzka aktorka. Była nią jego babcia, Liline. Dla wielu osób był to zaskakujący wybór, ale trudno wyobrazić sobie bardziej trafny. W świecie, który przez lata utożsamiał luksus z młodością i nieskazitelnym pięknem, Jacquemus pokazał kobietę z naturalnymi zmarszczkami, ciepłym uśmiechem i historią wypisaną na twarzy. Nie próbował odebrać jej wieku. Pokazał, że to właśnie on może być jednym z najpiękniejszych elementów elegancji.

Patrząc na te zdjęcia, trudno odnieść wrażenie, że oglądamy kampanię reklamową. Bardziej przypominają rodzinny album, do którego ktoś przypadkiem dodał logo luksusowego domu mody. I właśnie w tym tkwi siła Jacquemusa. Simon nigdy nie próbował stworzyć świata, do którego trzeba aspirować. Stworzył świat, do którego zaprosił innych. A jego mama, babcia i cała historia rodziny od początku były jego najważniejszymi ambasadorami.

Rihanna × Dior

Nie każda decyzja domu mody spotyka się z jednogłośnym zachwytem. Niektóre zapisują się w historii właśnie dlatego, że początkowo budzą zaskoczenie.

Rok 2015. Za sterami Diora stał Raf Simons, który od 2012 roku konsekwentnie odświeżał wizerunek francuskiego domu mody. Z ogromnym szacunkiem odnosił się do dziedzictwa Christiana Diora, jednocześnie próbując nadać mu bardziej współczesny charakter. Jego kolekcje były minimalistyczne, architektoniczne i niezwykle nowoczesne, ale nigdy nie traciły elegancji, z której Dior słynął od momentu zaprezentowania legendarnego New Look w 1947 roku.

Przez dekady Dior budował bardzo wyraźny obraz swojej kobiety. Twarzami jego kampanii były między innymi Charlize Theron, Natalie Portman, Marion Cotillard czy Jennifer Lawrence – aktorki kojarzone z klasycznym hollywoodzkim glamour, subtelnością i ponadczasową elegancją. Dior był synonimem francuskiego luksusu w jego najbardziej tradycyjnym wydaniu. Właśnie dlatego ogłoszenie Rihanny nową ambasadorką wywołało tak ogromne poruszenie.

Nie tylko dlatego, że została pierwszą czarnoskórą twarzą jednej z globalnych kampanii Diora, ale również dlatego, że wydawała się osobą, której jeszcze kilka lat wcześniej wielu nie potrafiłoby sobie wyobrazić w tej roli. Rihanna nie była symbolem przewidywalności. Była symbolem wolności. Łamała zasady, bawiła się modą, eksperymentowała z własnym wizerunkiem i nigdy nie próbowała dopasować się do oczekiwań innych. Dla jednych była ikoną stylu, dla innych zbyt odważną artystką, by reprezentować jeden z najbardziej prestiżowych domów mody na świecie.

To właśnie ta odwaga sprawiła jednak, że Raf Simons zobaczył w niej coś więcej niż światową gwiazdę. Zobaczył kobietę, która swoją osobowością potrafi pokazać, że elegancja nie wyklucza odwagi, a luksus nie musi być zamknięty w jednej definicji. Kampania Secret Garden IV, sfotografowana przez Stevena Kleina w pałacu w Wersalu, niemal natychmiast obiegła cały świat. Branżowe media pisały o historycznej decyzji Diora, krytycy podkreślali jej symboliczne znaczenie, a dla wielu osób był to moment, w którym jeden z najbardziej wpływowych domów mody pokazał, że potrafi ewoluować, nie odcinając się od własnej historii.

Patrząc na tę współpracę z dzisiejszej perspektywy, trudno uwierzyć, jak wiele emocji wzbudzała. Dziś wydaje się czymś całkowicie naturalnym. I właśnie na tym polega siła naprawdę dobrze dobranego ambasadora. Najpierw zmienia sposób, w jaki patrzymy na markę. Dopiero później staje się jej oczywistą częścią.

Rihanna nie została wybrana po to, by Dior stał się bardziej nowoczesny. Została wybrana po to, by pokazać, że nowoczesność od dawna była częścią jego historii - trzeba było tylko spojrzeć na nią z innej perspektywy.

Audrey Hepburn × Givenchy

Bardzo łatwo zapomnieć, że jedne z najpiękniejszych historii tego typu powstały na długo przed erą Instagrama, czerwonych dywanów transmitowanych na żywo i mediów społecznościowych. Jedną z nich była relacja Audrey Hepburn i Huberta de Givenchy – historia, która do dziś uznawana jest za jedną z najbardziej wyjątkowych w świecie mody.

Wszystko zaczęło się w 1953 roku. Hubert de Givenchy był młodym, niezwykle utalentowanym projektantem, który zaledwie rok wcześniej założył własny dom mody. Pewnego dnia usłyszał, że odwiedzi go Hepburn. Był przekonany, że chodzi o Katharine Hepburn – jedną z największych gwiazd Hollywood tamtych lat. Ku jego zaskoczeniu w drzwiach stanęła drobna, nieśmiała Audrey, która dopiero rozpoczynała swoją międzynarodową karierę i szukała stylizacji do filmu „Sabrina”. Choć początkowo odmówił stworzenia dla niej nowych projektów ze względu na napięty harmonogram, pozwolił jej wybrać kilka ubrań z gotowej kolekcji. Nikt nie przypuszczał wtedy, że to przypadkowe spotkanie zapoczątkuje przyjaźń trwającą ponad czterdzieści lat.

Film odniósł ogromny sukces, a razem z nim zachwyt wzbudziły stylizacje Audrey. Widzowie na całym świecie zaczęli pytać, kto projektuje ubrania aktorki, a nazwisko Givenchy z dnia na dzień stało się symbolem paryskiej elegancji. Z czasem ich relacja przestała przypominać klasyczną współpracę projektanta z gwiazdą. Hubert projektował z myślą o Audrey, a Audrey nosiła Givenchy nie dlatego, że zobowiązywał ją kontrakt, lecz dlatego, że uważała, iż nikt nie rozumie jej stylu tak dobrze jak on. To właśnie ona stała się jego największą muzą.

Najbardziej ikonicznym momentem tej historii pozostaje oczywiście „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku. Czarna sukienka zaprojektowana przez Givenchy przeszła do historii kina i mody jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych projektów wszech czasów. Co ciekawe, większość osób pamięta dziś Audrey stojącą z kawą i rogalikiem przed witryną Tiffany & Co., ale znacznie rzadziej zastanawia się, kto stworzył sukienkę, która uczyniła tę scenę nieśmiertelną. A przecież to właśnie Hubert de Givenchy sprawił, że stała się ikoną.

Patrząc na ich historię z perspektywy czasu, trudno nazwać Audrey ambasadorką marki w dzisiejszym znaczeniu tego słowa. Była czymś znacznie więcej. Stała się twarzą wartości, które Givenchy chciał przekazać światu – ponadczasowej elegancji, subtelności i naturalnego wdzięku. Ich relacja pokazuje, że najpiękniejsze współprace w modzie nie rodzą się z kontraktów ani strategii marketingowych. Rodzą się wtedy, gdy projektant odnajduje w drugim człowieku swoje własne wartości.

Być może właśnie dlatego, mimo upływu ponad siedemdziesięciu lat, wciąż tak trudno wyobrazić sobie Audrey Hepburn bez Givenchy i Givenchy bez Audrey Hepburn. Bo najlepszy ambasador nie reprezentuje marki. Z czasem staje się częścią jej historii.

Chyba po prostu od zawsze fascynowało mnie to, że za najpiękniejszymi rzeczami bardzo często kryje się jeszcze piękniejsza historia. Im dłużej interesuję się modą, tym bardziej dochodzę do wniosku, że najciekawsze nie są same ubrania, torebki czy kampanie. Najbardziej fascynuje mnie wszystko to, czego na pierwszy rzut oka nie widać. Rozmowy prowadzone miesiącami za zamkniętymi drzwiami, decyzje projektantów, emocje, relacje i momenty, które sprawiają, że jedna osoba staje się częścią historii marki. Chyba właśnie dlatego często bardziej niż sam produkt interesuje mnie wszystko, co wydarzyło się, zanim w ogóle trafił do świata.

Mam wrażenie, że właśnie tego najbardziej szukam w modzie. Nie kolejnych trendów, ale znaczeń. Lubię myśleć, że najpiękniejsze rzeczy nigdy nie powstają przypadkiem. Są efektem ludzi, ich wrażliwości i historii, które czasem zostają opowiedziane bardzo cicho. I może właśnie dlatego zostają z nami na najdłużej.

Bo najpiękniejsze rzeczy nigdy nie kończą się na tym, co widać.

Przez długi czas patrzyłam na ścieżki ludzi wokół mnie. Niektórzy szli pod wiatr, inni pozwalali, by wiatr niósł ich przed siebie, a ja przy każdej z tych dróg zatrzymywałam się choć na chwilę. Kibicowałam ich małym zwycięstwom, przeżywałam rozczarowania i z cichą ciekawością obserwowałam, jak ich światy odnajdują własny rytm. Każda z tych historii poruszała we mnie coś tak mocno, że przez chwilę miałam wrażenie, jakby poruszała również moje życie. A ja przez cały ten czas nie szłam żadną z tych ścieżek. Tylko patrzyłam. 

Aż któregoś dnia coś we mnie ucichło. 

Nie pękło z hukiem. Nie rozsypało się na tysiąc kawałków. Po prostu... ucichło. 

Przez cały ten czas miałam wrażenie, że biegnę. Że skoro wiatr niósł ich przed siebie, niósł również mnie. I nawet jeśli nie zawsze wiedziałam dokąd, to przynajmniej byłam w ruchu. Dopiero kiedy na chwilę się zatrzymałam, zrozumiałam, że tego wiatru już dawno nie było. A ja od bardzo długiego czasu nie poruszałam się wcale. 

Zostałam sama. 

Sama w sposób, którego wcześniej nie znałam. Jakby ktoś postawił mnie pośrodku ogromnej przestrzeni i na moment wyciszył cały świat. Nagle zniknął kierunek, którego kurczowo się trzymałam. Zniknął hałas, który przez tyle czasu zagłuszał moje własne myśli. Zostałam tylko ja i pytania, których wcześniej nie miałam odwagi sobie zadać. 

Próbowałam zrozumieć, kiedy właściwie się zgubiłam. Wracałam myślami do poprzednich dni, tygodni, później miesięcy. Rozkładałam swoje życie na małe kawałki, jakbym wierzyła, że gdzieś pomiędzy nimi znajdę odpowiedź. Może to zaczęło się wtedy. A może dużo wcześniej. Za każdym razem, kiedy wydawało mi się, że już wiem, pojawiało się kolejne "może". 

I w pewnym momencie przestałam już pytać, co się wydarzyło. 

Zaczęłam pytać: 

Kim właściwie jestem, skoro przez tyle czasu nie zauważyłam, że oddaliłam się od samej siebie?

Przez długi czas byłam przekonana, że gubimy się tylko wtedy, kiedy nie wiemy, dokąd iść. Dzisiaj myślę, że można zgubić się także wtedy, kiedy każdego dnia idzie się tą samą ścieżką i przez bardzo długi czas nie zadaje sobie pytania, dokąd właściwie prowadzi. 

Moja nie była szczególnie piękna, nie rosły przy niej kwiaty ani wysokie trawy, które mogłyby zatrzymać mnie choć na chwilę. Nie była też trudna, ani nie raniła stóp kamieniami i nie zmuszała do wspinania się pod górę. Była po prostu zwyczajna. Tak zwyczajna, że przez długi czas wydawało mi się, że sam fakt, że nią idę, musi oznaczać, że gdzieś zmierzam. Dopiero później zrozumiałam, że nie każda droga prowadzi do celu. Czasami jest tylko ścieżką, która ciągnie się przed nami tak długo, jak długo mamy odwagę nie podnosić wzroku. 

Pomyślałam więc, że może wystarczy spojrzeć na kalendarz i sprawdzić, czy wszystko nadal idzie zgodnie z planem. Z jego kartek znikały kolejne dni, potem tygodnie i miesiące. Wszystko zgadzało się co do jednego dnia. 

Dopiero wtedy spojrzałam na zegarek. 

Jego wskazówki od dawna stały w tym samym miejscu, choć ja wciąż zachowywałam się tak, jakby odmierzały kolejne godziny. Nie pamiętałam chwili, w której przestały się poruszać. Nie usłyszałam, kiedy ucichło ich ciche tykanie. Cały świat zdążył przeżyć kolejne dni, a mój czas zatrzymał się gdzieś po drodze, tak cicho, że przez długi czas nie potrafiłam tego zauważyć. 

Kiedy w końcu odważyłam się coś zmienić, przez chwilę poczułam ulgę. Myślałam, że właśnie tak brzmi spokój, na który czekałam przez tyle miesięcy. Że wystarczy przestać iść, aby wreszcie usłyszeć siebie. 

A później przyszła cisza. 

Tylko że nie była to cisza, która koi ani taka, w której można spokojnie nabrać powietrza. Była głucha i nieruchoma. Nie słyszałam w niej nawet irytującego szumu, który wcześniej wypełniał każdą wolną chwilę. Nie wracało żadne echo. Nie było pośpiechu, napięcia ani problemów, za którymi mogłabym się schować. Wszystko, co przez tak długi czas zagłuszało moje własne myśli, nagle zniknęło. I właśnie wtedy zrozumiałam, jak łatwo można pomylić życie z hałasem. 

Bo kiedy ten hałas ucichł, nie usłyszałam siebie. 

Usłyszałam pustkę. 

Dzisiaj nie idę już tamtą ścieżką. Schodzę z niej każdego dnia coraz dalej. Idę przez wysoką trawę, w której nie ma wydeptanych śladów. Czasami mam wrażenie, że przede mną nie było tu nikogo. Innym razem myślę, że przeszło tędy tysiące ludzi, tylko trawa zdążyła odrosnąć. 

Coraz częściej podnoszę głowę. Rozglądam się. Już nie próbuję za wszelką cenę dojść gdziekolwiek.Mój zegarek nadal stoi w miejscu. Dni nie. 

Nie czuję się z tym dobrze. Chyba jeszcze przez jakiś czas nie będę. Ale przestałam uciekać od tej ciszy. Może są miejsca, przez które po prostu trzeba przejść. 

Aż gdzieś pomiędzy drzewami zobaczę ścieżkę.

Nie wiem jeszcze, dokąd będzie prowadzić. Nie wiem, czy będzie wąska czy szeroka, prosta czy pełna zakrętów.  

Może właśnie wtedy mój zegarek znowu zacznie odmierzać czas. 

A może po prostu pierwszy raz od bardzo dawna usłyszę jego ciche tykanie. 

I zrozumiem, że przez cały ten czas nie szukałam właściwej drogi. Szukałam tej, przy której moje serce przypomni sobie własny rytm, a zatrzymane wskazówki wreszcie drgną, choćby tylko o sekundę. Może nie będę wiedziała, dokąd prowadzi, może nadal będę się bała, ale jeśli przy pierwszym kroku poczuję, że wracam do siebie, nie będę już potrzebowała żadnego znaku. 

Bo tym razem nie chcę należeć do drogi. 

Chcę, żeby to ona należała do mnie. 

Lubię obserwować momenty, w których popkultura zaczyna się zmieniać. Nie dlatego, że pojawia się nowy trend, ale dlatego, że nagle okazuje się, że coś, co jeszcze kilka lat temu wydawało się niemożliwe, staje się dla nas naturalną codziennością. Mam wrażenie, że fenomen Bad Bunny’ego jest jedną z najlepszych ilustracji tej zmiany. Nie sądzę, żeby jego sukces dało się wyjaśnić wyłącznie muzyką.

Bad Bunny, a właściwie Benito Antonio Martínez Ocasio, dorastał w Puerto Rico i pochodzi z zupełnie zwyczajnej rodziny. Zanim zyskał światową sławę, pracował jako kasjer i publikował swoje utwory na Soundcloudzie. Trudno było wtedy przypuszczać, że kilka lat później stanie się jednym z najczęściej słuchanych artystów na świecie. Co ciekawe, osiągnął to nie rezygnując z języka hiszpańskiego. Dzisiaj jego koncerty wyprzedają się na całym świecie, a nawet osoby, które nie znają hiszpańskiego, często łapią się na tym, że nucą jego melodie, tupią nogą do jego utworów albo znają przynajmniej kilka hiszpańskich słów właśnie dzięki jego muzyce. I właśnie tutaj ta historia staje się naprawdę ciekawa. Bad Bunny nigdy nie próbował dopasować się do świata. To świat zaczął dopasowywać się do niego.

“Osiem miliardów ludzi połączonych przez jedno plastikowe krzesło.”

Jeszcze kilka miesięcy temu takie zdanie brzmiałoby absurdalnie. A jednak właśnie to wydarzyło się po premierze albumu “DeBÍ TiRAR MáS FOToS”. W mediach ludzie z całego świata zaczęli publikować zdjęcia tych samych białych plastikowych krzeseł. Nie dlatego, że nagle stały się modne. Wręcz przeciwnie. Nikt z nas świadomie ich nigdy nie kupował. Po prostu zawsze gdzieś były. W ogrodzie u dziadków, na rodzinnych grillach, przed domem albo podczas wakacji. Najpiękniejsze w tej historii jest chyba to, że coś, co wydawało się nam tak lokalne i zwyczajne, okazało się doświadczeniem niemal uniwersalnym. Te same plastikowe krzesła stały przed domami w Polsce, Puerto Rico, krajach arabskich, na Bałkanach, we Włoszech, Indiach czy Afryce. Nagle okazało się, że łączy nas więcej, niż mogłoby się wydawać. I chyba właśnie na tym polega fenomen Bad Bunny’ego. Zamiast opowiadać światu o rzeczach niezwykłych, opowiada o tych najbardziej zwyczajnych. O rodzinie, wspomnieniach i codzienności, która dla mieszkańców Puerto Rico wydaje się zupełnie normalna, a dla reszty świata nagle stała się fascynująca. Mam wrażenie, że nie eksportuje z Puerto Rico wyłącznie muzyki. Eksportuje wspomnienia.

To samo można było zobaczyć podczas jego występu na Super Bowl. Jedna z największych scen świata mogłaby skłonić wielu artystów do stworzenia widowiska pełnego przepychu, uniwersalnego i dopasowanego do oczekiwań globalnej publiczności. Bad Bunny zrobił dokładnie odwrotnie. W centrum postawił kulturę Puerto Rico, język hiszpański i symbole, które dla mieszkańców wyspy są zwyczajną częścią codzienności. Nie próbował tłumaczyć ich światu ani sprawiać, żeby były bardziej zrozumiałe. Oglądając ten występ, miałam wrażenie, jakby na kilkanaście minut przeniósł miliony ludzi prosto do Puerto Rico. Mogliśmy poczuć atmosferę tego miejsca, jego muzykę, energię i sposób przeżywania codzienności. Nawet jeśli nie rozumieliśmy wszystkich odniesień, nie miało to większego znaczenia. Autentyczność tego występu była na tyle silna, że nie potrzebowała tłumaczenia. I myślę, że właśnie to jest najpiękniejsze w jego twórczości.

Kiedy artysta zaczyna tworzyć coś więcej niż muzykę, prędzej czy później zauważa go również świat mody. Projektanci nie zobaczyli w Benito kolejnej gwiazdy z milionami słuchaczy. Zobaczyli człowieka, który bardzo świadomie buduje własny świat.

Pamiętam, jak oglądałam transmisję pokazu Jacquemus Le Splash w 2022 roku. To był jeden z tych momentów, kiedy coś po prostu przykuwa uwagę, chociaż jeszcze nie potrafisz powiedzieć dlaczego. Miałam wtedy przeczucie, że Bad Bunny nie będzie dla świata mody jednorazową współpracą. Dzisiaj myślę, że nie chodziło nawet o same ubrania. Simon Porte Jacquemus dostrzegł w nim coś znacznie więcej niż jednego z najpopularniejszych muzyków swojego pokolenia.Imdłużej o tym myślę, tym bardziej mam wrażenie, że połączyło ich bardzo podobne spojrzenie na kulturę. Jacquemus od początku budował swoją markę wokół wspomnień z dzieciństwa, południa Francji i prostoty codziennego życia. Bad Bunny robi dokładnie to samo z Puerto Rico. Oboje pokazują, że lokalność nie jest ograniczeniem, ale największą siłą. Dlatego Le Splash nie wyglądało jak współpraca projektanta z muzykiem. Simon zobaczył w nim człowieka, który - tak jak on - od lat konsekwentnie buduje własny świat i zaprasza do niego innych.

To właśnie dlatego każde kolejne współprace Benito wyglądają tak naturalnie. Kolaboracja z Zarą była szczególnie ciekawa, bo zamiast kolejnego luksusowego domu mody pojawiła się marka dostępna niemal dla każdego. Kolekcja była minimalistyczna, pełna ciepłych kolorów, prostych krojów i charakterystycznych dla Benito odniesień do Puerto Rico. Nie próbowała kopiować wybiegowej mody. Wręcz przeciwnie - pokazywała, że jego estetyka może funkcjonować również w naszej codzienności. Co ciekawe, wiele sylwetek zacierało granice między modą damską a męską. Nie wyglądało to jednak jak manifest. Było po prostu naturalnym przedłużeniem jego sposobu wyrażania siebie.

Z kolei kampania Calvina Kleina działała na zupełnie innych emocjach. Ta marka od lat buduje swój wizerunek wokół atrakcyjności, pewności siebie i charyzmy swoich ambasadorów. Bad Bunny idealnie wpisał się w ten świat, ale zrobił to na własnych zasadach. Kampania była niezwykle prosta i minimalistyczna. Dzięki temu cała uwaga skupiała się na nim. Nie tylko na jego wyglądzie, ale również na pewności siebie, dystansie do samego siebie i osobowości, którą zdążyliśmy już poznać przez lata. Myślę, że właśnie dlatego wywołała tak ogromne emocje. Zresztą sam Benito, zapytany w jednym z wywiadów o reakcję swojej mamy na kampanię, z charakterystycznym dla siebie dystansem odpowiedział: “My mom already knew that she made a hot guy.” Trudno o lepszy przykład pewności siebie, która nie sprawia wrażenia wykreowanej.

Mam wrażenie, że jeszcze kilkanaście lat temu, żeby odnieść światowy sukces, trzeba było stać się bardziej uniwersalnym. Mówić po angielsku, dopasować się do obowiązujących schematów i opowiadać historie, które zrozumie każdy. Dzisiaj coraz częściej wygrywają ci, którzy mają odwagę pozostać sobą. Bad Bunny nie próbował przekonać świata, żeby pokochał Puerto Rico. Po prostu pokazał je takim, jakie jest. I być może właśnie dlatego pokochał je cały świat.

Większość z nas pamięta szkolne szatnie przed WF-em. Wybierałyśmy róg szatni, żeby być jak najmniej widoczne, a samo przebieranie się zajmowało kilka sekund, żeby nikt nie zdążył przyjrzeć się nam, naszemu ciału ani bieliźnie. Przypadkowe odsłonięcie ramiączka od stanika potrafiło być ogromnym powodem do wstydu, tym bardziej, że od dziecka słyszałyśmy, żeby je zakryć. Dzisiaj trudno w to uwierzyć. Koronkowe komplety nosimy pod przezroczystymi bluzkami, projektanci celowo eksponują bieliznę na wybiegach, a sama coraz częściej staje się pełnoprawnym elementem stylizacji. A przecież przez większość swojej historii bielizna miała pozostać niewidoczna. I właśnie dlatego jej historia okazuje się znacznie ciekawsza, niż mogłoby się wydawać.

Choć dziś trudno to sobie wyobrazić, historia kobiecej bielizny wcale nie zaczęła się od koronek, fiszbin ani biustonoszy. Już w starożytnym Egipcie kobiety nosiły kalasiris - długą lnianą sukienkę na ramiączkach, która często była jedyną warstwą okrywającą ciało. Dodatkowa bielizna w dzisiejszym rozumieniu jeszcze nie istniała, a wyjątkiem były proste lniane lub skórzane pasy używane podczas menstruacji. Dopiero w starożytnej Grecji i Rzymie zaczęły pojawiać się materiałowe opaski podtrzymujące biust. Nie miały one jednak nic wspólnego z modą. Bielizna miała przede wszystkim chronić ciało i zapewniać kobietom wygodę oraz swobodę ruchu. Wszystko zmieniło się w średniowieczu. Pod wpływem chrześcijaństwa zmieniło się również podejście do ciała i nagości, a bielizna zaczęła być symbolem skromności oraz przyzwoitości. Pokazanie się publicznie bez niej uznawano za głęboki dyshonor.

Skoro bielizna zaczęła być symbolem skromności, bardzo szybko zaczęła również wpływać na to, jak powinno wyglądać kobiece ciało. W renesansie zyskała nie tylko bardziej dekoracyjny charakter. Po raz pierwszy zaczęła świadomie modelować sylwetkę. Wśród arystokracji pojawiły się hafty, szlachetniejsze tkaniny i coraz większa dbałość o detale, ale prawdziwą rewolucją okazał się gorset. Choć jego początki sięgają XV wieku we Włoszech, największą popularność zdobył za sprawą królowej Francji Catherine de’ Medici, która rozpowszechniła go na europejskich dworach. Jego zadaniem nie było jedynie podtrzymywanie sylwetki, ale świadome nadawanie jej pożądanego kształtu. Idealną figurą w renesansie była figura “geometryczna” - uniesiony biust, wąska talia i górna część ciała przypominająca odwrócony stożek. Zaczęto dążyć do tego, aby kobieta wyglądała sztywno i elegancko. Po raz pierwszy to nie ciało wyznaczało kształt ubrań. To ubranie zaczęło wyznaczać kształt ciała. Na początku gorsety były luksusem dostępnym niemal wyłącznie dla arystokratek i bogatych mieszczanek. Sam fakt ich noszenia świadczył o wysokim statusie społecznym – kobieta w gorsecie nie była przecież stworzona do pracy fizycznej. Wersje tej bielizny zakładano już kilkuletnim dziewczynkom. Nie po to, by modelować ich sylwetkę, lecz by od najmłodszych lat uczyć wyprostowanej postawy, elegancji i odpowiedniego zachowania. Od tego momentu historia bielizny przestała być wyłącznie historią ubrań. Stała się historią zmieniających się ideałów kobiecego piękna.

W kolejnych stuleciach moda poszła o krok dalej. Sam gorset przestał już wystarczać. W XVIII i XIX wieku kobiecą sylwetkę budowano dosłownie warstwa po warstwie - halkami, krynolinami i specjalnymi konstrukcjami ukrytymi pod sukniami. To właśnie one nadawały odpowiedni kształt talii, biodrom i całej sylwetce, stając się niewidocznym fundamentem każdej stylizacji. Coraz mniej chodziło już o samo ubranie. Coraz bardziej o stworzenie kobiety, która będzie odpowiadała obowiązującemu ideałowi piękna. Moda przestała podkreślać ciało. Zaczęła je projektować. A im bardziej próbowała stworzyć doskonałą sylwetkę, tym bardziej oddalała kobiety od ich naturalnego wyglądu.

“A co jeśli bielizna może być po prostu praktyczna i wygodna?”. Taka myśl pojawiła się w głowie 20-letniej Mary Phelps Jacobs, kiedy w 1913 roku szykowała się na elegancki bal w Nowym Jorku. Założyła suknię z cienkiego, jasnego jedwabiu. Problem pojawił się, gdy przyszło do założenia gorsetu. Według jej wspomnień spojrzała w lustro i stwierdziła, że cała stylizacja wygląda źle właśnie przez gorset. Był on sztywny, ciężki i odznaczał się delikatnym materiałem sukienki. Nie chciała z niego całkowicie rezygnować, bo w tamtych czasach było to praktycznie nie do pomyślenia. Chciała jedynie znaleźć coś, czego nie będzie widać. Z dwóch jedwabnych chusteczek i różowej wstążki uszyła więc prostą konstrukcję, która kilka miesięcy później została opatentowana jako pierwszy nowoczesny biustonosz. Niedługo później wybuchła I wojna światowa, a życie kobiet zaczęło zmieniać się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Coraz więcej z nich podejmowało pracę, prowadziło bardziej aktywny tryb życia i potrzebowało ubrań, które nadążą za ich codziennością. Ciężkie gorsety coraz częściej ustępowały miejsca lżejszym i wygodniejszym rozwiązaniom. Po raz pierwszy od kilku stuleci to moda zaczęła dostosowywać się do życia kobiet, a nie kobiety do wymagań mody.

Choć kobiety odzyskały wygodę, moda wciąż nie przestała mówić im, jak powinny wyglądać. W 1947 roku Christian Dior zaprezentował pierwszą kolekcję swojego nowo powstałego domu mody przy 30 Avenue Montaigne w Paryżu. Po latach wojennej prostoty świat zobaczył sylwetkę z mocno podkreśloną talią, pełnymi biodrami i rozkloszowaną spódnicą, której stworzenie wymagało nawet kilkunastu metrów materiału. Redaktorka Harper’s Bazaar, Carmel Snow, miała wtedy powiedzieć tylko jedno zdanie: „It’s such a new look!”. I właśnie od tych słów narodziła się nazwa jednej z najbardziej wpływowych kolekcji w historii mody - New Look. Jedni byli zachwyceni powrotem kobiecości i luksusu po latach wojny. Inni zarzucali projektantowi marnowanie cennego materiału oraz ponowne narzucanie kobietom nierealistycznego ideału sylwetki. Pod eleganckimi sukniami znów pojawiły się gorsety, halki i pasy modelujące. Kobiety dopiero odzyskały swobodę, a moda po raz kolejny zaczęła przypominać im, jak powinny wyglądać. Czterdzieści lat później ten sam element garderoby otrzymał zupełnie nowe znaczenie. W 1990 roku Jean Paul Gaultier zaprojektował dla Madonny kostium na trasę Blond Ambition Tour. Kultowy gorset ze stożkowymi miseczkami inspirowany był bielizną jego babci, jednak zamiast ukrywać ciało, stał się centralnym elementem stylizacji. To, co przez setki lat pozostawało niewidoczne, po raz pierwszy znalazło się na scenie przed milionami ludzi. Dla jednych był to skandal i prowokacja. Dla innych symbol kobiecej niezależności. Gorset przestał być narzędziem podporządkowania, a stał się manifestem. Od tego momentu bielizna coraz częściej przestawała być czymś, co należało ukrywać. Zaczęła być świadomym sposobem wyrażania siebie.

Przejdźmy teraz do czasów, do których większość z nas wraca z ogromnym sentymentem. Początek lat 2000. Po tysiącach lat ukrywania bielizny wydarzyło się coś, czego chyba nikt wcześniej by się nie spodziewał. Wszystko, czego przez wieki uczono kobiety nie pokazywać, zaczęło wychodzić spod ubrań. Biodrówki odsłaniały wystające stringi, koronkowe ramiączka staników przestały być modową wpadką, a logo Calvina Kleina coraz częściej celowo wystawało ponad linię spodni. Bielizna po raz pierwszy nie była już czymś, co należało ukryć. Stała się elementem stylizacji. Britney Spears, Christina Aguilera i Paris Hilton uczyniły z tego jeden z symboli ery Y2K. To właśnie wtedy narodził się trend whale tail - celowego eksponowania stringów ponad linią biodrówek. Dla jednych był symbolem odwagi i nowoczesności, dla innych szczytem kiczu. Jedno było jednak pewne - bielizna przestała pełnić wyłącznie praktyczną funkcję. Zaczęła uczestniczyć w modowej narracji. Po raz pierwszy od tysięcy lat nie była już tylko tym, co nosimy pod ubraniem. Sama stała się modą.

Dzisiaj widok światowych gwiazd pozujących w samej bieliźnie nie wywołuje już w nas żadnego zaskoczenia. Scrollując Instagrama czy TikToka, niemal codziennie oglądamy kampanie, sesje zdjęciowe i okładki magazynów, na których bielizna gra główną rolę. Co ciekawe, ta zmiana zaszła nie tylko w modzie, ale również w naszym codziennym życiu. Coraz rzadziej nerwowo poprawiamy ramiączko od stanika czy zastanawiamy się, czy przypadkiem nie odznacza się pod ubraniem. Coraz częściej wybieramy też po prostu wygodę - zakładamy miękkie braletki, sportowe topy, a wiele kobiet coraz częściej całkowicie rezygnuje ze stanika. Doskonale pokazuje to fenomen marki Skims stworzonej przez Kim Kardashian, która przez lata współtworzyła współczesny ideał sylwetki hourglass. W 2023 roku marka zaprezentowała biustonosz z wyraźnie zarysowanymi sutkami, a niedługo później również bieliznę modelującą optycznie poszerzającą biodra. To ciekawy paradoks - jeszcze sto lat temu bielizna miała przede wszystkim ukrywać i dyskretnie modelować ciało, dziś coraz częściej świadomie je eksponuje lub wręcz tworzy jego pożądany kształt. Jednocześnie marki takie jak Victoria’s Secret, a później Savage X Fenty, sprawiły, że bielizna stała się czymś znacznie więcej niż tylko elementem garderoby. Zamieniła się w popkulturowe widowisko i sposób opowiadania o kobiecości.

Patrząc na historię bielizny, trudno nie odnieść wrażenia, że tak naprawdę nigdy nie chodziło wyłącznie o ubrania. Przez tysiące lat zmieniały się materiały, kroje i trendy, ale znacznie szybciej zmieniało się to, czego oczekiwano od kobiet. Raz bielizna miała ukrywać ciało, później je modelować, następnie podkreślać, a dziś coraz częściej po prostu pozwalać wyrażać siebie. Bywała symbolem skromności, luksusu, statusu społecznego, seksapilu, buntu i wolności. Za każdym razem opowiadała jednak coś znacznie większego niż tylko historię mody. Opowiadała historię kobiet. Najbardziej fascynujące jest chyba to, że przez tysiące lat nie zmieniła się sama potrzeba noszenia bielizny. Zmieniło się jej znaczenie. To, co kiedyś miało pozostać niewidoczne, dziś bardzo często staje się najbardziej świadomym elementem całej stylizacji. I choć trendy będą zmieniać się jeszcze wielokrotnie, jedno pozostaje niezmienne - bielizna od zawsze była odbiciem czasów, w których żyjemy. Być może właśnie dlatego jej historia okazuje się tak fascynująca. Bo opowiada nie tylko o tym, co kobiety nosiły pod ubraniami. Opowiada o tym, jak przez wieki zmieniało się nasze spojrzenie na kobiece ciało, piękno i kobiecość.

Jeszcze kilka lat temu mocno wyrysowane usta, perfekcyjny kontur i makijaż full glam były codziennością dla milionów dziewczyn na całym świecie. Godzinami oglądałyśmy tutoriale makijażowe, próbując odtworzyć efekt, który dziś nazwalibyśmy po prostu „Instagram Face”. Promowany przez media społecznościowe ideał sprawił, że coraz więcej osób zaczęło wyglądać niemal identycznie, stopniowo tracąc swoje naturalne i charakterystyczne rysy.

Sama również byłam częścią tej „ery”. Potrafiłam wstać o piątej rano, a pierwszą rzeczą, którą robiłam po umyciu twarzy, było wyrysowanie brwi pomadą od Anastasii Beverly Hills i nałożenie ciężkiego, matującego podkładu wykończonego bakingiem. O pielęgnacji skóry właściwie nikt wtedy nie mówił. Liczyło się przede wszystkim to, żeby makijaż był perfekcyjny.

To właśnie wtedy internet przeżywał erę „King Kylie”. Nie była to jedynie nazwa na Instagramie Kylie Jenner, ale symbol całego pokolenia i estetyki, która zdominowała media społecznościowe. Im mocniejszy był makijaż, tym lepiej. Perfekcja miała być widoczna na pierwszy rzut oka.

Kilka lat później wszystko zaczęło zmieniać swój kierunek. Zamiast zastanawiać się, jak odtworzyć makijaż Kylie Jenner, zaczęliśmy uważnie śledzić każdy ruch Hailey Bieber. Patrząc na to z dzisiejszej perspektywy, trudno uwierzyć, jak bardzo w ciągu zaledwie kilku lat zmieniło się nasze wyobrażenie o pięknie.

Era „King Kylie” była czymś znacznie więcej niż tylko trendem w makijażu. To właśnie wtedy nastoletnia Kylie Jenner przestała być jedynie młodszą siostrą Kim Kardashian i stała się jedną z najbardziej wpływowych trendsetterek na świecie.

Jej wpływ bardzo szybko przestał ograniczać się jedynie do mediów społecznościowych. Globalna liczba wyszukiwań hasła „nude lipstick” wzrosła o ponad 550%, a kosmetyki sygnowane jej nazwiskiem wyprzedawały się w ciągu kilku minut.

Makijaż był jednak tylko częścią całej estetyki. Równie ważne było nieustanne dokumentowanie swojego życia, publikowanie zdjęć z charakterystycznymi filtrami Snapchata i budowanie wizerunku, który sprawiał wrażenie idealnego przez całą dobę. Królowały długie doczepiane włosy, akrylowe paznokcie, sztuczne rzęsy i mocna opalenizna. Stylizacje opierały się na obcisłych sukienkach, crop topach i wysokich szpilkach, które miały jak najmocniej podkreślać sylwetkę. Wszystko było wyraziste, dopracowane i miało przyciągać uwagę już od pierwszego spojrzenia.

Przez długi czas wydawało się, że właśnie tak będzie wyglądało piękno przyszłości. Im więcej makijażu, filtrów i perfekcji, tym lepiej. Patrząc na to z dzisiejszej perspektywy, trudno uwierzyć, że zaledwie kilka lat później zaczęliśmy zachwycać się czymś zupełnie odwrotnym. Coraz mniej chcieliśmy wyglądać jak ktoś inny. Coraz bardziej chcieliśmy po prostu dobrze wyglądać i dobrze się czuć. Zamiast coraz mocniejszego makijażu zaczęliśmy szukać zdrowej skóry. Zamiast perfekcyjnie wystylizowanych fryzur - prostych koków. Zamiast kolejnych tutoriali makijażowych - porannych rutyn pielęgnacyjnych.

Symbolem tej zmiany nie stał się kolejny kosmetyk ani nowy trend.

Stała się nim Hailey Bieber.

Estetyka Hailey Bieber stała się synonimem współczesnych nurtów Clean Girl i Quiet Luxury. Nie dlatego, że była ich twórczynią, ale dlatego, że idealnie wpisała się w moment, w którym nasze wyobrażenie o pięknie zaczęło się zmieniać.

Po latach pogoni za perfekcją zaczęliśmy tęsknić za czymś znacznie spokojniejszym. Zadbana skóra zaczęła być ważniejsza niż pełne krycie, a pielęgnacja stopniowo zastępowała kolejne warstwy makijażu. Zamiast spektakularnych metamorfoz coraz bardziej docenialiśmy drobne codzienne rytuały - wolne poranki, chwilę na skincare, spokojnie wypitą kawę czy minimalistyczne stylizacje. Nawet produkty Rhode nie sprawiają wrażenia, jakby miały całkowicie nas zmienić. Ich zadaniem jest jedynie podkreślenie tego, co już mamy.

Paradoks polega jednak na tym, że Hailey Bieber jest jedną z najmniej „zwyczajnych” kobiet na świecie. Dorastała w znanej rodzinie, prowadzi własną markę kosmetyczną i od lat znajduje się w centrum zainteresowania mediów. A mimo to wiele dziewczyn ma wrażenie, że jest im bliższa niż wiele innych celebrytek.

Być może dlatego, że jej estetyka opiera się na rzeczach, które wydają się osiągalne. Nie potrzebujemy profesjonalnego makijażysty, aby odtworzyć jej makijaż. Nie potrzebujemy fryzjera, który przygotuje włosy na czerwony dywan. Wystarczy gumka do włosów, kilka wsuwek i minimalna ilość produktów do makijażu.

Co ciekawe, większość trendów kojarzonych z Hailey Bieber nie polegała na całkowitej zmianie wyglądu. Wręcz przeciwnie – ich celem było sprawienie wrażenia, że wyglądamy dobrze bez większego wysiłku. Glazed donut skin, makeup no makeup, sleek bun, proste outfity czy kultowe etui Rhode z miejscem na błyszczyk przestały być jedynie internetowymi trendami. Stały się symbolem stylu życia opartego na prostocie i przekonaniu, że nie musimy żyć perfekcyjnie, aby czuć się dobrze.

Mam jednak wrażenie, że fenomen Hailey Bieber nie wynika wyłącznie z jej urody czy wyczucia estetyki. Być może pojawiła się właśnie w momencie, w którym nasze pokolenie zaczęło potrzebować czegoś zupełnie innego.

Przez lata byliśmy przyzwyczajeni do świata, w którym wszystko miało być coraz większe, mocniejsze i bardziej spektakularne. Perfekcyjny makijaż. Perfekcyjne zdjęcia. Perfekcyjne życie. Z czasem zaczęliśmy jednak odczuwać zmęczenie nieustanną pogonią za ideałem. Coraz częściej zależy nam nie tylko na tym, żeby dobrze wyglądać, ale przede wszystkim dobrze się czuć.

Zmieniło się również nasze podejście do dbania o siebie. Kiedyś pielęgnacja była dodatkiem do makijażu. Dziś dla wielu osób to właśnie ona stała się jego podstawą. Zamiast ukrywać zmęczenie pod kolejną warstwą podkładu, wolimy zadbać o sen, zdrową skórę czy chwilę dla siebie. Podobnie jest z modą. Coraz częściej wybieramy ubrania, które nie krzyczą logotypami ani nie próbują nikomu nic udowadniać. Szukamy rzeczy, w których po prostu czujemy się komfortowo.

Być może właśnie dlatego Hailey Bieber stała się czymś więcej niż kolejną It Girl. Nie dlatego, że wymyśliła wszystkie trendy, ale dlatego, że idealnie uosobiła zmianę, która już wcześniej zaczęła zachodzić. Nie obiecuje perfekcji. Obiecuje, że nie wszystko musi być perfekcyjne, żeby było piękne.

Przez lata goniliśmy za perfekcją, bo wierzyliśmy, że da nam większą pewność siebie. Dziś coraz częściej odkrywamy, że prawdziwe poczucie bezpieczeństwa nie wynika z idealnego wyglądu. Wynika z tego, że przestajemy czuć potrzebę ciągłego udowadniania czegokolwiek sobie i innym.

To właśnie dlatego zmieniły się nie tylko trendy. Zmieniło się to, czego jako ludzie zaczęliśmy od nich oczekiwać.

Nie zdajecie sobie nawet sprawy, jak wiele mija nas codziennie osób, które marzą o dalekich podróżach, ale boją się zaplanować pierwszą podróż, osób, które kochają muzykę, ale boją się iść samemu na koncert, osób które marzą o nowej ścieżce kariery, a boją się rzucić pracę, w której się męczą. Być może mijamy też przyszłych pisarzy, przedsiębiorców, artystów i podróżników.

Ludzi z ogromnym potencjałem, którzy nigdy nie sprawdzą, do czego są zdolni. Nie dlatego, że zabrakło im talentu, ale dlatego, że zabrakło im odwagi, by zacząć.

Skoro wiemy, co chcemy zrobić, analizujemy dokładnie każdy szczegół naszego wielkiego pierwszego kroku, to dlaczego tak bardzo boimy się to zrobić i wolimy tkwić w naszej bańce komfortu?

Odpowiedzi jest wiele, ale mam wrażenie, że każda z nich prowadzi do tego jednego wniosku - nie boimy się samego działania, tylko tego, co może wydarzyć się później.

Kiedy marzenie pozostaje tylko marzeniem, może nie do końca czujemy się najszczęśliwsi, ale czujemy ogromne poczucie bezpieczeństwa z tym, co mamy. Nie czujemy wtedy, że jesteśmy niewystarczający, nie czujemy lęku ani stresu. Pozostajemy wtedy w naszej strefie komfortu, w której nie musimy się porównać ani zastanawiać się, czy za rogiem nie czeka na nas jakieś niebezpieczeństwo.

Paradoksalnie często bardziej boimy się kilku minut dyskomfortu niż lat spędzonych na zastanawianiu się "co by było, gdybym spróbowała?".

Być może właśnie dlatego tak wiele osób po latach nie wspomina swoich porażek, lecz niewykorzystane okazje. Najtrudniejszy w tym wszystkim jest brak gwarancji, że nam się uda. Ale jeśli dłużej się nad tym zastanowimy, to dopiero wykonując pierwszy krok dajemy sobie szansę, że nam się uda. Nie robiąc nic, nigdy się o tym nie przekonamy i od razu skazujemy się na porażkę.

Na sam koniec odpowiedzcie sami sobie - kiedy jak nie teraz? Jeśli teraz nie spróbujecie, to kiedy zacznie się Wasz dzień startu? Czy jeśli dzisiaj macie kilka drobnych wymówek, to skąd macie pewność, że następnego dnia nie będzie ich już dwa razy więcej?

Być może nigdy nie będzie idealnego momentu. Być może zawsze znajdzie się powód, żeby poczekać jeszcze tydzień, miesiąc albo rok. Problem w tym, że marzenia nie spełniają się w czasie, który poświęcamy na czekanie. Spełniają się w czasie, który poświęcamy na działanie (nawet te najmniejsze).

Nie zachęcam Was do rzucania się na głębokie wody. Być może Wasz pierwszy krok będzie mały i niepozorny. Być może nikt poza Wami nawet go nie zauważy. Ale za kilka lat, gdy spojrzycie wstecz, może okazać się, że właśnie od niego zaczęło się wszystko.