De afgelopen dagen verschijnen op sociale media steeds meer beelden en berichten over zware gevechten in de noordoostelijke Afghaanse provincie Badakhshan.

Er wordt gesproken over Talibanstrijders die terrein verliezen, helikopters die worden ingezet en zelfs een Talibanhelikopter die zou zijn neergeschoten. Al snel wordt daarbij de conclusie getrokken dat het Afghaanse verzet een groot offensief tegen de Taliban is begonnen.

Dat is begrijpelijk.

Maar voor de gevechten rond Nusay klopt dat niet.

Daar staat de Taliban momenteel niet tegenover het National Resistance Front (NRF) of het Afghanistan Freedom Front (AFF).

De man in het centrum van deze confrontatie is Juma Khan Fateh.

En Fateh is geen NRF-commandant.

Hij is ook geen AFF-commandant.

Sterker nog: tot zeer recent behoorde hij zelf tot de Taliban.

Dat maakt wat momenteel in Badakhshan gebeurt misschien nog interessanter.

Wie is Juma Khan Fateh?

Juma Khan Fateh, ook bekend als Juma-e Talban, is een etnisch Tadzjiekse commandant uit het district Nusay in Badakhshan.

Volgens Afghan Biographies werd hij rond 1984 geboren in het dorp Shaakhdara. Hij werkte tussen 2009 en 2013 voor ontmijningsorganisatie HALO Trust en ontwikkelde zich later tot een Talibancommandant.

Tijdens de oorlog tegen de voormalige Afghaanse regering bouwde Fateh vooral in de regio Darwaz een aanzienlijke machtsbasis op.

Na de machtsovername van de Taliban in augustus 2021 werd hij niet aan de kant geschoven. Integendeel.

Hij werd onderdeel van het nieuwe Talibanbestuur.

Fateh was onder andere gouverneur van Nusay en kreeg vervolgens invloed over de vijf districten van de Darwaz-regio. Later werd hij benoemd tot plaatsvervangend gouverneur van de zuidelijke provincie Zabul.

Maar zijn werkelijke machtsbasis bleef altijd Badakhshan.

En daar begint het probleem.

Badakhshan is anders dan Kandahar

Om het conflict te begrijpen moeten we eerst naar Badakhshan zelf kijken.

Badakhshan ligt in het uiterste noordoosten van Afghanistan en grenst onder andere aan Tadzjikistan, Pakistan en China.

Het is geografisch een moeilijk toegankelijk gebied met bergen, valleien en afgelegen gemeenschappen.

Maar er is nog iets belangrijks.

De bevolking is overwegend niet-Pashtun en de provincie beschikt over waardevolle natuurlijke hulpbronnen, waaronder goud en lapis lazuli.

De centrale Talibanleiding daarentegen wordt in belangrijke mate gedomineerd vanuit Kandahar.

Na de val van Kabul konden lokale Talibancommandanten die jarenlang tegen de voormalige Afghaanse regering hadden gevochten aanvankelijk een aanzienlijke regionale invloed behouden.

Maar een beweging die een opstand voert, functioneert anders dan een beweging die een land probeert te besturen.

Sinds 2021 probeert de Talibanleiding haar macht steeds verder te centraliseren.

En juist daar botsen de belangen.

De goudmijnen

Een van de belangrijkste factoren in het conflict is waarschijnlijk geld.

En in Badakhshan betekent dat: goud.

In de provincie ontstonden de afgelopen jaren meerdere conflicten rond de controle over goudmijnen. Lokale commandanten, Talibanfunctionarissen, mijnwerkers en de centrale autoriteiten hebben allemaal belangen bij deze inkomsten.

Ook het netwerk rond Fateh wordt hiermee in verband gebracht.

In mei 2026 liep de spanning zo ver op dat Fasihuddin Fitrat, chef van de generale staf van het Talibanleger, naar Badakhshan reisde.

Fitrat is daarbij zelf een interessante figuur.

Ook hij is Tadzjiek en afkomstig uit Badakhshan. Tijdens de Talibanopmars van 2021 speelde hij een belangrijke militaire rol en tegenwoordig behoort hij tot de hoogste militaire leiders van het regime.

Volgens lokale bronnen werd tijdens gesprekken afgesproken dat Fateh zijn zogenaamde ongeautoriseerde gewapende mannen zou ontwapenen.

Fateh zou bovendien Darwaz verlaten en terugkeren naar zijn functie in Zabul.

Maar dat gebeurde uiteindelijk niet zoals de Talibanleiding had gehoopt.

Fateh weigert zijn macht op te geven

Daarmee komen we bij een essentieel onderdeel van het verhaal.

Fateh beschikt niet alleen over een officiële titel.

Hij beschikt over mannen die persoonlijk aan hem loyaal zijn.

Dat is een fundamenteel verschil.

Voor Kandahar betekent centralisatie dat lokale commandanten hun wapens, inkomsten en strijders uiteindelijk ondergeschikt moeten maken aan de centrale commandostructuur.

Voor iemand als Fateh betekent dat het inleveren van precies datgene waarmee hij zijn regionale positie heeft opgebouwd.

De spanningen namen in juni verder toe.

Op 22 juni 2026 maakte Talibanwoordvoerder Zabihullah Mujahid bekend dat Fateh werd vervangen als plaatsvervangend gouverneur van Zabul.

Opvallend genoeg kreeg hij geen nieuwe functie.

Dat gebeurde terwijl de berichten over spanningen tussen Fateh en de Talibanleiding steeds sterker werden.

Ondertussen organiseerde Fateh zijn aanhangers in Darwaz.

De Taliban stuurden versterkingen naar het gebied en richtten controleposten op in onder andere Nusay, Shekay en Maimay.

Een confrontatie leek steeds waarschijnlijker.

De Taliban probeerden eerst te onderhandelen

Dat de Taliban Fateh serieus namen, blijkt uit de mensen die naar hem werden gestuurd.

Fasihuddin Fitrat reisde opnieuw naar Nusay om te onderhandelen.

Fateh vertrok uiteindelijk onder veiligheidsgaranties naar Faizabad en vervolgens naar Kabul.

Daarna gebeurde iets opmerkelijks.

Fateh verklaarde publiekelijk dat berichten over een conflict tussen hem en het Islamitisch Emiraat slechts propaganda waren.

Hij presenteerde zichzelf dus nadrukkelijk niet als tegenstander van de Taliban.

Daarna keerde hij terug naar Badakhshan.

Dat leek even het einde van het conflict.

Het bleek slechts uitstel.

Augustus: onderhandelingen maken plaats voor kogels

Deze week escaleerde de situatie alsnog.

Op 11 augustus braken in Nusay gevechten uit tussen Talibanstrijders en mannen die loyaal zijn aan Juma Khan Fateh.

Op het moment van schrijven, 14 augustus 2026, duren de gevechten inmiddels vier dagen.

De Taliban hebben versterkingen naar het gebied gestuurd.

Volgens lokale bronnen werden zelfs helikopters ingezet om posities van Fatehs strijders aan te vallen.

Op 13 augustus meldde Afghanistan International dat twee Talibanhelikopters aanvallen uitvoerden op Fatehs posities rond Jisang in Nusay.

Vervolgens gebeurde iets nog opvallenders.

Een Talibanhelikopter stortte neer.

Bronnen aan de Tadzjiekse kant van de grens verklaarden tegenover Radio Free Europe/Radio Liberty dat de helikopter door Fatehs strijders was neergeschoten.

Dat is een serieuze claim.

Maar daarbij is voorzichtigheid noodzakelijk.

Zolang er geen onafhankelijk technisch bewijs beschikbaar is over de oorzaak van de crash, moeten we onderscheid blijven maken tussen “een helikopter is neergestort” en “Fatehs mannen hebben een helikopter neergeschoten.”

Dat laatste wordt gemeld door bronnen uit het gebied, maar is nog geen onafhankelijk vastgesteld feit.

Het conflict bereikt zelfs Tadzjikistan

De gevechten zijn inmiddels niet meer uitsluitend een Afghaanse aangelegenheid.

Nusay ligt direct aan de grens met Tadzjikistan.

Tijdens de gevechten werd aan de Tadzjiekse kant van de grens een 21-jarige vrouw gedood door een verdwaalde kogel.

Tadzjikistan heeft daarop officieel protest aangetekend bij de Talibanautoriteiten.

Dushanbe sprak bovendien over een schending van het Tadzjiekse luchtruim en territorium.

Daarmee heeft een intern Talibanconflict plotseling ook een internationale dimensie gekregen.

Maar hoe zit het dan met het NRF en AFF?

Hier ontstaat veel verwarring.

Het National Resistance Front (NRF) van Ahmad Massoud voert sinds de machtsovername van de Taliban gewapend verzet tegen het Talibanregime.

Daarnaast is er het Afghanistan Freedom Front (AFF), waarin onder andere voormalige leden van de Afghaanse veiligheidsdiensten actief zijn.

Beide organisaties voeren daadwerkelijk aanvallen uit tegen de Taliban.

En ja:

ook in Badakhshan.

Dat maakt de verwarring begrijpelijk.

Terwijl de spanningen rond Fateh opliepen, vonden elders in Badakhshan namelijk ook operaties van daadwerkelijke anti-Talibanorganisaties plaats.

Het AFF vocht bijvoorbeeld in Zebak tegen Talibanstrijders.

Daarnaast verscheen in Badakhshan een andere gewapende organisatie, Sepahian-e Mihan, die in juli meldde enkele uren delen van Yaftal-e Sufla te hebben ingenomen.

Er zijn dus tegelijkertijd verschillende gewapende conflicten gaande binnen dezelfde provincie.

Maar dat betekent niet dat al deze groepen één organisatie vormen.

Fateh is geen verzetscommandant

Dat onderscheid is cruciaal.

Juma Khan Fateh heeft jarenlang voor de Taliban gevochten.

Hij hielp de beweging tijdens de oorlog tegen de voormalige Afghaanse regering.

Na augustus 2021 werd hij onderdeel van het Talibanbestuur.

Hij bestuurde districten namens de Taliban.

Hij werd plaatsvervangend gouverneur namens de Taliban.

En zelfs toen zijn conflict met Kandahar deze zomer escaleerde, bleef Fateh publiekelijk verklaren dat hij loyaal was aan het Islamitisch Emiraat.

Er is op dit moment geen overtuigend bewijs dat Fateh zich formeel heeft aangesloten bij het NRF of AFF.

De huidige gevechten in Nusay simpelweg presenteren als een NRF- of AFF-offensief is daarom onjuist.

Wat we daar zien is in eerste instantie iets anders:

een gewapend intern conflict tussen de centrale Talibanleiding en een voormalige Talibancommandant met een sterke lokale machtsbasis.

Waarom is dit misschien juist belangrijker?

Omdat een interne opstand voor de Taliban uiteindelijk gevaarlijker kan worden dan een aanval van een bekende tegenstander.

De Taliban weten dat het NRF tegen hen is.

Ze weten dat het AFF tegen hen is.

Daar kunnen ze militair en politiek rekening mee houden.

Maar Fateh komt uit hun eigen systeem.

Hij kent hun commandostructuren.

Hij heeft jarenlang met Talibancommandanten samengewerkt.

Hij beschikt over lokale contacten.

Hij heeft strijders die persoonlijk aan hem loyaal zijn.

En hij heeft invloed in een gebied waar de centrale Talibanleiding niet dezelfde etnische en lokale wortels heeft als in het zuiden van Afghanistan.

Dat maakt deze confrontatie potentieel gevaarlijk.

De etnische factor

Ook hier moeten we oppassen met te eenvoudige conclusies.

Fateh is Tadzjiek.

Veel inwoners van Badakhshan zijn Tadzjiek.

De hoogste Talibanleiding bestaat grotendeels uit Pashtuns en de werkelijke politieke macht is steeds sterker rond Hibatullah Akhundzada en Kandahar geconcentreerd.

Daarom wordt het conflict soms voorgesteld als:

Tadzjieken versus Pashtuns.

Ook dat gaat te ver.

Fasihuddin Fitrat is bijvoorbeeld eveneens Tadzjiek en behoort tot de hoogste militaire leiding van de Taliban.

Andere Tadzjiekse Talibancommandanten zijn nog steeds loyaal aan het regime.

Het conflict is dus niet simpelweg een etnische opstand.

Maar etniciteit, regionale loyaliteit en het gevoel dat lokale commandanten door Kandahar worden gemarginaliseerd kunnen de bestaande spanningen wel versterken.

Vooral wanneer geld, mijnbouw en lokale macht daar bovenop komen.

350 gewapende mannen?

In recente berichtgeving wordt gesproken over ongeveer 350 gewapende mannen die aan Fateh verbonden zouden zijn en geen officiële positie binnen de Talibanstructuur hadden.

De Taliban zouden hen in juli hebben opgedragen hun wapens in te leveren.

Dat cijfer geeft enige indicatie van de omvang van zijn netwerk, maar ik zou het niet presenteren als een exact vastgesteld aantal strijders.

In Afghanistan lopen aantallen gewapende mannen, lokale sympathisanten, voormalige strijders en daadwerkelijk inzetbare militieleden vaak door elkaar.

Wat wel duidelijk is:

Fateh beschikt over voldoende gewapende capaciteit om meerdere dagen weerstand te bieden tegen Talibanstrijdkrachten en de Taliban ertoe te brengen versterkingen en luchtmiddelen in te zetten.

Dat is op zichzelf significant.

Kan Fateh zich alsnog bij het verzet aansluiten?

Hier wordt het interessant.

Op dit moment is er onvoldoende bewijs dat Fateh onderdeel is van NRF of AFF.

Maar dat betekent niet dat dit onmogelijk is.

Integendeel.

De Taliban hebben Fateh inmiddels militair aangevallen.

Wanneer mensen eenmaal op elkaar schieten en doden vallen, wordt terugkeren naar de oude situatie steeds moeilijker.

Fateh heeft bovendien een potentiële gemeenschappelijke vijand met NRF en AFF:

de Talibanleiding in Kandahar.

Dat betekent nog niet dat ze bondgenoten zijn.

Ideologisch en historisch bestaan er enorme verschillen.

Fateh vocht immers jarenlang aan de kant die NRF- en AFF-leden juist als vijand beschouwen.

Maar Afghanistan heeft ons vaker geleerd dat allianties niet uitsluitend door ideologie worden bepaald.

Lokale belangen, familiebanden, geld, etniciteit, persoonlijke rivaliteit en vooral het principe de vijand van mijn vijand kunnen uiteindelijk zwaarder wegen.

Mocht Fateh daadwerkelijk aansluiting zoeken bij het georganiseerde anti-Talibanverzet, dan zou dat een wezenlijk nieuwe fase betekenen.

Waar we nu vooral op moeten letten

Niet iedere video van gevechten in Badakhshan is automatisch NRF.

Niet iedere dode Talibanstrijder is automatisch het resultaat van een AFF-operatie.

En niet iedere tegenstander van Kandahar is automatisch onderdeel van het Afghaanse verzet.

De komende periode zijn vooral een paar ontwikkelingen belangrijk.

Sluiten andere lokale Talibancommandanten zich bij Fateh aan?

Breiden de gevechten zich vanuit Nusay uit naar andere districten?

Blijft Fasihuddin Fitrat volledig achter Kandahar staan?

Kan de Taliban Fateh militair verslaan of wordt opnieuw onderhandeld?

En misschien de belangrijkste vraag:

ontstaat er daadwerkelijk contact of samenwerking tussen Fateh en bestaande verzetsorganisaties zoals NRF of AFF?

Als dat laatste gebeurt, verandert het verhaal fundamenteel.

Een scheur binnen de Taliban

Vijf jaar na de val van Kabul presenteert de Taliban Afghanistan graag als een land waarin de oorlog voorbij is en waarin één regering het gehele grondgebied controleert.

Badakhshan laat zien dat die werkelijkheid ingewikkelder is.

Er zijn daadwerkelijke verzetsgroepen actief.

Er is ISKP.

Er bestaan lokale conflicten over mijnbouw en macht.

En nu vechten voormalige bondgenoten van de Talibanleiding tegen Talibanstrijders.

Daarom moeten we ook voorzichtig zijn met de beelden en berichten die momenteel op sociale media verschijnen.

Het is verleidelijk om iedere confrontatie met de Taliban onmiddellijk te presenteren als een overwinning van het NRF of AFF.

Maar daarmee maken we de situatie eigenlijk minder interessant dan hij werkelijk is.

Juma Khan Fateh is op dit moment geen NRF- of AFF-commandant.

Hij is een voormalige Talibancommandant die zijn lokale machtsbasis niet zonder meer aan Kandahar wilde afstaan en inmiddels gewapend tegenover zijn voormalige bondgenoten staat.

Dat is een belangrijk verschil.

Maar tegelijkertijd kan precies dát uiteindelijk een veel groter probleem voor de Taliban worden.

Een verzetsbeweging buiten de Taliban kan worden bestreden.

Een scheur binnen de Taliban zelf is een ander verhaal.

En daarom is het de moeite waard om Badakhshan de komende tijd heel goed in de gaten te houden.

Bronnen:

Actuele gevechten – 11 t/m 14 augustus 2026

• Radio Free Europe/Radio Liberty - Taliban Official Killed As Violence Flares In Northern Afghanistan, 14 augustus 2026.

• Amu TV - Fighting in Badakhshan enters fourth day as Tajikistan protests border spillover, 14 augustus 2026.

• Afghanistan International - Taliban Launches Major Operation Against Dissident Commander Juma Khan Fateh, 14 augustus 2026.

• Afghanistan International - Taliban Launches Air Strikes On Juma Khan Fateh’s Positions In Badakhshan, 13 augustus 2026.

• Asia-Plus - berichtgeving over het officiële Tadzjiekse protest na de grensincidenten, 14 augustus 2026.

• The Diplomat - Is Badakhshan Becoming the Epicenter of Anti-Taliban Resistance?, 12 augustus 2026.

Achtergrond Juma Khan Fateh en conflict met Talibanleiding

• Afghan Biographies - biografisch dossier Juma Khan Fateh Mullah.

• Amu TV - Sources: Taliban official agrees to disarm loyalists amid Badakhshan gold mine dispute, 23 mei 2026.

• Amu TV - As rifts continue, Taliban seek to remove key commander in Badakhshan, 18 juni 2026.

• Amu TV - Taliban remove key commander as rift over Badakhshan mines deepens, 23 juni 2026.

• Afghanistan International - Juma Khan Fateh Returns To Badakhshan Amid Fighting With Opposition Forces, 25 juli 2026.

• South Asia Terrorism Portal - overzicht van veiligheidssituatie, mijnconflicten en gewapende groeperingen in Badakhshan.

Wil je nieuwe artikelen ontvangen en mijn werk steunen, overweeg dan om gratis of betaald abonnee te worden.

De vraag is niet alleen óf een aanval mogelijk is. De vraag is wat er daarna gebeurt.

Iran is geen geïsoleerde staat zoals Irak in 2003. Het beschikt over een uitgewerkt netwerk van proxy-organisaties. Hezbollah in Libanon heeft naar schatting tienduizenden raketten. Sjiitische milities in Irak hebben de afgelopen jaren Amerikaanse bases aangevallen. De Houthi’s in Jemen hebben internationale scheepvaart in de Rode Zee onder vuur genomen. Dit zijn geen theoretische risico’s; dit zijn aantoonbare capaciteiten.

Een Amerikaanse aanval op Iraans grondgebied zou zeer waarschijnlijk leiden tot asymmetrische vergelding. Denk aan raketaanvallen via Hezbollah, aanvallen op Amerikaanse installaties in Irak en Syrië, cyberoperaties tegen westerse infrastructuur en verstoring van de Straat van Hormuz, waar een aanzienlijk deel van de wereldwijde oliehandel passeert.

Daarmee neemt Trump een aanzienlijk strategisch risico. Een beperkte luchtaanval kan onbedoeld uitmonden in een regionaal conflict dat meerdere staten meesleept. Wereldvrede is geen abstract begrip; het is direct gekoppeld aan energieprijzen, handelsroutes en interne veiligheid in Europa.

Iran kan tevens rekenen op politieke steun van landen als Syrië. Rusland heeft een strategische relatie met Teheran, onder andere via militaire samenwerking in Syrië en wapenleveranties, maar een directe militaire ingrijpen namens Iran is onzeker en afhankelijk van escalatiegraad. Noord-Korea heeft historische raketsamenwerking met Iran gehad, maar concrete militaire betrokkenheid bij een conflict is speculatief.

De kans op escalatie is reëel. Iran heeft eerder laten zien indirect te reageren via proxies wanneer het zelf wordt aangevallen, zoals na de Amerikaanse liquidatie van Qassem Soleimani in 2020.

Europa moet dus nuchter naar het totaalplaatje kijken. Naast Russische dreiging en hybride oorlogsvoering ontstaat er een tweede as van instabiliteit. Niet per se in de vorm van conventionele oorlog op Europees grondgebied, maar via terrorisme, cyberdreiging en energie-ontwrichting.

Een aanval op Iran kan militair uitvoerbaar zijn. De strategische en politieke gevolgen zijn veel minder beheersbaar.

Voor wie veiligheid serieus neemt, is de kernvraag niet of het kan.
Maar of het de wereld daadwerkelijk veiliger maakt.

Bronnen

U.S. Central Command (CENTCOM) – Force posture statements
Council on Foreign Relations – Iran proxy network analysis
International Institute for Strategic Studies (IISS) – Iran military capabilities
Reuters / AP News – U.S.–Iran tensions and military deployments
BBC / Al Jazeera – Taliban–Iran diplomatic contacts
U.S. Energy Information Administration (EIA) – Strait of Hormuz data
Congressional Research Service – Hezbollah and Iranian-backed militias

Totdat ik een keer hardop zeg wat ik écht denk over de zoveelste boottocht naar Gaza.

Dan is het applaus voorbij. Dan ben ik niet meer de veteraan die risico’s nam in Uruzgan, maar ineens de “pro-Israël-stem”. Terwijl ik niets anders doe dan feiten benoemen: dat die bootjes géén enkel nut hebben, en dat Defensie er niet is om activistische stunts te beschermen.

Die reflex zegt veel. En het legt een pijnlijke hypocrisie bloot: de diaspora die Afghanistan volledig uit het oog verliest, maar zich blindstaart op Gaza.

Hoe Defensie écht werkt

De krijgsmacht in Nederland heeft drie hoofdtaken:

1. Bescherming van Nederland en het NAVO-grondgebied.

2. Internationale inzet voor vrede, veiligheid en stabiliteit.

3. Ondersteuning van civiele autoriteiten in Nederland.

En juist dat derde punt wordt vaak vergeten.

👉 Feiten (2021 – juni 2024):

• 447 verzoeken tot civiele bijstand werden gedaan.

• Defensie gaf aan alle 447 verzoeken gehoor.

• Jaarlijks werd er minstens € 674 miljoen uitgegeven aan civiele ondersteuning.

• De Explosieven Opruimingsdienst ruimde meer dan 9.000 explosieven.

• Militairen hielpen bij overstromingen in Limburg, natuurbranden, en zelfs in de COVID-pandemie.

Dat is Defensie. Geen plundermachine, maar een vangnet voor de samenleving.

Internationale inzet: humanitair én kostbaar

Nederlandse militairen gaan ook naar het buitenland. Niet omdat ze dat zelf besluiten, maar omdat Den Haag dat bepaalt.

Voorbeelden:

• Afghanistan (NAVO/ISAF).

• Mali (VN-vredesmissie).

• Irak (training tegen ISIS).

• En recent: humanitaire droppings boven Gaza.

In augustus 2025 dropte Nederland 14,5 ton voedsel, medicijnen en water in Gaza. In totaal is er inmiddels ruim 108 ton hulp geleverd, verdeeld over circa 130 pakketten.

De mythe van het “plunderleger”

“Defensie plundert landen leeg.”

Echt? Noem mij één land in de moderne geschiedenis waar Nederland grondstoffen heeft geroofd.

De realiteit:

• Elke missie kost Nederland bakken met geld.

• Er komt nul olie, nul mineralen en nul goud deze kant op.

• Wat er wél komt: militairen die sneuvelen, gewonden, veteranen met PTSS, en torenhoge uitgaven.

Dus nee, plunderen doen we niet. Integendeel: wij betalen de rekening.

Nederlandse militairen zijn nooit met een schip vol olie of goud teruggekeerd. Wat er wel terugkomt? Kisten met vlaggen eroverheen.

Waarom die Gaza-bootjes geen zin hebben

De boten naar Gaza zijn pure symboolpolitiek.

• Geen toegang: Israël controleert de kust volledig. Activisten wéten dat hun bootjes worden onderschept.

• Geen logistiek nut: Gaza heeft dagelijks duizenden tonnen hulp nodig. Een bootje met wat dozen maakt geen verschil.

• Gevaarlijk en zinloos: activisten brengen zichzelf expres in gevaar en verwachten dan dat Defensie hen beschermt.

• Alternatieven bestaan: VN-konvooien en airdrops. Nederland leverde al 108 ton hulp af - effectief, al is het beperkt.

Zelfs humanitaire experts zeggen het: bootjes zijn symboolpolitiek, geen serieuze hulp.

De diaspora - lof en hypocrisie

En hier komt de pijn. Want juist de Afghaanse diaspora zou beter moeten weten.

Wat ik keer op keer zie:

• Zolang het over Afghanistan gaat: applaus, lof en waardering.

• Zodra ik kritisch ben op Gaza-bootjes: ik ben ineens “pro-Israël”.

• Afghanistan? Volledige stilte.

Dezelfde mensen die ooit blij waren dat Defensie hun families hielp, zetten diezelfde Defensie nu weg als plundermachine. En eisen dat diezelfde militairen hun bootjes beschermen.

De vergeten strijd: Afghanistan

Afghanistan is compleet uit beeld geraakt.

• Meisjes mogen niet meer naar school.

• Het internet is uitgeschakeld.

• Mensen die voor Nederland werkten, moeten zich nog steeds verstoppen.

• De Taliban verstevigen hun macht.

En diaspora? Geen hashtags. Geen acties. Geen bootjes. Afghanistan is ingeruild voor Gaza.

Waarom dit wringt

Ik heb niets tegen solidariteit met Gaza. Die is broodnodig.

Maar die solidariteit wordt hypocriet zodra je je eigen land vergeet. Zodra je Kabul en Kandahar laat vallen.

En ik heb wél iets tegen het demoniseren van Defensie, vooral door mensen die beter zouden moeten weten.

Feiten op een rij:

• 447 civiele verzoeken in Nederland, allemaal uitgevoerd.

• 9.000 explosieven geruimd.

• 108 ton hulpgoederen in Gaza geleverd.

• Miljarden uitgegeven, niets geroofd.

Persoonlijk perspectief

Ik weet waar ik over praat. Ik was in Afghanistan. Ik verloor mijn luitenant. Ik zag maten sneuvelen. Ik ontmoette tolken die nu hier wonen en nog steeds gevaar lopen.

En nee, missies waren niet perfect. Er gingen dingen mis. Maar plunderen? Dat heb ik nooit gezien.

Wat ik wél zag:

• Kinderen die naar school konden omdat wij veiligheid brachten.

• Dijken en bruggen die we versterkten.

• Hulpgoederen die we afleverden.

Dat beeld verdwijnt als diaspora gemakzuchtig roept dat Defensie “landen leegplundert”.

Conclusie

Solidariteit met Gaza is legitiem. Maar vergeet niet waar je vandaan komt.

• Noem mij geen “pro-Israël” omdat ik zeg dat bootjes geen zin hebben.

• Noem Defensie geen “plunderleger” terwijl je weet dat dat niet klopt.

• En bovenal: vergeet Afghanistan niet.

Wie Gaza wil verdedigen zonder Kabul te verraden, die heeft pas écht moreel gewicht.

Bronnen:

• Algemene Rekenkamer (2025): Rapport “Derde hoofdtaak van de krijgsmacht”

• Defensie.nl: Taken in Nederland

• NL Times (2025): Netherlands drops 14.5 tons of aid in Gaza

• Xinhua (2025): Dutch aid drops to Gaza

The Doha Deal: Trump’s Own Withdrawal Plan

To understand Trump’s current rhetoric, we need to revisit the deal he personally signed with the Taliban in Doha. In February 2020, his administration concluded the so-called Agreement for Bringing Peace to Afghanistan. Trump authorized his envoy, Zalmay Khalilzad, to negotiate directly with the Taliban, excluding the Afghan government entirely. The deal committed the U.S. to withdraw all American and NATO troops. The drawdown was to begin immediately: from 13,000 troops down to 8,600 within 135 days, with a complete pullout within 14 months (by May 1, 2021). Washington also promised to close five military bases within the first few months. In other words, the U.S. agreed to a full evacuation, in exchange for Taliban promises to block al-Qaeda and start talks with Kabul.

Trump presented this deal as a triumph “ending the endless war.” But critics saw weakness and one-sided concessions. The Taliban achieved their primary goal: removal of foreign troops. The U.S. got little more than vague assurances. Former NSC official Lisa Curtis called the deal “very weak” and said Washington should have extracted more. Trump’s own former National Security Adviser H.R. McMaster called it “a surrender agreement.” The Afghan government was sidelined entirely, undermined by America’s choice to cut them out. While the Taliban ceased attacks on U.S. forces, they escalated their offensive against Afghan troops, knowing Washington was heading for the exits. By January 2021, only 2,500 U.S. soldiers remained. Trump’s deal had paved the road for a hasty, unconditional withdrawal.

No Guarantees for Bagram - Then or Now

Notably, Trump never secured Bagram Air Base in the Doha deal. If this base (Afghanistan’s largest) was so vital, why didn’t he insist on keeping it? The agreement explicitly required all U.S. bases to close. Bagram was to be handed over to Afghan forces like every other outpost.

Today, Trump pretends he always intended to hold onto Bagram because of its proximity to China. In February 2025, shortly after his reelection, he even claimed: “In our previous plan we were going to keep Bagram, not for Afghanistan, but for China, just an hour away from where China makes its nuclear weapons.” That statement flatly contradicts the 2020 reality: nothing in the Doha Agreement preserved U.S. control of Bagram. In fact, Trump publicly urged an even faster withdrawal in October 2020, tweeting troops should be “home by Christmas.”

Trump’s current outrage that America “never should have given up Bagram” is therefore hollow. He personally agreed to give it up. His administration could have demanded a permanent U.S. presence there, but didn’t. More likely, the Taliban would have refused and Trump wanted a quick political win more than a lasting strategic foothold. Washington effectively gifted Bagram away.

From Withdrawal to Taliban Victory

What followed was exactly what critics warned. Biden, bound by Trump’s deal, postponed the deadline slightly to August 2021 but stuck to withdrawal. The Taliban launched a lightning offensive, the Afghan government collapsed, and on August 15 the Taliban entered Kabul almost unopposed.

Bagram itself was vacated on July 2, 2021, in the dead of night. Once a mini-city with fast-food outlets and a notorious prison, it was left to Afghan forces, who couldn’t hold it. When the Taliban seized the base, they immediately opened the prison gates, freeing thousands of extremists. One of them, Abdul Rehman al-Loghri, an ISKP militant, later carried out the Abbey Gate suicide bombing on August 26, killing 13 U.S. troops and nearly 170 Afghan civilians during the chaotic Kabul evacuation. Trump’s negotiated exit directly enabled this chain of events.

Meanwhile, U.S. equipment stockpiled for Afghan forces fell into Taliban hands. Trump now rails that Biden “gave $85 billion in gear to the enemy.” Even if that figure is inflated, the conditions for this outcome were laid by Trump’s deal. Biden’s execution was messy, but Trump authored the framework. As John Bolton quipped, Trump and Biden were “two peas in a pod” on Afghanistan: both desperate to leave at any cost.

“Retaking Bagram” Means a New War

Suppose Trump actually tries to seize Bagram again. Experts warn this would amount to a fresh invasion, requiring 10,000+ U.S. troops and major air defenses. Even if the Taliban somehow tolerated U.S. troops returning, the base would become an immediate target for ISKP, al-Qaeda, and Taliban hardliners.

The Taliban will never voluntarily hand over Bagram. Doing so would destroy their legitimacy at home. Trump claims they “need things from us,” but the Taliban have made clear they’ll accept trade and diplomacy, not foreign boots. Any U.S. military move would be treated as an act of war. Remember: these are the same Taliban who fought America for 20 years at the cost of over 2,400 American lives. A renewed occupation would only reignite jihadist propaganda and fuel attacks.

Looking Harder at Trump’s Words

Trump casts himself as the man who wants to restore U.S. strategic power. But in truth, he was the one who gave it away. The hypocrisy is glaring: in 2020, “America First” meant abandoning Bagram; in 2025, it means demanding it back. He is exploiting the very crisis his own decisions triggered, using it as a weapon against his successor.

America paid dearly in Afghanistan. To return just to stroke Trump’s ego would be to repeat history as farce and tragedy. It would send young Americans once again to fight and die for ground their own president surrendered years ago. Don’t be fooled by Trump’s bluster. The man who gave away Bagram has no right to weep over its loss.

De Doha-deal: Trumps eigen terugtrekkingsplan

Om Trumps huidige uitspraken te begrijpen, moeten we terug naar de deal die hij sloot met de Taliban in Doha. Eind februari 2020 ondertekende de regering-Trump een akkoord met de Taliban dat officieel “Agreement for Bringing Peace to Afghanistan” heet. Trump had zijn gezant Zalmay Khalilzad gemachtigd om rechtstreeks met de Taliban te onderhandelen zónder deelname van de Afghaanse regering. In dit akkoord deed de VS een verstrekkende belofte: alle Amerikaanse en NAVO-troepen zouden Afghanistan verlaten. De troepenafbouw zou beginnen van 13.000 naar 8.600 man binnen 135 dagen, gevolgd door een complete terugtrekking binnen 14 maanden (vóór 1 mei 2021). Bovendien zegden de Amerikanen toe vijf militaire bases te sluiten in de eerste maanden. Met andere woorden: Washington stemde in met volledige ontruiming, in ruil voor Taliban-garanties dat ze terroristische groepen als al-Qaeda zouden weren en vredesonderhandelingen met de Afghaanse regering zouden beginnen.

Trump presenteerde deze Doha-deal destijds als een overwinning, eindelijk een eind aan de “eindeloze oorlog”. Maar critici zagen al snel de zwakte en eenzijdigheid van het akkoord. De Taliban hadden hun belangrijkste doel binnen: alle buitenlandse troepen weg. De VS kreeg daarvoor weinig tastbaars terug behalve vage beloften. “De Doha-overeenkomst was erg zwak; de VS had meer concessies moeten afdwingen van de Taliban,” aldus voormalig top-veiligheidsadviseur Lisa Curtis. Trumps eigen voormalige Nationale Veiligheidsadviseur H.R. McMaster noemde het verdrag onomwonden “een capitulatieakkoord”, een overgave aan de Taliban. Het akkoord ondermijnde de door Amerika gesteunde Afghaanse regering, die niet eens aan tafel zat. De Taliban stopten weliswaar met aanvallen op Amerikaanse troepen, maar voerden hun offensief tegen de Afghaanse regering op, wetende dat de VS toch wegging. In januari 2021 waren er nog slechts 2.500 Amerikaanse soldaten in het land over. Trumps deal had de weg vrijgemaakt voor een haastige voorwaarde loze exit.

Geen garanties voor Bagram - toen niet, nu schijnheilig

Opvallend is dat het behoud van Bagram Air Base nergens verzekerd was in Trumps deal. Als deze basis (de grootste van Afghanistan) zo cruciaal was, waarom bedong Trump dan niet dat de VS haar mocht houden? Het akkoord stelde juist glashelder: alle bases zouden dicht gaan. Bagram moest worden overgedragen aan de Afghaanse regering, net als de rest van de Amerikaanse installaties. Trump lijkt nu te suggereren dat hij altijd al van plan was Bagram te behouden vanwege de strategische ligging nabij China. In februari 2025, kort na zijn herverkiezing, beweerde Trump zelfs: “In ons vorige plan zouden we Bagram houden… niet vanwege Afghanistan maar vanwege China, op amper een uur afstand van waar China zijn nucleaire wapens maakt.” Deze uitspraak staat haaks op de werkelijkheid van 2020: nergens in de Doha-overeenkomst of in Trumps beleid zat een uitzondering om Bagram te behouden. Sterker nog, Trump drong er in oktober 2020 publiekelijk op aan om alle troepen nóg sneller terug te halen, “met Kerst thuis”. De Taliban kregen dus hun zin: geen Amerikaanse militaire voet meer op Afghaanse bodem.

Trumps huidige verwijt dat de VS Bagram “nooit had mogen opgeven” is daarom ongeloofwaardig. Hijzelf heeft immers ingestemd met het opgeven. Zijn regering had kunnen proberen een permanente Amerikaanse aanwezigheid op Bagram te bedingen als onderdeel van een deal, maar deed dat niet. Waarschijnlijk zou de Taliban zo’n eis hebben geweigerd, en Trump wilde koste wat kost een snelle overeenkomst om de Amerikaanse terugtocht politiek te verkopen. Het resultaat was dat Washington Bagram feitelijk cadeau deed. Trump pronkte destijds met het akkoord als diplomatiek succes, maar beklaagt zich nu over de voorspelbare consequentie ervan. Dat is het toppunt van hypocrisie: klagen over een brand die je zelf hebt aangestoken.

Van terugtrekking tot Taliban-terugkeer: de gevolgen van Trumps deal

In de zomer van 2021 voltrok zich precies wat critici hadden gevreesd. President Biden, gebonden aan Trumps deal, besloot de terugtrekking iets uit te stellen tot eind augustus 2021, maar hield vast aan het vertrek. Terwijl de laatste Amerikaanse troepen vertrokken, voerden de Taliban een bliksemoffensief uit. De Afghaans regering stortte in en op 15 augustus 2021 marcheerden de Taliban Kabul binnen zonder noemenswaardige weerstand. Amerika’s 20-jarige inspanning was in weken ongedaan gemaakt. Alle door de VS verlaten bases (inclusief Bagram) vielen in handen van de Taliban.

Bagram zelf werd al op 2 juli 2021 stilletjes ontruimd door de Amerikanen, midden in de nacht. De basis, ooit een ministad met fastfoodrestaurants en een gevreesde gevangenis, werd achtergelaten voor het Afghaanse leger, dat het niet kon verdedigen. Toen de Taliban half augustus de controle overnamen, openden zij onmiddellijk de poorten van de beruchte Bagram-gevangenis. Duizenden gevangenen, waaronder hardcore IS- en al-Qaeda-terroristen, kwamen vrij. Dit had directe dodelijke gevolgen: op 26 augustus 2021 blies een van de vrijgelaten ISKP militanten zichzelf op bij de Abbey Gate van het vliegveld in Kabul, te midden van de Amerikaanse evacuatie. Bij deze aanslag kwamen 13 Amerikaanse militairen om het leven, evenals bijna 170 Afghaanse burgers. De dader, Abdul Rehman al-Loghri zat jaren vast in Bagram wegens terroristische plannen, tot de Taliban hem vrijlieten. Trumps onderhandelde vertrek had zo letterlijk Amerikaanse slachtoffers tot gevolg.

Naast deze tragedie betekende de machtsovername door de Taliban dat een enorme hoeveelheid Amerikaans oorlogsmaterieel in verkeerde handen viel. Geavanceerde wapens en voertuigen achtergelaten voor het Afghaanse leger werden buitgemaakt. Trump schreeuwt nu moord en brand dat Biden “$85 miljard aan uitrusting aan de vijand heeft gegeven”. Los van de vraag of dat bedrag klopt, is het wrang dat Trump zelf de voorwaarden schiep waardoor dit kon gebeuren. Zijn deal ontwapende de Afghaanse regering en liet de Taliban sterker achter. Biden voerde de evacuatie wellicht chaotisch uit, maar de fundamenten, de haastige exit zonder duurzame stabiliteit werden gelegd door Trump. Zelfs John Bolton, Trumps oud-adviseur, merkte fijntjes op dat Trump en Biden in deze kwestie “als twee handen op één buik” waren: beiden wilden koste wat kost weg uit Afghanistan. Trumps verontwaardiging achteraf is dus niet meer dan politiek theater.

‘Bagram terugnemen’ betekent opnieuw oorlog - met doden tot gevolg

Stel dat Trump zijn zin krijgt en de VS neemt Bagram met geweld terug, wat dan? Dan praten we feitelijk over een nieuwe invasie van Afghanistan. Huidige en voormalige Amerikaanse defensie-experts slaan alarm: een herbezetting van Bagram zou “op een hernieuwde invasie lijken” en zeker >10.000 Amerikaanse troepen vergen, plus uitgebreide luchtafweer. Bagram is een enorm complex dat niet zomaar door een handjevol soldaten bezet kan worden. “Die basis beveiligen zou heel moeilijk zijn en enorme mankracht vergen,” waarschuwen experts. Zelfs áls de Taliban wonder boven wonder akkoord zouden gaan met een Amerikaanse terugkeer, zou de basis voortdurend verdedigd moeten worden tegen aanslagen van ISKP, al-Qaeda en andere jihadisten die in Afghanistan actief zijn.

In werkelijkheid is het ondenkbaar dat de Taliban vrijwillig Bagram afstaan. Voor hun regime zou dat neer komen op gezichtsverlies en interne ondermijning. Trump suggereert dat “ze dingen van ons nodig hebben” en dat hij drukmiddelen heeft, maar de Taliban hebben reeds duidelijk gemaakt open te staan voor diplomatieke en economische relaties, zolang er géén buitenlandse troepen op hun bodem zijn. Een Amerikaans troepenoptreden zou door de Taliban als casus belli worden gezien. Vergeet niet: deze zelfde Taliban vochten 20 jaar lang tegen Amerikaanse aanwezigheid, ten koste van meer dan 2.400 omgekomen Amerikaanse militairen en tienduizenden Afghanen. Een terugkeer van “de bezetter” zou hun jihad-narratief nieuw leven inblazen.

Het heroveren van Bagram zou vrijwel zeker nieuwe Amerikaanse levens kosten – en mogelijk opnieuw terreur richting de VS aanwakkeren. De basis zou een magneet worden voor zelfmoordterroristen. ISKP beschouwt zowel de Taliban als de Amerikanen als vijanden en zou ongetwijfeld proberen Amerikaanse troepen te treffen, zoals in 2021. Al-Qaeda, dat onder Taliban-bescherming weer opbloeide (Ayman al-Zawahiri, Osama bin Ladens opvolger, zat tot zijn uitschakeling in 2022 verscholen in Kabul), zou nieuwe kansen zien. Een westerse inname van Bagram kan de Taliban ertoe brengen hun stilzwijgende pact met al-Qaeda openlijk te hernieuwenn met terroristische dreiging als gevolg. Een Amerikaanse inlichtingenofficier merkte na de overhaaste terugtrekking op dat door het vrijlaten van terroristen uit Bagram “letterlijk tien jaar werk in de antiterreur ongedaan is gemaakt”. Die honderden ervaren jihadisten zitten nu weer op vrije voeten bij ISKP en al-Qaeda. Als Amerika opnieuw Afghanistan binnenvalt, zijn dit de figuren die als eersten paraat zullen staan om wraak te nemen, of het nu op het slagveld is of via aanslagen buiten Afghanistan.

Scherper kijken naar Trumps woorden

Donald Trumps felle uitspraken over Bagram verdienen een scherpere blik. Hij schildert zichzelf af als de man die Amerika’s strategische belangen wil herstellen, maar verzwijgt dat hij degene was die ze verkwanselde. De hypocrisie druipt ervan af: in 2020 wilde Trump koste wat kost weg uit Afghanistan “America First” betekende in zijn ogen zelfs Bagram opgeven aan de vijand. Nu, vijf jaar later, doet hij alsof hij een geopolitieke visionair is die ineens inziet hoe belangrijk die basis is. Hij gebruikt de situatie die hij zelf heeft helpen veroorzaken als stok om zijn opvolger mee te slaan, en om zich te profileren als sterker dan zijn voorganger.

Amerika heeft een dure les geleerd in Afghanistan. Een tweede ronde in Bagram, louter om Trumps ego of imago te strelen, zou die les negeren. Het zou betekenen dat opnieuw jonge Amerikaanse mannen en vrouwen naar het front worden gestuurd, om land terug te veroveren dat hun eigen president eerder vrijwillig prijsgaf. De kans is groot dat de geschiedenis zich als tragedie herhaalt, met meer Amerikaanse slachtoffers en een heropleving van de dreiging waartegen de War on Terror ooit begon. Laat u niet misleiden door Trumps stoere praatjes: wie Bagram heeft weggegeven, moet niet huilen dat een ander het is kwijtgeraakt.

Let me be crystal clear: I have zero sympathy for the Taliban. Their oppressive, medieval regime is a nightmare for the Afghan people. I would rather see them gone from the world stage today than tomorrow. But there is a difference between fighting an enemy and fabricating a false reality to justify a new, catastrophic war. This report, titled "Abbey Gate: Know Thy Enemy", falls squarely into the latter category. It is not investigative journalism. It is a psychological operation (psyop) of the purest form, intended to poison public opinion.

If we want to honor the tragedy of Abbey Gate, where 13 U.S. service members and approximately 170 Afghans lost their lives, we owe it to the victims and their families to protect the truth. And the truth is that this report is a weapon of mass deception. In this article, we will dissect it, claim by claim, and expose the treacherous agenda behind it.

The Anatomy of a Lie: Who Is Behind "Askari Media Group"?

The report is published by an entity calling itself the "Askari Media Group." This sounds official, but it is, in fact, a vehicle for a politically motivated operation led by Sarah Adams, a former U.S. Air Force advisor and author of the book "Benghazi: Know Thy Enemy". Adams positions herself as an independent intelligence analyst, but her work reveals a clear pattern: creating elaborate conspiracy theories that contradict official government records and consistently promote a narrative of betrayal and incompetence within the U.S. government.

Askari Media Group is not an independent journalistic collective; it is an instrument for a specific political agenda. Its method is consistent: take a traumatic national event (Benghazi, Abbey Gate), gather a mix of public information, unverifiable "sources," and pure fiction and weave it all into a seemingly credible, but fundamentally dishonest conspiracy theory.

The narrative they present is as shocking as it is cohesive:

1. The Grand Conspiracy: The bombing was not a solo act by ISIS-K (Islamic State Khorasan Province) but a joint operation orchestrated by the Haqqani Network (a powerful faction within the Taliban) with active support from Al-Qaeda.

2. The Perpetrators: Specific individuals, including Taliban commanders and Al-Qaeda figures like the unknown "Abdullah bin Laden," are identified as masterminds and executors.

3. U.S. Complicity: The document insinuates and openly claims that the U.S. government and intelligence agencies were incompetent, withheld information, and even financially contributed to the Taliban, thereby enabling the attack.

To substantiate these claims, Adams's group uses a mix of tactics: blurry photos, alleged internal Taliban documents (which are completely unverifiable), and a flood of names, dates, and locations meant to create an aura of authenticity. But when you scratch the surface, the entire house of cards collapses.

Fact vs. Fiction: Debunking the Claims

The report's assertions are not just unfounded; they stand in direct opposition to the factual reality of the dynamics in Afghanistan, as documented by the UN, the U.S. itself, and independent analysts.

• Claim 1: The Alliance of Death (Taliban/Haqqani & ISIS-K)

  • Reality: This is the most fundamental and absurd lie. The Taliban and ISIS-K are mortal enemies engaged in a bloody war against each other. Since the Taliban takeover, ISIS-K has been their primary armed opponent. Official reports from the United Nations and the U.S. Department of Defense confirm that the Taliban are actively hunting ISIS-K cells. ISIS-K considers the Taliban apostates for having negotiated with the U.S. The idea that they would collaborate on a complex operation is strategically and ideologically unthinkable. It's like claiming the fire department and an arsonist worked together to start a fire.

• Claim 2: The Phantom Perpetrators and False Identities

  • Reality: The report names several individuals, but the key figures are either misidentified or pure fabrications. The alleged Al-Qaeda leader "Abdullah bin Laden" is an unknown name within the terrorist organization; it is a transparent attempt to use the "Bin Laden" name for maximum emotional impact. Another figure, Mawlawi Rajab Salahuddin, is presented as a Haqqani agent, when in fact he is a known and documented leader of ISIS-K. The report even invents a bizarre story in which the Taliban fakes his death to receive $86 million in U.S. funds—an unfounded and logically flawed conspiracy theory.

• Claim 3: The U.S. Complicity Conspiracy Theory

  • Reality: The chaotic withdrawal from Kabul was an undeniable debacle. There are legitimate questions to be asked about the intelligence and preparation. However, this report exploits that legitimate criticism and twists it into a malicious conspiracy of active collaboration. There is zero evidence in official investigations by the Pentagon or the State Department that points to a deliberate facilitation of the attack. This is a classic disinformation tactic: take a kernel of truth (the chaos of the evacuation) and spin a web of lies around it.

The Smoking Gun: A Report from the Future

If there were any lingering doubts about the fraudulent nature of this document, they are completely erased by one crucial, almost surreal detail: the timeline. This is the smoking gun that proves we are not dealing with an analysis of the past, but with a script for the future.

You read that correctly. The publication date on the report's cover is August 26, 2025.

But here is the revelation that brings the entire edifice of lies crashing down. The document "reports" on detailed events that supposedly took place earlier this year, in March and July 2025. It describes the extradition of a suspect on March 4, 2025, and a fabricated raid in July 2025, complete with analyses of how "senior administration officials" responded.

Think about that for a moment. How can a report published yesterday already describe "historical" facts from five months ago? The answer is simple: it can't. Unless the entire story was written in advance. This is not history; it is a script. A script written before 2025 to manipulate public opinion as real events unfolded.

This is the essence of a psychological operation. The authors created a pre-fabricated narrative to serve a specific political agenda. The goal was not to reveal the truth about the 2021 tragedy, but to hijack the perception of events in 2025. It is designed to discredit a previous administration (Biden) while simultaneously building a case for a more aggressive, possibly military, posture towards Afghanistan under a new administration (Trump, who is explicitly named).

Why This Is So Extremely Dangerous

This is not a harmless piece of internet fiction. This is a carefully constructed instrument designed to inflict deep, real-world harm.

First, it is a gross insult to the victims of Abbey Gate and their families. Their immeasurable grief and legitimate anger are being hijacked and exploited for a cynical political agenda.

Second, it fans the flames of internal division. By painting one's own government as a treacherous "enemy within," it further erodes trust in democratic institutions. It feeds polarization and creates a climate where facts no longer matter.

But most alarmingly, its clear objective is to manufacture consent for a new war. We have seen this script before. The false claims about weapons of mass destruction in Iraq created a public mandate for a war that destabilized the region, cost hundreds of thousands of lives, and spawned a new generation of terrorists. This report uses the same formula: it creates a fabricated, existential threat (a Taliban/Al-Qaeda/ISIS-K super-alliance) that makes a decisive military response seem "necessary."

Choose Truth, Reject War Propaganda

The "Abbey Gate: Know Thy Enemy" report has a credibility rating of zero percent. It is a thoroughly corrupt document. It is not objective research. It is pure, unadulterated disinformation, designed to deceive, divide, and ignite a new war.

The Taliban is an enemy, but we do not fight them with lies that will only sow more death and destruction. A new war in Afghanistan, built on a foundation of deceit, will not bring justice for the victims of August 26, 2021. It will only create more victims.

Our duty as critical citizens is to recognize and reject this kind of manipulation. We must ask who benefits from this narrative. We must defend the truth, no matter how painful or complex it may be. Because the first step on the road to the next war is always a lie. Let's refuse to take that step.

Sources That Refute the Claims

Below is a selection of sources that describe the factual situation in Afghanistan and contradict the report's assertions.

1. United Nations Security Council Reports: These reports consistently describe the hostility and violent conflict between the Taliban and ISIS-K.

   • Example: Fifteenth report of the Analytical Support and Sanctions Monitoring Team... concerning ISIL (Da’esh), Al-Qaida and associated individuals and entities (May 2022).

2. U.S. Department of Defense (Pentagon) Reports: Official investigations into the Abbey Gate attack confirm it was the work of a single ISIS-K suicide bomber and refute conspiracy theories about a coordinated, complex attack.

   • CENTCOM Abbey Gate Bombing Investigation: [Link to official press release or report on the CENTCOM or DoD website].

3. Academic and Analytical Publications: Experts from renowned institutions confirm the ideological and strategic war between the Taliban and ISIS-K.

   • The Combating Terrorism Center at West Point: Offers in-depth analyses of the relationship between ISIS-K and the Taliban.

   • International Crisis Group: Regularly publishes reports on the security situation in Afghanistan that contradict claims of collaboration.

4. Independent Journalism and Fact-Checking Organizations: Reputable media and fact-checkers have previously debunked conspiracy theories surrounding the Abbey Gate attack.

   • Searches for fact-checks by AP, Reuters, or Bellingcat regarding the Abbey Gate bombing.

Je leest de argumenten. Ze noemen het een "volledig geweldloze daad". Ze hebben het over "krijtverf" die "makkelijk te verwijderen" is. Ze vinden het symbolisch perfect. Een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid om ons te wijzen op het leed in de wereld, in Gaza. En dan komt de impliciete maar overduidelijke kern van al die betogen: het is maar een monument. Een ding.

En dat is de zin die ik de laatste tijd te vaak hoor, online en offline, de zin die door mijn hoofd galmt als een alarmsirene:

"Het is maar een stuk steen tussen de toeristen."

Een. Stuk. Steen.

Laat me dat even op me inwerken. Laat me de diepe, bodemloze arrogantie en onwetendheid van die vier woorden proeven. Een stuk steen. Alsof het een willekeurige kei is waar een duif op schijt. Een decorstuk voor de selfies van drommen mensen met roze hoedjes en rolkoffers, die even stoppen tussen het shoppen in de Kalverstraat en een rondvaart door de grachten.

Ja, fysiek gezien heb je gelijk. Het is travertin. Steen. Beton. Maar als je denkt dat het daarbij ophoudt, dan snap je niets. Helemaal niets. Dan heb je een emotionele en historische diepgang van een theelepeltje. Dat monument is geen stuk steen. Het is een ankerpunt in een zee van tijd. Het is een belofte. Het is een verzamelplaats voor nationale rouw. Het is de meest zichtbare grafsteen van een land dat zijn wonden nooit helemaal heeft kunnen helen. Het is een symbool voor de prijs van vrijheid, en een eeuwige waarschuwing voor wat er gebeurt als we die vrijheid uit het oog verliezen.

En dan komt de volgende dooddoener, die vaak direct volgt op "het is maar steen":

"Voor mij heeft het geen waarde."

Fantastisch. Wat een verademing. Dank je wel voor het delen van jouw persoonlijke, volstrekt irrelevante mening. Het is voor jou dus geen symbool van waarde. Nou, dan is het probleem opgelost, toch? Want als JIJ er niets bij voelt, dan is het blijkbaar vogelvrij. Dan mag het gebruikt worden als een canvas voor welke politieke boodschap dan ook die op dat moment in de mode is. Jouw gebrek aan verbinding is een vrijbrief voor ontheiliging.

Het is alsof je op iemands graf gaat staan pissen en als de nabestaanden je woedend wegtrekken, je verdedigt met: "Ja, maar ik kende de overledene toch niet? Voor mij is het gewoon een marmeren plaat met wat letters." De stuitende, egocentrische kortzichtigheid is identiek.

Het gaat niet om jou. Het gaat niet om wat JIJ vindt. Het gaat om de mensen voor wie het wél waarde heeft. En dat zijn er nogal wat. En laat me je iets heel duidelijks vertellen, aan iedereen die zo denkt. Je mag van mij vinden dat het een lelijk ding is. Je mag vinden dat het symboliek is uit een verouderde tijd. Je mag er volstrekt onverschillig onder zijn. Dat is je volste recht in de vrijheid waar dat monument mede voor staat. Maar voor die honderdduizenden, miljoenen mensen voor wie het wél de wereld betekent, voor wie het een plek is van diepe, persoonlijke en vaak pijnlijke herinnering, heb je er met je gore klauwen vanaf te blijven. Punt.

En dan dat misselijkmakende eufemisme: een "geweldloze daad".

Geweldloos? Denk je nu echt dat geweld alleen fysiek is? Dat het alleen telt als er bloed vloeit of botten breken? De bekladding van het Nationaal Monument is een van de meest gewelddadige symbolische daden die je in dit land kunt plegen. Het is een klap in het gezicht van elke overlevende van de Holocaust. Het is een schop tegen de schenen van elke veteraan. Het is het bespugen van het graf van elke verzetsheld. Het is een dolksteek in het hart van iedereen die op 4 mei in stilte een dierbare herdenkt.

Het is geweld tegen ons collectieve geheugen. Het is geweld tegen onze nationale ziel. Het is een gewelddadige ontkenning van de pijn van anderen. Zeggen dat het "maar krijtverf" is, is als zeggen dat een klap met een zachte handschoen geen klap is. De vernedering, de intentie, de boodschap die het uitdraagt - DÁT is het geweld. De boodschap is: "Jullie pijn is minder belangrijk dan mijn boodschap. Jullie herdenking is ondergeschikt aan mijn actie. Jullie heilige grond is mijn reclamebord." En dat, mijn beste mensen, is puur, onversneden geweld.

Ze zeggen dat het de daad is van een "select groepje" en dat we ons er niet zo druk over moeten maken. Maar op 4 mei, rond dat "stuk steen", staan tienduizenden mensen. Doodstil. Schouder aan schouder. Jong, oud, alle kleuren, alle achtergronden. En thuis kijken er miljoenen. MILJOENEN. Twee minuten lang houdt een heel land zijn adem in, verenigd in respect en herinnering, met dat monument als epicentrum. Wat een "select groepje" vindt van dat monument, doet er dus volstrekt niet toe. Hun mening wordt weggeblazen door de assen van de geschiedenis en de stille kracht van de massa die het wél begrijpt. Hun actie is het geschreeuw van een kleuter in een kathedraal, die de stilte en de plechtigheid niet kan verdragen en daarom met zand moet gooien.

Waarom raakt het mij zo, vraag je je misschien af. Waarom die emotie, die woede? Omdat het voor mij, en voor zovelen met mij, geen abstract concept is. Het is geen ver-van-mijn-bed-show over de Tweede Wereldoorlog. Die steen is doordrenkt met persoonlijke betekenis.

Ik stond vorig jaar op 4 mei op de Dam. Niet als toeschouwer, maar in het erecouloir. In mijn veteranen uniform. Strak in de houding. Twee minuten stilte. Maar in mijn hoofd was het een orkaan. Ik stond daar niet voor een anonieme, onbekende soldaat. Ik stond daar voor mijn luitenant. Een man met wie ik had gewerkt, met wie ik had gelachen, naar wie ik had opgekeken. Omgekomen in Uruzgan, door een zelfmoordaanslag. Een laffe, verschrikkelijke daad die niet alleen zijn leven nam, maar ook dat van veertien Afghaanse kinderen die op dat moment in de buurt waren. Kinderen die wij daar moesten beschermen. Kinderen die ik niet kon beveiligen tegen dat soort blinde haat.

Die twee minuten op de Dam, kijkend naar dat "stuk steen", zijn voor mij een confrontatie met mijn eigen falen. Met mijn verdriet. Met het zinloze verlies van een goede man en onschuldige kinderen. Dat monument is voor mij die avond het graf van Tom en die kinderen. Het is de plek waar ik mijn respect kan betuigen, waar de hele natie symbolisch een arm om me heen slaat en zegt: "We zien jouw pijn. We herinneren hem met jou."

En zo zijn er honderdduizenden verhalen. Iedereen die daar staat, heeft zijn eigen luitenant, zijn eigen opa uit het verzet, zijn eigen Joodse familie die nooit terugkwam. Voor al die mensen is dat monument geen steen, maar een spiegel van hun eigen ziel, van hun eigen verlies.

En dan komt de laatste, meest perverse kronkel in de redenering van de goedpraters. De suggestie dat wij, de mensen voor wie het Nationale Monument meer betekent dan "een stuk steen tussen toeristen", gestraft moeten worden. Want dat is wat het is. Ze gebruiken ONS monument om HUN punt te maken over een conflict waar wij niet direct partij in zijn. Ze impliceren dat, omdat wij waarde hechten aan dít symbool van herdenking, wij blijkbaar het leed in Gaza goedkeuren of er onverschillig over zijn.

Wat een kwaadaardige, valse tegenstelling. Denken jullie nu echt dat iedereen die op 4 mei stil is, een warmonger is? Dat de veteraan die zijn gevallen kameraad herdenkt, de Joodse man die zijn vermoorde familie eert, of de kleinzoon van een verzetsheld, dat wij allemaal ons schouderophalend afkeren van het leed van kinderen in Gaza? Hoe durf je? Hoe durf je onze rouw, ons respect en onze geschiedenis te gijzelen voor je eigen politieke agenda?

Je kunt met heel je hart breken voor het lijden van de Palestijnen én tegelijkertijd met het diepste respect onze eigen doden herdenken bij ons eigen monument. Het een sluit het ander niet uit; het zijn twee verschillende kamers in hetzelfde huis van menselijk mededogen. Door het een aan te vallen in naam van het ander, bewijs je geen van beide een dienst. Je toont alleen je eigen morele en intellectuele faillissement.

Dus nee. Het is geen "stuk steen tussen de toeristen". Het is geen leeg canvas voor je wanhoopskreten. Dat monument is al vol. Het is volgeschreven met de namen van de doden, met de verhalen van de overlevenden, met de tranen van de nabestaanden. Het is vol van de stille belofte van 17 miljoen mensen om nooit te vergeten.

Het is een open wond. En jullie gooien er zout in.

En denk maar niet dat we dat stilzwijgend accepteren. Blijf met je poten van onze stenen af.

Imagine this: tomorrow the Taliban announce that girls and women in Afghanistan can return to school and university. Western leaders would breathe a sigh of relief, headlines would hail a “historic turning point,” and in diplomatic circles the word recognition would quickly surface.

But one concession does not make the Taliban a legitimate government. Believing otherwise ignores three essential truths: their ideology, their actions, and their history – and overlooks what we’ve seen from similar groups elsewhere in the world.

Recognition is power and legitimacy - and you don’t get that back easily

Diplomatic recognition opens doors: international trade, direct access to development aid, and political influence.
For the Taliban, this is not a symbolic gesture but a strategic victory. It gives them exactly what they want – status – without forcing them to abandon their core ideology.

The current cabinet in Kabul is dominated by men who are on UN sanctions lists, including well-known terrorists. No promise about education changes that track record.

One concession does not change the core

Extremist groups have repeatedly shown they are willing to make small tactical retreats to gain large strategic wins.

Abu Mohammad al-Jolani, leader of Hayat Tahrir al-Sham (HTS) in Idlib, began as the commander of Al-Qaeda’s Syrian branch. When international pressure and sanctions threatened his grip on power, he rebranded his organization, made superficial reforms, and even gave interviews wearing a Western-style suit without his beard to appear more moderate.
In reality, HTS remained a repressive, violent group that clung to its jihadist ideology. The goal was clear: gain international legitimacy without genuine change.

The Taliban are playing the same game. Since 2021, they have repeatedly promised to reopen schools for girls “soon.” Three years later, millions of girls are still at home.

The ideology is incompatible with universal rights

The Taliban’s worldview is rooted in an extremist interpretation of Deobandi Islam, shaped in Pakistani madrassas and funded by ultra-conservative Gulf networks.

This is not a temporary policy tweak, it’s a belief system that women and girls should not have the same rights as men, and that force is a legitimate tool to enforce that inequality.

Even if girls are allowed back in classrooms, other fundamental rights remain blocked: freedom of speech, political participation, religious freedom, and equal access to work.

The danger of setting a precedent

Recognizing the Taliban after minimal concessions creates a dangerous precedent. It signals to other extremists: hold your ground, make cosmetic gestures of moderation, and eventually the world will accept you.

Groups like Al-Shabaab in Somalia and Boko Haram in Nigeria are watching Afghanistan closely. Like Jolani’s HTS, they could deploy tactical PR moves to follow the same path toward recognition.

Human rights are not a bargaining chip

The idea that fundamental rights (such as education for girls) can be part of political negotiations is morally bankrupt.
Education is not a favor from a regime; it’s a universal right. Returning a stolen right is no reason for reward or recognition.

Before 2021, Afghanistan had signed international treaties like CEDAW (Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women), which enshrine education as an unconditional right.

Aid does not require recognition

Humanitarian aid and reconstruction can be delivered without diplomatic recognition. UN agencies, NGOs, and the Red Cross operate in dozens of unrecognized states and conflict zones through special channels that prevent aid money from directly strengthening the regime.

In 2023, Afghanistan received nearly $3 billion in humanitarian aid without the Taliban being widely recognized internationally.

The lesson of Jolani and the Taliban

In both Syria and Afghanistan, we see the same pattern: extremist leaders make tactical concessions for show, hope for international recognition, and meanwhile hold on to the same repressive core ideology.

The world must not fall for this trap. Education for Afghan girls is essential, but it’s only one piece of the puzzle. Until fundamental rights for all Afghans are restored unconditionally, recognizing the Taliban remains a dangerous illusion that will embolden extremists worldwide.

Maar één concessie maakt de Taliban nog geen legitieme bestuurders. Wie denkt dat dit wel zo is, vergeet drie cruciale zaken: hun ideologie, hun daden, en hun geschiedenis én kijkt voorbij aan wat we elders in de wereld hebben gezien bij soortgelijke groepen.

Erkenning is macht en legitimiteit - en die krijg je niet zomaar terug

Diplomatieke erkenning opent deuren: internationale handel, directe toegang tot ontwikkelingshulp, en politieke invloed.
Voor de Taliban is dat geen symbolisch gebaar, maar een strategische overwinning. Het geeft hen precies wat ze willen: status, zonder de kern van hun ideologie op te geven.

Het huidige kabinet in Kabul bestaat grotendeels uit mannen die op VN-sanctielijsten staan, waaronder bekende terroristen. Geen enkele concessie over onderwijs verandert hun trackrecord.

Eén concessie verandert de kern niet

Extremistische groeperingen hebben vaak bewezen dat ze bereid zijn kleine stappen terug te zetten om grote winsten te behalen.

Abu Mohammad al-Jolani, leider van Hayat Tahrir al-Sham (HTS) in Idlib, begon als commandant van Al-Qaida’s filiaal in Syrië. Toen internationale druk en sancties zijn macht bedreigden, veranderde hij de naam van zijn organisatie, voerde cosmetische hervormingen door, en gaf zelfs interviews in een westers pak zonder baard om gematigder over te komen.
Maar in de praktijk bleef HTS een repressieve, gewelddadige organisatie die de kern van haar jihadistische ideologie behield. Het doel was duidelijk: internationale legitimiteit winnen zonder werkelijk te veranderen.

De Taliban spelen hetzelfde spel. Na 2021 beloofden ze herhaaldelijk dat scholen voor meisjes “binnenkort” zouden openen. Drie jaar later zitten miljoenen meisjes nog steeds thuis.

De ideologie is onverzoenbaar met universele rechten

De Taliban-ideologie is geworteld in een extremistische interpretatie van de deobandistische islam, gevormd in Pakistaanse madrassa’s en gefinancierd door ultraconservatieve netwerken uit de Golf.

Dit is geen beleidskeuze die eenvoudig kan worden aangepast. Het is een overtuiging dat vrouwen en meisjes niet dezelfde rechten mogen hebben als mannen, en dat geweld legitiem is om die ongelijkheid te handhaven.

Zelfs als meisjes naar school mogen, blijven andere fundamentele rechten verboden terrein: vrijheid van meningsuiting, politieke participatie, religieuze vrijheid en gelijke toegang tot werk.

Het gevaar van precedentwerking

Het erkennen van de Taliban bij minimale concessies creëert een gevaarlijk precedent. Het zegt tegen andere extremisten: houd vol, geef cosmetische signalen van gematigdheid, en uiteindelijk zal de wereld je accepteren.

Groeperingen zoals Al-Shabaab in Somalië en Boko Haram in Nigeria volgen het Afghaanse voorbeeld nauwlettend. Net als Jolani’s HTS zouden ze tactische PR-stappen kunnen inzetten om dezelfde weg naar erkenning te forceren.

Mensenrechten zijn geen onderhandelingschip

Het idee dat basisrechten (zoals onderwijs voor meisjes) deel kunnen zijn van politieke onderhandelingen, is moreel onhoudbaar.
Onderwijs is geen gunst van een regime, maar een universeel recht. Het teruggeven van een gestolen recht is geen reden voor beloning of erkenning.

Afghanistan heeft vóór 2021 internationale verdragen ondertekend die onderwijs als onvoorwaardelijk recht erkennen, zoals het Vrouwenrechtenverdrag (CEDAW).

Hulp kan zonder erkenning

Humanitaire hulp en wederopbouwprojecten kunnen uitgevoerd worden zonder diplomatieke erkenning. VN-agentschappen, NGO’s en het Rode Kruis werken al in tientallen niet-erkende staten en conflictgebieden, via speciale kanalen die voorkomen dat hulpgeld het regime direct versterkt.

In 2023 ontving Afghanistan bijna 3 miljard dollar aan humanitaire hulp, zonder dat de Taliban internationaal erkend werden.

De les van Jolani en de Taliban

Zowel in Syrië als in Afghanistan zien we hetzelfde patroon: extremistische leiders doen tactische concessies voor de bühne, hopen op internationale erkenning, en houden ondertussen vast aan dezelfde repressieve kernideologie.

De wereld mag niet in deze val trappen. Onderwijs voor meisjes in Afghanistan is noodzakelijk, maar het is slechts één stukje van de puzzel. Zolang fundamentele rechten voor álle Afghanen niet onvoorwaardelijk worden hersteld, blijft erkenning van de Taliban een gevaarlijke illusie die extremisten wereldwijd moed zal geven.

Laat ik het meteen duidelijk maken: ik ben niet geheel objectief. Ik spreek zelf in de podcast. Ik ben veteraan. Ik diende in Uruzgan, maar niet in Chora tijdens de slag in 2007. Wel ben ik sindsdien jarenlang betrokken gebleven bij Afghanistan. Bij de mensen, de tolken, de evacuaties. En ik heb met eigen ogen gezien hoe vaak het Nederlandse perspectief is weggeschreven, verdraaid of ondergesneeuwd in de publieke discussie.

Wat Bram Ieven en Aafke Romeijn gedaan hebben met De Afghaanse Hand, is niet het buitensluiten van Afghanen. Tijdens hun research zijn tientallen Afghanen geïnterviewd. Het is geen eenzijdige monoloog. Maar de podcast kiest er wél bewust voor om de blik te richten op Nederlandse militairen. Wat ze deden, wat ze meemaakten, en hoe zij terugkijken op een bloedige slag waarin ook zij slachtoffer waren.

Dat die benadering ineens als “jammer” wordt bestempeld, zegt vooral iets over de mediareflex die is ontstaan rond Chora. Reflexen die zich voeden met herhaling van het narratief waarin Nederland vooral moet boeten.

Afghanen hebben namelijk al ruimschoots het podium gehad in eerdere producties. Denk aan Het verraad van Chora van Sinan Can, waarin onder meer veteraan Niko Norte opduikt als moreel kompas, een man die tijdens het rondetafelgesprek in de Tweede Kamer over de evacuatie van Afghanistan zijn eigen complotboek probeerde te verkopen, waarin letterlijk staat dat er geen Taliban in Uruzgan was. Denk aan Echo van Chora van Sakir Khader, opgenomen in Uruzgan toen de Taliban het land al had overgenomen. Hij interviewt daar een "strijder" die tijdens de slag om Chora waarschijnlijk nog niet eens uit de luiers was.

Dat noemen we geen context. Dat noemen we propaganda.

Wat De Afghaanse Hand wél doet, is het verhaal brengen van de mensen die daadwerkelijk betrokken waren bij gevechten. Die onder vuur lagen. Die radioverbindingen onderhielden, vuursteun gaven, besluiten moesten nemen op leven en dood. Niet achteraf, in een comfortabele montage, maar op dat moment, in de chaos, tussen burgers, vijand en bondgenoten in.

Het is goed dat daar eindelijk ruimte voor is.

Deze podcast is geen nationalistisch epos, geen herdenking, geen excuus. Het is een poging tot eerlijkheid. Tot het in kaart brengen van grijs gebied. Ja, er zijn fouten gemaakt. Ja, er zijn slachtoffers gevallen die onschuldig waren. Maar er is ook gevochten, onder extreem moeilijke omstandigheden, door mensen die hun best deden met de informatie die ze hadden.

Etemad noemt de nadruk op het Nederlandse perspectief “jammer.” Ik noem het noodzakelijk. Omdat die stemmen jarenlang stil werden gehouden. Omdat terugblikken te vaak werden ingevuld door mensen die er niet bij waren, maar wel een morele les paraat hadden.

Wat Bram en Aafke gedaan hebben, is geen exclusie van de Afghaanse kant. Het is een correctie. Een balans. En eindelijk een verhaal waarin Nederlandse militairen niet slechts de anonieme uitvoerders zijn, maar mensen van vlees en bloed.

En ja, dat is voor sommigen misschien ongemakkelijk. Maar het maakt het niet minder waar.

Ik was er in 2022, op het Malieveld. Die dag zal ik niet snel vergeten. Ons bataljon – 42 Pantserinfanteriebataljon Limburgse Jagers – kreeg een vaandelopschrift van koning Willem-Alexander. Voor onze inzet in Uruzgan. Een moment dat geladen was met trots, geschiedenis en eer. Terwijl we richting de Hofvijver marcheerden, voelde ik het applaus als een warme golf. Mensen langs de kant klapten, zwaaiden, riepen ons toe. En ik? Ik voelde me vooral ongemakkelijk.

Niet omdat ik niet trots was – integendeel. Maar omdat het applaus raakte aan iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Het voelde alsof ik werd toegejuicht om iets dat voor mij en voor velen een stille last blijft. Niet heldhaftig, niet groots – gewoon wat moest gebeuren. We deden wat gevraagd werd, voor mensen die we niet kenden, op plekken die je voor altijd met je meedraagt.

Toch, en misschien wel juist daarom, ben ik trots. Trots dat ik deel mag uitmaken van een gemeenschap van mannen en vrouwen die wél opstonden. Die niet wegkeken toen het ingewikkeld werd. Die risico’s namen, offers brachten, soms zichzelf kwijtraakten, voor het grotere geheel. Niet uit drang naar roem, maar omdat het moest. Omdat iemand het moest doen.

En die trots gaat niet over mij. Die geldt mijn medeveteranen. De stille kracht waarmee jullie verder zijn gegaan. De kameraadschap die blijft, ook als de missie allang voorbij is. De humor, het cynisme soms, de onverwoestbare loyaliteit – ik zie het en ik koester het.

Dus, of je vandaag op het Malieveld staat, in je eentje een biertje opentrekt of de dag het liefst voorbij laat gaan – weet dat ik aan je denk. En weet dat ik trots op je ben.

Een mooie Veteranendag gewenst. Voor wie droeg, voor wie draagt, en voor wie blijft dragen.

Normally, I plan my vacations around the commemoration. Always. Because it matters. Because it feels like a moral compass, a moment of connection and acknowledgment. But this year, for the first time, I’ve let that routine go. And even though I know no one will hold it against me, it feels like I’m letting my comrades down. The ones I laughed with, fought with, cried with. As if they are now standing by the grave, waiting, without me. As if there’s an empty space among the silent shoulders — a space that should be mine.

And then there are Tom’s parents. I want so badly to show them that I haven’t forgotten him. That he still travels with me, in my mind and in my heart. They tell me over and over again that they understand, that it's okay. But it still gnaws at me. As if my absence leaves a gap I can't quite come to terms with. As if I’m standing at a crossroads between duty and need, and this year I took a turn I don’t fully trust.

I try to process these feelings through writing. I'm working on a book. A deeply personal piece, filled with stories I’ve carried for a long time. Stories that are sometimes raw, unfiltered, not exactly rosy. And I struggle with that. Should I publish it? Is it too personal? I don’t want to spread negativity — that’s not who I am. But I also believe there’s strength in honesty. Maybe others can find something in it: a lesson, a glimmer of recognition, a form of comfort. Sometimes you have to name the darkness before you can find the light.

On top of that, it’s simply been a very busy period. The podcast The Afghan Hand has demanded a lot of time and energy. And I'm also working on a documentary series about the evacuation of Afghanistan, which will be released next year. Both projects are intense, confronting, and important — but they take their toll. Altogether, it felt like I was hitting my limits. My days have been like overstuffed backpacks: heavy, necessary, but not without cost.

And so, I’m away for a bit. A little emptiness, some rest, sun on my skin instead of tension in my shoulders. A moment to breathe. Not because I’m running away, but because I need it. Like a soldier laying down their gear for a moment to recover — without forgetting the battle.

So my apologies if I’ve been quieter. I’m collecting words, impressions, and rest. All so that soon I can write, speak, and share with clarity again. And even though I won’t be physically present at the commemoration this year, in my thoughts I’m closer than ever. Like a whisper in the wind, like a memory gently tapping your shoulder saying: I’m still here. I haven’t forgotten you.

Normaal gesproken plan ik mijn vakanties om de herdenking heen. Altijd. Omdat het belangrijk is. Omdat het voelt als een moreel kompas, een moment van verbondenheid en erkenning. Maar dit jaar heb ik voor het eerst die lijn losgelaten. En al weet ik dat niemand me iets kwalijk neemt, voelt het alsof ik mijn maten even laat staan. Die jongens met wie ik gelachen heb, gevochten, gehuild. Alsof ik ze nu laat wachten bij het graf, zonder mij. Alsof er een plek leeg blijft tussen de schouders die daar zwijgend naast elkaar staan, een plek die eigenlijk van mij is.

En dan zijn er de ouders van Tom. Ik wil zó graag laten zien dat ik hem niet vergeten ben. Dat hij nog altijd met me meereist, in mijn hoofd en in mijn hart. Al zeggen ze keer op keer dat ze het begrijpen, dat het oké is. Toch knaagt het. Alsof mijn afwezigheid een leegte achterlaat die ik zelf moeilijk kan accepteren. Alsof ik op het kruispunt van plicht en behoefte sta, en ik dit jaar een afslag heb genomen die ik niet helemaal durf te vertrouwen.

Ik probeer die gevoelens te verwerken door te schrijven. Ik werk aan een boek. Een persoonlijk werk, waarin veel verhalen zitten die ik lang heb meegedragen. Verhalen die soms rauw zijn, ongefilterd, niet bepaald rooskleurig. En daar twijfel ik over. Wil ik dit wel uitbrengen? Is het niet te persoonlijk? Ik wil geen negativiteit verspreiden, dat ligt niet in mijn aard. Maar ik geloof ook dat er kracht kan zitten in eerlijkheid. Misschien kunnen anderen er iets uit halen: een les, een sprankje herkenning, een vorm van troost. Soms moet je het donker benoemen voordat je het licht kunt vinden.

Daarnaast is het simpelweg een drukke periode geweest. De podcast De Afghaanse Hand heeft veel energie gekost. En ik werk mee aan een documentaireserie over de evacuatie van Afghanistan, die volgend jaar zal verschijnen. Beide projecten zijn intens, confronterend en belangrijk, maar ze vragen veel. Alles bij elkaar opgeteld, voelde het alsof ik tegen mijn eigen grenzen aanliep. Mijn dagen waren als volgepakte rugzakken: zwaar, noodzakelijk, maar niet zonder tol.

En dus ben ik nu even weg. Even leegte, rust, zon op mijn huid in plaats van spanning in mijn schouders. Even ademhalen. Niet omdat ik wil vluchten, maar omdat ik het nodig heb. Als een soldaat die even zijn uitrusting neerlegt om bij te komen, zonder de strijd te vergeten.

Excuses dus als ik wat stiller ben. Ik verzamel woorden, indrukken, rust. Alles om straks weer met helderheid te kunnen schrijven, spreken, delen. En al ben ik dit jaar niet fysiek aanwezig bij de herdenking, in gedachten ben ik dichterbij dan ooit. Als een fluistering op de wind, als een herinnering die zachtjes op de schouder tikt en zegt: ik ben er nog, ik vergeet je niet.

This piece documents the emerging network involving Haris Faiz, staff of the Afghan Embassy in The Hague, and a broader Taliban support structure within segments of the Afghan diaspora. Drawing on direct evidence, images, and firsthand accounts, I call for immediate parliamentary investigation. A line has been crossed.

Threats as a Litmus Test

After I publicly exposed connections between Taliban-sympathetic diaspora members and embassy staff, I received a public threat on LinkedIn from Haris Faiz, who wrote:

“You got the watches, we got the time.”

This infamous Taliban slogan was used for years to emphasize their endurance against NATO forces. Faiz—an NGO-affiliated figure once hailed as a bridge-builder—used it not as a historical quote, but as a direct warning. Directed at me, a Dutch Afghanistan veteran.

What followed was worse: staff of the Afghan Embassy—specifically legal advisor Mohammad Hamid and secretary Meraj Faizi—signaled their approval. They didn’t condemn the threat. They liked the post, added laughing emojis, and stayed silent. That silence said everything. Their loyalties lie elsewhere—not with Taliban victims, not with the Republic of Afghanistan, and certainly not with the Afghans who fled for their lives.

This Isn't Just My Fight

Since the fall of Kabul in August 2021, I’ve stayed in contact with dozens of evacuated Afghans—interpreters, fixers, NGO workers, journalists. People who stood shoulder-to-shoulder with us in Uruzgan and left everything behind. Many now live in the Netherlands, Belgium, or Germany and are trying to rebuild their lives.

They’ve been warning me for some time. They recognize faces. They recognize rhetoric. They recognize tactics. They are mapping the Taliban sympathizers who have embedded themselves in diaspora networks—and in diplomatic spaces.

Their message is clear: the Taliban is quietly gaining ground—in institutions, in social networks, and behind diplomatic curtains.

The Diplomatic Façade Is Cracking

In early May 2025, the Afghan Embassy in The Hague quietly removed references to the “Islamic Republic of Afghanistan” from its website and social media. No explanation. No announcement. As if paving the way for the symbolism of the Islamic Emirate.

Public outrage forced them to backtrack weeks later. The embassy claimed it was a “technical issue.” It wasn’t. The timing and silence made that obvious. This was a signal. One of many.

Photos show Ambassador Asif Rahimi meeting in Beverwijk with Mohammad Younus Mohmand—Vice President of the Taliban-controlled Chamber of Commerce. In November 2023, Belgian-Afghan Jamil Qaderi, who lost his refugee status after threatening a suicide attack, appeared at the same market. Taliban pin on his chest, Taliban flag in hand, surrounded by supporters.

More footage from late 2023 shows a car regularly parked near the market with a Taliban flag displayed behind the windshield—likely belonging to a local business owner. Beverwijk, a hotspot for Afghan diaspora activity, has quietly become a stage for Taliban propaganda.

That this happens publicly is already concerning. That it happens alongside diplomatic engagements is unacceptable.

The Playbook: Deny, Downplay, Deflect

Whenever these links are exposed, the same tactics follow:

• Denial – “It was a private visit,” or “a misunderstanding.”

• Downplaying – “It’s just traditional clothing,” or “you’re reading too much into it.”

• Deflection – “Critics are spreading hate,” or “they don’t represent the community.”

Hamid and Faizi defended Mohmand’s presence by claiming he represented the private sector. That is a lie—or at best, a dangerous naivety. In Taliban-controlled Afghanistan, there is no “private sector.” The Chamber of Commerce is a direct arm of the Emirate. Pretending otherwise is complicity.

This Is Not an Isolated Case. It’s a Pattern.

• Diaspora figures traveling to Taliban-held Afghanistan

• Meetings with Taliban officials labeled as “business” or “cultural”

• Propaganda vlogs glorifying the regime

• Diplomatic missions quietly dropping republican symbols

• Intimidation of critics—myself included

The line between diaspora and Taliban lobby is paper-thin. And the Afghan Embassy isn’t neutral. It’s an actor.

Time for Action: Shut It Down

The Embassy’s diplomatic immunity has become a shield for propaganda. It no longer represents the Republic. It operates as a PR firm for the Taliban regime.

I call for:

1. Parliamentary investigation into the Afghan Embassy.
   Examine its contacts, funding, and diplomatic activities. Hold personnel accountable.

2. Suspension of diplomatic recognition if Taliban ties are confirmed.
   An embassy aiding the normalization of a terror regime has no place in the Netherlands.

3. Investigation of Taliban support in diaspora networks.
   Dutch intelligence (AIVD, MIVD, NCTV) must assess Taliban influence in schools, mosques, NGOs, and businesses.

4. Public awareness.
   Afghans who fled the Taliban need to know that the Netherlands stands with them—not with the perpetrators they escaped.

Final Word

My name is Roy Grinwis. I served in Uruzgan. I lost my lieutenant. I was wounded. That mission marked me for life. After my service, I worked to evacuate Afghan allies and inform the public about Afghanistan.

Today, years later, I’m threatened in my own country by a Taliban sympathizer—and embassy staff signal their approval. This isn’t just personal. It’s national.

We have the watches. But we also have the truth. And we’re out of time.

Sources
This article is based on public reports, images, social media content, and eyewitness accounts. Sources include Amu TV, Afghanistan International, Taliban outlets (e.g. Bakhtar News Agency), LinkedIn conversations with embassy staff, and direct testimony from Afghan evacuees residing in the Netherlands since 2021. All citations, images, and described incidents have been verified to the best of my ability.

In dit stuk leg ik, de onthullingen vast over Haris Faiz, het personeel van de Afghaanse ambassade in Den Haag en de bredere Taliban-lobby onder Afghanen in Nederland. Aan de hand van feiten, beeldmateriaal en persoonlijke ervaringen roep ik op tot parlementair ingrijpen en onderzoek. Want wat hier gebeurt is geen misverstand. Het is een georganiseerde ondermijning van alles waar we in een democratische rechtsstaat voor staan.

Bedreiging als lakmoesproef

Toen ik onlangs online de banden tussen Taliban-georiënteerde diasporafiguren en het personeel van de Afghaanse ambassade aan de kaak stelde, werd ik op LinkedIn publiekelijk bedreigd door Haris Faiz. Hij schreef letterlijk:
“You got the watches, we got the time.”

Een zinsnede die jarenlang door Talibanstrijders werd gebruikt om hun ideologische uithoudingsvermogen ten opzichte van NAVO-troepen te benadrukken. Faiz – diaspora-activist, gelieerd aan NGO’s en ooit gepresenteerd als bruggenbouwer – gebruikte deze woorden tegen mij. Tegen een Nederlandse Afghanistan-veteraan. Niet als quote uit het verleden, maar als waarschuwing.

Wat volgde was nog onthutsender: ambassadepersoneel van de Afghaanse vertegenwoordiging in Den Haag – waaronder juridisch adviseur Mohammad Hamid en secretaris Meraj Faizi – gaven blijk van instemming. Ze verdedigden Faiz niet openlijk, maar liketen zijn post, voegden lach-emoticons toe en zwegen waar ze hadden moeten veroordelen. Daarmee maakten ze duidelijk waar hun loyaliteit ligt. Niet bij de slachtoffers van de Taliban. Niet bij de Republiek Afghanistan. En zeker niet bij de Afghanen in Nederland die voor hun vrijheid vluchtten.

De diaspora die mij waarschuwt

Ik sta niet alleen. Sinds de val van Kabul in augustus 2021 heb ik contact gehouden met tientallen geëvacueerde Afghanen: tolken, fixers, NGO-medewerkers, journalisten – mensen die samen met ons in Uruzgan en elders werkten en alles hebben achtergelaten. Velen van hen wonen nu in Nederland, België, Duitsland of elders en proberen hier een toekomst op te bouwen.

Zij waarschuwen mij al langere tijd. Zij herkennen gezichten. Zij herkennen uitspraken. Zij herkennen tactieken. En zij helpen – op eigen initiatief – om Taliban-sympathisanten binnen diaspora-netwerken en zelfs diplomatieke kringen in kaart te brengen. Deze mensen zijn gevlucht voor precies die ideologie waar Faiz en zijn medestanders nu zo opzichtig sympathie voor tonen.

Hun boodschap is duidelijk: de Taliban wint terrein in instituties, sociale netwerken en achter diplomatieke gordijnen.

De diplomatieke façade valt weg

Begin mei 2025 verwijderde de Afghaanse ambassade zonder aankondiging het logo en de benaming van de “Islamitische Republiek Afghanistan” van haar officiële website en sociale media. Geen persverklaring, geen uitleg. Alsof men stilletjes ruimte wilde maken voor de symboliek van het Islamitisch Emiraat.

Na publieke verontwaardiging werd het beeldmerk enkele weken later teruggeplaatst. De ambassade stelde dat het slechts een “technische fout” was. Maar de timing, het stilzwijgen en de context logen er niet om. Het was geen ongeluk, maar een signaal. De ambassade had zichzelf al eerder gecompromitteerd.

Foto’s toonden hoe ambassadeur Asif Rahimi zich op de Bazaar van Beverwijk liet fotograferen met Mohammad Younus Mohmand, vicevoorzitter van de Taliban-Kamer van Koophandel. In november 2023 dook ook al Jamil Qaderi op op de Bazaar – een Belgisch-Afghaanse man die zijn vluchtelingenstatus verloor na het dreigen met een zelfmoordaanslag. Het is dan ook niet vreemd dat juist daar, op een plek waar veel Afghaanse diaspora samenkomt, deze symboliek opdook. Qaderi werd vastgelegd met een Taliban-speldje op zijn borst en een Taliban-vlag in zijn hand, omringd door andere sympathisanten. Later dat jaar kreeg ik videobeelden doorgestuurd van een auto die daar vrijwel dagelijks geparkeerd staat – vermoedelijk van een ondernemer op de Bazaar – met een Taliban-vlag achter de voorruit. Het straatbeeld in Beverwijk laat daarmee zien hoe normalisering van Taliban-symboliek in bepaalde netwerken openlijk en onaangevochten plaatsvindt.

Dat zulke figuren hun ideologie openlijk uitdragen in Nederland is al zorgelijk. Maar dat dit gebeurt in het verlengde van diplomatieke ontmoetingen maakt het ronduit alarmerend.

Ontkenning als standaardreactie

Wanneer deze banden en ontmoetingen worden blootgelegd, reageren betrokkenen steevast met drie patronen:

1. Ontkenning – het zou om een privébezoek gaan of een misverstand;

2. Bagatellisering – “traditionele kleding is geen bewijs” of “je leest er te veel in”;

3. Verdraaiing – de critici zijn haatzaaiers, tegen dialoog of “niet representatief voor de gemeenschap”.

Zo werd ook de aanwezigheid van Mohmand verdedigd op LinkedIn. Volgens Hamid en Faizi vertegenwoordigde hij slechts de private sector. Alsof men vergeten was dat in Taliban-Afghanistan geen sector nog ‘privaat’ is. De Kamer van Koophandel is volledig ondergeschikt aan het Emiraat. Het doen alsof hij slechts een zakenman is, is een leugen – of op z’n best medeplichtige naïviteit.

Dit is geen incident – dit is beleid

Wat ik hier beschrijf is geen op zichzelf staand incident. Het is een patroon dat zich steeds duidelijker aftekent:

• Afghaanse diasporafiguren die naar Afghanistan reizen onder het Taliban-regime;

• Ontmoetingen met Taliban-functionarissen, gepresenteerd als ‘zakelijke’ of ‘culturele’ bezoeken;

• Het maken van propaganda-vlogs op sociale media waarin het regime wordt verheerlijkt;

• Het verwijderen van republikeinse symboliek door diplomatieke missies;

• En de openlijke intimidatie van critici, waaronder ikzelf.

Telkens opnieuw blijkt: de grens tussen diaspora en Taliban-lobby is flinterdun. En de Afghaanse ambassade speelt daarin geen neutrale rol, maar een actieve.

Tijd voor actie: sluit deze façade

De diplomatieke onschendbaarheid van deze missie is misbruikt. De ambassade vertegenwoordigt niet langer de geest van de Republiek. Ze is een PR-kantoor geworden voor het Taliban-regime.

Daarom roep ik het volgende op:

1. Parlementair onderzoek naar de Afghaanse ambassade in Nederland.
   Laat Kamerleden deze zaak oppakken. Onderzoek de contacten, financieringsstromen, en diplomatieke handelingen. Roep het personeel ter verantwoording.

2. Opschorting van diplomatieke erkenning indien banden met Taliban worden vastgesteld.
   Een ambassade die actief bijdraagt aan de normalisatie van een terreurregime hoort niet op Nederlandse bodem.

3. Onderzoek naar Taliban-sympathie binnen diaspora-netwerken.
   De AIVD, MIVD en NCTV dienen de aanwezigheid, invloed en potentiële risico’s van Taliban-aanhangers binnen Nederland in kaart te brengen – op scholen, moskeeën, stichtingen en bedrijven.

4. Publieke bewustwording.
   Afghanen die vluchtten voor de Taliban moeten weten dat Nederland hen steunt – en niet de beulen die ze achterlieten. De Taliban hoort nergens legitiem vertegenwoordigd te zijn, ook niet via sluiproutes en stilzwijgen.

Tot slot

Mijn naam is Roy Grinwis. Ik diende in Uruzgan als militair. Ik verloor mijn luitenant, raakte zelf gewond, en draag die missie voor altijd met me mee. Na mijn actieve dienst heb ik me ingezet voor de evacuatie van Afghaanse tolken en voorlichting aan het publiek over Afghanistan.

Dat ik nu, jaren later, in mijn eigen land bedreigd word door een Taliban-sympathisant – en dat medewerkers van een erkende ambassade daar instemmend op reageren – is niet alleen een persoonlijke belediging. Het is een nationale waarschuwing.

We hebben de horloges. Maar we hebben ook de waarheid. En we hebben geen tijd meer te verliezen.

Bronnen:

De inhoud van dit artikel is gebaseerd op openbare rapportages, beeldmateriaal, socialmediaberichten en ooggetuigenverklaringen. Geraadpleegde bronnen zijn onder meer Amu TV, Afghanistan International, berichten van de Taliban zelf (zoals via Bakhtar News Agency), LinkedIn-discussies met ambassadepersoneel, en directe correspondentie met geëvacueerde Afghanen die sinds 2021 in Nederland verblijven. Citaten, afbeeldingen en beschreven situaties zijn naar beste weten authentiek en dienen ter onderbouwing van de gepresenteerde feiten en analyse.

Een klap in het gezicht van elke Afghaan die zich verzet tegen het Talibanregime. Een klap in het gezicht van iedere Nederlander die gelooft in vrijheid. En voor mij persoonlijk, als Afghanistan-veteraan, voelt het als verraad.

De verantwoordelijke? Mohammad Asif Rahimi, officieel nog steeds ambassadeur van Afghanistan in Nederland. Ooit een vertegenwoordiger van de republiek, nu de facto een diplomatiek verlengstuk van het Taliban-regime. Terwijl duizenden Afghanen vluchten voor de terreur van de Taliban, kiest Rahimi ervoor om zich aan te sluiten bij de daders.

In oktober 2023 bevestigde de ambassade in Den Haag dat zij samenwerkt met het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Taliban om consulaire diensten te verlenen. Rahimi ontkende politieke samenwerking, maar dit soort semantisch gesjoemel is doorzichtig. Je werkt samen met een regime dat meisjes uit scholen bant, vrouwen opsluit in hun huizen, martelt, executeert, en de vrije pers monddood maakt. Als je namens zo'n regime papieren uitgeeft, faciliteer je de onderdrukking.

Maar het gaat verder dan dat. In november 2023 dook er een foto op van de toenmalige Nederlandse minister van Volksgezondheid Ernst Kuipers met niemand minder dan Abdul Bari Omar. Deze man is hoofd van de Taliban-gezondheidsautoriteit, een sleutelstuk in hun repressieve regime. Hoe is deze man Nederland binnengekomen? Hoogstwaarschijnlijk via een visum verstrekt met medeweten — of zelfs medewerking — van Asif Rahimi.

We moeten onszelf als land serieus afvragen: zijn wij bezig met het normaliseren van de Taliban? Zijn we op weg naar diplomatieke erkenning van een groep die systematisch mensenrechten schendt en medeverantwoordelijk is voor de dood van onze militairen? Zijn we bereid onze waarden in te leveren in ruil voor ‘stabiliteit’ of consulaire samenwerking?

De Taliban hebben nooit vooruitgang gebracht. Zij waren het die meisjes tegenhielden om naar school te gaan. Zij waren het die hun burgers als menselijk schild gebruikten. Zij waren het die het pad van vrede en opbouw ondermijnden met zelfmoordterrorisme en angst. En laten we dit niet vergeten: Nederlandse militairen zijn gesneuveld door hun toedoen. Vrienden van mij zijn gestorven. Ik ben gewond geraakt. Wij hebben gevochten tegen deze mannen — en nu lopen ze diplomatieke recepties binnen alsof er niets is gebeurd?

Dat is de echte pijn. Niet alleen dat dit gebeurt, maar dat het gebeurt in stilte. Terwijl veel Afghanen in Nederland in ballingschap leven, hun land zijn kwijtgeraakt aan fascistische theocraten, wordt in hun naam een Taliban-sympathisant op zijn plek gelaten als ambassadeur. Het is alsof je op 5 mei een collaborateur de vlag laat hijsen.

De vlag van de Islamitische Republiek Afghanistan vertegenwoordigde een imperfecte maar vrije natie. Een natie die vooruit wilde, ondanks alle obstakels. Het verwijderen van die vlag door de ambassade is symbolisch: de Republiek is verraden. De Taliban, letterlijk en figuurlijk, worden hier gefaciliteerd.

Wat moet er nog gebeuren voordat Den Haag wakker wordt? Moet er een Talib op het Binnenhof staan? Moet iemand die vrouwen in een burka dwingt spreken in de Ridderzaal? Of moeten we wachten tot Nederland het eerste EU-land is dat het Taliban-emiraat erkent?

Als dit doorgaat, hebben we straks niet alleen een Taliban-vriendelijke ambassadeur, maar een volledige diplomatieke relatie met een terreurorganisatie. En dan kunnen we niet langer met droge ogen zeggen dat we de mensenrechten hoog in het vaandel hebben.

Voor mij als veteraan is het helder: een regime dat onze bondgenoten executeert, vrouwen opsluit en educatie vernietigt, verdient geen samenwerking. En iedere diplomaat die zich openlijk inlaat met dit regime hoort niet in Den Haag, maar op een vlucht terug naar Kabul, waar zijn ware loyaliteit ligt.

Asif Rahimi heeft zich met deze daad onherroepelijk gediskwalificeerd als vertegenwoordiger van het Afghaanse volk. Hij vertegenwoordigt slechts de onderdrukkers.

Laten we dit niet negeren. Laten we het benoemen. En laten we eisen dat Nederland een grens trekt. Want wie op Bevrijdingsdag de vlag van vrijheid weghaalt, maakt duidelijk waar hij voor staat.

En dat is niet de vrijheid waarvoor wij gevochten hebben.

Als je waarde haalt uit Roy’s Substack, nodig dan anderen uit om ook mee te lezen. Wanneer je vrienden aanbrengt, ontvang je voordelen die je exclusieve toegang geven tot extra content.

Zo doe je mee:

1. Deel Roy’s Substack. Gebruik de onderstaande persoonlijke link of de “Deel”-knop bij een post. Elke nieuwe abonnee via jouw link telt mee. Je kunt de link per sms of e-mail versturen, of op sociale media delen.

   Refer a friend

2. Verdien voordelen. Hoe meer mensen zich via jouw link aanmelden (gratis of betaald), hoe meer voordelen je ontvangt:

• 1 maand gratis voor 3 aanmeldingen

• 3 maanden gratis voor 5 aanmeldingen

• 6 maanden gratis voor 25 aanmeldingen

Visit the leaderboard

Meer weten? Bekijk de veelgestelde vragen op Substack.

Dank voor je hulp bij het verspreiden van Roy’s Substack.

If you enjoy Roy’s Substack, it would mean the world to me if you invited friends to subscribe and read with us. If you refer friends, you will receive benefits that give you special access to Roy’s Substack.

How to participate

1. Share Roy’s Substack. When you use the referral link below, or the “Share” button on any post, you'll get credit for any new subscribers. Simply send the link in a text, email, or share it on social media with friends.

Refer a friend

2. Earn benefits. When more friends use your referral link to subscribe (free or paid), you’ll receive special benefits.

• Get a 1 month comp for 3 referrals

• Get a 3 month comp for 5 referrals

• Get a 6 month comp for 25 referrals

Visit the leaderboard

To learn more, check out Substack’s FAQ.

Thank you for helping get the word out about Roy’s Substack!

Noor Mohammad Saqib is the Taliban’s current Minister of Higher Education. He is a hardline cleric with deep ideological roots in the movement and a long career of enforcing religious orthodoxy. Born in Paktika province, Saqib belongs to the Ghilzai Pashtun tribal confederation—a dominant presence within the Taliban's leadership. He is not a military commander but an ideological enforcer. His battlefield is the university; his weapons are censorship, exclusion, and decrees.

First Taliban regime: setting the ideological tone

During the first Taliban regime (1996–2001), Saqib served as Minister of Hajj and Religious Affairs. Even then, he was known for his rigid interpretation of Islam and a singular mission: to purge Afghan society of anything “un-Islamic.” Education, in his view, was to be religious, narrow, and strictly male. Women’s education was either irrelevant or sinful.

Saqib held close ties to Taliban founder Mullah Omar and was a trusted religious advisor. After the fall of the regime in late 2001, he went underground but remained active in Taliban networks operating from Pakistan, particularly around the Haqqania madrassa system.

Return to power in 2021: targeting higher education

When the Taliban retook power in August 2021, Saqib was appointed Minister of Higher Education. His return marked the regime’s ideological pivot—away from global integration and toward religious isolationism. The universities built over two decades—with female faculty, coeducational programs, and international curricula—were now seen as threats to the regime’s vision of a pure Islamic state.

Saqib’s office quickly issued decrees barring women from universities. In December 2022, this ban was formalized, with Taliban spokesmen citing “violations of Islamic dress codes” and “improper gender mixing.” The real reason was theological control. Saqib declared that a woman’s place was “in the home, not the university,” and that only household training, moral conduct, and Islamic instruction were appropriate for females.

Cleansing the curriculum

In 2023, under Saqib’s orders, thousands of “Western” and “anti-Islamic” books were removed from university libraries. The purge included works on human rights, democracy, international relations, psychology, journalism, and gender studies. What remained were Deobandi texts, Hanafi legal commentaries, and literature approved by Taliban clerics.

Saqib also banned co-ed seminars, international conferences, and English-language training programs. The result was the complete intellectual isolation of Afghan academia. Saqib does not see education as critical thinking or scientific inquiry—it is indoctrination in service of religious purity.

Position within the Taliban hierarchy

Saqib is part of the ultraconservative faction surrounding Taliban supreme leader Haibatullah Akhundzada. Unlike Sirajuddin Haqqani or Mullah Yaqoob, Saqib holds no military sway. His influence is ideological. He is one of a small group of clerics with direct access to Akhundzada in Kandahar and is frequently involved in drafting fatwas and religious decrees.

He has also overseen the appointment of hundreds of Taliban loyalists to university leadership positions—many with no academic background. The Ministry of Higher Education has been converted from a civil institution to a religious control apparatus.

Repression without bullets

Saqib is not a warlord, but the damage he causes is strategic and long-term. He doesn’t destroy buildings—he erases ideas. He doesn’t jail dissidents—he excludes entire generations of women and secular thinkers from education. The closure of universities to women, the abolition of key disciplines, and the silencing of open debate are all part of a deliberate campaign to reshape Afghan society from the classroom outward.

Final Analysis

Noor Mohammad Saqib represents the Taliban’s ideological core. He is not concerned with statecraft or international legitimacy. His ministry is not an educational institution but a vehicle for religious control. For Saqib, higher education must serve the movement, not the mind. He does not fear criticism—he fears curiosity.

The war he wages is quiet, but its consequences will echo for decades. Where others kill bodies, Saqib kills futures.

Sources

• UNAMA Reports on Human Rights and Education in Afghanistan (2021–2024)

• Al Jazeera interviews with Taliban officials (2021–2023)

• BBC Afghan Service archives (2022–2024)

• Afghanistan Analysts Network: “Ideology Over Institution: Taliban’s Takeover of Higher Education” (2023)

• Human Rights Watch: “A Broken Future: Taliban's Destruction of Afghanistan's Education System” (2023)

• ToloNews interviews with Afghan university staff

• Reuters: “Taliban Purge Books from Universities” (2023)

• Verified interviews with former Kabul University staff, Substack reporting (March 2024)

Dutch version available.

Noor Mohammad Saqib is de huidige minister van Hoger Onderwijs onder het Talibanregime. Hij staat bekend als een ultra-conservatieve geestelijke met een lange staat van dienst binnen de beweging, zowel ideologisch als bestuurlijk. Geboren in de provincie Paktika, behoort hij tot de Ghilzai-Pashtun, een stam die stevig vertegenwoordigd is binnen de leiding van de Taliban. Saqib is geen militair commandant, maar een ideoloog: zijn wapens zijn woorden, decreten en het opleggen van religieuze zuiverheid aan onderwijsinstellingen.

Loopbaan in de eerste Talibanregering

Tijdens het eerste Talibanbewind (1996–2001) was Saqib al actief als minister van Hajj en Religieuze Zaken. In die rol viel hij op door zijn starre toepassing van sharia en zijn nadruk op het zuiveren van ‘on-islamitische’ invloeden. Zijn ideeën over onderwijs waren al in deze periode zichtbaar: scholen moesten vooral madrassa’s zijn, wetenschap ondergeschikt aan religie. Modern onderwijs, zeker voor vrouwen, was irrelevant of zelfs zondig.

Saqib was ook verantwoordelijk voor het islamitisch vormgeven van het openbare leven. Hij stond dicht bij Mullah Mohammed Omar en werd vaak geraadpleegd over theologische kwesties. In 2001 dook hij onder toen het regime viel, maar zijn invloed bleef behouden in Taliban-netwerken over de grens in Pakistan.

Terugkeer in 2021: aanval op het onderwijs

Na de machtsovername in augustus 2021 werd Saqib benoemd tot minister van Hoger Onderwijs. Zijn aanstelling was een duidelijk signaal: de Taliban hadden geen enkele intentie om voort te bouwen op het bestaande onderwijssysteem. De universiteiten die sinds 2001 waren opgebouwd – met vrouwelijk personeel, gemengde faculteiten en internationale curricula – kwamen linea recta onder vuur te liggen.

Onder Saqib’s bewind werd het vrouwenverbod op hoger onderwijs uitgerold. Universiteiten kregen bevel vrouwelijke studenten en medewerkers te verwijderen. In december 2022 werd dit verbod officieel: vrouwen werden uitgesloten van alle hogere opleidingen, zogenaamd vanwege ‘schending van de islamitische dresscode’ en ‘gemengd onderwijs’. In werkelijkheid was het ideologisch beleid.

Saqib liet in toespraken weten dat het enige legitieme onderwijs dat voor vrouwen openstond, bestond uit ‘huishoudkunde, deugdzame opvoeding en islamitische instructie’. In een beruchte uitspraak zei hij dat ‘vrouwen niet bedoeld zijn voor de universiteit, maar voor het huis’. Hij positioneert zich als hoeder van een zuivere ummah, waarin vrouwen geen rol spelen buiten het domein van gezin en religie.

Destructie als doctrine

In 2023 gaf Saqib leiding aan het verwijderen van duizenden “westerse” boeken uit universiteitsbibliotheken. Volgens Talibanmedia ging het om “anti-islamitische propaganda” en “onzedelijke romans”. Onder de verwijderde boeken bevonden zich werken over mensenrechten, democratie, genderstudies, internationale betrekkingen en wereldgeschiedenis. Wat overbleef, waren islamitische teksten goedgekeurd door de Taliban – voornamelijk Deoband-literatuur en commentaren op de Hanafi-wetgeving.

Hij verbood ook gemengde seminars, internationale conferenties en Engelstalige trainingsprogramma’s. De intellectuele isolatie van Afghanistan is een bewuste strategie. Saqib ziet kennis van buiten als een existentiële bedreiging. Onderwijs is geen vorming van kritisch denken, maar het aanleren van gehoorzaamheid aan God – zoals hij Hem ziet.

Binnen de Taliban-hiërarchie

Saqib behoort tot de oude garde rondom Haibatullah Akhundzada. Hij is geen Haqqani-bondgenoot en heeft ook geen militaire reputatie. Zijn invloed komt voort uit religieuze legitimiteit. In Kandahar staat hij bekend als één van de geleerden die direct toegang heeft tot Akhundzada’s binnenste cirkel, en zijn decreten vaak mede opstelt. Hij onderhoudt banden met conservatieve ulema in Pakistan en was betrokken bij het herstructureren van de Darul Uloom Haqqania, de invloedrijke Pakistaanse madrassa die tientallen Talibanleiders heeft voortgebracht.

Volgens berichten van Afghaanse universiteitsmedewerkers is Saqib ook verantwoordelijk voor het aanstellen van honderden Taliban-kaderleden op universiteiten – vaak zonder enige academische achtergrond. Zijn ministerie is daarmee niet langer een onderwijsorgaan, maar een religieuze zuiveringsinstantie.

Repressie zonder geweren

Saqib is geen generaal, maar zijn impact is vernietigend. Waar anderen schieten, bant hij lesmethoden. Waar anderen straffen met geweld, doet hij dat met decreten. De sluiting van vrouwelijke universiteiten, het afschaffen van vakken als psychologie, politicologie en journalistiek – het zijn stille amputaties van een samenleving. Zijn beleid raakt niet de fysieke infrastructuur, maar het geheugen en de toekomst van een generatie.

Slotanalyse

Noor Mohammad Saqib is het gezicht van de ideologische zuivering binnen de Talibanregering. Hij belichaamt de fusie van theocratische droom en totalitaire praktijk. Zijn ministerschap is geen beleidsfunctie, maar een religieuze missie: het vernietigen van elk restje moderniteit dat niet in de sharia past zoals hij die interpreteert. Zijn werk is effectief, structureel en zonder weerstand – omdat het niet plaatsvindt op het slagveld, maar in stille kantoren, overheidsgebouwen en gesluierde aula’s.

Bronnen

• UNAMA Reports on Human Rights and Education in Afghanistan (2021–2024)

• Al Jazeera interviews met Talibanfunctionarissen (2021–2023)

• BBC Afghan Service, dossiers over onderwijsbeleid (2022–2024)

• Afghanistan Analysts Network: "Ideology Over Institution: Taliban’s Takeover of Higher Education" (2023)

• Human Rights Watch: “A Broken Future: Taliban's Destruction of Afghanistan's Education System” (2023)

• ToloNews, diverse interviews met universiteitsmedewerkers en studenten

• Reuters: “Taliban Purge Books from Universities” (2023)

• Interview met voormalige onderwijsmedewerkers, Kabul University (verificatie via Substack-interviews maart 2024)