uyursan sabah olur.

ve kalırsan koca bir hayal kırıklığı.

Hava karanlıktı, akşam olmuştu ve ben küçüktüm. Mevsimlerden kıştı, aylardan neydi hatırlamıyorum ama yarın okul vardı. Aniden kar bastırmıştı ve ben heyecanla camdan dışarıyı izliyordum. Annem salonda dizi izliyordu ve yatma saatim çoktan gelmişti.

“Uyursan sabah olur. Böylece yarın kar ile oynayabilirsin.” Demişti. Uyursam hızlıca sabah olur sandım ve aceleyle yatağa girdim. Lakin heyecandan gözüme uyku girmiyordu. Bir yandan da stres olmuştum çünkü uyumazsam sabah olmazdı, beyaz taneciklerden kocaman kardan adam yapamazdım.

Gözlerimi kapattım.

Bir süre uykuya dalamadım elbet. Sabahı düşündüm. O ilk uyandığım anı.

Ve sabah oldu.

Ama o günden sonra hiçbir sabahı bu heyecanla beklemedim.

Bu da mı yalandı anne.

Şimdi uyumasam da sabah oluyor ve artık hiç heyecanlı değilim yarınlara.

04.25

Hani derler ya her gecenin bir sabahı var diye en çok bu ve dünya’nın sonu değil klişesinden nefret ediyorum.

Tabii ki sabah olur, olur olur da sabah yine aynı sen olur musun?

ya uyanmak için uyayacaksın ya da uyanmamak için.

çünkü uyursan sabah olur kalırsan hayal kırıklığı.

çünkü böyle gecelerde vardır ve sabahı sabah etmez.

farklı bir sen doğurur hayata.

ve karşılığında elbet bir şey ister ; özünü.

gerçeklerin buhranı bir yana yalanların kafiyesini tercih ederdim.

kafamda bir ses sürekli ya mükemmel ol ya da öl , diyor.

mükemmel değilim ama ölmedim.

yine de biliyorum

uyursam sabah

söylersem söz olur

kalırsam cefa

gidersem çilekeş olur

olursam mükemmel

olmazsam laf olur

dilersem gerçek

kayarsa efsane olur

yaparsam destan

kalırsa elimde hiç olur

yalansa dost

gerçekle düşman olur

uyursan sabah olur dedi annem

ve kalırsam koca bir hayal kırıklığı

Zarı ortaya at, yalanına kılıf uydur

Bu gece her şey zihnimde

İğne iplik dikmez kalbimin kumaşını

İpin ucu kaçınca bir kere

Bağı çözüldü bu gece

Günahların kafiyesi de boynuma göre

Söyle, hangi şeytanın bağı çözüldü bu gece

Yalanların deryasında boğulmadan önce

Son bir kez daha seveyim seni

Bu gece

20.28

İstanbul beni tahammülsüz biri yapıyor.

Yorgunluğum ve vicdanım savaşıyor.

Ayak tabanlarım yorgunluktan iflas etmişken köşe kapmaca oynamanın zorluğu oluyor mentalimde. Çünkü o amca da yorgun, okul çantasını taşımakta zorlanan o çocukta. Ve bende çok ama çok yorgunum.

Herkes çok yorgun.

Herkes.

Sabahın altısında metrobüs durağına yürürken ve ay hâlâ gökyüzündeyken düşündüğüm tek şey bu kadar insanın bu saatte yollarda, trafiklerde sıkışıp kalması.

Sabah okula giderken geç kalıp kalmayacağın telaşına kapıl, akşam yurda dönerken otobüste oturmanın ve erken varmanın hayalini kur.

Şu sıralar tek hayalim 19EK’de oturabilmek.

Ve hayır şaka yapmıyorum.

Hayallerim bir o kadar küçüldü ama o yorgunluk içinde en büyük hayal.

Ve hayır o boğazdan geçerken bunlara değdiğini asla ama asla düşünmüyorum.

Buna değmiyor.

Neye değerdi ama biliyor musunuz? Kendi evinde yaşayan, okula ya da işe fark etmez evi yakın olan, altında arabası her yere gidebilen, maddi sıkıntıyı düşünmeyenlere değer tabii.

İstanbul gezmek için mükemmel bir şehir.

Lakin yaşanacak bir şehir asla değil.

Geldiğimden beri trafikten başka bir şeyini göstermedi bana. Belki benim de isteksizliğindendir, olası bir ihtimal. Fakat her sabah ve her akşam yollarda süründüğüm gerçeğini değiştirmiyor.

Biliyorum tek değilim.

O kalabalığın bir sürü hikayesi var, yüzlerine baktığımda her şey apaçık. Sabah metrobüse bindiğimde herkes uyuyor, akşam bindiğimde herkes uyuyor. İnsanlar dinlenmeden bir diğer güne geçiyor. Ne için? Sadece bir süre daha nefes alabilmek için ruhunu trafiğe sıkıştırmış olanlar var, görüyorum.

Yine okuldan döndüğüm bir akşam üstü tam yer bulduğum için sevinmiş ve oturmuştum ki bir teyzenin telaşlı, ağlamaklı ses kulaklarımı doldurdu.

“Hamza’ya motor çarpmış.” Diyordu titreyen elleriyle bir yere tutunmaya çalışırken.

“Buraya oturun isterseniz.” Diyerek yerimi ona verdim. Ama bunu yaklaşık 3 dakika falan sonra yaptım. Neden diye soracaksanız doğruyu söyleyeceğim.

Çünkü buraya geldiğimden beri herkes “yerini kimseye verme, yaşlı, çoluk çocuk dinleme, sende yorgunsun otur, kimseye kaptırma, kimsenin gözyaşına bakma, kurnaz ol, yer kap.” vb. laflarda bulundu. Bir an etrafıma baktım biri yer verecek mi diye ama hayır, herkesin kulaklığı takılı gözleri dışarda.

Vicdanıma laf attım. Dedim ne oluyor sana? Sen kendi memleketinde bir saniye bile beklemezsin birine yer vermek için durumu kötü olan biri var şimdi gözünün önünde niye kalkmıyorsun?

2021’de tekrar günlük yazmaya başlamıştım ve ilk cümlem şu olmuştu: Bencil biri gibi hissediyorum.

Buraya geleli 1 ay oldu ve geldiğimden beri yalnız kalamadığım için o sayfalara hiç bulaşmamıştı mürekkebim. Dün ilk defa bir vakit yarattım kendime ve temiz, boş bir sayfaya yine şöyle yazdım: Bencil biri gibi hissediyorum.

O kadıncağız tüm yol birilerini aradı, gözyaşları hiç dinmedi, sesindeki telaş biraz olsun bile yerinden oynamadı.

“En son annesiyle çok kötü kavga ederek çıktı evden. İşten eve dönüyormuş, yaya geçidinden geçerken motor çarpmış.” dedi yine sayısız aramalardan birinde.

O an istemsizce gözlerim doldu, aklım 2024 Ağustos ayına gitti. Olay bir yerden tanıdık geldi bana. Hemde çok tanıdık.

O andan itibaren Hamza’yı düşünüp dua ediyorum. Durumunu çok merak ediyorum, umarım iyisindir Hamza. Annenle aran umarım düzelmiştir ve bir daha hiç bozulmaz.

Herkesin bir hikayesi olduğu o an bir kez daha vurdu yüzüme.

Tek acıklı olan hikaye bende değil.

Tek benim telaşlarım gözleri doldurmuyor elbette.

Kaldığım yurtta her akşam sokaktan geçen o siren seslerini duyunca bile içim bir garip oluyor. Ben şu an rahat bir şekilde nefes alabiliyorum ama biri onu şu an rahat bir şekilde yapamıyor.

Dün ilk defa o siren sesini yadırgamadım. O ambulansın gittiği kişinin iyi olmasını dilemeyi unuttum.

Duygularım köreleşiyor, alışıyorum sanırım bu boktan düzene. Çok kötü hissettim. Alışmak istemediğimi söylemiştim en başından kendime.

Beni daha sinirli, gergin ve sürekli ağlayan birine dönüştürdü İstanbul. Geldiğimden beri bir kere yüzüm gülmedi. Hep geri dönmek istedim. Oysa kaçmak istiyordum bir aralar. Hep bir soru var, hep bir telaş.

Asla bitmiyor.

Gitmem lazım diyorum bu şehirden.

Gitmem lazım özüme dönmem lazım.

Ait değilim diyorum bu kalabalıklara.

Kurtlar sofrasında bana da bir sandalye yok çünkü biliyorum.

Herkes birilerine inat yapmam gerektiğini söylüyor.

Birilerine inat yap, mesleğin güzel cayma, başka yurda nakil iste, seneye başka bir şehre yatay geçiş yap, böyle yapacaksan okuma evine dön, kulüplere katıl, aktif ol, çok çalış, onları utandır.

Belki haklılar. Belki çok haklılar. Lakin aynı şeyleri papağan gibi ötmelerinden çok sıkıldım.

Birilerine inat diye ilerde kendimi görmediğim bir bölüm okumamın omuzlarımdaki yükü ve özelde okumanın ayrıca yükü beni aşıyor.

Onuncu sınıfta gittiğim o dershanede kararlı olup sayısala geçmeseydim, ikna olmasaydım, olmasaydım kim olurdum?

11, 12 ve mezun senesinde artık geç oldu, başladım bir kere bu yola diye geçmedim eşit ağırlığa ama hep aklımın bir köşesinde ve pişmalığımda, kursağımda hevesi, birinden o bölümü okuduğunu duyduğumda ise acabalar peşimi bırakmıyor hâlâ.

Kendime en büyük pişmanlığı ve utancı ben yaşattım biliyorum.

Bu yükün ağırlığıyla sabahın 5.30’da kalmak birleşince insanın uyanası da okuyası da gelmiyor hiç içinden. Ağzına bir lokma sokamadığın, oda arkadaşlarını uyandırmamak için verdiğin cabayla birlikte sessiz sessiz hazırlanmaya çalışırken gözyaşların tam kenarda kalıyor akmak için. Bende akmasına izin veriyorum her defasında.

Onların kulaklığı takılıyken tuvallette usulca siliyorum gözyaşlarımı.

Derin derin nefes alıp veriyorum geldiğim ilk günden beri. Yetmiyor asla oksijenim. Buraya ait olmadığımdan mı bilemedim. Havası bile farklı memleketten.

Ya da kendime ait değilimde o yüzden sığdıramıyorum hiçbir mürekkebe kendimi.

O kalabalık metrobüsün içinde insanlarla dip dibeyken, yurtta nefes alabilmek için bie dip bucak ararken, annemi aramak isteyip arayamadığımda kafamda hep bu düşünceler var.

Kendime sığamadım.

Yarın da yine aynı düşüncelerle bir sabaha uyanacağım. Şimdiden onu düşünüyorum.

Anda kal.

Aynen dostum anda kal, çok kolay ya sanki.

Anda kalamıyorum daha çok su basan yurdun ıslak zemininde kaymamaya çalışırken verdiğim sabırda kaldım.

Bir trafik meselesindeki içsel sıkıntılar.

Eh, daha kulaklıkları takıp ineceğim durakta gözlerimin birden açılması seviyesine ulaşamadım.

O küçük ekrandan durak takibi yapmaya ve cama yansıyan bedenimle hasbihale devam.

Mikrobiyoloji çalışırken telefonun notlar kısmına uğradım ve bir an yazarken buldum kendimi.

Anneannemin eski evindeyiz ve onun koltuklarını hep daha çok sevmişimdir.

Teyzem, eniştem ve dayım onlarla beraberiz ve mumları üflemek için fazla heyecanlıyım. Çünkü tüm gözler benim üzerimde ve alkışlar benim için. Annem doğum günümü unutmamış, yanı başımda ‘iyi ki doğdun’ şarkısına eşlik ediyor. En sevdiğim kıyafetlerimle kameraya böyle gülümsüyorum.

Pastalar dağıtılırken fotoğramızın çekilmesi için abimin oturduğu sandalye gidiyor ve onun kucağına çıkıyorum.

Konu nereden çıktığını bilmediğim bir şekilde evliliğe geliyor. Ben de söze atlayıp “ben büyüyünce abimle evleneceğim.” diyorum ve nedense buna inancım tam.

Babam “kardeş kardeşe evlenemez.” dediğinde üzülüp dudak büzdüğümü ve içimden o zaman kimle evleneceğim, olsun ben abimle evlenirim dediğimi kısmen hatırlıyorum.

Yıl 2025.

Keşke ölseydin, dedim tam bugün. Öleyim de kurtulayım, dedim tam bugün babamın gözlerinin içine bakarken. Annem beni her zamanki gibi anlamadı.

İçimde bir yerlerde seni aklamaya çalışan tarafım ilk defa bugün sustu. Bana beddua ettiğin yazıyı okurken dışardaydım. Güneş gözlüğüme şükrettim ilk kez.

Küçükken yanında dokunulmaz hissederdim. Şimdi aynı evde bile değiliz ve hiç güvende hissetmiyorum kendimi. Abim diye bahsetmiyorum senden aramızdaki 7 yaşa rağmen.

“bu şehir senin hayatına s*çsın Allah’da bana o günleri göstersin.” yazmışsın kendi ellerinle. benim ellerim hep sana kucak açarken sen nasıl yazdın, nasıl kurdun bu cümleleri bana?

Üniversite okuyacak olmama üzülen biri var.

Ailem beni destekliyor diye karşı çıkan biri var.

Ve 1 yıldır konuşmadıktan sonra ilk sohbetimizi bu şekilde yapmanın da acısı var bir yerlerde.

Benki boş yatağına baktığımda hâlâ seni orada, ellerimi tutan hâlinle hayal ederken ağlayan , senki bir kere bile beni arayıp sormadın.

Evlenmek istediğim kişi kimdi?

Ellerimi tutan kimdi?

Bana sımsıkı sarılan kimdi?

Tanımıyorum.

Artık tanımıyorum.

Siz düşman değilsiniz.

Onu tercih ederdim.

Sezen Aksu’dan ‘seni kimler aldı’ şarkısı eşlik ediyor bana. Yurdumdaki yatağımda bağdaş kurmuş, kulaklığım takılıyken. Annem ve babam bugün abimin evine giderken ben burada bir arkadaş ararken buluyorum kendimi.

Bugün ilk kez gezdim bir yerleri.

Ve sanırım haklısın ben özgüvensizin tekiyim, hiç benlik değil İstanbul.

Sanırım haklısın ben kim İstanbul kim.

Sanırım haklı olmana da sinirliyim.

Ama haklı olman paramı çıkartmak için çalışma düşüncemi, babamın beni okutup okutamayacağını, okutamazsa beni bu şehrin köşelerinde. Neyse devamını yazmaya gücüm kalmadı.

Biri var, bir fotoğraf var o fotoğraftaki kişiyi çok özledim. Şimdi bakıp bakıp kıskandığım biri var. Bundan yaklaşık 14 sene öncesinden bir fotoğraf karesi.

Keşke o fotoğraftaki gibi kalabilseydik.

Seni kimler aldı bilmiyorum ama bana da bu cihanda yer yok gibi.

Bu sene de olduğu gibi geçen senede lisenin ilk günü diye bir şey yoktu benim için. Bugün nasıl okulların açıldığını unuttuysam geçen sene evde olduğum ve benim için ilk gün diye bir şey olmadığı için ağlayarak günlüğümü doldurmuştum.

Hayat telaşı.

Unutuyorsun.

Geçen sene artık liseli olmadığım için değil büyüdüğüm için ağlamıştım. Üniversite için bavul hazırlarken bu gerçek tekrar yüzüme vurdu.

Herkesin bahsettiği beyaz sayfalar.

Yeni bir beyaz sayfa istemiyorum. Benim istediğim eski sayfalar. Gözüm hep oralara dalıyor parmak uçlarım o fotoğraflarda dolaşıyor.

Bir anı olarak kalmasını istemediğim herkes şimdi ucuz bir fotoğraf parçasından ibaret, her gece bakarak ağladığım.

Çevrendekilerden sıkıldığında gitmenin en iyi ve doğru bir yol olduğunu düşünürsün. Ama gitmek vakti geldiyse evden, ayrılman gerekiyorsa yuvadan, gitmek için sarf ettiğin bahaneler kalmak için ürettiğin bahaneler yanında bir hiç oluyor.

Hiçlik.

Varoluşsal nihilizm.

Hayatın hiçbir anlamının olmadığı inancı hakim olan felsefi bir akım.

Bense anlamlara bağlı olarak yaşamaya çalışan aptalın tekiyim ve günlerim neden diye sormakla geçiyor. Son bulmasını ümit ettiğim olaylar var lâkin tekrar tekrar kendi ellerimle yarayı kanatıyorum. Büyümek sancılı bir süreç.

Varoluşsal sancılar.

Sen ne anlarsın.

Anlasaydın bunları konuşmuyor olurdum ve belki de ölmenin son bulmak mı yoksa yeniden doğmak mı olduğunu düşünmezdim.

Bu versiyonumu öldürmek istiyorum.

Kendime fiziksel zararı ben vermiş olabilirim ama o anda bile ruhumu parçalara ayıranın sen olduğunu fark etmedin.

Kahvemi soğuduğunda değil sıcak sıcakken içmek isterdim. Neden izin vermedin?

Mevlana “mum olmak kolay değildir. ışık saçmak için önce yanmak gerek.” der. Ben yandım bittim ve kül oldum. Geriye koca bir hiçlik kaldı.

Hiçlik mi kaldı?

Günlüklerin dili yok diye sanma hisleri yok.

Ne diyor arkada çalan şarkıda baksana bana gölgeme döndüm, hâlim perişan. Eskiden elektrikler gittiğinde mum ışığında duvardaki gölgesinde oyunlar yapan babam değil miydi korkmayayım diye. Karanlıktan korkuma koridora bile tek çıkamıyorum diye elinde fenerle bana tek tek odaları gezdiren, sorun olmadığını söyleyen değil miydi babam.

Babamdı elbet.

Canım babam.

Şimdilerde karanlığın kendisi olduğumun farkında ve bana yaşamak güzel diyor.

Bana nedense öyle gelmiyor baba üzgünüm.

Ve üzgünüm eskisi gibi değil lunapark.

Korkuyorum.

İçi boş, altı çizili cümlelerine dönüp dönüp bakıyorum yanlış olan ne diye. Biliyorum sevmiyorsun beni. Hayatımın mahvolmasını izlemek istediğini söylediğinde anlamadım beni sevmediğini. Artık elinde oyuncaklarla yanıma gelmediğinde biliyordum zaten eskisi gibi olamayacağımızı.

Dilemekten hiç vazgeçmedim.

İstediğim yeni beyaz sayfalar değil.

Ben o günlerdeki seni istiyorum.

Biliyorum resmin içindeki mahvetti beni. Seni dilerken yanımdaydın belki o an. Fakat o günden sonra bir daha asla yanımda olmadın.

Yalan söyledim resim beni mahvetti.

Ondan gözyaşlarım.

Son bir yudumluk kahvem kaldı. Son bir yudum daha sevseydin ya beni.

not: kimseyi bir şeye özendirmek gibi bir amacım yok. dijital günlük çöplüğüm olarak kullanıyorum burayı. kendinize iyi bakın. ben pek beceremiyorum sadece ondan buralardayım.

Sonra o eksik parça boşluğa dönüşüyor. Gözün alışıyor ama gönlün asla.

Tablo hâline getirip odanın başucuna astığında gördüğün manzara değil, boşluk. Yeri başka bir parçayla asla uyuşmuyor. Dolduramıyorsun.

Zamanla o boşluk boğazına oturan bir yumru hâline geliyor. Bazense oturduğun sofrada gözyaşların. Bakıp durduğun eski fotoğrafların.

Sen ne kadar düzeltmeye çalışırsan çalış, çocukken inandığın canavarları yatağının altından temizle biri çıkagelir ve asıl sonu anlatır sana.

Gerçek şu; bir zamanlar varlığına sığındığın biri artık hayallerini süslemiyorsa, vakit gelmiştir. Artık büyüdün. Sen büyüdükçe hayallerin sandığının aksine küçüldü.

Zar zor bir şeyleri yoluna soktun. Sanma.

Kanma, yalancı dünyaya. Son piyonunu daha oynadığında anlıyorsun şah yapamayacak durumda olduğunu.

Siyah ve beyaz kareler gibi hayat. Birini seçiyorsun. Ortası yok. Seçtiğin yolda ilerliyorsun ve her seferinde birini feda etmek zorundasın, kazanmak için.

Ben kazanmak istemiyorum ki.

Ben bu uğurda feda edilen piyon oldum.

Kazanabileceğimi sandığım durumda yenildim. Mantık değil güven hatası.

Kumar oynamak gibidir güven. Garantisi yoktur ama göz boyar. Bir kere zarı ortaya attığında gerisi gelir. O öyle biri değil. Ve zar hiçbir zaman altı gelmez. Çünkü o tam da öyle biri.

Küçükken güvenle altına alındığın kolların altında boğuldun. Yapmaz, dedin. Yaptı.

Babamı hâlâ çok seviyorum ama artık benim için beyaz atlı prens değil.

Abime “seneye yazın evindeyim, yatağımı hazırla.” demiştim ve o yatağa hiç yatmadım. Çünkü o evden taşındı ve oraya da gitmedim. Hatta ve hatta abimle son kez doğru dürüst konuştuğum görüntülü aramaydı. Dediklerimizin hiçbiri gerçekleşmedi. Üstelik abimle artık konuşmuyoruz.

Annemi ise çok seviyorum ama o beni benim sevdiğim gibi sevmiyor, asla. Çünkü anladım, bu biraz acıttı, annemin sevgi matematiği derste gördüğümüz matematikle bir değil. Bir kase daha fazladan abimin önüne koyduğu çorba onun sevgi anlayışı. Lakin o fazladan bir kepçe benim hayatım.

Toparlamaya çalıştığın yerden dağıl. Parçalar şah damarına saplandığında değil kelimeler yüreğine işlediğinde öl.

Kaç aydır konuşmadığımız abimin trafik kazası yaptığını öğrendiğimde anne ve babamın doğum günlerinden bir gün öncesiydi. O an eksik yapboz parçasını buldum ama tamamlanmış hissetmedim. Rahatsız edici bir tablo oluştu gözümde. Ertesi gün gittim iki adet küçük pasta aldım, anne ve babama. Annem kameraya gülümsemedi, babam pastadan yemedi.

Onca zaman gözyaşlarını kendi ellerimle silmemişim gibi gene silmeye devam ettim. Üstelik mezun senemde, sınava az bir zaman kala, yine ve yeniden. İstanbul’a gittiler ve 1 hafta evde yalnız kaldım. Ağladım ama rahatladım. Geri geldiklerinde çokta bir şey değişmedi onlar için ama benim için felaketti. Bir an da romanın kötü karakteri ormanın kralı oldu bense kuytu köşe de kalan isimsizin teki.

Tüm bu olanlar yaşandı ve ben de tam içindeyim.

Ama o yoktu. Olayları başlatan o olmasına rağmen.

Toparlamaya çalıştığın yerden dağıl. Resmin içindeki mahvetti beni.

Geçenlerde avazım çıktığı gibi bağırırken damarlarımda kan değil öfke dolaşıyordu. Tüm bu süreçte yalnız bırakıldım. Annem oğluna dua etmeye devam etti. Ben de acı içindeyim anne oysa sen bana sadece boş ver diyorsun.

Boş ver şu an hiçbir yerde değilim. Ve bir gram azalmadı sevgim.

Sadece üzüldüm. Ama kendime. Çünkü ben ardında bırakılan ve dağıtılan masayı sürekli toplamaya çalışan kişi oldum.

Toparlamaya çalıştığın yerden dağıl.

Tebrikler, dağıldım.

Geriye gittikçe mutluluğum artıyor.

Artık her yer siyah beyaz.

Küçükken uçmayı, yüzüğüne üfleyip sihir yapmayı, saat 12’yi vurduğunda bez bebeğe dönüşmeyi, pamuk prensesin yerinde olmayı, köstebekgillerle konuşmayı ve 18 yaşını hayal edersin.

Sonra bir sabah uyanırsın ve pamuk prensesin gerçek hikayesini öğrenirsin.

Ve bir sabah bir daha masallara inanmazsın.

Öyle sabahlar da inandığın her şeyi sorgularsın. Bir noktada kendini bile. Aynadaki görüntüne bakarsın. Hey, yabancı. Masallara inanmayı bıraktığım yaştayım.

Fotoğraf albümleri.

O anlar gerçekten yaşandı mı? Söyle bana, sana bakarken her şey hallolur gibiydi. Neden sen mahvettin. Buna bana yapan sen olmalı mıydın? Kollarında uzanırken ne de rengarenktim. Gülümü solduran sen mi olmalıydın?

Birlikte baş koyduğumuz yastıkla rastgele bir gece yarısı beni boğmaya çalışan sen, bir zamanlar beni yabancılardan koruyacağını düşündürttün. Şimdi bir yabancıdan bile daha uzaksın bana.

Hey, yabancı. Bana anlattığın masallarda mı sahteydi?

Ya tuttuğun ellerim?

Şimdi bomboş kaldı yüreğim.

Fotoğraf albümlerindeki yabancı bir zamanlar severdim seni. Bana yürümeyi öğreten biri şimdi adımlarıma çelme atar olmuş.

Hey, yabancı. Büyüdükçe gökyüzünün rengi soldu diye sen de mi silinip gitmeliydin yanımdan.

Fotoğraf albümlerinin kapağı bir kere açıldı mı o gözyaşları düşecek. Aynı fotoğrafa bakıp bakıp duracaksın, elini gezdireceksin. O güne dönmek isteyeceksin. Mumu üfleyip dilek dilediğin o güne. Herkes yanında ama haberin olmayacak: dileğin gerçekleşmedi.

Sobanın yanında leğenin içinde annenin seni banyo yaptırdığı güne gitmek isteyeceksin. Soba mutluluğu diye bir şey vardı. O gittiğinden beri hayat daha bir eksik.

Abin sana yüzmeyi öğretsin, denizden çıktığında annen sana yağlı ekmeğini uzatsın, baban senin her anını çeksin.

Kim daha güzel kumdan kale yaptı?

Ve kim hiç tereddüt etmeden o kaleyi yıkıp geçti.

Yanımdaki yabancı. Kan bağı var diye sanma ki sırtındaki bıçaklar dışardan. Asıl hücüm içeriden. Tam soldan. 12’den.

Fotoğraf albümleri ve düğün kasetleri.

Yıl 1998.

Annem ve babamın hiç görmediğim gençlikleri ve düğünleri.

Sadece ikisi.

İki farklı kişi aynı hayat.

Uğruna gençliğini verdiğin savaşlar.

Ve sen.

Aldırmaya gidecekleri gün gelen telefonla kararlarını değiştiren iki kişi ve sen.

Hayat bana son anda bir şans verdi. Ve ben buna rağmen ölmeyi istedim. Sonra albüm kapağını açtım: hep gülüyorum. Şimdi eksiğim sanırım ondan ağlıyorum.

Hey, yabancı.

Sabaha karşı beşler beni hiç dinlemediler.

Hey,

Fotoğraftaki yabancı bana sımsıkı sarılmaların şimdiyse kollarını kapatışın

Yabancı, beni iyi dinle

Sokaktaki herhangi bir yabancı

Senden daha çok

Hep daha çok

Yakın bana

Hey, yabancı

Sokaktaki yabancı

Senden daha çok yabancı olamaz bana.

Tanıdık yabancılar da vardır. Yanından geçip gittiğinde en sevdiği yemeği bildiğin yabancılar. Birkaç ay önce elini tuttuğun yabancı. Elin boş kaldı, sıcaklığı kalbinde. Yırtıp atmak istediğin fotoğrafları öpüp öpüp durduğun zamanlarda vardır.

Hey, yabancı. Masalın sonu böyle değildi. Söyle bana o da mı sahteydi: gülüşlerin, düşlerim gibi.

Bu yazımı niyeyse yayımladıktan birkaç gün sonra kaldırmıştım. Huzursuz hissetmiştim nedensiz. Belki de vardır bir nedeni bilmiyorum. Paylaşmak için şu an daha bir hazır hissettim.

Bu da o cümlelerden biri. Fakat oraya gelene kadar en başından başlayalım.

Şu dünyada hakkında konuşulmasından daha kötü bir şey varsa o da hakkında konuşulmamasıdır. Hatırlıyorum da uzun bir süre bu cümlede takılı kalıp diğer sayfaya geçememiştim. Bazen etrafımızdakilerden bunalıp hayata yeniden başlamak isteriz. Bir sahil kasabında mesela…Ama düşünüyorum da adımı soran biri yerine bana adımla seslenen biri olsun isterim yanımda. Tabii bazen kaçmak, yeni kişilerle tanışmak istiyorum. Bu isteğim sabah olmadan geçiveriyor. İz bırakanlardansa yanımda olmalarını istiyorum. Hatırlanmamak. Düşündükçe boğuyor beni. Öldükten sonra bile konuşulan biri olmak istiyorum. Torunlarım eskimiş fotoğraflarımı görüp sesimin nasıl olduğunu merak etsinler.

Doğal olmak denilen şeyde pozdan ibarettir. Annene bahsettiğin kişi gerçekten sen misin? Yoksa sadece annene özel olan kişiliğin mi? Arkadaşın en sevdiği filmi anlatırken sende seviyormuş gibi mi yapıyorsun yoksa aşırı sıkıldığını söylüyor musun?Baban sofrada tek başına yemek yediğinde gerçekten onunla oturmak istiyor musun yoksa vicdan yaptığın için mi kalkıp odana gitmiyorsun? Herkese bahsettiğin sen, sen misin gerçekten? Yoksa o da mı yalan ihtimaller gibi.

Aslında anlatacak pek bir şey yok. Tam olarak anlamayacağından korkuyorum. Seni doğuran kadın bile hiçbir zaman tam anlamıyla anlamaz seni. Kabullenmek istemezsin; nasıl , dersin nasıl olur böyle bir şey. Kalbimi açıp gösteriyorum ona rağmen bile mi? Ona rağmen. Bir gün susarsın. Sustuğunu fark etmezsin. Kimse de artık sormaz nasıl olduğunu. Gerçi sordular da ne oldu. Anlamaz korkusuyla sana kaldı tüm olanlar. Sabaha karşı beşte edilen dualara kaldı yalvarmalar.

İnsan düşmanını titizlikle seçmeli. En büyük ihanet ailede başlar. Karanlıktan korkup odasına usul usul gittiğin biri gün gelir telefon rehberinde olmaz. Ve bunu sen seçemezsin. Çünkü zaten seçilmiş olandır. Dostluklar mı? Onlar sadece masallarda iyidir. En hakiki dost düşmandır. Gerçekçidir. Ağladığın omuzda saplamaz sırtına bıçağı. İhanet doğduğunda başlar. Yanındakine dikkat et.

Hayatımda ilk kez hep aradığım ama hep gözden kaçırdığım o mucizeyi sıradan bir orman manzarasında görebildim. Sihire inanır mısınız?Boş olan şapkadan kuş çıktığında kaç yaşındaydınız? Ben hatırlamıyorum. Hatırladığım evde şapkadan kuş çıkartmaya çalıştığımdı ve tabii ki de öyle bir şey olmadı. Hevesim kırılmıştı. Bir gün abim eve elinde kafesle geldi. Mavi tüyleri olan muhabbet kuşuydu. Çok sevinmiştim. Hatta adını Çılgın koymuştuk. Benki sabahları zar zor uyanan biri onunla oynamak için erkenden kalkar yesin diye biraz peynir verirdim. Mutluydum. Hayatımın sonuna kadar yanımda olur sanıyordum sanırım. Sanki ondan önce hiç mutlu değilmişim gibi. Okuldan eve yürürken gökyüzündeki martılara bakıp onlar olmak istiyordum. Dileğim buydu. Sonra bir gün Çılgın gözümün önünde öldü ve ben hiçbir şey yapamadım. Kimine göre sıradan bir muhabbet kuşu ama benim için bir hayattı.

Romantizm yaşamanın en kötü yanı çekip gittiğinde seni romantizmden yoksun bırakmasıdır. Annene o öyle biri değil dediğin kişi hâlâ hayatındaysa tebrik ederim. Çünkü benim değil ve ondan sonra kimseden hoşlanmadım. Tamam yaşım 15 idi. Aradan 4 yıl geçti hâlâ çokta büyük sayılmam. Öyle büyük aşklar yaşayacak ortam olmadı yani. Bahsettiğim bir aylık bir şeyti ama ilk sevgilimdi ve çok seviyordum. Bana arkadaşlarının yanında olmak istediğini söyledi ve gitti. Daha doğrusu ben gittim o da kal demedi zaten. Ben de onu beklemeye devam ettim. Sakin olun geçti. 3 yıl sonunda 1 aylık ergence bir şeyi atlattım. Ergence kelimesinden nefret ederim bu arada. Herkes geçeceğini söylüyordu. Nasıl geçtiğini bir de bana sorun.

Kelimeler! Ne korkunçtu onlar! Ne kadar apaçık canlı ve insafsızdılar! Bazen keşke silahı kafama dayasaydın da onu söylemeseydin dersiniz. Her şey yolunda. Ama dün değildi. Unutmadım. Günlüğümün her bir sayfasında var gözyaşım. Şimdi söyle bana kırıkların günahı boynuna mı?

En güzel günlerinizi sıkıcı şeyleri dinleyerek, kaybetmeye mahkum olanı kurtarmaya çalışarak, kendinizi cahil, kaba, adi insanlara adayarak heba etmeyin. Beni yine dakikalarca kendisine hapsetmiş bir cümle. Her okuduğumda asla uymadığımı fark ettiğim için dizlerime vurduğum bir cümle desek de yeridir.

Samimiyet insanları her zaman şaşırtır. Masa da o kadar kurt varki kuzuyken bile kurtu oynamak zorundasın. Çünkü bir sabah fark etmezsin avlarlar seni. Geçmiş olsun. Kimse ne kadar iyisin diye tebrik etmeyecek seni. O devir geçti. Artık en kötü kim oynuyorsa onun masasında dönüyor sohbetler.

Her mükemmel varlığın ardında da mutlaka bir trajedi vardır. Ben de dahil substack halkının milli yazarı Sylvia Plath gibi.

Gerçeğe giden yol çelişkiden geçer bir bakıma. Zamanında verilmesi gereken zor kararlar. Kalınan ikilemler, karşındakini haklı çıkarmaya çalışmalar. Gün sonunda sen, yatağın ve birkaç damla gözyaşın varsın.

Aslında asla pişman olunmaması gereken tek şeyin hataların olduğunu. Bu benim en zorlandığım konu olabilir. Hatalar, deneyimler, başaramamak, özgüven eksikliği. Ama kafamın içerisinde şu şarkı sözü dolanıp duruyor. Madem sahile vuracaktım oltalardan niye kaçtım.

Şu an tek istediğim öylece durup hayata bakmak. İsteklerim listesinde hep başı çekiyor.

Günümüzde insanlar her şeyin fiyatını biliyor da hiçbir şeyin kıymetini bilmiyorlar. Okulda annenin yaptığı tostu yerken bile utanç hissediyorsun. Çünkü öyle hissettiriyorlar. Ama önemli olan annenin seni düşünmesi değil mi? Kardeşinizin sizin için yaptığı çizimi sonra diye geçiştiriyorsunuz ama bilmiyorsunuz ki sonra diye bir şey yok. Sadece şu an var. O yüzden doya doya ona sarılın ve teşekkür edin. Gülümseyerek uykuya dalacak. Onun her şeyisiniz.

İnsan aşık olduğunda işe önce kendini kandırmakla başlar sonra da başkalarını kandırır. Romantizm denilen şey tam da böyle bir şeydir. Karşında gördüğün kişiye değil kafanda yarattığın kişiye aşıksın.

İnsanlar en çok kendilerine lazım olan şeyleri başkalarına vermeye pek meraklıdır. İçte kalan en ufak ukte, zaman geçtiğinde dudaklarında hafif bir tebessüm ve ağzından çıkan özlü sözlerle tamamlanır.

Aşk, paradan kıymetlidir. Okurken yanına soru işareti koymuşum. Yorum yok.

Çocuklar ilkin anne ve babalarını severler; büyüdükçe onları yargılamaya başlar, nadiren de affederler. Zamanla kabul ediyorsun. Mesela annemin doğum tarihimi bilmediğini artık kabullendim. Karıştırmıyor, bilmiyor direkt. Ne gün ne ay ve ne de yıl. 11 Haziran 2006. Annen bile doğum tarihini bilmediğinde daha bir görünmez hissediyorsun. Buradayım ve yılın 11leri ben de hep bir yara. Döndük mü 12 Eylül 2023’e. Tek sayılardan nefret ediyorumlara.

Sevgi sanattan üstündür. Lord Henry’nin cevabı ikisi de özünde birer taklit biçimidir. Hem katıldım hem katılmadım. Sevgi taklit edilebilirse kim yazıyor bu şiirleri ve kim okuyor onları. Kim bu kadar içten anlatıyor beni şarkılarda. Duygular kesişir, benzer birbirine ama taklit edilmez durumlar. Biri mutluyken biri üzgünken kendini bulur satırlarda.

Sevmekten vazgeçtiğimiz insanların duygularında her zaman bize gülünç gelen bir şeyler vardır. Bu cümleye geçtiğimde cigarettes after sex’in k şarkısı çalmaya başladı. Daha yumuşak yaklaştım cümleye. Ağır geliyor okuduğumda niyeyse. Öyleydi demek istiyorum heralde. Saçma sapan bir şeylerdi geçti gitti demek istiyorum. Diyemiyorum ondan var karnımda ağrılar. Bitmek bilmeyen ağrılar. Ama bitti hislerim, üzülüyorum sadece o andaki kendime. Kimse sıvazlamadı sırtımı. Ondan atlatamadım bir süre. Yine ben siliyorum gözyaşlarımı o ayrı mesele. Alışıyor insan bir süre. Alışasım yok bu bozuk düzene. O da ayrı bir mesele.

Yaşanan hiçbir şeyden pişman değilim. Bu olay sayesinde kendimi daha iyi tanıma fırsatı buldum. Diyemediklerimden vol bilmem kaç. Pişman değilim ama kendimi kaybettim.

Şüphelendiği şeyden emin olmaktan korkuyordu. Sorulmayan, sorulamayan cümleler ve yatağında basan kara basanlar. Emin olmaktan korkmak. Ertelemek, vazgeçmek, kendini en kötüsüne hazırlamak. Niye bana böyle bir duygu yaşattın diye de soramıyor insan. Günlüğüme anlattım seni var mı daha ötesi.

Hata yaptığımı fark ettim. Ama o spoiler. Pişmanlık boğazında kalan ve asla yutkunamadığın lokma gibi. Keşke iki dakika geriye gidebilsem dedirtir. O zaman her şey daha farklı olurdu dersin. Sadece iki dakika tüm hayatına mal olur. Yaşa bakalım vicdan azabıyla. Nereye kadar gidebiliyorsun? En mutlu olduğunu düşündüğün anda öyle bir yakalıyor ki seni şu an ölsem diyorsun.

Senin dostluğun benim için her türlü şöhretten daha kıymetli. Bilgisayara alık alık bakarken yakaladım kendimi. Ah şu duraklamalar uzun uzun bakmalar.

Biz dostuz Basil ve hep dost kalmalıyız.

Senin Harry’n var ya. En yakın arkadaşını diğer en yakın arkadaşınla tanıştırırsın ve ne mi olur? Olan sana olur.

Başkalarına vaaz vermeye soyunan herkes öncelikle böyle bir niyetinin olmadığını söyleyerek işe başlar sonra da tabii ki sözünde durmaz. Bana diyecek söz düşmedi. Herkes yaşamıştır. Kötü bir haberim var: soyları tükenmeyecek gibi.

Ve gelelim aklıma bu sabah yine gelen o cümleye.

Bana resmi yok ettiğini söylemiştin.

Yalan söyledim. Resim beni yok etti.

Bir tablo, galerinin en ücra köşesinde kalan o fotoğraf , anı kutundaki o hatıra. Yalan söyledim. Tabii ki de her şeyi hatırlıyorum ve saklıyorum. Beni yok etmesine rağmen seviyorum. Bu cümleleri kuruyor olmak istemezdim. Böyle yazmak istemezdim. Hem bir lütüf hem bir lanet gibi. Resmin içindeki beni özlüyorum. Beni yok eden resmin içindeki sen olsan da.

Keşke gerçekten dünyanın sonu olsaydı. Hayat benim için öyle bir hayal kırıklığı ki. Boş ver şu an hiçbir yerde iyi değilim.

Hatıralar devasız bir hastalık gibi ruhunu kemirip bitiyordu. Kimsenin onu tanımadığı bir yerde olmak istiyordu. Kendinden kaçmak istiyordu. Onu ilk gördüğümde tanıyormuş gibi hissettim. Şaka bir yana Dorian sevdiğim bir karakter değil okurken sinir olduğumu dün gibi hatırlıyorum. Ama içimizden biri olduğu yadsınamaz bir gerçek.

Herkes kendi hayatını yaşıyor ve bu hayatı yaşamanın bedelini ödüyordu. Acı olansa insanın çoğu zaman tek bir hata için çok fazla bedel ödemek zorunda kalmasıydı. Tam şu cümlede gözlerim doldu. O hatalar bazen başkasına patlar. Tercihen değil mecburen örülen duvarlar. Ve dostum değil uykular. Ben kendimi tekrar etmeyi severim. Çünkü bazen anlamlı oluyor öyle düşünüyorum. Küçük çocuksan zar tercihen değil mecburen altı gelmek zorunda.

Peki ya sanat?

Sanat bir illettir.

Aşk?

Bir yanılsama.

Din?

İnancın yerine geçen moda akımı.

Sen bir septiksin.

Asla! Septisizm inancın başlangıcıdır!

Nesin peki?

Tanımlamak sınırlamaktır.

Bana bir ipucu ver.

İp dediğin kopar labirentte kayboluverirsin.

En sevdiğim diyaloglardan biridir.

İnsan o deneyimle yaralanmışsa olsa bile mi Harry.

Özellikle de yaralanmışsa.

Gelelim en popüler her yerde gördüğünüz o cümleye:

Ateşten yananın ateşe doymadığını

Ateş bana değmedi bile bak kanatlarım sapasağlam.

Bu cümleyi genelde ateşten eli yanan çocuğun ateşi sevdiğini olarak görürsünüz. Bu cümle de annemle kendimi görüyorum. Bir yarayı sevmek. Ondan gelen yarayı kabullenmek. Bile bile ateşe yürümek. Elim yanıyorsa yanması gerekiyordur. Ve yaktıysa vardır bir bildiği. Kendime acıyorum. Ama gerçek bu. Ateşten yanan ateşe doymaz. Bir çeşit bağımlılık. Sigara içmek gibi. Seni mahvettiğini biliyorsun ama durduramıyorsun. İstesen yaparsın ama istemiyorsun. Çünkü belki de elinde kalan son şey.

Tüm yollar eninde sonunda aynı yere varır.

Neresiymiş orası

Hayal kırıklığı.

Hayatı hayal kırıklığıyla tanıdım ben.

Yavaş yavaş sona yaklaşıyoruz.

Günümüzde insan ölüm dışında her türlü badireyi atlatabiliyor da ondan. Hayatın kendisi bu cümle ama kabullenemiyorum. Anne ve babam olmadan da dünya aynı dünya. Değişen benim dünyam. Nefes seslerini kontrol etme dürtüme yenik düşünüyorum. Neyse dün zaten bu konuda akşam yine kendimi çok kötü hissettim ve uyumakta çok zorlandım. Bir daha dile getirmek istemiyorum.

İnsan akşam yemek masasında anlatamayacağı hiçbir şeyi yapmamalıdır. Yine bakıp durdum. Söylenecek o kadar söz var ki elim gitmiyor yine de klavyeye.

Bir hüznün resmi gibi / Kalpsiz bir yüz. Portre tam böyleydi. Bu cümle o kadar hoşuma gidiyor ki anlatamam. Ayrı bir kitap çıkarıp konuşmalık.

İnsan ruhunu yitirdikten sonra dünyalar onun olsa neye yarar. Her şeyi kaybet ama neşeni asla derler ya bana onu hatırlatıyor. Ya da geçenlerde babam tekrar kurmuştu bu cümleyi bana. Oradan da aklımda kalmış olabilir.

Kitabın son cümlesi ancak yüzüklerine baktıktan sonra adamın kim olduğunu anlayabildiler ağzım açık okumuştum sonu. Şaşırtıcı ya da beklenmedik olduğundan değil garip bir merak veyahut heyecandı sanırım.

Altını çizdiğim cümlelerle Dorian’ı bir de benden okudunuz. Bu kadar değildi tabii ama çoğunluğunu sizle paylaştım. Bu kitap çok hayat gibi hissettiriyor bana. Ara ara açıp okurum. Çok sevdiğim ve kendimden parçalar bulduğum bir kitap. Son olarak size günlüğümden bir kesit bırakacağım. İlk okumaya başladığım zamanlardan.

13 Şubat Pazartesi 00.09

Kafandakileri dökmek için eline kağıt alırsın fakat boş boş sayfaya bakarsın. Öyle bir gece yarısındayım. Kulağımda kulaklık kavga şarkısını dinliyorum. Aslında Dorian Gray’in Portresini okumak içim ışığı açmıştım. Dedikleri gibi hayat her zaman planlandığı gibi gitmiyor.

Bir de bir film izledim bugün. Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku.

Bana nedense tek taraflı bir tutku gibi geldi.

Büyük çocuktan ümidi kestiklerinde onu salarlar ve seni ağına alırlar. Bir kukla misali ellerinde hamur olursun. Seni istedikleri gibi şekil vermek için kullanırlar. Günün sonunda seni soktukları kalıba ait hissetmezsin. Bunu söylediğinde hatalı olursun. Çünkü senden kabul etmeni beklerler. Karşı çıkamazsın, bir şey söyleyemezsin.

Küçükken hep “büyüyünce değişme.” derlerdi. Şaşırırdım, değişmek nasıl olur? Ben şu an böyle bir insanım, beni böyle seviyorlar, ileride nasıl bir insan olacağım ki herkes bana bunu diyor.

“Ben değişmem.” dediğimde söz verdittirirlerdi. Ardından “küçükken herkes öyle der.” derlerdi.

Büyümek demek; değişmek demek, sanırdım. Ve ben değiştim. Bu benim hatam mı? Verdiğim söze uymamam beni kötü bir insan mı yapar?

Sadece sözünden dönen ben miyim?

“Beni ne kadar seviyorsun?”

“Dünyalar kadar.”

Dünya değiştiyse benim de değişmem suç mu?

Her zaman omurgan dik yürü, başını öne eğme, alnımı kara çıkarma.

Kaburgalarım ezildi, kalbim arada kaldı. Başım, düşüncelerin kalabalığından öne eğildi. Düşlerin arasında ziyan oldum. Beklentileri karşılayamadım, kara vurdu.

En kötüsü onlar sürekli ne yapmam gerektiğini söylediler ve kalbimde açılan yarayı hiçbir zaman görmediler.

Arkalarında nasıl yıkık dökük bir harabe bıraktıklarından o kadar haberleri yokki. Yaşamak için o kadar sinyal gönderiyorum. Ama hep geri tepiliyorum. Kurallara uymaya çalışıyorum ama bazen çok kendimden uzaklaşmış gibi oluyorum. Sizce de öyle değil mi? Üzücü değil mi? Ben olmayan bir hayatı yaşamak, sadece sizin kurallarınıza uyarak yaşamak, sizin hayatınıza uyanmak. Artık yaşıyormuşum gibi hissettirmiyor. İnsani temel ihtiyaçlarım dışımda hiçbir şey yapmıyorum.

Kendimden o kadar uzaklaştım ki ufuğa o kadar yaklaştım ki kıyı gözükmüyor. Öyle sığ öyle boğulması kolay denizlerde yüzüyorum. Hiç benlik değil. Sürekli nefesim kesiliyormuş gibi yaşamak hiç kolay değil.

En sonunda büyük çocuğa her kapı açıldı. Kapı onların suratına kapandığında benim kapımı pat diye açıp içeri girmek en kolay yol oldu. Kapıyı çalmalarını söylediğimde bile sorun oldu.

Sana verdikleri kalıba uymak zorundasın.

Çünkü büyük çocuk zarı tutturamadı ve artık olay şansa bağlı değil. Küçük çocuksan zar tercihen değil mecburen altı gelmek zorunda.

Tercihen değil mecburen örülen duvarlar. Ve dostum değil uykular.

İnsan bazen uyumayıda özler. Kendiliğinden, uykun çabasız geldiğinde ve direkt. Uyumak için ilaç içmeye başladığında hayat daha da bir katlanılmaz oluyor.

Sanırım bu sefer de zar altı gelmedi.

Hayat sana sürekli çıkış yolunu gösterir ama kalmaya devam edersin. Hep sevmekten. Başa ne geldiyse hep sevmekten geldi zaten. Sevgi zarar vermez sanıyordum. Öyle öğretildi. Ama sadece öğretildi. Gösterilsin de isterdi tabii gönlüm.

Ya da saat gecenin üçü olduğundan fazla saçmalıyorum. Tabii bu da bir seçenek.

Neyse.

Yaklaşık 1 senedir elim soda şişelerine gidiyor. Kapağını hâlâ açamıyorum, o ayrı. Küçükken gelen o kötü tat yerine rahatlatıcı bir yanı var artık.

Her şey büyümekle alakalı.

Güneş eskisi gibi parlamıyor, gökyüzü eskisi gibi mavi gelmiyor gözüme.

Yaz geldi ve ben denize gitmek için delirmiyorum. Küçükken ben denize girmek için koşarken annemlerde köşe de oturur, çaylarını içer sohbet ederlerdi. Kızardım onlara. Güzelim deniz varken neden kıyıda oturma isteği, diye.

Bir gün bebeklerimle oynarken kuzenim “gün gelecek onlardan sıkılacaksın” demişti. İçimden şöyle geçirmiştim: nasıl bebeklerle oynamaktan sıkılırki bir insan. ben asla sıkılmam.

İşin kötü tarafı bir gün sıkıldım. En son ne zaman bebeklerimle oynadım hatırlamıyorum bile.

Her şey büyümekle alakalı.

Babam neredeyse her gün denize gider, beni de çağırır. Bense yatağımda tavanı seyrederim. Şu an bunları yazarken bir yandan annemin kapağını açtığı sodayı yudumluyorum. İçine birkaç küp buzda attım. Çünkü sıcak. Artık gidipte kayabileceğim, sallanabileceğim parklarda yok. Bu yüzden bununla yetinmem gerek.

“Büyüyünce anlarsın” sözünden hep nefret etmişimdir. Ama artık anlıyorum ve omzunda onunda yükleri var. Artık anlamamın.

Soda hâlâ bana kötü gelsin, ben hâlâ ilk denize koşan kişi olayım, bebeklerden sıkılmak bana saçma gelsin. Hâlâ öyle olsun isterdim.

Hayal ettiğim yaşlardayıım ama hayal ettiğim gibi değilim.

18 yaşına geldiğimde altımda arabam elimin altında evim en iyi üniversite ve mükemmel arkadaş grubumla hayatıma devam edeceğim sanırdım.

Öyle sandım.

Şimdi 19 yaşındayım ve hayatı anlamayı bırakmaya çalışıyorum.

Üniversiteye gitmedim, bu sene sınava tekrar girdim.Daha ehliyet almadım çünkü korkuyorum. İlkokuldan beri beraber olduğum 4 arkadaşımla takılıyorum, hâlen. Aile evinde yaşıyorum ve bu beni çoğu zaman çok bunaltıyor.

Aslında evden ayrılmak, üniversiteye gitmekte korkunç geliyor. Bilmiyorum, kafam karışık. Belki abimle aramız iyi olsaydı daha iyi hissederdim. Bu soğukluğumuzu aramızdaki yaş farkına bağlardım ama kimi kandırıyorum ki? Eskiden böyle değildik. Ben evde onun okuldan geleceği saati heyecanla beklerdim çünkü elinde her zaman bir oyuncak olurdu. İlkokula başladığımda o sekizinci sınıftı. Aynı okuldaydık çıkış saatinde koca merdivenlerin önünde onun gelmesi beklerdim. Hiç unutmam, çıkış saati yine geldi çattı, merdivenlerin önünde abimin gelmesini bekliyorum. Olması gerekenden epey uzun bir zaman geçti, sınıflar boşaldı herkes okulu birer birer terk etti. Kalbim olması gerekenden daha hızlı atmaya başladı. Aklımda sürekli “ya abim beni bıraktıysa’ cümlesi dolaşıp duruyordu. Korkudan ağlamaya başlamıştım ama oradan hiç ayrılmadım. Sonunda merdivenlerden inen bedenini gördüm, gözyaşlarından zar zor ayırt etsemde. Sınavı varmış ve uzun sürmüş. Bu kadardı. Sonra el ele tutuşup eve gittik.

Üniversiteye gideceği sabah beni yanına çağırıp okul saatime kadar beraber yatmıştık. Yanından ayrılasım hiç gelmemişti. Eve geri döndüğümde odanın boşluğu, sessizliği beni ağlatmıştı. Onu şimdiden çok özlemiştim. Aynı oda da yatıyorduk, yataklarımız yan yanaydı ve ben şimdi onsuz nasıl uyuyacağımı düşünüyordum. İlk zamanlar boş yatağına baka baka uyku dalıyordum. Artık orada yoktu. Nefes seslerini işitemiyordum. Ben istediğim zaman el ele tutuşmuyorduk. Sabahları okul için beni uyandırmıyordu.

Şimdilerde abim artık beni istemediğini söylüyor. Beni yok sayıyor, ben de onu. Ne ara bu duruma geldik ben de anlamıyorum. Oysaki 6.yaş doğum günümde anneannemin evindeyken abimin kucağına oturup ‘ben büyüyünce abimle evleneceğim’ dediğimi hatırlıyorum. Şimdilerde artık telefon numarasına bile gerek olmadığını ve rehberimden silmeyi düşünüyorum. Geçen sene doğum gününde onu sevdiğimi söylediğim bir mesaj yazmıştım. Bu sene ikimizde doğum günümüzü kutlamadık.

7 yaşında olduğum o güne geri dönmüş gibi hissediyorum. Bir farkla; abim beni bu sefer bırakıp gitti. Bense beklemeye devam ettim. Büyümek biraz da böyle hissettiriyor.

Küçükken tüplü televizyon karşısında Sertab Erener’in Rengârenk şarkısını heyecanla beklerdim. Çünkü benim için her yer rengârenkti, her yer cıvıl cıvıldı. Sanki mevsim her zaman yaz gibiydi. Gözüm şimdi sadece siyah renkleri görüyor. Renkleri ayırt edebilmeyi çok isterdim. Belki bir gün değişirim ama hissettiğim şekilde yardım edemiyorum.

İşin özü küçükken hayal ettiğim kişinin tırnağı bile olamadım. Yine de bir şekilde hâlâ hayal etmeye devam ediyorum. Çünkü başka nasıl yaşanır çözemedim.

Kendine yetememek.

Denedim, olmuyor.

İnsanlar genelde “Dünya’nın sonu değil, senden önemli değil.” gibi cümleler kurar. Bunlar beni rahatlatmıyor aksine daha da dibe battığımı hissettiriyor. Çünkü olmuyor. Ben yapamıyorum. Günün sonunda savaştığım şey elimden bir hiç uğruna akıp gidiyor. Uğruna kendimden vazgeçtim. Sürekli bu lafları duymaktan sıkıldım. Çünkü evet benden daha önemliydi. Benden daha önemli. Ben ona hayallerimle bağlandım. Şimdi elimde ne hayallerim var ne de yarınlarım.

Evet, Dünya’nın sonu. Benim için Dünya durdu. Çünkü ben kendi Dünyamı oraya inşa ettim.

Ve şimdi de gidişini izlemek hiç hoş değil.

O duvara yumruğu çakmayı, saçlarımı yolmayı, etrafı kırıp dökmek istiyorum. Gün sonunda ise kırıp dökülen ben oluyorum. Sonra o kırılan parçaları tekrar eski haline getirmek için çabalıyorum. Yapıştırıyorum. Tahmin edersiniz ki ne eskisi gibi sağlam olmuyor.

Toparlamaya çalıştığın yerden dağıl.

Bir süredir bu cümlenin içinde dönüp duruyorum.

Yaşama tutunmaya çalışıp bir o kadar da kopuk yaşıyorum.

Bir cam penceresinden başımı göklere kaldırıp yıldızları gördüğümde yaşamayı, 5 kat aşağı baktığımda yere çakılıp ölmeyi düşünüyorum.

Her gece yatmadan önce anksiyete için içtiğim ilaca umutla bakarken bazen de komidin üzerinde öylece duran kutudaki hapları tek seferde yutmayı.

Daha cesaretli olmayı. Hem yaşamak hem de ölmek için.

Kendimle yüzleşmek zor. Kendimi kabullenmek çok zor. Ben yüzde yüzümü versemde zor çünkü beş yüzümü de versem balık asla kanatlanıp uçamayacak.

Kendimle yüzleşmek zor. Çünkü çabaladım. Ben bunu biliyorum ama böylesi daha çok işi zorlaştırıyor. Daha ne kadar çabalayacağım?

Sadece oturup hayatın tadını çıkarmaya baksam yine aynı sonucu alırdım. Bunca zaman kendimi boşa mı hırpaladım ve hâlen yıpratmaya devam ediyorum?

Bazen hâlen hayatta olduğuma şaşırıyorum. Kendimle yaşamak çok zor. Ve bu daha nereye kadar devam edecek bilmiyorum.

Kahve içip önüme bakabilirim. Sahi yapabilir miyim? Sanmıyorum. Ya dünü düşünürüm ya da yarını. Bundan kaçışım yok.

Sıcak bir duşun her şeye iyi geldiğine inanırdım. O inancımında kırıldığı yerdeyim. Her şeyin bir bir parçalandığı kıyıdayım. Orada yalnızım.

Kendimle yalnız.

Belli ki sorun benim.

Belki de o kahveyi içmemeliyim.

5 dışında.

Üzümü seviyorum.

Sadece çekirdeksiz olduğunda.

Arkadaşlarımı seviyorum.

Sadece yanlarında iyi hissettiğimde.

Boş ver.

Şu an hiçbir yerde iyi değilim.

Hayatı seviyorum.

Sadece mutlu olduğumda.

Hayır anlatamam, hayır şu an gülemem.

Bir süredir ağlıyorum.

Bir süredir.

Hayat anlamsız.

İnsanlar acımasız.

Sorunsuz.

Kusursuz.

Hayat kısa.

Kuşlar uçuyor diyemem.

Yüzüm gülüyor diyemem.

Yorgun ve soğuğum.

Nasıl bir insanım?

Bilmiyorum.

Kanım bitik. Gözyaşım düşüyor.

Kimse görmesin. Kimse bilmesin.

Sus.

Bilme.

Konuşma.

Git.

Ya da gitme.

Sarılsana. Başka bir şey deme.

Anlatamam.

Anlamıyorsun.

Anlatırım.

Beni anlamayacaksın.

Keşke anlasaydın, beni.

Beni dinleseydin.

Hayat kısa. Çok anım oldu diyemem.

Oralarda benden bir şeyler kalmamış.

3 günlük Dünya’da 5 gün üzülüyorum.

Ölsem umurunda olmayacak, biliyorum.

İnkar et ya da etme.

Değiştiremezsin.

Olsaydı yolu bilirdim, bulurdum.

Sadece kayboldum ve evimi bulamıyorum.

Değiş ya da değişme.

Üz ya da üzme.

Sev ya da sevme.

Sevgi adını almaz. Sevgi de ölür.

Cesedi olsun olmasın.

Gözyaşı misali takılır pınarıma.

Kıymık gibi batar canıma.

Deler geçer.

İzi kalır.

Bırak kalsın.

Anlamazsın ki. Ben olmadın.

Anlamazsın.

Yarın ölsem, anlamazdın.

Dünde öldüm, anlamadın.

Kabul etmek zor. Ondan daha zor olansa karşındaki kişinin yaptıklarına anlam vermeyi kesmeye çalışmak.

Yaptı. Çünkü canı öyle istedi.

Yapmadı. Çünkü o, onu tercih etti.

Ve açtığı yarayı hiçbir zaman fark etmedi. Belki de en başından beri farkındaydı ve değilmiş gibi davrandı. Bıçağı sapladı ve sonra o kadar yavaş çevirdiki ölmek istedin. Kabuk bağlamadı yaran açıkta kaldı. Etrafına bantlar yapıştırdın çünkü seni en çok anlamasını istediğin insan tarafından yaralandın.

Darbeyi en sevdiğinden al böylece hayal kırıklığına uğrama. Kalbine batan kırıklar ve boğazına takılan umut kırıntılarıyla yaşa. Sonunda yaran kapanacak. Ama yarayı kapatan aşk yaradan da derin. İzi kalacak. Bırak kalsın. Bak, hatırla , dost düşmandan daha çok zarar verir. Eline verdiği silahı kendine doğrultmanı sağlar. Usulca kanarsın. Kimse fark etmez. Ta ki son kan damlası akıncaya kadar.

İzin sızlar. En güzel iz.

Sonunda yara üstten kapanır, herkes unutur, yarayı açan seni yaranla sınar. İçeriden kanarsın. Kimse fark etmez. Ne fırtınalar kopar yüreğinde ağzın bıçak açmaz.

Boğulduğun sudan sapasağlam çıktın diye korkun dinmiyor.

Umutlarına prangalar vuruldu diye hayal etmekten vazgeçmiyor, insan.

Yara en beklemediğinden geldi diye sevmekten vazgeçmiyor.

Dost, düşman oldu diye anılarda yabancı kalmıyor.

Bir kere kalbinden vuruldun izi ömür boyu kaldı, sızısı arada seni yoklar diye atmaktan vazgeçmez.

Yaramızda kaldı.

Yarayı kapatan aşk yarada kaldı.

5 gün sonra köpeğim Dora’nın birinci ölüm yıl dönümü. O gün babam eve gelip Dora’nın öldüğünü söylediğinde hiçbir şey hissetmedim. Dedikleri gerçek gibi gelmedi. Benki üniversiteye gidersem onu nasıl burada bırakacağım diye düşünen, o beni tüm bu düşüncelerle öylece bırakıp gitti. Yorgun argın okuldan dönerken kuyruğunu sallayıp yanıma usul usul gelişi tüm dertlerimi benden alıp götürüyordu. Kabullenmedim. Herkes yaşlı ve hasta olduğunu söylemesine rağmen kabullenmedim. Ta ki bir akşam eve dönerken her zamanki yattığı yerde onu göremeyinceye kadar. İlk o zaman dank etti. Dora ölmüştü. İlk o gece kabullendim. Annemin odasına gidip “umarım ben senden önce ölürüm, anne.” dememe sebep olacak acı bir kabullenişti.

Çok değil ondan 2 ay sonra hayat beni bu durumla sınadı. Abim gibi gördüğüm, aynı sofrada yemek yediğimiz, asansör sırasını beraber beklerken sohbet ettiğimiz, bir yere yetişmem gerekiyorsa beni hiç sorun etmeden bırakan bir abimi kaybettim. Hastanede olduğunu duyduğumda ilk algılayamadım. Ne olduğu hakkında bir fikrim yoktu. Sadece içimden dedim ki “o çok güçlü biri. boylu poslu kuvvetli. ona bir şey olmaz.” Kendimi bu şekilde avuttum. Gerçek ise annesinin hâlâ kulaklarımda yankılanan acı çığlıkları. Bir annenin evladını kaybettiğini gördüm. Tüm bunlar yaşandı ve ben de tam içindeydim.

10 gün önce davullu zurnalı evimizin önünde şenlik varken 10 gün sonra gözyaşları içinde cenaze arabasına tanıklık ettim.

Psikolağa ilk bu sebeple başladım. Odaya girdiğimde ne demem gerektiğini bilmiyordum. Sonra birden ağlamaya başlayarak “konumuz ölüm.” dedim.

Baktım gökyüzüne hâlâ maviydi, uçuyordu kuşlar, ağaç dallarından cıvıltılar geliyordu, koyu yeşildi güzeldi ağaçlar. Sonra kahverengi bir köpek vardı, yemeğimi onunla paylaştım. Hayat devam ediyordu. Nasıl eder bilmiyorum. Biri öldü diye kuşlar uçmamazlık yapmıyor, sönmüyor Güneş.

Bir yıldız söndü gökyüzümde şimdi her yer karanlık.

“Kimse senin dalgalarla nasıl boğuştuğuna bakmaz. Gemiyi limana getirip getirmediğine bakar.”

                                   Victor Hugo

İstanbul’a dayımların yanına yaz tatili için gitmiştik. Onların evinin bahçesinde havuz vardı. Küçüğüm suya girmek istiyorum ama cesaretim yok. Boğulmaktan korkuyorum. Üzerime gelişigüzel can yeleği takmışlar. Havuzun başında dikilip suyun güzelliğini izlerken yüzen insanların bunu nasıl desteksiz başardığını düşünüyorum. Bir an “tamam şimdi atlayacağım,” diyor sonraysa hemen vazgeçiyorum. Ailem ise köşeden atlamamı söylüyor ama yapamıyorum.

Vücudumun yükseldiğini hissettiğim sırada “hayır!” diye bağırıyorum. Kalp atışlarım kulaklarımda yankılanırken kendimi suyun dibinde buluyorum. Su yüzeyine çıkmak için çırpınıyorum, can yeleği sayesinde uzun sürmüyor. En azından ailem için yüzeye çıkmam çok kısa sürmüştür. Benim içinse hiç ama hiç öyle değildi. Ağlıyordum. İlk kez o zaman dibi görmüştüm.

Sanırım ilk o zaman hayatta kalma çabası vermiştim.

Ve ilk o zaman anlamıştım. Ailenizin yanınızda olmasını, destek vermesini isterken onların sizi eliyle uzağa fırlattığını.

Bugünlerde yine öyle hissediyorum. Can yeleğim olmasına rağmen güvende hissetmiyorum. Boğazım düğüm düğüm yutkunamıyorum. Dalgalar tarafından yutulmuş gibi bir his kaplıyor tüm vücudumu. Hoş ama ürkütücü bir his. Hem ferahlık veriyor hemde neyim varsa alıp benden uzağa fırlatıyor.

Hepimizin kendi gemimizin kaptanı olduğunu düşünüyorum. Benim gemim ise çoktan pusulasından saptı. Rotasından çıktı. Kara da yüzen gemi olur mu hiç? Ait olmadığı yerde sürünen gemi olur mu hiç? Ben o geminin kaptanıyım. Batık geminin kaptanı. Kıyıya çarpan, haritasını kaybetmiş o geminin kaptanıyım.

Tek başıma hayatta kalma mücadelesi veriyorum. Pek bir şansım yok gibi. Gücüm kalmamış, kanım bitik. Dedim ya ben o geminin kaptanıyım. Gerçi o dümenin başına hiç geçemedim. İzin vermediler. Sorsan kaptanıyım ama…Kıyıda, köşede kalmış kendi hayat yolculuğunun dümenini eline alıpta yön verememiş bir kaptan. Böyle kaptanlarda başkaları tarafından yönlendirilmeye mahkumdur zaten. Gemi devrildi, herkes hıncını benden çıkardı. Çünkü sahibi bendim. Sahi öyle miydim gerçekten? Elimin değmediği pusulanın yönü sapmışsa mezara sorumlusu ben miyim gerçekten?

Önemi yok. Sonuçta herkese bir kurban gerekli. En önemsizinden başla, onun hayatını feda et sevdiğinin uğruna ölsün. Herkes seni alkışlayacak bir iki sahte gözyaşı dökecek. Ve sonra herkes hayatına devam edecek. Hiç var olmamışsın gibi. Oldun mu ki? Sen her zaman ilk sorunda feda edilmeye hazır bir kurbandın. Hiç var olmadın. Kendi benliğin hiç olmadı. Sen kimsin ki? Hayatını feda et sevdiğin uğruna öl. Adın ne? Hayatını feda et sevdiğin uğruna öl. Nelerden hoşlanırsın? Sus, karışma bir şeye, otur. Zamanı geldiğinde hayatını feda et. Önemi yok. Sevdiğin uğruna öl.

Küçükken yaz tatili olduğunda daha çok uyuyacağım için sevinirdim. Şimdilerde uyuyabilmek için Allah’a dua ediyorum, sabaha karşı beşlerde. Beni bu durumda kalmaya siz zorladınız. Uykularımı çaldınız. Çocukluğumu aldınız benden. Bana duygusuz dediler, anne. Beni öyle görünmeye zorladınız. Sonra dediniz ki kafaya takma, rahat biri ol. Bana uykularımı geri ver. Hayatını feda et sevdiğin uğruna öl. Ettim. Hayatımı feda ettim. Sırada ne var?

Sevdiğin uğruna öl.

Tercihen değil.

Mecburen.

Dalgalar üzerime üzerime geldi anne. En sonunda battı gemim. Ben o geminin kaptanıyım.

En sonunda korktuğum yerdeyim. Boğulmaktan korktuğum uçsuz bucaksız denizlerin dibinde.