De eerste mannen met wie ik destijds afsprak voor koffiedates, zullen daaraan geen al te fijne herinneringen hebben, vrees ik. Ik had geen idee wat ze van mij verwachtten, en al helemaal niet wat ik van hén wilde. Ja, kijken of er genoeg klik was om op termijn over te gaan tot een fijn potje seks. Maar hoe ontdek je dat? Eerlijk gezegd weet ik dat nog steeds niet helemaal zeker (maar ik leer!).

Op het gebied van daten had ik totaal geen ervaring. Voordat ik Mark ontmoette, deed ik dat nooit en daarna ook niet meer. Want ja: een relatie, dus monogaam, zo ging dat. Tot we onze relatie openden. Ik ging op vrijersvoeten, maar OMG, wat een steile leercurve…

Mijn eerste afspraakje was een aardige schilder, maar onze koffiedate was zo ongemakkelijk. Hij was minstens zo nerveus als ik. We chatten na onze eerste date nog een poosje in de app, maar tot seks kwam het nooit. Hij ondernam geen actie en ik verwachtte dat hij dat wel zou doen, maar sprak dat niet uit. Resultaat: patstelling. Na verloop van tijd appte ik hem: ‘Ik kan seks met je hebben, maar ik weet niet zeker of ik dat wel wil.’ Dat was weliswaar eerlijk, maar niet erg aardig van mij. Die opmerking viel uiteraard niet lekker, hij verliet daarop de chat.

De tweede man met wie ik een afspraak plande, was iets voortvarender. Na een drankje op een hotelterras zei hij op het parkeerterrein waar we afscheid namen: “Ik heb wel zin om je even te zoenen.” Dat wilde ik best, maar dáár, op een overvolle parkeerplaats voor de ingang van een hotel? Hij probeerde het desondanks, maar we konden elkaar niet echt vinden in die zoenen.

Ik vroeg hem bij thuiskomst in de chat nog wel wat hij precies wilde en of hij mij nog een kans wilde geven, maar hij was al op weg naar de volgende. Pas veel later (en dan echt máánden later) realiseerde ik me dat hij wilde tongzoenen, terwijl ik hem een truttig kusje gaf. Afijn, Mark zag sowieso veel rode vlaggen bij deze date, dus misschien was het maar beter ook.

Destijds concludeerde ik dat ik blijkbaar niet goed was in daten, dat ik signalen verkeerd interpreteerde of te naïef was. Het ging in ieder geval niet vanzelf, wat ik stiekem toch hoopte. Maar goed, na 38 jaar monogamie had ik zomaar een andere man op de mond gekust. Dus: winning!

Vorig weekend stond ik met een andere leuke man bij een sneu wegrestaurant op de parkeerplaats wél te tongzoenen. Het was niet de eerste keer, en vast ook niet de laatste, dat ik in het openbaar iemand zoende of betastte.

Wat veranderde er dan in de tussentijd? Ten eerste leerde ik bij en weet ik nu veel beter wat en wie ik leuk vind. In het begin voelde alles zo GROOT en BELANGRIJK, terwijl ik terugkijkend bij veel voorvallen mijn schouders ophaal.

Het allerbelangrijkste verschil is wel: ik geniet er nu echt van. Ik weet dat het leven doorgaat als iemand me dumpt of als ik iemand loslaat, dat mijn relatie met Mark er niet onder lijdt (hoewel daar nu wel wat werk aan de winkel is, maar dat komt goed). Ik weet nu dat ik nieuwe vrienden zal maken en FWB’s zal ontmoeten die heel belangrijk voor me zijn. Ik weet dat onenightstands niet mijn voorkeur hebben, maar wel voorkomen, en dat elke nieuwe ‘relatie’ (want dat is het natuurlijk toch) zijn eigen vorm heeft en dat dat allemaal oké is.

Op naar meer avonturen dus. En ja, ik tongzoen dus tegenwoordig wel eens op een eerste date… 😜

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Ik ben echt heel happy met mijn open relatie, maar soms knaagt het. Als mensen reageren op mijn verhaal met: ‘o, wat knap, ik zou het niet kunnen’, of ‘wat goed dat je er zo open over bent’, bijvoorbeeld. Het klinkt als een compliment, maar voelt als kritiek. Ken je dat? Als iemand ‘voor je leeftijd’ of ‘voor een vrouw’ achter een lieve opmerking plaatst, dan lijkt het eerst positief, maar halverwege slaat de sfeer om.

Onder die opmerkingen zit iets van: zo hoort het niet. Dat kan mijn eigen onzekerheid zijn, maar ik vrees dat mijn intuïtie klopt. Dat een open relatie niet voor iedereen is weggelegd, snap ik. Ik zou het ook niemand zomaar aanraden.

Nadat ik vorig jaar in de podcast Over de liefde van het AD mijn verhaal deed, kreeg ik veel van dat soort reacties en steeg mijn onzekerheid evenredig. Deed ik nu werkelijk iets heel raars met mijn leven? Hoorde het niet zo? Was het echt zo apart of bijzonder? Was het naïef dat we elkaar deze vrijheid gunden? Had ik m’n mond erover moeten houden? En, de knaller, de vraag die ik mezelf amper durfde te stellen: was er iets mis met mij of mijn relatie?

De eerste weken na de lancering van die podcast was ik helemaal van slag. Ik voelde me bloot en bekeken, terwijl ik honderd procent achter mijn beslissing stond en met volle teugen genoot van mijn avonturen. Alleen: ik wilde ook normaal zijn, erbij horen. Ik schaamde me bijna om dat te zeggen. Ik werd er gewoon emotioneel shaky van.

Het leek me goed om deze gevoelens eens te onderzoeken en te achterhalen wat me nu precies zo aangreep. Uit alle boeken die ik las over open relaties en alle tests die ik deed wist ik waarop ik moest letten. Ik kende inmiddels mijn hechtingsstijl en de valkuilen uit mijn jeugd, opvoeding en relaties. Dat voelde echter niet als genoeg.

Soms kon ik mezelf geruststellen met een beetje hulp van alle informatie die ik vond en een fijn stukje psychologie-van-de-koude-grond. Eén grote vraag bleef echter terugkomen: waarom was ik niet jaloers? Mijn godvergeten eigen vent was verliefd op een ander… alle reden tot paniek, toch? Waarom voelde dat dan niet zo?

Deze vraag kon ik deels zelf beantwoorden: omdat ik nog steeds hetzelfde van hem kreeg als daarvoor. Ik kwam niks tekort: geen aandacht, geen affectie, geen steun, geen liefde. Er was genoeg voor mij én haar. Alleen knaagde er wel iets: gunde ik hem zoveel vrijheid omdat ik níet genoeg van hem hield om hem voor mezelf te willen houden? Was ik niet voldoende aan hem gehecht om pijn te voelen als hij fysiek of mentaal bij haar was?

Ik besloot dat er maar eens een professional naar moest kijken. Wellicht kon die me helpen om helderheid te verschaffen. Ik maakte diezelfde week nog een afspraak bij een therapeut die gespecialiseerd is in polyrelaties: Joost Horsten van Liefde buiten de Lijntjes (Relatietherapie voor polyamorie en open relaties) in Eindhoven.

We vulden op een zondagmiddag een flinke vragenlijst in die we van hem kregen. In wat voor gezin groeiden we op, hoe was onze relatie, hoe kwamen we op het pad van onze open relatie, wat waren onze overtuigingen en wat waren onze vragen? Een paar dagen daarna hadden we een digitale afspraak met hem. Daarover een volgende keer meer.

De boeken die ik verslind zijn een moderne en explicietere variant van de Bouqetreeks-romannetjes van vroeger. Ach, het houdt me van de straat en ik doe er niemand kwaad mee. Al vermoed ik dat de Kobo-abonnementenservice baalt van mijn boekenvraatzucht. In mijn favo sexy boekjes spelen sterke, knappe mannen een hoofdrol: bikers, ex-militairen of stoere brandweermannen. Blijkbaar zijn zij universeel onweerstaanbaar. Nu is een van mijn zwagers brandweerman, dus ik heb een andere associatie, maar ik liep er toch zomaar eentje tegen het fijne lijf, vorige zomer.

De brandweerman was een tikkie eendimensionaal en had nogal wat vooroordelen over vrouwen in het algemeen en Libelle-vrouwen in het bijzonder. Ik werkte daar op de online redactie en moest hem regelmatig uitleggen dat mijn collega’s én de lezeressen heus niet wereldvreemd zijn. Soms lijken mensen te vergeten dat hun moeder toch minimaal één keer seks heeft gehad, zij zijn daar immers zelf het bewijs van. Waarschijnlijk waren je ouders creatiever in bed dan je zou (of wil) denken.

Maar goed, terug naar de brandweerman, die toch net charmant genoeg was om mijn aandacht vast te houden. Na een paar weken chatten spraken we begin juli 2025 af in een cafeetje tussen zijn woonplaats en de mijne in. Hij vroeg of ik het etablissement in kwestie kende en toen ik zei dat vrienden van mij in dat dorp woonden, reageerde hij: ‘Wil je dan liever ergens anders afspreken?’ Ik stuurde terug dat mijn open relatie geen geheim was, maar ik realiseerde me ook weer hoe fijn het was dat ik dit niet in het geniep hoefde te doen. Niet iedereen uit mijn vrienden- en kennissenkring leest de hoofdstukken uit mijn ‘Open boek’, maar het kan ze bijna niet zijn ontgaan wat ik uitspook.

Ik kwam binnen en zag de brandweerman zitten met zijn hond. Een groot, lief beest dat zich na de introductie zuchtend weer aan onze voeten stortte. Na een uurtje gekletst te hebben, zei hij: ‘Zullen we even een stukje lopen? Hier verderop zit een meertje.’ De hond spitste haar oren en hobbelde voor ons uit richting het water. We passeerden een andere vrouw met een hond en ik dacht: zij denkt dat wij een stel zijn dat samen de hond uitlaat. Dat zou ik een paar jaar geleden ook hebben gedacht. Tegenwoordig denk ik wat vaker: zou dat een stelletje zijn, is het een eerste date of zijn het vreemdgangers?

Aangekomen bij het water draaide de brandweerman zich naar mij om en zoende me. Dat smaakte naar meer, maar de hond had ineens in de gaten dat haar baasje die vreemde mevrouw stond te bepotelen en begon luid te blaffen. We stapten grinnikend uit elkaar. Het was de eerste keer dat een jaloerse hond een date verstoorde.

We liepen terug naar onze auto’s, namen afscheid en appten de weken erop veel. Soms geile verhaaltjes, soms stuurde hij foto’s van de maaltijden die hij in de kazerne had gekookt. Op een dag nodigde hij mij uit om ergens te gaan lunchen, of ik zin had om eerst bij hem thuis af te spreken? Ik was nog niet eerder bij iemand thuis geweest. Geen date die geniepig in het donker in een anoniem hotel plaatsvond, maar eens bij iemand op visite. Wat een leuk idee!

Nadat ik aanbelde, hoorde ik de zware blaf van de hond achter de voordeur. Haar baasje probeerde haar nog tegen te houden, maar ze stond al voor mijn neus voordat hij haar te pakken had. Hij nodigde me uit om binnen te komen en we stonden met z’n drieën onhandig te draaien in het kleine gangetje. Ik zoende hem en hij ging me voor naar de woonkamer. Na een drankje gaf hij mij een rondleiding door zijn huis. Hij was handig en had veel zelf verbouwd. Het zag eruit om door een ringetje te halen.

Bij zijn slaapkamer aangekomen, duwde hij mij op bed, waar we lang zoenden voordat hij omlaag gleed en mijn slipje opzij duwde. Met zijn mond en tong maakte hij me nog natter dan ik al was. Toen ik even later een wederdienst wilde bewijzen, schudde hij zijn hoofd: ‘We moeten gaan, ik heb gereserveerd in het restaurant.’ Huh, oké. Ik reed in mijn eigen auto achter hem aan naar een fijn terras, waar we heerlijk aten en lang praatten. Na afloop bracht hij me naar mijn auto, waar hij me weer zoende.

Een tikje beduusd vroeg ik me af wat deze man nou van me wilde. Of juist niet wilde. Tot dan toe verliepen mijn seksdates ongeveer via een voorspelbaar patroon: chatten of appen, kennismakingsafspraak, misschien een beetje zoenen aan het einde, en dan afspreken voor seks. Nu waren we al twee keer ‘uit’ geweest, en was er van seks nog geen sprake. Het voelde als een girlfriend experience. Wat vond ik daarvan?

Gelukkig kwam het twee weken later toch tot een afspraak in een hotel. Hij had wel voorwaarden. Zo wilde hij eerst wat eten of drinken voordat we naar de hotelkamer gingen. Hij appte: ‘Ik wil gewoon een gezellige avond, geen vluggertje in een cheap hotel.’

Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Dat was namelijk precies wat ik steeds deed en waarvan ik genoot. Zou hij me dat kwalijk nemen? Een beetje neerkijken op mijn gedrag? Ik durfde het hem niet te vragen. Het maakte me onzeker. Normaal wist ik wat er van mij werd verwacht: seks. Daar mocht best een drankje, een hapje of een praatje bij zitten, maar in principe draaide het om de seks. Dit voelde alsof er meer van mij werd verwacht en ik wist niet of ik dat kon of wilde geven.

Toch besloot ik op zijn aanbod in te gaan. We ontmoetten elkaar in de lobby, dronken wat aan de bar en vertrokken uiteindelijk naar de hotelkamer. Die was werkelijk oogverblindend lelijk, terwijl duidelijk was dat iemand had geprobeerd er iets chics van te maken. Zwart behang met gouden palmen op het plafond, een groot, rond, vrijstaand bad middenin de kamer, een zithoek met een pluchen bank en een goudkleurige douchecabine.

De brandweerman had het koelkastje gevuld met tapas en mijn lievelingsdrankje – ginger beer – waarna we op het bankje gingen zitten. Behalve een zoen bij binnenkomst had hij mij nog niet aangeraakt. Ik hem ook niet trouwens, maar ik ben blijkbaar zo ouderwets dat ik verwachtte dat hij de eerste zet deed.

Hij stelde voor om samen in bad te gaan, waar we het met een drankje en een hapje erg gezellig hadden. Na een poosje dacht ik wel: gaan we nog wat doen of niet? Ik gleed wat dichter naar hem toe en liet mij handen over zijn benen glijden. Daarop stelde hij voor om even af te douchen en het bed op te zoeken.

In de douche haalde hij een paar handboeien tevoorschijn en vroeg of ik het aandurfde om me te laten boeien. Op mijn aarzeling legde hij ze weg en zei: ‘Handen tegen de muur, billen naar achter.’ Now we’re talking! Ik voelde het ongemak uit mijn lijf glijden.

Hij zeepte me grondig in, mijn rug tegen zijn borst, en kneedde mijn borsten terwijl hij met zijn stijve pik tegen mijn billen gleed. We droogden ons snel af en zoenden naast het bed. Hij duwde me achterover, zijn handen gleden over mijn borsten omlaag, gevolgd door zijn mond. Hij was erg bedreven in orale seks en leek er net zo van te genieten als ik. Daarna duwde ik hem op zijn rug en begon mijn eigen ontdekkingstocht. Ik hoorde zijn ademhaling versnellen, maar hij stopte me, waarna hij een condoom pakte.

Toen we wat later even naast elkaar lagen, zei hij: ‘Ik denk niet dat ik kan klaarkomen. Ik heb mezelf nu zo vaak gestopt, dan lukt het niet meer.’ Hij vond het duidelijk lastig om erover te praten. ‘Ik vind het fijn dat je dat dan gewoon zegt. Ik heb er geen probleem mee, ik heb echt genoten vanavond’, zei ik. Ik meende het ook nog.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

We maakten ons huiswerk, begin 2024, toen Mark en ik besloten onze relatie te openen. We deden allerlei tests en oefeningen, lazen stapels met boeken en voerden oneindig veel gesprekken over allerlei details, maar daarna bleef het een poosje stil.

De theorie was duidelijk: als we dít gaan doen, dan zijn dát de afspraken. Toch geloofde ik destijds niet dat we echt seks met anderen zouden hebben. Mijn interpretatie van onze open relatie was: mocht ik ooit in een situatie terechtkomen waarin ik iemand tegenkom met wie ik een klik heb, dan zou ik meer kunnen doen dan alleen flirten. O ja, ik moest wel eerst naar huis appen.

Dat was een veilige gedachte, want ik had tussen mijn twintigste en achtenvijftigste nooit een ‘momentje’ met iemand. Geen knipoog, geen seksuele aanraking, geen uitnodiging voor een intiemer samenzijn… Misschien gebeurde het echt niet, waarschijnlijk had ik er helemaal geen oog voor (aan iedereen die me ooit probeerde te versieren: sorry!). “Je stond niet ‘aan’,” zei een vriend later. Dat klopte wel.

Ik kon me er niets bij voorstellen. Waar zou ik nu iemand moeten tegenkomen om seks mee te hebben? Een uitgaanstype ben ik niet meer. En, laten we eerlijk wezen, dat was ik nooit. Vroeger, toen ik nog bij mannenbladen werkte of in ieder geval op gemengde redacties, was een affaire op de werkvloer nog wel mogelijk geweest. Tegenwoordig vind ik dat niet meer kunnen (nog even afgezien van of ik dat zou willen). Times they are a-changing, ja. Da’s maar goed ook, want er gebeurden dingen die absoluut niet door de beugel konden, en onder het tapijt werden geveegd. Laat staan dat er actie op werd ondernomen.

Mark en ik waren in een impasse beland. De randvoorwaarden voor een open relatie waren geregeld, maar we ondernamen geen stappen. We konden zo nog jaren voort. Ik keek wel anders om me heen en dacht erover na. Met wie zou ik seks willen hebben? Het bed induiken met een volkomen vreemde leek me onhaalbaar. Met wie dan? Wie wilde er nou seks met mij? En hoe vond ik iemand? Op een datingapp? Ik was als de dood om een engerd te treffen. Hoe treurig zou het zijn om bij date één een seriemoordenaar aan de haak te slaan? We – meisjes – worden immers van jongs af aan opgevoed met ‘kijk uit voor vreemde mannen’. En nu zou ik ze zelf opzoeken?

Na een poosje begon ik te overwegen om het dan maar met een bekende te doen, dat leek me iets veiliger. Maar ja, hoe ga je in hemelsnaam zo’n gesprek aan? ‘Hoi, ja, we kennen elkaar natuurlijk al een poos, maarreh… ik heb dus een open relatie en nou zat ik te denken: heb jij misschien zin..?’ Bij het fantaseren kroop het schaamrood al naar mijn wangen. De mannen in mijn vrienden- en kennissenkring waren leuk, maar ik vond ze óf niet seksueel aantrekkelijk of het werd veel te ingewikkeld allemaal. Ik wilde dat ze mijn vrienden bleven, zo hoog was mijn nood nou ook weer niet.

“Wat gaan we nu doen?” vroeg Mark na een paar weken stilte. “Gaan we er echt werk van maken?” reageerde ik. “Maak dan maar een account aan op zo’n datingapp.” Zelf durfde ik dat nog niet. En als ik eerlijk ben, dacht ik niet dat hij het echt zou doen. Mark is een hartstikke leuke vent, maar geen flirt. Nooit in onze relatie betrapte ik hem op interesse in een andere vrouw. En nu trok hij de versierschoenen aan? Ik moest het allemaal nog maar eens zien.

Als ik Mark toen op dat schoolfeest niet had versierd, dan had hij nooit zelf de stap gewaagd. Hij was vast wel opgepikt door een andere doortastende vrouw, maar zelf was hij nooit op vrijersvoeten gegaan. En deze man maakte een account aan op een datingapp! Hij was zelf ook niet overtuigd dat het een succes zou worden, maar inmiddels heeft-ie al ruim een jaar een vaste vriendin, dus wie het laatst lacht…

Hij kwam met Feeld op de proppen. Een datingapp die zich profileerde als ‘for open minded people’. Het voelde als een veilige, open plek voor de hele regenboog en uitgesproken poly-vriendelijk. Inmiddels is het een stuk meer doorsnee geworden, maar dat leek ons een plek waar hij gelijkgestemden zou treffen.

Hij kreeg zijn eerste likes, maar kon de profielen niet bekijken met zijn gratis account. Die appmakers zijn ook niet gek: liefde en seks zijn verdienmodellen. Na een paar dagen ging hij voor de bijl en sloot een betaald account af. Toen kreeg hij ineens zelden een like, en ook geen leuke vrouwen meer voorgeschoteld. De enigen die reageerden, waren swingers op zoek naar een ander stel of single mannen. Omdat wij afspraken dat we los van elkaar zouden daten, vielen die eersten af, en de mannen waren niet zijn kopje thee. Toch werd het uiteindelijk voor ons allebei een succes.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Over sommige dingen dacht ik nooit na voordat ik non-monogaam werd. Over hoe leuk flirten is, te daten of seks met anderen te hebben, bijvoorbeeld. En hoe frustrerend dat soms kan zijn. Dat het eindeloos kan duren voordat je iemand vindt met wie het klikt, terwijl het op andere momenten razendsnel gaat. Dat je heel leuke seks kunt hebben met iemand en toch geen zin hebt in een herhaling, terwijl ik niet van onenightstands hou. En dat je niet met één partner het bed deelt, maar indirect ook met diens partner, die misschien óók weer het bed deelt met anderen. Dat laatste was een harde les.

Tot ruim twee jaar geleden had ik een strikt monogame relatie, waardoor ik niet vaak nadacht over zaken als voorbehoedsmiddelen. Ik slikte mijn halve leven de pil en ben inmiddels ruim voorbij de vruchtbare leeftijd, dus konden we zelfs zonder voorbehoedsmiddelen toe.

Voordat we seks met anderen hadden, bespraken Mark en ik uitgebreid de voorwaarden. Een daarvan was het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Niemand zit te wachten op een SOA natuurlijk, maar het is zéker geen cadeautje waarmee je je vaste partner wil verrassen. Alleen is de praktijk iets weerbarstiger dan de intenties.

Tijdens mijn eerste seksdates buiten de deur werd dat meteen duidelijk. Penetratieseks met een condoom: natuurlijk, daar hoef ik niet over na te denken. Orale seks met latex: mwah. Ik wist dondersgoed dat mijn gedrag langs of zelfs óver het randje was, en onverstandig bovendien, maar ik vond het in het begin heel lastig om over voorbehoedsmiddelen te beginnen met een seksdate.

Nadat ik een paar keer seks had met R., begon het toch te knagen. Hij vertelde me geregeld over zijn avontuurtjes, dus ik wist dat hij naast zijn eigen vriendin (die op de hoogte was van zijn escapades) seks had met andere vrouwen en mannen. En of hij daarbij altijd even voorzichtig was, vroeg ik me af. Wekenlang liep ik ermee rond, het gesprek voerde ik in gedachten honderden keren. Toen stuurde ik hem toch maar een berichtje.

Ik: ‘Laat jij je wel eens testen op SOA’s?’

R: ‘Ja. Is alweer een tijdje terug. Ik kan het wel weer eens doen. Vind je dat fijn?’

Ik: ‘Ik had er niet over nagedacht (misschien dom) tot ik er van de week iets over las in het boek Swingende liefde. Wij hebben niet alles veilig gedaan. Geen spijt van, hoor, want lekker. En, belangrijker nog: geen klachten!’

Een paar dagen later stuurde hij: ‘SOA-test gedaan, volgende week uitslag.’

Ik kneep ’m behoorlijk. Hoe sneu en dom zou het zijn als ik bij de eerste de beste scharrel meteen een SOA opliep? Na een week kwam het verlossende antwoord: ‘Hola... alle uitslagen negatief... geen hiv, geen chlamydia, geen gonorroe, geen syfilis. Ready for action.’ Pfoeh... daar kwam ik even goed mee weg.

Ik besloot uiteraard mijn leven te beteren, maar die goede voornemens zakten al gauw weer weg – zoals dat gaat. Ook daarna had ik nog wel eens seks waarbij een SOA niet kon worden uitgesloten. Mijn geweten begon te knagen, want als ik iets onder de leden had, dan kon ik daarmee niet alleen Mark besmetten, maar ook zijn vriendin. Of een andere scharrel en diens partner(s)…

Als ik eens jeuk had of ander ongemak dacht ik meteen: het zal toch niet..? Ik googlede op SOA-testen en ontdekte dat er diverse thuistesten zijn die je online kunt bestellen (ze kosten een paar tientjes), dat de GGD alleen test als je onder de 25 jaar bent of tot een risicogroep behoort en dat ik waarschijnlijk het beste af was bij de huisarts.

Ik wachtte desondanks tot ik voor iets anders naar haar toe moest en kaartte het aan het eind van dat consult aan, met iets van schaamrood op mijn kaken. Jezus, wat ongemakkelijk. En wat stom, want ik ben blijkbaar wel stoer genoeg om met vreemde mannen het bed in te duiken, maar niet om mijn huisarts te vragen om een SOA-test? Ik verwachtte dat ze haar wenkbrauwen zou optrekken of me een standje zou geven omdat ik onveilige seks had gehad, maar niets van dat al. Ze knikte vriendelijk, pakte de formulieren erbij en stuurde me de deur uit met een zelftest en een doorverwijzing voor bloedafname.

Zo zat ik die avond met twee staafjes in mijn hand die me deden terugdenken aan de coronatesten van een paar jaar geleden. Ik maakte een uitstrijkje van zowel mijn keel als mijn vulva, deed de stokjes in de daarvoor bestemde kokertjes, plakte de bijgeleverde doos dicht en bracht ’m naar de brievenbus. De volgende ochtend ging ik langs de prikpoli om bloed af te nemen en daarna begon het wachten. In gedachten maakte ik vast een lijstje. Als ik iets onder de leden had, moest ik een handjevol mensen waarschuwen.

Na een paar dagen kreeg ik in de mail van beide tests de uitslag: alles negatief. Ik nam me voor om vanaf dan altijd veilige seks te hebben, maar een paar maanden later zat ik weer bij de huisarts. Goed ziek, en met zeer pijnlijke blaasjes.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Ga er maar vanuit dat het gros van de mensen met een open relatie je buren zouden kunnen zijn. Dus als je me ziet aanbellen bij of zoenen met je buurman, dan weet je nu genoeg 😜

Er valt veel te zaniken over datingapps, maar een van de leukste dingen is toch wel dat ik mensen ontmoet die ik anders nóóit zou tegenkomen. Van brandweermannen tot advocaten, van gymleraren tot stand-upcomedians. En dan heb ik alle pensionado’s en jonkies er al uitgefilterd.

Omdat ik sinds het aanmaken van mijn profiel dagelijks likes krijg van heel jonge mannen (19-25 jaar is de grootste groep), voegde ik aan mijn profieltekst twéé keer de tekst toe dat ik een minimumleeftijd hanteer van 45 jaar. Zelfs dat vind ik – ik werd in juni 59 jaar – aan de jonge kant. Met iemand die meer dan vijftien jaar ouder is dan ik, spreek ik ook niet af, hoewel ik soms een optimistische zeventiger tussen mijn likes tref.

Niemand die zich wat aantrekt van mijn criteria, trouwens. Ik heb de indruk dat veel mannen bij een leuke foto al snel op het hartje klikken en geen letter lezen. En ik maakte het ze nog wel zo gemakkelijk door bovenaan toe te voegen: ‘TLDR - under 45s - no thank you.’ (TLDR = too long, didn’t read). Onderaan mijn profieltekst word ik wat strenger: ‘READ THIS AGAIN: I am flattered, but not into much younger men. […] 45 years and over sounds about right. Younger? Straight to bin.’

Er zijn genoeg vrouwen die het zien zitten met een veel jongere man, dus ik voel me niet schuldig als ik weer op het minnetje klik. Zo’n eens per week gooi ik een rondje jongemannen in de virtuele prullenbak. Helemaal in het begin ging ik nog wel eens een gesprekje met ze aan en vroeg ze waarom ze een veel oudere vrouw liketen. Vaak kreeg ik een antwoord in de trant van ‘age is just a number’. De jonkies waren vaak erg charmant en communicatief sterk, dat moet ik wel zeggen. Maar goed: mijn libido says NO.

Ik zie mezelf geen Mrs. Robinson-achtige avontuurtjes beleven (als je deze verwijzing niet begrijpt, ben je SOWIESO te jong voor me). De aantrekkingskracht van een ervaren (van het woord ‘rijpe’ moet ik een beetje overgeven in mijn eigen mond) vrouw die een jongeman inwijdt in de geneugten van de lichamelijke liefde snap ik wel, maar mijn seksdrive heeft andere plannen. Ik moet er echt niet aan denken.

Met die leeftijdsgrens ben ik streng, maar een ‘type’ heb ik niet. Mark concludeerde op een dag: ‘Ze lijken totaal niet op elkaar, hè?’ Er zijn genoeg leuke mannen die wél binnen mijn bescheiden (vind ik zelf) criteria vallen. De mannen die ik tot nu toe datete, lijken in uiterlijk totaal niet op elkaar. Alleen heel ielige types zal ik niet snel kiezen, omdat ik nogal een struise dame ben en niemand wil vermorzelen met mijn donderdijen.

Het enige wat de tien mannen met wie ik seks had bindt, is een opgewekt en speels karakter. En ja, ik kijk naast het profiel uiteraard ook naar hun foto. Zit daar een vrolijk grijnzende afbeelding bij, dan gaat mijn hart (en de rest) sneller kloppen. Of ze kaal zijn of een woeste bos haar hebben, wel of geen gezichtshaar, blauwe of bruine ogen, strak in het pak zitten of een leren tuigje dragen… I don’t care. In veel datingapps staan enorme wensenlijsten waaraan potentiële partners moeten voldoen, maar dat zegt helaas helemaal niks over een eventuele klik als je elkaar ‘in het echt’ treft.

Ik heb dates gehad met mannen die ik fysiek heel aantrekkelijk vond, maar bij wie ik toch geen zin kreeg in seks. Soms tot mijn grote spijt. Vorig jaar had ik een kennismakingsafspraak met een man met wie ik fantastisch kon chatten. We zaten bij zonsondergang samen op een loungebank aan het strand en ik kon alleen maar denken: wat zou het toch tof zijn als ik zin in je zou hebben. Hij zoende fijn, maar het deed me helemaal niks. Echt ontzettend jammer.

Een van mijn laatste veroveringen joeg ik zélf bijna naar huis omdat ik volgens hem ‘heel streng’ keek en meer een interview afnam dan een gesprek met hem voerde. Met hem stond ik aan het eind van de avond lang te zoenen en beleefde ik twee intense maanden met veel zalige seks. Er is geen peil op te trekken, dus doe jezelf een lol en blijf open minded. Misschien moet ik mijn eigen advies opvolgen en toch eens zo’n jonkie… NEEEEEEEE!

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Ik zit op mijn werk in een vergadering als mijn horloge trilt. Ik kijk: een berichtje van J. ‘Hé B, heb je nog een lekker geil verhaaltje voor me?’ Ik kan een glimlach niet onderdrukken en probeer me weer te concentreren op het gesprek in de meeting. Dat lukt maar matig.

J. stuurt me geregeld geile verhaaltjes. Hij werkt vanaf huis en neemt tussendoor tijd om me op de hoogte te houden van zijn ‘werkzaamheden’. Het gaat echter nooit over werk, meestal is hij geil en trekt hij zich even terug in zijn slaapkamer om daar wat aan te doen. Soms stuurt hij me foto’s waarop hij zichzelf bevredigt, of eentje van zijn buik waarop het resultaat van zijn opwinding zichtbaar is.

Ik vind het opwindend om foto’s en spannende teksten te ontvangen. Vooral als J. zegt dat hij zich laat inspireren door onze eerste seksdate of fantaseert over seks met mij. Dat gaat hem goed en makkelijk af. Ik reageer natuurlijk wel op zijn voorzetjes, maar vind het ongemakkelijk om zelf te beginnen met sexting. Tijdens seksdates kost het me geen enkele moeite om fantasieën uit te leven, maar ze op papier (of digitaal ‘papier’) te zetten, da’s andere koek. Ik vind het zelf ook raar, hoor, want ik schrijf al zo’n vijf jaar columns over seks, dus waarom heb ik zo’n moeite met het schrijven van een seksverhaaltje?

Een vriendin van mij lanceerde onlangs een boek met 50 erotische verhalen voor vrouwen. Misschien kan ik bij haar in de leer. Je kunt het hier bestellen en ik zag dat je het ebook in Kobo kunt lezen. Ik ben dol op de afdeling 18+ bij Kobo, ze hebben duizenden geile boekjes voor verveelde huisvrouwen zoals ik 😉

Maar nu trek m’n big girl undies aan, zet mijn gêne opzij en stuur J. het volgende verhaaltje:

Ik sta voor de hotelkamerdeur waar we hebben afgesproken. Ik draag een jurkje, kousen en mijn mooiste setje ondergoed. Als het goed is, lig jij naakt, met je ogen dicht, op me te wachten. Dat hebben we zo afgesproken. Ik haal diep adem, voel de opwinding in mijn lijf en open de deur.

Het halletje van de hotelkamer is schemerig, alleen een nachtlampje naast het bed brandt. Rechts van mij, aan de kapstok, hangen jouw kleren. Je tas staat eronder. Ik zet de mijne ernaast en loop verder. Je ligt languit midden op het bed, je handen achter je hoofd, je enkels gekruist. Je hebt je aan onze afspraak gehouden. ‘Hai’, zeg ik zachtjes. ‘Hoi’, antwoord je. Je glimlacht.

Ik loop naar het bed en leg mijn hand op je voet. Ik streel je met mijn wijsvinger. Over je scheenbeen, je bovenbeen, je onderbuik, door je borsthaar. Ik draai een achtje om je tepels. Verder omhoog, over je borst, je hals, naar je mond. Je kust mijn vingertoppen. Ik zet mijn hand naast je hoofd, buig me voorover en druk mijn mond op de jouwe. Mijn tong glijdt langs je lippen en jij opent. Ik proef je. Je strekt je armen naar me uit. ‘Uh, uh’, waarschuw ik. ‘Nog niet.’ Je vouwt je armen weer achter je hoofd.

Ik ga staan en laat mijn ogen over je lijf glijden. Ik zie kleine spiertrekkingen in je armen, je buik en je benen, je oogleden bewegen, je ogen blijven dicht. Je pik staat fier omhoog. Het jurkje maak ik los en laat ik op de grond vallen. De rest mag nog even aan blijven.

Ik zet een knie op het bed en ga schrijlings op je zitten, ter hoogte van je knieën. Mijn handen naast je heupen. Ik voel je huid tegen mijn benen, verder raak ik je nog niet aan. Ik buig voorover en druk een kus op je buik. Een siddering trekt door je lijf en je adem stokt even. Ik verplaats mijn armen en mijn mond zoekt haar weg omhoog. Over je borst naar je linkerschouder. In je hals proef ik je hartslag. Dan glijdt mijn tong langs je kaaklijn naar je andere oor. ‘Ik heb zin in jou’, fluister ik.

‘Ik ook in jou’, glimlach je. Ik kruip wat verder omhoog, totdat jouw stijve pik en mijn slipje elkaar bijna raken. Ik zak omlaag en voel je heupen omhoogkomen. Ik duw mijn vochtige slipje tegen je pik terwijl ik naar je kijk. Je mond is open, je onderlijf schokt tegen het mijne. ‘Tsss’, zeg ik. Ik wil je in me voelen, maar ik heb eerst andere plannen.

Ik schuif wat verder omlaag richting je voeten en pak je pik stevig vast. Je kreunt en ik kijk weer op. Je drukt je achterhoofd stevig in het kussen tussen je armen, ik zie je adamsappel bewegen. Ik grinnik zachtjes, dan zak ik voorover en blaas warme adem over je pik. ‘Ahhhh’, zeg je. Ik neem je in mijn natte, warme mond en zuig. Je schokt met je heupen en glijdt dieper.

Langzaam voer ik het tempo op. Dan vertraag ik weer. Met mijn mond verken ik je pik. Mijn tong glijdt langs je eikel, dan omlaag naar je ballen. Ik neem ze een voor een in mijn mond en zuig. Ik lik mijn weg terug omhoog, sluit mijn lippen stevig om je pik en duw je met mijn tong stevig tegen mijn verhemelte.

Je vingers grijpen in mijn haar. Je houdt mijn hoofd vast terwijl je ritmisch in mijn mond stoot. Ik zuig hard. ‘Als je zo doorgaat, kom ik klaar’, hijg je. Met een plop laat ik je uit mijn mond vallen. Je kreunt.

Mijn borsten glijden over je benen en buik tot mijn kutje zich boven jouw pik bevindt. Met één hand schuif ik mijn slipje opzij en laat me zakken. Ik ben zo nat dat je diep in me glijdt. ‘Ooohhhhjaaaa…’ hijg ik voordat mijn mond de jouwe weer vindt. Het kletsende geluid van onze bewegingen en ons gekreun vult de ruimte. Dan grijpen jouw handen mijn billen, stoot diep en spuit me vol. Ik explodeer.

Nou, ik ga het hem nú sturen. Spannend! Ik ben benieuwd wat J. ervan vindt. Volgende week vertel ik hoe hij erop reageerde.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

‘Als je niet weet wat je zoekt, kun je het ook niet vinden’, in mijn werk gebruik ik deze uitspraak vaak, maar ook in mijn privéleven klopt-ie als een bus. Natuurlijk weet ik wel een beetje wat er in de wereld van seksualiteit te koop is, ik loop hier al even rond, maar veel dingen zijn toch anders als je ze zelf ervaart. Onze open relatie begon met de vraag van Mark: ‘Wat zou jij eigenlijk nog willen op seksueel gebied?’ en ik ben al twee jaar op zoek naar het antwoord.

We hebben echt wel wat geëxperimenteerd, in de 38 jaar dat we monogaam waren. Ik lag niet al die jaren te zeesterren, maar mijn seksdates hielpen me wel om fantasieën te ontdekken, ontwikkelen én ze uit te leven. Van mijn avonturen met mannen die zich ‘Dom’ noemden – een van mijn volgers vond dat uit mijn verhalen bleek dat ze zich meer voordeden als dominant dan dat ze dat echt waren – tot een trio dat helaas niet doorging omdat deel III niet kwam opdagen (daarover een andere keer meer).

Ik had dat soort dingen natuurlijk ook met Mark kunnen doen, maar ik vind dat het wel bij je moet passen. Anders wordt het een toneelstukje, en dat is niet sexy. Ik had in het verleden wel eens mannelijke collega’s die in mij een soort dominatrix zagen, maar dat zie ik mezelf helemaal niet doen. Ik vermoed dat ik er best lekker uitzie in zwart latex, hoge laarzen en een zweepje, maar ik vind het niet opwindend om iemand aan mijn grillen te onderwerpen. Mark komt ook niet door de dominantie-ballotage van mijn volger, vrees ik. En omdat ik vermoed dat ik het niet leuk vind om hem seks te zien hebben met een ander, valt een trio met hem en een derde ook af.

Buiten de deur vind ik die ervaringen wel, als ik daar zin in heb. Op dit moment heb ik een vrij dominante scharrel, die op een fijne manier mijn grenzen opzoekt en oprekt. Daarnaast hebben we het ook nog heel gezellig samen, en appt hij niet alleen om een seksdate af te spreken. Daar ga ik heel lekker op, als een contact iets meer is dan alleen seks.

Om iets nieuws te durven, moet ik me veilig voelen bij een sekspartner. Ja, een trio met twee mannen die elkaar ook lekker vinden staat op mijn verlanglijstje, maar dat durf ik alleen als ik beide mannen enigszins ken en leuk vind. Het is geen vinkje dat ik wil zetten, ik wil er echt plezier aan beleven.

Zo heb ik sinds een paar weken weer contact met J., de man die me in een hotelkamer naakt op een stoel opwachtte. Dat is alweer anderhalf jaar geleden. Hij was mijn vierde sekspartner en ik beleefde een spannende avond met hem waarbij wij een van zijn fantasieën uitvoerden. Dat vond ik opwindend, maar ik wilde toen liever seksdates met anderen dan nog een keer met hem afspreken. Ik was op zoek naar nieuwe ervaringen, dus ik ging daarmee verder, terwijl J. geregeld aangaf dat hij me graag nog eens zou zien.

Onlangs ging ik in op zijn uitnodiging om elkaar weer eens te treffen. Net als destijds liep dat niet van een leien dakje, ook deze keer moesten we onze date een paar keer verzetten. That’s life, hè. Seksdates zijn een extraatje en soms komt er iets tussendoor dat urgenter is… Nu hebben we weer een afspraak staan, eind deze maand. We overleggen al een poosje welke fantasie we zullen gaan uitleven op onze seksdate. Vandaag appte hij me:

‘Hi, B, zal ik die man met wie ik wel eens seks heb, polsen of hij als intro bij ons wil aansluiten? Dat jij naar ons kijkt? En dan óf wij samen door, óf hij blijft nog even, of een ander scenario? Ik pols dit eerst bij jou, omdat je aangaf dat je dit wel een spannende fantasie vindt.’

Ik: ‘Dat klinkt als een leuke avond, maarrrr…. Ik zie mezelf nog geen seks hebben met iemand die ik nooit eerder heb gezien.’

Hij: ‘En zonder dat eerste deel? Het is maar een idee hoor. Bedacht vanuit een pleziertje voor jou, maar ik wil het zeker niet gecompliceerd maken. Zullen we maar lekker samen wat drinken en dan zien?’

Ik: ‘Zonder dat deel misschien. Lekker dat je zo meedenkt. Mijn twijfel bij trio’s en meer zit er altijd in dat ik vrees dat niet iedereen even into elkaar is…’

Hij: ‘Dat zou kunnen, en dat kan een ongemakkelijke date zijn. Dan houden we het lekker bij ons tweetjes.’

Ik: ‘Jij hebt er meer ervaring in dan ik.’

Hij: ‘Een beetje. En dat was bij iedereen goed.’

Ik: ‘Heb jij nog een fantasietje dat je wil uitleven?’

Hij: ‘Ja, maar dat durf ik bijna niet te zeggen.’

Ik: ‘Oké, dan bewaren we die ook nog even.’

Hij: ‘Goed, hebben we het over in de lobby.’

Ik: ‘Hebben we er accessoires voor nodig?’

Hij: ‘Ja, voor die wel. Kunnen we ook bewaren voor een volgende keer.’

Ik: ‘Is goed. Ik ben benieuwd. Wordt een hete lobby…’

Het wordt sowieso een leuke avond, maar dat lees je een volgende keer.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Nadat ik hem uitzwaai, sluit ik de voordeur en draai ’m op slot. In het donker loop ik naar de keuken, trek de vriezer open en haal er een ijsje uit. Ik pel het papiertje eraf en lik de vastgeplakte chocola met een stukje nougatine van het ronde, kartonnen dekseltje. Dan gooi ik het in de afvalbak.

In de woonkamer plof ik op de bank, trek mijn benen op en neem een hap van mijn ijsje (ja, sue me, ik ben een ijsbijter). De tuindeur staat open, de lamellen van de hor waaien in de avondwind. Het licht blijft uit. Ik wil geen muggen binnen, want ik ga zo naar bed. Wéér naar bed moet ik eigenlijk zeggen, want ik lag zojuist met een FWB in de logeerkamer. Na het vertrek van onze zoon is die nu ingericht als playroom. Een fijn bed, de kledingkast opnieuw geverfd om alle teenage rage te verbloemen die ooit met een dikke, zwarte stift op de lichthouten deurtjes werd gekrast. Er is zelfs een pot met een nepplant en er staan gezellige nachtlampjes die je met een afstandbediening van kleur kunt wisselen.

Ik had vanavond seks. Of eigenlijk gáf ik vanavond seks. Ik pijpte hem, hij kwam klaar, waarna we zweterig naast elkaar lagen in de zwoele zomeravondwarmte die lang in huis bleef hangen. We kletsten nog een poosje, toen kleedde hij zich aan en zwaaide ik hem uit na een laatste zoen.

Terwijl ik het puntje van mijn ijsje eet, dat lekkere stukje vol chocola, realiseer ik me ineens dat ik zelf amper ben aangeraakt vanavond. Er was even een warme hand op mijn arm en been, hij kneep in mijn borsten, mijn billen werden rood van de door hem meegebrachte paddle, de rest van mijn lijf bleef onaangeroerd. Ik genoot vooral van zíjn opwinding. Hoe kan het dat ik me dat nu pas realiseer?

In al mijn avonturen was er maar één man die vroeg: ‘Heb je een orgasme gehad?’ Ik reageerde meteen uitleggerig: ‘Ik hoef geen orgasme om fijne seks te hebben.’ Hij drong aan: ‘Ja, maar dat vraag ik niet, ik vraag of je een orgasme hebt gehad.’ Ik antwoordde naar waarheid: ‘Nee.’

Ik méén het als ik zeg dat ik ook geniet als ik niet klaarkom. Toch draaide de seks die ik had meestal om het orgasme van mijn partner. Ik ben niet de enige vrouw die dat zo ervaart. Deskundigen wijzen naar porno als schuldige. Het hoogtepunt in seksfilms is letterlijk het orgasme van de man, en dat is meteen het einde van de film. En dus ook van mijn sexy avond.

Genieten van seks staat voor mij los van mijn hoogtepunt. Ik ben een pleaser en ga hard op het genot van mijn sekspartners. Dus ja, ik beleef absoluut plezier aan mijn avonturen, maar nee, klaarkomen doe ik niet. Ik bereik soms wel een plateau van hoge opwinding en zit er dicht tegenaan, maar over het randje ga ik alleen door eigen toedoen.

Ik kies geen onattente sekspartners, het is vooral mijn eigen stomme schuld. Het lukt me niet om te vertellen wat ik nodig heb. Ik betwijfel zelfs of het me veel zou opleveren. Ik kan mezelf zelden helemaal overgeven aan de sensaties, loslaten is mijn grootste uitdaging. Nooit gekund, en inmiddels vraag ik me af of ik het ooit ga leren. Aan de seksdate van gisteren lag het niet. Hij vroeg er zelfs nog naar.

Hij: ‘Is er iets dat je hoopt/wil dat ik doe?’

Ik: ‘Hm… mijn wensen hardop uitspreken, daar heb ik echt nog wat te leren. Ik vind onze dynamiek heel lekker, ik vond de spanking vorige keer hot!’

Help, wat wil ik eigenlijk?

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Veel contacten begonnen zeer veelbelovend. Open, leuke chats, die langzaam steeds seksueler getint werden – heerlijk, ik krijg er geen genoeg van. Toch ging er onderweg geregeld van alles mis en verloren mannen hun interesse (of ik). Af en toe gebeurde er iets dat ik totaal niet zag aankomen.

Ik maak geen geheim van mijn columns en mijn seksavonturen staan grotendeels online, dus een digitale zoektocht geeft snel resultaat. Ik vertel dat vaak aan potentiële seksdates omdat ik het wel zo netjes vind als ze weten dat ik mijn avonturen publiceer. Daarnaast hoef ik me nergens voor te schamen.

Sommigen vinden het leuk om ‘beroemd te worden’ zoals iemand het eens omschreef. Anderen zeggen bij voorbaat dat niet te willen. Even goede vrienden, ik hoef niet elke date te beschrijven. Een nadeel van mijn openheid is dat mannen daardoor soms denken dat ik ‘makkelijk’ ben en me respectloos behandelen.

Zo plande ik eens na een leuke chat een kennismakingsafspraak. In de week ervoor liet hij mij weten dat hij mij uitgebreid had gegoogled. Vanaf dat moment maakte hij veroordelende, denigrerende opmerkingen waarbij ik me ongemakkelijk voelde. Hij slutshamede me terwijl hij ook uit was op seks met mij? Ik begreep dat niet zo goed.

Een dag voor onze koffiedate was ik het zat en appte hem: ‘Ik heb er veel over nagedacht, maar ik denk niet dat ik je wil ontmoeten.’ Dat viel niet in goede aarde. Hij reageerde als door een wesp gestoken met een zeer geïrriteerd berichtje en sloot af met: ‘Ik wens je een mooi leven voor de rest toe en een hoop plezier. Maak er wat moois van, doeiiii!’

Op naar de volgende dus. Hij was single, had ‘een hoog libido’ – zijn woorden, niet de mijne - en een kink: schaamhaar. Hij baalde ervan dat iedereen zich tegenwoordig scheert. Hij vroeg om foto’s van mijn vulva en ik twijfelde wat ik zou doen. Ik hou mijn bikinilijn netjes bij in wat ik liefkozend ‘de toef’ noem, dus ik had twee opties: opbiechten of de foto’s voor zich laten spreken.

Dat wachten irriteerde hem blijkbaar, waarop hij chatte: ‘Je bent opstandig, ik voel dat je aangepakt moet worden’. Huh? Waar kwam dat nou ineens vandaan? Niet veel later bond hij wat in, maar al snel ontspoorde het gesprek weer. Ik ben heus niet kinderachtig, maar ‘pijp me, sletje’, behoeft wel een beetje context.

Hij pruttelde nog na, waarop ik wat afstand nam. Daarop verliet hij de chat, maar dook een paar dagen later ineens weer op tussen mijn likes. Dat maakte me zo nieuwsgierig dat ik een nieuwe chat met hem opende. Wat wilde hij nu van mij?

Hij liet me weten dat ik een tweede kans van hem kreeg, als ik voldeed aan zijn eisen, gevolgd door de tekst: ‘Ik ben zo geïrriteerd door je gedrag dat ik je het liefst hier zou hebben, een ballgag in je mond, je wil keuren en spanken met een zweepje.’ Het was zo over the top dat ik hardop lachte. Toen ik niet snel genoeg reageerde, verliet hij opnieuw de chat.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Het is voorjaar 2024 als Mark besluit dat ik mag ‘vreemdgaan met toestemming van mijn partner’. Mijn nekharen gaan omhoog staan als ik dat zinnetje lees, maar ik hoor het vaak als het gaat over ethische non-monogamie (ENM). Ten eerste heb ik – het is verdomme 2026 – nergens de toestemming van mijn partner voor nodig, en ten tweede is het geen vreemdgaan. Als Mark of ik iets buiten de deur doen, dan is dat met medeweten van de ander.

Onze eerste vraag aan elkaar is: hóe dan?! Hoe open je een vaste relatie? We zijn opgegroeid met monogamie als het hoogst haalbare, en dat seks buiten de deur doorgaans het einde daarvan inluidt. We voldoen aan het ideaalplaatje: we krijgen jong verkering en gaan samenwonen. Dat het niet de bedoeling is om vanaf dan seks met anderen te hebben, is de ongeschreven regel.

Veel stellen maken afspraken over wat wel en wat niet onder vreemdgaan valt… zoenen, orale seks, of pas als er penetratie plaatsvindt? Het komt niet eens in me op om erover te beginnen tegen Mark. Ik ben niet op zoek, er wordt niet met me geflirt of naar me gelonkt en daarnaast vind mezelf niet bijzonder aantrekkelijk of interessant. Behalve wat vieze mannen besteedt niemand aandacht aan me.

Als Mark begin 2024 opmerkt dat hij het niet vervelend vindt als ik wél buiten de deur ga kijken, moet ik mijn hele wereldbeeld bijstellen. Daarvoor heb ik tijd nodig, en informatie, véél informatie. Die is gelukkig breed verkrijgbaar (onderaan dit artikel vind je een lijst met boeken die we hebben gelezen, ter inspiratie). Er wordt ontzettend veel geschreven over non-monogamie. Daardoor realiseer ik me meteen dat het helemaal niet zo vreemd is. Overal ter wereld – en ja, ook bij jou in de buurt – zoeken mensen seksuele pleziertjes buiten hun relatie.

Vervolgens moet je natuurlijk ook iets met alle informatie die je verzamelt: er met elkaar over praten. Dat vond ik in het begin heel spannend, omdat ik van nature een binnenvetter en conflictvermijder ben, en hij ook. Als ik ergens tegenaan loop, probeer ik het altijd zelf op te lossen door het probleem (of ‘de uitdaging’ zoals managers zo graag zeggen) van alle kanten te bekijken. Hoe kom ik eruit met zo min mogelijk ongemak en restschade voor alle betrokkenen?

De boeken die we lezen stellen niet alleen gerust (ik ben niet gek of raar!), maar geven ook handvaten. Ze dienen als veilige conversatie-starters, zonder meteen te graven in ons eigen seksleven en verlangens. Wel zo fijn. Het valt niet mee om over je diepste gevoelens te praten als je dat niet gewend bent. En je vervolgens af te vragen wat je zou willen als alles mogelijk is.

Ik ben vooral bang om kwijt te raken wat we samen hebben, om een heel ander beeld van hem te krijgen, of van mezelf. Stel dat ik ontdek dat we helemaal niet zo goed bij elkaar passen? De gesprekken beginnen heel voorzichtig: ‘Ik lees hier dat sommige mensen heel onzeker worden als hun partner op een afspraak is, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’

Ik kan de voorbeelden een beetje buiten mezelf plaatsen: andere mensen doen het zo, andere mensen denken zus, o moet je kijken wat gek (giebel)… Veel van de auteurs zijn therapeuten die vertellen over ervaringen in hun praktijk. Ik kan van een afstandje meekijken, meeluisteren en meegenieten. Het opent mijn ogen voor andere invullingen. Het is interessant om onze relatie eens goed te bekijken, zo diep gingen onze gesprekken nooit.

Naar mate het lezen vordert, wordt me wel duidelijk dat dit pad onbegaanbaar is zonder zelfkennis. Om te ontdekken wat er buiten de deur is, moet ik eerst goed weten wie ik zelf ben. In bijna alle boeken over non-monogamie gaat het op een bepaald moment over hechtingstijlen. Waarom die zo belangrijk zijn? Omdat bij dit avontuur veel emoties loskomen. Misschien zelfs al bij het lezen. Mijn meest angstaanjagende: vindt Mark mij niet leuk meer? Ben ik wel genoeg? Ben ik te dik, te lelijk, te oud? Dat gevoel is een hardnekkige parasiet, die in diverse aspecten van mijn leven nestelt. Impostersyndroom op het werk? Check! Altijd denken dat andere mensen in een gezelschap leuker zijn dan ik? Vinkje. Onzekerheid over mijn uiterlijk? Yup.

Dat andere mensen óók goed zijn in mijn werk, dat sommige vrouwen mooier zijn dan ik of leuker – dat is oké, mits mijn relatie maar staat als een huis. Daarin heb ik absolute zekerheid nodig. Met een kleine kanttekening: ik weet dat ik niet alles voor hem kan zijn, zoals hij dat ook niet voor mij is. Sekstherapeut Tammy Nelson schrijft in haar boek Open monogamie: ‘Mensen die open monogamie waarderen, zeggen dat het hen in staat stelt behoeften te vervullen die niet door één persoon kunnen worden bevredigd’. Geen enkel persoon kan er ooit op álle vlakken voor je zijn. Zo denk ik er ook over, nog los van monogamie of non-monogamie. Als je je dat realiseert, dan gun je de ander misschien ook de vrijheid om die aspecten bij een ander te vinden.

Al mijn emoties, mijn verlatingsangst en mijn onzekerheden worden duidelijk als ik me verdiep in hechtingsstijlen. Ik moet mezelf eerst goed leren kennen voordat ik mijn leven anders inricht. Hoe voel ik me als Mark aandacht besteedt aan anderen? Ben ik jaloers? Heb ik reden om jaloers te zijn? Wat bindt mij aan hem? Wat zijn mijn grootste valkuilen? Wat is het mooiste dat hieruit kan voortkomen? En wat is het allerslechtste scenario?

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Boekenlijstje:

Come together - Emily Nagoski

Kom als jezelf - Emily Nagoski

Lust - Jacqueline van Lieshout

Morgen wordt seks beter - Katherine Angel

Open monogamie - Tammy Nelson

Even tussen ons - Eveline Stallaart

Relatietherapie voor beginners - Robert Haringsma

De waarheid over seks - Ellen Laan & Rik van Lunsen

Is er nog seks na de overgang? Marleen Jansen

Wellust - Elise van Alderen

Negen geheimen van de vrouw - Hermelijn van der Meijden

The anxious person’s guide to non-monogamy - Lola Phoenix

Swingende liefde - Peter en Vera Zandveen

Come again? - Ash Jurberg

Why are people into that - Tina Horn

Sletvrees - Sunny Bergman

Polysecure - Jessica Fern e.a.

Polywise - Jessica Fern en David Cooley

The polysecure workbook - Jessica Fern

Opening up - Tristan Taormino

Swinging from A to Z - Larry en Mia Fine

Over seks gesproken - Bram Bakker

F*ck monogamy - Sahar Taylor

Food porn - a woman’s guide - Erika Lust

The erotic mind - Jack Morin

More than two - Franklin Veaux e.a.

Women on top - Nancy Friday

Men in love - Nancy Friday

My secret garden - Nancy Friday

The state of affairs - Esther Perel

Mating in captivity - Esther Perel

The ethical slut (3d edition) - Janet W. Hardy, Dossie Easton

Je zou denken dat ik na mijn eerste, nogal brave seksdate met een ‘Dom’ en de afwijzing na het invullen van de sublijst wel genezen was van mijn nieuwsgierigheid naar dit facet van mijn seksualiteit, maar ik ben nu eenmaal een onderzoekend type. Hardleers, zou je ook kunnen zeggen. Ik speur trouwens liever naar de beweegredenen van anderen dan naar de mijne, maar in dit geval leek het me goed om er eens een poosje op te kauwen.

Waarom trekt het me? Ben ik wel een geschikte sub? Ik ben een control freak, vind het moeilijk om los te laten… terwijl je als goede sub je lot in handen legt van de ander. Is dat wel verenigbaar?

Ik las ooit een interview met een Dominatrix die vertelde dat haar trouwste klanten mensen zijn die in het dagelijks leven ‘de baas’ zijn. CEO’s van grote bedrijven enzo. Ze legde uit dat juist deze mensen de meeste behoefte hebben om de touwtjes uit handen te geven. Om eens niet de verantwoordelijkheid te dragen. Hmmm… zou het dat zijn?

Ongeveer hetzelfde zie je bij de verkrachtingsfantasie. In de lijst van favoriete fantasieën van vrouwen staat consensuele non-consent vaak in de top drie. Ik hoop dat ik niet hoef uit te leggen dat geen enkel mens verkracht wil worden, maar een dergelijk scenario uitvoeren met iemand die je vertrouwt… dat kan heel geil zijn (ja, ik zie de tegenstrijdigheid ook). Maatschappelijke druk om je netjes te gedragen, om niet toe te geven aan dierlijke instincten, zou eraan ten grondslag liggen. Wie denkt dat we ons anno 2026 niet meer aan strikte gedragsregels hoeven te conformeren, moet eens een krant openslaan. Maar toch: ondanks alle victim blaming kun je in de verkrachtingsfantasie als ‘slachtoffer’ een ‘net meisje’ blijven: je hebt er immers niet om gevraagd om deze schandelijke daad met iemand te beleven, je bent gedwongen.

Afijn, voordat dit weer een feministisch manifest wordt: terwijl ik lekker verder scharrelde met een brandweerman, iemand uit de media, diverse zakenmannen en een gymleraar, sluimerde mijn verlangen naar een ervaring met een ‘Dom’ vrolijk door.

Ik had eind vorig jaar weer eens een FWB uitgespeeld. Dan kies ik uit mijn likes meestal twee mannen met wie ik een nieuwe chat begin. Ik weet inmiddels dat seksdaten een soort roulettetafel is: je moet breed inzetten. Ik ben de afgelopen jaren vaker geghost en digitaal gedumpt dan ik naar de sportschool ga (3x per week), dus als ik tegenwoordig mijn balboekje open, dan kies ik twee potentieeltjes uit en kijk dan met wie het ’t meeste klikt.

Begin november 2025 ontmoette ik zo S in de datingapp. Al snel zaten we koffie te drinken in de stad. Een knappe ras-Amsterdammer vol goede verhalen, de avond vloog voorbij. Ik hoopte ergens een hint op te vangen dat hij mij ook zag zitten, maar dat vond ik lastig inschatten. Aan het eind van de koffiedate zoenden we nog even als zo’n Hollands peper- en zoutstelletje in klederdracht: alleen onze monden raakten elkaar. Ik ging naar huis met vraagtekens. Ik heb behoefte aan duidelijke aanwijzingen: een hebberige hand op mijn lijf, een hete blik… Zag hij mij wel zitten?

De tweede man met wie ik toen chatte, R, werd al snel heel belangrijk in mijn leven. Voor hem zette ik alle andere contacten on hold, onder wie S. Pas twee maanden later had ik weer ruimte voor S, die in de tussentijd geregeld contact bleef houden (onweerstaanbaar vind ik die kattenbelletjes). In een van die appgesprekken vertelde hij hoe hij onze eerste ontmoeting had beleefd.

Hij: ‘Bij jou had ik na 5 minuten al: ik wil je opeten… ik wil je zoenen… ik wil je het liefst hier op de wc neuken.’

Wauw. Had ik dat allemaal gemist? En niet veel later ontdekte ik nóg iets dat me die avond helemaal niet was opgevallen: S is seksueel dominant. Terloops in een gesprek zei hij dat hij niet te hard aandringt ‘want dan kom ik zo dwingend en als een echte dom over.’

Ik: ‘Ben je dominant of doe je dominant?’

Hij: ‘Ho! Ik ben dominant!’

Ik: ‘Zag je mij en dacht je toen: typische subbie?’

Hij: ‘Nee. Volgens mij appten we er al over dat je je dat wel zou kunnen voorstellen… sub zijn. Ik ben wel van het choken, gaggen en slaan.’

Ik: ‘Heb je altijd geweten dat je seksueel dominant bent? En altijd gepraktiseerd?’

Hij: ‘Ja, maar niet altijd praktiserend. Ik ben sowieso van de ruige seks. Hard stampen, schelden…’

Ik: ‘Schelden? Wat voor soort?’

Hij: ‘Slet, teef, bitch… en als iemand zegt: scheld me uit, dan betekent dat meestal dat ze wat stevigers willen horen.’

Ik: ‘Oké, hierover moeten we het even hebben als het zover komt.’

Hij: ‘Tuurlijk. Ook daarin is een sub in the lead. Wil je zover gaan… of zit daar juist een beetje de rem?’

Ik: ‘Niet een béétje een rem. Sletje, hoertje… prima. Zeg je echt lelijke dingen tegen me, dan kleed ik me aan en zie je me nooit meer terug. Vernederen vind ik niet geil.’

Hij: ‘Goed dat je het aangeeft, mop. Helder en duidelijk. En meer dan prima en begrijpelijk.’

Ik: ‘Op de man/vrouw spelen, uiterlijk afkraken, da’s niks voor mij. Als dat voor jou niet werkt, is het ook goed, hè?’

Hij: ‘Tuurlijk, dan zou je het ook horen, hoor. Het is dus niet zo dat ik altijd en overmatig dominant moet zijn. Ik geniet ook van ‘vanilla’ en knuffelen.’

Ik: ‘Ik vermoed dat mijn ‘vanilla’ en de jouwe nog ver uiteen liggen.’

In een volgend hoofdstuk van mijn ‘Open boek’ kun je lezen of dat klopt.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Zo’n vijftien jaar geleden keek ik dolgraag naar de serie Sister wives op TLC. Het verhaal van de polygame Kody ‘liefde moet je vermenigvuldigen, niet delen’ Brown die samenleefde met zijn drie vrouwen Meri, Janelle en Christine, fascineerde me mateloos. Later kwam daar óók nog Robyn bij, wier komst overigens wel het einde inluidde van hun gezin. Ik verlangde niet naar zo’n enorm samengesteld gezin, maar het idee van een minimaatschappij waarin je op elkaar kunt leunen in tijden van nood… ja, dat begrijp ik wel.

Ik smulde de afgelopen jaren trouwens net zo hard van het uiteenvallen van hun relatie (alleen Kody en Robyn zijn nog samen) en het grote moddergooien als van het eerdere idyllische plaatje.

Twee weken geleden zat ik op een zonnige vrijdagavond zielstevreden in mijn eentje in de tuin met een zalig bordje eten: een pita met groenten en tempeh in een sticky sausje. De zon op m’n bol, een lekker steamy verhaaltje op mijn e-reader en nadat de zon onderging, tikte ik in alle rust een column.

Mark bleef een nachtje bij z’n vriendin en ik realiseerde me ineens hoe gelukkig mij dat maakte. In de non-monogame wereld wordt dat compersie genoemd: dat je oprecht kunt genieten van het geluk van je partner met een ander. In het Nederlands wordt ook wel de term ‘jaliefgevoel’ gebruikt om deze emotie uit te drukken, maar daarvan moet ik een beetje spugen in mijn eigen mond.

Die heerlijke pita met groenten en tempeh had Mark eerder die middag niet voor mij gemaakt, maar voor haar. Nouja, er was genoeg voor iedereen, maar zij eet vegetarisch en ik had Mark in de afgelopen veertig jaar nooit horen beweren dat hij enorme trek had in tempeh. Ik smulde van het broodje en dacht ineens: zonder haar zou ik hier nu niet zo heerlijk zitten te genieten.

Diezelfde dankbaarheid ervoer ik eind vorig jaar ook, toen ik door toestanden op mijn werk helemaal niet lekker in mijn vel zat. Als dat gebeurt, trek ik me terug als een gewond dier. Ik heb tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en tot mezelf te komen. Weken, soms maanden. Ik kan dan nog wel sociaal doen, maar niet met hart, ziel en zaligheid. Een ander gevolg is dat ik veel minder zin heb in aanrakingen, laat staan seks. Daarover voelde ik me altijd schuldig.

Mark zoekt juist toenadering als ik me terugtrek. Ik snap het en stel het op prijs, hij wil me troosten en steunen, maar ik kan het niet verdragen. Als seks op zo’n laag pitje staat – laat ik eerlijk zijn: het pitje is volkomen gedoofd en gaat voorlopig ook niet meer branden – dan máákte ik soms zin. Onpopulair gedrag, anno 2026, maar het hielp vaak wel even. Eenmaal bezig genoot ik van de seks en de verbondenheid, maar na afloop trok ik me weer terug in mijn pantser.

Toen ik vorig jaar weer in zo’n periode zat, was ik oprecht blij dat Mark zijn vriendin heeft. Ik voelde me veel minder schuldig en zelfs gedragen door hun relatie. Hij kreeg zijn welverdiende liefde, aanrakingen en aandacht ook als ze niet van mij kwamen. Ik hoefde me nergens ‘overheen te zetten’ en geen vaart te maken. Zij en ik delen onze liefde voor Mark. Als ik even in de lappenmand zit, is zij er voor hem.

In de podcast van het AD zei ik vorig jaar nog dat ik het belangrijk vond dat ik de nummer 1 was in zijn leven, inmiddels kijk ik daar volkomen anders naar. Ik ben juist dankbaar dat we hem delen zonder rangorde. Ik ben vaker met hem dan zij, Mark en ik delen een huis, een lange geschiedenis en een kind, maar zonder haar was ik nu niet zo gelukkig geweest.

De sublijst die ik van ‘Sir’ ontving, bestaat uit zeven kantjes met begrippen, keurig opgedeeld in hoofdstukken. Ik moet aangeven waar mijn interesses liggen, én wat ik absoluut niet wil. Goed, daar gaan we.

De vragenlijst begint met ‘beperkingen van bewegingsvrijheid’ - en dat gaat van blinddoeken tot opsluiten in een kooi (NEE) of kleine ruimte (NEE), mummificeren (euh…), ophangen (NEE), vastbinden/bondage (van langdurig tot licht en van publiekelijk tot stevig) of het gebruik van wasknijpers voor oneigenlijke doelen, namelijk mijn lijf. En ik kan je vertellen: dat doet echt pijn!

Het tweede onderwerp is ‘uiterlijk’ en daarin staan body modification (NEE), erotisch dansen (voor intimi, privé of publiekelijk), exhibitionisme, gewichtsafname of -toename, het dragen van een halsband, hoerige kleding, hoge hakken, korsetten, kuisheidsgordels, boeien, het scheren van hoofdhaar (NEE), oksels of schaamstreek, het dragen van sexy kleding of verplicht nudisme.

Misschien ten overvloede, maar dat ik hier nu niet overal ‘nee’ achter zet, betekent niet dat ik het wél wil, maar dat ik het een beetje overzichtelijk wil houden. We gaan gauw verder, want we zijn er nog lang niet…

Het derde onderwerp is ‘vernederingen en ondergeschiktheid’. Keuze uit ademhalingscontrole, een andere dominant dienen, bespugen (BEN JE BELAZERD? Ik bedoel: nee, meneer), huishoudelijk werk doen (de groeten voor je), naam veranderen, opdrachten uitvoeren, verbale vernedering (NEE), video’s maken of bekijken, voyeurisme of weggeven aan een andere dom.

Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik inmiddels een aantal vinkjes kan zetten bij onderwerpen die ik destijds volmondig en ietwat geschokt afkeurde. Die glijdende schaal is een thema in al mijn avonturen, maar daarover in een andere column meer. Ben je er nog? We gaan door:

De sectie ‘prikkels en pijn’ gaat van bijten en brandmerken (HOLY SHIT) naar hete was of olie, ijsklontjes, massages, slaan (hard, zacht, in het gezicht, en - mijn voorlopige favoriet, want zo lekker specifiek - met een haarborstel), spelletjes met vuur, snijden, klemmen en zwepen.

Seksualiteit en erotiek: allerlei anale spelletjes, bukkake, van milde tot de meest woeste soorten penetratie, masturberen en voetenseks.

Rollenspellen en scènes: van angst tot dierenrollenspellen, hypnose, medische rollenspellen, mindfucks, ondervragingen, dierenscènes en (consensuele) verkrachting.

Het eindigt met uro/copra-activiteiten (dat moest ik even opzoeken, maar da’s dus plas/poepseks). Ik zal je de details besparen. Er zaten er een paar bij die ik nog niet kende.

Ik besteed veel aandacht aan het invullen van de lijst, die ik uiteindelijk screenshot en naar ‘Sir’ stuur. Hij laat weten ernaar te zullen kijken en erop terug te komen. Een paar dagen later krijg ik zijn reactie: hij denkt dat wij samen wel iets leuks kunnen doen en stelt een ontmoeting voor. Ik vraag hem hoe hij die date voor zich ziet. Ik hoop namelijk niet dat ik op onze eerste date ondersteboven in de touwen word gehesen.

Een paar dagen later zie ik dat hij de chat heeft verlaten. Da’s toch ook niet netjes als ik net mijn hele erotische blauwdruk hebt gedeeld, of is dit óók deel van het spel? Had ik moeten bedelen om aandacht? Ik dacht dat het juist de bedoeling was dat híj het voortouw zou nemen? Nou ja, weer iets geleerd - of juist niet, ik bleef vooral met vragen achter.

Het fascineert me, dat machtsspelletje. Ik ben intrinsiek geen ‘sub’, ik heb het niet nódig. Ik vind loslaten en mezelf overgeven moeilijk, maar ik heb ook een onderdanige kant. Onlangs ontmoette ik S., die verder gaat dan ik ooit eerder toeliet.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Ik besloot het een van hen maar eens te vragen: “Wat aan mij schreeuwt voor jou: ‘sub’?” Hij antwoordde: “Eigenlijk niks, dat vind ik juist de uitdaging.” Aha! Ik straal dus geen onderdanigheid uit (ik kon het me al bijna niet voorstellen), eerder het tegenovergestelde. Een gevalletje omdenken dat ik niet meteen doorzag.

Het gaat er in zo’n D/s-verhouding natuurlijk niet om dat je iemands voetveeg bent, hou ik mezelf voor als de schaamte voor mijn seksuele onderdanigheid weer eens opspeelt. “Het lijkt er misschien op dat ik touwtjes in handen heb, maar als jij een stopwoord zegt, dan houdt alles op”, stelde de ‘Dom’ me gerust. Ik besloot dit deel van mezelf te onderzoeken: waarom vind ik het zo lekker om me seksueel te laten domineren?

Ik was nerveus voor mijn eerste seksdate met de ‘Dom’. Ik had een keer koffie met hem gedronken, maar daarbij kreeg ik geen signalen van dominantie. Toen ik hem dat de volgende dat appte, reageerde hij dat hij dat in sociale situaties ook niet was. Hoewel ik niet overtuigd was van een goede match, sprak ik toch met hem af in een hotel.

De date begon veelbelovend toen hij mij appte dat ik bij aankomst in het hotel de lift naar de derde verdieping moest pakken. “Kom”, zei hij, toen ik uitstapte, legde zijn hand in mijn nek en greep me stevig vast. Oef, dat voelde ik door mijn hele lijf. Hij nam me zo mee naar de hotelkamerdeur, duwde me naar binnen en beval me mijn kleding uit te doen en op mijn knieën te gaan zitten. Dat was voor mij het geilste moment van de hele avond. Ja, hij nam duidelijk de leiding tijdens de seks. Hij gaf opdrachten en pakte een rijzweepje uit zijn tas waarmee hij tikjes uitdeelde op mijn blote lijf. Geen echte pijn, geen blijvende afdrukken. Niet te hard of extreem. Ik zou ook niet veel verder gaan met iemand die ik amper ken. Maar had ik mezelf compleet ondergedompeld in deze ervaring? Nee, niet echt. Het voelde meer als een soort rollenspel, een geintje. Terwijl ik aan alles in mij voel dat er meer in zit dan dat.

Als zich een paar maanden later weer een ‘Dom’ meldt, laten we hem voor het gemak ‘Sir’ noemen, zeg ik dat ik nieuwsgierig ben naar zijn plannen met mij. Pas een paar dagen later krijg ik een reactie: hij is druk en zal zich binnenkort melden. Is dit al deel van het spel? Moet ik me als een keurig onderdanig vrouwtje schikken naar zijn schema? Of staat dit berichtje helemaal los van de D/s-sfeer?

Een aantal dagen later meldt hij zich weer en stelt hij na een poosje chatten voor dat ik een ‘sublijst’ invul. Blijkbaar is zo’n seksuele-voorkeurenlijst een gangbaar begrip in de BDSM. “Als je deze lijst invult, kan ik beter inschatten of we seksueel compatibel zijn”, laat hij weten. Hij vraagt mijn mailadres om me de link te kunnen sturen, maar dat weiger ik. Ik geef een vreemde niet zomaar m’n e-mail. Niet veel later staat de link in de chat van de datingapp. (Mocht je ook interesse hebben, dit is er eentje: Submissive BDSM Play Partner Check List | PDF | Bdsm | Human Reproduction).

Ik open het document en zie een lijst van zeven kantjes (!). Niet alleen word ik geacht mijn lengte, gewicht, diverse uiterlijke kenmerken, rook- en andere verslavingen op te biechten, ook chronische ziekten en medicijngebruik komen aan bod. Ik besluit dat deel nog even open te laten en me te richten op de vragen.

Bij elk begrip moet ik invullen of ik er wel of geen ervaring mee heb. In een schaal van 0 tot 5 mag ik aangeven of ik iets wel of niet wil. Die loopt van: ‘ik heb geen enkel verlangen om dit te doen en ik vind het niet leuk, maar doe het wel als mijn Dominant dit van me vraagt’ tot: ‘deze activiteit windt mij enorm op en ik wil het zo vaak mogelijk doen.’ Ik mag een vraagteken invullen als ik niet weet wat er wordt bedoeld en ‘nee’ als ik iets nooit wil doen, onder geen enkele voorwaarde.

Ik wacht tot het weekend met het invullen, laat ik de ‘Dom’ weten, want dit is niet in vijf minuten gepiept. En het lijkt me heel belangrijk dat ik goed aangeef wat ik opwindend vind - en vooral: wat pertinent niet.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Ik heb al 40 jaar dezelfde partner, woon 34 jaar in hetzelfde huis en heb een klein, hecht groepje vrienden. “Bettina zit het liefste thuis, bij haar mannen”, lachte een van hen ooit, toen een avondje uit werd gepland en ik matig enthousiast reageerde. Inmiddels is onze zoon het huis uit, maar ik ben nog steeds het gelukkigst als we met z’n drieën rond de salontafel hangen, kletsen en eten.

Hoe komt zo’n control freak er in hemelsnaam bij om haar relatie te openen? Je zou toch denken dat het totale anarchie wordt als je extra mensen uitnodigt? En al helemaal als het gaat om seks, toch een nogal interactieve, kliederige en tuchteloze vorm van contact maken.

Het paradoxale is dat een open relatie juist veel kaders kent. Voor mij is het heerlijk overzichtelijk. Er zijn duidelijke afspraken, er wordt uitgebreid gepraat over wensen en grenzen en aan het einde van de avond of nacht mag ik lekker weer naar huis. Naar Mark en mijn eigen bedje, mijn bank, mijn favoriete theemok en m’n e-reader. En mijn eigen wc, want ik vind niets lastiger dan naar het toilet gaan als ik op een seksdate ben. De halve Kamasutra kan ik afwerken in mijn blote kont, maar als ik naar het toilet moet in een kamer waarbij dat wellicht hoorbaar zou kunnen zijn, dan ga ik op slot.

Terug naar de afspraken. Die maak ik niet alleen met Mark – met wie ben ik, waar ben ik, hoe laat ben ik ongeveer thuis – maar ook met m’n seksdates. Dat begint al bij de eerste digitale kennismaking. Ik vind het belangrijk dat we een gesprek gaande kunnen houden. Dat hoeft niet diepgravend te zijn, maar wel openhartig, vrolijk en liefst een beetje sexy. Ik moet het gevoel krijgen dat iemand echt zin in me heeft. Mijn eigen lakmoesproef is dat ik tijdens onze eerste fysieke kennismaking een moment heb dat ik denk: oeh, ik wil hem aanraken, ik wil op z’n schoot kruipen, ik wil hem zoenen…

Voordat ik het bed (of de bank of de vloer) met iemand deel, wil ik weten of zijn eventuele partner op de hoogte is. Voor mij houdt het op als ik vermoed dat dat niet zo is. Vervolgens probeer ik uit te vinden of we seksueel enigszins compatibel zijn. Ik schrik niet snel terug van een kink hier of daar, maar geef tegenwoordig wel aan of ik er zelf opgewonden van raak of niet. Iets nieuws proberen? Prima, maar als ik het na twee keer nog steeds niet lekker vind, dan is het niets voor mij.

Zo bezocht ik dit jaar voor het eerst van mijn leven een seksclub, zou ik vorig jaar een trio hebben met twee biseksuele mannen (ware het niet dat deel 3 niet kwam opdagen) en had ik een afspraakje met een Dom. En ja, dat laatste past goed bij mij omdat er zo mogelijk nóg meer regels van toepassing zijn. Ik vertel er een andere keer graag meer over.

Nog een regel: bij penetratieseks met mijn dates gebruik ik zoveel mogelijk een condoom. Tegelijkertijd realiseer ik me dat je van alle andere soorten seks ook een SOA kunt oplopen, dus ik liet me al eens testen en zal dat binnenkort weer eens doen.

Aan het begin van onze open relatie hadden Mark en ik de regel dat we thuis sliepen als we een date hadden gehad. Het voelde te intiem om een nacht bij een ander door te brengen. En zielig voor de achterblijvende partner bovendien. Nadat Mark zijn vriendin leerde kennen, lieten we die regel al gauw varen. Ik sliep rustig door als hij midden in de nacht thuiskwam en naast me in bed kroop, maar vond het wel vervelend dat hij bij nacht en ontij de weg op moest. “Ik heb liever dat je daar blijft slapen dan dat je slaapdronken naar huis rijdt”, zei ik op zo’n ochtend tegen Mark. “Ik lig er blijkbaar niet wakker van als jij niet naast me ligt, en ik heb liever dat jij ook een goede nachtrust krijgt.” Zo ging er een regel het raam uit.

Juist omdat er zoveel regels en afspraken zijn, gedij ik goed in deze open relatie. Mark en ik praten vanaf het begin veel meer over onze wensen en grenzen. Onderwerpen die we gênant vonden, vermeden, of eenvoudigweg nooit eerder in ons opkwamen, bespreken we. Verlangens en fantasieën die we eerder niet deelden, kunnen we nu wel aan elkaar kwijt. Omdat het móet voordat je buiten de deur gaat kijken. Ik zou het anders niet kunnen.

Volgende keer weer een verhaal over een seksdate, hoor. Wat wil je lezen: mijn avonturen met de gymleraar, de brandweerman of toch die Dom?

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Een aantal van hen was bijna dankbaar dat ik seks met ze had. Sommigen zeiden het zelfs letterlijk. Dat was niet nodig, ik lig daar vooral voor mijn eigen plezier, maar het geeft wel aan hoe ingewikkeld het tegenwoordig is om een dekseltje op jouw potje te vinden. Ik huppel als een stevige, roodharige Alice in Wonderland door de online datingwereld, maar ik zie ook veel gedoe en disconnectie. Zoveel leuke, knappe, charmante mannen lukt het niet om in contact te komen met evenzo leuke, knappe en charmante vrouwen.

Een paar van de singles onder mijn seksdates waren pertinent niet op zoek naar een relatie. Voor hen was het vinden van een FWB vaak een uitdaging. Zij wilden seks, vrouwen een relatie. Terwijl je toch eerst kennis zult moeten maken voordat je ook maar íets kunt willen of wensen over een vervolg. Een overtuigde onenightstander of FWB kan zomaar ineens veranderen in iets meer. Soms ga je, ondanks je overtuigingen, toch voor de bijl (hè Rob?). Je kunt wel kaders bedenken, maar je weet niet hoe het afloopt als twee mensen (of meer) bij elkaar komen.

Vrouwen hebben het graag over botte kerels die geen gesprek gaande kunnen houden, bij wie het ‘alleen maar om de seks gaat’, maar zijn zelf geen haar beter. Wensenlijstjes zijn ellenlang, van lichaamslengte tot karaktereigenschappen, uiterlijke kenmerken en het veelgebruikte ‘geen rugzakjes’. Kom op, zeg, kun je van een volwassen mens nog verwachten dat-ie ongebruikt in een kastje op jou stond te wachten?

Mannen trekken bij online dating aan het kortste eind. De m/v-verhouding op de apps schijnt 80/20 te zijn. Het is een soort rerun van de spermarace waarmee we zijn verwekt: uiteindelijk halen maar weinigen de finish. Het zijn ook de datingapps zelf die een echte connectie zo ingewikkeld maken. In tegenstelling tot wat ze je beloven, willen ze helemaal niet dat jij de ware tegenkomt. Of dat nou voor een nachtje is of voor altijd. Hun verdienmodel zit erin dat jij maand op maand blijft betalen voor je abonnement. De gratis versie laat je denken dat er een zee aan dates voor je neus ligt, maar nadat je een abonnement afsluit, sta je ineens langs een droge kustlijn. Waar zijn al die leuke profielen gebleven?

Voor vrouwen is het precies andersom. Je denkt een rustig wandelingetje te maken langs het water en er ontstaat een tsunami. Het is nogal overweldigend voor vrouwen, alle aandacht in de datingapps. Ik maakte in de lente van 2024 ’s avonds een profiel aan op de datingapp Feeld en had de volgende ochtend 120 (!!) likes. Daarvan schrok ik zo dat ik de app sloot en er een paar dagen niet naar keek. Toen ik genoeg moed had verzameld om nog eens te kijken, was het alleen maar ‘erger’ geworden.

Ik begrijp het als mannen nu denken: had ik jouw problemen maar, maar plotseling zoveel aandacht voelt alsof je bij een concert staat en alle aanwezigen staren naar jou in plaats van naar het podium. Ik werd er ongemakkelijk van. Het dwong me om eens goed na te denken over wat ik nou echt wilde. Daarna kon ik een eerste selectie maken.

Mijn no-go’s zijn vreemdgangers, Andrew Tate-achtige types, potentiële seriemoordenaars (ik check hun ogen, geen idee of er wetenschappelijk bewijs is, maar kippenvel krijgen bij een foto lijkt me geen aanbeveling) profielnamen als ‘MarcelXXL’ of ‘YoungAndHung’, anderszins vreemde vruchten, profielen zonder herkenbare foto’s, en te oude of veel te jonge gasten. Ik krijg nog dagelijks likes van 18- tot 25-jarigen, ook al staat in mijn profiel drie keer dat ik mannen boven de 45 jaar zoek. En zelfs dat vind ik, met mijn 58 jaar, aan de jonge kant.

Inderdaad: niet alle mannen zijn even charmant of bedreven in de nobele aard van de smalltalk. Maar ik krijg tegenwoordig bedankjes als ik een toenaderingspoging afwijs met de mededeling dat ik op dit ogenblik voorzien ben. Bedankjes! Omdat ik een afwijzing stuur. Ik doe bij dezen een oproepje aan al mijn zusters: behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden.

“Ik krijg nul reacties op mijn likes”, zei David gisteravond, toen we na lagen te gloeien in mijn logeerkamer. “En als er wel eens iemand reageert, dan krijg ik na vier dagen stilte een eenlettergrepig antwoord op mijn berichtje.” Afwijzing is pijnlijk, dit is gewoon wreed.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Om te leren praten over het openen van onze relatie, hadden wij veel aan het boek Open monogamie van Tammy Nelson. Deze Amerikaanse psychotherapeut, seksuoloog, seks- en relatietherapeut schrijft er op een plezierige manier over. Ik sla meteen aan op de volgende tekst in het boek: ‘Open monogamie houdt in dat je één partner hebt met wie je flexibele relatieafspraken hebt. Je kunt slechts een beetje structuur aanbrengen of juist veel regels stellen, dat is helemaal aan jou.’ En: ‘Alle romantische en seksuele relaties hebben regels. Sommigen noemen het geen regels, in feite zijn het niet meer dan verwachtingen die worden besproken of stilzwijgend worden aangenomen.’

Ik lees die tekst begin 2024 en denk dat ik behoefte heb aan veel regels voordat we dit avontuur starten. Later zullen we de meeste daarvan loslaten of vergeten. Ik legde de focus op precies de verkeerde dingen, weet ik nu. Al doende leert men, niet? Tammy Nelson schrijft: ‘Monogamie is niet iets waarvoor je één keer kiest, het is iets wat je keer op keer opnieuw uitvindt en waarvan je regelmatig de definitie zult moeten herzien.’ Ze hamert wel op het maken van goede afspraken en voldoende zelfinzicht.

We gaan dus van start. Praten, praten, praten. En Tammy’s testjes doen. Onze angsten onder ogen zien. Om met de grootste te beginnen: wat als we iets stukmaken? Wat als dit het einde van onze relatie inluidt? De kans is reëel dat je elkaar kwijtraakt in een wereld van nieuwe mogelijkheden.

Ik word weer eens lekker geconfronteerd met mijn eigen onzekerheden. Ben ik wel lekker of aantrekkelijk genoeg? Ook ben ik bang voor afwijzing en voel ik gêne. Het is toch wel een tikkie ordinair, seks buiten de deur. Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Het levert ook vrolijke momenten op (joehoeeee, kijk ons eens gek doen!). En uiteindelijk het vertrouwen dat het wel goedkomt met ons. ‘Het loslaten van angst en je partner ruimte en vrijheid geven, impliceert dat je vertrouwen hebt in de ander en in de relatie’, zegt Nelson.

Mark en ik doen een van de tests uit Nelsons boek. Het heet ‘Is open monogamie een optie voor ons?’ Daarin staan de volgende vragen:

Is onze relatie solide genoeg voor open monogamie? Antwoord: ja, denk ik.

Hebben we oude pijn of oud bedrog dat uit de weg moet voordat we onze relatie openen? Antwoord: pijn? Vast wel. Geen bedrog gelukkig.

Moeten we naar een therapeut om ons te helpen onze relatie te openen? Antwoord: nee (maar dat zullen we later toch nog eens doen).

Sta ik open voor liefdesrelaties met anderen in ons huwelijk? Antwoord: nee, op dat moment niet. Mark stelt zelfs als regel ‘niet verliefd worden’, waarop ik meteen zeg dat je dat nooit kunt beloven omdat dat je altijd kan overkomen.

Wil ik dat onze relatie boven alle andere staat, of wil ik dat deze minder hiërarchisch is? Antwoord op dat moment: dat eerste, hoewel Mark nu al ruim een jaar een vriendin heeft en ik er nu genuanceerder over denk.

Kan ik mijn persoonlijke grenzen stellen, aangeven wat ik wel of niet wil? Antwoord: ik vermoed dat ik destijds ja invulde, maar ik heb echt moeten leren om bij dates mijn wensen en grenzen aan te geven.

Kan ik met mijn partner communiceren en mijn persoonlijke grenzen met hem of haar delen? Antwoord: volmondig ja. En toch moesten we toen nog leren om écht met elkaar te praten.

Zie ik mezelf op deze manier daten en nieuwe mensen ontmoeten? Antwoord: nee. Ik ging nog uit van hypothetische situaties.

Als mijn partner me vertelt dat hij of zij jaloers is, zou ik dan mijn gedrag veranderen? Antwoord: waarschijnlijk zeiden we toen volmondig ja.

Hoe zou ik me voelen als ik alleen thuis zou zijn terwijl mijn partner op date was? Antwoord van Mark: geen probleem, gebeurt wel vaker. Mijn antwoord: ik vind het niet leuk om alleen thuis te zijn. Grappig, want inmiddels vind ik het heerlijk. Lekker in mijn eentje in huis rommelen, columns schrijven, beetje lezen… zalig!

Zou ik eerlijk zijn tegen mijn partner en vertellen hoe ik over zijn of haar afspraakjes denk? Antwoord: ja. Gelukkig was dat meestal geen issue, hoewel Mark in het begin nogal (over)beschermend was als ik op date ging. Inmiddels heeft-ie wat meer vertrouwen gekregen.

Hoe ga ik ermee om als ik door een potentiële nieuwe partner afgewezen of geghost word? Antwoord: geen idee. Nu weet ik het wel: het is megafrustrerend, maar dat gevoel zakt ook snel weer.

Zou ik mij ongemakkelijk voelen als mijn partner iemand anders meer tijd of aandacht zou schenken? Antwoord: ja. Als ik één succesfactor van onze open relatie moet noemen, dan is het dit: ik krijg nog steeds van Mark wat ik altijd van hem kreeg, ook al heeft hij nu een vriendin. Dat zij niet aan hem trekt, helpt trouwens ook.

Kan ik mijn partner vragen om niet met iemand uit te gaan als ik hem/haar niet leuk vind? Antwoord: zoiets zou ik niet snel van een partner vragen, tenzij er echt iets schimmigs aan de hand lijkt.

Als mijn partner me zegt dat ik niet met iemand uit mag gaan, is zijn of haar mening daarover dan doorslaggevend? Antwoord: hetzelfde als de vraag hierboven. Er moet écht iets aan de hand zijn voordat ik hem zoiets zou vragen.

Hoe we echt reageren als we buiten onze relatie gaan kijken, ontdekken we natuurlijk pas als we beginnen. Met de tests krijgen we al aardig inzicht in hoe we in de wedstrijd staan. En er komen geen verrassende antwoorden uit. We kennen elkaar echt goed.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Tien vragen die je jezelf moet stellen als je een open relatie overweegt, volgens Tammy Nelson:

1. Ben je emotioneel flexibel?

2. Kun je steun krijgen wanneer je die nodig hebt?

3. Kun je eerlijk zijn?

4. Werk je goed samen met anderen?

5. Ben je in staat om te delen?

6. Kun je echte gesprekken voeren met je partner?

7. Ben je geduldig?

8. Kun je bezitterig gedrag afleren?

9. Kun je goed omgaan met jaloezie?

10. Ben je in staat empathisch te zijn?

    Dit was alweer hoofdstuk 13 uit mijn ‘Open boek’. Schrijf je in en je mist geen enkele aflevering (en je geeft me moed om door te gaan).

“Wat zijn wij hier nu aan het doen?” vroeg Rob, date nummer 8, terwijl hij mij vorsend aankeek. Ik zat bij hem thuis op de bank met een kop thee en een chocoladebiscuitje in mijn hand. Dat was niet voor het eerst, die vraag wel. Ja, wat waren wij hier aan het doen?

Ik wilde antwoorden dat ik er was voor de seks, maar ik had zomaar het idee dat hij dat niet bedoelde. Toen ik bleef zwijgen, zei hij: “Verbinden. We zijn aan het verbinden.” Oké, knikte ik. En ja, dit met hem was meer dan een snelle wip, al weken, maar ik vond het lastig om onder woorden te brengen wat het dan wél was. Nou, eigenlijk zat het dieper dan dat: ik wist niet goed wat ik aan moest met dat ‘verbinden’.

Ik hou van duidelijkheid. Ik ken mijn rol wel als ik een date heb: ik kom voor de seks. Dat is helder en simpel. We komen samen om een leuke avond te hebben, niks meer en zeker niks minder. Mijn rol is het om die vrolijke, geile Bettina te zijn en lekkere seks met je te hebben. Helaas blijkt het niet helemaal zo te werken, want waar mensen samenkomen, ontstaat iets. Energie, of – om met Rob te spreken – ‘verbintenis’.

Voelde ik dat bij iedere seksdate? Neuh. Toch was het ook niet altijd ‘alleen maar’ seks. Wat was het dan? Ja, ik ben bekend met het concept ‘friends with benefits’, maar in de praktijk bleken er toch nuances te zijn. Ik zie het als: we vinden elkaar leuk en we hebben ook seks met elkaar. Eén van m’n dates omschreef het als iets dat het meest leek op: als ik de seks lekker genoeg vind, wil ik je nog wel een keer doen. Dan ligt er wel erg veel nadruk op het ‘benefits’-deel van de FWB. Als ik eerlijk ben, dan waren maar drie van de tien seksdates in de afgelopen twee jaar iets meer dan een losse scharrel. Dat is geen verwijt, hoor, ik was er immers zelf bij.

Een van hen is David (“Naar mijn held, David Bowie”, zei hij, toen ik vroeg of hij een alias wilde verzinnen voor deze columns). Half februari 2025 kreeg ik een eerste berichtje van hem in de datingapp Feeld: “Ik zie je foto’s en denk… trouble. Ik vind je woest aantrekkelijk. Ik krijg zin om je te zoenen… proeven… likken…”

David was vanaf het eerste moment heel openhartig en ook nieuwsgierig naar mijn ervaringen. “Ik zoek een leuke vent met wie het seksueel klikt en die ik daarbuiten ook interessant vind”, liet ik hem weten.

David: “Ik zoek ook connectie, maar ja, ook weer geen vriendin. Vrienden heb ik al… maar seks alleen met leuke mensen. En vaker? Ja, graag.” Hij vroeg of ik altijd eerst koffie dronk met een potentiële minnaar en dat hij dat ook graag deed, maar ook van ‘gelijk doorpakken’ hield. “Ik vind het fijn als we kunnen zeggen: je lijkt me leuk en lekker. Of: sorry, voor mij stopt het hier.”

Daarna schreef hij iets wat me nóg meer voor hem innam: “Ik heb je gisteravond aan mijn lief ‘voorgesteld’. Je bent door de ballotage.” Hij had haar mijn profiel laten zien en misschien een deel van onze chats.

We spraken af voor koffie. Zoals ik al hoopte, werd het een heerlijke avond, tot hij halverwege ons gesprek middenin een verhaal aarzelde. “Ik ga het je toch vertellen, hoewel ik dat eigenlijk niet van plan was.” Hij is erg ziek en zal niet meer genezen.

Toch overheerste dat heftige verhaal niet onze avond. Nadat we onze drankjes op hadden, liep hij met me mee naar mijn auto. Hij pakte mijn hand vast en dat raakte me. Het was voor het eerst dat een date geen enkele gêne voelde om in het openbaar te laten zien dat-ie me zag zitten. Bij mijn auto stonden we nog een poosje te zoenen. Zoemend van geluk zat ik in de auto terug naar huis, waar ik Mark vertelde dat ik zo’n leuke man had ontmoet en hem zéker nog eens ging zien.

Die avond en nacht sloeg de twijfel toe. Vond ik David leuk of zielig? Dat laatste wilde ik voor ons allebei niet. Een pity fuck? Daar voelde ik me echt te goed voor. En hem ook trouwens. De dag erop stuurde ik hem: “Ik hink op twee gedachten en ga het gewoon met je delen. Als je me niet je verhaal had verteld, dan had ik waarschijnlijk gedacht: leuke vent, ga ik doen. Nu met het verhaal erbij wilde ik voor mezelf helder krijgen of dat invloed heeft op mijn beslissing. Enerzijds ja dus, want het zette me aan het denken. En anderzijds vind ik dat ook nogal hypocriet van mezelf. Waarom zou het wat uitmaken? Snap je een beetje wat ik bedoel? En ik ben ook benieuwd wat jij wil.”

David: “Mijn verhaal dat ik ziek ben, maakt dat je aan het twijfelen? Ik wil geen pity fuck. Vind je me leuk? Let’s do it. Anders niet. Oncoloog doet niet aan voorspellen, maar mijn gok is dat jij me eerder zat ben dan dat ik de pijp aan Maarten geef. Ik ga niet lopen leuren met mijn lijf. Daar ben ik te leuk voor. Ik vind jou leuk en wil graag meer van je te weten komen. Maar alleen als dat wederzijds is.”

Ik: “Dat is precies wat ik bedoelde. Ik gun jou (en mezelf) ook geen pity fuck. Dat wilde ik voor mezelf eerst heel helder hebben. Mijn twijfel zat precies daar: om welke reden wil ik seks met jou? Het antwoord is: omdat ik je leuk en lekker vind.”

David: “Ik ben veel meer dan alleen maar ziek. Zullen we doen dat ik, net als iedereen, een open einde heb?”

Ik: “Ja.”

David: “Jeejjj… gaan we weer zoenen?”

Ik: “Hahaha, ja. Meer dan zoenen?”

David: “Jaaaa… when? Ik heb zin om je uit te kleden en je voor het eerst te zien.”

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.

Het antwoord is ontluisterend simpel: omdat ik mezelf mooi, sexy, aantrekkelijk, interessant, grappig, slim, en – vooruit – geil vind door de ogen van die anderen. En ja, dat ben ik in de ogen van Mark ook allemaal, maar bij hem ben ik zoveel meer dan dat.

Een levenspartner, soms een verzorger, de moeder van zijn zoon, de vrouw die zijn ouders goed kende, die met hem naast ziekenhuisbedden stond en strandde langs drukke Autobahnen, bruiloften en begrafenissen bezocht, waar hij vakanties mee vierde, ziek en zeer doorstond, vriendschappen aanging en weer verloor. Ik ben zijn vrouw die vloekend stofzuigt, zorgt dat de plee wordt geboend en het beddengoed op negentig graden wordt gewassen. Hij is de man die er altijd voor mij is. Attent, intelligent, aanmoedigend, steunend, door dik en dun, de man met wie ik oud wil worden. Hand in hand op de veranda. Lief en leed, wat u zegt inderdaad.

Ik kan bij hem zijn wie ik ben, en hij bij mij. Maar delen van ons, die we van elkaar minder interessant vinden, raakten na verloop van tijd uit beeld. Niet uit kwaadwillendheid, maar omdat dat is wat er gebeurt. Je verbindt op de punten waarin je elkaar vindt, in hobby’s, eigenschappen of ervaringen waarvan je beiden geniet. Die andere dingen mogen er ook zijn, maar krijgen minder aandacht. Ik hou van dansen, hij niet. Hij is gek op fotografie, waarvan ik eigenlijk alleen de resultaten interessant vind en niet zozeer het proces. Die dingen doen we dus niet samen en zijn niet vaak het gespreksonderwerp. Zo lever je stukjes van jezelf in, zodat het ‘samen’-deel kan floreren.

Ben je met een nieuw persoon, dan vind je die verlaten stukjes van jezelf terug. Ze waren niet weg, hooguit vergeten. Veronachtzaamd. Aandacht zet ze weer in de schijnwerpers. “Je bent grappig”, zegt een van mijn dates. En ik denk: o ja. “Je hebt een lekker lijf voor seks”, zegt een ander. “Bij jou voel ik geen drempels of beperkingen”, vertelt J. “Jouw blik en je gedrag… die hebben indruk gemaakt.” Andere aspecten van mij bloeien op en ik geniet daarvan.

Voor hen ben ik alleen die leuke Bettina. Enthousiast, onderzoekend, open, vrolijk, opwindend. Een warm lijf om stevig vast te pakken. Om wilde fantasieën mee uit te leven. Gretige blikken, zoekende handen, hese kreten, puzzelende lichaamsdelen. Uit mijn hoofd, uit mijn degelijke, doorsnee, dagelijkse leven. Alleen maar zijn en voelen.

Ik ga niet mee naar je moeder, ik vertel jou niet over mijn moeizame relatie met de mijne. We zijn hier samen om het naar onze zin te hebben, om de wereld even te vergeten. Straks, als we weer op weg naar huis zijn, of misschien morgenochtend pas, vallen we terug in onze dagelijkse routines en rollen. Maar nu even niet.

Je kunt ook luisteren naar mijn verhaal. Ik vertelde erover in de podcast ‘Over de liefde’ van het AD.