Ostatnio dotarło do mnie, że za bardzo ograniczam siebie i swoje pomysły, bo mam opór przed ich faktycznym formalizowaniem, szczególnie w formie tekstowej.

Niebieska pomarańcza jest tego świetnym przykładem, bo mogłem wybrać inny obrazek do tego tekstu. Cel tego jest taki, by przykuć uwagę i skupić was na tym, że warto czasem odpuścić właśnie taki detal i iść dalej.

Ile tak naprawdę blokujesz?

Może na tyle właśnie, aby w końcu odpuścić i zamiast zastanawiać się “jak?”, w końcu iść i zrealizować coś, co jest dla nas ważne, nawet jeśli nie będzie tak idealnie?

Dla mnie ostatnio to były teksty, gdzie było więcej mnie niż danych czy faktycznych źródeł, ale musiałem nauczyć się tego, że pewne filtry też pasują idealnie do tematów, które są dla mnie ważne, i nawet jeśli czasem nie dodają idealnego kontekstu, to są częścią opowieści.

Zasubskrybuj teraz

Piszę ten tekst, bo czuję, że muszę

Bo to moja forma odpuszczenia sobie i swoim blokadom, aby było mi lepiej z tym, co mi siedzi w głowie. Substack może i nie jest idealny, ale świetnie pozwala na pewne testowanie pomysłów innych ludzi i to w jakiś taki kontrolowany, bezpieczny sposób.

Tak obok tego, co jest w tym wydaniu.

Miło mi, że czytacie moje teksty i wyciągam z tego miejsca taką wartość, która dziś dla mnie jest nie do opisania, i dobrze mi z tym, że mogę od zera budować coś, co jest niezależne od tego, co jest dziś standardem na social mediach.

Napiszę szczerze: robię to za często. Szczególnie ostatnio. Rolki na Instagramie to moja osobista czarna dziura, a ja gram ze swoim mózgiem w jednorękiego bandytę, bo szybki strzał dopaminy jest przyjemny.

Może nie jest tak straszny, jak inne używki, ale im bardziej się nad tym zastanawiam, tym częściej żałuję, że dziś ciężko stworzyć coś, co może funkcjonować bez obecności w jakichkolwiek mediach społecznościowych.

Ten strzał jest nagrodą

Szkoda, że za nic. Serio, za nic.

Like, serduszko, uśmieszek lub coś innego — niezależnie od tego, jak to nazwą — nie są wyznacznikiem czegokolwiek faktycznie namacalnego. I jasne, stanowią dziś podstawę wielu rzeczy (jak biznes w internecie), lecz w ogólnym rozrachunku i tak nie zmienia to faktu, że gdy ich nie ma, zostajemy sami ze sobą.

Zasubskrybuj teraz

Kiedyś pisałem, że scrollowanie to nie relaks. To forma ucieczki przed tym, co jest niewygodne, niebezpieczne, a w istocie może być dla nas rozwijające. Idealnym tego przykładem jest napisanie wiadomości do twórcy, którego szanujemy.

Istnieje spora szansa, że nie odpisze, ale to tylko jedna z opcji. Natomiast ta druga oznacza, że dowiemy się, co jest dla nas ważne, a to w dłuższej perspektywie może nas rozwinąć — i lepsza wersja nas będzie nam dziękować za ten jeden mały, niewygodny krok ku nowemu i nieznanemu.

Czasem warto odpuścić!

Jeśli boisz się tego, że coś Cię ominie, to spokojnie. To tylko strony społecznościowe. Może parę statystyk będzie nieco gorszych, ale świat nie zmieni się nagle na gorsze. Telefon jest teraz narzędziem ściągającym Twoją uwagę, a nie tym, czym miał być pierwotnie.

Odpuść sobie. Wywal tę aplikację i zobacz, czy może świat ma coś równie ciekawego, ale lepszego dla Twojej uwagi.

Bohater będący zwykłym śmiertelnikiem…

Wchodząc na salę kinową, człowiek myśli, że ma przed sobą przygodę, o której później będzie opowiadać, a zostaje z rozterką na duszy. Nolan nie tylko pokazuje nam człowieka będącego bohaterem wojny pod Troją, ale również jego ludzką stronę. Ta zaś, jak to w życiu bywa, potrafi przytłoczyć niezależnie od tego, czy uważamy się za osobę , której sprzyja szczęście i której ludzkie oraz boskie prawa są niegroźne. Bo pycha, podobnie jak podejmowane decyzje, ma swoje konsekwencje.

Odyseusz wraz ze swoimi ludźmi wraca do domu – można powiedzieć, że to fabularnie prosta konstrukcja. Jednak jak to z filmami Nolana bywa, mają one wiele warstw i nie inaczej jest w tym przypadku. To nie jest film wyłącznie o wojnie, ale także o zmianie władzy w małej Itace, będącej chwilowo królestwem bez władcy, czy o miłości, która ciągnie nas z powrotem do domu.

…zrozumiał to, kim jest i jaka jest jego rola w świecie

Nolan za pomocą świetnie dobranej obsady, charakterystycznej dla siebie formy tworzenia postaci i prowadzenia wątku fabularnego oferuje nam coś, co można by nazwać prawdziwą przygodą – wręcz opowieścią snutą przez barda przy ognisku. Nie ma być ona jednak tylko legendą; staje się czymś więcej, jedyną w swoim rodzaju przestrogą testującą nasze człowieczeństwo. I to dokładnie w momencie, gdy w końcu znajdziemy w sobie skrawek odwagi, aby spojrzeć na siebie i swoje błędy, za które zapłaciliśmy nie tylko my.

Zasubskrybuj teraz

Kiedy Odyseusz walczy o przeżycie na morzu, w jego rodzinnej Itace rozgrywa się zupełnie inna wojna. To bój o władzę między bezwzględnymi zalotnikami a piękną i mądrą Penelopą, która nie może złamać boskiego prawa nakazującego nakarmić każdego, kto zjawi się w jej domu – nawet jeśli są to uzurpatorzy czyhający na koronę. Ona tymczasem wciąż wierzy, że mąż w końcu wróci do niej i do syna. Pytanie tylko, czy będzie on tym samym człowiekiem, który opuścił ją lata temu? Na to pytanie odpowiedź znają tylko bóstwa.

Odyseja i internetowe kontrowersje

Ta recenzja nie byłaby kompletna bez wspomnienia o kontrowersjach związanych z filmem. Nie mogę bowiem pozbyć się wrażenia, że to właśnie przez nie część widzów poszła do kina. Najgłośniejsza z nich dotyczy oczywiście faktu, że Helena Trojańska jest czarnoskóra. Kwestia ta jest jednak tak marginalna dla fabuły, że cała ta wrzawa wydaje się całkowicie nieproporcjonalna do skali problemu.

O wiele ważniejsze od sieciowych burz jest to, jak film broni się sam na ekranie. A broni się znakomicie. Nolan wcale nie tworzy bezpiecznej, ugrzecznionej produkcji. Nawet jeśli scenariusz miejscami bywa przewidywalny, reżyser i obsada dają nam dzieło brudne, szczere i zaskakujące, w którym każdy wie, co ma robić. Trochę jak w Oppenheimerze, gdzie wszystko było dopięte na ostatni guzik. Nawet jeśli nie jesteście fanami konkretnych aktorów, nie ma tu ryzyka, że któryś z nich zdominuje ekran w sposób męczący dla widza.

Odyseja to produkcja prawie idealna

Produkcja ma właściwie dwa mankamenty, choć jeden z nich jest niezwykle subiektywny. Film jest dość długi, co może niektórych zniechęcić, jednak wątek fabularny poprowadzono na tyle wciągająco, że czas mija błyskawicznie.

Oryginalnie opublikowane w serwisie Pograne. A jeśli mało wam tego tematu, to w ostatnim wydaniu “52 Notatki” od znajdziecie świetne lekcje z tego mitu.

Jednak ostatnio nie mogę zabrać się za żadną z lektur, ba nawet nie moge się do tego zmusić, co mnie niezwykle smuci, bo właśnie czytanie pozwala na największe wyłączenie głowy w czasach, kiedy to tak łatwo o rozproszenie.

Może czas na przerwę?

Czuję się tak, jakbym był na niej cały czas. A przecież to właśnie czytanie i pisanie równolegle rozwija nas jako jednostkę, gdyż dzięki jednemu i drugiemu odkrywamy, co siedzi w nas i możemy mieć możliwość zrozumienia tego, co nas otacza.

Być może powinienem znaleźć jakąś lekką lekturę. Taką, co nie jest w moim kręgu zainteresowań, można powiedzieć “coś do kawy”. Odkryć coś albo kogoś, kogo normalnie bym nie przeczytał.

Zasubskrybuj teraz

Mam coś takiego, że co jakiś czas przeglądam zapoweidzi Empiku, choć wiem, że nie kupię za wielu książek. Jednak to świetnie przypomina mi o tym, że mam masę książek do przeczytania, choć wtedy powstaje lista wstydu (choć nie lubię tej nazwy).

A jak to z książami i kreatywnością u was?

Krzysztof od dłuższego czasu jest dal mnie kimś, kto sprawia, że kwestionuję pewne swoje podejścia do technologii generalnie, ale i głównie sprzętu, którego świadomiej używam.

Zasubskrybuj teraz

Jednak gdzie tu analog?

Choć jeszcze jestem daleki od zamknięcia się w jednej klatce wygody i świetnie pasującej do tego synchronizacji, to dalej uważam, że niektóre rozwiązania sprawiają, iż jesteśmy bardziej kreatywni. A to przecież niezwykle ważne w dzisiejszych czasach, kiedy wszędzie dostępna jest sztuczna inteligencja.

Ostatnio natrafiłem gdzieś (znając mnie właśnie tutaj albo na YouTube) o tym, jak ważne jest dla nas ludzi, abyśmy spisywali swoje myśli. Najlepiej w dzienniku, a nie pamiętniku, bo te narzędzia słuzą do dwóch różnych rzeczy.

I właśnie dziś, kiedy to miziałem kotka spojrzałem na swoje dwa dzienniki, któe przypomniały mi, że czasem warto rewidować sobie sprzęt i podejście do niego oraz to, czy aplikacje, które na nim używamy są dla nas pomocne, czy jednak nas rozpraszają.

Na moim biurku stoi mikrofon, którego to używałem do tworzenia dźwięku do filmów na swoim YouTube i teraz, kiedy mam nieco czasu powinienem do tego wrócić, bo kreatynie sprawiało mi to frajdnę.

Wspominam o nim z prostego powodu - jest czymś, co jest jednocześnie zbawieniem i utrapieniem, ponieważ większość jego funkcji jest na Windowsie. I choć to nie ma nic wspólnego z analogiem zwraca uwagę na to, aby jednak lepiej i odpowiedniej dobierać swoje narzędzia niezależnie od tego, czy wolimy markę X na Y, a tak na prawdę chcemy Z, ale dalej mamy jakiś problem przed wejściem do tej wody.

Zmień narzędzia!

Albo chociaż zastanów się, co chcesz dzięki nim osiągnąć i które tak naprawdę sprawiają, iż jesteś bliżej swojego właściwego celu.

Ten wpis powstaje trochę bez planu, ale znam siebie na tyle, że jeśli bym go faktycznie stworzył, to bym go nie zrealizował. Smutne, ale jednocześnie prawdzie, dlatego cieszę się, że właśnie zmieniam sobie mentalnie w głowie jedno narzędzie, czyli czasem robienie więcej, ale kosztem perfekcjonizmu.

Ale teraz na serio: Ile faktycznie masz niezrealizowanych rzeczy, które możnaby faktycznie zrobić, gdyby nie fakt, że czasem nie trafiłeś z tym, co jest w twoim przyborniku?

I to tyle.

Zasubskrybuj teraz

Kiedyś pisałem opowiadania, choć nie mam ich kopii, bo tworzyłem je ręcznie i to jednocześnie dla mnie coś, co pamiętam do teraz. Więc jakby ktoś zapytał mnie, czy kiedyś stworzyłem historię fantastyczną, nie kłamałbym i jednocześnie wiedział, że potrafię zrobić tę jedną konkretną rzecz.

I choć dla kogoś ten mały dowód może być niewystarczający, to od czegoś trzeba zacząć budowanie zbioru małych sukcesów.

A im ich więcej, tym lepiej.

Dzięki nim prościej i łatwiej zbudować sobie małe cegiełki, które to potem zamienią się w inne coraz to lepsze i ciekawsze projekty.

Dla przykładu ten newsletter jest dla mnie nową formą zbierania i destylowania myśli, więc sam sobie tworzę swój własny efekt dowodu. I najlepsze jest to, że może dla kogoś będzie początkiem spróbowania czegoś nowego.

A warto próbować, analizować i wyciągać z każdego doświadczenia coś, co sprawia, że bardziej rozumiemy siebie oraz otaczający nas świat.

Jednak czas na pewną prawdę

Są na tej platformie naprawdę ciekawi, inspirujący ludzie, których teksty są o wiele lepsze, bardziej przemyślane i jednocześnie inspirujące.

Dla przykładu przypomniał mi o tym, że czasem warto naprawdę sprawić, by to coś, co wrzucamy do sieci, było naprawdę unikatowe, szczególnie coś stworzone dla konkretnej platformy. W świecie sztucznej

A z kolei fenomenalne teksty dzienikarza, co nazywa się przypominają, o tym, jak skupić się na pracy kreatywnej i wykonywać ją coraz lepiej, jednocześnie nie dając się wciągać big — techom na platformy, gdzie zawartość przypomina ci o tym, dlaczego nie wchodzisz na nie od dawna, potem sięgasz po lepszą książkę.

I to nie jest tak, że nie mam tutaj o czym pisać, bo mam — czego dowodem jest, chociażby to specyficzne pytanie, co musiało się ze mnie wylać, bo tak działa moja specyficzna kreatywność. Trochę czasem mam wrażenie, że mój mózg od jedna wielka zabawka. Taka wiecie, co się ją długo nakręca, a potem działa przez chwilę.

Kreatywność to nie jest linia prosta i jednoczesnie fajna zabawa!

Im więcej zastanamawiam się nad tym, co jest dla mnie ciekawe, tym mniej spradzam, co zmieniają we mnie rzeczy, których to ostatnio się uczę. Nowe wyzwania, inni ludzie, a ja mam wrażenie, iż nigdzie nie pasuję, a są i lepsi ode mnie.

Ten newsletter jest dla mnie dalej czymś nowym, ciekawym, lecz czasem nie wiem, co mam tutaj wrzucać, bo jednak są ciekawsze opowieści. I to nawet ludzi stąd. Dla przykładu opowiadająca o technologii przyłości - ktoś bardziej ogarnięty i umiejący destylować ciekawą wiedzę w coś, co można przeczytać przy porannej kawie.

I wiecie co? To, o czym wam piszę, czyli tej dziwnej blokadzie, która jest w mojej głowie, a palce same piszą tekst, jest o tyle przezabawna, bo właśnie powstaje 78 wydanie.

I nie chcę przestawać, bo to jednak jest inna platforma, a tutaj ludzie faktycznie piszą teksty udowadniające, iż kreatywność nie ma nigdy granic.

Zasubskrybuj teraz

Ostatnio mam wielkie problemy z pisaniem. Jedyne, co mi wychodzi, to pisanie wpisów na platformie z białym Xem.

Od czegoś zacząć trzeba…

Napiszę nawet więcej, skasowałem zawartość bloga, po raz któryś i zmieniłem jego motyw. Trochę jakby nowy garnitur mógł zmienić to, co robię w pracy lub poza nią, kiedy mam wolne.

Dziwne, prawda?

I to nie jest tak, że nie mam o czym pisać, bo mam. Przynajmniej tak myślę, gdyż ostatnio, zamiast stawać na swojej drodze i cierpieć, że mam blokadę pisarską (choć to mit), ale tak naprawdę jej nie mam.

Jednak kiedy odpalam tego “starego — nowego” bloga - mam blokadę, choć mogę tam napisać, co chcę i jak chcę. Niby moja kartka, moje kredki, a jednak pusta karka, choć chcę coś z nią zrobić.

Mam jednak to szczęście, że czasem jest tak, że są książki i autorzy, którzy to znajdują mnie, kiedy ich potrzebuję. Dlatego cieszę się, że udało mi się ostatnio sięgnąć po nową książkę Ryana Holidaya z serii o cnotach stoickich.

I to publikacja o budowaniu wiedzy z tego, co jest dziś warte lub tego, co może być dobrą wiedzą.

A jak nauczyło nas jedno wydanie świetnego newslettera, którego twórcą jest , im więcej czytasz, tym więcej możesz napisać i chyba wreszcie czas przyznać otwarcie, że dziś czytanie nie jest tak proste i ciekawe, bo łatwiej odpalić coś na social mediach.

Pewnie jako osoba, która uważa się za kreatywną, jest w tym pewien paradoks, bo gdzieś jest pewien mały potworek bijący się z małpką, co gra na talerzach, jak u Homera:

I wiecie co? Napisanie tego wydania sprawiło, że gdzieś w głowie przeskakuje zapad.a Taka, co przypomina ci, że warto pisać, tworzyć i jednocześnie próbować odkryć i zrozumieć to, co siedzi w głowie.

A co ty zrobisz ze swoją czystą kartką?

Zasubskrybuj teraz

Lekcja od faceta w idealnym garniturze

Pamiętacie serial „W garniturach” (Suits)? Główna postać, Harvey Specter, ma swoje słynne zasady związane z życiem i relacjami. Facet w idealnie skrojonym garniturze, z nienaganną fryzurą i zestawem cynicznych, bezwzględnych reguł, które w świecie serialu zawsze działają. Patrzymy w ekrany i myślimy: „Kurwa, chcę być taki jak on. Chcę tej kontroli, tej pancernej zbroi, tej niedostępności”.

Najsmutniejsze jest to, że jego reguły, choć sztywne i prawdziwe, żałuję, iż niemiłego czegoś podobnego. Próbujesz przenieść te sztywne, bezwzględne reguły do prawdziwego życia, do relacji z żywym, kruchym, skomplikowanym człowiekiem. I co się dzieje? Wszystko obraca się w popiół. Bo w realnym świecie zasady Harveya Spectera nie robią z Ciebie rekina biznesu. Robią z Ciebie emocjonalnego kalekę, który buduje wokół siebie mur, a potem budzi się sam, żałując, że nie miał w sobie dość odwagi, by po prostu być ludzkim.

Dziewięć sezonów do dojrzałości

I wiecie co? Smutniejsze jest jeszcze to, że dopiero po 9 sezonach rozumiem, że kiedyś byłem szczeniakiem, bo nie potrafiłem robić wiele, czy rozumieć jeszcze więcej. Harvey Specter potrzebował dziewięciu pieprzonych sezonów, masy bolesnych potknięć, ataków paniki i utraty kluczowych ludzi, żeby wreszcie zrozumieć, że ta jego cała niezniszczalna zbroja to był tylko pancerz wystraszonego chłopca.

Teraz mam jedną zasadę: „rób tak, jak nie mogłeś kiedyś”.

Brzmi prosto i sensownie, prawda? Genialny manifest. Szkoda, że z wykonaniem inaczej.

Oto brutalna prawda o nas samych: o ile łatwiej jest sformułować piękną, dojrzałą zasadę w głowie, siedząc wieczorem na kanapie, a jak cholernie trudno jest ją wdrożyć rano, kiedy emocje biorą górę, kiedy paraliżuje Cię strach przed ponownym zranieniem albo kiedy stare nawyki ciągną Cię w dół. Łatwo jest napisać scenariusz. Cholernie trudno go zagrać bez dubli w realnym życiu, gdzie nie ma reżysera, który krzyknie „cięcie!”.

Większość z nas wciąż uczy się odpinać ten cholerny garnitur. I czasem najważniejsze to przyznać, że z wykonaniem wciąż idzie nam pod górę.

Nie zostanę lekarzem, ale nikt nie zabroni mi przeczytać książki o anatomii!

I choć to dość specyficzny, wręcz ekstremalny przypadek, to płynie z tego jedna bardzo ważna lekcja. Czasem liczy się realizacja tego celu, nawet w postaci małego kroku, bo dzięki temu osiągniemy więcej niż tylko “chciałbym wiedzieć, jak wygląda dany mięsień”.

Chodzi o sam akt działania.

Tyle celów, niezrealizowanych pomysłów, czy też miejsc, gdzie dawno chciałem być. Brzmi znajomo, prawda? Też pewnie tak masz albo miałeś na jakimś etapie swojego życia.

Ja tak miałem i dziś są pewne rzeczy, których żałuję. Jednak czasu nie cofnę, bo się nie da, a gdybym tak zrobił, to pewnie byłbym innym człowiekiem, a z perspektywy czasu i mojego obecnego życia, byłoby to bez sensu.

Nawet ja nie znam do końca własnej drogi!

I choć to paradoksalnie zabawny podtytuł, to właśnie tak się czuję pisząc to wydanie Substacka. To, że ja mam jakiś plan i wizję, wcale nie oznacza, że wszystko pójdzie tak, jak ja to sobie założyłem. Życie lubi zaskakiwać, rzucać pod nogi kłody, czy też pokazywać nam, że jednak nasze zdrowie i czas z bliskimi to najważniejsze, co mamy.

A tego czasu na świecie jednak wszyscy mamy mały, a za nic w świecie go nie kupimy.

I wiecie co? Realizujcie się, ale róbcie to dla siebie.

Masz wizję na obraz, pomysł na książkę, czy też chcesz się czegoś nauczyć? Zrób to, bo to ty, a nie ma drugiego tak unikatowego człowieka na świecie, bo każdy z nas inaczej postrzega i filtruje otaczającą go rzeczywistość. A to jest właśnie tym niestaniem sobie na drodze do zrozumienia swojej własnej prawdy o otaczającym nas świecie.

To co realizujesz jako pierwsze na tejże dziwnej liście rzeczy odkładanyh “na kiedyś, ale na pewno przed śmiercią”?

Po prostu

Ostatnio zabiłem w sobie syndrom oszusta, choć dalej było we mnie coś, co mnie blokowało. To był fakt, że ciągle myślałem, że nie jestem kreatywny.

Share

I mój dobry przyjaciel uświadomił mi, że zamiast realizować i tworzyć, szukałem tego czego mi brakowało.

A nie brakuje mi nic.

Moim największym wrogiem jestem ja sam.

Trzeba działać, tymi małymi krokami.

Tyle w dzisiejszym wydaniu.

I przez bardzo długi czas nie mogłem się go pozbyć albo chociaż zmniejszyć na tyle, by pisanie w internecie było przyjemnym doświadczeniem, kiedy tematem głównym (i ostatnio jedynym) jest szeroko pojęta popkultura.

Ten człowiek wyleczył mnie w jedną minutę.

Znaczy nie do końca, lecz już spieszę z wyjaśnieniem. Niedawno w Gdańsku odbył się festiwal filmów jednominutowych, a tam mogliśmy za darmo posłuchać Kaspara Bajona. Jego masterclass dotyczył tego, jak z pomysłu przeszedł do realizacji “Heweliusza”.

I jak to pisarz, nie mogło w takim wykładzie zabraknąć fragmentu nawiązującego do tematu szuukania informacji lub tego, jak wyglada jego proces pisania. I wiecie co? Padło tam jedna rzecz, która została ze mną do dziś.

Do dziś, mimo tego, że mamy pomysł, historie, dane i wiadomości oraz zdjęcia, zawsze postaje ten moment, kiedy macie przed sobą ten migający kursor.

I wtedy, jedyne, co można zrobić, to przypomnieć sobie, że to tylko kursor, a pomyśł gdzieś jest, nawet jeśli w pewnych momentach nie możemy dokopać się do tego i przełożyć na papier.

Zasubskrybuj teraz

Warto tutaj pamiętać, że najcześciej pierwsze wersje tego, co chcemy stworzyć, nie będą idealne i o to w nich właśnie chodzi. Możemy być świecie przekonany, że nasz pomysł jest idelalny za pierwszym razem, lecz kiedy do niego faktycznie przysiądziemy, okazuje się, że wymaga jeszcze trochę przerobienia.

I wiecie co? Dobrze było usłyszeć, że nie tylko ja mam problem z tym syndromem oszusta. Ma go też autor seriali i książek. Też jak ja jest człowiekiem kreatywnym.

I choć jesteśmy na zupełnie innych poziomach i robimy nieco inne rzeczy, lecz ten bardzo przypadkowy plaskacz na żywo, że nie tylko ja mam problem z kreatywnością, był czymś, co bym odpuścił i znów bawił się dobrze, kiedy przychodzi do rozmów i pisaniu o świetnych rzeczach.

Pomysł na ten tekst zrodził się podczas majówkowych rozmów przy stole, którym to przez chwilę był koc na plaży, w końcu takie uroki mieszkania blisko morza.

Temat spod piasku

Jakoś tak złożyło się, że rozmawialiśmy o serialach i do głowy wpadło mi jedna smutna rzecz: Dziś to, co oglądamy, jest tylko tłem, a kiedyś faktycznie wciągało na tyle, że gdy coś nam umknęło, musieliśmy cofać scenę.

I to nie jest tak, że ta kultura jest lepsza. Ona jest inna. Choć jako odbiorca widzę to z niesmakiem, to jednak dzięki temu dochodzi u mnie do lepszej selekcji materiałów konsumowanych lub nieprzypadkowej okazji do nadrabiania tego, cóż wielu określiłoby mianem „klasyka”.

Pewnie nie jestem też jednym, kto ma taką obserwację. Kultura jednak dalej dla mnie jest czymś niezwykle uniwersalnym, choć czasem niezrozumiałym, co jest jednocześnie niezwykle piękne. Idealnym tego przykładem jest, chociażby książka Herr’a „Depesze”, od których to uciekałem przez lata, a okazało się, że jest to lektura niezwykle dla mnie ważna w kontekście warsztatu i specyficznej treści.

Jednak czasem i tło zainspiruje!

Ile razy mieliście tak, że puściliście sobie serial, który to już znacie lepiej niż własną kieszeń? Pewnie wiele razy, prawda? Nagle widzicie coś, gdzie zapaliła się żarówka i nagle macie pomysł na tekst, obraz, nową książkę do przeczytania. Niesamowite jak wiele połączeń tworzy kultura. Nawet jeśli jest różnej jakości.

Nie jestem jakimś wybitnym krytykiem lub konsumentem, aczkolwiek niezwykle fascynuje mnie w jaki sposób dziś, w świecie AI, właśnie ta sfera naszego życia dalej staje się czymś na tyle plastycznym, iż można by napisać, że mimo pewnej “sztuczności” dalej przechodzi co jakiś czas wyjątkowego rodzaju renesans.

Zasubskrybuj teraz

Po co?

Mam bardzo dobrego kumpla, który przez lata powtarzał mi jedną rzecz, a mianowicie to zdanie, które zawsze powtarzał, kiedy nie robiłem rzeczy, które powiedziałem, że zrobię: “you miss all the shots you don’t take”.

I przez to zacząłem robić nowe rzeczy w kontrolowanej mentalności so what?

Chcesz się czegoś dowiedzieć? Bierzesz książkę, piszesz do autora bloga z pytaniem o książki (pozdrawiam tutaj ), a to, czego się dowiesz, jest dla ciebie i sprawi, że będziesz ciekawszym człowiekiem lub co lepsze, odkryjesz nową pasję.

I choć teraz mam listę książek do przeczytania wielkości pewnie mnie albo i wyższej, cieszę się, że dotarło do mnie, że to właśnie pisanie o literaturze jest dla mnie tym wyzwaniem, bo jest szansa, że to w nim znajdę najwięcej nowych rzeczy, nawet jeśli wiele rzeczy może być niczym remiks czegoś, co już znam.

Może i dziwne jest to, że piszę o tym artykuł na Substacku, jednak ostatnio rozumiem też, że gdy coś mam zapisane i mogę do tego wrócić, działa mi niczym przypominacz w starym telefonie, gdzie scrollowanie nie działa.

A co wy powinniście robić częściej?

Jednak, by mieć pomysły, trzeba mieć chwilę na to, by w głowie była pustka, która zapełni się różnego rodzaju pomysłami.

Co więcej, przezabawne jest to, że zmieniłem podejście do Substacka przez jeden tekst, którego autorem jest . Zamiast skupić się na tym, by Substack był moim głównym miejscem do tworzenia treści, zmieniłem to. Teraz blog jest priorytetem, a newsletter dodatkiem.

A wszystko przez nudę. Znalazłem się w ciekawym miejscu, bo ostatnio niewiele czytałem, jeszcze mniej oglądałem, a to dla mnie jest właśnie moją formą tej typowej pustki.

Czasem warto wyłączyć myślenie, znaczy w pewnym sensie

A gdy właściwie dotarło do mnie, co się dzieje, nagle w głowie rozpaliło się parę neuronów i zacząłem przypominać sobie, co kiedyś mnie interesowało i sprawiało faktyczną frajdę.

Zasubskrybuj teraz

I przez to inaczej zacząłem postrzegać swoją produktywność. Bo skupiłem się na konsumowaniu tego, co dla mnie nowe i nieznane, co potem łączę z tym, co już wiem.

Filmy i seriale oraz książki przestają mnie interesować => Nuda => Ja i moje myśli => Notes i długopis oraz pisanie i nagle pomysły, bo gdzieś coś zaskoczyło.

Zabawne, że czasem musimy pobyć sami ze sobą, by zrozumieć, co kłębi się w naszej głowie i wiecie co? Musimy więcej się nudzić. Szczególnie dziś, kiedy to nasz telefon, czy telewizor to główne źródło właśnie uciekania od nudy. A ona jest nam potrzebna.

Rada na niedzielę?

Nudźcie się!

Zainspirowany tym, jak pracuje Seth Godin, stwierdziłem, że czas tworzyć jeden wpis dziennie. I wtedy zrozumiałem, że zamiast być perfekcyjnie dokładnym, a przez to jednocześnie mistrzem prokrastynacji — zrozumiałem, że uwolniłem się z klatki nawyku “opublikuję, kiedy będzie idealnie”.

To, co chcę powiedzieć, zostaje napisane. Nie pudruj tego, nie upiększaj, bo przedobrzysz.

Nawyk pisania codziennie

Brzmi strasznie, wręcz niewykonalnie, prawda?

A jednak ze swojego doświadczenia mogę napisać, że pozwala to na jedną fajną rzecz: uważne przyglądanie się swoim myślom, nawet jeśli nie zapiszę ich w notatniku czy też pośród szkiców. W końcu coś z nich powstanie, ale ta zmiana w postrzeganiu tego, co i jak myślimy, jest właśnie efektem tego, że codziennie mam coś, o czym chcę napisać.

Nawet jeśli nikt tego nie przeczyta. Ważne, że ja mam gdzieś skupisko swoich myśli, brudnych notatek — coś kiedyś z tego będzie, ale nie teraz, i to też jest super.

Pisz

Rób to. Do notesu, na laptopie, czy też na Substacku, czy blogu. W końcu twoje pisanie może trafić na swój grunt, a ty masz przed sobą coś, co pokazuje “ej, tak zmieniłem się jako twórca”.

Czemu by nie?

Miał i tak być dodatkiem do tego, co robię na X’ie.

Jednak są z nim związane pewne zasady:

1. Postarać się, by były przyjemne wizualnie, ale nie za trudne do montażu.

Nie jestem specjalistą od tego, ale nie zamierzam też udawać, że jest inaczej. W końcu po coś czytał człowiek książkę “Show your work”, której autorem jest , więc lekcja w praktyce.

2. Robię to dla zabawy i nauki!

Zabawy z formą i montażem. Do tego i eksperymentem z humorem lub obserwacją świata. Oczywiście z kulturą do widza i tematu, o jakim akurat mam okazję tworzyć.

Czy coś z tego wyjdzie?

Nie wiem, ale dobrze się przy tym bawię i już nie mogę się doczekać tego, co z tego wyciągnę i zapiszę w dzienniku.

Subscribe now

Jeśli macie ochotę, to poniżej zostawiam pierwszy filmik, który jest faktycznie czymś dla mnie ważnym:

I oczywiście byłoby mi bardzo miło, gdybyście zostawili subskrypcję, aczkolwiek jest to opcjonalne i niewymagane, podobnie jak czytanie tego newslettera.

A tymczasem zostawię was z tym: Twórzcie, próbujcie i eksperymentujcie ze swoimi myślami, bo jeśli macie jakiś pomysł, może właśnie tak znajdziecie ścieżkę do jego realizacji.

Życzę smacznej kawy, udanego weekendu, a my widzimy się w następnym filmie lub na X’ie, czy też w następnym wydaniu.

Cześć,

K.

Płacisz za to walutą, której nie możesz dodrukować: swoją uwagą. Swoim snem. Obecnością przy ludziach, których rzekomo kochasz.

To nie jest błąd w systemie. To projekt. Każda rolka to cyfrowy papieros, a Ty jesteś nałogowcem, który wmawia sobie, że kontroluje ogień. Nie kontrolujesz niczego. Jesteś towarem, który sam się sprzedaje, przesuwając kciukiem po szkle.

Oczywiście, że nie rzucisz telefonem o ścianę. Wciąż go spłacasz. Jest zbyt drogi, by stać się dowodem Twojego buntu. Ale przestań kłamać, że masz nad tym kontrolę.

Skasuj aplikację. Zablokuj powiadomienia. Zrób to teraz, zanim algorytm podsunie Ci kolejny powód, byś został jeszcze minutę. Poczujesz się dziwnie. Jakbyś uciekł z lekcji, na których i tak niczego Cię nie uczyli. Twoja głowa będzie pulsować od nagłej, niechcianej ciszy.

Wytrzymaj to.

To nie są wagary od życia. To powrót do niego. Wybór należy do Ciebie: albo Ty posiadasz swój czas, albo jesteś tylko darmowym paliwem dla cudzego miliarda.

Wyloguj się. I nie oglądaj się za siebie.

Subscribe now

I wiecie co? Dla mnie ten rok to trochę właśnie taki kreatywny reset, bo patrząc na poprzedni rok i swoje porażki — wiem, jak teraz podejść do swojego skrawka internetu. Nawet jeśli to dziś dziki zachód.

Jakoś ten rok leci mi przez palce niczym przez wodę, ale z drugiej strony, dzieją się w nim tak szalone i jednocześnie nieco dalej dla mnie surrealistyczne rzeczy, że jeszcze miesiąc temu nie pomyślałbym o pewnych ścieżkach, jakie dziś pojawiają się przede mną. Ciekawe, lecz niecodzienne doświadczenie, które daje do myślenia, zwłaszcza przed trzydziestką, a ta za rogiem.

Dlaczego więc warto czasem robić sobie reset wielu rzeczy?

Nigdy nie wiadomo na co trafimy następnego dnia. I może to być bardzo prosty powód, dla niektórych abstrakcyjny, ale dziś właśnie świat taki jest — szybki, niepewny, ale i daje nam możliwości, których nie było wcześniej.

Im bliżej mi do trzydziestki, tym bardziej zastanawiam się, w jaki sposób mogę sprawić, by moje życie było faktycznie takim, jakim bym chciał i nie męczyło mnie. I wiecie, do czego doszedłem? A no do tego, że niektóre rzeczy muszę robić analogowo, bo wtedy czuję oddech od wszystkiego, co mi nie pasuje.

Może też powinniście właśnie spróbować uprościć swoje życie do analogowych rozwiązań — taki trochę pseudo reset?

Dlatego też do głowy wpadło mi to, że ten tekst może być właśnie próbą budowy dyscypliny związanej stworzonej z tworzeniem contentu i to nawet na tego newslettera.

Ile razy zastanawialiście się, co jest dla was, a czego chcielibyście spróbować? Nawet jeśli to nie przyniesie wam takiego zysku, jakiego byście chcieli? Pewnie w ostatnim roku tak było i to nie raz.

Dlatego proponuję, byście spróbowali od tego, co sam właśnie robię — piszę. Nawet jeśli teraz przeczytało to kilka osób, to właśnie moje ćwiczenie jest za mną. Zrealizowałem na dziś swój cel i mogę przez to cieszyć, że zrealizowałem to, co chciałem. Szczególnie w momencie, kiedy ostatnio pisałem o perfekcyjnej niedoskonałości, gdzie liczy się fakt realizacji czegoś nad jej perfekcyjność.

I zabawne dla mnie jest też to, że wczoraj nie wiedziałem, o czym tutaj napisać, a właśnie próbuję skończyć pierwsze z dwóch wydań na luty. Dziwne, prawda?

Jeśli miałbym dziś zostawić was z czymś, to niech to będzie to, że ćwiczenie, które nie przyniesie od razu wam zwycięstwa, jest pierwszym małym krokiem pozwalającym na to, by wykonywać te małe, lecz kluczowe kroki do realizacji celów.

Dziś mam dziwny dzień, ale potrzebowałem stworzyć to wydanie i trochę jednocześnie udowodnić sobie, że czasem brak tematu, to dalej temat i to taki, z którego idzie zrobić coś kreatywnego. Nawet jeśli to, co teraz czytacie, jest w pewnym sensie ćwiczeniem pod dyscyplinę i praktykę.