kimse tam anlamıyla bulamıyor.

Herkes farklı bir kişiye bürünmüş,

kaderlerine karşılık bir yalanı sürüyorlar.

Ama ben bizim

uzun sürmeyeceğimizi biliyordum.

Aşk sandıklarım gözümü boyadı

ve hepsinde düşüyordum.

Sana ihtiyacım olduğunda tut beni,

Bir kere de olsa sarılalım olur mu?

Çok iyi göründüğümü söyle ve

kendine bağla ama sıkı olmasın olur mu?

Ayrılırken romantik kal,

beni bir elimden tut ve

bu köprüden geçir,

sonra unutalım gitsin.

Kimse bilmesin hikayemizi,

söz ver uzun sürmesin.

Bu altın saatte parlıyoruz ama

biliyorsun bir gün sona ereceğiz.

Her sarışında beni

Görüşürüz der gibi

Her defasında yeni

Bir aşka düşmüş gibi.

Bunların hepsi düşmüş oysa,

bırak biz sonumuzu aydınlatıp yükselelim.

Bunların hepsi düşmüş oysa.

sabah hatırlamayacağım, tatlı bir rüya.

Abone Ol

Yüzüm parlak, yeniden doğmuş uyanıyorum.

Kapımı çalan herkesi duymazdan

Tanıdığım herkesi görmezden geliyorum.

Çünkü kimse beni daha önce böyle görmedi,

Hiçbir insanla hikayemi öylece bitiremedim.

Uğraştıkları kişiyle tanıştırdım onları fakat

Birer birer eksildim, eksildikçe yükseldim.

Sınırlarımı net çizdim derdim ama bu ben değilim.

Herkes ışıklarımı açmaya çalışıyor ama karanlıkta daha iyiydim.

Değiştiğim kasvetli geceleri saklıyorum ama

Herkes hala bende sevdiği kişiyi arıyor eminim.

Acı şarabın kasvetli gecede neye yarar,

Bu gece duygularını yıldızlara bırak.

sonunu bilmeyen yüzünü umuda boyar ama yapma bu bir zarar,

yolun başında karşılaştığın basamaklar bir gün sınırlarını aşar.

Sevdiğim tüm hikayeler

Bir kasvetle sona eriyor ama

ben ve bu şiir

hiçbir zaman ölmeyecek.

Çünkü bu şiir kim olduğum ve bu gece

kasvetli gecemden kaçmıyorum.

doğrularım, yanlışlarım beni oluşturuyor ve

sanırım istesem de bunu değiştiremeyeceğimden korkuyorum...

Çok sevdiğim bir arkadaşım var.

Herkes onun gittiği yerden gelemeyeceğini,

Gelse de ruhunun bedeninde kalmayacağını söylüyor.

Kendimce hepsi yalan söylüyor, ben arkadaşımı tanıyorum.

Onun kabuslarında gördüğü yerin zaten Dünya olduğunu biliyorum.

Bazen mesafelerin yüreğini acıttığını, bazen ailesinin

bazen duygularının acıttığını en iyi ben biliyorum.

Ama o hepsinde parlıyor,

teker teker parıldıyor sözleri.

Eline bir kalem alıyor ve

çiziyor nadir güzellikleri.

Sevgiyi en çok da o hakediyor,

kimsenin haketmediği kadar hem de.

Çünkü beni Dünya’ya geri çağırdıklarında

dertlerimi dinleyen tek o oluyor.

Ona ulaşmak için bir mektup yazıyorum,

Nereye ulaşacak bilmiyorum ama inanıyorum,

Bu mektup ellerine geçecek ve en tatlı tebessümüyle

okuyacak yazdıklarımı.

Düşünürken nerede olabileceğini

Dünya’nın sarı ışıklarından kaçtığını anladım.

O gözlerini cennetin mor ışıklarına,

hayatının geleceğine çevirmiş, ağlıyor mutluluktan.

Bakıyorum gözlerine en içten dileklerimle,

anlıyorum Dünya yetişememiş onun güzelliğine.

Kalbinin sevgisine, en çok da saçlarının güzelliğine.

O da kaybolmayı seçmiş hayallerinde, rüyalarında, bazen de bir lavantanın çiçeklerinde.

Yanımda değil belki ama, biliyorum,

tutamıyorum şuan ellerinden, ama, diliyorum.

Aslında eminim, en güzel geleceğe o sahip ve

en güzel yılını geçirecek çünkü

Cennette kaybolmak en çok ona yakışıyor.

İyi ki doğdun Sibel <3

Beni yine kalbimden bıçaklıyorsun.

Kanayan göğüsümü tutup

Kalbime erişmeye çalışıyorum ama neye yarar,

Öldüğümde ne bedenimi gömecek

Ne de mezarımda ağlayacak biri var...

İlişkimizin başından beri

Yaşam kaynağım olan sen,

Borcunu benden alsan ne olur,

Seni tanımadan önce daha mutluydum.

Bu noktaya nasıl geldik hatırlayamıyorum ama

Yol boyu bana her çelme taktığın, mutlu anlarımda,

söylediğin tatlı, pembe yalanlar; hepsi teker teker

Gözlerimin önünden, bir film şeridi gibi akıp geçiyor.

Geç anladım fakat şimdi, tekrar anladım,

Her zaman kaçtım gerçeklerdenki yalnız kalmayayim,

Yaktığın bahçemin üstüne bir benzin de benden,

Dikkat et senin de örttüğün yalanlarını yakmayayim.

Cansız bedenimi sırıtan suratın kirletiyor,

Söylediğin sözlerden arınamıyorum.

Gördüğüm ilk ışığa yürüyorum fakat tutuyorsun,

Ellerimden tutuyorsun ve cehennemine çekiyorsun.

Ben de direnmiyorum artık, direnemiyorum.

Aklımı eski anılarımız kurcalıyor,

teker teker kapılardan geçiyorum,

Güler yüzlü katilim bana bir şeyler fısıldıyor...

Aşıklar deresi

Solgun çiçeği,

Güneş’in yakan gözyaşları öldürüyor yeniden,

iki gül daha açıyor bulutların ardında,

o sırada solgun çiçek, yanmamak için boğuluyor derenin altında.

İlk karşılaştığımızda “Olmaz!” dedi Güneş;

“İzin veremem asla, sana, size,

Hayran olduğun o gözleri çevireceğim başkasına,

Yakacağım seni gördüğüm yerde.

Hep hatırlatmak için hatanı, sana,

Kurtulamayacaksın benden, bu derenin dışında,

Sürüklenirken suyunda, yanmayacaksın belki ama

göreceksin o unutamadığın gözlerin, nasıl başkasına baktığına.

Mutlu mesut yaşarken, aşkla, onlar,

Her gün gelip bu derenin suyunu içecek aşıklar,

senin sayende beraber kalacaklar,

fakat sen, deren kuruyunca hayallerinle yanacaksın.

Çünkü senin deren berrak ama

Ayna kadar yansıtır yüzeyini.

Cılız vücudun acınası ama

seni derede görmeyeceklerki...

Bana gelip teşekkür edecekler,

sefa içinde yaşatacağım onları,

Ve o saf kızın tenini öyle bir göstereceğim ki ona,

Görse bile umursamayacak kusurlu seni, sormayacak bana.

Sen bu kadar yalvarırken onu benden,

o gelip istedi mi seni benden?

diyerek soracağım sana, vuracağım gerçekleri, bir de ben çarpacağım kalbine,

ölürken kalbinden, gözyaşların besleyecek dereyi.”

bana bakardı ve gülerdi.

Derslerde bakışırdık ve gülerdik. Tenefüste kendi arkadaşlarımızla dışarı çıkardık ve birbirimizi gördüğümüzde selam verirdik. Beni herkesin içinde mahcub etmek için ne kadar güzel göründüğümü fısıldayıp giderdi. Herkes bizim nasıl anlaştığımızı merak ederdi ama kimse cevabı alamazdı. İnsanlara sevgilim var derdim ama kim olduğunu söylemezdim. Bilenler bizi görünce tebessüm ederdi. Okul çıkışlarında buluşurduk. Birbirimizin evlerine giderdik ve film izlerdik, saatlerce konuşurduk, bana bilgisayarda oyun oynamayı öğretirdi. Spor yapardı, ben onu izlerdim. Bana da deneyimlerini anlatırdı, yardımcı olurdu ben çalışırken. Beraber okul derslerine çalışırdık. Soruları çözerken ellerimi tutardı. Sevilmiş hissederdim. Sahile inerdik beraber. Sabahın erken saatinde yürüyüş yapardık. Kimsenin olmadığına emin olduğumuzda öpüşürdük bazen. En çok sarılırdık ama. Güneş doğarken kumlarda otururduk beraber. O bana sürpriz olsun diye kocaman seni seviyorum yazardı kumlara. Gülerdim, gözlerine bakardım ve ışığın gözlerini ne kadar güzel boyadığından bahsederdim. O da bana gözlerindeki tek ışığın benim yansımam olduğunu söylerdi ve hep hissettiği hayatındaki eksikliği, benim tamamladığımı söylerdi. Beraber avm’lere giderdik, alışveriş yapardık. Ona hediyeler alırdım, o da bana alırdı. Kıyafet seçerdik ona, hep beyaz almasını isterdim ona beyaz yakıştığı için. İstemezdi beyaz aslında, zaten yasaktı okulda giymek. Yine de kıramazdı beni, değil mi, alırdı kendine o beyaz kıyafeti. Bana kendime bu kadar kötü davranmamamı söylerdi, gerçekten düşüncesine güvendiğim tek kişi olurdu hayatımda. Beni uzakta gördüğünde alamazdı gözlerini benden. Bazen yanımda ağlarken yakalardım, sorardım neden ağlıyorsun, derdi “Keşke herkesin içinde sana aşkımı ilan edebilsem. Ailemin bile senden haberi yok.” Sonunda benim de gözlerim dolardı fakat belli etmemek için hemen sarılırdım ona.

Sonra beni kenara iterdi ve hepsinin bir yalan olduğunu bağırırdı bana. Herkes bana bakarken titrerdim, bana bakardı ve gülerdi. hastasın derdi. “Çareni Allah’tan bul çünkü ben yanında olmayacağım.” Dediğini duyduğumda bacaklarım duramazdı ayakta. Yere yığıldığımda arkadaşlarına gösterip dalga geçerdi benle, ne kadar acınası ve yalnız olduğumu söylerdi tüm kalbiyle. Gözyaşlarıma boğulmuşken bir de hoşlandığı kızı anlatırdı bana. Parçalardı kalbimi yeniden. Yeniden. Yeniden ve. Yeniden.

Saygısız Bir İnsan Sevgi Dolu Bir Gülü Nasıl Kurutur.

Gün gelip yapraklarımda sadece kendi hatalarımı ve,

Gece olup gözyaşlarımı aydınlatan ışığı

yine kendimde gördüğümde hissettiklerimi,

Sadece ben, maalesef yalnız ben bileceğim.

Sen ne davranışlarını değiştireceksin,

Ne de bir özür duyabileceğim hayattan,

Ne yanımda kalan insanı seçebileceğim,

Ne de saygı isteyebileceğim ondan.

kalbimi kırıp dökenlerin sadece önemsediğim insanlar

Ve anlık düşünceleri olduğunu anladığımdan beri, pişmanım,

Saygı öğretmek için seninle yüzyüze geliyorum

ama artık özür bekleyemeyeceğim kadar alçaksın...

Büyüklüğümü alıp uzaklaşıyorum yanından,

üzmemek için seni, yıpratıyorum kendimi bir daha,

Anlıyorumki sevgi yoksunluğu acınası ama saygı

olmazsa kalbinde, hiçbir şeysin!

Seni hiçbir zaman tanıyamamışım çünkü sen:

Çünkü sen solmuşsun, bitmişsin.

Çürümüş kalbin ve içi kimsesiz.

Çünkü sen yalancısın, bencilsin.

Beni görememiş ve öldürmüşsün “habersiz”.

küçük kızlara (bazen de erkek çocuklara)

içerisinde küçük kızlardan başka

kimseye sevgi bulundurmayan yaratıklar

yok olup gideceklerini kabul edemedikleri için

kurdukları gelecekte, en iyi onlar yaşayacaklar.

sen evinde açlıktan kıvranırken onlar

çocukları öldürecek ve adak sunacaklar.

senden rüşvet isteyecekler ve seni işten atacaklar.

ama bir bakacaksın cenneti sadece onlar doldurmuş.

sonsuz güç verdikleri hiçlik bir gün unutulacak.

bilmiyorlar ki gelecekte kimse bu masallara inanmayacak.

insanlar cenneteki huriler için değil,

insan oldukları için kimseyi acıtmayacak.

Tapın ve dua et, sonunda ihtimalleri arttırır,

Belki bir gün duaların kabul olur, olmazsa sonu kötü olacağındandır,

Milyarderlerin para banyosuna zekat vermek cennetteki arsanı arttırır,

Ama o sarayında bir sözleşme imzalar ve hayatını karartır.

Engellilerin imtihanı da bu işte,

malum sınav dünyası.

ne kadar çalışırsan çalış geçer notu o belirleyecek ve sen,

senin bu sınavdan geçer notun imkansız!

Farklılıkları görme ve azınlıkları yok et.

Herkes gibi davran ve tarikatını genişlet.

Aptal insanlara at gözlüklerini sat ve

bir ada satın al, Dünya’ya açıl.

Medyaya eleştirdiğiniz kafirlerle ne kadar yakınsınız!

Gözlerimle görmesem inanmayacağım kadar şaşırttınız.

Merak etme, görenlerin gözlerini çoktan kapattınız,

Tertemiz çocukları çocukluktan itibaren itaate ne kadar alıştırmışsınız...

Anlamıyorsun, onları bu kadar korkutan şey hiçbir zaman tanrı olmadı,

en büyük korkuları ölmeden egolarını tatmin edememekti.

bu tiyatroda ana karakter onlardı fakat farkedemedin,

hepsinin amacı soylarını kutsallaştırmaktı ve senin sayende başardılar.

Peki ya ben, beni gerçekten sevmedim değil mi?

Daha ucuz olsaydı kıyafetlerim,

önemser miydin beni?

daha büyük yer kaplasaydım yanında,

tanımamazlıktan gelmezdin değil mi?

Sever miydin aynada bir bacağım olmasa,

parmaklarım ters, sayıları biraz daha az olsa,

kafam bir türlü hatırlayamasa seni,

anılarımızın bir değeri kalmasa aklımda.

Çekip gider miydin, tutar mıydın ellerimden,

her tarafım kanarken sen, iğrenir miydin benden?

Bir gün çekip gitsem yanından, diğer gün geri gelsem,

merak eder miydin beni, ölür müydün beklerken?

Kaçırsalar bir gün beni, “değerini verin” deseler,

verir miydin dünyaları, satar mıydın değerlilerini,

varını yoğunu ortaya koyar mıydın, benim için

her şeyinin gözlerinin önünde yok olmasına karşı çıkar mıydın?

Vücudum beni anlatmaya yetmese,

sığmasa kalbim bedenime ve ben,

yetişemesem senin güzel gözlerine,

yine ağlasam, yine ve yeniden:

Teselli eder miydin, okşar mıydın saçlarımı,

en azından güzelsin yalanını duyar mıydım senden,

ve bir gün ben, daha fazla dayanamadığımda yaşananlara,

gökyüzüne bırakır mıydın bedenini?.. benim bedenime yapışıkken!

Interlude: Maktul Katilini Öldürdüğünde Cennetten Atılır Mı?

Kapıları sakince kapatıyorum.

Hepsinin kulpunu kırmaya başlıyorum.

Zaten kanayan kalbim daha sert,

daha da acı veren bir sesle çarpıyor.

Senin yüzünü görmemek için

O kadar çok kıvrılıyorum ki kırılıyorum,

Vücudumu girmemesi gereken şekillere sokup

Her tarafımı kanatıyorum.

Hepsine değiyor, senden çok daha iyi görünüyorum.

Kimse seni sevmiyor, yalnız başına kuduruyorsun.

Benim övgülerimi özlüyor, umutsuzluğa kapılıp bıçağı kendine saplıyorsun.

Sırıtıyorum.

Ellerin kendini öldürmene izin vermiyor,

Bu yüzden sana daha çok görünmeye başlıyorum.

Beni asla unutamıyorsun ve işte ben

Sana son hamlemi dokunmadan yapıyorum.

Acı Şarap

Abinin parlayan dişleri, kıpkırmızı dili ve

bağımlılık yapan ağız kokusu dikkat çekiyor,

herkes abine ilacını soruyor,

fakat o sadece gülümseyip dudaklarını ısırıyor.

Abinin tatlı sırrını öğrenmek için yalvarıyorsun,

sırrının senden daha ağır olduğunu söylüyor,

kaldırırım diyorsun, kaldıramayacağın kadar ağır,

ki hayatında üstesinden gelebilidiğin tek şey, doğru sandığın yalanların.

Duyguları kaldıramayacak kadar zayıf,

Aklını kullanamayacak kadar aptal,

Sırrımı yayacak kadar şerefsiz,

dizelerimi anlayamayacak kadar yavaşsın.

Gülünç sözler bırakıyorsun kapıma,

her gece, kameramda görüyorum ne yaptığını,

kapımda etkilemeye çalışıyorsun beni ama

zaten evindeyim.

Abini gecenin geç saatinde

şarabımı tadarken görüyorsun.

Beni reddettiğin günü

aklından çıkaramıyorsun.

Günahımın tadına bir gün

sen de varacaksın demek isterdim ama

terlemiş ergen bıyıkların,

beyaz dilin ve taşlaşmış dişlerin tek ilacı doktor.

O kokuşmuş ağzından çıkanlarlaysa

ben ilgilenmiyorum, o lafları psikoloğuna veya annene anlat.

evet sen kadınlarla iyi anlaşırsın, sapığın tekisin unuttuysan:

sadece zevki sever, bel altına ve 2 dakikalık zevkine taparsın.

Kime taparsan tap ne benim gibisini

ne de benden iyisini bulacaksın,

benimle dertleşebildiğin günleri özleyecek ve

her gece beni abinle izlemek zorunda kalacaksın. <3

Outro: Gözyaşlarımdan Kırılmayan Bir Gül Yapmış!

Sen yerde sürünürken

Üstüne bastığımda cırlıyorsun,

Eğilip yüzüne baktığımda

Yüzündeki acıyı görüyorum, ölüyorsun.

Gözyaşlarımın beslediği derenin suyuyla

Bana kırılmayan bir gül yapmışsın,

Olduğun insandan özür dileyip öldürdüğün insana

bir daha asla seni öldürmeyeceğim diyorsun.

Yüzüne tükürmek için eğildiğimde

Gözyaşlarımdan yaptığın gülü kulağıma konduruyorsun.

Parmakların ilk defa bu kadar yumuşak,

Sanki bana tekrar aşık oluyorsun.

Son bir şans vermek için ellerimi

Kana bulanmış vücuduna uzatıyorum.

Benden destek alıp ayağa kalkıyorsun,

üstüm başım kan oluyor fakat buna değdiğini düşünüyorum...

Solgun Çiçeğin sonu böyle bitebilirdi,

Sonsuz bir döngüde sıkışıp kalabilirdi.

Her defasında başa, Güler Yüzlü Katiline dönebilirdi.

Bu sefer dönmeyecek.

Yüzündeki sahte acı umrumda değil!

Öğrenmen gereken bir çok değerim kapında.

Önemli olan solduktan sonra sulamak değil,

Zaten solmuş bir gülü hayata tutundurmak sonuçta.

Bana sapladığın bıçağı alıp

Dokunulmaz sandığın hayatına saplıyorum.

Bir gün hayatında ne kadar fark yaratabilir

Haberin yok ama bugün sana öğretiyorum:

Bana kendi uydurduğun kavramları yakıştırma,

Beni yanlış sandığın doğrularımdan uzaklaştırmaya çalışma,

Bana hakaret etme ve beni defalarca aldatma,

Bir dahaki düşüşünde seni kaldıracak kimsen yok.

Bu sana yazdığım son dize, kimse yaşattığını yaşamadan ölemez bunu da unutma..

Subscribe now

Sonra beni kenara iterdi ve hepsinin bir yalan olduğunu bağırırdı bana. Herkes bana bakarken titrerdim, bana bakardı ve gülerdi bana. hastasın derdi. Çareni Allah'tan bul çünkü ben yanında olmayacağım dediğini duyduğumda bacaklarım duramazdı ayakta. Yere yığıldığımda arkadaşlarına gösterip dalga geçerdi benle, ne kadar acınası ve yalnız olduğumu söylerdi tüm kalbiyle. Gözyaşlarıma boğulmuşken bir de hoşlandığı kızı anlatırdı bana. Parçalardı kalbimi yeniden. Yeniden. Yeniden ve. Yeniden.

Güneş'in yakan gözyaşları öldürüyor yeniden,

Üç lale açıyor bulutların ardında,

o sırada biri, yanmamak için boğuluyor derenin altında.

İlk karşılaştığımızda "Olmaz!" dedi Güneş;

"İzin veremem asla, sana, size,

Hayran olduğun o gözleri çevireceğim başkasına,

Yakacağım seni gördüğüm yerde.

Hep hatırlatmak için hatanı, sana,

Kurtulamayacaksın benden, bu dere dışında,

Sürüklenirken suyunda, yanmayacaksın belki ama

göreceksin o gözlerin nasıl başkasına baktığına.

Mutlu mesut yaşarken, aşkla, onlar,

Her gün gelip bu derenin suyunu içecek aşıklar,

senin sayende beraber kalacaklar,

fakat sen, deren kuruyunca hayallerinle yanacaksın.

Çünkü senin deren berrak ama

Ayna kadar yansıtır yüzeyini.

Cılız vücudun acınası ama

seni derede görmeyeceklerki...

Bana gelip teşekkür edecekler,

sefa içinde yaşatacağım onları,

Ve o saf kızın tenini öyle bir göstereceğim ki ona,

Görse bile umursamayacak kusurlu seni, sormayacak bana.

Sen bu kadar yalvarırken bana

o gelip istedi mi seni benden?

diyerek soracağım sana, vuracağım gerçekleri, çarpacağım kalbine,

ölürken kalbinden, gözyaşların besleyecek dereyi."

Abone Ol

kimseye sevgi bulundurmayan yaratıklar,

yok olup gideceklerini kabul edemedikleri için

kurdukları gelecekte, en iyi onlar yaşayacaklar.

Sen evinde açlıktan kıvranırken onlar

çocukları öldürecek ve adak sunacaklar.

Senden rüşvet isteyecek ve seni işten atacaklar.

Ama bir bakacaksın cenneti sadece onlar doldurmuş.

Sonsuz güç verdikleri hiçlik bir gün unutulacak.

Bilmiyorlar ki gelecekte kimse bu masallara inanmayacak.

İnsanlar cenneteki huriler için değil,

insan oldukları için kimseyi acıtmayacak.

Tapın ve dua et, sonunda ihtimalleri arttırır,

Belki bir gün duaların kabul olur, olmazsa sonu kötü olacağındandır,

Milyarderlerin para banyosuna zekat vermek cennetteki arsanı arttırır,

Ama o sarayında bir sözleşme imzalar ve hayatını karartır.

Engellilerin imtihanı da bu işte,

malum sınav dünyası.

Ne kadar çalışırsan çalış geçer notu o belirleyecek ve sen,

senin bu sınavdan geçer notun imkansız!

Farklılıkları görme ve azınlıkları yok et.

Herkes gibi davran ve tarikatını genişlet.

Aptal insanlara at gözlüklerini sat ve

bir ada satın al, Dünya'ya açıl.

Medyaya eleştirdiğiniz kafirlerle ne kadar yakınsınız!

Gözlerimle görmesem inanmayacağım kadar şaşırttınız.

Merak etmeyin, görenlerin gözlerini çoktan kapattınız,

tertemiz çocukları itaate ne kadar alıştırmışsınız...

Anlamıyorsun, onları bu kadar korkutan şey hiçbir zaman tanrı olmadı,

en büyük korkuları ölmeden egolarını tatmin edememekti.

Bu tiyatroda ana karakter onlardı fakat farkedemedin,

hepsinin amacı soylarını kutsallaştırmaktı ve senin sayende başardılar.

Solmuş bir çiçek var ellerimde.

Kimse tekrar dokunmasın diye,

Sakladığım bir çiçek var ellerimle.

Gerçekler acıttığında yapraklarını,

Ağlamamak için kapattığında kendini, çiçeğim,

Devam ettirebilmek için yıktığın kalbin ve

Dönebilmek için sildiğin anıların gibi silik geleceğin.

Çiçeğim güçsüz yapraklarıyla

Bana ulaşmaya çalışıyor.

Onu kurtardığım yeri unutamamış çiçek,

Kimseden duyamayacağı lafları benden duyuyor:

"Solma çiçeğim, merak etme pişmanlıklarını,

Bakma ardından, bilme yaptıklarını.

Sorma geleceği, düşünme neler olacağını,

Yapma başkalarına, kendine yaptıklarını.

Çünkü haketmiyorlar, aratmıyorlar ardından,

Dönemiyorsun gerçeğe, kurtulamıyorsun etrafından.

Seni saran, saran ve sarmalayan sarmaşık,

Her gün biraz daha sıkı, biraz daha karmaşık.

Sarmaşık ki terk edilmeye mahkum Güneş, Güneş'ten,

Gece bu kadar nefret etmiyor senden.

Kim seyredilmeye muhtaç sana, benden başka,

Hayatın bile seni senden çok nefret ederken.

Ağla çiçeğim, konuş sana yaşattıklarını,

Anlat bana yüreğinde saklı acıları.

Dile gelsen de konuşsan çiçeğim,

İstediğin her şeyi anlatsan bana.”

Çiçeğim konuşamadan bir yabancı ısırık aldı ondan,

Sanki yapraklarında saklı anılar işledi ona.

Bir anda konuşmaya başladı, dudaklarında çiçeğim,

Kızmış geçmişine ve geleceğine, ağlarken güzelliğine:

"Zaten kanayan yaralarım,

Zorlayıp da ulaşamadığım mutluluğu

Kolayca kazanan birinde görünce

Denemek istemedi yine.

Baksana etrafımda ne kadar güzel çiçekler,

Ben kimseye yetemiyorum, görünür bir yanım yok.

Onlar, sanki bu hayattan değiller,

Hiç solmamış gibi açan çiçekler, mükemmeller.

Sorunlarımın bir sona geleceğine…

Gerçekten inanmıştım geleceğime.

Kandırmıştım kendimi, rüzgarda süzülürken

Dayanamıyordum. Ama bir süre daha sustum.

İnanıyordumki değişirsem Güneş'imi

Daha mutlu açacağım.

Sanıyordumki değişirsem beni tutsak eden elleri,

Daha farklı biri olacağım.

Ama hayır hiçbir zaman unutmayacağım.

Beni bir kenara ittiğin günü asla

Ama asla unutmayacağım çünkü

Unutursam bir gün, aynı hataya düşer hayatım

Unutursam bir gün acılarımı

Yine yanar kalbim, yine acır,

Yine solar çiçeklerim, yine ağlarım.

Yine muhtaç olurum sana, yine susarım.

Yoruldu, yoruldu kalbim hem de çok,

Üzdü hepiniz, hiçbirinizde umur yok.

Geçmişe dönüp baktığımda hatırlayacağım tek şey

Affetmediğim yüzün hariç, hiçbir şey, hiçbir şey yok."

Açacak mıyım yani, gülüp geçecek miyim yine?

İstemesem de zorlayacak mısınız beni?

Alkışlayacak mıyım ellerimde dikenler olsa bile?

Her geleceğimde solacağım yani, kendi cehennemimde yaşayacağım öyleyse.”

Yaşadıklarımızdan sonra

Ne sensiz yapabilecek kadar

gücüm kaldı,

Ne de seninle.

Biz konuşmayı bırakınca

Biliyorum hiç umrunda olmadı bile.

Gözlerimde en sevdiğim ışığım gitti benim,

Ellerimden en güzel çiçeğimi kaybettim ben.

Sen ve her tanıdığım sen, çok benziyordu bana

aynıydık neredeyse, tek bir fark vardı aramızda.

Sen ve her tanıdığım sen, o kadar yakışırdı ki bana,

Bir kez kalbime bakmayı deneseydin görürdün aslında.

Hiç kimseye kendimi kaptırmam sanardım,

Üzmemiştim kendimi, hayır; geceleri kimseye atfetmemiştim,

Kaybettiğim günlere ağıt da yakmamıştım ama

Sen gelene kadar sürdü hepsi, bir anda değişti hayatım.

Lütfen sinirli gözlerle bakma bana

Senden iyi de değilim, senin kadar güçlü de.

Senin kadar umursamaz ya da

Senin kadar hissiz de.

Ben sadece gözlerimin önünde

Kaybettiğim anılara ağlıyorum.

Kızıyorum seni yıkık hissettirenlere

Çünkü her seferinde benden uzaklaşıyorsun.

Yazdıklarım bencilliğimden mi, aşkımdan mı

Bir fikrim yok ama

Kaderin yazdığı bu hayat çekilmez fazla,

Taşıyamayacağım kadar ağır, bırakamayacağım kadar tutsak bana.

Sorar mısın nasılım? Sensiz ne yapıyormuşum,

Bu zamandır gözlerin olmadan ne yapıyormuşum ben?

Merak eder misin beni? Önceliğin olur muyum yine?

Öldürür müsün beni? Altında kalır mıyım çiçeklerinin ?..

Herkese dağıttığın güzel çiçeklerin,

Güldüğünde etrafında açan güzel çiçeklerin.

Kimsenin benim kadar önemsemediği çiçeklerin yansın,

Sana yazarken hissettiğim duyguları umarım bir gün yaşarsın.

Biliyorum umrunda olmadım çünkü gözlerini okuyabilecek kadar

Çok sevmiştim seni.

Biliyorum önemsemedin çünkü kimsenin anlayamayacağı kadar

Çok anlamıştım seni.

uzanan dertlerim bir sona ersin,

kelebekler uyanana kadar

yere düşen karlar erisin.

Erisin ki papatyalarımı göreyim.

kitabımı alıp hayali yaşayayim,

gözlerimi kapatıp susayım,

Susayım ki konuşsun tomurcuklar.

Koşan çocukları duyup

çekeyim içimi.

Geçmişime dönüp

göreyim kaybettiklerimi.

Düşünürken derin, sileyim,

Rüzgara bahane ettiğim yaşları.

Konuşurken kuşlar, güleyim,

Güleyim ki sönmesin Güneş'in ateşi.

Peki ya nesi,

Nesi bu kadar güzel.

Hayatın nesi bu kadar iyi,

Ney ki bundan önemli.

Ne zaman yalnız güzel,

Kimle olmak daha güzel ki?

İşte ne zaman yalnız sana güzel,

o zaman anlamışsın hayatın nedenini.

Değerli benim için: açması çiçeklerin,

Uçuşması polenleri.

Bir tutunmadır benim için

Kayıp giden hayattır serin.

Bulutlar bana küsmüş, dağılmışlar

üzüldüm derinden.

yakar içime işleyen ışıklar,

Bu acı nedir ki derim.

Kaldırım taşlarından süzülür,

Bir umut Güneş'e aşık papatyalar.

Bir süre geçer mi papatyalar da büzüşür.

Daha uzun görmek için Güneş'i ancak.

Ne zaman baksam Güneş'e

Bir o kadar güzel, bir o kadar parlak.

O bunu bilmez, o yüzdendir

Bir o kadar hırçın, bir o kadar yalnız ancak.

Dergi Karma Mart Sayısının tamamına buradan ulaşın: dergikarma.com

Yalnızım, üzgün oturmuş seyrediyorum.

Ağladım, keşke biraz daha sürse hayat.

Biraz daha uzun sürse bu saniyeler.

Telefonumda bana hayatını anlatan bir çift göz

O kadar üzgün ki anlatamam, dinlerken yumru oturdu boğazıma.

O Konuşuyor, ben biraz daha sessizleşiyorum.

Her söylediği söz anlattığı hikaye, yalnız.

Gözlerinde kendimi gördüğüm kelimeler.

Sözlerinde kendimi gördüğüm hayat,

Ağlarken benzediğim boşluk; sen,

O kadar benziyoruz ki bir bilsen.

O da düşünmek istemiyor hiçbir şey.

Telefonunu kapatıyor ve herkesten uzaklaşıyor.

Yıpratıyor düşünceler, yıpratıyor yüksek ses.

Gitmiş herkes ondan. Uzaklaştırılmış insanların arasından.

Zorla. Birinin mutlu olduğunu görürken ağlamış.

Çünkü hep aynı sona ulaşmış; yalnız bir son.

Çünkü hep arası ayrılmış insanlarla; üzgün bir son.

İncinmiş.

Kalbi açık kalmış

Hayalleri yarım.

İstemediği bir sona ulaşmış.

Gözleri dolmuş, kesik kesik ağlamış.

Ellerinden gelmemiş bir şey

Atmış kendini nehire doğru.

Sürüklenmiş bedeni uzun bir süre suda.

Ne kadar rahatlamış bir bilsen.

Keşke bilsem, bir gün bileceğim.

Rahatlayacak kalbim.

Mutlu olacak

Ben.

Ah, keşke ileri atsa hayat.

Yemin ederim yalan söylemiyordum.

Ah, keşke bana bunu söylettirmese hayat.

Yemin ederim ben bu kişi olmak istemiyorum.

Nereyi arıyorum, bilmiyorum.

Yeni bir yere ihtiyacım olduğunu hissediyorum.

Kutup yıldızı neden bana ihanet etti şimdi anlıyorum.

Bırakmayacağımı zannettiğin için rahatsın bu kadar.

Söylemekten bıkmadığın sayısız yalanlar,

Işığımı söndürmeye çalıştın seni duygusuz canavar,

Yeni bir yıldız yolumu göstermeye başladığı zamanlar.

Cehennemde kaybolmayı,

Seninle beraber,

Cennette yaşamaya,

Yeğlerim.

Hayatımı cehenneme çeviren insanın,

Cennete gireceği hayatta

Cehenneme girmeyi,

Kendime zorunluluk bilirim.

Korkudan ağladığım günleri,

Beni pişmanlıktan ağlattığın günlere

Tercih ederim, sıcak buzları

Soğuk yalanlarına bile isteye.

Kara büyü seni bu hale getirdi.

Ettiğin yeminler bana yaptıklarının sebebi.

Cennet çiçeklerinin kokusu seni cezbetti

Bana ettiklerini kitabından sildirdin.

Çünkü sen solmuşsun, bitmişsin.

Çürümüş kalbin, ölmüşsün kimsesiz.

Çünkü sen yalancısın, bencilsin.

Beni görememişsin, öldürmüşsün habersiz.

Sona ulaştığım zaman anlayacağım belki,

Susacağım beyaz bir meleğin yanında.

Tüm hayatımı anlatacağım ona,

Gece boyu ağlayacağım kanatlarında.

Doğrusu: beni unutmadın,

Hep yanı başında seninleydim.

Beni arayıp bile sormadın.

İstemedin, gözükemedim kalbinde…

Üzgünüm, seviyorum nasıl olduğumun sorulmasını:

Anlayışla karşılıyorum karşılaştığım tüm dünyaları

Çünkü biliyorum tanımadığım birileri var içinde.

Ve yemin ederim buna hiç muhtaç bırakılmadım.

Bana kalana bakıyorum, ne var?

Bahçemden koparıp kuruttuğun beyaz kardelen,

Açıyor geceleri, giriyor rüyalarıma:

"Söyleyemediğin bir hüzün, dilinin ucunda."

"Gülemediğin anılarının darbeleri var,

Seni benden ayıran ne var?

Yalnızlığın ve sessizliğin son noktasında,

Seni bu kadar sürükleyen kim karanlıkta?"

Ve şimdi anılarımızı düşünmeden ittiğin kenarda,

Titriyorum. Korkuyorum beni birçok söz öldürebilir,

En ufak bir kelime incitebilir çünkü

Yalanların sonsuz yaralar açabilecek kadar siyah.

Biliyorum o kadar çabaladım,

Kendi sınırlarımı çoktan aştım,

Özür dilerim bu kadar geliyor kalbimden ama

Demezdin bunları beni tanısaydın.

Seni aynı şeylerden bahsetmem sıkıyor,

Üzücü hayatımı dinlememek için gözlerini kaçırıyorsun,

Özür dilerim ellerimden bu kadar geliyor ama

Bana bunları yapman bir çiçeği söndürüyor.

Uzak bir şehirde yine beraber,

Sonsuza kadar açsa Kardelen?

Beni incitmek istemediğine söz ver;

Kenara kaldırsam geçmişimi, affeder miydin?

Hakkım değil konuşmak, üzgünüm.

Sormak, istemek nedenlerini,

Sönmek, öldürmek bir çiçeği,

Yaktı, yıktı sözlerin bahçemi.

Çiçekler gözlerimden akıyor,

Neden engel olamıyorum?

Gökyüzü günden güne daha da değişiyor.

Penceremi kapatmamak üzere açıyorum.

Hatırlıyor musun bana verdiğin çiçeği?

Ve onunla çizdiğim portreni?

Ağlıyor musun bir yerlerde benim için?

Boyuyor mu fotoğrafımızı gözyaşların?

Yerden kaldırdım bugün portreni.

Üstüne düşen sayısız tozu sildim,

Seni aradı gözlerim bugün.

Ellerimle tuttum kelebeği senin için.

Haber getirmiş birinden bana.

"Tiyatronu yerle bir etmiş" dedi.

Maalesef uçup gitmesini izledim.

Sözleriyle oynatmış biri beni…

Penceremden içeri bir koku süzmesi giriyor,

Yanmış anılarımızı kokluyorum rüzgarla.

Masmavi gökyüzünde bir çiçek daha açıyor,

Bir kuşun tavanımı kemirmesiyle uyanıyorum.

Bu deliğin rüzgarı,

Penceremin rüzgarıyla,

Dans ediyor,

Kocaman bir kasırganın ortasında kalıyorum.

Uçuruyor beni yukarılara,

Uzaklaşıyorum pişmanlıklarımdan.

Gökyüzünden bakıyorum aşağıya,

Anlamı var mıymış bu kadar üzülmenin?

Bulutların ardındayım ve güneş yakmaya başladı,

Cildim yavaş yavaş yanmaya başladı.

Ellerimle korumaya çalışıyorum ama

Kontrol edemiyorum hatıralarımı.

Kasırgadan kurtulup aşağı düşüyorum.

Tüm sorunlarım açığa çıkmış,

Pişmanlıklarım vücuduma izler bırakmış,

Yalanlarını teker teker sayabiliyorum kalbimde.

Yaktın beni Güneş,

nefret ediyorum senden artık.

Bağımlı kaldım sana,

muhtaç ettin beni yalanlarına.

Gülüyorsun arkamdan,

duyabiliyorum sesini phoberd.

Korkuyorum geleceğimden,

sensizlik yok gibi geliyor bana.

Kasırgada portrene hiçbir şey olmamış,

Sapasağlam duruyor.

Anlıyorum tek sorun bende,

Gözlerim dayanamıyor.

Aynı kelebek zarifçe uçup omzuma konuyor.

"Seni yerle bir etmiş birisi." Diyor,

bu sefer biliyorum.

"Lütfen," diyor "hayat hala devam ediyor.".

Kelebek ikna ediyor beni,

Bırakacağım yazmayı.

Bir çiçek ile boyuyorum kanadını,

Çok güzel görünüyorsun yeşil ile.

Yalnız kalmak için yalvardığım sabahlara.

Kendime benzettiğim düşünceli insanlardan

Bir kere daha görmek istemediğim yaratıklara.

Bendeki sorunu bulmak için

Göremeyene kadar ağlayacağım günler yerine

Keşke mutluluktan ağlayacağım günlerim olsaydı.

Keşke sorunu masum birinde aramasaydım.

Ne kadar korkmam gerektiği öğretildi bana,

Benden.

Ne kadar kaçmam gerektiğinden.

Ne kadar korkunç düşündüğümden.

İyileştirmeye çalışırken etrafımı

Zorla söndürüler ışığımı.

Şimdi bakıyorum yazık olmuş hayallerime,

Bir ümit sakinleşmeye çalıştığım geleceğime.

Yapamadıklarım yapamayacaklarımla beraber.

Dönemediğim geçmişim, aynı geleceğimle beraber.

Biraz daha çekeceğim acıları ve sonsuz gözyaşını bilmeden

yaşadığım anılarım, keşke dönebilsem hepsine teker teker.

Kendimi en çok hissettiğim yazım…

Tahtalarla gizlenmiş dalların ince.

Özenle hazırladığım vazon çok şık,

Sana ayırdığım yer benden en güzel köşe.

Erkenden açıyor Güneş, bizim için.

Kırıklarımızdan açıyor çiçekler,

Şimdi ikimiz beraber görüyoruz hayatı,

Arkadaşlığı öğreniyoruz birbirimiz için.

Günler zamanları kovalıyor sen farklı bir çiçek oluyorsun,

Aylar yılları tamamlıyor güllerini açıyorsun.

Ellerimle hazırladığım vazo güzelliğine yetmiyor,

Olduğun yerden sıkılmaya başlıyorsun.

Başka bir bahçede açmış buluyorum çiçeklerini,

Gözlerime inanamıyorum adeta.

Bırakıp gittin mi beni burada?

Yetemedi mi Güneş'im sana?

Ben seni tutmak için başkalarının köklerini kestim,

Topraklarını daralttım, kendimden çaldım.

Sen büyüdükçe ben küçüldüm,

Bunu sevgi sandım...

Solgun bedenin kırık ve yıkık,

Böceklerle çevrili dalların ince.

Dikkatsizce atıldığın toprak çok kuru,

Sana ayrılan yer senden de kötü bir köşe.

Başkalarının ölmesini dilediği kişi benim.

Her zaman yanında olmaya söz verdiğin kişiyi uzaktan,

Benimle izlerken, kalbinde olan benim.

Gece rüyalarıma giriyor ki

Ben bir hayatı yok etmişim.

Umutları kıran, tanımasam yaklaşmayacağım

O kişi benmişim.

Bu benden gelen ihanet o kadar içtenki

affedemiyorum kendimi.

Geriye baktığımda istemiyorum birinin

benim yerimde olmak istediğini görmek.

Kalbimi bağlıyorum, evet mühürlüyorum.

Kapıyorum gözlerimi hayata.

İkna edemiyorum kendimi, bu anılar yaşanmayacak bir daha.

Korktuğum kişiye dönüşmüşüm ben, bakamıyorum aynaya.

Parmaklarım titriyor; iğrenç, yapış yapış ellerim

Verdiğin hediyeleri yakarak biraz daha ısıtıyorum.

Söylediğin yalanları hatırlattı bugün tırnaklarım.

Ellerim yanarken çürüdüğümü hissedebiliyorum.

Güneş'in varlığını hatırlatmadığın günlere inat

Büyüsüne kapıldım ışığın.

Bir kere iltifat etmeden duramadığın saçlarımı

Sonuna kadar kestim 'hayatım'.

Her yıl sadece birkaçını çıkıyorum,

Sonu görünmeyen bu yol, onlara sorsan ne güzel.

Ben her bir basamakta bir kere daha ölüyorum.

Anı kutumda korkmuş bir duygu karmaşası,

Günlüğümün izlerinde kaygılı gözyaşları,

Silik yazılar unutmam gereken anıları karalamış,

Geçmişimden gelen bu hediyeyi kucaklıyorum.

Dünya üç yüz altmış beş gün boyunca kovalamasa Güneş'in gelişini,

Unutmasam seninle yaşadığım rüyalarımın hiçbirini,

Bırakmasan bu soğuk Ocak ayında ellerimi,

Söz verse Dünya, daha iyi olacak bu sene hayat.

Kaybettiğimiz hatıraları bulunca ne olur bize?

Aklımda defalarca dönen karanlık sese?

Onlarca insanla ayrıldığım yolda neler öğrendiğim ve

Hayallerimin ulaştığı son bir döngüye?..

Geride kalan tüm basamaklara bakıyorum.

Tökezleyip derinlere düşüyorum.

Her basamakta olan farklı farklı yırtık sayfalar beni uyandırıyor,

Daha dün neler yaşadığımı görünce içim çekiliyor, ağlıyorum.

Satürn Güneş'in etrafını yirmi dokuz yılda bir turlar,

Her turun sonunda dağılırsınız, kırılır basamaklarınız derler.

O yüzden Satürn sizden alması gerekeni almadan önce

Size yirmi dokuz yıl daha ümit verir.

Satürn on bin beş yüz seksen beş gün boyunca kovalamasa Güneş'in gelişini...

Kalan her saniye hatırlatmasa bir sonun varlığını...

Güneş unutmasa parladığını, Ay'ın ona muhtaçlığını.

Bir de sen sor Dünya, bu karanlık döngünün sonunda ne olacak?

Bu karmaşa daha önce sona ermeliydi ama

Şimdi geleceğini biraz daha değiştirmek istemiyorum

Çünkü kendi ellerinle yazdığın gelecek, bunu istemezdi.

Gözlerindeki gözyaşını görebiliyorum

Anlıyorum kendini keşfetmeye çalışıyorsun.

Bunun bir parçası olmak istemiyorum,

Lütfen kendini tekrar tanıdığın zaman konuşalım.

Bir çıkmaza sürükleniyoruz ve ağlıyorsun.

Aklında beni unutmuşsun, yalnız yaşıyorsun.

Bana güvenmeyi bırak, bana yalanla bakıyorsun,

Şimdi ellerimi uzatıyorum yeni bir kapıya, orada sen yoksun.

Ben de isterdim en iyisi olayim,

Kimse geleceğini kendi yazmıyor, hatırlatayim,

"İnan senden çok korkuyorum zamandan" dedin,

Bazen gözlerimi gözyaşının aralamasına izin veriyorum, itiraf ettim.

Reddedemiyorum dediklerini

İnanıyorum yalanlarına.

Biliyorum oysa, amacın sensin.

Yine ve sadece kendini düşüneceksin.

Son kez soruyorum yanımda mısın?

Mutlu musun benden, bu karmaşadan?

Kurtarmak mı istersin kendini bu sonsuzluktan?

Kalacak mıyım aklında yine bıkmışken kendinden?

Yine soruyorum ama bu sefer son kez ,

seni tanıyorum...

Çünkü kendi ellerinle yazdığın gelecek

bunu istemezdi, biliyorum.

Unutacağımdır kendimi bu kadar acıyla.

Şimdi diğerlerinin olduğu yere sen de git ve

Başaramayacağım bir işe başlamadığımı anlayana kadar gelme.

Bazen zor yoldan gitmek daha kolay gelir insana,

Karşısındaki insanların yanıldığını görmek umut olur sana.

Şimdi hayallerin için koşmazsan bu yol her nefeste

Daha da uzuyacak yolun, pişman olacaksın her hayallerin estiğinde.

Bu yüzden ben şimdimi bir kenara bırakıp geleceğimi parlatıyorum.

Günden güne biraz daha bu yola alışıyorum.

Bakıyorum şimdi daha çok kişi var yanımda,

Eski ben bana el sallarken gözyaşlarıyla.

Yemin ederim inanmazdım bana başaracağımı söylesen.

Oturur ağlardım mutluluktan, sevinçten.

Eskiye tek bir cümle söyleme hakkım olsa, derdim:

Kendi elini asla bırakma, sonsuz değil derdin.