korkuyorum belki de hayat hikayelerinizden, sizlerde kendimi bulmaktan, sizleri çok iyi anlamaktan ve bunun bende yaratacağı o hissiyattan ve kaçıyorum sizden. bu kaçışın sonu olur mu bilmiyorum ve bilmek istemiyorum.

adımı söylerken bile tereddüt ediyorum bazen. nereden geliyor bu güven kırıklığı? ne var içimde beni bu derece tedirgin eden?

evet, evet, ben apaçık korkuyorum ve ben aylardır bu korkunun önüne geçemiyorum. ne zaman bir ilerleme kaydettiğimi hissetsem, kendimi ilerlediğim yolun kat ve katını geri kaçarken yakalıyorum ve tutamıyorum kendimi. duruyorum bazen, soruyorum kendime: ne seni bu hale getirdi? diye düşünüyorum saatlerce ve o saatler içinde bulunduğum zamanı düşünüyorum, sadece o zamanı suçluyorum hep. geçmişe açılan kapının eşiğinde oturuyorum ama asla o kapıyı geçmiyorum. geçmişe dönemiyorum, dönersem eğer dönüşü olmaz diye düşünüyorum belki de.

ve bazen, güvendiğimi hissettiğim o nadir insanları bile başkalarının yarattığı güvensizlik enkazının altında bırakmış buluyorum.

sahi, neden oluştu bu enkaz?

neden birilerinin bana yaptığı şeyler, benden sonra hayatıma giren insanlara karşı da tedbir almama neden oldu? neden bana hiçbir şey yapmamış insanların, başkalarının bıraktığı yaraların bedelini ödemesine izin veriyorum?

kendimi mi suçlamalıyım, yoksa bu enkazı yaratanları mı, ya da daha derine inip o enkazdan önceki evin temellerini sağlam atmayanları mı?

ama henüz hangisinin daha ağır bastığını bilmiyorum.

belki de asıl sorun, enkazın altında kalan insanları kurtarmak istememe rağmen, ellerimi taşların arasına sokacak cesareti kendimde bulamamam.

belki de bir gün o enkazın başına oturup taşları tek tek kaldırmaya cesaret ederim. belki de altında sandığım kadar çok insan yoktur. belki de asıl enkaz, yıllardır kendi içimde taşıdığım korkudur.