Jeśli jeszcze dobrze się nie znamy — nazywam się Asia Banad. Jestem cukierniczką, szefową kuchni, twórczynią - kiedyś pracowni cukierniczej, a teraz profilu – POSYPANE.

Ogromnie się cieszę, że dołączasz do naszej słodkiej społeczności! Wypiekoterapia to moje oczko w głowie – to miejsce, w którym dzielę się przepisami na INNE NIŻ WSZYSTKIE, bezpretensjonalnie pyszne desery, ciasta i wypieki.

Ten newsletter gromadzi już prawie 9 tysięcy subskrybentów i został wyróżniony przez tygodnik „Polityka” jako jeden z najpopularniejszych w kraju!

Dla mnie pieczenie to coś więcej niż tylko sposób na zrobienie czegoś słodkiego. To taka nasza mała, słodka medytacja – chwila na oddech, wyłączenie głowy i po prostu czerpanie wielkiej frajdy z samego procesu. W moich przepisach znajdziesz sporo nowoczesnych smaków, ale i takich inspirowanych dzieciństwem z lat ‘90 i ‘00 w nowej, podkręconej i maksymalnie uproszczonej formie.

Co zyskujesz i jak to działa?

Jako darmowy subskrybent co miesiąc dostajesz ode mnie 1 pełny wpis z przepisem lub poradnikiem prosto na swoją skrzynkę mailową. Masz też dostęp do bezpłatnych przepisów (lista poniżej). Możesz je przeglądać w przeglądarce i w aplikacji Substack.

Jeśli jednak chcesz w końcu wyluzować w cukiernictwie, pobawić się nim, nauczyć się czegoś nowego i wycisnąć z Wypiekoterapii sto procent, przejdź na płatny plan za 27 zł miesięcznie (lub 250 zł za cały rok – i masz dostawę inspiracji na 12 miesięcy w lepszej cenie!).

Oto co zyskujesz w płatnej wersji:

• Co tydzień nowy przepis lub artykuł — co miesiąc dostajesz aż 3 dodatkowe, ekskluzywne wpisy z przepisami, dogłębnymi przewodnikami i moimi sprawdzonymi polecajkami.

• Pełną wiedzę i pewność w kuchni – tłumaczę w prosty sposób, co i dlaczego działa w danym przepisie, o czym musisz pamiętać i jak przyspieszyć pracę (od idealnej bezy i puszystych cynamonek po idealne tarty i chrupiące ciasteczka).

• Nielimitowany dostęp do archiwum – odblokowujesz całą bazę dotychczas opublikowanych przepisów i poradników. Sięgasz po nie, kiedy tylko masz ochotę coś upiec!

• Realny wpływ i wsparcie – dołączasz do grona moich oficjalnych Kuracjuszy i dajesz mi wielkiego kopa do tworzenia kolejnych słodkich pyszności.

Gotowa/gotowy na cotygodniową dawkę słodkiej medytacji?

[ PRZEJDŹ NA PŁATNĄ SUBSKRYPCJĘ ]

Na początek – przetestujmy się!

Nie musisz kupować kota w worku! Chcę, żebyśmy się lepiej poznali, dlatego wrzucam Ci listę moich darmowych przepisów z posta “co upiec we wrześniu”. Sprawdź, jak dobrze piecze się z moimi wskazówkami:

• Ciasto DULCE DE LECHE – z kardamonowo-mlecznym nasączem i lekkim kremem kajmakowym.

• Ciasto BAKLAWA ze śliwkami utopione w słodko-kwaśnym sosie

• Ekspresowa SZARLOTKA, do której nie potrzebujesz zagniatać kruchego ciasta

P.S. A jeśli uwielbiasz ten niezwykły zapach pieczonego ciasta drożdżowego, który niesie się po całym domu, sprawdź koniecznie mój e-book:

„Jak na drożdżach 2.0”

Znajdziesz w nim moje niezawodne patenty na idealnie wyrośnięte i puszyste drożdżowe na słodko i na słono.

Rozgość się, przetestuj przepisy i do usłyszenia w kolejnym mailu!

Uściski,

Asia Banad

POSYPANE

Masz za sobą kolejny wykańczający dzień, zjadłoby się coś komfortowego, ale jedyne na co masz ochotę to położyć się na podłodze w kuchni i udać, że Cię nie ma? Mam dobrą wiadomość: FILOMONKA. Chrupiące ciasto filo przekładane cynamonowo-jabłkowym nadzieniem, umazane lekko kwaskowym, cynamonowym syropem.

A tak w ogóle, to warto mieć paczkę filo w lodówce, bo to najprostszy sposób do zrobienia czegoś spektakularnego bez wysiłku. Czym jest?

Ciasto filo (phyllo) to grecka i bliskowschodni baza do słodkich i wytrawnych wypieków. W dosłownym tłumaczeniu z greckiego phyllo oznacza po prostu „liść” lub „płat” i to idealnie oddaje jego naturę. To cieniutkie, prawie przezroczyste płaty ciasta robionego z mąki, wody i odrobiny oleju lub octu, rozwałkowane i rozciągnięte do grubości kartki papieru. Samo w sobie jest chudziutkie – to Ty decydujesz, ile masła lub oliwy na nie nanosisz. Ja lubię robić z nich chipsy lub NAPOLEONKĘ!

• Płaty filo są cienkie i błyskawicznie schną na powietrzu i robią się suche jak skrzypiące pod nogami liście jesienią w parku, dlatego gdy wyjmiesz płaty z opakowania i kładziesz na blacie, przykryj je lekko wilgotną ściereczką kuchenną na czas pracy.

• Każdy arkusz musisz musnąć pędzelkiem z rozpuszczonym masłem lub oliwą. Tłuszcz tworzy barierę, dzięki której płaty nie sklejają się w jedną kluchę, tylko ładnie listkują i pieką na złoto.

• Jeśli płat pęknie albo się podrze, to zignoruj to. Po zwinięciu, ułożeniu w warstwy i upieczeniu nikt (łącznie z Tobą) nie zauważy żadnej dziury.

FILOMONKA – chrupiące ciasto filo z nadzieniem cynamonowo-orzechowo-jabłkowym

Przygotowanie: syrop – 10 minut i 50 min studzenia. reszta: 1 h

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• 2 miski

• patelnia

• tortownica/rant 20-22 cm średnicy

• rózga + łopatka silikonowa

• garnuszek

• tarka

• piekarnik

• nóż i deska

Syrop cynamonowy:

• 200 g cukru trzcinowego

• 200 g wody

• 1 laska cynamonu

• Skórka otarta z 1 cytryny

• 10 g soku z cytryny

Rozpuść cukier w wodzie i doprowadź do wrzenia razem z laską cynamonu, skórką oraz sokiem z cytryny. Gotuj na wolnym ogniu przez 10 minut, a następnie odstaw do całkowitego ostygnięcia na 1–2 godziny. Syrop musi być całkowicie zimny przed polaniem ciasta.

Baza:

• 200 g ciasta filo

• 140 g rozpuszczonego masła

Nadzienie:

• 75 g orzechów włoskich (grubo posiekanych lub zmielonych)

• 1 łyżeczka cynamonu

• ¼ łyżeczki soli

• 20 g masła

• 50 g pokruszonych biszkoptów

• 150 g startego jabłka (razem ze skórką)

W misce wymieszaj orzechy włoskie, cynamon oraz sól. Na patelni rozpuść 20 g masła, dodaj pokruszone biszkopty i podsmażaj aż uzyska złocisty kolor. Dodaj podsmażone biszkopciki do orzechów. Na koniec dodaj starte jabłko i całość dokładnie wymieszaj.

Rozgrzej piekarnik do 180°C z termoobiegiem posmaruj foremkę (u mnie 22 cm) rozpuszczonym masłem. Połóż płat ciasta filo na blacie i obficie posmaruj go rozpuszczonym masłem. Rozsyp równomiernie garść nadzienia i zwiń ciasto w harmonijkę.

Podnieś je ostrożnie i ułóż w blasze do pieczenia. Powtarzaj proces do wyczerpania nadzienia – łącznie powinno to zająć około 5 arkuszy.

Wierzch przygotowanego ciasta filo posmaruj hojnie resztą masła.

Piecz w piekarniku przez 25–30 minut, aż ciasto uzyska piękny, złocisty kolor. Wyjmij z piekarnika i od razu polej zimnym syropem. Odstaw do całkowitego ostygnięcia (jeśli wytrzymasz).

Przed podaniem posyp wierzch odrobiną soli w płatkach, jeśli lubisz. Najlepsze jest w dzień pieczenia.

TU ZNAJDZIESZ RESZTĘ MOICH PRZEPISÓW!

Dwa dni w Kopenhadze wystarczą, aby się w niej zakochać, ale i poczuć lekkie ukłucie w portfelu przy pierwszej zamawianej słodkiej bułeczce i kawie. Nie ma co ukrywać – stolica Danii to jeden z najdroższych kierunków w Europie. Rachunek za proste śniadanie potrafi wzbudzić lekkie oburzenie, ale warto wiedzieć, że ta drożyzna nie wynika z chciwości lokalnych restauratorów. Wysokie ceny to efekt duńskiego stylu zarządzania – wyjątkowo wysokich zarobków, opieki socjalnej i 25% podatku VAT na niemal wszystko. Dla samych mieszkańców te kwoty są naturalne, a dla nas nie bardzo.

Duńczycy z jednej strony szanują przestrzeń prywatną i bywają zdystansowani, z drugiej są bardzo luźni i żyją bez zbędnej spiny. Widać to doskonale w ich podejściu do mody, jedzenia na mieście i spędzania wolnego czasu. Poza domem nie chętnie szukają nadętych restauracji. Króluje tu casual: dobra kawa, drożdżówka, street food z widokiem na kanał. Ponieważ słonecznych dni w ciągu roku mają tu jak na lekarstwo, to gdy tylko na niebie pojawi się przebłysk błękitu, miasto wybiega na zewnątrz. Nagle wszyscy siedzą na drewnianych pomostach, wylegują się w parkach, jedzą obiad na trawie albo wskakują do miejskich kąpielisk w portowych kanałach. W dni pracujące (co było dla nas zaskoczeniem)! Piknik z przyjaciółmi przy brzegu wody to definicja duńskiego hygge.

Hygge to duńskie słowo i filozofia życiowa, która nie ma bezpośredniego odpowiednika w języku polskim. Najprościej można je przetłumaczyć jako przytulność, dobrostan, poczucie bezpieczeństwa i sztukę tworzenia ciepłej, bliskiej atmosfery. Duński klimat bywa trudny – zimy są długie, ciemne i mroźne. Dlatego Dlatego właśnie Duńczycy postanowili opanować do perfekcji sztukę robienia sobie przyjemności wewnątrz domów i małych społeczności.

Gorąca kawa, cynamonka, ugotowany wspólnie prosty posiłek, miękki koc i dobra książka, gdy za oknem pada deszcz. Ja to kupuję!

LOTY & HOTEL

Planowanie wyjazdu zaczęłyśmy z dużym wyprzedzeniem – bilety lotnicze i nocleg ogarnęłyśmy jakieś 4 miesiące przed wylotem, ale pewnie nie było to konieczne. Hotel rezerwowałyśmy na Bookingu – nasz wybór padł na Hotel Petra, bo był akurat w spoko cenie, jak na świetną lokalizację, komfort i design. Ale z tym designem to jednak często jest zonk – miałyśmy mikro pokoik, w którym ciężko było się poruszać, nie było gdzie podłączyć czajniczka (ale był za to fancy, designerski), a stolik był z drutów, bez blatu, więc nie dało się na nim niczego postawić :D. Ja jestem na te fensi szmensi rzeczy zbyt praktyczna i nie doceniam drogich marek.

Leciałyśmy Wizz Airem z lotniska Chopina. Wybrałyśmy wczesne, poranne loty i był to dobry ruch. Ogromnym plusem Kopenhagi jest to, że z lotniska Kastrup do samego centrum miasta jedzie się metrem tylko 20 minut. Dzięki temu już od 8:00 rano mogłyśmy śmigać po mieście i zrobić szwendaniemaxxing.

DZIEŃ 1

Dzień zaczęłyśmy od kardamonowo-waniliowej bułeczki z Hart Bageri. Mięciutka, wilgotna, ale niestety mało aromatyczna i za mało kardamonowa jak dla mnie. Do tego ice latte na owsianym i cała ta przyjemność wyszła nas 55 zł na osobę .

Stamtąd poszłyśmy na spacer przez centrum, minęłyśmy most i skierowałyśmy się w stronę Nomy. Po drodze rzuciły nam się w oczy nieogrodzone osiedla z zaparkowanymi na zewnątrz rowerami, a w całym mieście kwitły akurat jabłonie i dzika róża. Duńczycy zresztą chętnie z tej róży korzystają – robią z niej przetwory, syropy i sznapsa.

Sama Noma leży na terenie, który wygląda jak kawałek dzikiej łąki. Restauracja jest zamknięta, ale obok działają dwie szklarnie. Można tam kupić ich autorskie produkty i książki, wpaść na kawę albo różaną kombuchę i sączyć je z widokiem na dziki ogród.

Na obiad wybrałyśmy klasyk, czyli Gasoline Grill i burgerki w zestawach z lemoniadą – dla mnie klasyczny cheez i fryty, a dla mojej przyjaciółki wege burger i frytki truflowe. Dobre, jakościowe jak na fast food, satysfakcjonujące. 100 zł na głowę.

Żeby rozchodzić ten jakże pełnowartościowy, lekki obiad, powędrowałyśmy do Kødbyen. To dawna dzielnica rzeźni i zakładów mięsnych w Vesterbro. Kiedyś przemysłowe, a dziś to jedno z najmodniejszych miejsc w mieście – konceptualnych lokali, restauracji, lodziarni i rzemieślniczych browarów.

Wylądowałyśmy w Åben – cool browarze miejskim urządzonym w dawnej chłodni. W środku pod sufit podwieszone są ogromne stalowe zbiorniki z piwem, a proces produkcji odbywa się na oczach gości. Najlepszy klimat jest jednak na zewnątrz, gdzie Duńczycy łapią popołudniowe słońce i sączą piwko. Idealne miejsce, żeby po prostu posiedzieć, wyluzować. Tak też uczyniłyśmy, chcąc wtopić się w tło. Zarówno kieliszek wina śliwkowego na lodzie i szklanka piwka bezalkoholowego (o smaku bzu, pysznego) zapłaciłyśmy po około 45 zł.

W drodze do hotelu zahaczyłyśmy o centrum i sklep GANNI i HAY House – tak mógłby wyglądać faktycznie mój dom – KOLORY, drewno, stal.

Na kolację wybrałyśmy kilka snacków z tamtejszej żabki – wyszło za taki zestaw około 35 zł.

DZIEŃ 2

Dzień drugi zaczęłyśmy od super śniadanka w MAD&KAFFE na Frederiksbergu – spokojniejszej, typowo mieszkalnej dzielnicy oddalonej nieco od samego centrum (więcej o tym miejscu dowiecie się z mojej ostatniej rolki na IG). Za 5 talerzyków śniadaniowych i herbatę zapłaciłam około 100 zł. Frederiksberg to świetna okolica do podziwiania architektury, podglądania pięknych duńskich wnętrz przez okna i spacerowania nad jeziorem Skt. Jørgens Sø.

Po drodze zrobiłyśmy przerwę w Meyers Bageri. Ich cynamonka była super, ale moje ciastko – tradycyjne duńskie kruche z malinowym dżemem (hindbærsnitte) – już nie aż tak bardzo. Za komplet kawa i ciastko zapłaciłam w przeliczeniu 47 zł. Na poprawę smaczku zagryzłam to wszystko jeszcze legendarną kardamonką z Juno the Bakery i ona mnie nie zawiodła, kardamon powchodził w zęby, a całość była mięciutka, aromatyczna i aż lekko pikantna od ilości przypraw. Zjadłyśmy ją na pół. Kosztowała 23 zł.

Stamtąd skierowałyśmy się na Jægersborggade – ulicę znaną ze świetnych vintage shopów i butików. Spędziłyśmy tam kilka dobrych minut na buszowaniu, przeglądaniu wieszaków i szukaniu inspiracji. Ostatecznie niczego nie kupiłyśmy, chociaż torba z Craft Sisters wyjątkowo mocno mnie kusiła! Zamiast tego skrupulatnie zapisywałam nazwy ciekawszych marek, żeby poszukać ich potem na Vinted.

Potem zrobiłyśmy sobie pół godzinki dla słoninki w hotelu, żeby zregenerować siły.

Stamtąd miałyśmy rzut beretem (zaledwie 10 minut piechotą z Hotelu Petrą) do Designmuseum. Bardzo polecam to miejsce – zwiedzanie zajmuje około godziny do półtorej, a cała ekspozycja skupia się na duńskim designie i pozwala go naprawdę dobrze zrozumieć i się nim zajawić. Wszystkie eksponaty są w stanie idealnym, a część sal ma słodkie, interaktywne atrakcje. Bilet kosztuje około 80 zł i uważam, że jest tego warty.

W muzeum działa też Café Format – miejsce, które znałam z IG dzięki Matiemu Ulmanowi, którego zaczęłam obserwować jeszcze za czasów, gdy tam szefował.

Zgłodniałyśmy, więc wybrałyśmy się na popularny targ Torvehallerne, żeby w końcu spróbować słynnych smørrebrød. Dla niewtajemniczonych – to tradycyjne duńskie kanapki na cienkiej kromce ciemnego chleba żytniego, usypane po brzegi dodatkami tak, że zjada się je sztućcami.

No i powiem tak… nie jest to pozycja do najedzenia się taka jedna kanapeczka jak się możecie domyślać. Wzięłam opcję z rostbefem, piklowanym ogórkiem, tartym chrzanem, sosem i prażoną cebulką. Szczerze? Było to dość średnie. Za tę jedną kanapkę i bezalkoholowe piwo zapłaciłam w przeliczeniu aż 85 zł.

W tym momencie nasz budżet zaczął się już drastycznie kurczyć, więc ze smutkiem musiałyśmy zrezygnować z wina w Bar Vitrine – klimatycznym wine barze polecanym mi przez koleżankę (wrzucam wam nazwę, bo może Wy skorzystacie!). Skończyło się na testach chipsów o naszym ukochanym smaku, czyli Salt&Vinegar, a ta marka to podobno najlepsze chipsy w Europie i rzeczywiście były zarąbiste, piekły w język! Tą przyjemność postawiła mi przyjaciółka, żebym się mogła zamknąć w budżecie 500 zł :D.

W Kopenhadze byłyśmy od 8:00 we wtorek do 8:00 w czwartek i był to czas idealny na łażenie, inspirowanie się, napawanie się super casualowym i estetycznym stylem Duńczyków i smakowanie ich najbardziej ikonicznych przysmaków. Super czas, życzę Wam i sobie jak najwięcej city break-ów. Europa ma niesamowicie dużo do zaoferowania, a z nałożonym budżetem też można sobie przyjemnie pożyć.

A jeśli nie macie Kopenhagi w planach, a chcielibyście spróbować kopenhaskich kardamonek to zapraszam Was albo do płatnej subskrypcji tego newslettera z przepisami albo do przedpremierowego zakupu mojego odświeżonego e-booka “Jak na drożdżach 2.0”.

LINK DO EBOOKA TUTAJ

Łączę się w bólu i mentalnym skręcie kiszek na widok 150 z kolei relacji znajomych z Grecji czy Tajlandii, kiedy Ty akurat szukasz, gdzie leży błąd w tabelce w Excelu.

Ten przepis powstał w akcie desperacji i letniego wypalenia. To jest zwolnienie lekarskie od szarej rzeczywistości i bilet zastępczy w tropiki dla każdego, komu w czasie wolnego czasu w wakacyjne miesiące udało się jedynie zrobić pranie i posprzątać chatę.

Skoro nie lecimy na Bali, to Bali musi trafić na nasz talerz. Mamy tu lekkie, a jednocześnie niesamowicie wilgotne ciasto kokosowe, puszysty jak chmura krem z białej czekolady i strzelająca pod zębem świeżą marakuję oraz hit – OCET z mango z Krainy Serów (nasz ulubiony dressing do sałatek, tak swoją drogą).

Ale najpierw zapraszam Was do mojej pracy przy tabelkach w Excelu, czyli do laboratorium smaku! Odpowiedzmy sobie zatem na bardzo ważne pytanie:

DLACZEGO KOKO JUMBO JEST tak ZAJEBISTYM CIASTEM?

Olej kokosowy

To w 100% czysty tłuszcz (masło ma w sobie wodę, olej nie). Oblepia cząsteczki mąki i blokuje powstawanie glutenu. Dzięki temu ciasto jest niesamowicie mięciutkie i kruche. Topnieje dokładnie w temperaturze ciała, co daje przyjemne uczucie rozpływania się na języku i podbija kokosowy aromat.

Biała czekolada

Nośnik bogatego smaku, tłuszczu kakaowego i cukru. Pod wpływem temperatury delikatnie się karamelizuje (reakcja Maillarda), nadając ciastu głęboki, maślano-mleczny smaczek. Tłuszcz kakaowy po ostygnięciu pomaga delikatnie związać strukturę, by ciasto nie rozpadało się mimo dużej wilgotności.

Mleczko kokosowe

To tutaj baza płynna, tłuszczowa i nawilżacz. Emulsja wody i tłuszczu kokosowego. Rozluźnia gęstą masę i dodaje naturalnej aksamitności. Ponieważ to tłusta emulsja, a nie zwykły syrop z wody i cukru, wnika w upieczony miąższ i zabezpiecza go od środka. Ciasto staje się wilgotne, długo świeże, ale nie robi się z niego mokra, kapciowata paćka.

Serek Bieluch lub ricotta

Zakwaszacz, nośnik białka i wilgoci. Kwas mlekowy zawarty w serku osłabia gluten (dzięki czemu miąższ pozostaje delikatny), a białka ścinają się w pieczeniu, tworząc miękkie rusztowanie ciasta. Dodatkowo serek przełamuje ciężką słodycz czekolady.

Drobny cukier

Słodycz i magazyn wilgoci (higroskopijność). Cukier nie tylko słodzi – jego kryształki wiążą cząsteczki wody w cieście i zatrzymują je podczas pieczenia, zapobiegając wysychaniu. Wersja drobna błyskawicznie się rozpuszcza i pomaga równomiernie rozprowadzić pęcherzyki powietrza.

Jajka

Wiązanie, emulgacja i struktura. Zawierają lecytynę – naturalny emulgator, który zmusza wodę (z serka, soku, jajek) i tłuszcz (z oleju i czekolady) do połączenia się w gładką masę bez rozwarstwiania. Białka koagulują (ścinają się) pod wpływem ciepła i budują trwale ścianki wokół bąbelków powietrza, dzięki czemu ciasto nie opada po wyjęciu z piekarnika.

Wiórki kokosowe

Tekstura i pochłaniacz wilgoci. Absorbują część płynów podczas pieczenia, a potem pęcznieją. Dają fajny, wyczuwalny pod zębami kontrast tekstury i tworzą fizyczny szkielet, na którym opiera się gęsty miąższ.

Mąka tortowa

Mąka tortowa (typ 450) ma bardzo mało białka, a więc tworzy znikomą ilość glutenu. Skrobia z mąki pęcznieje w piekarniku, chłonie płyny i zamienia płynne ciasto w stabilny, ale lekki wypiek.

Sok z cytryny

Wchodzi w natychmiastową reakcję z sodą oczyszczoną. Bez kwasu soda nie zadziała tak dobrze i zostawi gorzki posmak. Sok z cytryny natychmiast uwalnia dwutlenek węgla i delikatnie zakwasza środowisko, co daje super miękkie ciasto.

Proszek do pieczenia i soda oczyszczona

Duet spulchniający. Soda reaguje od razu po zmieszaniu z mokrymi składnikami (dzięki sokowi z cytryny i serkowi), dając szybki strzał pęcherzyków powietrza na samym początku. Proszek do pieczenia działa dwufazowo – część bąbelków tworzy w misce, a drugą część aktywuje wysoka temperatura w piekarniku. Razem unoszą ciężkie ciasto.

Sól

Sól blokuje na języku receptory gorzkiego smaku i podbija naturalną słodycz kokosa oraz białej czekolady. Bez niej całe ciasto byłoby płaskim, mdłym ulepkiem.

KOKOS JUMBO

Przygotowanie

Dzień 1: krem – 15 minut

Dzień 2: ciasto i dekorowanie – 20 minut pracy + 33-36 minut pieczenia + 1,5 h studzenia + 15 minut dekorowanie

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• 3 miski (w tym jedna odporna na temperaturę, np. metalowa)

• tortownica/rant 20 cm średnicy

• rózga + łopatka silikonowa

• garnuszek

• piekarnik

• papier do pieczenia

• nóż i deska

KREM (do przygotowania na dzień przed podaniem):

• 120 g białej czekolady

• 180 g śmietanki kremówki 30% lub 36%

• 145 g serka (np. Philadelphia lub Twój Smak), w temperaturze pokojowej

• ½ łyżeczki pasty z wanilii (opcjonalnie)

• Szczypta soli

Pokrusz białą czekoladę do suchej, odpornej na ciepło miski, dodaj sól, śmietankę oraz wanilię (jeśli używasz). Rozpuszczaj wszystko w kąpieli wodnej (postaw miskę na garnuszku z gotującą się wodą). Masa powinna być płynna i gładka.

Biała czekolada jest wrażliwa na temperaturę, więc nie podgrzewaj tej mikstury w garnku!

Do płynnej masy dodaj serek w temperaturze pokojowej. Wymieszaj energicznie rózgą kuchenną na gładką, gęstą pastę. (Dodanie zimnego serka do ciepłej czekolady wywołałoby szok termiczny – czekolada by zastygła i powstałyby grudy).

Read more

Dziś serwuję Wam kompletny przewodnik po menu stworzonym dla 8-osobowej ekipy (choć łatwo je przeskalować!). Bez używania piekarnika na miejscu i bez urabiania się po pachy na miejscu, czyli w domkach w środku lasu. Postawiłam na sezonowy, smakowity mix, a z racji tego, że wesele będzie w kolorach pomarańczy to na elegansio kolacji postawiłam na ten motyw także w jedzeniu. Może Was te pomysły zainspirują.

MENU:

Dzień 1: Jajecznica z kurkami, guacamole, karkówka po grecku z grilla (zamarynowałam mięso w domu), tajska sałatka z arbuza, sałatka ze świeżych ziół, nektarynek i pomidorów malinowych (wszystkie dressingi zrobiłam w domu i zabrałam w słoiczkach), kukurydza z palonym masłem ziołowym (zrobiłam je w domu).

Dzień 2: Shakshuka (bazę pomidorową zrobiłam w domu), deska serów, bucatini z sosem z pieczonych warzyw (warzywa upiekłam w domu), tiramisu mango-marakuja.

Dzień 3: Placuszki z ricotty z dżemem morelowym (zrobiłam go w domu).

WSZYSTKIE PRZEPISY PONIŻEJ!

Dzień 1

Jajecznica z kurkami

• 16-20 jajek od kur z wolnego wybiegu

• 400 g świeżych kurek (starannie oczyszczonych - zasypanych mąką i wypłukanych zimnej w wodzie, a następnie osuszonych ręcznikiem papierowym)

• 100 g masła

• 2 małe szalotki (drobno posiekane)

• 2 ząbki czosnku

• 50 ml wytrawnego białego wina (opcjonalnie)

• Świeży szczypiorek, sól morska w płatkach, świeżo mielony czarny pieprz

• Posypka: na suchej patelni zrumień 4 łyżki bułki tartej panko z łyżeczką masła i szczyptą przyprawy zataar na złoty kolor.

Na dużej patelni rozpuść połowę masła i pozwól mu lekko zbrązowieć (by nabrało orzechowego aromatu). Wrzuć szalotkę, czosnek i kurki. Smaż na wysokim ogniu przez 3–4 minuty. Podlej białym winem i odparuj płyn.

Jajka roztrzep bardzo dokładnie w misce z szczyptą soli. Zmniejsz ogień do minimum, dodaj resztę zimnego masła i wlej jajka. Mieszaj wolno silikonową szpatułką, tworząc aksamitną, kremową strukturę (nie wysusz jajecznicy!).

Wyłóż na talerze, posyp świeżym szczypiorkiem, płatkami soli morskiej i chrupiącą posypką.

Posypka bajglowa z WAPNIEM!

• 6 łyżek maku,

• 6 łyżek prażonego sezamu,

• 2 łyżki suszonego czosnku w płatkach/granulowanego,

• 2 łyżki suszonej cebuli,

• 1,5 łyżeczki soli morskiej w płatkach.

• 1 łyżeczka wędzonej papryki (opcjonalnie)

Mak i sezam wsyp na suchą patelnię i praż na małym ogniu przez 2–3 minuty, ciągle mieszając, aż zaczną pachnieć (uważaj, by nie przypalić maku!). Przesyp do miseczki, dodaj suszony czosnek, cebulę, sól oraz skórkę cytrusową. Wymieszaj. Przechowuj w szczelnym słoiczku.

Guacamole

Read more

Pewnie zaraz usłyszę, że to zdziecinniałe tiramisu i w ogóle kto to widział, ale UMÓWMY SIĘ – klasyczne tiramisu jest pyszne, ale jest też dla dorosłych. Kawa i alkohol w deserze? No właśnie. A ja miałam ostatnio ochotę na chwilkę poczuć się dzieckiem.

W dzieciństwie wszystko, co dorosłe wydawało się fajniejsze – piłam kawę zbożową oraz winko z buraków udając dorosłą i marząc o dorosłości. Dziś nie jest źle, ale po kawie mnie telepie, a alkoholu nie piję od lat heheh.

Za to jedno uzależnienie daje czasem o sobie znać – KAKAŁKO NESQUIK NA ZIMNYM MLEKU. Ze szczyptunią soli. Klasa światowa. Drugi smak godny gwiazdek to oczywiście Kinderki. Te dwa smaki połączyłam w tym prostym deserze, które może według mnie służyć za tort urodzinowy, bo łączy wszystko co kocham, a może być wyrazem miłości bez zbędnego wysiłku i stresu przygotowań.

NIE TYRAJ MNIE MISIU:

Przygotowanie: 45 minut + 2-3 godziny chłodzenia

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• foremka 27 x 18 cm

• mikser (ręczny lub stacjonarny)

• garnek + miska odporna na ciepło (do kąpieli wodnej)

• papier do pieczenia

• płytka miseczka lub głęboki talerz (do nasączania)

NIE TYRAJ MNIE MISIU:

• 12 biszkoptów podłużnych

• 500 g mascarpone, zimnego

• 400 g śmietanki 30%, zimnej!

• 2 łyżki mleka w proszku, pełnego

• 2 łyżki kakao Nesquick + 2 łyżki do posypania

• 8 batoników Kinder (Kinder Czekolady, całe opakowanie), roztopionych na kąpieli wodnej

• Nasącz: 120 ml mleka + 2 łyżki Nesquicka + porządna szczypta soli dla balansu

Tafla z Kinderków

W garnku zagotuj niewielką ilość wody (około 2-3 cm na dnie). Na garnek połóż miskę tak, aby jej dno nie dotykało wrzątku (to właśnie jest kąpiel wodna – czekolada rozpuści się łagodnie i się nie przypali).

Wrzuć do miski połamane batoniki Kinder i mieszaj, aż całkowicie się rozpuszczą na gładką masę. Na arkusz papieru do pieczenia wylej roztopioną czekoladę i rozsmaruj ją łyżką na cienki prostokąt (mniej więcej w rozmiarze foremki).

Włóż papier z czekoladą do lodówki na 30-40 minut, aż całkowicie zastygnie i stanie się twarda. Gdy zastygnie, po prostu połam ją dłońmi na nieregularne, mniejsze płaty i układaj pomiędzy warstwami deseru.

Krem (BEZ JAJEK!)

Śmietanka i mascarpone MUSZĄ być wyciągnięte prosto z lodówki. Jeśli będą ciepłe, krem się zwarzy i zrobi się z niego breja.

Do dużej, suchej miski wrzuć mascarpone, wlej zimną śmietankę, dodaj 2 łyżki mleka w proszku oraz 2 łyżki Nesquicka.

Zacznij ubijać mikserem na wolnych obrotach, żeby proszek nie wystrzelił w powietrze. Gdy składniki się połączą, zwiększ obroty na wysokie i ubijaj krótko – tylko do momentu, aż gęsty krem zacznie trzymać formę (jak gęsty krem do tortu). Uważaj, by nie ubijać za długo!

Nasącz i składanie deseru

W płaskiej miseczce wymieszaj 120 ml mleka, 2 łyżki Nesquicka i szczyptę soli (sól podbije słodycz i przełamie nieco mdły smak).

Zanurzaj każdy biszkopt w miksturze na dokładnie 3-5 sekund. Nie dłużej, bo biszkopty zamienią się w papkę! Ułóż na dnie foremki pierwszą warstwę: 6 namoczonych biszkoptów.

Wyłóż na nie połowę przygotowanego kremu i wyrównaj łyżką. Na kremie rozłóż połamaną taflę z zastygniętych Kinderków. Ułoż drugą warstwę: pozostałe 6 namoczonych biszkoptów. Przykryj wszystko drugą połową kremu i ładnie wygładź wierzch.

Wstaw gotowe nie-tiramisu do lodówki na minimum 2-3 godziny. Bezpośrednio przed podaniem oprósz wierzch obficie pozostałymi 2 łyżkami Nesquicka przez drobne sitko.

Jeśli chcesz nieco przełamać tę dawkę słodyczy, podaj porcję z garścią świeżych malin lub borówek.

TU ZNAJDZIESZ RESZTĘ MOICH PRZEPISÓW!

Na 100% mignął Wam ten widok na IG lub TT. Gigantyczne, maślane drożdżówki z głębokim gniazdem pełnym kremu, owocami i kruszonką, po które w warszawskich cukierenkach ustawiają się kolejki na pół ul…

Read more

Zewsząd atakują nas jagodzianki, a feedy są bardziej fioletowe niż siniaki po uderzeniach w stół przy próbach nie ubrudzenia się nimi. I spoko, też je bardzo lubię. Ale ile można?

Tym bardziej że tuż obok, bez szukania rozgłosu, leżą sobie w pełni sezonu pyszniutkie, słodkie maliny.

Przed Państwem puchate, maślane ciasto, napakowane cytrynowym aromatem skórki, do tego malinki i chrupiąca, zapiekana beza, która dodaje zwykłemu ucieraskowi charakteru i tekstury.

IDEALNE PROPORCJE NA WILGOTNE CIASTO UCIERANE

To klasyczne francuskie quatre-quarts (ciasto cztery czwarte). Ciasto składa się z czterech podstawowych składników, z których każdy stanowi dokładnie jedną czwartą (25%) całkowitej wagi ciasta. Banalne do zapamiętania!

Nie stoi za tym żaden znany, z nazwiska wymieniony paryski cukiernik. To ciasto stworzyły bretońskie gospodynie i wiejscy piekarze na początku XVIII wieku. Bretania od wieków słynęła z dwóch rzeczy – mleka (a co za tym idzie – najlepszego masła na świecie, w tym tradycyjnego masła z solą) oraz wysokiej jakości mąki pszennej i gryczanej. Dzisiejsze quatre-quarts różni się od tego sprzed 300 lat jedną zasadniczą rzeczą, czyli proszkiem do pieczenia, bo w XVIII wieku jeszcze go nie znano i trzeba było godzinami ubijać masło i jaja na takie ciasto.

MASŁO:CUKIER:JAJA:MĄKA = 1:1:1:1

Masło – to nasz nośnik smaku i struktury. Podczas ucierania z cukrem masło wtłacza w siebie pęcherzyki powietrza. To dzięki niemu ciasto jest mięciutkie, maślane i rozpływa się w ustach.

Olej – ta jedna łyżka oleju sprawia, że ciasto pozostaje wilgotne i miękkie nawet na drugi i trzeci dzień po upieczeniu. Olej w przeciwieństwie do masła nie twardnieje w temperaturze pokojowej.

Skórka i sok z cytryny – skórka oddaje olejek eteryczny, który pachnie obłędnie i przełamuje ciężką maślaność. Sok nadaje puszystości.

Cukier – cukier to nie tylko słodycz! W cieście wiąże wodę, dzięki czemu ciasto nie wysycha. W bezie z kolei tworzy szkielet – to on sprawia, że piana z białek robi się błyszcząca, gęsta i chrupiąca po upieczeniu.

Na co musisz uważać w tym przepisie?

1. Ucieraj MIĘKKIE masło z cukrem i skórką z cytryny przez dobre 5–7 minut. Masa musi zrobić się prawie biała i bardzo puszysta. Wtłaczasz w ten sposób pęcherzyki powietrza do tłuszczu – to one, oprócz proszku do pieczenia, podniosą Twoje ciasto do góry.

2. Gdy dodajesz mąkę, odłóż mikser na bok. Mąkę wmieszaj delikatnie szpatułką. Jeśli będziesz miksować za długo, uwolnisz gluten – zamiast puszystej, delikatnej struktury dostaniesz gumowatą podeszwę.

3. Miska, w której ubijasz białka musi być idealnie czysta, bez ani jednej kropelki tłuszczu, wody czy żółtka. Druga sprawa: cukier dodawaj powoli, po łyżce. Jeśli wsypiesz cały cukier na raz, zepsujesz pianę. Musisz dać kryształkom czas, żeby rozpuściły się w białku. Rozetrzyj troszkę piany w palcach – jeśli czujesz grudki, ubijaj dalej na średnich obrotach.

4. Kiedy kładziesz bezę na ciasto zrób nożem lub trzonkiem łyżki 3–4 zdecydowane ósemki. Chodzi o to, żeby beza lekko wniknęła w ciasto, tworząc piekną mozaikę, ale nie połączyła się z nim w jednolitą masę.

CYTRYNOWE ciasto z malinami i bezą – 12 porcji

Przygotowanie ok. 25–30 minut, pieczenie ok. 65–75 minut, studzenie ok. 45–60 minut.

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska metalowa

• średnia miska

• mikser

• rózga

• silikonowa szpatułka

• piekarnik

• papier do pieczenia

• keksówka 20-23 cm długości

• nóż

Ciasto ucierane:

• 170 g mąki tortowej

• 7 g proszku do pieczenia

• 4 g soli

• 170 g MIĘKKIEGO masła

• 170 g drobnego cukru

• 170 g jajek (3 sztuki L), w temperaturze pokojowej

• skórka z 2 wyparzonych cytryn

• 2 łyżki soku z cytryny

• 2 łyżki oleju

• 125–150 g świeżych, jędrnych i idealnie suchych malin

Read more

Brookie to tutaj nasza czereśnia – słodka, kusząca, wiecznie świeża, ale z twardą pestką, na której panowie mogą sobie połamać zęby. Nie potrafi zdecydować, kogo kocha bardziej – Ridge’a czy Erica Forrestera, więc najchętniej... połączyłaby się z oboma naraz.

Ridge jest jak kawa – wyrazisty, czasami gorzki i bezkompromisowy. Ma w sobie energię, ale uważa się za absolutne centrum wszechświata. Z Brookie (czereśnią) łączą go lata burzliwej historii.

Dojrzały, bogaty i elegancki. Eric to czekolada z najwyższej półki. Wnosi do tego trójkąta głębię smaku i stabilizację. Kiedy Brookie ma już dość wiecznych fochów i kwasów ze strony Ridge'a, ucieka w ciepłe, kojące objęcia Erica.

W naszym deserze Brookie nie musi wybierać – najlepiej smakuje przecież życie w pełnym luksusie – i to z oboma panami jednocześnie.

Tak postanowiłam Wam opowiedzieć o tym doskonałym połączeniu smakowym kawy-czekolady-czereśni. Nie ma za co. :D

BROOKIE Forrester z kremem cappucino i czereśniami

12 porcji

Czas przygotowania: 45 minut + 1 godzina pieczenia + 1 godzina studzenia + 30 min krem + dekoracja

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska metalowa

• średnia miska

• mikser

• mały garnek

• rózga

• silikonowa szpatułka

• małe sitko

• piekarnik

• papier do pieczenia

• foremka 24 cm x 24 cm

• rękaw cukierniczy + tyłka np. nr. 789 jak u mnie

Warstwa ciasteczkowa:

• 175 g mąki tortowej

• 2 g sody oczyszczonej

• 2 g proszku do pieczenia

• 3 g soli

• 80 g białego cukru

• 80 g trzcinowego cukru

• 115 g masła, roztopionego

• 1 duże jajko (w temperaturze pokojowej)

• 2 łyżeczki cukru z prawdziwą wanilią

• 100 g czekolady 70%

Warstwa brownie:

Read more

Największym grzechem kanapek lodowych jest użycie zbyt chrupkich lub twardych ciastek. Kiedy próbujesz ugryźć taką kanapkę, lody wyciskają się bokami i lądują na Tobie.

Tutaj tahini i cukier zatrzymują wilgoć. Dzięki nim oraz krótszemu pieczeniu – ciastka pozostają elastyczne, miękkie i ciągnące nawet po zamrożeniu. Wnętrze ciastka jest miękkie, a obtoczenie z sezamu tworzy genialną, chrupiącą skorupkę.

Jeśli chodzi o LODY – te z mleka skondensowanego są kremowe nie dlatego, że nie mają kryształków lodu – one je mają, tylko są tak malutkie, że ich nie czuć.

Dlaczego tak się dzieje?

Mleko skondensowane jest bardzo… słodkie.

Duża ilość cukru sprawia, że woda nie zamarza tak łatwo. Dzięki temu zamiast twardego lodu powstaje miękka, kremowa masa.

Ma mniej wody niż zwykłe mleko.

Część wody została odparowana podczas produkcji, więc jest jej mniej do zamrożenia.

Śmietanka dodaje tłuszczu.

Tłuszcz sprawia, że lody są aksamitne i utrudnia tworzenie się dużych kryształków lodu.

Ubita śmietanka napowietrza masę.

W środku zostaje mnóstwo maleńkich pęcherzyków powietrza, dzięki czemu lody są lekkie i łatwo nabiera się je łyżką. Dlatego wystarczy wymieszać puszkę słodzonego mleka skondensowanego z ubitą śmietanką, wstawić do zamrażarki i gotowe. Nie trzeba wyciągać ich co godzinę i mieszać, jak w przypadku wielu innych domowych lodów.

Co do nietypowego smaku lodów – matcha potrafi być ostro trawiasta i cierpka, ale palone masło jest jak luksusowy, orzechowy kocyk, który idealnie łagodzi tę goryczkę. Daje głębokie umami, które idealnie łączy się także z sezamowym tahini w ciastkach. To trochę dorosłe połączenie smaków, ale powiedzmy, że to wyrośnięte lody o smaku SHREK.

Kanapki LODOWE sezam/matcha/palone masło

5-6 sztuk

Czas przygotowania:

Dzień 1 (wieczór): Przygotuj lody matcha z palonym masłem. Zajmie Ci to 15 minut. Włóż je do zamrażalnika na noc.

Dzień 2 (południe): Zrób ciasto na ciastka (10 min) → schłodź (30 min) → uformuj i upiecz (20 min) → ostudź (30 min).

Dzień 2 (popołudnie): Wyjmij lody i ciastka. Złóż kanapki. Włóż gotowe kanapki do zamrażalnika na 1-2 godziny.

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska metalowa

• średnia miska

• mikser

• mały garnek

• rózga

• silikonowa szpatułka

• małe sitko

• piekarnik + blaszki

• papier do pieczenia

• pojemnik na lody 700-800 ml

• gałkownica do lodów

• metalowy ring cukierniczy (np. o średnicy 6-7 cm) lub szklanka

LODY MATCHA PALONE MASŁO:

Pojemnik 700 ml-800 ml:

• 400 g śmietanki 36% (bardzo mocno schłodzonej)

• 320 g zagęszczonego mleka skondensowanego (słodzonego)

• 60 g masła – z niego zrobimy palone masło

• 14 g dobrej jakości matchy

• 40 g gorącej wody (ok. 75-80°C)

• 100 g białej czekolady

• 4 g soli

Wrzuć masło do małego rondelka. Podgrzewaj na średnim ogniu. Cały czas mieszaj lub potrząsaj rondelkiem. Po kilku minutach na dnie pojawią się ciemnobrązowe kropki (skarmelizowane białka mleka), piana opadnie, a z garnka uniesie się intensywny, orzechowy zapach.

Natychmiast zdejmij rondelek z ognia i przelej masło (wraz z brązowymi kropkami z dna!) do małej miseczki, aby zatrzymać proces smażenia. Odstaw do całkowitego ostudzenia (ma być płynne, ale w temperaturze pokojowej).

W osobnej miseczce wymieszaj matchę oraz gorącą wodę. Rozcieraj energicznie miniaturową rózgą lub spieniaczem do mleka, aż powstanie idealnie gładka, zielona pasta bez grudek.

Do dużej miski wlej słodzone mleko skondensowane. Dodaj pastę matcha oraz całe ostudzone palone masło oraz sól. Wymieszaj wszystko bardzo dokładnie szpatułką.

W drugiej misce ubij zimną śmietankę 36% na sztywno. Dodaj 1/3 ubitej śmietanki do bazy zielono-maślanej i wymieszaj dynamicznie szpatułką, żeby rozluźnić konsystencję. Dodaj resztę bitej śmietanki i wymieszaj bardzo delikatnie od dołu do góry, aby zachować puszystość powietrza. Dodaj pokrojoną drobno białą czekoladę.

Przelej masę do pojemnika, zamknij i wstaw do zamrażarki na minimum 12 godzin.

Ciasteczka sezamowe – 10-12 sztuk

• 60 g masła, miękkiego

• 60 g tahini

• 65 g cukru brązowego (ja swój krótko blenduje, żeby był drobniejszy – lepiej się rozpuszcza)

• 35 g białego cukru

• 75 g mąki 500/550

• 1 jajko L

• 2 g proszku do pieczenia

• 2 g soli

• Do obtoczenia: czarny sezam – 2-3 łyżki

W misie miksera umieść miękkie masło, tahini, brązowy cukier oraz biały cukier. Ucieraj mikserem na średnich obrotach przez około 3 minuty, aż masa stanie się puszysta i jednolita.

Dodaj jajko. Miksuj dalej, aż składniki całkowicie się połączą, a masa lekko zwiększy swoją objętość.

W osobnej miseczce wymieszaj mąkę, proszek oraz sól. Wsyp suche składniki do maślanej masy. Mieszaj szpatułką kuchenną tylko do momentu, aż mąka zniknie.

Nie mieszaj za długo, aby nie uwolnić zbyt dużo glutenu – ciastka muszą pozostać delikatne i ciągnące. Włóż ciasto do lodówki na 30 minut, aby stężało i dało się formować.

Podziel schłodzone ciasto na 10–12 równych porcji (około 25–30 g na jedną kulkę). Zwiń je w dłoniach w kulki i dokładnie obtocz w sezamie.

Rozgrzej piekarnik do 170°C (termoobieg).

Układaj kulki na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia w dużych odstępach. Piecz przez dokładnie 8–9 minut. Brzegi powinny być delikatnie złociste, ale środek musi pozostać miękki i wręcz niedopieczony – dzięki temu po zamrożeniu z lodami ciastko zachowa idealną strukturę.

Natychmiast po wyjęciu blachy z piekarnika, gdy ciastka są jeszcze gorące i plastyczne, weź metalowy ring cukierniczy (np. o średnicy 6-7 cm) lub szklankę i pokręć nim wokół każdego ciastka, zaokrąglając brzegi. Dzięki temu uzyskasz idealnie równe, idealnie okrągłe dyski.

Pozostaw na blaszce do całkowitego ostygnięcia przed składaniem kanapeczek.

Nałóż dużą, solidną gałkę lekko zmiękczonych lodów matcha na spód jednego ciastka. Przykryj drugim ciastkiem i zacznij równomiernie dociskać, aż lody dojdą do samych krawędzi. Weź małą szpatułkę lub nóż o płaskim ostrzu i otrzyj boki kanapki dookoła, usuwając nadmiar lodów. Dzięki temu boki będą gładkie.

Nie podawaj kanapki od razu po złożeniu. Gotowe kanapki ułóż na desce wyłożonej papierem do pieczenia i włóż do zamrażalnika na minimum 1–2 godziny. Lody i ciastka muszą złapać tę samą temperaturę.

Dzięki temu ciastko lekko wilgotnieje od lodów, staje się idealnie ciągnące, a podczas krojenia deseru widelcem na talerzu, lody nie uciekną na boki. GOTOWE!

TU ZNAJDZIESZ RESZTĘ MOICH PRZEPISÓW!

Przez dekady te dwa desery żyły osobno, ale my je łączymy i dodatkowo przełamujemy owocami, żeby smak nie nudził się po kilku kęsach.

Główny sekret tego ciasta tkwi w kontraście tekstur przy użyciu tych samych składników. Baza spodu i musu to prawie bliźniaki. Masło, czekolada, jajka i cukier. Jednak zmieniając tylko jeden element (spód pieczemy, a mus ścinamy żelatyną), uzyskujemy dwa skrajnie różne światy!!!

Spód musowy jest bez mąki, przez co mocno rośnie, a potem spektakularnie opada. Coś, co zwykle jest porażką jest tu sukcesem! To jak w życiu! Porażki są dużo bardziej wartościowe dla nas niż sukcesy.

Ciasto JAK MUS TO MUS

Czas przygotowania:

Praca własna: ok. 45 minut

Pieczenie spodu: 35–40 minut

Chłodzenie w lodówce: minimum 4 godziny (najlepiej cała noc)

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska metalowa

• średnia miska

• tortownica o średnicy 22 cm + papier do pieczenia

• mikser

• mały garnek

• rózga

• silikonowa szpatułka

• pędzelek

• sitko (opcjonalnie), jeśli chcesz gładkiego dżemu bez pestek

• suszarka do włosów (pomoże przy wyciąganiu ciasta z formy!)

Dżem malinowy:

• 150 g malin (mogą być świeże lub mrożone)

• 15 g cukru

• 3 g żelatyny + 20 g zimnej wody do jej namoczenia

• do dekoracji: 500 g malin + 2-3 łyżki dżemu malinowego

• 5 g liofilizowanych malin

Żelatynę zalej zimną wodą w małym naczynku i odstaw na 10 minut do napęcznienia.

Maliny wrzuć do garnuszka, dodaj cukier. Podgrzewaj na średnim ogniu, aż owoce puszczą sok, rozpadną się i zaczną bulgotać. Gotuj je tak przez około 2-3 minuty, aż cukier całkowicie się rozpuści. Jeśli lubisz pestki w ciastach – zostaw masę taką, jaka jest. Jeśli wolisz gładki dżem – przetrzyj gorące maliny przez gęste sitko za pomocą łyżki, aby pozbyć się pestek.

Zdejmij maliny z ognia. Dodaj do nich napęczniałą żelatynę i mieszaj energicznie, aż całkowicie się rozpuści w gorącym puree. Odstaw do wystudzenia w temperaturze pokojowej. Wstaw do lodówki do lekkiego stężenia.

Read more

SZYBKIE & PRZYJEMNE

• Domowe LODY – jest ge-LATO, czyli sezon na lody, a nie każdy ma pod domem super lodziarnię. Zapraszam Cię zatem na najprostsze lody, wybaczające eksperymenty. Smaki? Ogranicza Cię tylko wyobraźnia! (darmowy przepis)

• PANNA COTTA – przepisy na 6 smaków + techniczny deep dive – Królowa lekkiej przyjemności, która przyjmie każdy smak, jaki sobie wymarzysz i sprawia przyjemność wszystkim zmysłom. (darmowy przepis)

• Sernik na zimno z jagodami i kruszonką Cornflakes – w formie deseru talerzowego, idealny na przyjęcia. (darmowy przepis)

• Naleśniki Suzette (w sosie 🍊 0%) – mocno pomarańczowe!

• Najlepsze NALEŚNIKI (z jagodami) – to nie zawsze muszą być jagodzianki czy pierogi!

• Tiramisu PISTACJOWE – inspirowane rzymskim lokalem Two Sizes. (darmowy przepis)

• Pudding MANGO – lekki, słodko-kwaśno-ostry i delikatny deser o smaku tropików i słonecznym wyglądzie.

WSPANIAŁE NA SPOTKANIA I PRZYJĘCIA

• Tarta czekoladowa z malinami (bez pieczenia) – luksus z dosłownie kilku składników. Poradzi sobie z nią każdy, a robi ogromne wrażenie. Bez pieczenia, ze zbalansowanym (dzięki dwóm rodzajom śmietanki i soli) ganaszu i chrupiącym, no stress spodem.

• Sernik “Jagody ze śmietanką”na zimno – smak nostalgii, czyli jagód ze śmietaną i cukrem u babci na działce. Pielęgnuję wspomnienia za pomocą smaków i cieszę się, że też z nich korzystacie.

• TORCIK TRUSKAWKOWY – bez pieczenia! – uproszczony klasyk – Krem waniliowy, biszkopt i truskawki, czyli kwintesencja majowego dobrobytu.

• Sernik na zimno z TRUSKAWKAMI w galaretce

• Tort lodowy VIENNETTA – luksus to my mamy w domu. A jakie to proste!

• Barbie Kanapka Lodowa – wyobraźcie sobie wymarzony domek dla lalki Barbie, a w nim letni dzień, gdzie Barbie przygotowuje barbecue dla innych lalek, a na deser robi te KANAPKI LODOWE.

• Tarta PEANUT BUTTER&JELLY – tylko 8 składników, bez pieczenia! Prosta do zrobienia niczym kanapka, a pyszka, słodko-słona i lekka!

• Sernik Gin&Tonic - delikatny, lekki, ale nie piankowy i zbity jak te serniki z żelatyną. Bardzo orzeźwiająca i nie za słodka propozycja.

• ŚMIETANOWIEC matcha-mango – znacie ten klasyczek z mozaiką z galaretek, ale to wersja MŁODZIEŻOWA. To coś pomiędzy serniczkiem na zimno i panna cottą z zanurzonymi domowymi galaretkami z mango i matchy.

• Serniczek Toblerone (aka Chatka Baby Jagi/Puchatka/psia buda) - dziecinnie prosty deser inspirowany retro serniczkiem–piramidką i najbardziej luksusowym dobrem lat 2000, czyli czekoladą Toblerone (mleczna, z kawałkami migdałowego nugatu). Bez żelatyny!

• Pierogi z jagodami, masełkiem kukurydzianym i cynamonową kwaśną śmietaną – oj kochani, to jest najlepsze ciasto na pierogi na świecie. Kropka. Możecie z nich zrobić ruskie (zamiast zwykłego twarogu polecam dać wędzony + karmelizowana cebulka) lub inne ulubione.

Subskrypcja WYPIEKOTERAPII jest jak cukierniczy Netflix. Co tydzień dostajesz:

- nowy, dopracowany przepis, który pachnie jak coś, co MUSISZ upiec!
- dostęp do całego rosnącego archiwum (ponad 250 przepisów),
- eksperymenty, pomysły, artykuły i polecajki,
- poczucie, że wspierasz kreatywny projekt, który rozwija się dzięki Tobie!

Jeśli lubicie malinową chmurkę, ale macie ochotę spróbować czegoś bardziej crazy, ta wersja z matchą i truskawkami będzie IDEALNA. Wiem, że sezon na truskawki się kończy, ale możecie zamienić je na maliny, borówki, a nawet na agrest!

WSKAZÓWKI, KTÓRE OSZCZĘDZĄ STRESU

1. Matchę najlepiej dokładnie rozmieszać w mleku, dzięki czemu równomiernie rozprowadzi się w cieście i nie utworzy grudek.

2. Podczas przygotowywania biszkoptu najważniejsze jest dokładne ubicie białek z cukrem oraz delikatne mieszanie składników – to właśnie dzięki temu biszkopt będzie lekki i puszysty.

3. Przy warstwie truskawkowej nie spieszcie się z wylewaniem galaretki. Powinna być już tężejąca, wtedy owoce nie opadną na dno i stworzą równą warstwę.

4. Krem najlepiej ubijać wyłącznie z dobrze schłodzonych składników, ponieważ dzięki temu będzie stabilny i nie rozpłynie się podczas krojenia.

5. Beza. Nie przejmujcie się, jeśli po upieczeniu lekko popęka – to jej naturalny urok. Najważniejsze, aby była dobrze wysuszona i całkowicie wystudzona przed położeniem na kremie.

6. To ciasto najlepiej smakuje po kilku godzinach chłodzenia, kiedy wszystkie warstwy dobrze się połączą, a smaki przenikną. Warto więc przygotować je dzień wcześniej i zostawić na noc w lodówce (bez bezy na wierzchu).

Truskawkowa CHMURKA Matcha Latte

Łączny czas pracy: około godziny, a czas z pieczeniem i chłodzeniem: około 7 godzin (najlepiej przygotować dzień wcześniej).

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska

• średnia miska

• forma 24 × 24 cm

• mikser

• szpatułka silikonowa

• trzepaczka

• sitko do przesiania mąki i matchy

• papier do pieczenia

Krem śmietankowy (stabilny w upałach) – przygotuj dzień przed podaniem

• 500 g śmietanki 30–36%

• 35–45 g cukru (lub mniej, w zależności od preferencji)

• 5 g żelatyny w proszku

• 25 g zimnej wody do namoczenia żelatyny

• 250 g mascarpone (dobrze schłodzone)

Żelatynę namocz w zimnej wodzie. Śmietankę podgrzej z cukrem prawie do wrzenia. Zdejmij z ognia i rozpuść w niej napęczniałą żelatynę. Przykryj folią i schładzaj minimum 8–12 godzin.

Schłodzoną bazę przelej do misy. Dodaj zimne mascarpone. Ubijaj na średnich obrotach do uzyskania lekkiego, puszystego kremu. Gdy tylko zacznie trzymać ślady rózgi i tworzyć miękkie szczyty, zakończ ubijanie.

Read more

Zasubskrybuj teraz

Chodząc sobie po Tokio czy Osace można zauważyć, że Japończycy są statystycznie narodem szczupłym. Według oficjalnych danych japońskiego Ministerstwa Zdrowia, Pracy i Opieki Społecznej, wskaźnik otyłości w tym kraju utrzymuje się na poziomie zaledwie około 4%, co jest jednym z najniższych wyników wśród krajów rozwiniętych.

Jak oni to robią? Mogłoby się wydawać, że to zasługa morderczych treningów i godzin spędzonych na siłowni. Prawda jest jednak zupełnie inna i znacznie bardziej złożona.

Japończycy wcale nie są tytanami sportu. Badania opinii publicznej (m.in. przeprowadzane przez Japońską Agencję Sportu) regularnie pokazują, że ponad połowa dorosłych mieszkańców nie uprawia żadnej regularnej aktywności fizycznej poza domem, tłumacząc to chronicznym brakiem czasu i ekstremalnym przemęczeniem pracą. Kluczem do ich sylwetki nie jest sport, ale tzw. aktywność spontaniczna (NEAT) wpleciona w codzienne życie. Japończycy po prostu potężne dystanse pokonują pieszo. Droga do stacji metra, przesiadki, tysiące schodów w podziemiach i powrót do domu sprawiają, że statystyczny mieszkaniec zupełnie przy okazji robi od 7 do 10 tysięcy kroków dziennie. Ich kultura zabrania jedzenia w biegu, na ulicy czy w metrze (aruki-gui jest uważane za ogromny nietakt) – na posiłek zawsze trzeba usiąść, co zmusza do wolniejszego jedzenia i daje czas na dotarcie sygnału sytości do mózgu.

Warto też pamiętać, że japońskie porcje na mieście (tyczy się to dań, ale i gramatur przekąsek) są zazwyczaj zauważalnie mniejsze niż te, do których jesteśmy przyzwyczajeni na zachodzie.

Ukryci sprzymierzeńcy zdrowia i szczupłej sylwetki

Tradycyjne japońskie techniki kulinarne i zamienniki pozwalają zachować maksymalny smak przy minimalnej kaloryczności. Domowe dania są głównie gotowane, grillowane lub przygotowywane na parze. Zamiast ciężkich sosiw na bazie masła, majonezu czy śmietany, Japończycy używają bulionu dashi (zrobionego z glonów kombu i płatków ryby bonito), który ma zaledwie 5 kcal na 100g, a nadaje potrawom głębokie umami. W codziennej diecie często goszczą składniki takie jak konjac (np. makaron shirataki, który ma o 97% mniej kalorii niż zwykły makaron pszenny) oraz kanten (galaretki), które pęcznieją w żołądku i dają długie uczucie sytości.

Poza tym, dieta japońska naturalnie ogranicza puste kalorie, które w naszej kulturze zachodniej są plagą. Statystyczny Japończyk zjada rocznie połowę mniej cukru niż np. ktoś z USA. W tradycji japońskiej nie ma codziennego rytuału jedzenia (i picia!) słodkich deserów po obiedzie (tego mi akurat tam brakowało, bo ja lubię po słonym słodkie). Przekąski traktuje się z dystansem – nigdy nie mogą zepsuć apetytu na główny, pełnowartościowy posiłek.

CIEKAWOSTKA: Przez zróżnicowane, często chrupkie lub sprężyste tekstury potraw, Japończycy ŻUJĄ znacznie więcej niż zachód. Przeżuwanie jednego kęsa około 30 razy potrafi zauważalnie podkręcić metabolizm!

Sztuka oszukiwania mózgu i kontrolowanie porcji, czyli zasady komponowania posiłków

Zasada Hara Hachi Bu: To fundament japońskiej samokontroli – jedzenie do momentu, w którym czujesz się pełny, ale tylko w 80%.

System 1:3 (Ichiju Sansai): Tradycyjny posiłek składa się z bazy (miseczki ryżu), zupy (np. miso) oraz trzech małych dań dodatkowych. Dzięki temu, że wszystko podawane jest w osobnych, malutkich naczyniach, wielkość porcji jest z góry kontrolowana.

Efekt wielu małych talerzyków: Kiedy widzisz na stole mnóstwo małych naczyń, oszukujesz swój mózg, który podświadomie myśli, że uczestniczy w ogromnej uczcie. Różnorodność smaków i tekstur znacznie szybciej aktywuje ośrodek sytości.

Gdzie i co je się na co dzień?

JEDZENIE Z ŻABKI (KONBINI)

Turyści wpadają do 7-Eleven czy Family Martu jak do muzeum, jarają się maszynami do robienia smoothies i kupują masowo kanapeczki z pastą jajeczną.

Ale co tak naprawdę ląduje w koszyku przeciętnego Japończyka?

Onigiri (ryżowe trójkąciki z nadzieniem) – to ich odpowiednik drożdżówki w drodze do pracy. Turyści często wybierają bezpiecznego tuńczyka z majonezem (tak, to ja). Japończycy częściej wybierają Umeboshi (kwaśno – słoną kiszoną śliwkę – i to też ja!), Tarako/Mentaiko (ostrą ikrę dorsza) albo Natō (te sfermentowane, ciągnące się ziarna soi, zdecydowanie nie ja).

Bento z lodówki – to gotowe zestawy obiadowe. Zamiast wymyślnych dań, wybierają proste, pocieszające jedzenie: ryż z pieczonym łososiem (Shake), kurczaka w sosie sojowym i imbirze (Tori Soboro) albo Katsudon (kotlet schabowy z jajkiem na ryżu). Wrzucasz do mikrofalówki i masz obiad za paręset jenów (kilkanaście złotych).

Napoje – słodzone napoje są w mniejszości, za to można kupić Mugi-cha (herbatę jęczmienną, która ma zerowy indeks glikemiczny, zero kofeiny, smakuje jak inka) albo mocną, gorzkawą Oi Ocha (zieloną herbatę). Z jednej strony są napoje lodowate, a z drugiej te stojące w specjalnie podgrzewanych szafach, więc możesz sobie kupić gorącą, parującą herbatę lub kawę lub zimną i orzeźwiającą.

Ale największym hitem są napoje z japońskim certyfikatem FOSHU (to taka ich żywność funkcjonalna o udowodnionym medycznie działaniu). To specjalne wody i zielone herbaty, które mają w sobie składniki (jak specjalne dekstryny czy polifenole) hamujące wchłanianie tłuszczów i cukrów z jedzenia!

Ciepłe przekąski przy kasie to nieco bardziej grzeszna sekcja. Królem jest tutaj smażony, ciepły i zaskakującą soczysty kurczak FamiChiki z FamilyMart. Ale Japończycy bankowo nie jedzą ich w pankejkach z margaryną i syropem klonowym, jak to robią na ludzie na amerykańskich viralach. :D

A jeśli konbini to dla Was za mało, to japońskie supermarkety to strzał w 10. Znajdziecie tam aleje z kosmicznym wyborem bento i fantastycznym, świeżym sushi, które jakością bije na głowę niejedną droższą knajpę. I to wszystko w lepszych cenach niż w konbini!

Pod koniec dnia upolować luksusową, wieczorną ucztę sushi za ułamek ceny (są wieczorne wyprzedaże), choć trzeba mieć refleks, bo lokalsi tylko czekają na te rabaty.

GDZIE JEDZĄ NA MIEŚCIE?

Izakaye

Jeśli masz ochotę poczuć duszę japońskiego życia towarzyskiego to nie idź do sztywniutkich, eleganckich restauracji. Izakaye to miejsce na wyluzowanie po robocie. Bez izakayi japońskie korporacje chyba by zbankrutowały z powodu masowych wypaleń zawodowych. W izakayi nie zamawiasz jednego wielkiego dania dla siebie. Zamawia się mnóstwo małych talerzyków na środek stołu i wszyscy się dzielą. Jedzenie zamawia się falami.

Zazwyczaj zaczyna się tam od opcji Nomihoudai, czyli “pijesz, ile chcesz” przez 90 albo 120 minut za stałą kwotę. Pierwsze zamówienie to prawie zawsze “Nama biiru” (świeże piwo z nalewaka, najczęściej Asahi, Kirin albo Suntory). Wszyscy czekają, aż każdy dostanie swój kufel, krzyczą Kanpai! (na zdrowie!) i dopiero wtedy można pić. Pije się tam też highballe, czyli hit ostatnich lat – japońska whisky zmieszana z mocno gazowaną wodą i lodem, podawana z cząstką cytryny. Są też sourki (Sawa) na bazie shōchū (tradycyjnego destylatu) zmieszane z wodą gazowaną i sokami owocowymi. Umeshu to słodki, gęsty likier ze śliwek ume. Podaje się go z wodą gazowaną (Umeshu Soda) albo z lodem (Umeshu Rokku).

Do tego od razu warto sobie zamówić edamame z solą do pochrupania, a dalej yakitori, czyli szaszłyki z kurczaka pieczone nad węglem drzewnym. Zamawia się je albo w wersji shio (tylko z solą), albo tare (w słodko-słonym sosie sojowym). Je się w wersjach ze wszystkiego: od piersi z kurczaka, przez skrzydełka, aż po serca czy skórki. Można wybrać też karaage, czyli japońskiego smażonego kurczaka lub podsmażone pierożki gyoza. Żeby nie było za ciężko, jest opcja zamówienia świeżego sashimi (surowa ryba – tuńczyk, łosoś, dorada, idealnie pokrojone, jedzona z wasabi i sosem sojowym).

Na sam koniec, po napitku, organizm domaga się węglowodanów. To się nazywa shime (zamknięcie). Japończycy zamawiają wtedy yaki onigiri (grillowane trójkąty ryżowe), miskę ochazuke (ryż zalany zieloną herbatą lub bulionem, z dodatkiem łososia) albo prosty makaron yakisoba.

Szybkie alternatywy, czyli japoński fast food

McDonald’s jest popularny, ale Japończycy mają swoje alternatywy:

Sieciówki z Gyūdonem (miska z wołowiną)

Ich fast foody to Yoshinoya, Matsuya i Sukiya. Kupujesz bilet w automacie, siadasz przy barze i po 30 sekundach dostajesz miskę ryżu z cienko krojoną wołowiną i cebulą duszoną w słodkawym sosie. Do tego obowiązkowo surowe jajko (wbijasz je i mieszasz z gorącym ryżem) i darmowa zupa miso. Tanio, pożywnie i bez zadęcia.

Bary z udon i soba

Kolejny klasyk szybkiego jedzenia – te miejsca były wszędzie! Można w nich podglądać, jak kucharz na świeżo robi gruby makaron udon. Przesuwasz się z tacą, wybierasz bulion (ciepły lub zimny), a na koniec sama nakładasz sobie dodatki z baru z tempurą (np. chrupiący liść shiso albo tempurę z kałamarnicy). Szybkie siorbanie i lecisz dalej.

Ramen

Jasne, turyści stoją w gigantycznych kolejkach do Ichirana (sieciówka ramenowa). Ale wokół roi się od mniejszych, ciasnych, czasem lekko obskurnych knajpek z ramenem bez kolejek. Każda dzielnica ma swój styl – czasem trafi się ciężki, tłusty Tonkotsu (zrobiony na kościach wieprzowych), a czasem na lżejszy, przejrzysty Shio Ramen (sojowy).

Sycącą michę makaronu udon lub ramen zjecie już za równowartość około 15–30 zł, a wieczorne wyjście do izakayi z masą małych dań i alkoholem rzadko przekracza 80–120 zł na głowę, co przy braku napiwków jest genialną ceną!

Kaitenzushi (sushi na taśmie)

Kaitenzushi to najtańszy i najbardziej dostępny sposób na świeżą rybkę – ceny za talerzyk zaczynają się od równowartości zaledwie kilku złotych. W poważnych sushi barach ceny są wysokie w porównaniu z innymi restauracjami. W miejscach jak Kura Sushi czy Sushiro zapominamy o ortodoksyjnym podejściu do sushi. Sieciówki projektują menu tak, by zadowolić każdego. Obok klasycznego nigiri z tuńczykiem są tam dziwne kompozycje: ryż z pieczoną wołowiną, krewetki zapiekane z SEREM i majonezem Kewpie, a także frytki, kurczak smażony karaage i lody włoskie.

Jak to działa? Przy każdym stoliku przebiegają dwie równoległe taśmy produkcyjne. Dolna taśma to pas wolnego ruchu – krążą po niej talerzyki z klasycznymi propozycjami, zabezpieczone specjalnymi, opatentowanymi plastikowymi kopułkami, które otwierają się automatycznie dopiero, gdy uniesiesz talerzyk. Górna taśma to superszybka autostrada, którą dolatują do Ciebie spersonalizowane zamówienia kliknięte przed chwilą na tablecie. Po zjedzeniu posiłku nie czeka się na kelnera, który policzy talerze. Wrzuca się je do specjalnej szczeliny przy stoliku. System zlicza je automatycznie i aktualizuje rachunek na ekranie. Fajna zabawa i bardzo mało wydanej kasy za pełen brzuszek.

KULINARNA MAPA: TOKIO/OSAKA/OKINAWA/chwilka w KYOTO

W Tokio rządzi zasada Kanto – potrawy doprawia się ciemnym, intensywnym sosem sojowym (koikuchi shoyu). Makaron gryczany soba to tu świętość. Lokalsi jedzą go na zimno (zanurzając w mocnym, słonym sosie) albo na ciepło w aromatycznym bulionie. Mnie bardzo zasmakował tsukemen. To rodzaj ramenu, ale dostajesz dwa naczynia: w jednym jest zimny, ugotowany makaron, a w drugim gęsty, esencjonalny, gorący wywar. Bierzesz pałeczkami makaron, moczysz go w tym gęstym sosie i siorbiesz. Przyjemność na maksa!

O Osace mówi się, że panuje tam zasada kuidaore – czyli „jedz, aż zbankrutujesz”. Ludzie z Osaki są o wiele bardziej wyluzowani niż w Tokio, a ich jedzenie to kwintesencja comfort foodu. Jest tłuściej, taniej i zapychająco. Absolutnym królem Osaki jest takoyaki. To kulki z ciasta naleśnikowego z kawałkami ośmiornicy w środku, smażone na specjalnych patelniach z zagłębieniami. Na to wjeżdża gęsty sos, majonez i mnóstwo suszonych płatków bonito, które pod wpływem ciepła tańczą na kulkach. Jeden ze stosunkowo niewielu spotkanych przez nas streetfoodów.

Kolejny klasyk to okonomiyaki, czyli wytrawny placek. Dużo kapusty, boczku, owoców morza, usmażony na płycie grillowej i polany sosem podobnym do sosu Worcestershire.

Taiyaki to za to kultowa słodka przekąska uliczna w kształcie ryby, przypomina w smaku chrupiącego, puszystego gofra. Tradycyjnie nadziewa się ją na gorąco słodką pastą z czerwonej fasoli azuki, mnie najbardziej smakowała z budyniem, bo na budyniu mega się w Japonii znają, o czym Wam opowiem więcej we wpisie już typowo słodyczowym.

Okinawa to zupełnie inna bajka. Przez wieki było to osobne Królestwo Ryukyu, a po wojnie silny wpływ mieli tam Amerykanie. Nie ma tu tylu surowych ryb, za to jest mnóstwo wieprzowiny i Japan-mexu. Goya Chanpuru to narodowe danie Okinawy. To proste stir-fry, którego głównym bohaterem jest Goya – gorzki melon, warzywo o wyglądzie dziwnego ogórka. Smaży się go z tofu, jajkiem i wieprzowiną (albo z mielonką Spam z puszki, co jest spadkiem po amerykańskich bazach wojskowych). Podawali go na śniadanie w hotelu, ale średnio nam podeszło.

Okinawa Soba – mimo nazwy, ten makaron nie ma nic wspólnego z gryczaną soba z Tokio. To gruby, pszenny makaron (bardziej jak udon), podawany w esencjonalnym, mięsnym bulionie wieprzowo-rybnym, na którego wierzchu ląduje wielki, rozpadający się kawałek boczku. Jedliśmy go na lunch na wyspie Tokashiki.

Umi Budo – wyglądają jak miniaturowe zielone kiście winogron, ale to wodorosty. W czasie jedzenia małe kuleczki pękają w ustach, uwalniając słony, morski smak. Super chrupiąca i zdrowa przekąska, trochę taki wegański kawior.

Beni-imo to fioletowy słodki ziemniak, absolutny hit Okinawy. Robią z niego wszystko, ale najbardziej kultowe są tarty, gdzie słodkie purée jest fantazyjnie wyciśnięte na kruche ciasto. Fiolet jest mega intensywny! Ja się pokusiłam o lody o smaku pół na pół tego ziemniaka i lokalnego, ciemnego cukru trzcinowego. Były słodkie i lekko miodowe w smaku – bez szału, ale totalnie nie „batatowe”.

Najlepszą rzeczą zjedzoną na Okinawie był taco rice. Genialny miks kulturowy! Kiedy amerykańscy żołnierze tęsknili za meksykańskim jedzeniem, lokalni kucharze stworzyli to danie. To ryż, na którym kładzie się ostro doprawione mięso mielone (jak do taco), tarty ser, posiekaną sałatę, cebulkę, pomidora. Pycha! Już go odtworzyłam w domu.

A propos tego japan-mexu – Okinawa jest przykładem zmiany, która z globalnej stolicy stulatków stała się ofiarą własnej westernizacji. Przez masowy napływ przetworzonego jedzenia, kultura długowieczności (Blue Zones) gwałtownie odchodzi tam w przeszłość, a najmłodsze pokolenie wyspiarzy po raz pierwszy w historii zmaga się z najwyższym wskaźnikiem otyłości w całej Japonii.

WIELKIE STARCIE – luksusowe Wagyu vs lokalny steak bowl

W Kioto, skuszeni rekomendacją znajomych poszliśmy na kolację w stylu Teppanyaki. To jest absolutny klasyk, jeśli chodzi o japońskie fine dining, ale jak się okazało też potężna pułapka na portfele turistasów. Szef kuchni robi prywatny teatr ze stekami Wagyu w roli głównej.

Wszystko od przystawki, przez zupę miso, ryż, aż po delikatne i rozpływające się mięso i sorbet na koniec, było naprawdę bardzo dobre. Ale kiedy dostaliśmy rachunek – ponad 400 zł za osobę (i to przy napojach bezalkoholowych), a do tego doliczono nam 10% opłaty serwisowej, co w Japonii niemal się nie zdarza – poczuliśmy lekki smut. Czuliśmy, że przepłaciłyśmy (nie byliśmy najedzeni).

W Japonii Wagyu z certyfikatem (a zwłaszcza z okolic Kioto/Kobe) to towar luksusowy. W cenie menu płaci się nie tylko za gramaturę mięsa, ale przede wszystkim za show, które chyba nas nie zabawiło jak na 4 stówy. Tu wszędzie można podglądać pracę kucharzy w restauracjach, bo bary są umiejscowione dookoła otwartych kuchni. Ale dobra, zjedliśmy jedno z najlepszych mięs na świecie w formule premium i życie popłynęło dalej.

Gdzie można spróbować Wagyu i nie przepłacić?

W Yakiniku, czyli restauracjach, gdzie dostaje się surowe plastry Wagyu, które się grilluje samodzielnie na małym grillu wbudowanym w stolik. Płaci się tam tylko za mięso. Nie ma żadnego serwisu, a atmosfera jest luźna. Polecane są sieciówki premium, np. Jojoen albo miejsca z opcją Tabehoudai (jesz, ile chcesz w 90 minut za stałą kwotę), takie jak Yakiniku King.

Gyukatsu to coś jak tonkatsu (japoński schabowy), ale zamiast wieprzowiny dostaje się stek wołowy (często właśnie Wagyu) w chrupiącej panierce panko, usmażony na głębokim tłuszczu tylko przez kilkadziesiąt sekund. Zestaw z ryżem, kapustą i zupą miso w kultowej sieciówce Gyukatsu Motomura kosztuje ułamek tego, co zapłaciliśmy w Kioto.

Dla nas, Europejczyków, czysta, chuda polędwica (Akami lub Hire) to najdroższa, najbardziej luksusowa część krowy, a w Japonii jest zupełnie na odwrót! U nich wyznacznikiem luksusu jest tłuszcz i to słynne marmurkowate przerośnięcie. Ponieważ chuda wołowina nie ma tego maślanego smaku, który Japończycy wręcz czczą, jest u nich znacznie tańsza. Na Akihabarze, minutę od naszego hostelu, w lokalu Japanese Steak Bowl za 180 gramów idealnej, miękkiej wołowiny z garlic rice, ubijanym masłem i umamicznym sosem płaciliśmy około 50 zł. Było to mistrzostwo świata i idealny dowód na to, że w Japonii da się zjeść genialne mięso bez płacenia miliona monet.

PODSUMOWANIE

Jedliśmy w Japonii naprawdę bardzo smacznie, ale... no właśnie. Wszyscy, którzy tak bezgranicznie zachwycają się japońską kuchnią i bez mrugnięcia okiem chwalą ją jako najlepszą na świecie, chyba po prostu dawno nie byli w Polsce!

Jasne, ma swój niezaprzeczalny klimat (nie nie byliśmy w wielu wielu miejscach), ale wracając do domu, uświadomiłam sobie jedno – mamy u nas teraz absolutny kosmos gastronomiczny. Pod kątem kreatywności, balansu, świeżości składników, zdrowego podejścia i szacunku zarówno do tradycji, jak i nowoczesnych smaków, polska scena restauracyjna to jest absolutny TOP!

KOLEJNE CIEKAWOSTKI (O SŁODYCZACH) JUŻ W PRZYSZŁYM TYGODNIU!

Zapomnij na chwilę o truskawkach po prostu zasypanych cukrem i zalanych śmietaną (choć to też jest wspaniałe!).

Poniższe zestawienie połączeń smakowych grozi natychmiastową wycieczką na najbliższy ryneczek. Odpalcie wyobraźnię i zobaczcie, jak zamienić czerwcowe plony w dania, o których Twoi goście będą mówić jeszcze w listopadzie.

Truskawki

Na słodko:

• Truskawki + biała czekolada + kokos + mięta

• Truskawki + rabarbar + beza + śmietanka

• Truskawki + cytryna + bazylia

• Truskawki + ciemna czekolada + chili

• Truskawki + pistacje + kardamon + woda różana

Na wytrawnie:

• Truskawki + ser kozi/feta + ocet balsamiczny + rukola

• Truskawki + awokado + szpinak + winegret z dodatkiem maku

• Truskawki + zielony pieprz + stek wołowy

• Truskawki + camembert + rozmaryn

• Truskawki + pomidory + ocet winny

Czereśnie

Na słodko:

• Czereśnie + ciemna czekolada + kardamon + likier Amaretto

• Czereśnie + migdały + marcepan

• Czereśnie + cynamon + czerwone wino

• Czereśnie + ser ricotta + skórka z cytryny

• Czereśnie + kawa + wanilia

Na wytrawnie:

• Czereśnie + ser pleśniowy + rozmaryn + wołowina

• Czereśnie + kaczka + jałowiec + porto

• Czereśnie + szałwia + pieczony schab

• Czereśnie + halloumi + mięta

Poziomki

Na słodko:

• Poziomki + mascarpone + pistacje

• Poziomki + szampan/Prosecco

• Poziomki + miód lipowy + jogurt grecki

• Poziomki + śmietanka 30% + cytryna

Na wytrawnie:

• Poziomki + burrata + sól morska + oliwa z oliwek

• Poziomki + łosoś świeży + różowy pieprz

• Poziomki + orzechy włoskie + sałata + dressing na bazie miodu i cytryny

PRZEPISY Z WYPIEKOTERAPII

• TORCIK TRUSKAWKOWY – bez pieczenia! Uproszczony klasyk.

• Galette podwójnie truskawkowa - tarta bez foremki, czyli opanowany chaos.

• Tarta MANGO z marynowanymi truskawkami

• PROSTE (ale nie prostackie) CIASTO Z TRUSKAWKAMI

• Tartaletki z kremem waniliowym i truskawkami

• Blondie TRUSKAWKOWA LEMONIADA

• Sernik na zimno z truskawkami w domowej galaretce

• Mini tarty z budyniem i owocami

• Królowa Pavlova – idealnie biała, chrupiąca z wierzchu i miękka w środku

• INNA niż wszystkie mini Pavlova! Bez jajek!

• PANNA COTTA – przepisy na 6 smaków + techniczny deep dive

• Pleśniak z czereśniami

• Sando (kanapki) z truskawkami

• Japońskie puchate pankejki z truskawkami

• Sernik na zimno (bez żelatyny!)

• Gofry z mojej domowej budki o roboczej nazwie GOFREAK! Chrupiące i lekkie. Z ulubionymi dodatkami.

• Cedric Grolet inspo: Torcik Truskawkowy

• Ciastka truskawkowe z białą czekoladą, nadziane sernikiem

• ŚMIETANOWIEC matcha-mango z truskawkami

• SEMLOR, czyli szwedzkie, kardamonowe, karnawałowe bułeczki wypełnione masą migdałową i bitą śmietaną.

Shokupan to japoński chleb mleczny, który wyróżnia się miękkim, sprężystym i bawełnianym miękiszem, przypominającym delikatne warstwy waty. W Japonii jest pieczywem codziennym, ale to też to element specyficznej kultury piekarniczej, w której ogromną wagę przykłada się do tekstury, świeżości (bezpieczeństwa żywności) i komfortu jedzenia.

Japończycy dopracowali go do perfekcji po wojnie, kiedy zaczęli przerabiać europejski chleb na swoją wersję – lżejszą, delikatniejszą i dużo bardziej miękką. I właśnie stąd wzięły się takie triki jak yudane czy tangzhong, które dają totalnie inny poziom miękkości.

Sklepowy shokupan jest pakowany w folię, żeby jak najdłużej zachował miękkość i wilgotność. Jest produktem masowym, standaryzowanym i przewidywalnym, a nie rzemieślniczym wypiekiem jak w piekarni. Taki chleb musi spełniać inne wymagania niż świeży bochenek z pieca. Często przez to dodaje się do niego konserwanty i dodatki technologiczne, żeby nie pleśniał i miał identyczną, delikatną strukturę przez cały okres sprzedaży i transportu. Jego skład nie jest wymarzony z naszej perspektywy, ale odtworzenie go w domu bez polepszaczy nie było łatwe!

Każdy składnik ma w nim znaczenie i polecam go odtworzyć zgodnie z moimi wskazówkami – każda zmiana da zupełnie inny efekt!

JAK DZIAŁAJĄ SKLADNIKI W NASZYM PRZEPISIE

MĄKA (typ 650 lub 00)

Mąka wysokobiałkowa stanowi strukturę naszego chleba, ponieważ to zawarty w niej gluten buduje siatkę, która zatrzymuje gazy powstające podczas fermentacji i pozwala ciastu rosnąć. Im mocniejsza mąka, tym bardziej sprężysty i włóknisty będzie miękisz. Jej wybór jest bardzo ważny, nie używajcie tu uniwersalnej czy tortowej, bo szkoda wtedy zachodu.

YUDANE

To zaparzona część mąki, która odpowiada za wyjątkową miękkość i wilgotność chleba. Skrobia w mące zostaje częściowo ugotowana (tworzy żel), dzięki czemu wiąże więcej wody i sprawia, że chleb dłużej pozostaje świeży i delikatny.

MLEKO 3,2%

Mleko nadaje ciastu łagodny smak i miękkość, a jednocześnie wpływa na kolor skórki, sprawiając, że jest delikatnie złocista. Zawarte w nim białka i cukry wspierają proces brązowienia podczas pieczenia.

ŚMIETANKA 30%

Śmietanka zwiększa zawartość tłuszczu w cieście, co sprawia, że miękisz staje się bardziej aksamitny i delikatny. Działa także jako naturalny zmiękczacz struktury glutenu.

MLEKO SKONDENSOWANE

Mleko skondensowane wnosi jednocześnie słodycz i dodatkową wilgotność, a także intensyfikuje mleczny aromat charakterystyczny dla japońskich chlebów typu milk bread.

MLEKO W PROSZKU

Mleko w proszku wzmacnia smak mleczny i poprawia strukturę ciasta, ponieważ zwiększa ilość białek i suchych substancji, które stabilizują miękisz.

CUKIER

Cukier odpowiada nie tylko za smak, ale również za teksturę chleba. Wiąże wodę, dzięki czemu miękisz pozostaje dłużej miękki, a także przyspiesza proces brązowienia skórki.

MIÓD

Miód działa jako naturalny humektant, co oznacza, że zatrzymuje wilgoć w cieście. Dodatkowo nadaje delikatną głębię smaku i wspiera fermentację drożdży.

DROŻDŻE

Drożdże instant są odpowiedzialne za fermentację, czyli produkcję dwutlenku węgla, który sprawia, że ciasto rośnie i staje się lekkie oraz puszyste. W shokupanie ważne jest, aby fermentacja była stabilna, a nie zbyt szybka.

JAJKA

Pełnią funkcję strukturalną i emulgującą. Wzmacniają ciasto, poprawiają jego elastyczność oraz nadają miękiszowi bardziej bogatą, delikatnie kremową strukturę.

MASŁO

Odpowiada za miękkość i delikatność ciasta, ponieważ otacza włókna glutenu i ogranicza ich nadmierne usztywnienie. Dzięki temu chleb jest bardziej aksamitny i łatwiejszy do rozrywania na warstwy.

SÓL

Stabilizuje gluten i wzmacnia smak całego chleba. Kontroluje również aktywność drożdży, zapobiegając zbyt szybkiemu wyrastaniu i pozwalając na bardziej równomierną fermentację.

SHOKUPAN

Czas przygotowania (4-5 h):

• przygotowanie yudane: 5–10 minut + 60 minut chłodzenia

• wyrabianie: 20–25 minut

• pierwsze wyrastanie: 60–90 minut

• formowanie: 20 minut

• drugie wyrastanie: 60–90 minut

• pieczenie: 30–40 minut

• studzenie: minimum 60 minut

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska

• średnia miska

• szpatułka i rózga

• foremka – u mnie 27 × 13 × 9 cm, ale możesz użyć ogólnodostępnej keksówki 28 x 15 x 7,5

• piekarnik

• mikser ręczny lub mikser planetarny z hakiem do ciasta

• ściereczka lub folia spożywcza

Yudane

• 75 g mąki typ 650 lub 00

• 75 g wrzątku

Reszta przepisu jest tylko dla moich wspierających subskrybentów, dzięki którym powstaje mój newsletter. Jeśli chcesz dmuchnąć mi w skrzydła i mieć dostęp do przepisów na ponad 250 wpisów – smakołyków, historii i porad - przejdź na płatną wersję Wypiekoterapii (27 zł/msc, 270 zł/rok). Dziękuję!

Read more

Zasubskrybuj teraz

W zwiedzaniu (to nasz uniwersalny styl) najlepsze okazało się spontaniczne SZWENDANIE SIĘ. To właśnie wtedy, z przypadku, odkryliśmy najbardziej klimatyczne knajpki i lokalne wydarzenia, których nie było w żadnym przewodniku.

Z mojego doświadczenia nie warto podążać śladami internetowych powielaczy z TikToka czy Instagrama, którzy w kółko polecają te same cztery miejsca na krzyż. W rezultacie stoicie potem w dwugodzinnej kolejce po coś, co pewnie wcale nie jest tego warte, podczas gdy dwie przecznice dalej można znaleźć identyczne (albo i lepsze, bo autentyczne, mniej turystyczne) miejsca.

Tymczasem let’s go z konkretami i naszym planem (nic tu nie jest sponsorowane/reklamowane)!

KOSZT 16-DNIOWEJ PODRÓŻY TOKIO-MISHIMA-OSAKA-KYOTO-OKINAWA: ok. 13 800 zł/os (loty, akomodacja, atrakcja, jedzenie, pamiątki i inne)

na początek: CZEGO NIE WARTO PAKOWAĆ?

1. Piżama. W każdym hotelu i hostelu (tu za drobną dopłatą) na łóżku czeka na Ciebie czysta, świeża piżama, japońskie domowe kimono albo wygodny set do spania. Mega super opcja!

2. Kapcie i klapki do chodzenia po pokoju. Wszędzie dostaniesz hotelowe kapcie – czasem nawet osobne do pokoju i osobne, specjalne do wejścia do toalety. Nie można w nich chodzić na śniadania!

3. Mydło, szampon i odżywka. W japońskich łazienkach standardem są pełnowymiarowe, świetnej jakości kosmetyki do mycia.

4. (opcjonalnie) Szczoteczka do zębów, pasta i maszynka do golenia. W hotelach przy recepcjach stoją wielkie kosze z darmowymi jednorazówkami. Szczoteczki, pasty, maszynki, patyczki higieniczne, a w lepszych miejscach nawet maseczki w płachcie, kremy i sole do kąpieli w onsenie. Super to było!

5. Kremy z filtrem UV. Jedziesz do Azji, czyli do królestwa najlepszej pielęgnacji przeciwsłonecznej na świecie. Japońskie filtry SPF 50 są ultralekkie, nie bielą, nie kleją się pod makijażem i kosztują w drogeriach ułamek tego, co u nas.

6. Suszarka do włosów. Po pierwsze: suszarki są na wyposażeniu każdego pokoju. Po drugie i najważniejsze: w Japonii w gniazdkach płynie napięcie 100 V (u nas 230 V). Sprzęty do stylizacji przywiezione z Europy bez specjalnego transformatora po prostu nie zadziałają.

7. Parasol. W pierwszym lepszym konbini (7-Eleven, Lawson) kupisz za grosze (jakieś 15–20 zł) kultowy, wielki, przezroczysty parasol, z jakim biegają wszyscy Japończycy.

8. Tona gotówki. Mitem jest, że w Japonii rządzi tylko gotówka. Przez większość wyjazdu płaciliśmy telefonem (karta Suica podpięta pod Apple/Google Wallet) albo Revolutem. Kasę (na automaty) da się wypłacić w każdym konbini w razie czego.

LOTY

Lecieliśmy naszym rodzimym LOT-em. Bilety kupowaliśmy w sierpniu zeszłego roku i kosztowały nas 4800 zł za osobę. W tej cenie mieliśmy już wliczone po dwie walizki 20 kg dla każdego oraz – co było dla nas kluczowe – opcję darmowego odwołania i 100% zwrotu. Kiedy rezerwowaliśmy loty, nie mieliśmy jeszcze pewności, czy ostatecznie zepniemy się z czasem i kasą na ten wyjazd, więc woleliśmy się po prostu bezpiecznie zabezpieczyć. Dało się jednak taniej.

Oba loty były bezpośrednie i nocne, co okazało się super opcją:

• W stronę Tokio: wystartowaliśmy z Warszawy po 22:00, a na miejscu wylądowaliśmy o 18:30 kolejnego dnia. Lot trwał około 12 godzin.

• Powrót do Warszawy: start z Tokio ok 23:00 i meldunek w Warszawie około 6:30 rano (tutaj leci się dłużej, bo jakieś 14 godzin).

Jak to wygląda na pokładzie? Układ foteli to 3 miejsca w rzędzie. Na start dostajesz poduszeczkę, kocyk i mokre chusteczki. W cenie są napoje ciepłe i zimne (warto mieć swoje, bo w czasie nawet lekkich turbulencji ich nie proponują i można uschnąć) oraz dwa ciepłe posiłki. Dostajesz też słuchawki do ekranów z filmami, ale działają dość słabo, więc o wiele lepiej wziąć swoje własne słuchawki (z wejściem typu jack).

Podróż w nocy, bez użerania się z przesiadkami, minęła nam względnie komfortowo. Najlepsze było to, że po przylocie do Tokio i dotarciu do hotelu (1,5 h z lotniska Narita do miasta pociągiem i metrem) poszliśmy po prostu normalnie spać. Dzięki temu ominął nas jet lag!

TRANSPORT

Suica to japońska przedpłacona karta zbliżeniowa. Wystarczy, że dodacie kartę Suica bezpośrednio do portfela w swoim telefonie. Doładowujecie ją z poziomu telefonu swoją podpiętą kartą płatniczą (np. Revolutem/Zen) w sekundę i gotowe. Wchodząc i wychodząc z metra, po prostu zbliżacie telefon do bramki. Działa w całym kraju! (jedynie nie na Okinawie, ale dojedzie się na niej z lotniska do stolicy).

Co najlepsze, Suica to nie tylko transport. Można nią płacić w niemal każdym automacie z napojami na ulicy, w drogeriach, we wszystkich Żabkach, konbini (7-Eleven, FamilyMart, Lawson). Jeśli pod koniec wyjazdu zostaną Wam na niej jakieś jeny, idziecie do sklepu, klikacie na terminalu płatność Suica, przykładacie telefon i macie opłacone smaczki na do widzenia.

HOTELE I ATRAKCJE

W każdym z tych miejsc (oprócz mieszkania) można było za darmo zostawić na cały dzień bagaże. Ogólnie w Japonii zaskoczyło nas ile usług jest darmowych. To daje poczucie bycia ugoszczonym!

Tokio na miękki start (1 dzień) – Ginza i Minato

Nocleg: Keio Presso Inn Hamamatsucho, 477 zł za pokój 2-osobowy z bardzo smacznym śniadaniem w bufecie.

Hotel jest w dzielnicy korporacyjnej, czyściutkiej i tętniącej życiem wieczorami, kiedy salaryman-i po pracy idą na piwko i coś do jedzenia do jednej z tysięcy izakayi (bary z jedzeniem). Zobaczyć to po raz pierwszy, to było jak filmowe przeżycie.

Pierwsze zderzenie z tokijskim metrem, pierwszy ramen (i chyba najlepszy jaki jedliśmy) w Fukki Ramen i pierwszy mix na jet lag i jelitko, Fibe-mini, witamina C i żelka konjac winogronowa, wchodzi jak złoto.

Kolejnego dnia zrobiliśmy sobie spacer po Ginzie. To wizytówka luksusowego Tokio. Miks nowojorskiej Piątej Alei z japońską obsesją na punkcie czystości. Królestwo konsumpcji z wielkimi, światowymi markami modowym i ciekawą architekturą – każdy z domów mody do kilkupiętrowy, zdobiony budynek, każdy inny.

Ja biegłam do ITOYA – 6-piętrowego sklepu papierniczego. Spodziewałam się jakiegoś unikalnego, nowoczesnego japońskiego minimalizmu, a na miejscu nie zobaczyłam absolutnie nic, czego wcześniej nie widziałam w Europie. Estetyka, która nadawałaby się bardziej na imieniny u cioci, a nie do topowego concept store w sercu Tokio. Kolejny dowód na to, że internetowe polecenia influencerów trzeba dzielić przez cztery! Najbardziej podobał się nam sklep-kawiarnia z modelami aut: Tamiya Plamodel Factory.

Transport do Mishimy: Shinkansen, 105 zł/osobę

W stronę góry Fudżi, czyli Mishima + Hakone (1-3 dzień)

Nocleg: Tokyu Vacations Fujisan Mishima, 425 zł za duży pokój 2-osobowy ze śniadaniem (bufet), hotel zaraz przy stacji kolejowej, co jest bardzo wygodne (okna są dźwiękoszczelne), a do tego onsen (gorące źródła) na ostatnim piętrze w cenie.

Wycieczka do Hakone: autobus, 60 zł/osobę/dwie strony

Góra Fuji miała być widoczna, ale niestety nie była. Pogoda nie mogła być chyba gorsza – chmurzyska i deszcz. Chcieliśmy rano oglądać ją z wiszącego w chmurach mostu – Mishima Skywalk, ale skończyło się spacerem po parku w Mishimie, w którym mieszkają kapibary i wycieczką do Hakone oraz wizycie w Muzeum Narukawa nad jeziorem Ashi. Polecamy!

Atrakcja: Narukawa Art Museum, 34 zł/osobę

Transport do Osaki: Shinkansen, 280 zł/osobę

Transport Osaka-Kyoto-Osaka: 20 zł

Osaka + wycieczka Kyoto (3-7 dzień)

Noclegi: Premier Hotel CABIN PRESIDENT Osaka, 1945 zł za 4 noce, za pokój 2-osobowy ze śniadaniami. W budynku hotelu jest zejście do metra, mega wygoda! W hotelu przy recepcji jest bufet z gratisami – solami do kąpieli, herbatą, szamponami, kremami, maseczkami, szczoteczkami i innymi. Obfity śniadaniowy bufet.

Osaka i Kyoto to centra kulinarne, herbaciane i kawowe Japonii, opowiem o nich w kolejnych odcinkach. Tak samo jak o warsztatach z ceremonialnej matchy i tworzenia jednych z najbardziej ekskluzywnych słodyczy japońskich (wagashi), czyli rzeźbionych w paście z fasoli nerikiri. Bardzo je polecam!

Transport na Okinawę: lot liniami Peach, 290 zł/osobę

Atrakcje:

• warsztaty z parzenia ceremonialnej matchy + przygotowanie nerikiri (tradycyjne słodycze do matchy) , 64 zł/osobę

• prywatna kolacja ze stekami Wagyu/Kobę: 410 zł za osobę (z serwisem i napojem bezalhokolowym w cenie)

Okinawa, Naha + wycieczka na wyspę Tokashiki)(7-10 dzień)

Noclegi: Nest Hotel Naha Kumoji, 960 zł za 3 noce, duży pokój 2-osobowy ze śniadaniami (średnie, ale z opcjami tradycyjnie okinawskimi, w bufecie).

Po intensywnych miastach ucieczka na Okinawę był świetnym resetem. Poszliśmy na dość hardkorowy parasailing na samym środku oceanu, a także popłynęliśmy promem na rajską wyspę Tokashiki, korzystając z zorganizowanego dojazdu na plażę z portu, połączonego z lunchem, leżaczkami i sprzętem do snorkelingu w cenie. Nie ma tam na wyspach prawie żadnej infrastruktury, więc to był dobry wybór.

Na Okinawie zdecydowanie warto mieć międzynarodowe prawo jazdy, bo komunikacja miejska jest tam kiepska. Z braku czasu nie zdążyliśmy wypożyczyć auta, bo skróciliśmy nasz pobyt przez prognozy pogody. Ale na wyspach nie ma co ślepo im ufać – zapowiadano deszcz przez cały wyjazd, a ostatecznie spiekliśmy się w pełnym, tropikalnym słońcu!

Transport do Tokio: lot liniami JetStar, 250 zł/osobę

Atrakcje:

• parasailing ,229 zł/osobę

• wycieczka jednodniowa na wyspę Tokashiki (na plażę Tokashiki): prom z Naha – 152 zł/osobę w dwie strony, dojazd na plażę, lunch, leżaczki i parasol – 150 zł/2 osoby.

Tokio (Shibuya, Shinjuku, Harajuku, Akihabara, Shimagatazawa, Ueno) + wycieczka do Kamakury (10-16 dzień)

Nocleg: Dash Living Shinjuku Sanchome SYFORME, 416 zł za mieszkanie z balkonem. Super lokalizacja, komfort i czystość. Zostalibyśmy na dłużej gdyby nie wcześniejsza rezerwacja w innym miejscu!

Noclegi: &AND HOSTEL AKIHABAR, 1750 zł za 5 nocy, pokój 2-osobowy ze wspólną łazienką. Bardzo kameralnie, przyjaźnie i CZYSTO. Jak na hostel – warty polecenia.

Ostatnie dni spędziliśmy w Tokio, ale po jednym dniu zakupowego maratonu na Shinjuku, Harajuku i Shibuyi mózg nam parował i musieliśmy uciec. Pojechaliśmy nad ocean do Kamakury, gdzie najpierw zwiedzaliśmy buddyjską świątynię zen Engaku-ji, a potem zjedliśmy domowy obiad i serniczek w kawiarni Café Umino Tonari przy samych torach – piliśmy kawę robiąc train watching zabytkowego pociągu. Byliśmy też ze znajomymi na pokazie sumo. Zabawny, lekki, ale i edukujący występ pod turystów. Spoko, ale jak dla mnie chyba można skipnąć.

W Tokio załapałam się także na świetne, certyfikowane warsztaty mochi, o których też więcej opowiem w kolejnych wpisach.

Transport do Kamakury: pociąg, 50 zł w dwie strony.

Atrakcje:

• warsztaty z robienia mochi, 293 zł/osobę

• świątynia Engaku-ji w Kamakurze, 12 zł/osobę

• pokaz sumo, 234 zł/osobę

KOLEJNE CIEKAWOSTKI JUŻ W PRZYSZŁYM TYGODNIU!

Dla (mojego) tumblerowego pokolenia wychowanego na filmie Diabeł ubiera się u Prady, biały kubek z zieloną syreną był świętym Graalem BIG CITY GIRL. Ikoną! Seans drugiej części przypomniał mi te nastoletnie ciągoty.

A jak kawusia, to po amerykańsku z MUFFINKĄ z borówkami na śniadanie w biegu do biura Runwaya (Andy Sachs style).

Najważniejsze wskazówki

1. Metalowa forma znacznie lepiej przewodzi i utrzymuje ciepło. Dzięki temu muffinki szybciej łapią temperaturę, mocniej wyrastają i tworzą wysoką kopułkę. Brzegi są też delikatnie bardziej rumiane i lekko chrupiące. Foremki silikonowe nagrzewają się wolniej i oddają mniej ciepła, muffiny się bardziej w nich zaparzają niż rumienią.

2. Składniki w temperaturze pokojowej łatwiej się łączą, tworząc bardziej napowietrzone ciasto, co daje delikatniejszy miękisz, lepszy wzrost, bardziej równomierne pieczenie.

   Najlepiej wyjąć składniki z lodówki około 30–40 minut wcześniej.

3. Krótki czas mieszania daje miękkie i puszyste muffinki zamiast zbitych babeczek. Po dodaniu mąki zaczyna rozwijać się gluten. Im dłużej mieszasz, tym bardziej ciasto robi się elastyczne (to niedobrze). Dobrze przygotowane ciasto powinno być gęste, lekko grudkowate, wymieszane tylko do zniknięcia suchej mąki.

4. Pierwsze minuty w 220°C powodują szybkie uniesienie ciasta. Para wodna i proszek do pieczenia działają wtedy bardzo intensywnie, tworząc wysoką kopułkę muffinek. Gdy już wyrosną, obniżenie temperatury do 170°C pozwala spokojnie dopiec środek bez przypalania wierzchu.

MUFFINKI Z BORÓWKAMI (8-10 dużych sztuk)

Czas przygotowania: 15 min pracy + 20-25 min pieczenia

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska

• średnia miska

• trzepaczka

• silikonowa łopatka

• foremka na babeczki (najlepiej metalowa)

• papier do pieczenia lub papierowe papilotki

Muffinki z borówkami

Kruszonka

• 35 g mąki pszennej

• 40 g cukru

• 1/4 łyżeczki cynamonu

• 30 g masła, roztopionego

• 1/2 łyżeczki cukru z prawdziwą wanilią

Muffinki

• 180 g mąki tortowej

• 1 1/4 łyżeczki proszku do pieczenia

• 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej

• 1/4 łyżeczki soli

• 1/2 łyżeczki cynamonu

• 45 g masła, roztopionego i lekko ostudzonego

• 40 ml oleju

• 85 g cukru

• 1 jajko L, w temperaturze pokojowej

• 120 g maślanki, w temperaturze pokojowej
  (zamiennik: 1/2 łyżki octu jabłkowego lub soku z cytryny wymieszane z 120 ml mleka)

• 60 g jogurtu greckiego lub kwaśnej śmietany

• 2 łyżeczki cukru z prawdziwą wanilią

• 100 g świeżych borówek/malin

• 6 g mąki pszennej do obtoczenia owoców

Kruszonka

W średniej misce wymieszaj mąkę, cukier, cynamon oraz cukier z prawdziwą wanilią. Następnie wlej roztopione masło i mieszaj widelcem lub opuszkami palców do momentu, aż powstaną nieregularne grudki przypominające mokry piasek. Nie mieszaj zbyt długo — kruszonka powinna grudkowata. Odstaw ją do lodówki na czas przygotowania ciasta, dzięki czemu podczas pieczenia będzie bardziej chrupiąca.

Muffinki

Rozgrzej piekarnik do 220°C góra-dół. Formę na muffinki wyłóż papilotkami lub papierem do pieczenia - wytnij kwadraty z papieru i ponacinaj wszystkie rogi. Tak przygotowanymi wyłóż foremkę.

W jednej misce wymieszaj wszystkie suche składniki: mąkę tortową, proszek do pieczenia, sodę, sól oraz cynamon. Warto przesiać mąkę, aby muffinki były jeszcze bardziej puszyste.

W drugiej, większej misce połącz roztopione i lekko ostudzone masło z olejem oraz cukrem. Mieszaj rózgą kuchenną przez około minutę, aż masa stanie się jednolita. Dodaj jajko i ponownie dokładnie wymieszaj. Następnie dodaj maślankę, jogurt grecki oraz cukier waniliowy. Wszystkie mokre składniki powinny mieć temperaturę pokojową, dzięki temu ciasto nie zwarzy się i muffinki równomiernie wyrosną.

Do mokrej mieszanki wsyp suche składniki i wymieszaj tylko do połączenia. To bardzo ważne: ciasta na muffinki nie należy mieszać długo. Kilka niewielkich grudek jest całkowicie w porządku. Zbyt intensywne mieszanie sprawi, że muffinki będą zbite i ciężkie.

Owoce obtocz delikatnie w 6 g mąki - ten trik zapobiega opadaniu borówek lub malin na dno muffinek. Następnie ostrożnie wmieszaj je do ciasta silikonową szpatułką.

Papilotki wypełnij ciastem prawie do samej góry. Dzięki temu muffinki uzyskają wysokie kopułki. Na wierzchu każdej muffinki rozsyp sporą ilość schłodzonej kruszonki.

Wstaw muffinki do mocno nagrzanego piekarnika i piecz przez pierwsze 5 minut w 220°C, a następnie zmniejsz temperaturę do 170°C (nie otwieraj piekarnika!) i piecz jeszcze około 14–17 minut.

Muffinki są gotowe, gdy wierzch będzie złocisty, a patyczek wbity w środek wyjdzie suchy lub z kilkoma wilgotnymi: okruszkami. Najlepsze są jedzone na ciepło i w dniu pieczenia!

TU ZNAJDZIESZ RESZTĘ MOICH PRZEPISÓW!

Dużo waniliowego kremu, świeże truskawki i mięciutkie biszkopty nasączone sokiem pomarańczowym, czyli wszystko, co człowiek chce jeść w maju. No może jeszcze szparagi z jajkiem w koszulce!

Ta wersja jest trochę prostsza od klasycznej, bo zamiast piec biszkopt używamy gotowych, podłużnych biszkoptów. Dzięki temu zrobisz go znacznie szybciej, a nadal wygląda tak, jakby miał kosztować absurdalne pieniądze.

To jest idealny tort na Dzień Mamy! Bo jeśli maj, to truskawki. A jeśli truskawki, to najlepiej w ogromnej ilości, otulone waniliowym kremem.

Najważniejsze wskazówki

1. Wszystkie elementy powinny być dobrze schłodzone lub całkowicie ostudzone przed składaniem.

2. Nie przemaczaj biszkoptów – po kilku godzinach same zmiękną od kremu.

3. Jeśli w kuchni jest bardzo ciepło, włóż krem na 10–15 minut do lodówki przed składaniem.

4. Tort najlepiej smakuje tego samego dnia wieczorem (jeśli składasz go rano) lub następnego dnia.

5. Sok pomarańczowy możesz zamienić na lekką herbatę owocową, inny ulubiony sok lub lekkie, słodkie wino.

TORCIK TRUSKAWKOWY FRAISIER z waniliowym kremem diplomat i truskawkami

Czas przygotowania: 45 min pracy + 12 h chłodzenia lodówce

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska

• średnia miska

• duży garnek

• trzepaczka

• silikonowa łopatka

• rant cuierniczy (u mnie 18 cm średnicy)

• nóż i deska

• folia spożywcza

• rękaw cukierniczy (ja używam Tortino lub Hendi)

Krem waniliowy (Crème Diplomat)

• 300 g mleka 3,2%

• 1 laska wanilii

• 80 g żółtek (4–5 dużych żółtek)

• 50 g drobnego cukru

• 20 g skrobi ziemniaczanej

• szczypta soli

• 6 g żelatyny w proszku

• 20–25 g bardzo zimnej wody

• 300 g śmietanki 36%, mocno schłodzonej

• 80 g zimnego mascarpone

Nie obraź się, ale reszta przepisu jest tylko dla moich wspierających subskrybentów, dzięki którym powstaje mój newsletter. Jeśli chcesz dmuchnąć mi w skrzydła i mieć dostęp do przepisów na ponad 160 smakołyków, historii i porad - przejdź na płatną wersję Wypiekoterapii (27 zł/msc, 270 zł/rok). Dziękuję!

Read more

Jeśli jakimś cudem nie znasz panna cotty, to już wyjaśniam – to włoski deser na bazie śmietanki lub mleka, który dzięki żelatynie zastyga w delikatną, kremową masę. Można zrobić go tylko ze śmietanki, tylko z mleka (lub napojów roślinnych) albo z obu tych składników razem.

Panna cotta słynie ze swojego charakterystycznego drżenia przy poruszaniu i można ją przygotować w wielu smakach. W zależności od przepisu może być bardziej sprężysta albo bardzo miękka i kremowa. Dzisiejsza jest w formie babki, przez co jest po tej stabilniejszej stronie mocy.

Żeby ją podać, foremkę zanurza się na chwilę w ciepłej (nie gorącej) wodzie, a potem odwraca na talerz. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, deser elegancko wysunie się za pierwszym razem. Panna cottę można też przygotować i podać w szklance — wtedy odpada stres związany z odwracaniem foremki, ale też trochę traci się frajdę z oglądania tego charakterystycznego galaretowego ruchu.

Jak nadać smak panna cotcie?

W przypadku deserów na bazie mleka czy śmietanki mamy kilka możliwości. Można aromatyzować nabiał poprzez podgrzewanie go z dodatkami, np. kawą, herbatą, przyprawami albo skórką cytrusów albo po prostu wmieszać wybrane składniki bezpośrednio do masy. Poniżej dowiesz się jak zrobić wersję kokosową, klasyczną, herbaciane i owocowe.

Żelatyna – klucz do sukcesu

Żelatyna może wydawać się trochę skomplikowana, bo występuje w kilku postaciach, ale w praktyce chodzi o to samo – ma sprawić, żeby deser się ściął i miał odpowiednią, sprężystą konsystencję.

Żelatyna w listkach to forma, którą często używa się w cukiernictwie. Wygląda jak cienkie, przezroczyste płatki. Każdy listek ma określoną moc (czyli bloom), która mówi, jak dobrze żelatyna twardnieje. Im wyższy bloom, tym silniej działa. Listki są wygodne, bo łatwo je policzyć i zwykle dają bardzo gładki, elegancki efekt.

Żelatyna w proszku to ta najczęściej spotykana w sklepach. Ma postać drobnych granulek. Przed użyciem trzeba ją namoczyć w zimnej wodzie/innym płynie, żeby napęczniała, a dopiero potem rozpuścić w ciepłej masie. Ta sklepowa żelatyna w proszku ma zwykle średnią moc (około 200–250 bloom), co oznacza, że jest uniwersalna i nadaje się do większości domowych deserów. Na przykład do mojej panny.

W praktyce wszystkie te rodzaje robią to samo – żelują deser. Różnią się tylko formą, siłą działania i tym, jak się je przygotowuje, więc najważniejsze jest, żeby trzymać się przepisu i proporcji.

Muszę jednak uprzedzić, że jeśli jesteś wege – przykro mi, ale ten przepis może nie być dla Ciebie. Oczywiście żelatynę można zastąpić agarem albo wegetariańskimi zamiennikami. Sama jednak jeszcze to nie testowałam, więc nie chcę polecać czegoś, czego nie sprawdziłam w praktyce.

Dlaczego zastąpienie żelatyny agarem nie jest takie proste?

Bo agar i żelatyna to w praktyce dwa zupełnie różne systemy żelowania, które zachowują się inaczej w deserach.

Najważniejsza różnica jest taka, że żelatyna daje miękką, kremową i elastyczną strukturę, która drży (jak panna cotta). Agar natomiast tworzy bardziej sztywny, kruchy żel – coś bliższego galaretce, która nie ugina się, tylko się łamie.

Są też różnice w użyciu:

• Żelatynę rozpuszcza się w ciepłej masie i zastyga w lodówce.

• Agar trzeba zagotować, żeby w ogóle zaczął działać, i tężeje już w temperaturze pokojowej, bardzo szybko.

Problem pojawia się też przy teksturze. W deserach typu panna cotta kluczowy jest efekt delikatnego drżenia i kremowego rozpływania się w ustach. Agar tego nie daje – nawet w małych ilościach zwykle wychodzi bardziej żelkowo.

Do tego dochodzi kwestia proporcji. Agar jest dużo silniejszy niż żelatyna, więc nie da się go zamienić 1:1. Trzeba dokładnie przeliczać ilości, a i tak efekt końcowy będzie inny.

Dlatego nie jest to prosta podmiana – można użyć agaru, ale wtedy tak naprawdę zmieniasz deser z panna cotty na jej roślinną wersję, która ma inną strukturę i odczucie w ustach.

PANNA COTTA kokosowa z wanilią i rabarbarem w syropie

Czas przygotowania: 30 min pracy + 12 h chłodzenia lodówce

Potrzebny sprzęt:

• waga kuchenna – zawsze!

• duża miska

• średnia miska

• duży garnek

• blender

• trzepaczka

• silikonowa łopatka

• foremka na babkę (u mnie 25 cm średnicy, 8 cm wysokości, około 2 litrów)

• nóż i deska

• folia spożywcza

PANNA COTTA kokosowa

Składniki na 1 formę do babki (ok. 2 litry masy)

• 1300 g mleczka kokosowego

• 500 g śmietanki 30-36%

• 225 g mleka owsianego/krowiego (użyjemy go do namoczenia żelatyny)

• 180–200 g cukru pudru (według uznania)

• 45 g żelatyny Dr.Oetkera (sklepowej, w proszku)

• 1 laska wanilii

Wsyp żelatynę do zimnego mleka owsianego. Wymieszaj i odstaw na 10-15 minut. Powstanie zwarta, elastyczna masa.

W garnku połącz mleko kokosowe, śmietankę, ziarenka i laskę wanilii i cukier. Podgrzewaj na małym ogniu, stale mieszając, aż płyn będzie gorący (ok. 75-80°C), ale nie dopuść do wrzenia.

Zdejmij garnek z ognia. Dodaj masę żelatynową do gorącej masy. Mieszaj energicznie rózgą, aż żelatyna całkowicie zniknie. Zblenduj!

Nie wlewaj gorącej masy do formy! Pozwól jej ostygnąć w garnku do temperatury pokojowej, co jakiś czas mieszając. Dzięki temu wanilia i tłuszcz kokosowy rozłożą się równomiernie, a nie osadzą na dnie (czyli czubku Twojej babki).

Wlej masę do formy (możesz ją wcześniej bardzo delikatnie przetrzeć ręcznikiem papierowym z odrobiną oleju neutralnego, co ułatwi wyjmowanie).

Wstaw do lodówki na minimum 12 godzin. Przy tak dużej formie środek potrzebuje czasu.

Jak wyjąć panna cottę z formy, żeby nie pękła?

Przygotuj miskę z ciepłą (nie gorącą) wodą. Zanurz formę z babką dosłownie na kilka sekund (uważaj, żeby woda nie wpłynęła do środka!). Szybko osusz dno formy, przyłóż do niej duży talerz i zdecydowanym ruchem obróć do góry dnem. Powinieneś usłyszeć charakterystyczne mlaśnięcie – to znak, że deser odkleił się od ścianek.

Rabarbar w syropie

• 300g rabarbaru (pokrojonego w 4-centymetrowe kawałki)

• Sok z 2 dużych pomarańczy (ok. 150-200ml)

• 100ml wody

• 80g cukru (możesz dodać więcej, jeśli rabarbar jest bardzo kwaśny)

W rondelku wymieszaj sok z pomarańczy, wodę i cukier. Zagotuj, aż cukier się rozpuści. Wrzuć pokrojony rabarbar i gotuj na małym ogniu przez około 3-5 minut. Zdejmij rondelek z ognia, gdy rabarbar jest już miękki, ale wciąż trzyma swój kształt (nie może się rozpaść na papkę). Podawaj schłodzony z panna cottą.

PANNA COTTA klasyczna (śmietankowa)

• 1600 g śmietanki 30-36%

• 225 g mleka 3,2% do namoczenia żelatyny

• 175 g mleka 3,2%

• 200 g cukru

• 2 laski wanilii

• 45 g żelatyny Dr. Oetkera

Wsyp żelatynę do zimnego mleka (225 g). Wymieszaj i odstaw na 10-15 minut. Powstanie zwarta, elastyczna masa.

W garnku połącz mleko (175 g), śmietankę, ziarenka i laskę wanilii i cukier. Podgrzewaj na małym ogniu, stale mieszając, aż płyn będzie gorący (ok. 75-80°C), ale nie dopuść do wrzenia.

Zdejmij garnek z ognia. Dodaj masę żelatynową do gorącej masy. Mieszaj energicznie rózgą, aż żelatyna całkowicie zniknie. Zblenduj!

Nie wlewaj gorącej masy do formy! Pozwól jej ostygnąć w garnku do temperatury pokojowej, co jakiś czas mieszając. Dzięki temu wanilia i tłuszcz kokosowy rozłożą się równomiernie, a nie osadzą na dnie (czyli czubku Twojej babki).

Wlej masę do formy (możesz ją wcześniej bardzo delikatnie przetrzeć ręcznikiem papierowym z odrobiną oleju neutralnego, co ułatwi wyjmowanie).

Wstaw do lodówki na minimum 12 godzin. Przy tak dużej formie środek potrzebuje czasu.

WERSJA HERBACIANA (np. jaśminowa lub Earl Gray)

Do gorącej śmietanki z mlekiem (przed dodaniem żelatyny) wsyp 30 g liściastej herbaty Earl Grey lub Jaśminowej. Przykryj garnek i parz przez 7–10 minut. Następnie przecedź płyn przez bardzo gęste sito lub gazę, mocno wyciskając liście. Jeśli ubyło płynu, uzupełnij go śmietanką do objętości 2 litrów, ponownie podgrzej i wtedy dodaj żelatynę.

WERSJA OWOCOWA

Używanie owoców w panna cotcie to świetny sposób na podkreślenie smaku, ale trzeba pamiętać o kilku rzeczach.

Działanie enzymów!

Żelatyna jest białkiem, a jej zdolność do żelowania polega na tworzeniu nowych wiązań między cząsteczkami. Dlatego niektóre owoce mogą ją zepsuć, jeśli zawierają enzym proteazę, który rozkłada białka.

Takie owoce to m.in. kiwi, ananas, figi i papaja. Uważaj też na imbir, który bywa problematyczny.

Na szczęście truskawki i jagody nie zawierają proteazy, więc nie musimy się martwić – nie zaburzy nam konsystencji panna cotty i nie trzeba szukać żadnych obejść.

Kwasowość

Trzeba też zwrócić uwagę na kwasowość, ponieważ może ona wpływać na to, jak dobrze żelatyna tężeje. Zbyt kwaśne środowisko może osłabiać jej działanie, bo denaturuje białka odpowiedzialne za żelowanie.

Dlatego, żeby uniknąć problemów z tężeniem, dodajemy żelatynę do owocowego puree dopiero wtedy, gdy połączymy go z nabiałem.

Słodycz

Każdy owoc ma własny poziom słodkości, więc ilość cukru trzeba do niego dopasować. Ale trzeba to robić ostrożnie.

Cukier nie tylko słodzi – może też wzmacniać działanie żelatyny, sprawiając, że masa stężeje jeszcze bardziej i będzie bardziej zwarta.

WERSJA TRUSKAWKOWA/JAGODOWA

Aby deser był stabilny, musimy użyć gładkiego puree owocowego – polecam np. To firmy MENU.

• 1000 g śmietanki 30-36%

• 800 ml puree truskawkowego/jagodowego przetartego przez sito

• 200 ml mleka 3,2%

• 220 g cukru

• 1 łyżka soku z cytryny (podkręca kolor i smak).

• 52 g żelatyny 240 Bloom (puree owocowe wymaga mocniejszego wiązania)

Przy wersjach owocowych puree dodajemy do ciepłej (nie gorącej!) śmietanki z rozpuszczoną żelatyną. Zbyt wysoka temperatura może sprawić, że owoce stracą świeży kolor. Reszta jak w klasycznej wersji.

Jeśli używasz mrożonych owoców na puree, upewnij się, że odparujesz z nich nadmiar wody podczas krótkiego gotowania, zanim je przetrzesz!

TU ZNAJDZIESZ RESZTĘ MOICH PRZEPISÓW!