Düşler Ülkesi'nin Çatlak Aynası çatlıyor zamanla

​Kaptan Kancanın eli paslı ağır bir gümüşten

Timsahın midesinde tıkırdayan saat değil, ölüm gibi bir his…

Kayıp ruhlar canlanır o eski derin düşten en derininden,

Karanlık çizgilerle çizilir her bir bölüm birer birer.

​Peterpan uçuyor ama kanatları öyle bir dikişli ki,

Uçmuş biraz Çizgili çoraplarıyla basıyor bulutlara.

Tinker Bell bir fener gibi kırık buğultulu camlı, endişeli

Mavimsi morumsu bir ışık sızdırır o kuytu kuytulara

​"Büyümemek bir lanettir belki de bu diyarda,

Zaman durur ama ruhlar çürür kuytularda

Çektiği acı zihnini yansıtmıyor bu zamanlarda

Periler ağaçlar ve tüm güzel şeyler tutuyor onu hayata

Bir bulantı var evreninde;

Dünyaya karşı siperle

Renkler niye renklere karşı?

Karışmazlar mıydı ahenkle?

​Damlıyor bir sızıntı,

Kıpırtılı tablolardan akıyor.

Her biri bastırılmış duygular;

Hayaller, heyecanlar, kızgınlıklar ve mutluluklar...

Her biri ressamına kızıyor

Bizi bastırdığın gibi kendi duygularını da bastırdığını anlatıyor:

“Bayıl ya da bulan, ama bastırma” diyor...

Sızlayan bir çaresizlikte özlemle kavrulmuş

avuçların boş, elinden hiçbir şey gelmeden

Perde arkasınsa parmak uclarında ışık sızısı

Bırakmak öylece bedenini saatlerce

zamanın o sıcak, ağır kucağına...

Haraket dahi etmiyor varlığı

​Çalıyor yazın sıcağı

damarlarında çağıldayan tüm enerjiyi

emiyor usulca özgürlüce

Çalıyor bu kavurucu har,

Bir his düşüyor içe

buharlardan göz gözü görmeyinceyince

kovalıyor gölgeyi varlığı

sayıyor tüm sorunun işaretinin miskinliğine

Güneş çekildiğinde,

Kendi külünü tanır mı insan arıyor

Anlatıyorlar fısıltılara

Biz ki güneşin altında eriyen bal mumu heykelleriz,

Sadece bekleriz gölgenin uzanmışlığında

Ve de sorarlar fısıltıyla:

Bu yangın söndüğünde, hayatta

Eriyen bu şekil yeniden kendine döner mi tüm varlığıyla

Çatlar mıyız ışığımızda?

Eski yara kabuklarının yerini yıldız çiçeği pıhtısını alıyordu yavaşça.

Denizyıldızı, uzaktaki gök yıldızını özlüyordu;

Gök yıldızı fısıldıyordu karanlığa:

"Keşke düşebilsem gölgen olup, sarılabilsem sana…"

Birbirlerine parıldıyorlardı öylece..

Öylece ki...Aralarında süzülen koca bir geceyle

Deniz, göğün aynasıydı aslında

Ama ikisi de bilmiyordu aynı gövdenin nefesi olduklarını.

Biri dipte susuyordu, biri tepede yanıyordu;

Aralarındaki mesafe, sadece bakışların tamamladığı bir masaldı sanki

​Sonra bir damla tuz düştü gecenin kucağına.

Gökteki yıldız söndü Sanılan an,

Denizin göğsünde bir parıltı uyandı.

Gölge ışığa karıştı, ışık ise dipteki kayalara kırpıştı…

"Hayat ancak geriye bakarak anlaşılabilir, ama biz onu ileriye doğru yaşamalıyız."🌀

Kozmik bir fırtınanın ortasındayız. Evren sürekli genişliyor, zaman durmaksızın ileriye akıyor. Ama doğa bize çok bir sır öğretir: Büyümek için bazen kendi içine bükülmek gerekir.

Tıpkı bir salyangozun kabuğundaki o mükemmel, spiralli altın oran gibi...

İçinde hissettiğin gelgitler var ya; hani bazen kabuğuna çomak sokulmuş gibi irkilmen, bazen dışarıdaki fırtınaya aşık olup kabuğunu kırmak istemen, bazen de bir fener bekçisi gibi o kabuğun karanlığında yalnızlığı veya misafirlerini ağırlaman... Bunlar bir kararsızlık değil. Bunlar, belki de kabuğun içindeki yaşamın, yani genleşip büzüşen ruhunun nefes alıp verme biçimidir

Hem kabukta kalmak hem de kabuktan çıkmak istemek... Tohumun toprağı çatlatma isteğiyle, toprağın sıcaklığında saklanma arzusu arasındaki o kadim tezat işte.

İşte tam bu noktada, bir duraklama anı beliriyor gibi

Zamanı durdurup geriye bakarsın. O anın hamlığı gitmiş, hisler olgunlaşmıştır. Düğümleşmiş ne varsa tek tek çözer, ruhunun mimarisini yeniden inşa etmen gerekir hatırlanırsın aynı hislerle volkanlanırsın

Ve sonra, doğanın en sessiz, en kararlı eylemi başlar: Sürünerek de olsa ilerlemek.

"Hayat seni ne kadar yıpratırsa yıpratsın, ilerle; hatta bu ilerleyiş bir salyangozun hızında bile olsa ilerle."

Salyangozun evi, onun kemiği, hafızası, geçmişi. Onu sırtında taşımak bir ceza değil, bir bütünlük. Onu fırlatıp atamazsın, çünkü o kabuk senin kim olduğunun formülü. Sanki Yavaşlık burada bir gecikme değil; toprağın nemini, taşın sertliğini, yaprağın damarlarını teker teker okuma biçimidir.

"Geçmiş ağır ilerler ama izini asla kaybetmez."

Arp gibi parıldayan, güneşte ışıldayan o gümüşi iz... Salyangoz geçerken arkasında sadece bir salgı bırakmaz; geçtiği sert, pürüzlü ve acı veren taşları kendi iç sıvısıyla yumuşatır ve gümüşe dönüştürür. İşte geçmişin simyası gibi birşey budur: Yaşanan acıları, kırgınlıkları parlak birer tecrübe izine çevirmek.

O iz, nereden geldiğini hatırlatan şeffaf bir hafızadır.

Ama sanki doğanın kanunu nettir: Aynı izin üzerinden ikinci kez geçilmez. Daireler çizerek kendi etrafında dönmek yok. Spiral hep dışa ve ileriye doğru büyür.

Sırtındaki yük ne kadar ağır olursa olsun, içindeki duygu fırtınası seni ne kadar sarsarsa sarsın...

Bugün bir milim öne kaydın mı? O zaman doğanın ritmine ayak uydurdun demektir. Geriye bak, o gümüş izini hürmetle selamla, kabuğunu biraz daha büyüt ve yeni bir milime doğru süzül sevgili salyangoz.

Kendi karanlığına gömülmüş o sert kavis,

İçinde yabancı bir sızıyı emip büyütürken,

Geceye değil, aydınlığa gebeymiş aslında…

Dipteki soğuk tuzu iyileştiren o ak küre,

Sıkışıp kaldığı dar boşluktan fısıldar göğe.

Çatlayan katmanların arasından sızan zerafet

Bir sürgün değil, yuvaya dönüşün dinginliği.

suskun geçen bunca yıla rağmen,

Kabuğun kalbinde saklı duran o kırılmaz ışıltı,

Dünyanın bütün uğultusunu bağışlayan bir iyileşme.

Yarım Kalmış Bir Çekirdek midir ki

Deniz altı çürümesinden geriye kalan,

Yaşam Yabancı bir sertliğin mırıldandığı kırık koro.

Birikmiş tuzun kireçleştiği o korunaklı çukurda,

Kendi soğuk etine gömülmüş pürüzsüz yaşam

Dünyanın uğultusu erişmez bu kilitli boşluğa,

yuvarlana yuvarlana dönüştüğü o ak küre

Bir leke gibi büyüyen, saklanan zarafet,

Çatlayan zırhın içindeki yabancı ve tekinsiz düş.

Sert bir kabuğa sığınmış içsel sürgün,

Zamanın dibinde çürüyen imge, donmuş ışıltı.

Birikmiş sessizlikten süzülen bu beyaz leke,

Saklar varoluşun o ak küresi.

ateş böceği olabilir mi?

Tüm manzaralarda Külün Parlayışı

​Biri ışığı sırtında taşır sessizce,

Kendinden yanar, gecenin neminde.

Diğeri ise uzaktan vurulur o gizemli kor kütleye,

Kanat çırpar ölümün en sıcak rengine.

​Sahi, ateşe atlayan bir böcek,

ateş böceği olabilir mi?

Kendi ışığı yoktur belki ama,

Yanarken gökyüzünün en parlak yıldızı sayılmaz mı?

​Biri ışığın kendisidir, sakince parıldayan,

Diğeri ise aşktır, ateşte yok olan

​O gözü kara, o deli böcek;

Ne bilsin soğuk ışıklar saçmayı...

O ancak yanarak parlayacak,

Kül olurken öğretecek ışımayı.

​Saniyeler sürse de ömrü o korda,

Adını hak eder o daracık anda.

Kendi ışığıyla avunan değil,

Ateşin kendisi olandır çabalayan asıl ateş böceği

160726

Bir renk ki

yanına deniz mi iliştirmeli yoksa kainat mı?

yalnızca harflerden değil,

ufuktan da yapılır

Deniz, kendini her dalgada yeniden kurar

insan da biraz böyledir.

Her dönüş,

bir kayboluş değil,

yeniden var oluşun sesidir

Ben seni denizle anacağım.

Tuzuyla değil,

içinde sakladığı sonsuzlukla.

Sonra gökyüzüne bakacağım.

Yıldızlar, birbirine değmeden

aynı karanlığı aydınlatıyorlar

aynı sonsuzluğun içinde

birbirinin ışığını çoğaltıyorlar

birbirinin varlığıyla tamamlanan

sessiz bir ahengin parçasını öğretiyorlar

Ben de adını

o ahengin içine bırakacağım.

rüzgâr onu denize söyleyecek,

deniz gökyüzüne,

gökyüzü yıldızlara...

Yıldızlar kainata

Ve kâinat,

adını çoğaltacak.

O zaman anlayacağım:

denizi iliştirmem,

bir kıyı vermek için değilmiş.

İçindeki sonsuzluğu

kendine hatırlatmak içinmiş.

Çünkü bazı insanlar

bir isme değil,

bir evrene benzermiş

Ama asıl tasarım, tam o ikisinin birleştiği çizgide başlar

Kelimelerin bittiği, renklerin geceye büründüğü o derin noktada...

İşte oraya süveyda derler.

Derler ki, şu koskoca güneş sistemi boşlukta fırıl fırıl dönüyorsa,

Galaksiler yerli yerinde duruyorsa,

Hepsi o küçücük, o gizli merkez süveyda yüzündendir.

Görürler ki Yel değirmenleri oradaysa donkişotlar da burada

İçindeki o ritmi, o mor ve mavi tonlardaki büyüyü hissedenler bilir;

Dünyayı döndüren yerçekimi değil,

İnsanın kendi ruhunda sakladığı o pürüzsüz, o benzersiz şiirdir...

Kum tanelerinde adım adım dolaşıldı

Sonra deniz kabuğunu aldı ve kulağına götürdü

Bir okyanus gürültüsünün rezonansı duyuldu

Önce kalbe geldi

Pireleri temizledi

İşledi tüm sevgisini

Güzel bir kalp işledi inci inci tane tane

Yankılar konuştu

Zaten yankılar sevdalıydı denizin okyanus gürültüsüne

Kıyıda bir mercanlı deniz kabugu ve heyecanlı denizin yıldızı

Cevabını aldı derinlerden

Fısıldadı-

Bir şişeye yıldızdan mektuplar yazalım ve denize bırakalım…

Diye.

O da bizim gibi bir kuş değil mi?

Bana bir buket verildiğinde

solmasın isterim.

Kokusunu bir şişeye koyup asırlarca sürüşmek isterim.

Bakmak ve doyamamak,

olmak ve ruhuna işlenircesine koklamak isterim.

Yaşamın bulgularına sarılırcasına içlensin isterim.

Bir beyazlık ki bu uyumda, ben neredeyim?

Lalelerin beyazlığı, Zambakların ıssız güzelliklerine karşı güllerin aklığıya gülümsüyor.

Armağanımı nasıl sonsuzlaştırırım, onu düşlerim.

Sonsuzluğun kalıcılığına sarılma aruzunda

İçinizdeki kırları mapus etmek istiyoruz gönüllerimize.

Oysa kırlar, baharlar, özgürlüktür.

İçimizde hapsettiğimiz kırlar, baharlar,

özgürlüğün tacını takabilir mi, çemberinden geçebilir mi?

Ne kadar içimize işletebiliriz kalıcılığı İçlenişlerde…

Haziran’ın İçinde, Zamanın Dışında

​Sabah; kırmızımsı açılır ufuk,

İncir ağaçları fısıldar rüzgâra.

Haziran gelir — tarlalar boydan boya altın,

Gökyüzü cam gibi berrak...

O koku dolar sokaklara;

Sanki yılın en güzel anıları sızar ruhumuza.

​Akşam, lavanta moruna keser ufku,

Ateş böcekleri parıltılı yollar çizer karanlığa.

Ve tam orada duruyorsundur bir an;

Haziran’ın içinde, zamanın dışında.

​Yıldızlar birer birer sahneye çıkar,

Serin bir esinti şefkatle okşar saçlarını.

Dalarım sevdaya; uyku gibi, yavaş ve derin...

Gözlerdeki o yaldızları izlerim,

Rüyaların en gerçeğinde.

​Usulca geçer yapraklar güneşin altından,

Mevsimler devrolur mevsimlere.

Ve bir köşede, sarı bir fotoğraf gibi

Asılı kalır tüm bu hisler, hatıraların içinde

Islığın dolanır, kalbimin kuytusuna yerleşir.

Unuturum bildiğim tüm sayıları,

Sadece senin ikişlermiş benlerini

saymaya ayarlanır aklım

Ruhunda ki o küçük noktaları tavaf sayarım

Toprağın uyanışı gibi, bahar koktuğunu anımsarım.

Düşlerim kokuna karışır, zamanın dikişleri sökülür;

Biz seninle imkansızı severiz,

Güneşte yağan o nazlı yağmurları tadımlarız mesela.

​Kırılan ışığın altında ruhu ısıtan renkler,

Gözbebeklerinden süzülüp içimi ısıtır.

Geriye ne bir kelime kalır ne de bir telaş

Lügatimizde sadece tek bir eylem,

Sadece o uçsuz buçaksız sığınak kalır:

Sarılmalar... Bolca ve sonsuz sarılmalar

Güzegâh baharın kokusuyla tenin haritasında izlenen yol olur

Ancak ormanın derinliklerinde, eski bir çınarın gölgesinde yaşayan bir ateşböceği vardı ki, onun ışığı bambaşka bir ritimle titrerdi. O kimsenin alfabesine uymayan, atmosferde salınan sözlüklerde karşılığı olmayan "bozuk" bir ateş dağarcığına sahipti.

Bu ateşböceği için konuşmak sıradan bir iletişim değildi. Onun için her kelime, harlanmaya hazır bir kordu. Birine bir şey anlatmaya kalksa, içindeki o benzersiz dili dışarı vursa; sanki devasa bir yangına kürekle odun atacakmış gibi hissediyordu. Kelimeler ağzından döküldüğü an büyü bozulacak, o korlar hem onu hem de karşısındakini yakıp kül edecek gibi geliyordu.

Yıllar boyunca ilmek ilmek işlediği, ince ince çoğalttığı o muazzam ve karmaşık kelime hazinesini göğsünün en karanlık köşesinde saklamak onun hakkıydı. Bir başkasıyla göz göze geldiğinde, içinden geçen o parıltılı cümleleri anlamak isteyen zaten anlayacaktı. O genelde yutardı ve her yutuşta içi biraz daha aydınlanırdı. İçinde gezegenlerce kelime vardı; ama o, onların uzay boşluğundaki yerçekimsizliğinde salınıp durmalarını izlemeyi severdi.

Diğer ateşböcekleri onun bozuk, sönük, garip ya da saf olduğunu düşündükleri her an, o sadece gülümsedi. Bu düşünceler belki onu noksan hissettirdi ama o, uçuşan kelimelerini sevecek güçteydi. Onda Kimsenin bu dili öğrenmesi için çırpınsın isteği artık yoktu çünkü bir dil paylaşıldığında sıradanlaşabilirdi ve çırpındığı yerde kanatları sönebilirdi.

O, kelimelerini ateşe yaklaşmanın tekinsiz heyecanıyla değil, onları kalbinde biriktirmenin huzuruyla seviyordu. Huzuruna eşlik etmek isteyen, onun her türlü "bozukluğuna" da eşlik edebilir, onunla birlikte o cesarete bürünebilirdi.

Ateşböceği, yanmanın en derin yerinde, sadece kendine fısıldadığı o yanık lisanla parlamaya devam edecekti. Anlasınlar ya da anlatamasın; bu sorun değildi. O zaten her an anlaşılmanın kendi ateşini söndüreceğinden emindi; anlaşılmamanın ona kattıklarının da bilincindeydi.

Sussa veya bozuk konuşsa bile, havada uçuşan kelimeleri ve kalbinde taşıdığı o ömürlük ışıltıyla gecenin pelerinini aydınlatabilecekti.

Her filize en canlısından bir renk atarım.

Büyür onlar; filizlenip yeşillenip hayatlanırlar.

Bağlarımızdan sarılırlar hayata,

Hayata baharlanırlar.

Sarılmaları çoğaltıp ışıklandırırlar en dipteki karanlıkları,

Tüm dikenlere rağmen sarılmış olurlar,

güzel kokan çiçekleri barındırırlar.

Boğulma korkuları yenilmiş; diplere dalınmış,

Yüzgeçlerle denizin en ücra yerleri keşfedilir.

İnanılır deniz kızlarına, mitlere, piramitlere, sevdaya.

Bilinir Zeus’un birbirine dolanmış iki ağaca dönüştüreceği

Ve onu Bob Ross’un resmedeceği…

Takımyıldızlı bir sarılışla göğe bağlanırsınız,

Ve başlar Yıldızlara Sarılan Yol.

Bu bir Kozmik Sarılış

Göklerin mısraları içinize işlenir.

Yıldız Çobanlarının Yolu uzanır önünüze,

Her bir yıldız çobanı kendi yıldızıyla yaşamla tanışır.

Mevsimler mevsimlere anlatır,

Yıllar yıllarla anlaşır.

Gökler göklere yazar bu yıldızlı mısraları,

kalemini kımıldatır zamanın.

Evrenin Kalp Koordinatları

birbirine götürür.

Kalp artık şaşmaz,

Sarılmanın Haritası çizilmiştir artık

Denizanası ile köpekbalığı tüm Kilikya’yı gezebilir

en büyük yelkenli gemisiyle,

bal denizlerine açılarak.

Kâh yüzgeçlerini, kâh kuyruklarını, kâh bacaklarını kullanırlar;

Denizle Göğün Arasında bir yol açılır,

Birlikte Yeşeren Evren sizinle yürür.

Zaman, Kilikya’da bir gökkuşağı gibi renklenir,

Ve her şey yörüngesinde döner

Gözlerimizin içi güldüğünde, gökteki takımyıldızları bile o yoldan ilerleyeceğini fısıldayacak…Haykıracak…

Kır çiçekleri elinde

söğüt dallarına asılı bir tereddüt gibi

sarkıp düşen Ophelia’yı

anlamalı mı Hamlet

yoksa suyun derin bulanık aynasında

hep kendi yüzünü mü aramalı?

Bir sonsa eğer,

insan çakıl taşlarına da selam verebilmeli;

nehir kıyılarında süzülen yolculuk

bir vedayı incitmeden taşıyabilmeli içinde.

Düşmüş

elinde kır çiçekleriyle

zavallı değil,

fazla hisseden bir Ophelia.

Buruşur insan

içinde büyüttüğü eksiklikle

ikişerli adımlayamadığı her takım yıldızında

gökyüzü yarım kaldığının söylentisi yayılır

Her eksik eşleşme bir boşluk açar,

her boşluk kendi içine doğru katlanır.

Adı konmamış bir hece gibi iner bu ait olunmayan duygu;

ne söylenir

ne de susturulur.

Yıldızları kaşır gökyüzünden

ışığı bile paylaşamaz.

Geceyi yıldızlardan kıskanan bir ışık gibi

kendi parıltısında yavaşça söner kıskançlık.

Nehir' her şeyi sessizce alıp götürür,

Usulca söylenmeyenlerin sakin notalarında

Yansıtılmayanların gölgelerinde açar bir içe dönen çicekle birlikte

Kaybolmalar ihtiyaçtır baskın gelen gölgelere

Sakinleşmenin sızısıdır her Nota da Sone

şarkının ortasında bir yarık gibi açılır

o yarığın içinde dönen aynı nota

biri kartı değiştirir

diğeri sessizliği kemirir

hangi melodiye ait olduğunu

Flurlu hissettirir

Ait olduğunu sanmadığı her duyguda

içindeki ağaçları söküyorlar sanki

kökünden, sessizce değil,

ince, tiz bir çığlığın içinden geçerek.

Onlar bağırıyor.

O bağırmıyor.

Bağıramıyor.

O ses…

o ince, delici, durmayan ses

kulaklarında değil, damarlarında dolaşıyor.

Bir sinek vızıltısı gibi değil bu

bir sinek valesi,

inatla dönen,

ısrarla kazıyan.

Çünkü o duygu ona ait değil.

Çünkü ait olmamalı.

Sahiplenmediği her his

bir kazı çalışmasına dönüşüyor içinde.

Canlı canlı, derin, hoyrat

bir yerlerini eşeliyorlar sanki,

toprağı ona yabancıymış gibi.

Söktükleri ağaçları nereye fırlatıyorlar

göremiyor.

Gözleri değil, içi kör.

Ağaçları korkuyor kanamaktan.

Kanayan ağaç olur mu hiç?

Olursa…

geri ekilir mi?

Ya kökleri bulunmazsa?

Ya savruldukları yerde unutulurlarsa?

Ya bir daha hiçbir şeye kök salamamaktan ibaret kalırsa?

İnsan o gürültüde

ne yapması gerektiğini bilemez.

Sadece yoklar içini

kan var mı diye.

Sonra kaçmak ister

Uzaklaşmak ister sanrılardan

Her şeye duvar örer.

Ama duvarlar kalınlaştıkça

içindeki kovuklar sertleşir,

ve hiçbir şey

bir sarılma bile

oraya ulaşamaz.

Oysa…

bir çift el vardı bir yonca

toprağı eşeleyip

köklerini yeniden bulacak,

ağaçlarını saracak,

meyvelerini, çiçeklerini

yeniden ona hatırlatacak.

Ama ya bu volkanlı vızıltılı koparan his bitmezse?

Ya bir volkan gibi kabarıp

yakınındaki her şeyi yakarsa?

Bir kıskançlık, bir öfke

fokurdayan bir şey

içindeki ormanı kül ederse?

Ait hissetmediği,

nereden bulaştığını bilmediği

o iğreti duygu

bir sinek valesi gibi

kulağında dönüp duruyor.

Ve tam o anda

kupa kızı çıkıyordur ortaya

Kartlar dağılıyor.

El bozuluyor.

Ve en çok sevdiği şey…

elinden değil,

içinden kayıyor hayatlara

Huzuru bulmak adına

Sol elimde dünyanın tüm ağırlığını taşıyan o kırılgan gökyüzü küresi; bir karahindiba. Üflemiyorum henüz. Çünkü üflemek, bir parçamın rüzgârda sonsuza dek dağılması demek.

Her bir tüy, boşluğa düşmek için can atan dilsiz birer harf gibi bekliyor parmaklarımın ucunda.

Dünya nefesini tutmuş, benim ilk nefesimi, ilk dileğimin o tekinsiz eşiğini gözlüyor.

Sağ elimdeyse henüz gün yüzü görmemiş, mahrem bir sır: Bir gelincik tomurcuğu. Katlanmış, büzülmüş, kendi içine sığınmış o muazzam savunmasızlık.

Tahminlerin o sessiz, o çocuksu oyununa sığınıyorum; çünkü bilmek, bazen büyümektir ve ben henüz hazır değil miyim diye sorguluyorum

Kırmızı mı?

Pembe mı?

Beyaz mı?

Mor mu?

Ve belki de başka süpriz renkler...

Belki hepsi fışkıracak o daracık yeşil kabuktan, belki de hiçbir renk sahiplenmeyecek bu yabancı gövdeyi.

Önce sol elimdeki o uçucu boşluğu salıveriyorum gökyüzüne. Dileğim rüzgâra, zamanın tozlarına emanetle karışıyor.

Sonra sağ elimdeki o ürkek gelinciği usulca, incitmekten korkarak aralıyorum. Çıkan o buruşuk kırmızılıkta -henüz ütülenmemiş bir çocukluk anısı gibi— kendimi buluyorum

Çocuk zihni iki çiceği aynısı sanıyor sağıma ve soluma bakıyorum

Bir taraf Karahindiba

Bir taraf Gelincik

Bir oyunun içinde, renkleri bulup kendime dönüyorum.

Avcumda açılan o kırmızı, ütülenmemiş bir ipek ya da hiç okunmamış bir mektup kağıdı gibi buruşuk. Henüz dünyaya dokunmamış olmanın o utangaç kırışıklığı...”

Sol elimden uçup gidenler sadece tohumlar değil, saniyelerin tozları. Sağ elimde kalan ise sadece bir renk değil, vaktin en taze, en savunmasızlığı

Tahmin et Bir oyunun içinde, renkleri bulup kendime dönüyorum

tuvallerimiz, sergilerimiz tamamlansın

tüm o yaldızların içinde

biraz fazla parlayarak

biraz da saklanarak

her bir anı yıldızlamak isterim

elim değmiş gibi zamana

bozmuş tamamlamış gibi akışını

Günle başlar

sabaha da

öğlene de…

akşama da

geceye de

Yıldızlayalım

Yayayalım

Günyıldızı

Sabahyıldızı

Öğlenyıldızı

Akşamyıldızı diye diye çevreleyelim

çünkü yanlış bilinir

yıldızlar yalnızca geceye ait sanılır

oysa

Her şeye

güzel kalplerimizde aitlerdir

kırılmamaya çalışırken parlayan

o ince yerde

güne yaslanırlar bazen

sabaha sızarlar

öğlenin ortasında bile unutulmazlar'

akşama doğru ağırlaşırlar

yanıp sönmelerini izlerim

bir var bir yok

bir ben bir hiç gibi

ışıklarıyla değil yalnız

yokluklarıyla Ve yolculuklarıyla da parlarlar

önce

sergimin başına koyarım hepsini

tüm evreleriyle

eksilmiş, taşmış, unutulmuş hâlleriyle

yaşatırım

çünkü unutmaktan korkarım

İzlerine alışırım

ve sonra

yavaşça kurarım onları

kendi içimde

benim takım yıldızım

Her evresiyle benimle

Herkes parça parça yıldızını arar takımını kurar.

Göğe

Doğru bakan herkes

kendi kayboluşunu ve buluşunu bulur içinde.

ya da nar ağacıysam tomurcuklanmış

kırmızı bir sır gibi çatlayarak

sessizce çoğalmayı öğrenmişim demektir

içimde taşmadan

içimde çoğalmayı

Toprağını çok seviyormuş desinler

elleriyle değil, kökleriyle sarılmış

kaçmamış kaderinden

ama gölgesinde usulca dinlenmiş yeşillenmiş

kaderinde yazılı olan aitliği

boğazında düğüm değil artık

bir nefesmiş

derin, yavaş, kabullenişle alınan

Huzurlu bir yeşillenmeymiş

İlk defa, ilk defa

toprak ona yük değilmiş

bir evmiş, bir isimmiş, bir yön

Toprağı öyle doğruymuş ki

gün ışığı öyle yerli yerinde vuruyormuş ki

ne eksik ne fazla

tam olması gerektiğikadarmış

yaşama neşesi

bir mucize gibi değil de

sanki hep oradaymış da

o ilk kez fark etmiş gibi

Işığıyla resmetmiş

bu yüzdendir ki

onu bulmuş

dallarına yıldızlar konmuş desinler

geceyi taşıyabilen bir ağaçmış artık

karanlığı da ağırlayabilen

ve sabah olduğunda

yıldızları incitmeden

ışığa bırakabilen

desinler

İlk defa, ilk defa

kendi gölgesinde üşümemiş

Karmakarışık kafasında

kendi köklerinde kaybolmamış

Dağınıklığıyla anılmamış

ve ilk defa

kendine ait bir yerde

huzurla nefeslice sarılmış

kendisi gibi büyümüş köklerine

Nar dallarına yıldızlar konmuş desinler