De miskraamcijfers schoten in de praktijk van een Amerikaanse gynaecoloog na de uitrol van de covidvaccinaties omhoog naar een ongekende 30 procent — terwijl topambtenaren in Washington onderling al vroeg toegaven dat dit risico reëel kon zijn. Dat blijkt nu uit vrijgegeven berichten van voormalig NIAID-directeur Anthony Fauci, die senatoren Ron Johnson en Rand Paul naar buiten brachten.

Privébericht versus publieke geruststelling

Op 25 januari 2021 stuurde Fauci een bericht in een groepschat met toenmalig CDC-directeur Rochelle Walensky en de toenmalige Surgeon General Vivek Murthy. Hij opperde daarin dat de koorts die veel patiënten na de tweede prik ervoeren, theoretisch verband kon houden met miskramen in het eerste trimester. Walensky noemde het een goed punt. Murthy gaf aan soortgelijke zorgen te horen over mRNA dat mogelijk een foetus kan bereiken.

Slechts een week later stond Fauci voor de camera’s om te verklaren dat er “geen rode vlaggen” waren voor zwangere vrouwen. De experts losten het achter gesloten deuren op door vrouwen te adviseren na de vaccinatie paracetamol te nemen. Dat was de officiële reactie op een mogelijk levensbeëindigend risico voor ongeboren kinderen.

Wat dr. Biss in haar eigen praktijk zag

Kimberly Biss, gynaecoloog in de regio Tampa Bay in Florida, publiceerde haar eigen data al in 2022. Haar bevindingen waren alarmerend. Gedurende 2020 — het volledige coronajaar zonder vaccinaties — bleef haar miskraampercentage stabiel op gemiddeld 4 procent per maand. Sterker nog: dat jaar kende juist een piek in zwangerschappen en bevallingen.

Nadat circa 65 procent van haar zwangere patiënten gevaccineerd was, waarvan 80 procent met Pfizer, veranderde het beeld drastisch:

• 2021: gemiddeld 8 procent miskraam per maand

• 2022: 15 tot 16 procent

• Begin 2023: 30 procent

“Die aantallen heb ik in al mijn jaren als arts nog nooit gezien,” zegt Biss in een video van de Independent Medical Alliance. Ze meldt ook een forse toename van gevaarlijke zwangerschapscomplicaties zoals pre-eclampsie en ernstige bloedingen na de bevalling, waarvoor zij beduidend vaker bloedtransfusies moest toedienen dan voor 2021:

Gemanipuleerde onderzoeksdata en een betaalde beroepsvereniging

De wetenschappelijke onderbouwing voor de veiligheid van mRNA-vaccins bij zwangere vrouwen was van meet af aan fragiel. Pfizer nam geen zwangere vrouwen op in zijn klinische studie, maar 144 deelneemsters raakten toch zwanger. Van hen verloren er 17 het kind — ruwweg dubbel het normale percentage van 5 tot 6 procent in het eerste trimester.

Een rapport van Pfizer volgde 32 van 270 gerapporteerde zwangere patiënten op. Van die 32 verloren er 26 hun baby.

Het artikel in The New England Journal of Medicine dat jarenlang diende als het centrale veiligheidsargument, bevatte een methodologische fout die de uitkomst vertekende: van de 827 gevaccineerde vrouwen werden er minstens 700 pas laat in de zwangerschap gevaccineerd, waardoor verlies tijdens het eerste trimester simpelweg niet kon worden geregistreerd. Het geciteerde miskraampercentage van 12,6 procent was daardoor statistisch zinloos als bewijs voor veiligheid.

Beroepsvereniging ACOG lanceerde in april 2021 een vaccinatiecampagne gericht op zwangere vrouwen. Via een FOIA-verzoek werd later vastgesteld dat ACOG daarvoor 11 miljoen dollar ontving, geld dat via een constructie was doorgesluisd vanuit het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid. ACOG adviseert vandaag de dag nog steeds vaccinatie voor alle zwangere vrouwen.

Wat dit betekent voor het vertrouwen in volksgezondheidsbeleid

De vrijgegeven berichten bevestigen wat kritische artsen al jaren zeggen: de voorzorgsprincipes die de medische wereld decennialang beschermden, werden bij de coronavaccinaties voor zwangere vrouwen overboord gegooid. Normaal gesproken geldt dat een nieuw middel uitgebreid getest moet zijn op zwangere vrouwen voordat toediening wordt geadviseerd — en moet er rekening worden gehouden met moeder, kind en toekomstige vruchtbaarheid. Niets daarvan gebeurde hier.

Dr. Biss geeft haar patiënten inmiddels simpel maar concreet advies: zorg voor voldoende vitamine D, beweeg, eet echte voeding, en weet dat er vroegbehandeling beschikbaar is als een luchtweginfectie toeslaat. Geen experimenteel middel, geen marketingcampagne. Ondertussen heeft de Amerikaanse overheid mRNA-vaccins inmiddels van het vaccinatieschema voor kinderen en zwangere vrouwen gehaald — maar een formele verantwoording van de betrokken ambtenaren laat nog altijd op zich wachten.

In Nederland wordt de discussie nog stééds niet gevoerd en is er gewoon weer een nieuwe prikronde gestart. Dat terwijl ook bij ons “tientallen procenten meer miskramen zijn dan voor de coronatijd”, zo bevestigde de gepensioneerde verloskundige Jan Koning.

Saillant detail: het Perined-systeem dat de miskramen zou moeten bijhouden in Nederland, was in de coronajaren stuk, weet Koning.

Vond je dit waardevol? Steun me hier!

Helena de Vries, de vrouw van Arno van Kessel, heeft een gedetailleerde update geplaatst over de toestand van haar man, de psychische schade die hij heeft opgelopen en de voortgang van de rechtszaak die hij voerde namens slachtoffers van de Covid-19-mRNA-injecties. Een verhaal dat de meeste gevestigde media angstvallig omzeilen.

Van advocaat naar verdachte: wat is er precies gebeurd?

In de nacht van 10 op 11 juni vorig jaar werd de Leeuwardense (inmiddels oud-)advocaat Arno van Kessel op spectaculaire wijze opgepakt. Zwaarbewapende mannen in bivakmutsen drongen zijn woning binnen, hielden zijn gezin — inclusief de hond — onder schot met mitrailleurs, en voerden Van Kessel met een zwarte kap over zijn hoofd af. Het leek op de scène uit een actiefilm. Tot februari dit jaar bleef hij vastgehouden; nu draagt hij een enkelband.

Op het moment van zijn arrestatie stond Van Kessel eisers bij in een civiele rechtszaak tegen onder meer oud-premier Mark Rutte, oud-coronaminister Hugo de Jonge, Microsoft-oprichter Bill Gates en Pfizer-topman Albert Bourla. De aanklacht: aansprakelijkheid voor schade veroorzaakt door de Covid-19-vaccinaties. Het Openbaar Ministerie beschuldigde hem van lidmaatschap van een terroristische organisatie en het voorbereiden van aanslagen, onder andere op een NAVO-top. Tot op heden — ruim 14 maanden later — is geen enkel concreet bewijs voor die beschuldigingen openbaar geworden.

Marteling volgens de eigen normen van de VN

Van Kessel verbleef in de Penitentiaire Inrichting Vught — door hemzelf omschreven als “Kamp Vught” — waar hij slechts één uur per dag naar buiten mocht in een betonnen ruimte met een rooster als plafond. Ruim zeven maanden zat hij zo’n zeventien uur per dag in een ruimte van tien vierkante meter.

Volgens de zogeheten Nelson Mandela Rules, de minimumstandaarden van de VN voor de behandeling van gevangenen, wordt eenzame opsluiting langer dan vijftien dagen als marteling beschouwd. Van Kessel zat minimaal 40 dagen in eenzame opsluiting. Het VN-Comité tegen Foltering stelt bovendien dat de psychische schade na meer dan vijftien dagen eenzame opsluiting in de meeste gevallen onomkeerbaar is. Zijn behandelend psychiater onderzoekt momenteel de omvang van die schade.

Psychische littekens en een verpletterende ironie

Van Kessel ondergaat momenteel intensieve EMDR-therapie — een behandelmethode voor mensen met ernstige trauma’s. Zijn psychiatrische behandeling heeft uitgewezen dat hij door het Openbaar Ministerie bewust psychisch is gemarteld, aldus zijn vrouw. Herbelevingen van de gevangenisperiode spelen wekelijks op. Wat het extra schrijnend maakt: zijn vader was zelf slachtoffer van de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Twee van zeven eisers inmiddels overleden

Ondertussen loopt de rechtszaak namens de vaccinatieslachtoffers door, maar de persoonlijke tol is zwaar. Van Kessel vernam onlangs het overlijden van zijn tweede cliënt uit de groep van zeven eisers. Deze man had jarenlang ogenschijnlijk geen klachten na zijn mRNA-vaccinaties, maar ontwikkelde plotseling een uiterst agressieve kanker — vier jaar na de injecties. Binnen drie maanden na de diagnose was hij dood.

De opsluiting heeft Van Kessel verhinderd om zijn cliënten optimaal bij te staan in één van de meest controversiële juridische procedures van de afgelopen jaren. Van Kessel spreekt zijn respect uit voor de moed van zijn cliënt om juridisch stappen te ondernemen tegen machtige partijen als de Nederlandse Staat, Rutte en Gates.

De vraag die niemand hardop stelt

Hoe kan een advocaat die een rechtmatige civiele procedure voert, worden opgepakt op verdenking van terrorisme — zonder dat er, meer dan een jaar later, enig bewijs op tafel ligt? Hoe rechtvaardigt een democratische rechtsstaat het vasthouden van een burger met een enkelband, terwijl de aanklacht in nevelen blijft gehuld? En waarom wordt iemand die slachtoffers van overheidsbeleid bijstaat, behandeld als staatsgevaarlijk?

De familie Van Kessel leeft nog altijd in financiële onzekerheid. Arno is door zijn trauma’s nauwelijks in staat te werken. De rechtszaak tegen de Staat en zijn medestanders sleept voort. Ondertussen sterven zijn cliënten. En het grote publiek hoort er nauwelijks iets over.

Je kunt het gezin hier steunen.

DMSO heeft volgens een gepensioneerde luchtmachtofficier zijn leven letterlijk gered. Todd, oud-militair en al jaren geconfronteerd met de verwoestende diagnose ALS, vertelde in een interview met het onafhankelijke kanaal Red Flyer Media hoe een “omstreden” stof hem van de rand van de rolstoel terugbracht naar paardrijden, hooibalen slepen en schuurframes timmeren. Zijn artsen wisten er geen raad mee.

Van bijna verlamd naar hooibalen sjouwen

Todd werd in 2017 officieel gediagnosticeerd in de Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, nadat hij al jarenlang kampte met slapheid in zijn benen, problemen met slikken en een overactief reflexsysteem. Hij besloot bewust af te zien van verdere medische interventies en de ziekte haar gang te laten gaan.

Maar twee winters geleden verslechterde zijn toestand dramatisch. Hij sliep nog nauwelijks en ‘s nachts daalde zijn zuurstofsaturatie tot onder de 89 procent. Er werd al een rolstoel besteld.

Wat DMSO doet dat artsen liever niet uitleggen

Dimethylsulfoxide, kortweg DMSO, is een bijproduct van papierproductie en al decennialang bekend in de diergeneeskunde als krachtig ontstekingsremmend middel. Dierenartsen gebruiken het bij grote dieren — paarden die niet meer kunnen opstaan bijvoorbeeld. Todd ontdekte dit via zijn eigen onderzoek en besloot het middel op zijn wervelkolom aan te brengen.

Aanvankelijk gebruikte hij het spaarzaam, met een watje. Maar na een gesprek met een bevriende dierenarts over intraveneus gebruik bij dieren, besloot hij de hoeveelheid drastisch op te schroeven: hij begon het met blote handen over zijn volledige rug, nek en schouders te wrijven — ruwweg tien tot vijftien keer zoveel als voorheen. Binnen drie dagen verdwenen de nachtelijke ademhalingsproblemen.

Zelfexperiment legt verband onomstotelijk bloot

Om te bewijzen dat DMSO echt het verschil maakte, zette Todd op 31 oktober vorig jaar een bewust geheim experiment op. Zonder zijn vrouw in te lichten, stopte hij abrupt met het gebruik. Binnen enkele dagen keerden de vermoeidheid, slappe spieren en ademhalingsproblemen terug. Na tien dagen vol symptomen biechtte hij zijn test op.

Zodra hij DMSO weer gebruikte, voelde hij binnen 24 uur verbetering. De zuurstofsaturatie herstelde zich. De verpleegkundige bij zijn lokale kliniek, die hem al maanden kende, was stomverbaasd.

Dit is het verhaal van Todd:

Artsen: het stelt niets voor, of je bent verkeerd gediagnosticeerd

De reactie van het medische establishment was veelzeggend. Tijdens een bezoek aan een ALS-kliniek in Denver testte Todd ver boven wat je van een ALS-patiënt mag verwachten. In plaats van nieuwsgierig te zijn naar zijn aanpak, suggereerde de neuroloog dat hij waarschijnlijk verkeerd gediagnosticeerd was — terwijl in hetzelfde gesprek werd vastgesteld dat hij klassieke ALS-symptomen had. Toen Todd haar daarop wees, had ze geen antwoord.

Dit patroon is geen uitzondering. Arts-schrijver ‘A Midwestern Doctor’, die anoniem publiceert op Substack en uitgebreid onderzoek doet naar DMSO, stelt dat neuroloog James Miller bij ongeveer tachtig procent van de neurologische klachten die hij behandelt met DMSO gewoon succes boekt. Volgens diezelfde arts zijn er inmiddels circa drieduizend studies die het gebruik van DMSO ondersteunen bij aandoeningen variërend van de ziekte van Alzheimer en Parkinson tot MS, beroertes, epilepsie en ruggenmergletsel. De farmaceutische industrie heeft er echter weinig belang bij — DMSO is goedkoop en dus commercieel onaantrekkelijk.

Militairen lopen extra risico op ALS — en niemand vraagt waarom

Todd wijst op een opvallend verband dat zelden aandacht krijgt: militairen en professionele sporters hebben volgens meerdere studies een zestig procent hoger risico op ALS dan de gemiddelde bevolking. Zijn eigen theorie, die hij onderbouwt met gepubliceerd onderzoek, is dat ruggenmergletsels — zelfs lichte, chronische aandoeningen die veel piloten en militairen oplopen — de samenstelling van het ruggenmergvocht kunnen veranderen. Dat vocht staat in direct contact met de hersenen. Als die chemische balans verstoord raakt, zo redeneert Todd, kan dat de neurologische degeneratie aanjagen die bij ALS wordt gezien.

IV-behandelingen als volgende stap

Todd is inmiddels gestart met intraveneuze DMSO-behandelingen bij één van de weinige artsen in de Verenigde Staten die dit aanbiedt — buiten het reguliere zorgcircuit. Zijn doel is niet alleen zijn eigen toestand verder verbeteren, maar ook gegevens verzamelen die anderen kunnen helpen. De rolstoel staat nog in de doos. Zijn vrouw is er blij mee.

Dit is de DMSO die Red Flyer Media gebruikt.

Statines en geheugenverlies — het is een combinatie die de farmaceutische industrie en haar trouwe bondgenoten in de mainstream media liever niet in dezelfde zin zien verschijnen. Toch heeft een nieuwe, peer-reviewed studie gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Frontiers in Pharmacology precies die verbinding blootgelegd: na analyse van twintig jaar aan meldingen bij de Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit FDA zijn significante signalen gevonden die vier veelgebruikte statines koppelen aan geheugenverlies. Het zwijgen in de grote media is sindsdien oorverdovend.

Twee decennia aan data onder de loep

De studie analyseerde gegevens uit het FDA Adverse Event Reporting System (FAERS), een enorme database met meldingen van vermoedelijke bijwerkingen van geneesmiddelen ingediend tussen 2005 en 2025. Na het verwijderen van dubbele meldingen werkten de onderzoekers met meer dan 18,6 miljoen gevallen. Daaruit destilleerden zij 56.401 meldingen met betrekking tot zeven verschillende statines. Van deze meldingen hadden 1.108 gevallen betrekking op geheugenverlies.

Via vier onafhankelijke statistische methoden onderzochten de wetenschappers of deze aandoening opvallend vaker dan verwacht werd gemeld in combinatie met specifieke statines. Vier middelen gaven bij alle vier de testmethoden een significant signaal af: atorvastatine, simvastatine, pravastatine en lovastatine. Lovastatine sprong er het meest uit — geheugenverlies werd daarbij bijna zeven keer vaker gerapporteerd dan op basis van de totale database verwacht mocht worden. Simvastatine en pravastatine scoorden bijna vijf keer zo hoog, atorvastatine bijna drie keer.

De FDA erkende al in 2012 dat er meldingen binnenkwamen van cognitieve problemen — waaronder geheugenverlies en verwardheid — bij statinegebruikers. Destijds konden de autoriteiten echter geen duidelijke koppeling leggen met een specifiek medicijn. De nieuwe studie doet dat nu wél, op basis van twintig jaar aan aanvullende data.

Miljoenen mensen slikken dit elke dag

De maatschappelijke relevantie van deze bevindingen kan nauwelijks worden overschat. Atorvastatine is het meest voorgeschreven geneesmiddel in de Verenigde Staten — in 2024 alleen al werden er zo’n 116 miljoen recepten voor uitgeschreven aan bijna 30 miljoen patiënten. Statines als groep worden door tientallen miljoenen mensen dagelijks geslikt, in de VS maar ook in Europa.

Als er ook maar een reële kans bestaat dat deze middelen bij een deel van de gebruikers geheugenproblemen veroorzaken, dan is dat een volksgezondheidskwestie van de eerste orde. Patiënten die onverklaarbaar geheugenverlies ervaren terwijl zij statines gebruiken, hebben recht op eerlijke informatie en verdienen het serieus te worden genomen door hun arts. Dat is op dit moment lang niet altijd het geval.

De mainstream media kijken de andere kant op

Wat deze zaak extra pikant maakt, is de stilte die is gevallen in de grote nieuwsmedia. Een studie die twintig jaar aan FDA-gegevens analyseert, betrekking heeft op de meest voorgeschreven pil van Amerika, en gepubliceerd is in een gerenommeerd wetenschappelijk tijdschrift — en toch nauwelijks aandacht krijgt. Dat is geen toeval. Wanneer een experimenteel medicijn veelbelovende resultaten laat zien, verschijnen er internationale koppen nog vóórdat de risico’s zijn onderzocht. Maar een veiligheidssignaal bij een bewezen kassakraker van de farma? Dat nieuws haalt de voorpagina niet.

Ter vergelijking: een Britse studie die eerder dit jaar concludeerde dat statines de meeste bijwerkingen vermeld op hun bijsluiter niet veroorzaken — inclusief geheugenverlies — werd breed uitgemeten in internationale media. De tegenstudie werd nagenoeg genegeerd. Dat is geen journalistiek, dat is pr voor de farmaceutische industrie.

Cholesterol: niet de vijand die je wordt voorgehouden

Er is nog een dimensie die in het publieke debat zelden aan bod komt. Cholesterol wordt stelselmatig gepresenteerd als een gevaarlijke stof die tot een minimum moet worden teruggedrongen. Maar dat beeld klopt niet. Cholesterol is een essentieel onderdeel van het menselijk lichaam. Het speelt een cruciale rol in celwanden en is van bijzonder belang voor de hersenen. Hoewel de hersenen slechts zo’n twee procent van het lichaamsgewicht uitmaken, bevatten ze ongeveer een kwart van alle cholesterol in het lichaam. De consequenties van het agressief verlagen van dit stofje bij gezonde mensen zijn dan ook lang niet zo onschuldig als de industrie wil doen geloven.

Veertien jaar nadat de FDA voor het eerst melding maakte van cognitieve bijwerkingen bij statinegebruikers, stelt de eigen database van deze toezichthouder nog steeds dezelfde verontrustende vragen. Het wordt tijd dat ze luid genoeg worden gesteld om gehoord te worden.

Vond je dit waardevol? Steun me hier

Project2029 — dat is de naam van de nieuwe politieke beweging die Mona Keijzer, die eerder bij het CDA en de BBB zat, deze week aankondigde. Met forse taal over een Nexit en een harde asielstop profileert Keijzer zich als de nieuwe stem van het sociaal-conservatieve Nederland. Maar wie even terugkijkt naar haar eigen stemgedrag in de Tweede Kamer, treft een opvallend ander beeld aan.

Een nieuwe beweging met vertrouwde leuzen

Keijzer presenteerde haar initiatief donderdag aan het publiek. De boodschap: andere partijen op de rechterflank zeggen de juiste dingen, maar doen er vervolgens niets mee. Ze “blijven denken dat de overheid het gaat oplossen”, aldus Keijzer zelf. Met Project2029 wil ze dat doorbreken en een beweging neerzetten die daadwerkelijk verandering afdwingt.

Critici merken echter op dat de inhoudelijke plannen weinig verrassends bevatten. De standpunten die Keijzer uitdraagt, overlappen sterk met wat andere partijen op rechts al jaren roepen — zonder noemenswaardig resultaat. De vraag is dan ook wat Keijzer anders gaat doen, en of haar eigen verleden daarvoor voldoende fundering biedt.

Nexit-referendum: grote woorden, kleine daden

Bij WNL liet Keijzer er geen misverstand over bestaan: als de Europese Unie haar koers niet wijzigt, wil zij een referendum over een Nexit. Ze hekelde de toenemende Europese bemoeienis met nationaal beleid — van migratie tot de aanwijzing van natuurgebieden — en stelde dat de EU ver is afgeweken van haar oorspronkelijke doel als economisch samenwerkingsverband:

Klinkt stoer. Maar Tweede Kamerlid Pepijn van Houwelingen van Forum voor Democratie wees erop dat Keijzer op 4 juni 2024, toen ze nog voor de BBB in de Kamer zat, stemde tegen een FVD-wetsvoorstel dat precies zo’n Nexit-referendum mogelijk moest maken. Bij die hoofdelijke stemming kozen alleen FVD en PVV vóór. Alle andere fracties, waaronder BBB, stemden tegen.

Als Keijzer het echt meende, had ze op dat moment voor kunnen stemmen. Dat deed ze niet. Van Houwelingens conclusie is dan ook hard maar moeilijk te weerleggen: wie nu roept om een Nexit-referendum maar destijds tégen stemde, heeft een geloofwaardigheidsprobleem van formaat.

Asielstop: van hetzelfde laken een pak

Nog zo’n voorbeeld. Bij WNL zei Keijzer stellig dat Nederland “echt voorlopig naar een asielstop toe moet” omdat het systeem volledig is vastgelopen. Op de vraag of dat haalbaar is, antwoordde ze zonder aarzeling: “Ik weet zeker dat dat kan.”

Maar ook hier corrigeerde Van Houwelingen haar feitelijk. Toen er in de Kamer gestemd werd over de motie-Lammers — die een behandelstop beoogde voor asielaanvragen van personen afkomstig uit de Palestijnse gebieden — stemde Keijzer tegen. Wie een asielstop echt wil, stemt niet tegen concrete stappen in die richting wanneer het erop aankomt.

Het patroon is duidelijk: in de media klinkt Keijzer als iemand die harde keuzes niet schuwt. In de plenaire zaal liet ze meerdere keren de kans lopen om die woorden kracht bij te zetten.

Het systeem bekritiseren terwijl je er deel van bent

Keijzer verwijt andere partijen dat ze op de overheid blijven wachten en geen echte verandering brengen. Maar ze vergeet daarbij gemakshalve dat ze zelf jarenlang onderdeel was van datzelfde politieke systeem — eerst als prominent CDA’er, daarna als BBB-Kamerlid.

Dit is een patroon dat we vaker zien bij politici die een nieuwe beweging opstarten: de bestaande structuren aanvallen alsof je er nooit zelf aan hebt meegedaan. Het maakt de boodschap er niet geloofwaardiger op, zeker niet als het stemgedrag zwart op wit beschikbaar is.

Wat zegt dit over Project2029?

Project2029 is nog pril en bevindt zich in de aankondigingsfase. Of het uitgroeit tot een serieuze politieke kracht, valt op dit moment moeilijk te voorspellen. Wat wél duidelijk is: de politieke buitenwereld zal haar niet alleen afrekenen op wat ze zegt, maar ook — en misschien wel vooral — op wat ze deed toen ze de kans had.

Het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam heeft dinsdag bepaald dat huisarts Frank Roodenburg moet worden geschrapt uit het BIG-register. Oud-advocaat Frank Stadermann, die Roodenburg eerder in dezelfde zaak bijstond, noemt het vonnis in meerdere opzichten juridisch onjuist en spreekt van een uitkomst die hij verschrikkelijk vindt, maar die hij — achteraf bezien — had kunnen zien aankomen.

Wat er precies is gebeurd

De klacht die leidde tot deze uitspraak was ingediend door de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en had betrekking op een reeks handelingen waarbij Roodenburg bij gevaccineerde patiënten met onverklaarde klachten bloedonderzoek deed, inclusief een bepaling van de D-dimeerwaarde. Dat is een bloedmarker die normaal gesproken wordt ingezet bij verdenking op longembolie.

Rico Brouwer van Potkaars in gesprek met Stadermann:

De kern van het geschil: D-dimeer buiten het protocol

Roodenburg gebruikte de D-dimeertest op een manier die afwijkt van het protocol van het Nederlands Huisartsen Genootschap. Dat protocol schrijft voor dat deze test uitsluitend wordt ingezet als er een klinische verdenking op longembolie bestaat. Roodenburg deed de test echter ook zonder die specifieke verdenking, omdat hij vermoedde dat de coronavaccinaties bij sommige patiënten tromboseachtige activiteit konden veroorzaken op plekken in het lichaam die je vooraf niet kon aanwijzen — niet per se in de longen, maar ook in het hart of de hersenen.

Juist daarin schuilt volgens Stadermann de crux: als een verhoogde waarde wordt gevonden, maar je weet niet waar de trombose zit, naar welke specialist stuur je de patiënt dan door? Roodenburg koos ervoor om patiënten te informeren over de verhoogde waarde en hen te instrueren direct contact op te nemen bij uitvalsverschijnselen. Dat handelen wordt hem nu fataal. Het tuchtcollege oordeelde dat hij ten onrechte de test uitvoerde en onvoldoende heeft gereageerd op de bevindingen.

Dezelfde zaak, twee keer gestraft?

Stadermann wijst op een verontrustend patroon. Een eerdere klacht over precies dezelfde D-dimeertest — ingediend door de dochter van een 90-jarige patiënte — leidde al tot een berisping door hetzelfde Amsterdamse tuchtcollege. In die uitspraak gaf het college expliciet aan dat het eigenlijk een zwaardere straf had willen opleggen. Vervolgens heeft de Inspectie de draad opgepakt, de eerdere zaak gevolgd op de voet en nu alsnog een schrapping afgedwongen op basis van vergelijkbaar handelen bij andere patiënten.

Hoewel strikt juridisch gezien het beginsel van ne bis in idem — niet twee keer voor hetzelfde worden vervolgd — hier niet van toepassing is omdat het om andere patiënten gaat, noemt Stadermann de gang van zaken moreel zeer problematisch. De inspectie zat letterlijk op de tribune bij de eerste zaak en gebruikte die uitspraak als blauwdruk voor een nieuwe aanklacht.

Protocollen zijn geen wetten

Een belangrijk juridisch punt dat Stadermann meermaals benadrukt: protocollen zijn geen wetgeving. De Hoge Raad heeft zelfs bepaald dat artsen verplicht kunnen zijn van een protocol af te wijken als de medische situatie dat vereist. Roodenburg stelde dat de bijwerkingen van coronavaccins — waaronder trombose — een reële klinische reden waren om aanvullend bloedonderzoek te doen. Die redenering wordt door het tuchtcollege niet gevolgd, simpelweg omdat de leden ervan overtuigd blijven dat de vaccins veilig zijn.

Stadermann is daar glashelder over: de uitkomst van deze zaak hangt volledig af van wat je gelooft over de veiligheid van de coronaprikken. Wie gelooft dat de vaccins veilig zijn, ziet Roodenburg als een gevaarlijke dwarsligger. Wie de Pfizer-documenten heeft gelezen, de vrijgegeven contracten kent of de oversterftecijfers heeft gevolgd, ziet een arts die juist zijn eed nakwam.

Bewijs wordt genegeerd

Roodenburg heeft tijdens de procedure uitgebreid bewijs aangedragen: wetenschappelijke literatuur, de inmiddels vrijgegeven Pfizer-documenten waaruit blijkt dat de fabrikant zelf geen volledige zekerheid had over veiligheid en bijwerkingen, en contracten waarin landen aansprakelijkheid voor schade volledig overnamen van de farmaceut. Het tuchtcollege ging er nauwelijks op in. Stadermann: “Als je zit tegenover een college dat weet dat vaccins goed zijn, dan kom je daar niet doorheen, wat je ook aanvoert.”

Hoger beroep en wat nu

Roodenburg heeft de mogelijkheid hoger beroep aan te tekenen bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Die procedure kan, als alles meezit, binnen enkele maanden worden afgerond — maar ook langer duren. Stadermann hoopt dat de snel groeiende hoeveelheid internationale informatie over vaccinbijwerkingen uiteindelijk ook het Nederlandse tuchtrecht niet onberoerd zal laten. Vooralsnog blijft Nederland, in zijn woorden, een eiland.

Wat vaststaat: Frank Roodenburg geschrapt krijgen was voor de inspectie het einddoel, en dat doel is bereikt. Of de geschiedenis hem gelijk geeft, is een vraag die steeds luider gesteld wordt — ook onder de talloze patiënten die hem op handen dragen en zich publiekelijk uitspreken over de manier waarop het recht hier met hem is omgegaan.

Het coronatoegangsbewijs van Hugo de Jonge stond op een wankele feitelijke basis — dat is de conclusie van een nieuwe nota van drie experts die de beschikbare ziekenhuisdata uit het najaar van 2021 onder de loep hebben genomen. Terwijl De Jonge tijdens zijn getuigenis voor de Parlementaire enquêtecommissie op 10 juli opnieuw volhield dat de “overgrote meerderheid” van de Covid-19-patiënten in het ziekenhuis destijds niet-gevaccineerd was, wijzen de eigen RIVM-cijfers én directe ziekenhuisregistraties een andere kant op.

Wat De Jonge beweerde tegenover wat de data laten zien

Het coronatoegangsbewijs werd in het najaar van 2021 ingevoerd als instrument om de zorgdruk te verminderen. De politieke rechtvaardiging was helder: niet-gevaccineerden zouden het leeuwendeel van de ziekenhuisbedden bezetten. Maar kloppen die beweringen eigenlijk wel? Internist-intensivist Jona Walk, datawetenschapper Bram Bakker en Jacco Vroegop — voormalig voorzitter van het OMT op Aruba — concluderen na analyse van de beschikbare data van toen: nee, ze kloppen niet.

Uit de eigen rapportages van het RIVM blijkt dat in oktober 2021 slechts 48,4% van de geregistreerde Covid-19-ziekenhuispatiënten als niet-gevaccineerd stond genoteerd. In november was dat 44,3% en in december 46,7%. Kortom: zelfs volgens het RIVM was al in die maanden een meerderheid van de ziekenhuispatiënten gevaccineerd. Van een “overgrote meerderheid” niet-gevaccineerden was geen sprake.

RIVM-cijfers zijn nog te gunstig voor De Jonges verhaal

Maar hier stopt het niet. De onderzoekers wijzen erop dat de RIVM-data zelfs het percentage niet-gevaccineerden overschatten. De reden: de nationale vaccinatiedatabase — het CIMS — was niet compleet. Een deel van de mensen die wél gevaccineerd waren, stond simpelweg niet correct geregistreerd. Daardoor werden daadwerkelijk gevaccineerde patiënten in de analyses weggeboekt als “niet-gevaccineerd.” Het RIVM erkende dit zelf in de toelichting op zijn eigen rapportages, maar trok er kennelijk geen beleidsmatige conclusies uit.

Afhankelijk van leeftijdsgroep en meetmethode schatten de onderzoekers dat tussen de 10% en 50% van de zogenoemde “niet-gevaccineerde” groep in werkelijkheid wél gevaccineerd was, maar verkeerd gecategoriseerd. Dat maakt de werkelijke verhouding nog schever dan de toch al ongemakkelijke RIVM-cijfers suggereren.

Ziekenhuizen rapporteerden in real time een heel ander beeld

Directe ziekenhuisdata geven een nog duidelijker beeld. In het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ) in Nijmegen was in oktober 2021 maar liefst 61,9% van de opgenomen Covid-19-patiënten volledig gevaccineerd. In november liep dat op naar 68,9%, in december naar 62,5%. Het Maastricht UMC meldde in diezelfde periode publiekelijk dat acht van de tien coronapatiënten op de afdeling gevaccineerd waren. Ook het Horacio Oduber Hospitaal op Aruba registreerde een snel stijgend aandeel gevaccineerden onder zijn Covid-19-opnames.

Al deze gegevens waren in het najaar van 2021 openbaar beschikbaar. Ze werden gepubliceerd, besproken en — zo stellen de onderzoekers — waren redelijkerwijs bekend bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS).

De data ondermijnen de specifieke beleidsrechtvaardiging: dat de vrijheidsbeperkingen voor niet-gevaccineerden noodzakelijk waren omdat zij de overgrote meerderheid van de ziekenhuisbedden zouden bezetten. Zelfs als je de slechtst denkbare interpretatie van de RIVM-data neemt, was van zo’n meerderheid geen sprake. En als je de directe ziekenhuiscijfers meeweegt, was niet-gevaccineerd zijn verantwoordelijk voor hooguit een kwart tot een derde van de opnames.

Vragen over informatiestromen binnen VWS

De nota roept ernstige vragen op over hoe het ministerie van VWS destijds met beschikbare informatie omging. Werden onwelgevallige data actief genegeerd? Werd er selectief gewogen? Of wist het ministerie het gewoon niet — en zo ja, waarom niet? De onderzoekers vragen de Parlementaire enquêtecommissie om hier expliciet op in te gaan en de informatieketen van ziekenhuisvloer tot ministerskamer kritisch door te lichten.

Het is een patroon dat velen inmiddels herkennen: overheden die tijdens de coronacrisis beleid rechtvaardigden met cijfers die bij nader inzien niet klopten, terwijl de data publiekelijk beschikbaar waren maar stelselmatig genegeerd werden.

Conclusie van de onderzoekers

De nota van Walk, Bakker en Vroegop sluit af met een ondubbelzinnige conclusie: de beschikbare data — zowel landelijk als vanuit individuele ziekenhuizen — ondersteunen de uitspraken van oud-minister De Jonge over het coronatoegangsbewijs niet. Er is voldoende aanleiding voor nader onderzoek naar de feitelijke grondslag van het beleid en de publieke communicatie daarover. De parlementaire enquêtecommissie is nu aan zet.

Wil je me steunen? Dat kan hier

Huisarts Frank Roodenburg moet uit het BIG-register worden geschrapt — dat is de harde uitkomst van een opzienbarende tuchtzaak die op dinsdag werd gepubliceerd door het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam. Roodenburg is daarmee de eerste arts in Nederland die zijn dokterslicentie verliest vanwege zijn houding en handelen rond de coronavaccinaties. Een unieke zaak, die diep snijdt in vragen over medische vrijheid, richtlijnconformiteit en de macht van toezichthouders over kritisch denkende artsen.

Wat werd Roodenburg precies verweten?

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) diende een klaagschrift in met meerdere onderdelen. Ten eerste zou Roodenburg een drempel hebben opgeworpen voor patiënten die een coronavaccinatie wilden ontvangen. Dit deed hij onder andere via een formulier — afkomstig van de organisatie Artsen voor Waarheid — dat hij in zijn praktijk neerlegde ter informatie. De inspectie stelde dat patiënten dit formulier moesten ondertekenen vóór doorverwijzing naar een vaccinatielocatie. Roodenburg zelf betwistte dit stellig: hij vaccineerde zelf niet, en een handtekening vragen had voor hem dus geen enkel nut gehad.

Ten tweede vroeg Roodenburg bij zo’n honderd patiënten, die na vaccinatie met vage klachten zoals extreme vermoeidheid binnenkwamen, een zogenoemde D-dimeer bepaling aan. Dit is een bloedtest die aanwijzingen kan geven voor stolselvorming. Zijn redenering: coronavaccins kunnen via het spike-eiwit stollingsactiviteit opwekken, en omdat het spike-eiwit zelf niet meetbaar was, gebruikte hij de D-dimeer als indirecte indicator. Het tuchtcollege vond dat hij hiermee buiten de geldende richtlijnen opereerde en bij verhoogde waarden patiënten had moeten doorverwijzen of aanvullend onderzoek had moeten aanvragen — wat hij in negen gevallen naliet.

Ten derde werden zijn uitlatingen op sociale media en in de spreekkamer hem zwaar aangerekend. Hij sprak openlijk over termen als “biowapen”, “Great Reset” en “depopulatie” in relatie tot de coronavaccins. De inspectie ontving twintig meldingen over zijn gedrag. Ook op een huisartsenpost zou hij in 2023 ongepast hebben gecommuniceerd over vaccinaties — onder meer richting ouders van een baby met koortsstuipen.

Roodenburg zelf: “Ik kon het gewoon niet inspuiten”

Tijdens de zitting van 30 juni — die integraal werd gefilmd door journalist Rico Brouwer van Potkaars — liet Roodenburg zich onverbloemd uit. Hij vertelde dat hij in veertig jaar praktijk nooit eerder zoiets als “turbokanker” had gezien: een patiënt die op dag één binnenkwam en elf dagen later aan drie gelijktijdige tumoren overleed. Dergelijke ervaringen dreven hem ertoe patiënten actief te wijzen op mogelijke risico’s van de injecties.

“Ik kon het gewoon niet inspuiten omdat ik begrijp hoe het werkt,” verklaarde hij voor het tuchtcollege. Hij stelde ook dat de richtlijnen niet waren ingericht op de bijwerkingen van coronavaccins, en dat hij als arts in een spagaat zat: longartsen weigerden zijn patiënten te zien omdat er geen klassieke longemboliesymptomen waren, terwijl de D-dimeerwaarden wél verhoogd waren. Zijn advocaat beriep zich op artikel 10 van het EVRM — de vrijheid van meningsuiting — en verwees naar een zaak waarin het Europese Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde dat artsen een vergelijkbaar ruim recht op vrije meningsuiting hebben als advocaten:

De kern van het conflict: richtlijnen boven klinisch oordeel?

Wat deze zaak zo beladen maakt, is de onderliggende vraag die journalist Brouwer scherp verwoordt: mag een arts afwijken van de geldende beslisbomen als die beslisbomen onvolledig zijn of een bepaalde oorzaak buiten beschouwing laten? Roodenburg argumenteerde dat bijwerkingen van coronavaccins simpelweg niet in de huisartsbeslisbomen waren opgenomen — en dat dit hem in een onmogelijke positie bracht. Het tuchtcollege vond echter dat juist dit hem geen vrijbrief gaf om op eigen houtje onderzoek te doen zonder informed consent en zonder de richtlijnen te volgen bij afwijkende uitslagen.

De inspectie benadrukte ook dat Roodenburg eerder al tuchtrechtelijk was berispt voor vergelijkbaar handelen — met name het niet doorverwijzen bij verhoogde D-dimeerwaarden — en dat hij desondanks op veel grotere schaal was doorgegaan. Dat woog zwaar mee in het oordeel.

Uniek precedent: jaren na de coronacrisis

Opvallend is het tijdstip. We schrijven 2026, en nú wordt een arts definitief uit het BIG-register verwijderd vanwege zijn gedrag tijdens de coronaperiode. Andere artsen die publiekelijk kritisch waren, kregen berispingen of boetes — maar verloren hun licentie niet. Roodenburg is de eerste. Zijn advocaat vroeg het college uitdrukkelijk om proportionaliteit en stelde een voorwaardelijke doorhaling voor, eventueel gecombineerd met coaching. Het college ging daar niet in mee.

De maatregel van onvoorwaardelijke doorhaling is echter nog niet definitief. Roodenburg is voornemens in beroep te gaan bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Zolang die procedure loopt, mag hij zijn praktijk voortzetten. Pas na een onherroepelijk vonnis treedt de doorhaling in werking.

Wat zegt dit over de staat van medische vrijheid?

De zaak-Roodenburg laat zien dat coronakritische artsen nog steeds worden opgejaagd. Mogen artsen — in hun rol als arts — afwijkende standpunten innemen over medische interventies die door de overheid worden gepromoot? Waar eindigt gewetensbezwaar en begint onverantwoord handelen? En wie bepaalt dat: de beroepsgroep, de inspectie, of de rechter? Het tuchtcollege heeft zijn antwoord gegeven. Roodenburg gaat in beroep. De vraag blijft open.

Ondertussen gaat het prikken vrolijk verder. Sinds dinsdag, dezelfde dag dat de uitspraak werd gedaan, ontvangen 70-plussers weer een uitnodiging voor de coronaprik.

Ziekenhuisdirecteur Jacco Vroegop beschrijft in een gesprek bij De Nieuwe Wereld de coronachantage van Nederland richting Aruba. Vroegop, die tijdens corona aan het hoofd stond van het enige ziekenhuis op het eiland én voorzitter was van het lokale OMT, doet een boekje open over financiële dreigementen, afluisterpraktijken, censuur en de strijd om lichamelijke autonomie te beschermen terwijl Den Haag aan de touwtjes trok.

Vaccins als ruilmiddel voor financiële steun

Het meest explosieve moment in het gesprek betreft een online vergadering waarbij alle eilanden van het koninkrijk aanschoven, samen met de toenmalige staatssecretaris van VWS Paul Blokhuis. Vroegop beschrijft hoe Blokhuis Aruba en Sint Maarten meedeelde dat financiële steun zou worden ingehouden als de vaccinatiegraad niet omhoogging. “Ik zakte bijna van mijn stoel,” aldus Vroegop. Voor een eiland waarvan 80 procent van alle inkomsten afhankelijk is van toerisme — dat tijdens corona volledig instortte — was dat geen lege dreiging. Een derde van de Arubaanse bevolking stond op enig moment in de rij bij de voedselbank. Den Haag wist dat, en gebruikte die kwetsbaarheid als hefboom.

Vroegop is er helder over: dit was chantage. Niet in zoveel woorden misschien, maar in feite kwam de boodschap neer op het onder druk zetten van een bevolking die al amper het hoofd boven water kon houden. Het heeft er alle schijn van dat het Haagse coronabeleid niet alleen een volksgezondheidsstrategie was, maar ook een politiek instrument om autonome eilanden in het gareel te houden.

Kijktip:

Een ziekenhuisdirecteur die zijn eigen data bijhield

Wat Vroegop onderscheidt van de meeste bestuurders in die periode, is zijn weigering om blindelings het officiële narratief te volgen. Hij bouwde in zijn eigen elektronisch patiëntendossier velden in om bij te houden of patiënten al een infectie hadden doorgemaakt én of ze gevaccineerd waren. Dat leverde resultaten op die lijnrecht ingingen tegen wat Hugo de Jonge destijds op televisie beweerde. Terwijl de minister sprak van een ‘pandemie van de ongevaccineerden’, zag Vroegop op Aruba dat zo’n 70 procent van de ziekenhuispatiënten wél gevaccineerd was. Diezelfde uitkomst verscheen, onafhankelijk van hem, ook in het Nijmeegse Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis.

Beide ziekenhuizen publiceerden hun bevindingen. De rest — inclusief onderzoekers van het RIVM en de GGD — zweeg. Vroegop wijst er ook op dat het grote landelijke Nederlandse vaccin-effectiviteitsonderzoek werd geleid door dezelfde OMT-leden die dag in dag uit publiekelijk hadden gepleit voor vaccinatie van kinderen. Van onafhankelijk onderzoek was daarmee nauwelijks sprake.

Afgeluisterd, gehackt en onder druk gezet om op te stappen

De gevolgen voor Vroegop waren concreet en persoonlijk. Zijn eigen OMT-leden namen achter zijn rug om afstand van hem in een brief naar de media. Hij werd op het matje geroepen door de minister van volksgezondheid van Aruba, die hem vroeg publiekelijk te verklaren dat hij zijn uitspraken verkeerd had bedoeld. Dat weigerde hij. Vervolgens ontving hij een officiële waarschuwing van zijn eigen Raad van Toezicht — het hoogste orgaan boven zijn functie. En een plaatsvervangend secretaris-generaal van een Nederlands ministerie belde hem op met een nauwelijks verhulde boodschap: hij kon maar beter opstappen.

Vroegop is er bovendien van overtuigd dat hij is afgeluisterd. Hij wisselde van telefoon en nummer. Volgens recente onthullingen in de parlementaire enquête speelde terreurbestrijder NCTV een centrale rol bij het vormgeven van de coronamaatregelen.

Geen 3G-pas op Aruba, maar de druk was er wel

Nederland oefende ook druk uit om Aruba het coronatoegangsbewijs in te laten voeren. De toenmalige minister van Aruba weigerde dat uiteindelijk, mede op advies van Vroegop en zijn OMT. Voor hem was de 3G-pas een breekpunt: mensen uitsluiten van zwembaden, terrassen en parken op basis van een medische keuze beschouwt hij als een directe schending van grondrechten. Hij trok daarin een parallel met de jaren dertig — een vergelijking die velen ongemakkelijk vinden, maar die hij bewust maakt om de ernst van gedwongen uitsluiting te benoemen.

Eén op de zes mensen heeft spijt — en niemand trekt conclusies

Dat de bevolking niet massaal de boostervaccins heeft genomen op Aruba — de opkomst bleef steken onder de tien procent — beschouwt Vroegop als een direct gevolg van zijn openheid. Mensen spreken hem er wekelijks op aan. Ondertussen toont recent onderzoek van RTL Nieuws dat één op de zes Nederlanders spijt heeft van het nemen van het coronavaccin, waarbij een aanzienlijk deel aangeeft zich gedwongen te hebben gevoeld. Vroegop en zijn gesprekspartner, arts Jona Walk, constateren dat dit nauwelijks doorwerkt in het publieke debat of in de bestuurlijke wereld.

De parlementaire enquêtecommissie, die het coronabeleid onder de loep neemt, lijkt bovendien het Caribisch deel van het koninkrijk grotendeels te negeren. Daarmee dreigt één van de meest onthullende casussen — een eiland dat een ander pad bewandelde en werd gechanteerd — buiten beeld te blijven. Vroegop hoopt dat dat alsnog verandert. Niet voor zijn eigen eerherstel, maar omdat dezelfde mechanismen die op Aruba werkten ook elders opnieuw kunnen worden ingezet.

Meer van dit? Steun me hier!

Een Belgische holistische vroedvrouw stelt openlijk vragen over kindervaccinaties die in de mainstream zorg zorgvuldig worden vermeden. Caroline Van Doninck, met vijftien jaar ervaring als zelfstandig vroedvrouw en moeder van drie kinderen, trekt aan de alarmbel over wat ouders wél en níet te horen krijgen wanneer ze hun baby’s laten vaccineren:

Wat zit er eigenlijk in die injectie?

De meeste ouders gaan ervan uit dat een vaccin simpelweg een verzwakt virus is. Niets is minder waar. Vaccins bevatten naast antigenen ook zogenaamde adjuvantia, dragers, conserveringsmiddelen en stabilisatoren. In het poliovaccin — het enige verplichte kindervaccin in België — zitten zogeheten Vero-cellen: niercellen van apen, levend geoogst om het poliovirus op te kweken. In het mazelen-bof-rubellavaccin aldaar zitten cellen afkomstig van menselijke foetussen uit de jaren zestig en zeventig, bekend onder de codes MRC5 en WI-38. Dat staat gewoon in de bijsluiter, maar wie leest die?

Nanoaluminium is een andere stof die nauwelijks ter sprake komt. Anders dan het aluminium dat van nature in voeding voorkomt, wordt nanoaluminium in de bloedbaan opgenomen en kan het via celwanden en de bloed-hersenbarrière trekken. Polysorbaat 80, een emulgator in meerdere vaccins, helpt die doorgang verder te faciliteren. Zorgverleners worden hier doorgaans niet over geïnformeerd tijdens hun opleiding.

Vaccineren in de zwangerschap: een onbesproken risico

Naast kindervaccinaties na de geboorte worden zwangere vrouwen bij onze zuiderburen steeds vaker aangespoord om tijdens de zwangerschap meerdere vaccins te nemen: kinkhoest (altijd een combinatievaccin), griep, RSV en in sommige gevallen nog steeds een mRNA-covidvaccin. Van Doninck wijst erop dat klinische studies bij zwangere vrouwen ethisch gezien nauwelijks worden uitgevoerd. De beschikbare data richten zich vrijwel uitsluitend op antistoffen — niet op de effecten op de zich ontwikkelende foetus.

Tegelijk wordt zwangere vrouwen verteld dat hun immuunsysteem verzwakt is en dat ze extra bescherming nodig hebben. Van Doninck keert die redenering om: de natuur zorgt er tijdens de zwangerschap juist voor dat het lichaam van de moeder op volle kracht draait om de foetus te beschermen. Het verhaal van de “kwetsbare zwangere” dient in haar ogen eerder het vaccinatieprogramma dan de gezondheid van moeder en kind.

Schijnveiligheid: hoe vaccinstudies worden opgezet

Amerikaanse advocaat Aaron Siri, oprichter van de organisatie ICAN (Informed Consent Action Network), heeft de FDA voor de rechter gedaagd om inzage te krijgen in de veiligheidsstudies achter goedgekeurde vaccins. Wat hij aantrof, schokte hem: vaccins worden in studies zelden vergeleken met een placebo zoals een zoutoplossing. In plaats daarvan wordt vaccin A vergeleken met vaccin B, of met een versie van het vaccin zonder het actieve virus maar mét alle overige ingrediënten. Del Bigtree noemt dit de “wodka-whiskymethode”: beide groepen krijgen iets wat het lichaam belast, waarna geconcludeerd wordt dat de bijwerkingen vergelijkbaar en dus “veilig” zijn. Een echte controlegroep van niet-gevaccineerde kinderen ontbreekt systematisch.

Kinderarts Paul Thomas uit Oregon besloot dat anders aan te pakken. In zijn eigen praktijk gaf hij ouders volledige, tweezijdige informatie — voordelen én risico’s — en liet ze zelf kiezen. Na tien jaar trok hij de gezondheidsgegevens uit zijn patiëntenbestand. De uitkomst: kinderen die weinig of geen vaccins hadden ontvangen, vertoonden aanzienlijk minder chronische gezondheidsproblemen dan volledig gevaccineerde leeftijdsgenoten. Zijn licentie werd hem tijdelijk ontnomen nadat hij zijn bevindingen publiceerde.

Bijsluiters die niemand leest

Stuipen, tics, astma, eczeem, het Guillain-Barré syndroom (een vorm van verlamming), encefalitis en leerstoornissen: ze staan allemaal vermeld in de bijsluiters van gangbare kindervaccins. Bijwerkingen worden pas opgenomen nadat wetenschappelijk is aangetoond dat een vaccin die schade kán veroorzaken. Van Doninck beschrijft hoe ze zelf getuige was van een baby van vier maanden die twee dagen na zijn 16-wekenprik non-stop uren aan één stuk krijste — een klassiek teken van encefalitis, dat eveneens in de bijsluiter staat. De arts zocht elders naar een oorzaak.

Kinderen krijgen ook een combinatie van meerdere vaccins tegelijk. Of de cumulatieve belasting van al die stoffen op een pasgeboren immuunsysteem ooit serieus is onderzocht? Dat onderzoek bestaat niet.

Geïnformeerde keuze als fundament

Van Doninck positioneert zichzelf uitdrukkelijk niet als “antivaxer” — zijzelf en haar oudste kinderen zijn volledig gevaccineerd. Haar punt is principiëler: ouders hebben recht op volledige informatie voordat ze beslissen. Dat recht — informed consent — bestaat op papier, maar in de praktijk ontvangen ouders bij het consultatiebureau een folder waarop de bijwerkingen gereduceerd worden tot “koorts, roodheid en pijn”. De rest wordt weggemoffeld als zeldzaam of mild.

Zolang bijsluiters in onleesbaar jargon worden geschreven, studies geen eerlijke controlegroepen bevatten en zorgverleners kritische vragen vermijden uit angst voor beroepssancties, blijft een echte geïnformeerde keuze voor de meeste ouders een illusie. Wie verder wil graven, kan dat zelf doen — de bronnen zijn er. De vraag is alleen of het systeem wil dat je ze vindt.

Vond je dit waardevol? Steun me hier

De RSV-prik voor baby’s — officieel nirsevimab, onder de merknaam Beyfortus — is sinds kort opgenomen in het Rijksvaccinatieprogramma, maar de besluitvorming eromheen roept serieuze vragen op die de overheid liever niet beantwoordt. Oud-huisarts Michael Smulders dook maandenlang in het dossier en trekt verontrustende conclusies over wetenschap, lobbypraktijken en het ontbreken van onafhankelijk toezicht.

Geen vaccin, wel een vaccinatie noemen

Het eerste wat opvalt als je het dossier induikt: de RSV-injectie is technisch gezien helemaal geen vaccin. Bij een klassiek vaccin stimuleer je het immuunsysteem om zelf antistoffen aan te maken. Nirsevimab werkt anders — het zijn kant-en-klare, synthetisch geproduceerde antistoffen die direct worden ingespoten. Dit is een therapeutische handeling, afkomstig uit de geneeskunde voor zieke patiënten, niet uit de vaccinatiegeneeskunde.

Toch heeft de overheid ervoor gekozen om dit product officieel een ‘vaccinatie’ te noemen. Daarvoor is de Wet publieke gezondheid aangepast, zodat passieve immunisatie met monoclonale antistoffen voortaan onder de noemer vaccinatie mag vallen. Smulders vergelijkt het met voetbalregels toepassen op een hockeytoernooi: wetenschappelijk inconsequent en misleidend voor ouders:

Fase 3-onderzoek nog niet afgerond bij goedkeuring

Nog opmerkelijker: de Gezondheidsraad bracht zijn positieve advies uit toen de fase 3-onderzoeken naar nirsevimab nog liepen. Dat zijn de grootschalige klinische studies die aantonen of een middel daadwerkelijk veilig en effectief is voor brede populaties. De fase 3-data waren dus simpelweg niet compleet toen de raad besloot het middel aan alle pasgeboren baby’s in Nederland toe te dienen.

What could possibly go wrong?

De Gezondheidsraad als doorgeefluik voor de farmaceutische industrie

Hoe werkt dat besluitvormingsproces precies? Een farmaceutisch bedrijf introduceert een nieuw middel. Dat sijpelt door naar de politiek. De minister vraagt de Gezondheidsraad om advies. De Gezondheidsraad baseert dat advies grotendeels op onderzoek aangeleverd door het RIVM — onderzoek dat voor een groot deel gefinancierd of uitgevoerd is door de farmaceutische industrie zelf. Vervolgens neemt het ministerie het advies klakkeloos over, zo is bevestigd door directeur-generaal Gezondheid bij VWS Sonnema.

Een sleutelfiguur in dit geheel is professor Marion Koopmans, vicevoorzitter van de vaccinatiecommissie van de Gezondheidsraad. Zij bekleedt die positie al sinds 2019 en was aanwezig bij alle vaccinatieadviezen, inclusief die rondom de covid-injecties — ook bij het omstreden advies om zwangere vrouwen te vaccineren, wat tot voor kort gold als een absolute no-go in de medische praktijk.

Wanneer Smulders de Gezondheidsraad schriftelijk verzoekt het positieve advies over nirsevimab te heroverwegen — onderbouwd met meer dan twintig pagina’s aan wetenschappelijke literatuur — krijgt hij een beleefde afwijzing terug. Ze veranderen niets.

Verloskundigen als onvrijwillige reclamezuil

Omdat kinderartsen, huisartsen en gynaecologen weinig trek hadden om de RSV-prik aan baby’s toe te dienen of erover voor te lichten, koos het RIVM voor een andere strategie: verloskundigen. Die hebben namelijk het grootste vertrouwen van zwangere vrouwen. Ze kregen foldermateriaal in handen gestopt met de slogan ‘De RS-virusprik. Dat geeft rust’.

De verloskundigen zelf waren helder in hun afwijzing. Zij zijn opgeleid om baby’s gezond ter wereld te brengen, niet om een informed consent-gesprek te voeren over een farmaceutisch product waar ze geen specifieke kennis over hebben. Dat ze standhouden, is één van de weinig hoopvolle signalen in dit verhaal.

Marktlogica boven medische noodzaak

Waarom al deze moeite voor een injectie tegen RSV, een virus dat bij gezonde kinderen een verkoudheid veroorzaakt? Slechts 1 procent van de kinderen belandt in het eerste levensjaar in het ziekenhuis vanwege RSV-gerelateerde bronchiolitis. Sterfgevallen onder overigens gezonde kinderen zijn uiterst zeldzaam. Het echte risico beperkt zich tot kwetsbare kinderen met onderliggende aandoeningen.

Toch krijgen sinds kort álle pasgeboren baby’s in Nederland de injectie. De redenering is een kosten-batenanalyse: minder ziekenhuisopnames betekent minder zorgdruk. Maar de bredere vraag — is dit wel zinvol, en voor wie eigenlijk? — wordt nauwelijks gesteld. Want wat de farmaceutische industrie hier heeft gevonden is de heilige graal: een product voor iedere Nederlander, gezond of niet, geleverd met gratis reclame van het RIVM.

Een alternatief dat genegeerd wordt

Onderzoek uit academische ziekenhuizen wijst op een verband tussen lage vitamine D-spiegels bij pasgeborenen en een verhoogd risico op RSV-opname. Suppletie van vitamine D tijdens de zwangerschap zou een laagdrempelig, goedkoop en veilig alternatief kunnen zijn. Smulders roept de Gezondheidsraad op dit serieus te onderzoeken en ouders een echte keuze te geven. Dat dit onderzoek niet wordt uitgevoerd terwijl de prik al is ingevoerd, zegt genoeg over de prioriteiten van de betrokken instanties.

Het recht op eerlijke informatie, op een weloverwogen keuze, op wetenschap die niet door commerciële belangen wordt gestuurd — dat zou de kern moeten zijn van elk vaccinatieprogramma. Vooralsnog lijkt de RSV-prik voor baby’s een schoolvoorbeeld van hoe dat grondig mis kan gaan.

Een Duitse kliniek claimt als enige ter wereld chronische lyme te kunnen genezen via een verhoogde lichaamstemperatuur. Terwijl honderdduizenden patiënten wereldwijd vastlopen in een systeem dat hun klachten simpelweg ontkent, biedt het Clinicum St. Georg in het Beierse Bad Aibling een behandeling die decennia geleden al zijn wetenschappelijke wortels bewees. En toch is deze kennis nauwelijks doorgedrongen tot de reguliere geneeskunde.

Patiënten worden weggestuurd met een positieve uitslag

Dat is de schrijnende werkelijkheid die arts Julian Douwes beschrijft. Mensen met een aantoonbaar positieve labtest voor ziekte van Lyme krijgen van hun behandelaars te horen dat hun klachten niet bestaan, dat chronische lyme een verzonnen aandoening is, en dat ze gewoon moeten doorgaan met hun leven. Ondertussen kunnen sommigen amper functioneren. Ze vallen flauw, raken hun baan kwijt, trekken zich terug uit het sociale leven.

Eén van die patiënten is John Miller. Na een jarenlange lijdensweg reisde hij naar Duitsland, onderging drie weken behandeling, en keerde thuis terug met iets wat hij in geen jaren had gevoeld: gezondheid. Volledig. Voorgoed.

Bacteriën doodmaken met lichaamstemperatuur

De methode heet whole-body hyperthermie: het lichaam wordt gecontroleerd opgewarmd tot 41,6 graden Celsius — een temperatuur waarbij de spirocheten, de bacteriën die lyme veroorzaken, het niet overleven. Volgens dr. Douwes is dit het maximale dat het menselijk lichaam kan verdragen zonder schade op te lopen. Zijn vader ontwikkelde de techniek oorspronkelijk voor kankerpatiënten die chemotherapie ondergingen. De stap naar lyme was wetenschappelijk gezien logisch.

Antibiotica werken niet bij chronische lyme, zo legt Douwes uit. De bacterie nestelt zich in het brein, kruipt in cellen en beschikt over geavanceerde mechanismen om het immuunsysteem te omzeilen. Reguliere medicijnen komen er simpelweg niet bij. De enige manier om het organisme definitief te vernietigen is mechanisch — door het dood te koken, letterlijk:

Nobelprijs uit 1927 bewijst het concept al een eeuw lang

Het idee is allerminst nieuw. In 1927 won de Oostenrijkse psychiater Julius Wagner-Jauregg de Nobelprijs voor de Geneeskunde met een vergelijkbare aanpak. Syfilis — een naaste verwant van de lymeziekte, eveneens veroorzaakt door spirocheten — teisterde destijds talloze patiënten, en antibiotica bestonden nog niet. Wagner-Jauregg injecteerde syfilis-patiënten met bloed van malariapatiënten, waardoor hoge koorts optrad. Van zijn achttien testpatiënten verlieten er zestien de rolstoel. De wetenschap bekroonde dit met de hoogst mogelijke onderscheiding.

Bijna honderd jaar later wordt diezelfde logica ingezet bij chronische lyme — maar dan gecontroleerd, veilig en herhaalbaar. Dat dit nog steeds de uitzondering is en niet de regel, zegt meer over de medische industrie dan over de wetenschap.

Zwaard van Damocles

Patiënten uit Amerika, maar ook uit andere landen, moeten zelf hun reis en verblijf bekostigen — een drempel die voor velen onhaalbaar is. Douwes geeft aan dat er voor mensen die niet kunnen reizen wel opties zijn: kruidentherapieën en bepaalde thuisbehandelingen kunnen de ziekte in remissie brengen en klachten verminderen.

Maar remissie is geen genezing. Wie niet volledig behandeld wordt, draagt als het ware een zwaard van Damocles boven het hoofd. Een gewone verkoudheid, een griepje — en de symptomen kunnen volledig terugkeren.

Wat kun je zelf doen?

Voor wie niet naar Duitsland kan reizen en milde of geen symptomen heeft: er zijn dus kruidenprotocollen die de bacterielast kunnen verlagen en het immuunsysteem ondersteunen. Douwes benadrukt echter dat dit geen permanente oplossing biedt. Zodra de gezondheid verslechtert, is professionele behandeling noodzakelijk. Zelfmedicatie bij ernstige klachten heeft weinig kans van slagen.

De behandeling bij het Clinicum St. Georg in Bad Aibling blijft vooralsnog de enige plek waar genezing niet slechts een belofte is, maar een gedocumenteerde realiteit. De vraag is hoelang de medische wereld dit nog kan blijven negeren — en hoeveel patiënten er ondertussen de dupe van worden.

Vond je dit waardevol? Steun me hier

De Denktank Desinformatie opereerde als een slagarm van het ministerie van Volksgezondheid die kritische geluiden over het coronabeleid actief probeerde te smoren — dat blijkt uit een reeks vrijgekomen Woo-documenten die Tweede Kamerlid Pepijn van Houwelingen (FVD) op social media deelt. De documenten tonen aan hoe ambtenaren, jeugdartsen, techgigant Facebook en andere partijen samenwerkten om tegenwicht te bieden aan wat zij ‘desinformatie’ noemden, maar wat in veel gevallen simpelweg kritische en goed onderbouwde vragen waren.

Brief van docenten veroorzaakte intern alarm

Eén van de vrijgegeven e-mails dateert van 4 maart 2021 en is afkomstig van een ambtenaar bij de Directie Publieke Gezondheid van het ministerie van VWS. De ambtenaar stuurde een bericht naar de leden van de Denktank Desinformatie, waarin zij melding maakte van een brandbrief die door docenten uit het primair en voortgezet onderwijs was opgesteld en via ouders via WhatsApp was verspreid.

Die brief bevatte onder meer de stelling dat mondkapjes geen bewezen effect hebben op virusverspreiding, dat PCR-testen onbetrouwbaar zijn, dat de 1,5-meterregel niet wetenschappelijk is onderbouwd en dat de coronavaccins onvoldoende waren getest. Ook stelden de docenten dat er geen sprake was van een pandemie, omdat de besmettingscijfers zelfs nog onder de epidemiedrempel lagen. De ambtenaar vroeg de denktank hoe men hierop moest reageren.

Van Houwelingen reageert fel: “We weten natuurlijk dat alles wat die docenten schrijven vanzelfsprekend waar is. Maar aan de experts van de Denktank Desinformatie wordt gevraagd hoe deze waarheden weerlegd kunnen worden.” Volgens het Kamerlid doet de denktank met dit soort acties zijn naam eer aan als verspreider van desinformatie.

Vroedvrouwen waarschuwden voor risico’s bij zwangere vrouwen

Een tweede document, daterend van 3 februari 2022, laat zien dat een bestuurslid van AJN Jeugdartsen Nederland een mail aan de Denktank Desinformatie doorstuurde. Het betrof een bericht van een groep verenigde vroedvrouwen. Die schreven zonder hun namen te vermelden — uit angst voor repercussies — dat zwangere vrouwen slechts een minimaal absoluut risico lopen op ernstige complicaties door COVID-19, dat het risico voor de foetus vrijwel nihil is en dat de veiligheid van mRNA-vaccins voor zwangere vrouwen onvoldoende was aangetoond.

Van Houwelingen wijst erop dat de vroedvrouwen hun namen bewust weglieten: “Attje Kuiken pakte namelijk anders je BIG-registratie af.” Kuiken riep destijds in de Tweede Kamer op om medici die zogenaamde ‘desinformatie’ verspreidden of niet-geoorloofde medicijnen voorschreven, hun BIG-registratie te ontnemen. Een dreiging die klaarblijkelijk effect had op zorgverleners die hun patiënten eerlijk wilden informeren.

Intussen blijkt uit de onlangs vrijgegeven dagboeken van voormalig NIAID-directeur Anthony Fauci dat de risico’s van de coronavaccins voor zwangere vrouwen intern wél bekend waren, maar bewust buiten het publieke debat werden gehouden.

Facebook hielp de denktank bij het wegdrukken van kritiek

Een derde e-mail, van 1 september 2020, onthult de samenwerking tussen Facebook en de Denktank Desinformatie. Een medewerker van het sociale mediaplatform informeerde de denktankleden dat bij zoekopdrachten op het platform — bijvoorbeeld op het woord ‘vaccinatie’ — automatisch een tegel met WHO-informatie bovenaan werd getoond. Pagina’s die door Facebook waren ‘betrapt op misinformatie’ werden actief naar beneden gedrukt in de zoekresultaten.

Van Houwelingen trekt zijn conclusie: “Facebook meldt de leden van de Denktank Desinformatie trots dat betrouwbare informatie — lees: grotendeels leugens van de WHO — prominent wordt getoond en misinformatie — lees: grotendeels terechte kritiek — wordt gecensureerd.” De samenwerking tussen overheid en een commerciële techgigant om het publieke debat te sturen, roept ernstige vragen op over persvrijheid en vrije meningsuiting.

Een netwerk van 35 mensen met vergaande macht

Huisarts Els van Veen plaatst de onthullingen in een breder kader. Zij merkt op dat de Denktank Desinformatie bestond uit 35 mensen die de macht hadden om de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) op kritische zorgverleners af te sturen, negatieve publicaties in landelijke media te laten verschijnen of sociale media-accounts te laten sluiten. Volgens Van Veen is dat de reden waarom er vijf jaar later nog steeds nauwelijks publiek debat bestaat over de aanhoudende oversterfte.

“De vaccinveiligheid stond buiten kijf — dat was een dogma geworden waaraan niet mocht worden getornd,” aldus Van Veen. “Dat is het probleem geweest, en dat is het nog steeds: de verradersmentaliteit, het stiekem melden en het dan overlaten aan hogerop om de kritische persoon onschadelijk te maken.” Ze pleit voor de openbaarmaking van de identiteit van alle 35 leden van de denktank.

Reacties uit de samenleving

De documenten vallen niet in dovemansoren. IT-specialist Leon Kuunders vermoedt dat Van Houwelingen achterover aan het vallen is van verbazing, “omdat het allemaal nog erger is dan hij dacht”. Woo-onderzoeker Cees van den Bos omschrijft de situatie treffend als “de samenzwering die in het geheim vocht tegen samenzweringstheorieën” — een formulering die de absurditeit van de situatie goed samenvat.

Wat de vrijgekomen documenten duidelijk maken, is dat de overheid via de Denktank Desinformatie een gestructureerd systeem had opgezet om afwijkende medische en wetenschappelijke meningen te onderdrukken — niet door ze inhoudelijk te weerleggen, maar door de mensen die ze uitspraken het zwijgen op te leggen. De vraag is nu: wie waren die 35 mensen, en worden zij ooit ter verantwoording geroepen?

Meer van dit? Steun me hier

Achter de schermen gebeurt er een hoop en wordt actief strijd gevoerd tegen het establishment. De netwerkcorruptie die eerder leidde tot het vervroegde vertrek van voormalig vice-president van de Raad van State Thom de Graaf (D66), heeft nu de Nationale ombudsman aan het wankelen gebracht.

De reiskosten van de ombudsman zijn al meer dan vier jaar het middelpunt van een juridisch gevecht. Nu heeft de Rechtbank Midden-Nederland een harde klap uitgedeeld aan ombudsman Reinier van Zutphen. Zijn bewering dat Stichting de Verbeelding misbruik zou maken van de Wet open overheid (Woo) om openbaarmaking van zijn bonnetjes te omzeilen, houdt juridisch geen stand meer.

Vier jaar lang bonnetjes achterhouden

Stichting de Verbeelding, een organisatie die mensen helpt die klem komen te zitten bij de overheid, heeft zich al ruim vier jaar vastgebeten in de reiskosten van Van Zutphen. En dat is niet zonder reden: die kosten zijn in de tussentijd opgelopen tot ongeveer 140.000 euro per jaar, waarvan bijna 60.000 euro opgaat aan buitenlandse reizen. Dat zijn geen kleine bedragen voor iemand die geacht wordt de gewone burger te beschermen tegen diezelfde overheid die hij zelf vertegenwoordigt.

Telkens wanneer de stichting via de Woo inzage vroeg in de onderliggende bonnetjes, werd het verzoek van tafel geveegd met een wisselend en vaag beroep op misbruik van de wet. Een truc die — zo bleek uit eerdere rechterlijke uitspraken — meerdere keren als ‘evident onrechtmatig’ werd beoordeeld. Toch bleef Van Zutphen op zijn post, mede dankzij goede banden binnen de rechterlijke macht waar hij zelf ooit deel van uitmaakte.

Rechtbank maakt korte metten met het misbruikverhaal

De uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland markeert een kantelpunt. Voor het eerst beoordeelt een rechter de Woo-verzoeken van Stichting de Verbeelding inhoudelijk. Dat is juridisch gezien een significante stap: tot nu toe kon Van Zutphen zich verschuilen achter een procedureel rookgordijn, zonder dat de rechter überhaupt naar de inhoud van de verzoeken keek.

Met deze uitspraak wordt duidelijk dat de overheid de Woo niet zomaar kan omzeilen door het etiket ‘misbruik’ op een verzoek te plakken.

Leugens over de Auditdienst Rijk

Het wordt er voor Van Zutphen niet beter op als je de achtergrond erbij betrekt. Eerder toonde Stichting de Verbeelding al aan dat de ombudsman pertinent had gelogen over de controle op zijn reiskosten. Van Zutphen beweerde dat de Auditdienst Rijk die kosten had gecontroleerd — dat bleek niet te kloppen. Ook in 2025 zijn de reiskosten opnieuw niet naar behoren gecontroleerd of verantwoord, aldus de stichting.

Een ombudsman die zijn eigen bonnetjes vier jaar lang met juridische trucjes weet te verbergen, heeft een serieus geloofwaardigheidsprobleem — zeker als hij tegelijk pretendeert de hoeder van eerlijk bestuur te zijn.

Toeslagenschandaal: de ombudsman die ‘niet doorbeet’

Bijzonder pijnlijk voor Van Zutphen is dat de rechtbankuitspraak ook betrekking heeft op een Woo-verzoek over zijn rol in het toeslagenschandaal. Pieter Omtzigt typeerde hem destijds als de ombudsman ‘die het wel zag, maar niet doorbeet’. Stichting de Verbeelding deelt die kritiek en voegt er nog een dimensie aan toe: Van Zutphen heeft tegenover de parlementaire enquêtecommissie Fraudebeleid en Dienstverlening een vals beeld geschetst van zijn eigen rol in dat schandaal.

Als de documenten inderdaad aantonen dat Van Zutphen meer wist — en minder deed — dan hij altijd heeft beweerd, dan is dat een bom onder zijn nalatenschap als volksvertegenwoordiger van de burger.

Netwerkcorruptie en vroegere collegae bij de Raad van State

Of Van Zutphen in hoger beroep gaat bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, is nog niet bekend. Strategisch gezien zou dat hem in elk geval tijdwinst opleveren: zijn vertrek staat gepland voor 1 april 2027, en een langlopende procedure zou de openbaarmaking van de bonnetjes netjes over die datum heen kunnen tillen.

Maar ook bij de Raad van State begint het tij te keren. In een andere recente zaak noemde de Rechtbank Midden-Nederland de opstelling van de Raad van State rond een Woo-verzoek over netwerkcorruptie — in het bijzonder de affaire rond voormalig vice-president De Graaf — ‘niet geloofwaardig’. De Graaf vertrok voortijdig. Het vangnet van collegiale bescherming heeft zijn grenzen bereikt.

Eén ding is duidelijk

De uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland is nog niet officieel gepubliceerd via de gebruikelijke kanalen, maar is al wel in te zien via de website van Stichting de Verbeelding, die spreekt van een ‘grote overwinning’. De komende weken zal blijken of Van Zutphen verder procedeert of de handdoek in de ring gooit. Eén ding is duidelijk: dit is allang niet meer alleen een kwestie van declaraties en bonnetjes. De kwestie maakt pijnlijk duidelijk hoe snel publiek vertrouwen in instituties verdampt als blijkt dat de bewakers van de rechtsstaat zichzelf buiten de wet plaatsen.

Een verhaal over genezing dat de reguliere medische wereld het liefst zou begraven: een Amerikaanse verpleegster met meer dan veertig jaar ervaring als infuusspecialist beweert haar neef te hebben gered van de ziekte van Creutzfeldt-Jakob — een aandoening die door het medisch establishment wordt omschreven als onbehandelbaar en honderd procent fataal. Hij kreeg te horen dat hij nog vijf maanden te leven had. Tegenwoordig speelt hij golf, zonder medicatie.

Wat is de ziekte van Creutzfeldt-Jakob?

De ziekte van Creutzfeldt-Jakob (CJD) is een zeldzame en verwoestende hersenziekte veroorzaakt door prionen die hersenweefsel letterlijk afbreken. Volgens het Amerikaanse National Institute of Neurological Disorders and Stroke is er geen bekende behandeling en overleeft geen enkele patiënt de ziekte. De gemiddelde overlevingstijd na diagnose bedraagt slechts vier tot zes maanden. Artsen sturen patiënten doorgaans naar huis met het advies hun zaken te regelen. Meer valt er volgens het medisch establishment niet te doen.

Een wanhopig telefoontje

Patrick — niet zijn echte naam — was een vitale man van eind zestig. Voormalig Wall Street-professional, leraar aan een privéschool in Connecticut, uitstekend golfer en iemand die de kruiswoordpuzzel in de New York Times in vijf minuten oploste. Totdat CJD toesloeg. Tegen de tijd dat zijn familie verpleegster Michael Anne inschakelde, was hij cognitief heel erg achteruit gegaan. Hij herkende de namen van zijn broers en zussen niet meer, herinnerde zich zijn hond niet, liep als een robot met zijn armen stijf langs zijn lichaam. Zijn diagnose was bevestigd via hersenvloeistof en CT-scan. De vijf maanden die artsen hem hadden gegeven, waren inmiddels bijna verstreken.

Wat deed de verpleegster anders?

Michael Anne reed vrijdags, zaterdags en zondags naar haar neef en hing hem een infuus aan met hoge doses vitamine C — meer dan duizend milligram — aangevuld met DMSO, dimethylsulfoxide, een stof die al decennialang in de wetenschappelijke literatuur opduikt als krachtig ontstekingsremmend middel met een opmerkelijk vermogen om de bloed-hersenbarrière te passeren. Meer dan tweeduizend studies beschrijven de werking van DMSO bij uiteenlopende neurologische aandoeningen, van alzheimer en parkinson tot beroertes en MS. Toch blijft het middel goeddeels buiten het zicht van de reguliere geneeskunde.

Na vier weken intensieve behandeling kwam Patrick langzaam terug. Hij herkende mensen. Hij sprak weer. Hij herinnerde zich zijn hond. De ‘plas’ die op zijn CT-scan in de hersenen zichtbaar was geweest — zo beschreven de artsen het zelf — was verdwenen. Geen chirurg die erin kon snijden, geen rietje om het op te zuigen, maar wel een infuus dat kennelijk de ontsteking kon doen afnemen en het vocht kon laten verdwijnen.

De neuroloog van Yale die niets wilde weten

Patricks zus schakelde in paniek een neuroloog van de Yale-universiteit in vanwege enkele kleine aanvallen. De arts was zichtbaar verbaasd toen Patrick later zelf binnenliep en hem aansprak. De man die hij had opgegeven, stond opeens voor hem. Zijn reactie? Hij dacht aanvankelijk dat hij misschien een verkeerde diagnose had gesteld. Toen Michael Anne begon over DMSO, kapte de arts het gesprek af. Hij wilde het er niet over hebben. Wel vroeg hij toestemming om de casus te publiceren in een toonaangevend medisch tijdschrift — maar hij weigerde categorisch de behandeling te vermelden die de man het leven heeft gered.

Dit patroon is niet nieuw. Artsen die buiten de gebaande paden treden of patiënten die genazen met middelen die niet door de farmaceutische industrie worden verkocht, worden stelselmatig genegeerd, weggezet of simpelweg niet geciteerd. De kennis verdwijnt. De patiënten blijven over.

DMSO: een vergeten sleutel tot herstel?

Volgens een arts die wél met DMSO werkt, lost tot tachtig procent van de aandoeningen waarvoor mensen een neuroloog bezoeken op met behulp van dit middel. Het gaat daarbij om hersenmist, epilepsie, ALS, depressie, dwarslaesies en zelfs het syndroom van Down. De wetenschappelijke basis is er. De studies zijn er. Maar de klinische toepassing blijft uit, omdat DMSO als goedkope, niet-patenteerbare stof voor farmaceutische bedrijven geen winstgevend product is.

Wat betekent dit verhaal?

Dit is een verhaal dat serieus genomen moet worden. Een ervaren verpleegster, een gedocumenteerde diagnose, een neuroloog die zijn eigen ogen niet kon geloven en een man die vijf jaar later zonder enige medicatie een normaal leven leidt. Als het medisch establishment werkelijk om patiënten gaf in plaats van om protocollen en patenten, zou dit soort gevallen centraal staan in het onderzoek — niet worden weggemoffeld in een tijdschriftartikel zonder vermelding van de behandeling.

Vond je dit waardevol? Steun me hier

Twee volle pagina’s in De Telegraaf over Sven Hulleman, die in het artikel wordt omschreven als „complotprediker” en „manipulator”. Aanleiding is de aangifte van een 25-jarige man, in de krant aangeduid als „Pieter” (niet zijn echte naam, hierna (dhr.) T.), die Hulleman beschuldigt van mishandeling. Die aangifte leidde tot Hullemans arrestatie. Hij zat enkele uren vast en werd na verhoor weer vrijgelaten, aldus De Telegraaf.

De krant beschrijft uitgebreid het verhaal van de 25-jarige aangever en het gaat erin als zoete koek. Maar wat klopt er van dat verhaal?

In de aangifte wordt onder anderen arts Jorine Hammink genoemd. Volgens dhr. T. zou Hulleman ook tegenover Hammink geweld hebben gebruikt. De Telegraaf schrijft daarover: „De kinderen waren er volgens de aangifte van Pieter geregeld getuige van geweld, niet alleen tegen hem, ook tegen Hullemans nieuwe vriendin Jorine Hammink. Opgeleid als arts ouderengeneeskunde, ontmoette zij Hulleman in coronatijd. Hammink zette samen met Hulleman JorClinic op die beloofde ‘prikschade’ te herstellen. Van Hamminks medische carrière wordt nu weinig meer vernomen.”

De krant vroeg Hammink niet om wederhoor. Daarom heb ik dat maar gedaan. Wat volgde, is een verhaal dat anders is dan het stuk van 2 pagina’s in „de krant van wakker Nederland”. Heel anders.

Hieronder haar kant van het verhaal, zoals zij die met mij heeft gedeeld:

„Ik houd helemaal niet van ad hominem en geroddel”

Ten eerste: ik houd helemaal niet van ad hominem en geroddel. Maar omdat mijn naam nu in de mainstream krant staat en Robin mij, als één van de enige journalisten, vroeg om hoor en wederhoor, in tegenstelling tot de krant zelf en dhr. T. – en ik weet niet wie nog allemaal meer – doe ik hier graag mijn verhaal.

We leven in gekke tijden waarin zoveel verwarring wordt gezaaid, allerlei verhalen de ronde doen en er ook verdeeldheid wordt gezaaid en de reputatie van mensen met de grond gelijk wordt gemaakt. Daarom is het enige wat ik nog kan doen, de waarheid vanuit mijn perspectief vertellen.

Ik word in De Telegraaf genoemd als „de nieuwe vriendin van Sven Hulleman”. Ten eerste is dat onwaar. Ik ben een dichte, vertrouwelijke, goede vriendin die de laatste jaren dicht bij Sven heeft mogen vertoeven.

Daardoor zit ik dicht bij „het vuur van de waarheid”, maar loop je het risico dat je wordt afgeschilderd als „partijdig”. Daarop zou ik willen zeggen: iemand die met eigen ogen dicht op de waarheid staat, is per definitie „van de partij” bij hetgeen gebeurde. Die stond namelijk het dichtstbij.

Staat dan iemand die niet van de partij was, er niet bij was en er verder vanaf staat en dus meer risico heeft op confabuleren en eigen invulling, dichter bij de waarheid? Vanwege zogenaamde onpartijdigheid? Of heeft diegene juist meer ruimte om verwarring te zaaien?

Dus vanuit deze positie kan ik vertellen wat ik heb gezien en gehoord, en wat ik denk dat er aan de hand is.

Dhr. T., of in het papieren stuk „Pieter” genoemd, is één en dezelfde persoon. Hij is degene die mijn naam noemt. Ik zal uitgaan van wat hij zegt en daarna vertellen wat ik heb gezien.

„Sven heeft nooit en te nimmer geweld tegen mij gebruikt”

Ik word door de krant en door T. afgeschilderd als een willoos slachtoffer. Daarvan kan ik zeggen: dat is absoluut onwaar.

Dat is ook de reden dat ik ben ingegaan op het – voorheen in de journalistiek heel normale – verzoek tot hoor en wederhoor van Robin. Ik kan verklaren dat Sven nooit en te nimmer geweld tegen mij heeft gebruikt en ik schrijf dit dan ook helemaal op persoonlijke titel.

Voorts wordt mijn bedrijf JorClinic smadelijk en zelfs lasterlijk genoemd. Hiertoe zal ik ook de officiële wegen bewandelen.

Het klopt dat ik dit bedrijf met hulp van Sven heb opgericht. Wij hebben een R&D-traject naar een nieuwe methode van diagnostiek ontwikkeld, onder andere naar nucleocapside en spike-eiwit-RNA, anders dan NGS of PCR.

Ik mag als arts wettelijk gezien nooit de belofte maken „dat we prikschade kunnen herstellen”. Dat heb ik dan ook nooit geclaimd. Dit is dan ook laster. Willen mensen meer weten over het R&D-traject, dan kan dat via mijn website.

Overigens weten wij dat de mainstream media, en helemaal De Telegraaf, een lastermachine zijn geworden.

Het verblijf van T. op de boerderij

Vervolgens was ik getuige van alle aanklachten die door dhr. T. zijn gedaan.

Dhr. T. heeft zelf een bericht aan Sven gestuurd dat hij wilde komen helpen op de boerderij. Die boerderij heeft dieren en een tuin. Het is een Franse boerderij uit 1830. Een prachtige plek, voorzien van voldoende eten, voldoende slaapplekken en de basale behoeften zoals warm water, een gasfornuis en een houtkachel. Zoals het een Frans boerderijtje uit die tijd betaamt.

De zorg voor de dieren doet Sven het meeste zelf, soms ik en soms geïnteresseerden. T. was zo’n geïnteresseerde.

T. heeft in totaal iets minder dan drie weken hier op de boerderij vertoefd. Hij is de eerste twee à drie dagen met ons geweest. Ik was hier op de boerderij en T. zou mij komen aflossen.

In die eerste dagen vertelde T. dat hij homofiele gevoelens had voor Sven en dat de ayahuasca die hij wekelijks nam bij de Santo Daime-kerk waar hij naartoe ging, hem daarbij hielp. Hij vertelde openhartig dat hij het moeilijk vond zonder „de kerk” te zijn hier en zonder de ayahuasca.

Ook vertelde hij nooit zonder zijn ouders in het buitenland te zijn geweest.

„Ik denk dat het alleen zijn hem geen goed heeft gedaan”

Na die paar dagen inwerktijd was hij twee weken hier, op de boerderij, alleen.

Ik denk dat dat hem geen goed heeft gedaan. Hij zorgde slecht voor zichzelf. Er was eten genoeg, maar hij at het gewoon niet en wist niet hoe hij het klaar moest maken. Hij vertelde nachtmerries te hebben en sliep steeds op andere plekken.

Er liggen handschoenen genoeg, maar T. wilde zelf sterker worden en gebruikte ze niet. Sven heeft juist gezegd: „Doe een overall aan”, en dat deed hij. Hij had regelmatig appcontact met Sven.

Na twee weken reed Sven terug met de kinderen, en ik erachteraan omdat wij ons zorgen maakten om T.

Toen zag ik eigenlijk gelijk al dat het niet goed ging met T. Ik uitte mijn zorgen over dat hij in een randpsychose zou kunnen raken, door het alleen zijn en „afkicken” van ayahuasca wellicht, of van de stress, of het omgaan met de homofiele gevoelens en de afwijzing daarbij, in combinatie met een pre-existente kwetsbaarheid.

Ik zag dat hij verwarder werd en waziger. Hij was overigens altijd al een beetje wazig. Er zijn meerdere mensen die dat kunnen bevestigen.

Sven ging hiermee anders om dan ik. Sven benaderde de situatie door te zeggen: „Kom op, op tijd opstaan, ritme in de dag, dieren doen, niet zo zwak.” Op zijn Svens.

Ik ben wat zachter en dacht: „Deze jongen is kwetsbaarder gebleken dan wij vooraf dachten.”

Desalniettemin moest zowel Sven als ik weer in Nederland zijn na een paar dagen en we konden niet te lang bij T. blijven.

„T. was ineens verdwenen”

Eenmaal in Nederland is Sven na twee dagen halsoverkop naar Frankrijk teruggereden omdat T. ineens was verdwenen en de dieren alleen waren. Terwijl hij diezelfde dag om 12 uur nog een bericht had gestuurd dat het goed ging.

Wij hebben daarna niets meer van hem vernomen en ik denk dat hij in de GGZ is terechtgekomen, want de diagnose „autisme” was nog niet eerder gesteld. Ik had daar die eerste dagen expliciet naar gevraagd omdat ik dat al dacht te zien, maar T. zei nog: „Die diagnose is nooit gesteld.”

Ik denk dat binnen de GGZ de verhalen, vanuit T.’s mogelijk randpsychotische of verwarde toestand, groter zijn geworden en hij vanuit homofiele wrokgevoelens naar de politie is gegaan.

Sven heeft hem alleen maar willen helpen en trekt daarbij kennelijk een hele hoop hele zwakke en ook wel bijzonder rare lui aan. Die allemaal hun eigen tekortkomingen op Sven lijken te projecteren.

Zo ook het clubje van „Waarheid over Hulleman”. Allemaal aanvankelijk verliefd op Sven en daarna zijn ze hem gaan aanvallen vanuit afgunst of wrok, denk ik.

Sven is een knappe, verbaal vaardige man en trekt veel vrouwen aan die vervolgens hun jaloezie of onvrede op hem uiten en hem daarbij kapot willen maken.

„Hij heeft een veel te groot hart”

Verder wordt er van alles bijgehaald over het zakelijke leven en verleden van Sven. Ik weet daar het fijne niet van.

Ik weet dat Sven zakelijk gezien zeker niet bang is om risico’s te nemen. Ik weet dat hij vaak ja zegt tegen mensen en projecten, juist omdat hij mensen wil helpen.

Hij is daarbij vaak te goed van vertrouwen, te lief en te laks geweest en onderschat waartoe de mensen tegenwoordig in staat zijn. Namelijk elkaar op de man aanvallen en het hele systeem uit de kast halen om jou als persoon te slopen.

Hij is heel verbaal sterk en krachtig, maar heeft een veel te groot hart.

Daarenboven leven we in tijden waarin er politieke machten en krachten zijn die bepaalde geluiden en personen het liefst helemaal de kop indrukken en dus graag gebruikmaken van dit soort onzinnige aantijgingen en aangiftes.

Het allerverdrietigst is dit voor de kinderen.

Ook daar zit een heel verhaal achter met een alcoholistische borderlinefamilie met financiële belangen, die Sven kapot willen en zelfs willen profiteren van hun overleden zus en dochter, en dit uitspelen over de rug van de kinderen.

En wederom een overheid en systeem die daar maar al te graag gebruik van maken.

Het is echt een soap waar we in beland zijn. Als je clicks wil, hear me out :) Maar dan wordt dit dus een soort roddelpers. Maar misschien is dat waar we beland zijn tegenwoordig.

„Ik houd niet van moddergooien”

Over schending van privacy zit ik met een moreel dilemma.

Ik houd niet van ad hominem en moddergooien. Maar ik kan gewoon met naam en toenaam genoemd worden zonder hoor en wederhoor, en er kan maar van alles geroepen en verzonnen worden over mijn persoonlijke en zakelijke leven, maar ik moet rekening houden met de privacy van deze mensen die zijn begonnen met moddergooien, terwijl ik kennis heb van alle modder over hen.

Mijn werk steunen? Dat kan hier

Nieuw wetenschappelijk onderzoek legt een verband bloot tussen het regelmatig gebruiken van zoetstoffen en een aanzienlijk snellere achteruitgang van het denkvermogen. En ja, dit gaat over de zoetstoffen die massaal worden toegepast in de producten die de voedingsindustrie je al decennialang als ‘gezonder’ probeert te verkopen.

Wat het onderzoek precies aantoont

Wetenschappers van de Universiteit van São Paulo publiceerden hun bevindingen via de American Academy of Neurology. De studie analyseerde gegevens van bijna 13.000 volwassenen en keek specifiek naar zeven veelgebruikte zoetstoffen: aspartaam (E951), sacharine (E954), acesulfaam-K (E950), erythritol (E968), xylitol (E967), sorbitol (E420) en tagatose. Dit zijn precies de stoffen die je terugvindt in frisdranken, dieetproducten, snoep, yoghurt en nog tientallen andere alledaagse producten.

De deelnemers werden gevolgd in de tijd en ondergingen meerdere cognitieve tests om veranderingen in geheugen en denkvermogen te meten. De uitkomsten liegen er niet om: mensen die de meeste zoetstoffen consumeerden, vertoonden een cognitieve achteruitgang die maar liefst 62 procent sneller verliep dan bij de groep met de laagste consumptie. Zelfs de middengroep deed het beduidend slechter — hun achteruitgang lag 35 procent hoger dan die van de laagste groep.

Diabetespatiënten extra kwetsbaar

Een opvallend detail in het onderzoek is de positie van mensen met diabetes. Zij worden door artsen en de voedingsindustrie al jaren aangespoord om suiker te vermijden en in plaats daarvan te grijpen naar zoetstoffen. Nu blijkt dat juist deze groep bijzonder vatbaar is voor de negatieve effecten op de hersenen. Onderzoeksleider dr. Claudia Kimie Suemoto spreekt dat onomwonden uit: mensen met diabetes kiezen vaker voor kunstmatige zoetstoffen als suikervervanger, maar het zijn ook de mensen bij wie de koppeling met versnelde hersenveroudering het sterkst zichtbaar is.

Hoeveel mensen zijn in goed vertrouwen overgegaan op zoetstoffen, terwijl de langetermijngevolgen voor de hersenen nooit grondig zijn onderzocht? En wie heeft er belang bij dat dat onderzoek zolang uitbleef?

De voedingsindustrie wist het risico al langer te maskeren

Zoetstoffen worden niet alleen los verkocht voor in koffie of thee. Ze zitten verstopt in duizenden ultrabewerkte producten die de supermarkt bevolken. De voedingsindustrie heeft actief gelobbyd voor de acceptatie van deze stoffen als ‘veilig’, met zegen van toezichthouders die maar al te graag klaarstonden om die stempel te geven. Jarenlang werd iedereen die vraagtekens plaatste bij de veiligheid van aspartaam of sacharine weggezet als een complotdenker of pseudowetenschapper.

Maar nu komt de wetenschap met steeds meer bewijs dat het verhaal genuanceerder — en zorgwekkender — is dan de industrie en overheden ons hebben laten geloven. Deze studie is daarin geen uitzondering; eerder een bevestiging van een patroon dat zich al langer aftekent.

Wat zegt dit over het ‘gezond alternatief’-verhaal?

“Caloriearme en calorievrije zoetstoffen worden vaak gezien als een gezond alternatief voor suiker, maar onze bevindingen suggereren dat bepaalde zoetstoffen op de lange termijn negatieve effecten kunnen hebben op de gezondheid van de hersenen,” aldus dr. Suemoto. Die woorden klinken voorzichtig, maar de boodschap is duidelijk: het verhaal dat ons decennialang is verkocht, klopt niet.

De farmaceutische industrie verdient miljarden aan medicijnen tegen dementie en cognitieve aandoeningen. De voedingsindustrie verdient miljarden aan de zoetstoffen die — zo blijkt nu — mogelijk bijdragen aan precies die aandoeningen.

Wat kun jij zelf doen?

Als consument word je geacht vertrouwen te hebben in de producten die je in de winkel aantreft. Ingrediënten zijn immers goedgekeurd, nietwaar? De werkelijkheid is dat goedkeuring zelden gebaseerd is op langetermijnstudies naar herseneffecten, zeker niet bij gecombineerde blootstelling aan meerdere stoffen tegelijk — wat in de praktijk de norm is.

Leer etiketten lezen. Vermijd ultrabewerkte producten waar mogelijk. En weet dat termen als ‘suikervrij’, ‘light’ of ‘zero’ geen garantie zijn voor iets wat goed voor je is. Onderzoek maakt duidelijk dat de definitie van ‘gezond alternatief’ hoognodig herzien moet worden — niet door de industrie, maar door onafhankelijke wetenschap.

Niet het einde van dit verhaal

De studie is gepubliceerd in het toonaangevende wetenschappelijke tijdschrift Neurology. Het is één van de meest uitgebreide onderzoeken naar dit onderwerp tot nu toe. De onderzoekers benadrukken dat vervolgonderzoek nodig is, maar de richting is onmiskenbaar. Wie wacht op officiële overheidsadviezen die deze inzichten vertalen naar concrete aanbevelingen, kan nog lang wachten. Overheden bewegen traag, zeker als er grote commerciële belangen in het geding zijn.

De vraag is niet meer óf zoetstoffen risico’s met zich meebrengen. De vraag is wanneer diegenen die over onze voedselveiligheid waken eindelijk eerlijk durven te zijn over wat er al jaren bekend is.

De bijwerkingen van mRNA-vaccins waren al vroeg in 2021 intern bekend bij de hoogste gezondheidsautoriteiten in de Verenigde Staten — maar het publiek werd daar angstvallig buiten gehouden. Dat blijkt uit nieuw vrijgegeven berichten en e-mails die de Amerikaanse senatoren Ron Johnson en Rand Paul nu openbaar hebben gemaakt.

Interne zorgen over miskramen in het eerste trimester

Op 25 januari 2021 stuurde dr. John Mascola, destijds directeur van het Vaccine Research Center van het NIAID, een tekstbericht aan Anthony Fauci met daarin een opvallende mededeling. Mascola gaf aan dat vroege studies vaccinatie in het eerste trimester van de zwangerschap bewust vermeden, vanwege mogelijke koorts en een verhoogd miskraamrisico in die periode.

Dit terwijl zwangere vrouwen in diezelfde periode massaal werden aangemoedigd — en in sommige sectoren zelfs verplicht gesteld — om het mRNA-vaccin te nemen. De intern gedeelde twijfels bereikten het grote publiek nooit. Geïnformeerde toestemming, een basisrecht in de medische ethiek, werd de mensen onthouden.

FDA-topvrouw sloeg alarm bij Fauci en Collins

Nog opvallender is een e-mail van dr. Janet Woodcock, op dat moment chef van de Amerikaanse geneesmiddelenwaakhond FDA. Op 27 mei 2021 schreef zij aan Fauci en NIH-directeur Francis Collins dat ze persoonlijk rapporten ontving van zorgprofessionals en anderen over bijwerkingen na COVID-vaccinatie die nergens in pasten.

Volgens Woodcock pasten de gemelde klachten niet in een herkenbaar ziektepatroon, waren ze moeilijk meetbaar met standaard laboratoriumtests, en bleven ze zelfs onzichtbaar voor systemen zoals VAERS — het officiële Amerikaanse meldsysteem voor bijwerkingen. Ze voegde daar expliciet aan toe dat zelfs geavanceerdere surveillancesystemen van de CDC en FDA dit soort signalen niet oppikten.

Woodcock: industrie zal geen onderzoek willen

Woodcock adviseerde dat er een gerichte studie naar deze bijwerkingen moest komen. Tegelijkertijd uitte ze haar scepticisme over de bereidwilligheid van de farmaceutische industrie om daarvoor te betalen — en ze noemde de reden daarvoor ‘voor de hand liggend’. Met andere woorden: Big Pharma zou er geen belang bij hebben om problemen met hun eigen producten te onderzoeken en bloot te leggen.

Haar waarschuwende woorden waren helder: als je een probleem laat sudderen, komt het je later duur te staan. Die woorden klinken vandaag de dag als een profetie die uitkomt, nu steeds meer mensen wereldwijd melding maken van langdurige, moeilijk te verklaren klachten na vaccinatie.

Fauci wist het, maar zweeg naar buiten toe

De dag na ontvangst van Woodcocks e-mail stuurde Fauci die door naar Collins, met de toevoeging dat hij haar bericht niet kon negeren en voorstelde om ook de toenmalige CDC-directeur Rochelle Walensky erbij te betrekken. Er was dus intern overleg — maar naar het grote publiek werd met geen woord gerept over deze signalen.

Diezelfde Fauci stond in die periode regelmatig voor de camera’s om de veiligheid en effectiviteit van de COVID-vaccins te benadrukken. De vraag die senatoren Johnson en Paul nu luid en duidelijk stellen: waarom zijn Amerikanen — en bij uitbreiding de rest van de wereld — nooit ingelicht over deze interne zorgen?

Johnson op Fox News over de nieuwe berichten:

Senatoren eisen opheldering en volledige medewerking

Johnson, voorzitter van de Permanent Subcommittee on Investigations, en Paul hebben de documenten samen vrijgegeven als onderdeel van hun lopende onderzoek naar het COVID-beleid. Johnson heeft publiekelijk aangegeven te hopen dat Mascola volledig zal meewerken aan het onderzoek en tekst en uitleg zal geven over zijn bericht aan Fauci.

De centrale vragen blijven onbeantwoord: waarom werden deze zorgen intern weggemoffeld? Waarom werden de vaccinaties verplicht terwijl topambtenaren onderling twijfels uitwisselden? En wie draagt de verantwoordelijkheid voor het onthouden van cruciale informatie aan miljoenen mensen die een weloverwogen keuze wilden maken?

Een patroon van verzwijgen

De nu vrijgegeven documenten schetsen een patroon dat critici al jaren signaleren: gezondheidsautoriteiten, farmaceutische bedrijven en overheidsinstanties werkten nauw samen, maar de belangen van gewone burgers kwamen daarin op de laatste plaats. De bijwerkingen werden intern serieus genoeg genomen om over te e-mailen en te appen — maar niet serieus genoeg om het volk te informeren.

Dat is geen vergissing. Dat is een keuze.

Meer van dit? Steun me hier!

Ouderplatform Kek Mama haalde afgelopen dagen een column offline die een vader deelde over zijn twijfels bij het Nederlandse Rijksvaccinatieprogramma. De stap doet opnieuw vragen rijzen over wie bepaalt wat ouders mogen lezen — en wat zorgvuldig redactiebeleid is, en wat niet.

Een vader spreekt zich uit, en wordt weggemoffeld

De column was geschreven door Patrick, een 55-jarige schrijver en freelance tv-redacteur. Hij beschreef hoe hij jarenlang zijn vijf kinderen zonder nadenken liet vaccineren, simpelweg omdat dat de norm was in zijn omgeving en de overheid het aanraadde. Dat veranderde toen hij in zijn directe omgeving gezinnen tegenkwam waarbij ouders een opvallende gedragsverandering bij hun kind zagen — telkens kort na een vaccinatie. Patrick erkende in zijn stuk uitdrukkelijk dat persoonlijke waarnemingen geen wetenschappelijk bewijs vormen. Toch zei hij als vader die ervaringen niet naast zich neer te kunnen leggen.

De column riep vragen op bij de farmaceutische industrie, overheidsbeleid en de onafhankelijkheid van wetenschappelijk onderzoek. Patrick schreef dat hij niemand wil dwingen zijn kinderen niet te vaccineren, maar dat hij zelf geen blind vertrouwen meer heeft in een volledig vaccinatieprogramma.

Kek Mama trekt de stekker eruit

Na publicatie volgde publieke “ophef”, waarop de redactie de column offline haalde. In een verklaring schreef Kek Mama te geloven in vrijheid van meningsuiting en het bieden van een podium aan uiteenlopende perspectieven. Tegelijk stelde de redactie dat ze de reacties van lezers “zeer serieus” neemt en dat de “gevoeligheid van het onderwerp” en de “maatschappelijke impact” reden waren de column te verwijderen.

Een mooi staaltje doublespeak: we staan achter vrije meningsuiting, maar verwijderen de column toch. Vaccinatieslachtoffer Magdalena Dzambo reageerde op sociale media gevat: “Die zijn duidelijk op hun vingers getikt.” Een observatie die inmiddels breed gedeeld wordt, nu screenshots van de originele column volop circuleren.

Discussie die niet mag bestaan

De timing van Patricks column is veelzeggend. In de Verenigde Staten woedt opnieuw een debat over kindervaccinaties en een mogelijk verband met autisme, mede aangewakkerd door Robert F. Kennedy Jr., de Amerikaanse minister van Volksgezondheid. Kennedy stelt bestaande conclusies over dat verband ter discussie. Daarnaast heeft president Donald Trump het nationale vaccinatieprogramma laten krimpen van achttien naar elf ziekten. Of je het daarmee eens bent of niet — het feit dát dit debat in de VS op het hoogste niveau plaatsvindt, maakt het voor Nederlandse media steeds moeilijker te beweren dat kritische vragen per definitie “desinformatie” zijn.

De heersende wetenschappelijke consensus stelt dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen vaccins en autisme. Maar Patrick heeft dat in zijn column nooit ontkend. Zijn punt was juist dat ouders het recht hebben kritisch door te vragen — naar de onafhankelijkheid van onderzoek, naar de financiële belangen van farmaceutische bedrijven en naar de manier waarop overheden adviezen formuleren. Dat is een legitiem standpunt in een democratische samenleving.

Wie beschermt ouders eigenlijk?

De verwijdering van de column roept de vraag op: worden ouders beschermd, of worden ze klein gehouden? Het Rijksvaccinatieprogramma is in Nederland vrijwillig. Ouders mogen dus wettelijk gezien zelf beslissen. Als die keuzevrijheid wettelijk bestaat, waarom mag er dan geen openbaar podium zijn voor ouders die die keuze bewust maken of in twijfel trekken?

Platforms als Kek Mama profileren zich als ruimte voor moeders om zich gehoord te voelen. Maar zodra een column voor maatschappelijke discussie zorgt — wat columns nu eenmaal kunnen doen — wordt de meningsuiting ingeruild voor reputatiebeheer. Dat is geen journalistiek. Dat is pr.

Het Streisand-effect slaat opnieuw toe

Door de column te verwijderen, heeft Kek Mama (voormalig DPG) precies het omgekeerde bereikt van wat de redactie beoogde. De screenshots van Patricks tekst gaan massaal rond op sociale media. Meer mensen hebben de column nu gelezen dan ooit het geval zou zijn geweest als hij gewoon online was gebleven. Kritische vragen zijn daardoor alleen maar luider geworden — niet stiller.

Of je nou volmondig achter het Rijksvaccinatieprogramma staat of er vraagtekens bij zet: de manier waarop dit debat de kop wordt ingedrukt, zou iedereen moeten verontrusten. Een samenleving die kritische vragen alleen tolereert zolang ze het juiste antwoord opleveren, is geen vrije samenleving meer.

Het ongeluk waarbij vrijdag twee mensen het leven verloren, heeft een pijnlijke nasleep gekregen — niet alleen vanwege het verlies zelf, maar ook door de manier waarop de media het incident direct probeerden te koppelen aan de boerenprotesten die diezelfde dag plaatsvonden. De dochter van de omgekomen slachtoffers heeft genoeg van de leugens en spreekt zich nu onomwonden uit.

Wat er gebeurde op de A59

Vrijdagochtend kwamen op de A59 bij Oss vier auto’s met elkaar in botsing tijdens een file. Twee inzittenden overleefden de klap niet. Het bleek later om een echtpaar te gaan dat op weg was naar een wekelijks uitje naar het winkelcentrum Helftheuvelpassage in Den Bosch. Niets wees erop dat de boeren, die diezelfde dag dezelfde snelweg gebruikten op weg naar een protest in Den Bosch, ook maar iets te maken hadden met het ongeluk.

Media grijpen kans om boeren zwart te maken

Toch lieten diverse media geen seconde onbenut om een link te leggen tussen het ongeluk en de aanwezigheid van trekkers op de weg. Beelden van de nasleep van het ongeluk verschenen online, terwijl in de berichtgeving nadrukkelijk werd vermeld dat de file zou zijn veroorzaakt door boeren.

Een getuige, Tygo Pijnenburg uit Heesch, doorzag het meteen. Hij liet weten: “Zul je zien dat ze dit aangrijpen om de protestoptochten met trekkers te verbieden. Die trekkers waren hier al lang weg en een file kan altijd ontstaan.” Zijn woorden bleken profetisch. Binnen no time werden op sociale media al conclusies getrokken, werden boeren beschuldigd en ontstond er een storm van desinformatie.

Fractievoorzitter van FVD in Land van Cuijk Marianne Akkermans verwoordt het als volgt:

Dochter spreekt zich uit

Wendy Mollen, de dochter van de twee dodelijke slachtoffers, heeft via Facebook een indringend bericht geplaatst. Ze is woedend — en dat is volkomen begrijpelijk. Haar ouders waren gewone mensen op weg naar een dagje winkelen. Ze werden van achteren geraakt door iemand die in volle vaart de file in reed. Geen boeren, geen oudere bestuurders die niet opletten — een dramatisch verkeersongeluk.

Wat haar nog het meest steekt, is dat media foto’s publiceerden van het wrak terwijl haar ouders er nog in zaten. En dat terwijl op datzelfde moment mensen online aan het bekvechten waren over wie de schuld droeg. Mollen beschrijft haar ouders als lief en zorgzaam, mensen die absoluut niet wilden sterven. Ze roept iedereen die leugens verspreidt op om even na te denken wat dat doet met rouwende nabestaanden.

Mainstream media: geen feiten, wel framing

Dit incident is opnieuw een schoolvoorbeeld van hoe de gevestigde media werken. In plaats van rustig af te wachten tot de feiten boven tafel zijn, wordt er direct een narratief opgebouwd dat past binnen het bredere politieke plaatje. Boeren zijn al maandenlang het mikpunt van overheidspolitiek en mediakritiek. Een tragisch verkeersongeluk op een dag dat zij ook de weg gebruiken? Dat is blijkbaar genoeg om de verbinding te maken — feitelijke onderbouwing of niet.

Het is een patroon dat velen herkennen: wanneer er iets misgaat en er een politiek gevoelig onderwerp in de buurt is, aarzelen media niet om die twee aan elkaar te koppelen. Dat dit ten koste gaat van nabestaanden, van de waarheid en van het publieke vertrouwen in journalistiek, lijkt nauwelijks te tellen.

Boeren niet verantwoordelijk — eis om rectificatie groeit

Inmiddels is volstrekt duidelijk dat het ongeluk niets van doen heeft gehad met de boerenprotesten. De trekkers waren al lang vertrokken voordat de aanrijding plaatsvond. De file die leidde tot het fatale ongeluk is een situatie die dagelijks tientallen keren op Nederlandse snelwegen ontstaat, zonder dat er ook maar een tractor in de buurt is.

Toch wachten velen nog steeds op duidelijke rectificaties van de media die de koppeling suggereerden. Die rectificaties zijn, weinig verrassend, uitgebleven. Intussen draagt de familie Mollen de last van het verlies van twee dierbaren én de giftige berichtgeving rondom hun dood.

Gezin verdient waardigheid, geen politiek

Twee mensen stapten vrijdag de auto in voor een leuk dagje winkelen. Ze kwamen nooit meer thuis. Hun dochter smeekt de wereld om te stoppen met het misbruiken van haar ouders voor politieke agenda’s en mediastrijd. Dat lijkt toch het absolute minimum dat we als samenleving kunnen bieden: de doden met rust laten en de feiten laten spreken.

Maar zolang media meer geïnteresseerd zijn in clicks dan in correctheid, zolang framing lucratiever is dan feiten, zal dit soort situaties zich blijven herhalen. De echte schande hier is niet het ongeluk — dat was een tragische samenloop van omstandigheden. De schande is hoe ermee omgegaan is.