Plajda roman ablanın biri “Banu Alkan gibi kadınsın ver elini falına bakayım” dedi.

Uzaktan izleyen sevgilim geldi sordu ne istiyormuş diye.

Şuh bi kahkaha atıp cevap verdim:

— Afroditmişim bebeğyiiimmmm...

— Çok şükür Türkan Şoray gibisin dememiş yoksa bizim bütün seksler iptal olurdu, deyip sırıttı.

— Yok sevgilim falımda erkek arkadaşın göbekli kıllı falan Şahin K.ya benziyor, dedi.

Çok pis geyiğimizin dibini sıyırıp kahkahalarla gülerken arka fonda duymazdan geldiğimiz hemen yan şezlongtaki gurbetçi ailenin çocuğunun denizden gelen sesi onulmaz noktaya gelmişti.

Sanki çocuk taa Alamanyalardan bizim dikkatimizi çekmeye gelmişti.

— Mamaaa kukmaa. Dalıyom.

— Babağğğ, babağğğ pomes yicem, diye denizden patates kızartması siparişi geçiyordu.

Sonra babasının omuzundan bodoslama denize atlıyordu.

Milletin kumdan kalelerini yıkıp küçük çaplı bi gel git oluşturuyordu.

Sipariş ettikleri patates gelince üçer beşer kimseye bırakmadan yiyor, ketcapları agzına sıkıyordu.

Ketcap mayonez ve yağ karışımı parmaklarını güya temizlemek için bütün kumları savura savura denize koşup yıkayıp aynı hızla geri dönüp ice tea şeftalisini içiyordu.

Tam bir yaz magandasıydı adeta.

Magandalığa sürüklenen çocuk..

Kafasından geçirdikleri üzerinde çizgi film figürleri olan havlu pelerini giymiş tombul ayaklarını kuma gömmüş, elinde bu sefer sandviç dondurmasını yerken bize dik dik bakmaya başladı.

— Was, dedi aniden.

— Was, was, dedim gergin gergin. ‘Ne demek ne?’ istercesine.

Almanyada yaşayan annanem izine geldiğinde öğrendiğim almancamla.

— Ne bakıyonus zabah beri, dedi.

— Yavrucum burası Akdeniz. Dağlar denize paralel uzanır da sen niye bu kadar diksin ha?

— Eee ayı gibi bakıyonus hep. Sen de Afrodite benzemiyon apla. Nayn, dedi.

— Sen nerden biliyosun Afroditi len keraneci, dedi erkek arkadaşım.

O sırada harala gürele dondurmasını kemirirken cevap verdi:

— Türk filmi seviyom. Ablamla hep izliyos, Kölünde dedi.

— Yokmu lan Köln’ de susam sokagı falan dumkopf git onu izle dedim.

— o sırada annesi yaklaşınca daha kibarlaşıp —

— izleviyer küçük yaramaz ya ne de tatlı. Yunus gibi yüzüyo hey maşallah.Sohbet ediyorduk bizde ehe ehe diye sahtekarca güldüm.

Annesi teşekkürler danke schönler sizi rahatsız etti kusura bakmayınlar eşliğinde elinden tutup şezlongun bize uzak tarafına götürdü.

Tehditkar bakışlarını kafasına diktiği pet şişe suyunun üzerinden sürdürmeye devam etti o ayrı.

Velhasılı kıyılar çok da halkın hakkı değildir sanki ya..

Haa haa haa (banu alkan kahkahası)

Köyüm yok diyen arkadaşlarımı her zaman çok şanslı bulmuşumdur.

Okul yıllarında hiç köyü olmayan bir insanın varlığı aklıma bir türlü yatmazdı; öyle ki hiç bulgur veya peynir yemediklerini sanırdım. Çünkü bizde bu işler hep köyden gelen erzakla dönerdi.

-Nasıl yani, köyüm yok.
-Nasıl yani, bulguru bakkaldan alıyorsunuz?
-Nasıl yani, nenen apartmanda oturuyor?
-Nasıl ya, nasıl bir insanın köyü olmaz?

Son birkaç gündür annemin halasının—bizim deyimimizle vefatı, köylülerimizin deyimiyle “mefatı”—sebebiyle köye gitmek zorunda kaldık. Eskiden kırk gün açık kalan taziye evlerinin milenyumla on güne, yapay zekâ çağıyla da üç güne düşen güncellemesine şükrederek, acımızı paylaşmaya gelen köylülerimize kapılarımızı açtık ve canla başla bir catering hizmetine giriştik.

Hayatında hiç köy görmemiş bir arkadaşım da hem bana destek olmak hem de şu meşhur köy hayatını—beni irrite eden tabirle—”deneyimlemek” için peşime takıldı. Eskiden derneğin tuttuğu cenaze otobüsleri, sırf memleket havası almak isteyenler yüzünden vefat edenlerin gerçek yakınlarına yer kalmadığı gerekçesiyle kaldırıldığı için biz de atlayıp uçağa gittik.

Defin işlemleri biter bitmez taziyeleri kabul edeceğimiz köy evine geçtik. Arkadaşıma dönüp, “Şimdi kadınlar bir odaya toplanıp ağıt yakmaya başlar,” dedim. Şaşkınlıkla, “Nasıl yani, ağlamaları için adam mı tuttunuz?” diye sordu. “Yok be kızım, bizimkiler tamamen organik,” dedim. “Ama önce annelerini kaybetme acısına kısa bir ara verip çocuklarının kestiği üç koyunla yapılan pilavı yiyecekler. Lokma yemeği denir bizde.”

Yemekler yendi, ardından çay servisine geçildi. Karton bardak beğenmeyip cam bardak, onu da beğenmeyip kulplu cam bardak isteyenleri; açık çayı koyusuyla, koyuyu açığıyla değiştirenleri hiç kırmadık. Sonuçta bu insanlar halamın acısını hepimizden derin hissediyordu; haliyle elde kalan hasattan ve artan benzin fiyatlarından zaten dertli olan köylümüzü daha fazla travmatize etmek istemedik. Çayları soğutmadık, lokmaları saydık, pidesi eksik olanın pidesini ağzına soktuk.

“Hadi Satı Teyze, halamın arkasından bir ağıt yak,” dedik.
“Daha pidem bitmedi, dur gurban olduğum,” dedi.

“Zöhre Bibi, gençliğinizden birkaç güzel anı anlatsana,” dedik.
“Lokmanızın yağı az olmuş ölem, az olmuştu; herkese yetti mi?” dedi.

“Vahap Dayı, rahmetlinin ruhuna bir dua okuyuver,” dedik.
“Halanızın da kalabalığı az mıydı ne sanki, gadasını aldıklarım,” dedi.

Çay servisi yaparken “Hep pide dağıtıyorlar ölü evinde, halbusi batlıcan tava yapsalar ya?” dediklerini duyuyorduk.
Diğeri ayranını çalkalarken gülerek, ‘Ben vasiyet ettim, öldüğümde tandır dağıtacaklar,’ diyordu.

Orada artık dayanamadım.

“Senin gelinin, afedersin, nah dağıtır Nimet Abla o tandırı. Hadi dağıttı diyelim, tandırın yanına illaki mor soğan isteyip zumzuguyla masada kırmayanın amk ben,” dedim.

Şehirde yaşamanın getirdiği tahammülsüzlük köyde erken tecelli etmişti. O yüzden annemler erken terhis kâğıdımı imzalayıp, yani dönüş biletimi alıp, gerisin geri yolladılar arkadaşımı ve beni.

Arkadaşım köy hayatını tecrübe ettiği için, ben ise kışlık bulgurumu, yerli salamura peynirimi, kuru kayısılarımı tedarik edebildiğim için halamın vefatına adeta sevinerek şehrimize, kibrit kutusu evlerimize döndük.

Niobe... 14 cocugu Tanrılar tarafından öldürülünce acıdan taş kesilen Niobe...

Acılarımızı yarıştırmak istemem ama ben de 14 cocuğa değer bir acı yüzünden taş kesilmeme şu kadarcık kaldı, Niobe...

Yeşil pasaportum olmasına rağmen mutluluk diyarına vizem çıkmamış gibi bi günde, tekelden alıp açtırdığım birayı hızlı hızlı içip “Bir de evin yakınındaki köşede bir bira içeyim, eve öyle gideyim.” diye oturduğum pubda sandalyeden düştüm.

Barın arkasındaki barmen eğilip bakmakla yetinirken garson koştu geldi. Dirseğimden tutup kaldırırken hâlâ “Düştüm mü lan ben?”in şokuyla bir ona, bir kaldırmaya çalıştığı koluma bakıyordum.

İlk cümlem: “Öncelikle sarhoş değilim.” oldu.

Bilenler bilir, “Ben sarhoş değilim.” kadar başka bir sarhoş olma cümlesi yoktur ama sizin sandalyenizin amk beyefendi.

“Yok hanımefendi, estağfuru müessemizde ‘müşteriler kategorize edilmez ilkesi’ esastır.” deyip barmenle birbirlerine bakıp sırıttılar.

Şu hayatta iki farklı bıyıkaltı gülümsemenin ortak öznesi olmak kadar beni sinirlendiren başka bir şey yoktur.

“Sonra da neden Türklerde iş çıkışı Pub kültürü yok, Allah Allah.” diye kendi kendime ama onların da duyacağı şekilde söylendim.

“Saat daha öğlen 2.” bayan dedi.

Kategorize etmediğini söylüyordu ama “bayan değil kadın” dememi bekliyordu. Ona o fırsatı vermedim.

“Evden çalışıyor olamam mı?”

“O zaman ev çıkışı olurdu.” dedi.

Acılar alkolle birleşince bende şive yapardı ama bugün zekâda gerilik yapmıştı.

“Bu gibi durumlarda barmenle bilgece bi sohbet etmem gerekiyordu. Filmlerde böyle öğrendik biz. Nereye düştüm lan ben.”

Sonra barmen atladı.

“Burası daha açılmadı zaten.”

“Ne diye barmenlik yapıyorsun o zaman?..”

“Malzemeleri yerleştiriyorum abla, ben tedarikçiyim.”

“Ya bu garson? Ne diye koştu geldi peki?”

“Hanımefendi, ben karşıdaki apartmanın altındaki kıraathaneden çay getirdim burdaki abilere, sen de düşünce...” dedi.

Barmen devam etti:

“Abla sen cok TRT2 sinema kuşağı izlemişsin. Flash TV çekmiyo mu sizin televizyonda? 800. kanala dogru bak. Gerçek hayat orda ablam.”

Garson yere düştüğümde kaldırdığı kolumu tuttu yeniden.

“Gel ablacım, karşıya geçelim. Bi demli çayımızı iç, ülke gündemi, ekonomi, dış güçler, komşu dedikodusu derken kafayı toplarsın.” dedi.

Çaresiz ürkek bakışlarıma minnet duygumu da ekleyerek pubdan çıktık.

“Batak da atarmıyız lan?”

Normal bir insan olduğumu ispatlayacağım diye anormalleşiyordum.

Hayır efendim; ben küçükken annem pazarda soteye yatıp kaybolmuş numarası yaparak gizlendiği yerden beni izlediği için kaybetme korkum yok. Sen bir var, bir yok gibi davrandığın için böyleyim.

Hayır efendim; babam küçükken defterimi silerken yırttığımda kızdığı için değil düzenli olmaya takmam. Siz sadece göt kadar kaldırımda üç kişi yürümeye çalışıp karşı yönden gelene geçecek yer vermediğiniz için böyleyim.

Hayır efendim; küçükken mahallenin çocuklarıyla tek kale maç yaptığım için abimden dayak yediğimden dolayı değil futbol sevmemem. Eğlenceli olması gereken bir sporun bu kadar şiddet ve fanatizm içermesini sevmediğim için böyleyim.

Hayır efendim; tuvalet terbiyesi alırken altıma sıçtığımda ayıplanmadım. Duş alıp deodorant kullanmadan topluma salındığınızda koktuğunuz için boka bakar gibi bakıyorum size.

Hayır efendim; çocukken semtin delisi arkamdan beni kovaladığı için değil yolda tedirgin yürümem. Sen motoru kaldırımda sürüp üstelik sana yol açmam için bana korna çaldığın için böyleyim.

Velhasılıkelam; götünüzden uydurduğunuz travmalarınızdan dolayı karşınızdaki insana kötü davranmaya hakkınız yok. Sadece gerçek nezaketsizlikler cezalandırılmalıdır.

Zihnimin hapishanesinden birkaç mahkûm saldım. Yeni nesil terapistlere göre geçmişimden bazı insanları affettim.

Affetmeyip de ne yapacaktım ki sanki? Hepsi yük... Hepsi fazlalık... Yeterince kilom yokmuş gibi...

Fabrika ayarlarıma dönmüş gibi zihnimde birden bir anı belirdi.

Kırmızı L koltuğumuzun ortasına oturmuş, bir film açmıştı. Ben de kucağına yatmış, bacaklarımı L kısmına uzatmıştım. Bir ayağımı koltuğun dışına sarkıtmış, sallıyordum.

Sonra birden yönümü televizyondan ona döndüm. Burnum göbeğinin yumuşak dehlizlerine battı çıktı. Kafamı kaldırıp yüzüne baktım. Ekrana bakıyordu...

Gözlerinin ardında, kafasının içinde, derinlerde, hızla arabaların aktığı bir otoban vardı ve ben karşıdan karşıya geçemiyordum.

“Ne düşünüyorsun aşkım?” diye sordum.

“Gay olsaydım acaba Tom Hardy’ye mi verirdim yoksa Brad Pitt’e mi?” dedi gözü hâlâ ekranda, dalgın dalgın...

“E, ben ne olacaktım acaba o zaman?”

“Sen de ‘Acaba gay olmasaydım hangisini seçerdim?’deki aday kadın olacaktın.”

“Ya aşkitom ya, nasıl da güzel iltifat edermiş...” deyip yanağına uzanıp bir makas aldım. “Peki rakibim kim?”

O dalgın bakışın ardında birden “Nimet,” dedi. Ve sonra uykudan uyanmış gibi doğruldu. “Yani Nimet işte, şey var ya hani, şu dizide oynayan...”

“Lan ne dizisi? Nimet adında bir ünlü yok. Kim lan bu Nimet?”

Yalvar yakar hiçbir yere varmayan 1 saat 40 dakikalık tartışmanın sonrasında, Nimet’in gittiği İspanyolca kursunda yeni başlayan muhasebeci olduğunu itiraf etti.

Bir süre aman ağzımızın tadı bozulmasın diye bu konuyu açmadım. Kendi kendime kafamın içinde konuşmaya devam ettim. Ve biliyordum ki kafanda kiminle konuşuyorsan ona aitsindir. Oğuz Atay’dan öğrendiğim, “Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar ya da hiçbir şey çıkmaz,” düsturuyla, zaten bir yere gitmeyecek bu ilişkiyi daha fazla takıntı yapmadan bitirdim.

Evren ile ortak bir noktam var: İkimiz de boşluk sevmiyoruz. Şimdi affedilmeyen yeni birilerini mi bulmalı, yoksa evrene uyup genişlemek yerine derinlerde kalan birini mi yüzeye çıkarmalı?

Mutsuzluğun başkentindeyim... Odamda...

Altılı biramı piknik buzluğuna koyup yanıma aldım. Mutfağa gitmeye dahi takatim yok. Biranın birini açıp L koltuğun uzun tarafına çöktüm. Çökerken biranın henüz höpürdetemediğim köpüğünü üzerime döktüm. Köpüren kısmı içip ağzımı elimin tersiyle sildim. Silerken elim, yanağımda birikmiş ıslaklığa değdi. Ağlıyordum ya az önce, unutmuşum. Ya da ağlamak o kadar olağandı ki herhalde “Dur lan, önce şundan soğuk bir yudum alayım, devam ederim,” demiştim.

Kumandaya uzandım. Müzik açmalıydım. Daha önce ağlarken araya giren “Kastamonu balı, 3 al 2 öde” reklamlarından efkar gecelerim bölündüğü için premium üye olduğum uygulamayı açtım.

Tam tombul göbeğimin üstünde tombul biramı sabitlemişken kapı küt diye açıldı. Şişe sarsıldı ama düşmedi; tıpkı benim gibi.

Uzun, çiçekli ev elbisesi içinde iri yarı ama omuzları yaşlılıktan çökmüş anneannem kapıda belirdi.

“Hayırdır anneanne, odaları mı karıştırdın?” dedim.

“Yok goca gız. Fıtı fıtı elin kalabalık girince merak ettim,” dedi. Göbeğimdeki birama bakıp, “Tuzlu fıstık da aldın mı?” diye devam etti.

“Yok anneanne, bugün keyiften değil dertten içiyorum; izin verirsen efkarlanmam lazım.”

Hiç teklifsiz mini dolaba uzandı. Karşımdaki yatağın kenarına oturup bir fırt açtı, bir tanesini su içer gibi kana kana içti ve şaşkın bakışlarımın ortasında bana döndü:

“Boş ver be çiroz tıfılı... Tıraş olduğunda soyulmuş hıyara benziyordu desem yazık, Allah var efendi çocuk, patlıcana benziyor desem patlıcana yazık... Anlarsın ya...” Bir yudum daha aldı. “Baktım, ayakları ufacıktı,” dedi gülerek.

“Aaaa anneanne ama yaaa! Ne kadar ayıp ya... Gerçekten öyle mi dersin ya?” diyerek doğruldum.

“Seni meraklı sıpa seni... Ver bir de sigara tellendireyim,” dedi.

O da hemen uzanma mesafemde olan paketi kalkıp verdim. Bir tanesini elbisesinin cebine, bir tanesini dudaklarına götürdü. Sigarasını yakıp gerisin geri koltuğun ucuna oturdum.

Sigara dumanını tavana doğru üflerken, “Aman, annen duymasın odada sigara içtiğimizi,” dedi. “Zaten içki sende, alkol sende, ne yapsın o oğlan seni? Para dayanmaz sana.”

“Zaten biz neden öyle böyle değil de giyotine gitmelik zengin değiliz ki?”

“Giyotin nere kız, bizim yazlığın oralar mı?”

“Yok anneanne, yani böyle halkı kendimize düşman etmeli zengin olmak.”

“Aman yok, ben daha geçen pazarda ‘Ekonomi çok iyi, bak nasıl herkesin eli kolu dolu’ diye takılayım dedim; hamalından pazarcılar odası başkanına kadar zor kurtardım canımı.”

“Bu konjonktürde zaten söyleyebileceğimiz şiirlerimiz bile ‘Köylüleri Neden Öldürmeliyiz’den ötesine geçemez. Karl Marx’ın da dediği gibi: ‘Orta sınıfta henüz çözemediğim bir y...raklık var.’”

“Sen yine göt göt konuşmaya başladın. Ben gidiyorum, annenle fasulyeyi ayıklayacağız akşam yemeğine. Hadi gel yardım et, olmayan kafanı dağıtırsın.”

İkimiz de elimizdeki şişelerden içebileceğimiz kadar içip bir kenara bıraktık ve balkona geçtik.

Ağaçların gölgesinin düştüğü balkonda, duvara asılı radyoda çalan şarkı eşliğinde, muşamba kaplı masa üzerinde taze fasulye ayıklamanın efkar dağıtma üzerinde olumlu bir etkisi vardı. Yüzde yüz bilimsel gerçek...

Sevgili Pinariçka Eşim yaptığım zeytinyağlı fasulyeyi beğenmedi.Kendisinin zeytinyağlı gurmesi olduğunu söyleyip "İçine neden şeker koymadın?" dedi. Nereden anladı? 

-Öncelikle çünkü eşşeğin s.kinden dolayı koymadım diye cevap verip diğer sefere şeker koymayı ve domatesi pembe seçmeyi unutma evladım.

Sevgili Pinariçka, sevgilim sorduğum her soruya "Bana hesap mı soruyorsun?" diyor. Normal bir sohbet yürütemiyoruz. Ne yapmalıyım? 

- "Eşşeğin s.kine hesap soruyorum, sadece merak ve muhabbet açmak için," deyip daha az soru sorup daha fazla dinlemeye geç. Baktın sıkılıyorsun, "S.kerler," deyip çek kapıyı çık. Mutlaka gizlediği bir şeyi vardır denyonun.

Sevgili Pinariçka, patronum her sabah kahvesini o daha gelmeden benim yapıp odasına yine benim götürmemi istiyor. Yurt dışı bağlantılı bir şirkette Executive Manager olarak bu durum beni geriyor, zoruma gidiyor abla. Ne yapmalıyım? 

- "Eşşeğin s.kini iç, sen kimsin?" iç sesiyle her sabah kahvesini ofis boya hazırlatıp götür, hal hatır sor. Small talk her zaman kazandırır yavrucuğum, gocunma.

Sevgili Pinariçka, date çıktığım çocuk "Sen sıkıntılısın, sarıyorsun; neden uzun zamandır sevgilin yok belli," diyerek beni sürekli manipüle etmeye çalıştı. Ne yapayım, görüşmeyi keseyim mi, bir süre daha idare edeyim mi? 

-Eşşeğin s.kinden dolayı sıkıntılarım var," deyip görüşmeyi kes. Unutma, birine tahammülü yüksek davranman ile karşındakinin dallamalık derecesinin artması arasında doğrusal bir orantı vardır. Yüzde yüz bilimsel bir gerçekliktir bu, unutma.

Sevgili Pinariçka, alışveriş batağına düştüm. Sanırım bu bende bir çeşit bağımlılık oldu. Kredi kartlarım pos çek pos çek yapa yapa taklacı güvercine döndü. Ne yapmalıyım, kurtar beni canım ablam. 

- "Bu fiyatlar ne, eşşeğin s.ki gibi!" diyerek her beğendiğini al. Sonra elinde bir süre gezdir, eve gel, dolabına as. Bir aylık iade süren bitmeden ve asla giymeden git iade et. Kasada iade sebebini sorduklarında "Eşşeğin s.kinden dolayı," dememeye gayret et tatlım. Seninki sadece satın alma bağımlılığı.

To be contiuned..

Hâlâ;

Maskeli birini gördüğünüzde aklınıza ilk olarak Zorro gelir.

Çene gamzesi denince aklınıza Turgut Özal, güvercin denince ise Bülent Ecevit gelir.

İri yarı birini “Minik Kuş”, saçı sakalı birbirine karışmış birini ise “Kırpık” diye zorbalarsınız.

Çevrenizden biri “Güne puanım on üzerinden dokuz,” dediğinde içinizden otomatik olarak “Sana puanım dokuz kanka, yeah meyn!” diye tamamlarsınız.

Evine yeni taşınan bir arkadaşınıza hediye olarak “Borcam” götürürsünüz. Ki bu borcam da size bi başkasından gelmiştir.

GırGır sizin için sadece bir mizah dergisi değildir; yere diz çökmek suretiyle tek elinizle tutup ileri geri hareket ettirerek halıyı süpürdüğünüz bir alettir. Bir nevi, dönemin manuel robot süpürgesiydiniz.

Bu çıkarım, çocukken aslında başka bir manuel araç olduğunuzu da hatırlatır: Televizyonu açıp kapatan, zaten var olan iki üç kanal arasında git-gel yapan o fedakar “manuel uzaktan kumanda” sizdiniz.

Fiziğin aerodinamik yasası sizin için yalnızca Erdal’ın Olmaz ki Böyle Yar şarkısının nakaratını ifade eder: “Aerodinamik yar yar… Aerodinamik yar yar...”

“Mark” kelimesi sizin için sadece yabancı bir erkek ismi değil, Euro öncesi kullanılan Alman para birimidir.

Kötülük yapan birine “Deccal amk” demek yerine “Ceyyar kılıklı” der; kimin eli kimin cebinde belli olmayan karmaşık durumlar içinse “Ortalık Dallas’a döndü!” ifadesini kullanırsınız.

Romantik ilişkilerinizde strateji kasmaz buna ihtiyaç duymazssınız. Sevgiliniz kızdığında ya da trip attığında bunun geçici bir ilişki stratejisi olmadığını, aslında bir duruş sergilediğini bilirsiniz. Aynı şekilde, siz de stratejilerinizi satranç tahtanıza saklarsınız.

Kullanmadığınız eski kıyafetleri toplarken gözünüz ve kulağınız sokakta “Eskiciii! Sepet var, sele var!” diye bağıran o sesi arar; o giysileri mandal, leğen ya da banyo taburesi karşılığında takas edeceğinizi düşünürsünüz.

Yararlanılan Kaynaklar

Zorro dizisi

Türk Siyasi Tarihi

Susam Sokağı

Rapçi Fuat

90’lar şarkıcısı Erdal

Alman ekonomisi (Euro öncesi dönem)

Dallas dizisi

İlişkilerde duygusal olgunluk

Takas ekonomisinde layloncuların yeri

Denizde yüzdüm diye balık oluyorum sanıyordum, olmuyormuşum. İngilizce biliyorum sanıyordum, o da sadece dertlerini dinleyecek kadarmış. Konuşamıyormuşum.

Meğer her şey yalanmış, tek bir gerçek varmış: Tarotmuş.

Kartlara fısıldayan kadın bir bana, bir kartlara baktı. Öngörülerini astrolojik tabanlı attığı —pardon, desteklediği— için kendisine asla “falcı” denmesini istemiyordu.

— İş yerinde büyük bir huzursuzluk çıkacak, kovulabilirsin; çünkü Satürn önümüzdeki günlerde Oğlak burcuna transit yapıyor, bak kartlarda da ters Tılsım Altılısı var , dedi.

Allah allah... 657 sayılı yasaya tabi memurum ben, nereye kovuyorlar durduk yere beni abla,henüz öglen araları cool lime içecegime rom kattığımı kimse çakozlamadı diyemedim. Çünkü çok bilimsel konuşuyormuş gibi geldi.

Kafam karıştı. Ani bir iç huzursuzluk ve “Arkamda neler dönüyor?” hissi ile kusacak gibi oldum. Kafamda yeniden KPSS’ye hazırlanma, “Ev kirasını o sırada nasıl öderim?” soruları dönüyordu.

— Alla alla, peki evlilik, ilişki durumum ne olacak? dedim.

— Aşkım sen aşkta da kaybediyorsun... Boşanıyorsun... Evliydin, değil mi sen?

— Yok abla. Uzatmalı bir minnoşum, ay sevgilim var işte.

— Ha, o zaman ayrılıyorsun; 3-4 hafta diyeyim ben sana. Gökyüzü hayatım... Asla yanılmaz.

Annem, ablam, kankam Sibel; sevgilimin huysuz olduğunu, benimle evlenme niyeti olmadığını söylemişlerdi ama şimdi tarotçu söyleyince bunun gerçekten böyle olduğu kesinlik kazanmıştı.

Çıkar çıkmaz arayıp ayrılma konuşması yapmayı kafamdan geçiriyordum. Yine de bir son kez teyit etmek istedim. Kurulu düzeni hemen bozmayayım dedim. Madem iş yerinde de düzenim bozuluyordu... İkisi birden zor gelirdi.

— Peki ablacım, Nuri Ceylan ile Zeki Demirkubuz barışacak mı?

— Bakalım aşkım. Off anam anam... Amcaların mı kız bu yiğidolar? Mars-Venüs kavuşumu var. Bunların arasından su sızmıyor, hiçbir lavuk giremez aralarına, dedi.

Hah, tamam. İkisi barışıp “Hababam Sınıfı Yeniden” filmini çekecekler, Damat Ferit’i de Tarkan oynayacak dese inanırdım halbuki.

Ama bu olmadı falcı bacı! Baktığın fallar götsel destekli çıktı..

Yine de ücreti, göksel destekli, yani katmerli ödeyip dışarı adımımı atar atmaz telefona sarıldım.

— Sevgilim suyu ısıt, eve geliyorum. Ayağını tuzlu sıcak suyla ovayım bir...

Sonraki hayatımda güneş olmak istiyorum. Bu yaşamımda öğrendik bir şeyler işte ya... Olabildiğince parla, yazın şiddetlen, insanların yüzünde çil yap; arada manyetik dalgalar yolla, elektroniklerini boz, canlarını sık. Seni göremediklerinde mutsuz, gördüklerinde ise mutlu olsunlar. Bu kadar basit.

Bu yüzden terk edildim. Bunu söylediğim için şirke düşmüşüm... “Bu ne sığır bakış açısı!” diyemediğim için, “Birtanem, bu ne sığ bakış açısı?” dedim. “Saygı duy, bu benim inancım sayın a... koduğum!” diyemediğim için, “Sevgilim, hoşgörün nerede?” dedim.

Zaten aşamadığım ama belki bir gayretle “hoop” diye aşabilirim dediğim duvarları vardı, kabul; ama şimdi o duvarlara dikenli teller çekmişti.

“Nuh’un gemisinde kara bulunsun diye salınan kuşlar bile döndü, sen de dön.” dedim. Dönmedi.

“Yusuf kuyudayken onu da geldi develeriyle birileri kurtardı; bak, sen beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın, dön.” dedim. Yok.

“İsa çarmıhtayken insanlar önünde diz çöküp ‘Mea Culpa’ dediler.” Ben de bir sürü mesaj attım; “Benim hatam, dön artık.” dedim. I-ıh.

Sadece bu da değil.

İşte, bu dünyada yaşıyorum cehennemi. “Bak, ayrıldık diye göğsümün ortasında içim yanıyor, anılar zebani gibi başımda bekliyor; bir çeşit cehennemdeyim işte insafsız, dön!” dedim.

Verdiği kararı katmerlemişim, güya “doğru yol”daymış.

Tak etti canıma. Sonunda laiklik yine kazandı ve duygularım ile mantığımı birbirinden ayırdım.

Canım, sen sırf şu hayatta sorumluluk almamak için kader ve kazaya inanan bir insansın; ne doğrusu, ne yolu? “Doğru Yol”, geride kalmış bir siyasi parti sadece... “Kürsü çöküyor!” diye bağırmışsın sen ama ben onu slogan sanmışım, alkış tutmuşum gibi bir ilişki olmuş sadece... Darbeye alkış tutmuşum bir yerde.

Bu kadar çaya banılmış gibi “pötibörleşmeye” gerek yok. “Yeter eğilip büküldüğüm.” deyip kendi köşeme çekildim.

Günah-sevap çatışmalarında ona, öz saygı-değer çatışmalarım için de kendime başarılar diliyorum.

Geçen beraber başlayıp bitiremediğimiz dizide dediği gibi: “Ben fırtınalı denizdeki bir geminin içindeyim, sense güvenilir limanda.”

Artık..

.

Annen ile aramdaki farklar: Annen, sen yatağından farklı bir yerde uyuduğunda “Oğlum kalk, yerine yat,” der. Ben ise bana geldiğinde “Ne olur gitme aşkım, bu gece burada uyu,” derim.

Alt kat komşun ile aramdaki farklar: Komşun, sen topuklarını sertçe yere vura vura yürüdüğünde hemen şikayet eder; “Lütfen bebek uyuyor, biraz sessiz olun,” der. Ben ise koridordan bana doğru elinde içkilerle geldiğinde “Yürü be koçum, endamın yeter!” derim.

Seni doğuran hemşire ile aramdaki farklar: Ebe, ailene popona vurarak “Tebrik ederim, bir oğlunuz oldu,” der. Ben ise yanağından bir makas alırım; “Hangi ana doğurdu lan seni, bu ne yakışıklılık!” derim.

Dünya ile aramdaki farklar: Dünya kendi ekseni etrafında döner; ben ise senin etrafında.

En sevdiğin film ile aramdaki farklar: Inception’da Leonardo DiCaprio rüya içinde rüya görür; ben ise baktığım her yerde seni.

Spor hocan ile aramdaki farklar: PT, “Lütfen spor sonrası yediklerimize ve içtiklerimize de dikkat edelim,” der. Ben ise sana akşam yemeğinde kendi ellerimle analı kızlı yapar, en sevdiğin cheesecake’i almak için 6 kilometre yol yaparım.

Corona ile aramdaki farklar: Pandemi seni eve tıkar. Ben ise ayak basmadığımız yer, ülke; görmediğin heykel, çeşme, müze kalmasın diye günde 22.000 adım attırırım.

İş yeri servisin ile aramdaki farklar: Servis şoförü geç geldiğinde seni beklemez, gider. Ben ise geç geldiğinde sabırla/zevkle senin gelmeni beklerim. (anlamı opsiyonel)

En sevdiğin şair ile aramdaki farklar: Turgut Uyar, “Bırak beni, göğe bakalım,” der. Ben ise “Bebeğim bırak şu FB maçını, kombinim nasıl olmuş, bir bana bak,” derim.

Tuttuğun futbol takımı ile aramdaki farklar: Fenerbahçe şampiyonluk için seni yıllardır bekletir. Ben ise sana her seferinde şampiyonluk yaşatırım (bazen birden fazla..lol).

Japon balıkları gibi ağzını eğip büküyordu ama ben bir şey duyamıyordum. Onun mercekli fanusu, benim masabaşı işim arasında; boyutların, frekansların ötesinde, dalga boyu ile ölçülemeyecek mesafeler vardı sanki. Bir an Interstellar filmine döndü kafamın içi.

İşaret parmağıyla kulağını işaret etmeye başladı bu sefer. Ay, deli mi ne? Önümdeki pembe kartonlu dosya yığını bile kazulet gibi gövdesini kapatamadı. “Kalk git be adam, ne dikiliyorsun?” diye Seda Sayan gibi konuşuyordu gözlerim o sırada, eminim.

Bir ara “Hanımefendi, vergilerimizle buradasınız.” cümlesini duydum. Sanki hipnozdaydım ve uyandırma cümlesini duymuş gibi irkildim. Hemen kulağımda var olduğunu unuttuğum kulaklığımı çıkardım. Hande Yener’in kaldığı yerden kazulet konuşmaya devam ediyordu. Konuş kazulet, şimdi ikimiz de dünyalıyız.

“Hanımefendiiii... Alooo...” diye bağırmaya devam ediyordu.

“Tamam, uyandım aman ay; duyuyorum sizi, bağırmayın artık canım.” diye bir atarlandım.

“Vergilerimizle buradasınız.”

“Onu duyduk... Hatta bugün üç ayrı arkadaş, beş ayrı kişiden duyduk da siz niye buradasınız?” dedim.

“Evrakları içeri verdik, hâlâ bir cevap gelmedi. Memurlar yaşıyor mu bir gelip bakayım dedim.” dedi üstten üstten.

“Valla devlet dairesi mi, cinayet mahalli mi burası belli değil... Öldürüp dönüp dönüp geri geliyorsunuz.”

“Geçen başka bir devlet dairesine gittim; oradaki yaşlıca bir memur, ‘Bumerang gibi dönüp geliyorsun.’ dedi yeğenim, ‘Bravo, gençlik bir başka’.”

Ses tonum normal bir insan desibeline indi ve “Sağ ol dayı, okumuş insanın hali başka oluyor tabi. Okuyoruz biz de işte; evrak sormaya gelen vatandaştan fırsat bulunca... Tolsyoveski okuyordum tam sen gelmeden önce inanır mısın, dosyaları siper edip.”dedim.

“Siper edip derken, Savaş ve Barış mı okuyorsun yeğenim?” dedi o da artık sakin.

“Yok dayı, Suç ve Ceza işte; cinayet mahalline dönüp gelme... Şşşş, anladın?” diye bir gözümü kırptım, çaktın mı manasında.

“Köftehor seni... Yamanmışsın deli kız... Nerelisin hele sen? ”

“Malatyalıyım dayıcan, sen nerelisin? ”

“Vay yeğenim, kan çekti; hemşehriymişiz meğer, ben de Iğdırlıyım.”

Kayısı memleketi Malatya mı Iğdır mı çekişmesi; çökelek, kömbe, çarşı, Pazar fiyatları derken muhabbet koyulaştı. Koyulaştıkça dayının arkası da ödediği vergilerin hesabını memurdan çıkarmaya gelen insanların homurtularıyla doldu.

Ne ara dayı-yeğen olduk, ne kadar zaman geçti hiçbir önemi yoktu... Zira devlet dairelerinde zaman mefhumu yoktu... Saat ya sabah 08.00’dir ya akşam 17.00.

“Neyse dayı, ver sen şu evrağını bakayım ne aşamadaymış.” deyip evrağı elimde evirdim çevirdim. Sonra gerisin geri uzatırken:

“Beyefendi, bu evrağın burayla ilgisi yok.” dedim.

“Ne demek yok hanımefendi? Sabahtan beri boşuna mı bekliyorum sırada ben?” dedi.

“Bırakın bu devlet dairesini, tamamen bakanlık farklı... Hiç mi bakmıyorsunuz elinizdeki evrağa canım! Nüfus Müdürlüğüne gideceksiniz, anlatabiliyor muyum? Sıradaki!” dedim.

“Vergilerimle gelmiş akşama kadar oturu...” diye çıkışa doğru söylenerek gidiyorken sıradaki vatandaşın evrağıyla ilgilenmeye başlamıştım bile.

“Görüyorsunuz, akşama kadar kimlerle muhatap oluyoruz... Buyurun, siz sağdaki kapıya geçin... ”

Biberlerin acısıyla dalga geçtim diye oldu bunlar hep, biliyorum. Vefa sadece bir semt adı, Adalet bir kadın ismi olarak kaldı ama Karma sadece Tarkan’ın en iyi albümü olarak kalmadı; geldi, beni de buldu işte.

“Neymiş, hep benim ağır bastığım o tahterevalliden inmek istiyormuş artık...”

“Ne rallisi aşkım, sen arabalardan anlamazsın ki?” dedim.

Gözlerini devirerek baktı bana. “Karaköy alt geçidine gidip duş başlığı almak ve evde onu kendin değiştirmek ne demek?” dedi.

“İyi de canım, günlerdir boşa akıyor duşun suyu. Duş alma kalitem düştü.”

“Peki ya geçen Kurban Bayramı’nda satıcıyla tokalaşarak pazarlığa girişmen? Bir an kendimi dokuz yaşımda, İrfan dayımın yanındaymışım gibi hissettim.”

“E aşkitom, pazarlık sünnettir,” dedim. “Nasıl güzel yelledik ama mangalını o gün!” diye sırıttım.

“Neden konserve kapağını bile kendi açamayan kadınlar gibi olamıyorsun? Evin erkeği senmişsin gibi davranıyorsun,” dedi.

“O zaman sen neden yiğidin iğdiş edildiği yerden geliyormuşsun gibi davranıyorsun?” diye mırıldandım ağzımın içinde ama duydu.

“Aferin, laflara bak! Sen ‘ifadeye çağrılmalık’ aşk yaşamak istiyor olabilirsin ama ben o kafada değilim,” dedi.

Aklı sıra bana, hâlâ aramızda adli davası süren eski ilişkimden vurmaya çalışacaktı. Alt tarafı küçük bir sürtüşme, karşılıklı ufak tefek darplar olan eski ilişkimden... Bu sefer barışma sevişmesiyle değil de adliyede bittiyse suçlu ben miydim?

“Biliyorum, ikimizin de kendi ‘iki kere iki dörtleri’, kendi doğruları vardı ama aramızda bir alfa çatışması olduğundan haberim yoktu,” dedim.

“Yeni nesil kişisel gelişim uzmanları gibi konuşmak istemiyorum ama bu ilişkinin eril-dişil dengesi şaştı,” diye ültimatom verir gibi konuşmaya devam etti.

Ezdiğim eski aşklarımın acısı çıkıyordu. Çok seviyordum bu “Kibar Feyzo”yu, kaybedemezdim. O yüzden en yumuşak ses tonumla söze girdim:

“Haklısın canım, kurban değil de çatıya çıkıp anteni düzeltmem biraz abartılı olmuş olabilir. Haklısın... Madem oyun parkındayız; tahterevalli falan metaforunu sevdim, gel yan yana salıncaklarda beraber sallanalım. Hadi koşuyoruz, kim önce varacak? Bir, iki, üç!”

Artık okumadığınız, hem ihtiyacı olan alsın hem de “Vay be, ne çok okuyan bir insan!” diye şekliniz olsun diye apartman önüne bıraktığınız kitapları, yani “kültür çöplerini” sadece kâğıt toplayıcıların aldığı canım mahallemden; bir otobüs, bir tramvay ve bir vapur ile canım arkadaşımın sosyal medyada bulduğu canım kafeye ulaştım.

Yeni nesil kitap kafelerden biriydi... Hani insanların laptoplarını açıp harala gürele çalıştığı, Word belgesi açıp İrem-Hayalet Sevgilim şarkı sözlerini hızlı hızlı yazdığı yerlerden...

İki hoşbeş, bolca selfie; çekilen fotolardan ikimizin de aynı anda güzel olduğu birini seçip ve filtre app’i uygulayıp paylaştıktan sonra, yani günümüzün çoğunu harcadıktan sonra ona yeni yeni konuşmaya başladığım çocuğun 12 bin takipçili sosyal medya profilini gösterdim.

— E, çok yakışıklı bu... O en son bir hafta görüşüp üç hafta takıntı yaptığın o gitarlı çocuktan çok mu kötü?

— Sorma ya, kendisi küçük, ukulelesi boyundan büyük dingili.... Neyse onu geç... Bunun profilinde biraz zaman geçirince otomatik aldatılıyorsun, onu ne yapacağız? Bir yıl sonra adli vaka garantili...

Sonra bana şöyle dedi: “Pinariçkom, sen de insansın, o sürede başkasına âşık olabilirsin.”

Eve dönene kadar bu düşünce kafamda döndü durdu. Haklıydı çünkü...

Geç ergenliği Emre Aydın-Afili Yalnızlık albümüyle geçmiş ben için radikal bir hak vermeydi aslında. Messenger’da paylaşımları “Bin bıçak var sırtımda, biniyle de adaşsın.” ya da “Kim dokunduysa sana ona git.”ler yazan birisi için özellikle... ‘Ayrı Ayrı’ şarkısında O zamanlar metro ya da tramvay hattı olmayan Malatya’da ‘”İki ayrı trenle uzaklaşan gitgide” cümlesine triplenen biri için...

Şimdi eve dönerken bindiğim Kabataş-Bağcılar tramvay hattında yanlış yöne binsem daha çok yanar canım...

Bu kadar sadakat, duygulu ve iyi niyetle kırk yaşıma geldiğimde kendimi peygamber olacak sanıyordum. Oysa şimdi küçük bir müminliğe razı geldim. O bile hakkıyla değil.

İlişkilerden öğrendiğim, bazı insanların bayağı bayağı kötü olduklarıydı. Size göre sol yanınızın, onlara göre ise sağ yanınızın kendi şahsi lunaparkları olduğunu düşünürler. Ve oradan giderken bütün ışıkları söndürüp çıkarlar; siz ise şalteriniz attı sanıp kendinizi suçlarsınız..

Ve tuhaf yaratıklardı.. Arkadaşça yaklaşmanızı flörtöz sanır ama flörtöz davrandığınızda arkadaş olduğunuzu iddia ederler..Ve her seferinde “Sen kafanda kurmuşsun kızım.” olur.

O yüzden yaşlandıkça o nahif ve naif hallerim gitti.

Hayır demeyi öğrendim: “İstemiyorum mınakoyim.”

Rest çekebilmeyi: “Kes lan göt.”

Ve kolayca vazgeçmeyi: “Sikerler...”

Yani daha çok küfretmeyi...

Kültür çöplerimin kâğıt toplayıcılarınca toplandığı mahallede kimden utanacağım dedim ve apartmanın önüne geldiğimde iki omzumdan öpüp “Go girl!” dedim kendime. “Sen kimseyi aldatmadın... Düşüncede bile...”

Size daha önce hiç Pinariçka’nın mağaza alegorisinden bahsetmiş miydim? O bilindik, dünyaca ünlü kozmetik mağazalarının şık ve ışıklı raflarında; renk renk ürünlerin, markaların arasından geçerken oradaki her şeye ihtiyacınız vardır. Ve hepsini alacak paranız... Mağazadan dışarı çıktığınızda da gerçek hayat vardır ve gerçek hayatın eksi bakiyeleri, takla attırılmış üç ayrı kredi kartı...

“Bir ruj alır çıkarım, mutlu hissederim,” diye girdiğim o ünlü mağazada; bir o ünlü rimeli sürdüm kirpiğime, bir allık yaptım yanağıma, gittim birkaç, beş, altı, yirmi parfüm denedim... Satış sorumlularından “Bu markanın nemlendiricisi nasıl?” diye tıraştan sordum... Sonra indirime giren, gözüme daha önce kestirdiğim o ruju alıp kasaya doğru yöneldim.

Önümdeki Arap turistlerin işlerini beklerken kasa önü ürünlerini denedim. Ellemediğim, dokunmadığım hiçbir ürün olmadığından emin olunca da sıra bana geldi.

“Tester ürün de koyacaksınız, değil mi?” dedim.

Kasadaki kız, “Testerlarımız şu an elimizde mevcut değil,” dedi.

Mağaza sahibi gibi kurum kurum kasılmasa ve ağzını yaya yaya konuşmasa bu kadar tepki göstermezdim belki ama sinirim tepeme çıktı. Ne demek bedava ve ekstra bir ürün alamazdım?

Aslında tabii yalancıyı s.kmedikleri için diyemedim, onun yerine: “Yurt dışında orijinal boya yakın tester hediye ediyorlar. Bizim burada da çalışan elemanların —elemanı bilerek bastırarak— online ikinci el mağazalarda sattıkları söyleniyor, biliyor musunuz?”

Çalışan kadın; benim gibi ödeme sırasında olan ve tabii ki tester almayı uman bütün müşterilere ve tabii ki bana, kasa arkasında kocaman bir gözdağı oldu. Mağazada beleşten kullandığı pahalı marka rimelin sayesinde gözlerinin çakmak çakmaklığı daha da yakıcı oldu. Ve her mülk sahibinin yancısı gibi ölümüne savundu mağazayı:

— Hanımefendi, siz bizi ne ile itham ettiğinizin farkında mısınız? Biz bir dünya markasıyız. Böyle bir şey olabilir mi lütfen? Güvenliği çağırmadan gider misiniz?

Gayette kapital sistemin bir dişlisi, adeta neferi olarak kendimle çelişmedim ve içimde bir sınıfsal ayrımcılık nefreti büyüdü. Para bendeydi ama mağazadaki satış görevlisi patron, ben proletarya olmuştum. Bir an kafam ve kavramlar karıştı; ben neciydim? Siyasi ideolojim neydi? Hepsi birbirine girdi. Dünyaya baktığım pencerem karıncalandı, mavi ekran verdi.Can havli bağırmaya başladım..

— Dışarıda yepyeni bir dünya var... Gölgelerin olmadığı bir dünya...

Güvenlik kolumdan sürüklerken hâlâ bağırıyordum:

“Dünyanın tüm tester seven halkları, birleşin!”

— Fikret!

Yüzünde endişeli bir ifadeyle döndü. “Ne oldu? İsmimle seslendin? Ne yaptım yine?” diye sordu.

— Fiko, ben ayrılmak istiyorum, diye yekten girdim.

Ciddi olduğumu anlayınca elindeki telefonu bırakıp yanıma oturdu. “Güzelim, vallahi bitti diyorum sana o sanal bahis işi. Telefonda sadece video kaydırıyorum işte... İki gözüm önüme aksın, bak!”

“Sorun o değil,” dedim yüzümü iyice düşürerek.

“Ne o halde fıstığım?” diye iyice yaklaşıp saçımı kulağımın arkasına koydu. Nasıl da sevdiğim hareketleri yapıp beni etkilemeye çalışıyordu hain puşt!

Bu hareketi ve gözlerime sevgi dolu bakması bir an gardımı düşürür gibi oldu; kekeleyerek devam ettim: “Şey işte... Düşüncelerime karşı... Ne bileyim, hislerime karşı işte... Oralı olmaman.”

Şaşırıp geri çekildi. “Ne demek oralı olmamak? Daha dün gece yorgunluklar ve zor şartlar altında dilimizi dişimize takıp... Konuşturma işte kızım!” dedi.

“Aptal, onu mu dedim?”

“Ne bileyim kızım... Yine eserikli eserikli başladın,” dedi.

“Dün sana insan gibi bir soru sordum. ‘Postapokaliptik bir dünyada ben artık devam edemeyecek kadar güçsüz kaldığımda benim için ne yapardın?’ dediğimde, ‘Leğene yağmur suyu doldurup bir güzel yıkardım,’ dedin.”

“Nüansı kaçırmışsın, sana leğen buluyorum kızım o yoklukta... Ve sen seversin böyle yorgunluğu jakuzilerle atmaları falan,” dedi.

“İşte böyle anlamıyorsun beni. Ha leğen ha jakuzi diyorsun yani, he mi?”

“Ayaklarını çırpacaktım,” dedi sırıtarak.

Anlaşılmadığım duygusu bu ilişkiye dair umutsuzluğumu artırdı. “Kitap gibi okuyorsun beni ama sanki yirmi sayfa geçip aslında tek kelime anlamamış gibisin...” diye önüme bakarak konuşmaya devam ettim.

“Anlaşıldı; geldi senin yine bütün limanı tüm gemilerle yakma perilerin. Ben bu oyuna gelmem aga!”

“Aga mı? Al işte bak... Ne hissediyorum zerre-i miskal fikrin yok. Hiçbir heyecanıma ortak olmuyorsun.”

“Kızım heyecanların bitmiyor ki. Sevmek de yetmiyor; çok uzun zaman önce karşılaşacaktık değil, çok sonra karşılaşacaktık seninle... Bütün telaşların bittiği bir zamanda... Varsa tabii öyle bir zaman.”

Gözlerim dolu dolu ona baktım. “Harbi mi diyorsun lan? Bu kadar mı nefret ediyorsun benden?”

“Delirdin iyice sen. Ne nefreti? Ver şunu,” diyerek orta sehpanın üzerinde duran telefonuma hamle yaptı.

Şifre mifre hak getire... Bir iki tıklamadan sonra yüzü aydınlandı.

“Açalım şu sağlık uygulamasını..Tamam..Hah, şimdi anlaşıldı sarı civcivim benim. Şu regl döngün bitsin, bir daha konuşalım şu postapokaliptik dönemi... Leğen diyorum, çok seveceksin bak!”

Yan yana iki farklı sandalyede oturup ayaklarımızı dayadığımız balkonda, ev arkadaşım Sevgi ile hayattan alacak verecek hesabı yapıyorduk. Yukarı doğru üflediğimiz sigara dumanları, sıcak yaz akşamının nemine karışıyordu. Birbirimizi “İki bira mutluluğu diye bir şey var,” diye gazlayıp ötekimizi aşağı sokağın başındaki tekele göndermeye çalışıyorduk.

Sevgi’nin, “Mersin’e sırf tantuni yemeye gidip tantuninin eşek eti çıkması kadar acımasız ve şakacıdır hayat,” cümlesi tamamlanmadan kapı zilimiz zır zır çalmaya başladı.

Bir elinde biralar, diğer elinde cips çeşitlerinin olduğu iki siyah poşetle içeri girdi Rıfat. Zaten demlenerek geldiği; haşlanmış lahana gibi kokan nefesinden ve “Artık seninle duramam Rubicon’u geçer giderim,” diye kendince uyarladığı Ahmet Kaya şarkısını söylemesinden anlaşılıyordu.

Sevgi ile aslında bildiğimiz bir konu değilmişçesine ona merakla, elindeki poşetlere sırıtarak bakıyorduk. Ben yine de usulden sordum: “Ne oldu yine kitlesiz aktivist? Ne bu hâl?”

“Sorma... Bu sefer kesin terk etti Duygu beni. Öyle dedi. ‘Kesin bitti,’ dedi. Nokta koydu bir de hoşçakalına.”

“Ne yaptın yine acaba?” diye sordu Sevgi bu sefer.

“Ne yapacağım, hiç... ‘Cem Sultan’ın ilk İtalyan alevisi olduğunu biliyor musun?’ dedim.”

“Ya yuh ya... Böyle bir şeyin gerçekliği yok, biliyorsun değil mi?” dedim. “Ayrıca şu ‘cep bilgi’ verme işini azaltsan mı biraz arkadaşım, ha? Kıza da gına gelmiştir mesela Kanuni Sultan Süleyman’ın hiç yemediği yiyecekler bilgisinden falan.”

“Sapyoseksüel seviyormuş ama Duygu. Öyle dedi.”

Bu sefer Sevgi davrandı: “Kardeşim, herkes İlber Ortaylı’yı sever, dinler falan da kimse onunla sevgili olmak istemez, değil mi canım kardeşim?”

“Sadece tarih değil, felsefi bilgiler de veriyoruz kızım. Sofie’nin Dünyası’na sokup çıkarıyoruz.”

“Arkadaş, senin felsefe dediğin ‘g...ten’ laf uydurmalar. Geçen ‘Arkhesi iştir kişinin logosa bakılmaz,’ diye trip atmışsın kıza. İlişkiyi ‘Nurkse Çıkmazı’na benzetmiş, Sevgi biliyor musun? O da ne demekse.”

“Ha, iktisatta bir terim ya o bildim. Ay, evlerden ırak gerçekten. Google açtıran okey ama bu ‘no’ ya. Bu, ansiklopedi açtıran adam. Öyle sıkıcı yani,” dedi Sevgi.

“Hayata verecekli olduğumuz tek konu bu olabilir mi? Uzat şu enayinin aldığı biradan bir tane, işe yarasın.”

Biz aramızda konuşurken epeydir sessiz kalmış Rıfat’ın, telefon mesajlarıyla ışıldayan yüzüne baktık. Aşksızlıktan kuruduğumuz o günlerde, yüzündeki o sevgilisiyle barışma yazışması yaptığı belli olan aptal sırıtışı ikimize de tam aynı anda, aynı yerden battı.

“Dingilin sırıtışına bak. Bırak o telefonu elinden, dertleşiyoruz işte,” diye eline hamle yaptım.

“Yar deyince telefon elden düşmüyor be Pınariçkom!”

“Aklında şaşıyo belli..Bari şarkı türkülerle oynama be sahte bilgin, engelsiz Hawking!”

Hiç aldırış etmeden çalan telefonunu açıp balkondan içeri geçti: “Aliyooo... Balımm...”

“Aman, bırak ötede oynasın,” dedi Sevgi.

“O değil de, Cem Sultan gerçekten Alevi olabilir mi ya?”

İkimiz aynı anda güldük ve sigaralarımızı “iki bira mutluluğu” tadında geceye doğru üfledik.

Siz hiç “Selvi Boylum Al Yazmalım”da evlerine el ele dönen Asya, Cemşit ve Samet’in arkasından bakan İlyas oldunuz mu? Ben bir kere oldum ve binip gidecek kamyonum yoktu; yürüyerek döndüm eve.

Ağlamaktan gözlerim buğulandığı ve yalpalayarak yürüdüğüm için sivil iki polis durdurdu beni. Alkolmetreyi çıkarıp üflettiler; kanımda yüksek promil melankoli çıktı.

“Kusura bakmayın komutar beyler, bu seferlik ölçüyü kaçırdım ama biz de bu saçları samanlıkta sarartmadık,” dedim. “Adabımızla yıkılmayı bu sefer bilemedik, maruz görün.”

Merak ettiler belli ki, sordular: “Nedir?”

Başladım anlatmaya: “Bütün sorun yaşanmış şeyler değil, öğrenilmiş şeyler... Yüzüyorum sanıp aslında akıntıya kapılmalar... Birbirine uzak iki koltukta bile karşılıklı oturamayışlar... Ve tek koltukta iki kişi otururken bir kolun diğerinin omzuna atılamayacak olması... Hiç açılmayan şaraplar... Sofrada olması gereken balığın hâlâ denizde yüzüyor olması...”

“Yağmurdaki gözyaşları gibi olmam; belirsiz ama orada işte... Görmüyor musun, bak buradayım! Daha çamurunu silkememiş Adem’in omurgasından kendisini yaratmasını bekleyen Havva gibiyim. İyi niyetliyim bak, sadece sabırsızım.”

“Tiradına banmak isterdik ama bu işin yatarı var. İki gün evinden yatağından çıkma; iyi halden düşer zaten cezan,” dediler.

“Nasıl abilerim, nasıl? Bu iyi niyetlerim yargılanıp asılmayacak mı yani?”

“Devam et, bekleme yapma,” diye ileriye iteklediler. Sıkılmışlardı belli ki onlar da.

Hep olduğu gibi denileni yaptım. İlyas gibi bi kere baktım bi; geliyor mu diye..bir daha da bakmadım, yürüdüm gittim.

.

Karşılıklı uzun sütunların yükseldiği buz gibi koridorların arasında Hera’nın tiz sesi çınladı. “Kız, sen Olympos’un neresindensin diye şarkı tutturmak da neyin nesi Zeus?” Ve kimsenin duymayacağı şekilde kendi kendine söylendi: “Kart zampara, alçak puşt.”

“Ne bileyim işte, aşağıdaki insanoğullarından kulağıma çalınmış. Böyle melodisi olan laflı sözlü şeyler de insanın diline bir takıldı mı gidiyor yahu.”

“Bırak şimdi onu... Aşağıdaki insanların şımarıklıklarından daha önemli bir sorunumuz var şu an...”

“Ne oldu Hera’m? Evde kalmış bacılarımız yine dizginleyemedikleri libidolarını neyden çıkardılar gene?” diyerek boşluğa öfkeyle seslendi Zeus: “Athena! Hestia!” Ve dişlerinin arasından söylendi: “Kız kuruları sizi.”

Araya girdi Hera: “Dur lan bağırma... Onlar değil, bizim oğlanın işte... Hephaistos... Karısı Ares’e kaçmış. Tutturdu ‘Gündüz kuşağına çıkıp karımı arayacağım, ele güne rezil edeceğim’ diye...”

Zeus’un parmak uçlarından küçük şimşekler çakmaya başladı. “Sen onu aşağı yuvarlamamış mıydın? Ne ara büyüdü de evlendi kerhaneci?”

Hera sinirlendi: “Ares diyorum, bizim gelini gondiklemiş diyorum...”

Zeus anlamayarak sordu: “Gondik mi?”

“Fik fik işte.”

Seks işlerinden sadece kendi adının meşhur olmasını istemesinden mütevellit canı sıkıldı Zeus’un. İnekboğan Zeus derlerdi ona. Daha dün sabah dünyalar güzeli Io’yu bir ineğe dönüştürüp s.kti de Trakya’ya güzel bir şehir armağan etmiş oldu: Bousporos... İleride ne güzel kahvaltıcılar açılırdı oralara onun sayesinde, bir bilseler...

“Ulan ant olsun, ben o Ares’in çükünü Kerberos’a yem etmezsem? Çağırın, tiz kellesi vurula... Pardon, bu bizde yoktu... Hermes!”

Hermes belirdi: “Buyurun haşmetliuummm, beni çağırmışsınız.” diye garip bir aksanla konuşmaya başladı.

“O ne demek lan?” diye şaşırarak sordu Zeus.

“Siz tiz miz deyince...” diye sırıttı Hermes.

“Kes şamatayı. Bana hemen Ares’i bul.” Sadece Hermes’in duyacağı şekilde devam etti: “O omzundaki çantayı da bırak kenara. Yarın bir kuğuya hallenme işim var, yengen yakalarsa diye anladın?? şşş...” diye göz kırptı.

Hera ile birlikte Hermes dedikoducu pezevenginin yeni aldığı belli ‘Air Max’ ayakkabılarının arkasından bakan Zeus söylendi yeniden:

“Her gün bir sıkıntı, her günüm stres... Prime time’da 180 dakika oynayan insan dizisine benzedi hayatım. Hep o uğursuz ‘Abi valla cigaramı yakacağım, bir ateş abi’ diyen Prometheus’un ahı bunlar. Ciğerinden her gün bir parça koparan kartalın bindiği dalı s.keyim ben onun. Alçak herif.”

Ne bileyim bütün kadifelerin benim b.kuma elde kalacağını… Kadife sektörü ile başım belaya girdi.

İki marka kıyafet kombinledik, ayna karşısında makyaj yaparken gündemi değerlendirdik diye iki yüz bin kişi toplanıp beni takip etmeyecektiniz o zaman, kardeşim.

Her şey Moda Haftası’nda yaptığım küçük bir espiriyle başladı. Her ödül töreninde Cem Yılmaz’ın da yaptığı gibi küçük şakalar, ona buna dokundurmalar yaparım, hoş olur diye düşündüm. Hem bu tarz espirili şakalaşmalar falan sosyal medyada daha çok dolaşımda olur, o arada biz de ekmeğimizin peşinde oluruz dedim. Sosyal medya demek etkileşim demek, akış trafiği demek.

“Dolabında kadife pantolonu olan adamın cinsel yaşamı bitmiştir, ehe ehe.” diye güldüğümde ortama uyar diye düşünmüştüm.

Sonuçta galaksiler arası konsey başkanı mıyım ben, niye gidip eşinizi dostunuzu parmaklarınızla gösterip linçlediniz, yargılayıp alay ettiniz ve dahi beraber olduğunuz kadife fitilli sevgililerinizden ayrıldınız? Vahiy değil, espiriydi altı üstü.

Olay sosyal medyada patladıktan birkaç gün sonra Nişantaşı’ndaki evimin önünde bekleyen siyah bir araç fark ettim. İçinden kadife fitilli pantolonu ve bir eş ceketiyle orta yaşlı, göbekli, tam da herhangi bir meslek odası başkanı tipli bir adam inmese önemsemeyip geçecektim. Ama bu kör göze parmak gibi: ben yürüdükçe arkamdan geldi, ben içerik çektikçe köşede bekledi. Pantol fitillerini burnumdan getirdi alçak puşt.

Birkaç gün daha böyle her gün başka renk kadife takımla geldi. Hardal sarısı, kahvesi ve en kötüsü yeşili… Hayat çekilmez olmuştu. Dayanamadığım noktada sosyal medyadan çağrı yaptım. Zaten başka türlü bu durumdan kurtulmam mümkün olmazdı.

Hemen devreye Keçiboynuzu lobisi girdi. Birkaç etrafımda dolaştılar. Ben de karşılığında ekran karşısında Keçiboynuzu kemirerek makyajımı yaptım. Libidosal bir değişiklik yaşamamakla beraber herkese önerdim. Kadife pantol severlerden ve üreticilerinden özür diledim de olay şimdilik yatıştı.

Evet arkadaşlar, geçen hafta böyle bir şeyler yaşandı. “Görümcemin ağzına sıçmaya gidiyorum” konseptli makyajımız da bu şekilde. Hepinizi kocaman öpüyorum. Haftaya görüşmek üzere. Baaayyy…