küçükken çok sevdiğim barbie bebeğimi kaybettiğimde günlerce ağladığımı hatırlıyorum. onu bulamayacağımı kabullenemeyip annemin de dayanamamasıyla piknik yaptığımız alana geri döndüğümüzü hatırlıyorum. belki hâlâ oradadır diye etrafı ararken onu benden daha küçük bir kız çocuğunun elinde gördüğümü de..

annemin yanına dönüp, gözlerimi bebeğimden ayırmadan, “anne, onun olmuş artık. gidelim.” dediğimi hatırlıyorum. sanki onu kaybettiğimi kendime kabul ettirebilmek için kendi cümlemle vazgeçmeye çalışmışım gibi.

annem, “tamam, döneceğiz ama döndüğümüzde ağlamayacaksın.” demişti.

eve dönüş yolunda ağlamamak için dişlerimi sıktığımı hatırlıyorum. boğazımda düğümlenen o ağlamayı içime bastırıp güçlü durmaya çalıştığımı...o gece boyunca bir şekilde kendimi tutmayı başardım ama uyuduğumda, insanın kendisinden bile saklayamadığı şeyler vardı. sessizce ağlamıştım.

hayat bir şeyler alırdı.

o yaşımda olgun bir davranış sergilememi kimse benden beklememişti ama benim o kız çocuğundan bebeğimi istemeye de cesaretim yoktu ki. hem istersem geri vermeyeceğinden korkmuştum da üstelik.

şimdi avucumda bir şeyler kalmadı. hatta bir şeyler değil hiçbir şey.

hayatımdan sayarsam on parmağımı da geçecek kadar insanı kaybettim. çoğunlukla kendi isteğimle oldu her birinin ayrılığı. üzülmemek için bunu kendime sık sık hatırlatsam da insan kendi seçtiği vedalara bile üzülüyormuş.

kaybettiklerime üzülüyorum.

anılarıma, bir daha yaşanmayacak günlere, yarım kalan konuşmalara, tutulamayan sözlere.

en çok da yaşanmamış şeylere üzülüyorum. kurduğum hayallere, gerçekleşeceğini sandığım geleceklere ve daha yaşanmadan kaybettiğim onca güzel ihtimale.

eğer bir üniversite kazanırsam kızlarla deniz tatili yapacağımızı konuşmuştuk. günlerce bunun hayalini kurmuş, hangi sahile gideceğimizi, ne yapacağımızı, akşamları nerede oturacağımızı konuşmuştuk. olmadı. o tatili hiç yapamadık. ben de zaten bir üniversite kazanamadım.

ona iyi ki doğduğu için uzunca bir doğum günü mesajı yazdığımı ve sabırsızlıkla paylaşmak istediğimi söylemiştim. beş gün önce doğum günüydü ama ben o mesajı atamadım. yazdığım cümleler hâlâ bir yerde duruyor mu bilmiyorum. belki de hiç tamamlayamadım belki de söylemek istediğim her şey boğazımda kaldı.

bir gün onunla görüntülü konuşacağımızın sözünü vermiştim. saatlerce konuşacağımızı, birbirimize anlatacak bir sürü şeyimiz olacağını düşünmüştüm. konuşamadık. o gün gelmedi hiç.

bir gün, saçlarımı kısa hiç görmediğini ve o halini merak ettiğini söylemişti. saçlarımı kestirdim ama görmedi.

bir gün, eğer yaşadığım şehirde üniversite kazanırsa onu misafir etmek istediğimi söylemiştim. geldiğinde onu şehrin her yerine götürecek, sevdiğim yerleri gösterecek, birlikte uzun uzun gezecektik. şimdi gelse bile onu gezdiremeyeceğim. çünkü hayat o zaman kurduğumuz planların içinden bile sessizce çekip aldı beni.

ona bir şey olduğunda ilk arayacağı kişi olmak istemiştim. şimdi başına ne geldiğini bile bilmiyorum.

bir gün birlikte bir yere taşınmış gibi aynı şehirde yaşamanın sıradanlığını yaşayacaktık. aynı şehirde olsak bile artık aynı hayatın içinde değiliz.

birlikte yağmurda yürümeyi konuşmuşmuş şemsiyeyi kimin taşıyacağını bile tartışmışlığımız bile olmuştu. yağmur yağdı bizse yoktuk.

onunlaysa köpeğiyle gece yürüyüşü yapacağıma dair bir söz almıştım. gecenin sessizliğinde, sokak lambalarının altında yürüyecek, belki saatlerce konuşacaktık. şimdi aylardır konuşmuyoruz.

bu lanet olası bir günler gelmedi hiç.

insanın hayatında bazı şeyler hiç yaşanmadan anıya dönüşüyormuş. daha gitmediğimiz bir tatilin özlemi oluyormuş mesela. hiç gönderemediğin bir doğum günü mesajının içinde yarım kalıyormuş bir arkadaşlık. hiç gerçekleşmeyen bir görüntülü konuşmanın bile eksikliği hissediliyormuş.

ben bugün dönüp baktığımda verdiğim sözleri hatırlıyorum.

deniz tatilini, doğum günü mesajını, görüntülü konuşmayı, o şehri gezdirmeyi, gece yürüyüşünü..

hepsini hatırlıyorum. ve galiba beni en çok üzen, bunların hiçbirinin büyük sözler olmaması. o zamanlar hayatımızın içinde o kadar küçük, o kadar sıradan şeylerdi ki. gerçekleşeceklerinden o kadar emindik ki üzerlerinde durmadık bile.

durmalıydık belki de. dursaydık onlar hâlâ benimle olur muydu?

sanırım bu sorunun cevabını asla bilemeyeceğim.

hayatın aldığı şeyler sadece fiziksel ayrılıklardan ibaret olmadı.

başarımı da aldı. bir zamanlar kendime bakıp “bunu yapabilirim,” diyebilen o tarafımı da bir şekilde elimden aldı. şimdi ne zaman bir şeyin başına otursam daha başlamadan içimde bir ses başarısız olacağımı fısıldıyor. eskiden düşmekten korkmazdım belki, çünkü yeniden ayağa kalkabileceğime inanırdım. şimdi ise yere düşmeden önce bile dizlerimin acıyacağını hissediyorum.

eskisinden daha çok dizlerim kanıyor artık. üstelik bu kez düştüğümde bağcıklarımı bağlayan kimse yok.

eskiden bir şeyleri başaramadığımda çevremde bana “bir daha dene,” diyebilecek insanlar vardı. şimdi sessizlik var. kahredici sessizlik.

babam da gelir mi emin değilim.

aslında korktuğum şey onun gelmemesi de değil belki. korktuğum, gelse bile bana bakarken içinden “yine olmadı” diye geçirmesi. onun gözünde ne kadar uğraşırsam uğraşayım sonunda yine hayal kırıklığına dönüşecekmişim gibi hissediyorum.

babamın gözlerime gururla bakmasını özledim. fazlasıyla.

hayat sürekli bir şeyleri benim kucağımdan alıyor ve ben öylece arkasından bakıyorum. neşemi alıyor mesela. en olmadık yerde gülmeye başlayan tarafımı. sevilecek olan her yanımı. cesaretimi, özgüvenimi, kendime olan sevgimi. sanki gözünü diktiği her şeyden biraz biraz eksiltiyor beni.

derdi ne anlamış da değilim. ne yapmışım ki ona ben?

bazen sabahları içimde hiçbir şey yokmuş gibi uyanıyorum. eskiden beni mutlu eden şeylere bakıyorum, eskisi gibi hissettirmiyor. bir şarkı açıyorum, yarısında kapatıyorum. bir hayal kurmaya başlıyorum, sonunu getirmeye korkuyorum. çünkü hayatın, tam ben bir şeye alışmışken onu elimden alma huyu var.

bir şeylere güveniyorum, sonra güvenmeyi öğrenmek için neden bulamıyorum. birini seviyorum, sonra yokluğuna alışmayı öğreniyorum. bir yere ait hissediyorum, sonra kendimi yeniden kapının önünde buluyorum. bir hayal kuruyorum, sonra o hayalin gerçekleşmediği ihtimale alışıyorum.

şimdiyse bazı şeyleri istemeye bile çekiniyorum çünkü bir şeyleri çok istemenin onları kaybettiğimde daha çok canımı yakacağından korkuyorum. bir şeylerin arkasından bakmaktan da yoruldum çok.

bazen hiçbir şey söylemeden hiçbir şey yapmadan öylece kalıyorum. ne peşinden gidecek gücüm oluyor ne de gerçekten vazgeçebiliyorum.

sadece bakıyorum.

biraz daha eksiliyorum biraz daha susuyorum ve hayatın benden neyi alacağını bekliyorum.

𓆩♡𓆪

• bir yer vermişsin bir yabancıya göğsünde. kalbe giden tek yol kazma kürekle.

ya insan daha dünyaya gelmeden bir başkasının hikâyesine yazılırsa? kendi hayatına başlamadan önce hiç tanımadığı bir kalbin yoluna düşerse ve bütün ömrünü nedenini bilmeden o kalbe çıkan yolları yürürse? avuç içindeki çizgiler yalnızca kaderin değil bir karşılaşmanın izini taşıyorsa el falında uzayıp giden o ince yol, günün birinde başka bir elin sıcaklığında son bulacaksa?

ya kuzey ışıkları gökyüzünü yalnızca güzelleştirmek için değil birbirinden habersiz iki kalbin aynı dileği tuttuğu geceyi işaretlemek için yanıyorsa? dünyanın bir ucunda biri başını göğe kaldırıp bir yıldız seçerken öteki ucunda başka biri aynı yıldızı kendine saklıyorsa?

ya kalp aklın henüz bilmediği bir şeyi biliyorsa? bir isme daha sahip olmadan özlemi büyütüyor bir yüzü daha görmeden tanıdık bir sıcaklığı saklıyor hiç tutulmamış bir elin yokluğunu bile özlüyorsa? insanın içinde kendisinin bile tanımadığı birine ayrılmış bir yer varsa ve o yer yıllar boyunca boş kalmayı değil doğru kişiyi beklemeyi seçiyorsa?

hayatım boyunca hiçbir zaman bir partner istemedim. daha doğrusu bir arayış içerisinde değildim. gerek babamdan gördüğüm sevgi, gerekse çevremdeki kadınların yaşadıklarına şahit olmamdan kaynaklıydı bu. o kadınların her biri evliliklerinden mutsuzdu. ne gidebilecek kadar ekonomik özgürlükleri vardı ne de kalabilecek kadar kalpleri. çocukları için dayanan, kendi hayatlarından vazgeçen bir sürü kadın tanıdım. bu da ister istemez beni her zaman bir “sevgili” ya da “erkek arkadaş” fikrinden uzaklaştırdı. hiçbir zaman bende romantik bir heyecan uyandırmadı aksine beraberinde kaybetme ihtimalini, bağımlılığı, mecburiyeti ve bir gün kendimden vazgeçmek zorunda kalma korkusunu getirdi.

büyüdükçe arkadaşlarımın hayatlarında birçok erkek yer aldı ve her biri farklı hikâyeler bıraktı. bense sadece kaçtım her şeyden ve herkesten.

üzülmekten korkan biriydim. bir yabancıyı hayatımın merkezine yerleştirme fikri bana her zaman fazlasıyla ürkütücü gelirdi. birini kendime bu kadar yaklaştırmanın, ona bu kadar alan açmanın bir gün canımı acıtacağından korkardım. bu yüzden hep tetikte olurdum sanki her güzel anın ardında bir vedanın saklı olduğunu düşünür, onun benden gideceği günü daha gelmeden beklemeye başlardım.

sadece bir kez ne kadar kaçmayı düşünsem de yollarımın her seferinde yine ona çıkacağı birini düşündüm. gitmeyi aklımdan geçirsem bile içimde bir yerlerde hep kalacağımı bildiğim uzaklaşmaya çalıştıkça kendime daha çok yaklaştığım birini. seni düşündüm.

gözlerim kalbimde seni arıyor. kalbimin hangi köşesindesin neredesin kimlerlesin mesela bazen düşünüyorum seni. hiç tanımadığım hâlde nasıl bu kadar merak edebiliyorum bir insanı? şu an hangi sokaktan geçiyorsun, hangi şarkıyı dinliyorsun, birine gülümserken gözlerinin kenarında nasıl çizgiler oluşuyor?

benden habersiz kendi hayatının içinde yürüyorsun belki ve ben seni henüz tanımadan hayatımda sana ait olacak o yeri merak ediyorum.

seni merak ediyorum.

nasıl güldüğünü, bir şeye gerçekten sevindiğinde yüzünün nasıl değiştiğini, kalabalıkların içinde yalnız kaldığında ne düşündüğünü, hangi şarkıyı tekrar tekrar dinlediğini, geceleri uyumadan önce aklından nelerin geçtiğini merak ediyorum.

belki şu an bir yerlerde, benim hiç bilmediğim bir hayatın içindesin. benim hiç görmediğim sokaklardan geçiyor, benim hiç duymadığım seslere karışıyorsun. belki bir akşamüstü güneş yüzüne vuruyor ve sen benim seni düşündüğümden habersiz, kendi dünyanda dalıp gidiyorsun.

ne tuhaf. insan henüz tanımadığı birini nasıl özleyebilir?

seni özlüyorum. seninle yaşayacağım günleri özlüyorum. yanında susmanın nasıl bir şey olduğunu, bir bakışından ne demek istediğini anlamayı, günün en sıradan anını bile seninle paylaşınca güzelleştirmeyi…

belki de kalbim, seni tanımadan önce sana bir yer hazırlıyor. ve ben o yeri merak ediyorum.

hayatımın neresinden gireceksin içeri? hangi cümlenle değişecek bazı şeyler? ilk kez ne zaman “iyi ki” diyeceğim senin için? bana iyi ki diyebilecek misin sende mesela?

bir gün sustuğumda sessizliğimi anlayacak mısın? yorulduğumu yüzümden fark edip “iyi misin?” diye soracak mısın? ben hiçbir şey söylemeden elimi tutabilecek misin? yanında kendimi anlatmak zorunda kalmadan sadece olduğum hâlimle sana ait hissedebilecek miyim? belki seni aradığım yer kalbimin bir köşesi değildir. belki sen henüz yaşanmamış günlerin bir yerindesin.

henüz tanışmadığımız bir akşamın içinde, henüz duymadığım bir cümlenin ucunda, henüz birlikte yürümediğimiz bir yolun sonunda.

en güzel henüzümsün.

nerede karşılaşacağız mesela? yağmurlu bir günde mi? şemsiyeni bana tutarken mi başlayacak hikâyemiz yoksa bir yaz akşamında mı göreceğim seni? güneş batarken, denizin sesi birbirine karışırken mi? belki bir sokak arasında denk geleceğiz. sen nereye yetişiyor olacaksın? ben neden o gün tam da o saatte orada olacağım?

ne zaman fark edeceksin beni? ben ne zaman anlayacağım seni beklediğimi?

ilk cümlen ne olacak bana? sesini duyduğumda içimde bir yer seni tanıyacak mı? ve sonra bunca zamandır merak ettiğim insanın gerçekten sen olduğunu ne zaman anlayacağım?

seninle her şeyi yapmak istiyorum.

bir sürü ülke gezmek, hiç bilmediğimiz sokaklarda kaybolmak, haritasını açmadan bir şehri keşfetmek istiyorum. hiç bilmediğimiz yemekleri denemek, beğenmediğimiz bir tabağa birlikte gülmek, sevdiğimiz bir yemeği yıllar sonra bile aynı yerde aramak istiyorum.

seninle gülmek istiyorum. öyle içten, öyle kendimizden geçerek gülelim ki bir anlığına koca gezegende sadece biz varmışız gibi. sonra ağlamak istiyorum. birbirimizin yaralarını saklamadan, güçlü görünmeye çalışmadan...bazen sadece sarılıp hiçbir şey söylemeden. gözyaşlarımı saklamak zorunda kalmadığım, senin de benim yanında kendin olabildiğin bir hayat istiyorum.

kusurlarımı kusur olarak görmeyen, onları benden eksiltmek yerine beni ben yapan parçalar olarak seven o güzel gözlerine bakmak istiyorum.

sen sensin diye.

ben de benim diye.

biz biziz diye.

kuzey ışıklarını birlikte görmek istiyorum. birlikte sabahlara kadar konuşmak istiyorum. aynı evin içinde birbirimize alışmak, kahveyi kimin daha güzel yaptığını tartışmak istiyorum. bazen hiçbir şey yapmadan yan yana oturmak da istiyorum. çünkü seninle güzel olanın sadece gidilen yerler görülen şehirler olmadığını bilmek istiyorum.

yalnızca seni bilmek istiyorum. dualarımda en güzel yerini sana verecek kişi olmak istiyorum. dualarının öznesi olmak istiyorum. birbirimize bürünebilelim istiyorum.

nerdesin, kimlesin, kimlerlesin?

bilmiyorum.

her nerdeysen gel deniz gözlü yabancı. nasılsa kaçtığım yerler hep deniz kenarları.

⋆˚｡⋆୨୧˚

kalmak ve gitmek. her şey bu ikisi arasında. birisinde kalabilmek ve birisinden gidebilmek.

dün önümdeki kahveye bakarken neden uzun zamandır bu iki kelimenin etrafında bir döngüdeymişim gibi hissettiğimi anladım.

kalpsel olarak hep kalan kişinin ben olduğunu bilsem de fiziksel olarak giden hep bendim. ayakları geri geri giden ve kaybolmuş olandım.

birisiyle aramızdaki ilk köprüyü yakan hep bendim. iletişimi koparan bendim. gelemeyecek kadar uzaklaştıran bendim. gerek kalp kırıcı sözlerimle gerek eylemlerimle.

ama ne tuhaf. insan bazen gitmeyi seçtiği hâlde kalan taraf olabiliyormuş. kapıyı sertçe çeksem de o kapının ardında bağdaş kurup yere oturan kişi de bendim.

bazı vedaların sebebi yoktu. sadece içimde büyüyen bir sıkışmışlık vardı. kalmaya çalıştıkça çoğaldı. gittikçe peşimden geldi. belki de bu yüzden hiçbir gidişim tam anlamıyla bir gidiş olmadı. arkamda bıraktığım her şey, benden önce gelip yanıma oturdu.

çok gittim ama çok da kaldım. günlük sayfalarımda, dinlediğim müziklerde, izlediğim dizilerde hep bunu çok hissettim. şimdi gittiğim kişilere sorsanız yakanın ve yıkanın benim olduğumu söylerler. belki onlar da haklılar.

hiçbir yere sığamadığım için gittiklerim oldu. korktuğum için gittiklerim de. bir duygunun azlığına tahammül edemeyip hiçliğine razı olarak gittiklerim de oldu.

belki de mesele hiçbir zaman gitmek değildi. mesele, kaldığım yerde kendime yer açamamaktı. o yüzden nereye gitsem biraz eksik, nerede kalsam biraz fazla hissettim.

yine de hep gitmek istiyorum. bu gitme durumu o kadar bitkin düşürdü ki beni; sanki kilometrelerce uzanan bir yol var ve ben sürekli koşuyorum. ama ne kendime çıkıyor bu yol ne de bir başkasına.

bir yerde kalabilmek istiyorum. korkmadan. birisinin hayatına sığabilmek istiyorum. nefes almak istiyorum. koşmaktansa biraz dinlenmek istiyorum.

•veda.

bu kahrolası vedayı etmek aklımda yoktu ama bir yerde okumuştum vedalar üzer ama edemediğin veda seni mahveder diye. seninle veda edeli çok oldu ama tam anlamıyla kalbimle veda edememişim sana belli ki. öyle ki garip bir kalp sancısıyla uğraşıyorum günlerdir.

birbirimize çok benzememiz benim için her zaman çok güzel bir şeydi. öyle ki seni uzaktan izleyince bile hep arkadaşım ol istedim. gösterdiğin anlattığın sevdiğin her şeyi ben de sevdim sana bir adım daha yakın olayım diye. sen beni tanımadan önce de sen benim arkadaşımdın. her şeyinle mükemmeldin.

mükemmel olmanın yanında öldürücü bir taraf mutlaka olur derlerdi inanmazdım. mükemmelse mükemmeldir neresi öldürsün ki beni diye düşündüm hep. kaybettiğin arkadaşlıklara en az kadar senin üzüldüm. o kadar içselleştirdim ki seni kalbimin herhangi bir yerinde ne üzülmeni istedim ne de kırılmanı.

tüm köşelerinin kapılmasına rağmen bir köşem olsun istedim. oldu da. olmadı diyemem ama o köşe beni çok acıttı. üzdü. kırdı. parçaladı. her zaman telafi eden ben bu sefer kalbimdeki yarayı nasıl sararım diye düşündüm. olmadı. bir kez kendimi seçsem nasıl düşünürsün diye düşündüm hâlbuki bunu düşünmemem gerekirdi. benim kendimi seçecek olmam senin için bir problem olmamalı arkamda olmalıydın. olmadın. olmamansa büyük bir sorundu. ben hep senin yanındaydım. seni dinledim. bir noktada o kadar dinledim ki arkadaş mıyız hastam mısın çözemedim. sıra bana ne zaman gelecek diye düşündüğüm zamanlar oldu. geldi de. gelmedi dersem haksızlık olur bu ama yine bana geçmedi bir şeyler işte. belki çok şey istedim belki çok aç gözlüyüm. bana kalbini versen doymam belki.

bardağı taşıran son damla kalbimde hiç düşünmediğim bir afetin habercisiydi. her şey sular altında kaldı. biz suların altında kaldık. sonra su çekildi. geriye yalnızca çamur kaldı. birlikte kurduğumu sandığım ne varsa üstüne bastıkça içine gömüldü. seni kurtarmaya çalışırken aslında kendimi batırdığımı çok geç anladım.

sen tüm çabalayışlarını başkalarında harcamıştın. bana sıra neden gelsindi ki? gelmezdi. istemezdin de. canın sağ olsun demekten başka bir şey yapamam. yapmak da istemem.

öylece boş bir odada yerde uzanırken anladım. bunca benzeyişimiz aslında birbirimizi tamamlayacağımız anlamına gelmiyormuş. aynı yerden eksik iki kalp birbirinin eksiğini kapatamazmış. biri diğerine yaslanınca ikisi de biraz daha çöker sadece. er ya da geç bu istinat duvarı çökecekti. sadece biraz erken oldu.

sana iyi dileklerde bulunmayı çok isterdim ama dilim varmıyor. sana iyi dileklerde bulunmak için çok eksiğim. sadece hayatın boyunca yalnız kalacağını hissediyorum. bir kanser hücresi senin kalbindeki. kalbine kimi alsan o hücreden nasibini alıyor ve kalbi yoruluyor. ben de yoruldum. başkaları da yoruldu. başkaları da yorulacak.

umarım başka birilerinin de kalbini yormaktan ötesini yapar ve onlar için bir kafes olmaktansa ev olmayı becerirsin. bense başka bir hayatta iyi bir arkadaş olmanı dileyeceğim.

hoşça kal.

-çabasızlığına.

ölümün gerçeği avuçlarıma bırakıldığında on bir yaşındaydım. bir insanın bir sabah nefes alıp ertesi gün yalnızca bir fotoğrafın içinde kalabileceğini ilk kez o gün öğrenmiştim. sokakta görüp selamlaştığın uzaktan hayranlıkla baktığın bir kadının ertesi gün artık o sokaklardan hiç geçmeyeceğini anlamak çocuk aklımın kaldırabileceğinden çok daha ağırdı.

o günden geriye bende yalnızca bir bileklik kaldı. ölmeden kısa bir süre önce kendi bileğinden çıkarıp benim bileğime taktığı o ince ip. yıllar geçti. ip eskidi, rengi soldu, düğümleri gevşedi. ama ne zaman bileğime baksam avucuma bırakılan o gerçekle yeniden yüz yüze geliyorum. sanki bileğimi değil de çocukluğumu bağlıyor hâlâ.

o ip sanki bir araf. yaşamla ölüm arasındaki o çizgi.

küçük aklım ölümü ilk kez o zaman kavramış ilk kez gerçekten böylesine hissetmişti çünkü en büyük rol modelimi kaybetmiştim. tabii ki bu gerçeği kavramamsa sandığımdan daha uzun sürmüştü.

küçük bir çocuk olmaktan ilk kez nefret ettiğimi hatırlıyorum.

ben de öleceğim onun gibi nasılsa. bir gün bu gezegenden silineceğim. üzerime avuç avuç toprak atacaklar, ismimi soğuk bir mezar taşına kazıyacaklar. sonra da buna "son" diyecekler.

ölümü hâlâ ensemde hissediyorum hatta bazen otuzlu yaşlarımı göremeyecekmiş gibi hissediyorum. kendimi hiç insanların düşündüğü hayatta göremiyorum. aşık olmuş evlenmiş ve çocuk sahibi olmuş biri.

çok ütopik.

elbette dünya dönmeye devam edecek. güneş yine doğacak. yine doğduğu gibi batacak. mevsimler değişicek.. insanlar gülecek, ağlayacak, sevecek, vazgeçecek.

peki benim adım hangi zihinde kalır? hangi duanın arasına karışır? hangi fotoğrafın köşesinde yaşar? hangi gecenin sessizliğinde ansızın hatırlanır? hangi cümlenin içinde yeniden nefes alır?

yoksa zaman, benden geriye kalan her şeyi usul usul kendine mi benzetir? sesimi sessizliğe, yüzümü silik bir hatıraya, ismimi dilden dile eksilen bir yankıya mı çevirir?

•

hep başarılarımla, yazdıklarımla iz bırakmayı dert edinmiştim kendime. bir gün bu dünyadan çekip gideceksem, ardımda yalnızca ismim değil sylvia plath'ın dizeleri, marie curie'nin keşifleri gibi yıllara meydan okuyan bir iz kalsın isterdim.

bu belki kulağa fazlasıyla delice geliyor, belki de haddinden fazla büyük bir hayal. ama benim için mesele hiçbir zaman alkışlanmak ya da tanınmak değildi. mesele bir iz olabilmekti.

o izin, benden sonra bile birilerinin yolunu aydınlatmasıydı. hiç tanımadığım bir insanın satırlarımın arasında kendini bulması, boğazına düğümlenen bir cümlenin içinde teselli araması, “ben de böyle hissetmiştim” diyebilmesiydi. varlığımın, bedenim toprağa karıştıktan çok sonra bile birilerinin kalbine usulca dokunmaya devam etmesiydi.

çünkü insan iki kez ölürdü. ilki nefesi kesildiğinde, ikincisi ise adını hatırlayan son insan da sustuğunda. ben ikinci ölüme yenilmek istemiyorum. bu yüzden yazıyor, bu yüzden durmadan çalışıyor, bu yüzden her başarının peşinden biraz da ölümsüzlüğe inanır gibi koşuyorum.

ama yoruluyorum.

çok sevdiğim birisi bir gün bana başarılarınla dünyaya bir iz bırakmaktan daha büyük bir şey olduğunu söylemişti.

bir sanatçının seni sevmesi.

bir piyanistin parmaklarının her tuşa dokunuşunda biraz bana rastlaması. gecenin en sessiz saatinde yazdığı bestenin içinde adım hiç geçmese bile bütün boşluklarının bana benzemesi. bir ressamın fırçasını her tuvale götürdüğünde aynı gözleri istemsizce yeniden çizmesi. hangi rengi seçerse seçsin sonunda benim sustuğum yerlere varması.

bir yazarın ise bambaşka.

çünkü yazarlar unutmayı bilmezler. sevdikleri insanı olduğu gibi bırakmaz onu cümlelere ayırırlar. bir bakışını sayfalara, bir gülüşünü paragraflara, sessizliğini ise satır aralarındaki boşluklara gömerler. okur o kitabı her araladığında seni hisseder. içsellestirir.

belki de ölümsüzlük tam olarak bu.

taşlara kazınmış bir isim değil bir melodinin içine saklanmış bir sızı olmak. kurumaya yüz tutmuş boyaların altında hâlâ nefes almak. hiç kimsenin seni tanımadığı bir romanın sayfalarında başka bir isimle yeniden doğmak.

bir de güzel bir ruh tarafından sevilmiş olmak var. sanırım yeryüzünde bırakılabilecek en görünmez ama en derin izlerden biri bu.

bu çoğu zaman aşık olmayı istememe neden oluyor. birisi tarafından aklı başında gösterişsiz ama derin bir sevgiyle sevilmek düşüncesi. onun senin mevsimine ait olduğunu fark ettiğin gün bileğinde görünmeyen bir kırmızı ipin ağırlığını hissetmen.

iki kalp birbirini yıllardır tanıyormuşçasına aynı ritimde atması.

aşk biraz da budur belki.

bir insanın varlığını ezberlemek değil onsuz kalan her şeyin eksik gelmesi. en sıradan günün bile onun sesiyle anlam kazanması. hiçbir yere ait hissedemediğin kalbinin bir çift gözde nihayet kendine yer bulması hali.

böylesine sevilmek ve sevmek isterim.

eğer kader bizi dünyanın iki ayrı ucuna savursa bile kalbinde bir kez olsun iz bırakmış olmayı isterim. yıllar geçsin şehirler değişsin sesimi unutsun belki ama beni hatırladığında içinde küçücük de olsa sıcak bir şey kalsın isterim.

herhangi bir yerde bana benzeyen bir ayrıntıyla karşılaştığında farkına varmadan gülümsesin isterim. bir şarkının en tanıdık yerinde bir kitabın altı çizili tek bir cümlesinde ilkbaharın gelişini haber veren bir rüzgârda ya da gökyüzünün tam gün batımına döndüğü o kısa vakitte...aklına bir anlığına ben düşeyim isterim.

zihninde ve kalbinde bıraktığım bir iz mezarıma getireceğin çiçeklerden çok daha kıymetlidir nasılsa.

bu gezegen senin için katlanılmaz bir yer hâline geldiğinde beni bulacaksın. birisine kırıldığında, içinde taşıdığın yük ağır geldiğinde gözlerin beni arayacak. yalnızlık omuzlarına çöktüğünde telefonundan benim numaramı tuşlayacaksın. belki açacağım, belki açmayacağım. ama “yanıma gel” dediğin an hiç düşünmeden geleceğim.

bir banka oturacağız gecenin en sessiz saatlerinde. omuzlarımız birbirine değecek. sen sigarayı sevdiğin için ben kokusundan nefret etmeme rağmen yanıma bir paket sigara alacağım. kırmızı ojeli parmaklarınla kavrayacaksın onu. duman gökyüzüne karışırken sen yavaş yavaş çözülmeye başlayacaksın.

önce susacaksın. sonra gözlerin dolacak. sonra ağlayacaksın. ve anlatacaksın.

o gece benim meselem olacaksın. hiç sözünü kesmeden dinleyeceğim seni. omzuma bırakacaksın bütün yorgunluğunu. “sevmiyorlar beni,” diyeceksin belki. oysa seni sessizce seven birinin hep yanı başında olduğunu hiç bilmeyeceksin.

seni iyi hissettirmek için elimden geleni yapacağım belki elimden gelenden biraz daha fazlasını.

güneş yavaşça doğacak. gece acılarını toplayıp çekilecek. ben yaralarına yıldızlar süreceğim. sen biraz olsun iyileşeceksin. sonra kalkıp evine döneceksin. ben ise orada kalacağım.

bir insan değil de bir durak gibi.

her yorulduğunda uğradığın her kırıldığında sığındığın her karanlığında yolunu bulduğun bir durak.

senin için geçip gidilen bir durak olacağım belki. ama benim için sen beklemeye değen tek yolcu olarak kalacaksın.

bazı insanlar bizim için fazla yüzeyseldir sözünün üstünü uzun zaman önce çizmiştim. inanmıyordum. herkesi derin bir okyanus sanıyordum. içine daldıkça yeni kıyılar keşfedeceğime, diplerinde saklı binlerce anıya, binlerce renge, binlerce hikâyeye ulaşacağıma inanıyordum. insanın tanıdıkça çoğalan bir evren olduğuna emindim. çocuk aklı işte. herkes bana benziyor sanıyordum.

sonra bir şeyler oldu. büyüdüm. merak ettim bir şeyleri. bazı insanları ve onu. en çok da onu.

onun hayatında yer kaplamak benim için tuhaf bir biçimde kıymetliydi. sanki kalabalık bir odada herkes birbirinin yanından geçip giderken ben durup yalnızca onu seyretmeyi seçmiştim. benim meselemdi o. hakkında her şeyi bilmek istiyordum. neye güldüğünü, neden sustuğunu, hangi şarkılarda duraksadığını, hangi anılarda gözlerini kaçırdığını.

kalbine girmeliydim.

tam anlamıyla giremesem bile kapısının eşiğinde unutulmuş bir eşya gibi kalmalıydım. belki bir cümlenin arasında, belki yıllar sonra duyacağı bir şarkıda, belki de ansızın esen bir rüzgârda hatırlanacak kadar.

bir iz bırakmalıydım işte.

bir iz olamadım. bir durak oldum yalnızca.

durak.

geçici bir yer. insanların yalnızca yolları uzadığında, omuzları ağırlaştığında, içlerindeki sessizlik büyüdüğünde uğradıkları bir yer.

benim yanım da öyleydi.

yalnızca hisleri ağır bastığında, dünya omuzlarına fazla geldiğinde, kırgınlıkları taşınamayacak kadar çoğaldığında dönüp baktığı bir durak. oysa ben onun için bir duraktan fazlası olmayı ne çok istemiştim.

yalnızca yorulduğunda sığındığı bir gölge değil her sabah uyandığında varlığını bildiği bir ev olmak istemiştim. mevsimler değişirken yanında kalmayı, en güzel günlerinde de en kötü gecelerinde de aynı yerde durmayı istemiştim.

ama o istememiş belli ki.

belki bir durağı ev yapmaktan korktu. belki insanlar, kendilerini hep yolda sanarken ait olmanın ağırlığını taşıyamıyorlardır. belki de bazıları, kapısını çalabilecekleri bir yerin varlığını sevmelerine rağmen, o kapının ardında yaşamaya cesaret edemiyorlardır.

ama ben bütün bu zaman boyunc bir gün geçip gitmeyecek bir yolcu bekleyen eski bir durak gibi kaldım.

ışıkları hep açık bankları hep boş.

geleceğini bilerek değil gelme ihtimalini sevmeyi öğrenerek.

sevmemeye başladım sonrasında. buna hakkım var mıydı emin değilim. bana sorarsan eğer çok karmaşığım mavi.

akşamın gökyüzü mavi, deniz mavi, insanların gözlerinde dolaşan o uzaklık hissi mavi. eski şarkılar mavi, yarım kalan konuşmalar mavi, geceleri içime çöken sessizlik bile mavi.

nefret ediyorum. her şey niye mavi?

bir renk nasıl olur da bir insana dönüşür? nasıl olur da bir gökyüzü, bir sokak lambasının altında duran gölge, ve kırgınlık hissi mavi olur?

bazen sana kendimi çok kızarken buluyorum çünkü içimde biriken bütün sorular aynı kapıya dayanıyor.

neyim fazlaydı? neyim eksikti de senin için bir duraktan fazlası olamadım? hangi yanım fazla geldi sana hangi yanım eksik kaldı? neden yalnızca yorulduğunda uğradığın, kırıldığında sığındığın, sonra da iyileşince ardında bıraktığın bir yer oldum?

bir psikologdan öteye gidemedim.

üzüldüğünde anlattığın, sustuğunda dinleyen, ağladığında omzunu uzatan, karanlığın çoğaldığında ışığını ödünç aldığın biri oldum yalnızca.

kalbin sadece benim için mi bu kadar sığdı?

yoksa ben mi sana yanlış zamanda rastladım?

mümkün olsaydı yanlış rastladığım zamanı istediğin zamana çevirirdim. takvimlerin arasına sıkışıp kalmış bütün ihtimalleri tek tek değiştirirdim. keşke bir zaman makinem olsaydı.

bu bir şeyi değiştirir miydi? yine emin değilim. kuzey ışıkları kadar belirsiz her bir noktan. ve ben kuzey ışıklarını çok seviyorum mavi. senden bir parça var onlarda da.

her neyse. bir şeyi değiştirmez bu. artık bir durak değilim hayatında. yorulduğunda uğrayacağın, kırıldığında kapısını çalacağın, içindeki fırtınalar dindiğinde sessizce geride bırakacağın bir yer değilim.

belki çoktan yıkıldı o durak. belki tabelası söküldü, ışıkları söndü, bankları yağmur altında çürümeye bırakıldı. çiçeklerle ve yıldızlarla donatılmış olduğunu düşündüğün durak şimdi koca bir harabe. bir zamanlar üzerine özenle astığım ışıklar sönmüş, duvarlarına işlediğim umutlar solmuş.

solmaya mahkûmdular hep. olsun yine de.

çiçeklerin kaderi açmaksa bir gün solmak da onların kaderiydi. yıldızlar bile sonsuza kadar parlamıyor. kimi kayıyor, kimi sönüyor, kimi ise yalnızca çok uzaklaştığı için görünmez oluyor.

sen benim için artık sönmüş bir yıldızsın çünkü benim gökyüzüme hiçbir zaman ait olmamıştın. istememiştin de.

ama sen başka gökyüzünde mutlaka parla.

sandım ki kanayan yaralarına üfler üzerine bir yara bandı yapıştırırsam bir çiçeği büyütür gibi özenle sahiplenirsem yaran bir gün kabuk bağlar ve geriye yalnızca silik bir iz kalır. oysa senin derdin hiçbir zaman iyileşmek olmamış. bir kez bile denememişsin. ben ellerimle bahar taşırken sana sen içindeki kışı bırakmaya hiç niyet etmemişsin. ben bir iz bırakmaya çalışırken geçmişinden sen her defasında yeniden kanatmışsın aynı yeri. bu, avucumda dikiş ipliği ve iğneyle de gelsem bir kez olsun değişmemiş. sökülen yerlerini sabırla bir araya getirirsem düzelir kanayan her boşluğu biraz sevgiyle sarmalarsam geçer sanmışım. geçmemiş bense sadece sanmışım.

sıradan bir eylülün akşamüstüsü. dördüncü sınıfa gidiyorum ve okulun demir kapısının önünde halamı bekliyorum. omzumda neredeyse benden büyük duran çantam, avuçlarımda gün boyu biriktirdiğim heyecanlar var. bugün yaşananları ona anlatmak için içten içe sabırsız hissediyorum. çünkü her okul dönüşünde bana bir elma şekeri alır, sonra eve giden yolu sohbet ederek yürürdük. günümün en güzel kısmı dersler değil o dönüş yoluydu belki de.

uzaktan göründüğü an yüzüm aydınlanırdı. daha yanına varmadan anlatmaya başlardım. hangi soruyu doğru yaptığımı teneffüste kiminle tartıştığımı öğretmenin kimi tahtaya kaldırdığını bir solukta sıralardım. rakibim olan o çocuktan bile bahsederdim. ondan hoşlandığımı söylemezdim elbette ama halam adını her zamankinden biraz daha sık anışımdan bir şeyler sezmiş gibi gülümserdi.

o gün neden üzgün olduğumu da sormuştu elbette. ona bir arkadaşımın yapmaması gerektiği bir şeyi söylediğimi ve ertesi gün yaptığı şeyin sorumluluğunu benim üzerimebıraktığını anlatmıştım. bunu neden yaptığını o an anlayamamıştım. onun iyiliğini daha çok onun arkadaşlığını kaybetmemeyi istiyordum.

halama uzunca bu yaşananları anlattığımda, "bazı insanlar iyileşmek istemeyebilir." demişti. aynı anda yanımızdan hızla geçen bir araba yüzünden elma şekerim elimden kayıp düşmüş, şeker kaldırımın üstünde küçük bir çarpma sesiyle kırılmıştı. yere dağılan o parlak kırmızılığa öylece bakakalmıştım. o an halamın ne demek istediğini anlamamıştım çünkü aklım sadece düşen elma şekerindeydi.

hayatıma girip kalbimde büyük bir yer kaplayan insanların kalplerini öyle güzel duygularla kuşatmak istiyordum ki bu benim için bir istekten çok bir zorunluluğa dönüşmüştü, sanki birinin içi biraz bile kararmışsa onu aydınlatmak benim görevimmiş gibi hissediyordum.

umutsuz mu hissediyor, onun yerine umudu yeniden kurmam gerekiyordu. sanki kendi içimde bitmeyen bir ışık varmış da herkese paylaştırabilirmişim gibi... ailesiyle sorunları mı var, oturup dinlemeliyim. anlamadığım yerlerde bile susmak yerine anlamaya çalışmalı hatta bazen onun yerine anlam üretmeliydim.

arkadaşıyla tartışmış mı, partneriyle çözemediği şeyler mi var; bunları tek tek toparlayıp düzeltmek, kırık parçaları birleştirmek benim elimdeymiş gibi davranıyordum.

yorgunsa dinlenmesini beklemek yetmiyordu bana; onu ayağa kaldırmalı, omzuna görünmez bir güç koymalıydım, konuşmak istemiyorsa konuşması için doğru kelimeleri bulmalı, ağlamak istiyorsa gözyaşının nedenini bile çözmeliydim, hatta bazen kendini bile anlayamıyorsa, onun yerine ben anlamalıydım.

peki o umutlu hissetmek istiyor muydu? o bir şeyleri düzeltmek istiyor muydu? o ayağa kalkmak istiyor muydu? o kendini anlamak istiyor muydu? o gerçekten istiyor muydu?

istemiyordu.

iyileşmek istemeyeni iyileştiremezdim. bu iyileşmek istemeyen birisinin yarasına öylece tentürdiyot döküp acı çekmesini izlemekten farksızdı.

cenneti olamadığım gibi belki de o başka bir cennetin insanıydı. benim kurduğum cennet ona fazla geniş fazla sessiz ya da belki fazla dardı. bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. belki de onun benim cennetime ait olma düşüncesi fark etmeden bir kafese kapatmaktan farksızdı. bunu da asla bilemeyeceğim.

onun tek cenneti olmak omuzlarıma kimsenin taşımayı düşünmediği bir ağırlık bırakacaktı. ama ben yine de gereksiz sandığı her şey için diz çökmüş tanrıya sahip olduğu kehaneti değiştirsin diye dua ediyordum.

o sahip olduğu kehaneti kabullenmiş ve belli ki artık kimsesini cennetini yapmak istemiyordu. gayet anlaşılırdı ama bana da onun cenneti olabilirmişim gibi sözcükler kurmamalıydı. o zaman belki de çabalamazdım. uğruna kalbimde büyüttüğüm cenneti feda etmez ve belki bir o kadar onu merak etmezdim.

kalbinin tutmuşlar her bir dört köşesini. eminim ki alamam kimsenin yerini. ama ne çok isterdim uğruna yazılar yazabileceğin cennetin olabilmeyi...

göğsümde tarif edemediğim bir boşluk var ne kelimelere sığan ne de bir başkasına anlatılan. içimde sessizce büyüyen her geçen gün biraz daha yoran. kalbimi derinden sarsan geceleri omuzlarıma çöküp sabaha kadar benimle kalan. en mutlu anlarımda bile varlığını bana hatırlatan. ne kadar uzaklaşmaya çalışsam da peşimden ayrılmayan gözlerimi kapattığım her gece yanı başımda duran. belki bir özlem belki yarım kalmış bir hayal belki de adını koyamadığım bir eksiklikten doğan. bildiğim tek şey içimde usulca büyüyen bu boşluğun beni deli gibi mahvettiği gerçeği.

dört haziran doğduğun gün. birlikte olduğumuz süre boyunca doğduğun günü değil doğumunu kutlamaktı tek derdim çünkü bir takvim yaprağından çok daha fazlasıydın benim için, o gün yalnızca bir tarih değil bir mucize demekti, her anlamda.

doğan ve bir gün söneceği yazılmış olan o yıldızdın, oysa ben sönebileceğine hiç ihtimal vermemiştim çünkü olur da ikimizden biri sönerse diğeri yaşamaya devam edemezdi. senin sönmen için benim nefes almayı bırakmam gerekiyordu.

ben nefes almayı unutuyorum sense sönüyorsun. hep olduğu gibi. oysa senin yanında nefes alamamak nedir bilmezdim. yaşamayı öğrenirdim. güneş tarafından kutsanırdım. güneş de bir yıldızdı nihayetinde.

güneşim söndü. gezegenimde sadece dondurucu bir soğuk var şimdi. üşüyorum. üşümeyi seven ben ilk kez bu kadar üşüyorum. üşümekten ilk kez nefret ediyorum. ilkleri yaşatan sen niye sonlara mahkûm ettin bizi? beni anlaman için o eşikte bulamıyorum şimdi seni. terk ettin bizi. gel demeyeceğim geri. gelmezsin biliyorum ki. bazı gidişlerin dönüşü olmaz çünkü bazı vedalar söylenmeseler bile nihai. şimdi geceleri göğe baktığımda gördüğüm şey yıldızlar değil eksikliğin, bir zamanlar içimi ısıtan ışığın çekilince mevsimler de anlamını yitirdi sanki. kışın ayazı değil bu hissettiğim sensizliğin ta kendisi.

seni senin kadar sevmeyi beceremediğim için doğum gününü bir yasa çevirdim kalbimde. her haziranın dördü bizim yasımızı tutuyorum ve kendimi beni benden çok sevdiğin için sana kızarak buluyorum.

bir zamanlar olduğu gibi her doğum gününde mutlu olmaya çalışıyorum. dün kendimi mutlu olmak için ne kadar zorladığımı tahmin edemezsin. nefes almaya çalışmak kadar zordu. göğüz kafesim ilk kez bu kadar tam anlamıyla kafes olmuş, demir parmaklıkları içime doğru büyümüş gibiydi. her nefeste biraz daha daralıyor her saniye biraz daha batıyordu.

sana yazdığım mesajları okudum saatlerce. işkenceden farksızdı bu yaptığım ama hak ettiğim de bir gerçekti.

her cümlenin arasında biraz daha kayboldum her kelimede sana biraz daha yaklaştım. sanki satırların arasından çıkıp yeniden konuşacakmışsın gibi bekledim. gelmedin. artık gelmezsin. biliyorum. nasılsa seni kovan bendim öyle değil mi? ardına kadar açık duran kapıları birer birer kapatan anahtarlarını da denizin en karanlık yerine fırlatan bendim. geri dönmek istersen yolunu bulamayacağını bile bile çıkışları sessizce yok eden bendim.

oysa hislerine hiçbir zaman hata demek istememiştim. insan kalbini suçlayamazdı ki. sevgi, ne kadar zamansız ya da imkânsız olursa olsun, kendi başına bir günah değildi. ben hiçbir zaman senin hislerinden değil o hislerin bizden götüreceklerinden korkmuştum.

çünkü arkadaşlığımızın bir gün bu duyguların altında ezileceğinin farkındaydım. tıpkı kökleri birbirine dolanmış iki ağacın büyüdükçe birbirini boğması gibi. birbirlerinin kıyameti olması gibi.

biz birbirimizin kıyametiydik.

bana yalvardığın geceyi unutamıyorum ve kendimi kendimden bininci kez nefret ederken buluyorum. böyle olmamalıydı. seni kendimden uzaklaştırmak yerine bunun bir yolunu bulmalıydık. yol yoksa bile çabalamalı ve o yolu yaratmalıydık. sevgimin hep bunun için yetersiz olduğundan bahsettin ama yetersiz olan belki de cesaretimdi. bunu hiç düşündün mü?

artık düşünmek istemeyeceğinin de farkındayım. belki adımı duyduğunda hiçbir şey hissetmemeyi öğrenmişsindir. belki de geçmişi çoktan geride bırakmışsındır. öyleyse hâlâ o kolyeyi neden takıyorsun? doğum gününü kendi içinde bir yasa çeviren, her yıl gelişini kutlamak yerine yokluğunun ağırlığını taşıyan birinin hediyesini hâlâ boynunda taşımamalısın. bunu yapmamalısın. açık kapı bırakmamalısın. gireceğimi bildiğinden mi bunu yapıyorsun? seni kovan birisini niye evine almak istiyorsun?

evinde nefes alabilecek bir canlı olmadığımı kabullenmek istemiyorsun. bu yüzden çoktan kapanmış kapıları açık sanıyor, çoktan sönmüş ışıkları yanıyor zannediyorsun. oysa ben o evden çıkıp giderken ardımda yalnızca birkaç hatıra bıraktım. sen ise hatıraları bana dönüştürüp benim hâlâ orada yaşadığıma inanıyorsun.

hâlbuki uzun zamandır yaşamın kıyısında duruyorum. arafta kalmış bir ruh gibi geçen günlerin ardından yalnızca seni düşünüyorum ve seni, senin beni sevdiğin kadar sevemediğim için özür diliyorum.

lütfen o kapıyı kapat. ve özür dilerim. seni seviyorum. gerçekten.

“and ı destroyed every silver lining you had. ın your head all your feelings, ı played with them.”

güzel bir haziran akşamı. önünde yaz meyveleriyle dolu bir meyve tabağı var. bir şeyler bitmiş ve belki de yeniden başlayacak. artık bilinmezliğin yükü omuzlarında değil. sadece iyi hissetmek ve saatlerce uyumak istiyorsun ama bir şeyleri de özlüyorsun. kendini yaka paça attığın evi özlüyorsun.

yirmi üç yılının soğuk bir şubat sabahını özlüyorum. kulaklığımda sarı söz çalıyordu. yas, özlem, hayal kırıklığı hepsi o kadar ağır duygulardı ki...bu ağır duygular için geliştirebildiğim bir mekanizmam yoktu çünkü henüz liseye yeni başlamış ve sıradan bir dertleri olan bir ergen ne gibi bir ağır duygularla içli dışlı olmuş olabilirdi ki?

yas ve yetersizlik hissi etrafımı sarınca uzunca bir süre önümdeki kağıda bakakaldım. boş bir kağıt. ne yazsam da doldursam bu kağıdı? bugünün nasıl geçtiğinden mi? yalnızlığa dair klişe bir yazı mı? bir şarkı sözü mü?

elbette bir his dökümü.

o gün kaçış noktamın sözcükler olduğunu anlamıştım. kulaklığım, defterim ve kitaplar. bunlar benim kaçış noktamdı. bir şeyi keşfetmiştim ve bu keşfediş dünyanın en güzel keşfiydi. ben batırmayana kadar. o ev sular altında kalmayana kadar.

bir milyarlık gezegende kendime küçük bir sığınak inşa etmiştim ve bu benim için bir daha kimsesiz kalmamak demekti. evimdi. bazen ağladığım bir diz bazen gecenin üçünde omzuna başımı koyduğum hayali bir arkadaş bazen de kimsenin anlamadığı yerlerimi sessizce anlayan görünmez bir el.

üzüldüğümde kırıldığımda ya da mutlu olduğumda zihnimde yaşayan insanlar da bundan nasibini alırdı. sonuçta ben ağlıyorsam onların da içi sızlamalıydı ben mutluysam onlar da gülümsemeliydi. arkadaş dediğin böyle olmalıydı.

lanetlendiğine inandığım bu dünyanın ortasında kimsenin birbirini yarı yolda bırakmadığı küçük bir evdi bu. ve sadece sevdiğim kişilerin girmesine izin vardı.

bu evden herkese bahsetseydim aldığım karşılık büyük ihtimalle her şeye çok fazla anlam yüklediğim için hasta olduğum ve bir şeyleri bu kadar kadar büyütmemem gerektiği olurdu. hep öyle olmuştu.

yazarken eski püskü maskemi köşeye bırakır öyle yazardım. filtresiz. maskesiz. olduğum gibi. her zaman gerçekçi ve samimi bir şekilde mürekkebimi akıtabilmek en büyük isteğimdi. ruhumdan damlayan kanları cümlelerin arasına gizlemek değil olduğu gibi sayfalara bırakmak isterdim.

yazdıkça içimde yıllardır havasız kalmış odaların kapıları aralanırdı. sakladığım korkular, kırgınlıklar, çocukça özlemler birer birer dışarı çıkardı. ben sustukça büyüyen ne varsa kalemin ucunda küçülmeye başlardı.

sonrasında büyüdüm.

ne yazık ki büyüdüm.

büyümek her zaman beraberinde bir seçimi de doğururdu çünkü insan aynı anda her şey olarak kalamıyordu. büyümek de biraz buydu. bir yolu seçerken diğerinin yasını sessizce tutabilmek.

birini seçer diğerinden vazgeçersin. bazı kapıları kapatmadan yenilerini açamazsın.

o ağaçtan bir incir koparmak zorundaydın çünkü vakti gelmişti. dalında biraz daha kalsa çürüyebilirdi belki de ama koparmak yine de masum hissettirmiyordu. bu gezegende kim ne kadar masumdu ki?

inciri seçtiğimde bir şeyleri silmem gerekti. bana iyi geleni silmekle başladım her şeye. bana iyi gelen ne varsa...sanki uzun süre dayanmayacakmış gibi sanki fazla parlak olduğu için sönmesi gerekiyormuş gibi.

çok sevdiğim ve şu an konuşmadığımız ama bir o kadar da konuşmayı çok istediğim arkadaşım da bana,“sen ilk sana iyi gelen şeyleri silersin.” demişti. kendime verdiğim bir ceza mıydı bu? veya hak etmediğime inandırılmamdan mı bu silmeler ve acı vazgeçişler?

vazgeçişlerin ötesinde bir gerçek vardı oda bir insan evini terk edemediği. tüm yollar karışıp bir ip yumağı olsa da o evi her türlü bulurdun.

işkence çekmekten farksızdı yuvadan uzak durma hissi. arkadaşım beni çok kırıyordu. kırılmak bile artık basit bir kelime gibi kalıyordu çünkü kalbim sürekli çatlayıp duruyordu. gözyaşlarımı akıtacak bir mürekkebim yoktu içimde taşan şeyler bile görünmezdi.

kendimi bok gibi hissediyordum ama evin yolunu bulamıyordum. sanki evin haritası içimden silinmişti. sokaklar tanıdık ama yönler yabancıydı. bir yere ait olma hissi uzak bir ülkede unutulmuş bir dil gibi yavaş yavaş kayboluyordu.

o bir yıl kayboluştu benim için her anlamda çünkü kendimi yaka paça kendi evimden atmıştım.

bir yıl boyunca özlemle o evi hatırlayıp haziran ayında yeniden yollara düşmüştüm. evimi aramaya başlamıştım. buldum sanmıştım. bir şeyler denemiştim ama olmamıştı. çünkü özlem gözümü kör etmişti hatıraları gerçeğin önüne koymuş beni en çok da kendi içimde tüketmişti.

yeniden başlayacak gücü kendimde bulamadan akmayan mürekkebin akması için kalemi zorladım ve en sonunda o kalemi kırdım.

sanki kırılan sadece bir nesne değilmiş gibi, içimde yazmaya dair ne varsa da çatlayıp dağıldı. bir daha yazmak benim için içten gelen bir şey olmadı aksine insanların gözünde kendimi ölçtüğüm kıyasladığım soğuk bir aynaya dönüştü. o aynaya da şarap lekesi gibi bir iz sürmüştüm. onu da kirletmiş ve yok etmiştim. hayatımda kalmasını beceremediğim insanlar gibi.

kopardığım incir güzel değildi. feda ettiğim incir de artık eskisi gibi değildi. büyüdüğüm gibi o da değişmişti. dalından ayrıldıktan sonra bile olgunlaşmamış bir şeye dönüşmüştü sanki.

şimdi yine haziran. ya durup yeniden başlayacak o adımı atacağım ve o evin yolunu tutacağım. ya da evsiz kalacağım.

evsiz kalmaktan korktuğum gibi o evi yeniden bulamamaktan da korkuyorum.

her neyse sevgili incir keşke seni koparmasaydım...

bu seni iyi bi kadın yapar mı sence

delirdiğimi zannettirince

kalbi inkar edince

𓇼

burada ayrılınca

aylarca bende kalınca

sen güneşli odayı al

ben zaten uyuyamam

sen olmayınca

°❀⋆.ೃ࿔*:･

aralık ayındayız. kar ağır ağır yağıyor. sanki her tanesi geçmişten kopup gelen bir anı gibi omuzlarıma düşüyor. elinde bana hediye ettiğin kitabı tutuyorum. o kitabı iliklerime kadar yaşayacağımı hiç düşünmemiştim. meğer benmişim o sevdiği kadına mektuplar yazan adam. her cümlede kendini biraz daha kaybeden,,,her satırda biraz daha sana benzeyen.

sana verdiğim kolyeyi takıyor musun? taktığından emin değilim. belki o kolye de çoktan anılar gibi tozlu raflarda yerini aldı kim bilir? seni kim bilir? sen bilir misin mesela beni? bilseydin gider miydin bir sonbahar gecesi. hangi şehir hapsetti içine seni? şimdi hangi şehirde hangi yabancıya anlatıyorsun bizi? bense hâlâ aynı yerdeyim arsızca bekliyorum seni.

seni özlüyorum. o kadar çok özlüyorum ki fotoğrafımıza bakmadan uyuyamıyorum geceleri. sana dair çizdiğim alıntıların arasında saklı fotoğrafımız. koca bir dünyada sahip olduğum tek şey. hayatım bu kitapta saklı sanki. sanki değil. hayatım sendin. sensin. büsbütün sensin.

ömrünün üçte ikisini seni bekleyerek geçiren birisini hatırlamamanı yediremiyorum kendime. nasıl mümkün ki bu? oysa ki ben seni unutmaktan korkuyorum. gözlerinin içine bakana kadar emin değildim beni unuttuğundan. bal gözlerin öylesine kararlı ve öylesine emindi ki her şeyden.

şimdi burdayız. aynı şehirdeyiz. ve sen bir adım kadar yakınsın bana. çalsam kapını açar ve içeri davet edersin yabancı birisini. bir kadeh şarap ikram edersin. bense içmeden sarhoş olurum eminim ki.

sayısız şişelerin dibini görüp sarhoş olmayan ben nasıl seni her gördüğümde sarhoşmuşum gibi hissediyorum? kendimi kaybediyorum. uzun zamandır kaybettim kendimi. tek sen kaldın bana dair. yaşama dair.

beni hatırlamadığın için kırgın kalacağım sana ve bu geçecek. seni seviyorum ve bu geçmeyecek.

her zaman ki gibi bir sonbahar akşamında ansızın düşüyorsun zihnime. kokunla baş edemiyorum. hırkansa ömrüme asılı hâlâ. sense bir veda edemedin bana. etmeliydin. hayır gitmemeliydin. söz verdiğimiz o filmi izlemeye gelmeliydin.

sonbahar akşamısın; ne tam ısıtan ne de bütünüyle üşüten iki uç arasında asılı kararsız bir ışık gibi. isminin güzelliği de buradan geliyor belki.

araf olan sen.

aldatıcı olan sen.

kış güneşi olan sen.

her yarım ve eksik olan şey sen.

şimdi karşımdasın. ve her şeyinle buradasın. sımsıkı sarılmak geliyor sana içimden. içimi bir görebilsen keşke. orada sakince seni bekleyen kendini tekrar eden bir his var. ne azalan ne de tam dolan sadece senin varlığınla anlam kazanan.

kendime buna sürekli hatırlatıyorum çünkü hâlâ kabullenemiyorum. tanrıça’nın bal gözlerine nasıl bakabiliyorum? anlatamadığın acılarını nasıl öylesine yüreğimden hissediyorum?

zambaklar. kokuna nasıl bir nefes kadar yakın olabiliyorum? oysa ki bir zamanlar çok uzaktın. fazlasıyla uzak. bir o kadar da ulaşılmaz.

senden kaçmak istesem de -sanki mümkünmüş gibi- kendimi hep aynı yerde buluyorum. sana en yakın olduğum ama dokunamadığım o eşikte.

o evi aratmayan eşikte ışığı açmış seni bekliyorum sevgilim.

affetsem içimdeki yük hafiflese suskunluğum gecelere karışsa; gözlerin aklımdan yavaşça silinse kırıklarım zamana bıraksa kendini. affetsem kalbim biraz daha az incinse adın dudaklarımda eskisi gibi titremese; ne sana dönebilsem ne benden gitse arada kalmışlığım bile yorulsa. affetmek dediğin şey belki de bir anda değil yavaş yavaş içime sızsa; her gün biraz daha az sızlasa her gece biraz daha az eksiltse beni. affetsem geçmiş omuzlarımdan düşse hatıralar sessizce yerini kaybetse; içimde büyüttüğüm o ağır boşluk zamanla kendi kendine sönse. affetmek belki de seni değil içimde kalan izlerini sustursa; adını anmadan da geçebilsem bu hayattan kalbim ilk kez gerçekten dinlense.

tanrı değilsek birini fütursuzca affedebilir miyiz?

affetmek çok yüce bir kavram. içinde kırgınlıkları, öfkeleri, hatta bazen kendine duyulan kızgınlığı taşır. affedebilmek için insanın önce kendi sınırlarını, gururunu, geçmişin ağırlığını aşması gerekir. ben ne kadar aştığımı düşünsem de aslında sadece kendimi kandırmakla kalmışım. kendimi kandırmak daha kolaydı çünkü annem affetmenin erdemlik olduğunu söylemişti. kalpte nefret taşımaktansa o nefreti bir köşeye bırakmalıydım.

benim için birilerini affetmek uzun zamandır bir erdem değil, üzerime giydirilmiş bir mecburiyetti. sanki affetmezsem kötü biri olurmuşum gibi, sanki içimdeki öfke beni eksiltirmiş gibi büyütüldüm. ama anne, ben artık affedemiyorum. üstelik artık iyi görünmek gibi bir derdim de yok.

aslında affettiğim her an yaralarımı küçümsememle başladı her şey. özgüvenimi kendime olan sevgimi ona ait bir şeymiş gibi alıp götüren ona kızamamıştım. dediği gibiydim. fazlası değildi eksiği vardı. aslında hâlâ aynalardan kaçıyorsam ve yeni aldığım bir şeyleri üzerime yakıştaramıyorsam hepsi onun bıraktığı izlerden yalnızca birkaçı.

kendisine karşı bir kızgınlığım yok artık. en azından bildiğimiz anlamda bir öfke değil bu. ama yine de, karşımda öylece dursa bir zamanlar söylemeye kıyamadığım ne varsa, hepsini tek tek söylemek isterdim. kelimeleri tutmazdım bu kez. içimde biriktirdiğim her şeyi, yıllarca taşıdığım o ağır, koyu zehri olduğu gibi akıtmak isterdim. çünkü sustukça çoğaldı bir şeyler. söylemedikçe yer etti. ben iyileştim sandıkça sadece üzerini örtmekle yetinmişim. artık aynaya baktığımda onu görmek istemiyorum. yüzümde, bakışımda, kendime dokunuşumda ondan kalan hiçbir iz olmasın istiyorum. yarabandılarımı saklamak istemiyorum mesela.

o fütursuzca kesikler açarken ben her seferinde durması için içten içe yalvarırken buluyordum kendimi ama o elindeki neşteri hiç bırakmadı. sanki bıraksa kendinden bir şey eksilecekmiş gibi sanki zarar vermek onun doğasına dönüşmüş gibi.

zamanla bu bir anlık kötülük olmaktan çıktı bir alışkanlık oldu. düşünmeden yaptığı, sorgulamadığı, durup bakmadığı bir şeye dönüştü. benim acım ise onun rutinine karıştı.

belki de onu bu yüzden affedemiyorum. çünkü affetmek için bir “yanlışlık” olması gerekirdi ama sürekliliği olan bir şeydi bu. göz göre göre tekrar tekrar seçilen bir şey.

sevdiğim kişiyi -seni- de affedemiyorum. benim için çok değerli olan birisine,“onu seviyorum ama onu affedemiyorum. affedersem kendime ayıp olacakmış gibi hissediyorum.” dedim. ilk kez benim için birilerinin üzüldüğünü görmüştüm. benim için üzülmüştü çünkü hem onu seviyor hem de affedemiyordum. çaresizdim. araftaydım. belki on sekiz bu yüzden biraz da arafta. araftı on sekiz. bana dediği şey,“onu seviyor olman affedeceğin anlamına gelmez. sevdiklerimize de öfkelenebiliriz. affedemeyebiliriz de. kalp işi bu.”demişti.

kalp işi. kalbim uzun zamandır fazlasıyla mesai yapıyordu. kırılamıyordu. belki de konduramıyordu.

kalbimin fazla mesai yaptığı kişiye,sana gelirsem,,, aslında senden hiç gidemedim. öyle gidemedim ki verdiğin belirsizlikte bile imkânı olmayan bir huzur aradım. sen ve huzur...ikiniz çok uzaksınız birbirinize hâlbuki. kelimelerimin hep çok iğneleyici olduğundan bahsederdin bir o kadar da fazlasıyla korkak olduğumdan. korkak olduğumu kabul ediyorum. ama senin kendini bile tanımazken beni çözmüş gibi konuşmanı kabullenemiyorum. sen beni tanımıyorsun. tanımak istediğin kişi senin düşündüğün kişiden çok farklıydı. bunun farkındaydın belki de bu yüzden bileklerimize sardığımız kırmızı ipleri gevşek bağladın en başından beri.

aslında haklıydın. ben hayatın gerçekleriyle henüz yüzleşmemiş kırılınca dünyanın duracağını sanan şımarık bir kızdım. en azından kendimi böyle tanımlamak daha kolay geliyor şimdi.

ben büyümemiştim belki, evet. ama sen de büyümüş olmanın ağırlığını taşıyamayan biriydin.

“iyi”lerini kendine sakla ben “her neyse”lerinin sebebini bilmek istiyorum demiştin. bende sana dair o kadar çok “her neyse” var ki. adı konmamış, yarım bırakılmış, cümleye dönüşememiş şeyler.öğrenmek ister miydin gerçekten? yoksa yine bildiğin gibi mi yapardın? kapısını araladığın yaraların üzerine birer yarabandı bırakıp hiçbir şey olmamış gibi çekip gider miydin?

keşke bir kez kalsaydın. keşke bir kez verdiğin yarabandılar değil de senin varlığın iyileştirseydi. iyileşmek ve sen bir o kadar da uzaksın şimdi. o kadar uzaksın ki sanki aramızda ışık yılı kadar bir mesafe var. hâlbuki arasam düşünmeden açarsın telefonumu. yazsam sana iki elin kanda olsa yazarsın bana. gel desem gelirsin koşa koşa. ama şüphesiz ki bilmediğin bir şey varsa o da artık büyüdüğüm.

ne aramanı istiyorum ne yazmanı ne de gelmeni. sana dair ne varsa artık tozlu günlüklerimin arasında duruyor. biliyorum, oradan hiç çıkmayacaksın. çünkü seni affedemeyeceğim. sen de bunun farkındasın. ama hiçbir zaman gerçekten önemli olmadı senin için. ben affetsem de affetmesem de, senin tarafında hep “iyi ki”ler var. sanki her şey olması gerektiği gibi olmuş gibi.

oysa benim içimde kalanlar öyle değil. benim sana dair “belki”lerim, “keşke”lerim, “her neyse”lerimin hepsi üst üste yığıldı. saymaya kalksam, senin o birkaç “iyi ki”nin belki yirmi katı eder.

seni affedemiyorum. affetsem bile geçer mi bu yarabandıların izi? emin değilim. ama dert değil. kalsın. senin silmeye çalıştığın her şeyi ben hatırlayayım. hatırlayayım ki belki bu anılar bana bir güç verir belki senin için hâlâ iyi dilekler dilemeye devam ederim. kalbim, bir anlığına da olsa, hafifler belki. nasılsa kalbimi sevmiştin.

küçüklüğümden beri, her şeyi büyüttüğümü, her şeyi gereğinden fazla kafaya taktığımı söylerlerdi. bu cümleyi o kadar çok duydum ki, bir süre sonra onların söylediğine inanmaya başladım. sanki yaşadığım duyguların ölçüsü yanlış, tepkilerimin ağırlığı fazla, içimde olup bitenler gereksizmiş gibiydi. belki öyleydi, belki de buna inandırılmıştım.

oysa bir küçük çocuğun beyni, henüz dünyayı filtreleyecek kadar katmanlı değildir. yetişkinlerin yıllar içinde geliştirdiği o görünmez süzgeçler, o “boş ver, geçer” alışkanlıkları, çocuklarda yoktur. nasıl olsundu ki? kaç yaşındaydım? on üç, belki on dört, belki on beş.

fazlaydım. bunun farkına vardığımda, eve gelip saatlerce ağlamıştım. çünkü benim için önemli olan bir şey, başkası için neredeyse hiç anlam taşımıyordu. o an, ilk defa insanların aynı dünyada yaşayıp, bambaşka ağırlıklarla yürüdüğünü fark etmiştim.

benim için birini kırmak, neredeyse felaket demekti. birinin kalbini incittiğimi düşünmek bile, içimde günlerce süren bir huzursuzluk bırakıyordu. kelimelerimin bir yerde bir iz bırakabileceğini bilmek, beni hep temkinli yapmıştı. çünkü sözlerimizi eve götüren insanlar vardı. ben, bana söylenmiş iyi sözleri de kötü sözleri de bir parçam olarak görürdüm. onları yıkar, giydirir, yedirir ve uyuturdum. sözcükler, benim en yakın arkadaşımdı.

ama bazı insanlar için kalp kırmak çok basitti. bazen yalnızca egolarını beslemek için bunu yapabiliyorlardı. sanki birinin incinmesi, onların içinde eksik olan bir şeyi tamamlıyormuş gibiydi.

fazlaydım ve bunun farkındaydım. hislerim fazlaydı, sözlerim fazlaydı, benliğim o masa için fazlaydı. her şey çok fazlaydı, ama ben aslında çok eksiktim, her açıdan.

birisini kaybettiğimde, hislerim transa geçerdi. çok üzülürdüm. o kadar üzülürdüm ki, kalbim sıkışırdı. fiziksel bir ağrıya dönüşürdü. kırıldığımda, boğazım düğümlenir ve kusma ihtiyacıyla dolup taşardım. o duyduğum sözcükleri kusmak isterdim, çünkü beni çürütüyordu o sözcükler.

halbuki damarımdan alkol akmıyordu. sarhoş değildim ama, ben her o hislere dolup taşıp uyandığımda, akşamdan kalmışım gibi hissediyordum her seferinde. başım ağrır, zihnim bulanık olurdu. sanki gece boyunca görünmeyen bir şeyle boğuşmuşum da, bedenim hâlâ onun izlerini taşıyormuş gibi. düşüncelerim yavaşlar, içimde garip bir yorgunluk dolaşırdı. oysa ortada içilmiş bir kadeh bile yoktu. belki de sarhoşluk sadece alkolle olmazdı. bazen insan, kendi duygularından da sarhoş olurdu.

alkol bağımlısıydım.

ipleri gitmek için sıkı bağlamayan birisini tamamen kaybettiğimi hissettiğimde, her gece o şarap kadehini ben doldurur ve günlerce, saatlerce yazardım. kelimeler kağıtta birikir, içimde biriken boşluk ve ağırlığı taşıyacak gibi görünürdü. ama sonunda, sarhoşluğun hayaleti sanki yılların yorgunluğunu tek bir hamlede salıverir gibi, kadehi devirir, yazdıklarım kırmızı şaraba bulanırdı. o an, şarapla karışmış kelimelerim gibi, hislerim de bulanıklaşırdı.

tanrım, ben çok mu hissediyorum? bu bir hastalık değilse, neydi? kaybettiğimi düşündüğüm sevdiğim birisine, bunu neden yaptığını, bende öylesine izler bıraktığını söylediğimde, şaşırıp kaldığını atlatamıyorum.

bana, benim hissettiğim kadar derin anlamlar yüklemediğini, bu yüzden üzüntümün onun gözünde de aynı yoğunlukta olmadığını söyledi. onun için bu sadece bir an, bir kelime, belki de bir yanlış anlaşılmaydı. benim için ise bütün bir yıkıntı, bütün bir boşluk. o boşluk mezardı. bir daha insanlarla derin bir bağ kuramayacak olmanın verdiği habercisiydi de, aynı zamanda.

terapistime, fazla hissetmekten yorulduğumu, hep yerimde saydığımı söylediğimde, bana, “bir mucize, sahip olduğun ama sen lanet sanıyorsun bunu,” dedi.

bu mucize olabilir miydi?

mucize olduğunu hiçbir zaman düşünmemiştim ama bana, “masal okuduysan bilirsin, hiçbir mucize her açıdan iyi yönlü değildir. bir mucizeyi taşımak, onu kullanmak istiyorsan, bir şeylerden fedakârlık etmek gerekir. dünyayı derinden hissetmek, sana verilmiş en güzel şeylerden biri. hayatın tadını, renklerini, acılarını ve mutluluklarını daha canlı, daha yoğun hissetmeni sağlıyor. bu hayattan keyif almamızın en büyük nedenlerinden biri. öylece yaşayıp durduğunu düşün. hiçbir şeyin farkına varmasan, her şey sıradan olsaydı... çok sıkıcı olmaz mıydı? mucizeler bazen sancılıdır. evet, ama sancı olmadan hiçbir şey büyümez. bir kelebeğin büyüşü bile bir kozada başlar,” demişti.

kelebeksem, eğer o mucizeyi taşımak ve her anını hissetmek istiyorum. yirmi dört saatim varsa, her birini anlamlı yaşamak, her birini fark etmek istiyorum. hayatımı, sadece geçip gitmek yerine, dolu dolu ve gerçek kılmak istiyorum. karşılığında ne feda edeceksem vereyim o yastığa başımı koyduğumda,“iyi bir hayat yaşadım.” demek istiyorum.

ellerin beni öldürecek kadar soğuksa seni seçmeye devam ediyorsam bu sevgiye muhtaç olduğumdan mı yoksa seni çok sevdiğimden mi? insan kendini üşüteceğini bile bile birinin yanında kalabilir mi yoksa bazı insanlar soğuk olsa bile vazgeçilmeyecek kadar mı değerlidir? içimdeki bu ısrar bir eksikliğin itirafı mı yoksa seni sevmekten doğan bir sadakatin delili mi? peki senden vazgeçmeyen bana ne demeli? aklını bile bile soğuğa bırakan birine zayıf mı denir yoksa kalmayı seçtiği için güçlü biri mi? insan bazen sevildiği için mi kalır yoksa sevdiği için mi? ben seni seçerken kendimi mi kaybediyorum yoksa zaten kaybettiğim için mi seni seçiyorum?

sana bağımlıydım, beni tüketmene rağmen. beni tüketişin bir hastalığın bir vücuda yerleşmesi kadar yavaştı; fark edilmezdi, anlaşılması zordu.

kanser gibiydi. adı konulana kadar çoktan yayılmış, çoktan kök salmış bir şey gibi. ama ben henüz birinci evre bile sayılmazdım. bunun hastalık olduğunu nereden bilebilirdim? eğer bunun bedelinin kalbim olduğunu bilseydim sana dair içimdeki her düşünceyi yok etmek için çabalardım.

çünkü ben bu kadar ağır bir bedel ödemek istememiştim. kalbimi sana teslim etmek istememiştim. hoyratça kalbimi kullanmanı istememiştim. ama bazı şeyler insanın iradesinden önce yerleşiyor içine. bir gün bakıyorsun, kalbin çoktan senin olmaktan çıkmış; attığı her atımda biraz daha başkasına ait olmuş.

sen sızdın kalbime bir zehir gibi bense bunu şifa sandım.

zehirli olduğunu fark ettiğimde iş işten çoktan geçmişti. hastalık dediğin şey zaten böyledir. ilk başta hafif bir sızı gibi başlar sonra bütün vücudunu ele geçirir.

sen de öyleydin. önce bir düşünce gibi girdin aklıma sonra bir sevgi sandığım bir alışkanlık oldun. en sonunda vazgeçemediğim bir şeye dönüştün. oysa ben hiçbir zaman seni bu kadar derine yerleştirmek istememiştim. kalbimi bir savaş alanına çevirmeni istememiştim. o savaştan mağlup ayrılmayı hiç istememiştim. sana dair hiçbir şeyi istememiştim ama bir o kadar da istemiştim.

beni iyileştireceğini düşündüğüm bir tarafın vardı. o tarafın sadece bir maskeymiş. bana gösterdiğin o şefkat, o anlayış, o güven. hepsi sahnenin ışıkları altındaymış. perde kapandığında geriye kalan şey ise bambaşkaymış. sen bir iyileştirici değilmişsin; sadece rolünü iyi oynayan bir soytarıymışsın.

beni kandırmıştın. sayısız kez. ben de inanmıştım. inanmak istememiştim beni kandırdığına. belki de yedirememiştim kendime. belki de acı düşündüğümden daha büyüktü ve ben onu kabullenmeye hazır değildim.

en acı olan şüphesiz ki kandırıldığımı fark ettiğimde hâlâ sana dair bir kıvılcım taşımamdı. nasıl olur da her defasında seni affedebiliyordum? ben tanrı değildim. öyleyse seni nasıl affedip duruyordum? şimdi miras bıraktın bana kimseyi affedememeyi. affedemiyorum kimseyi. oysa en çok seni affettim. sadece seni affettim. affetmemem gereken tek kişi senken.

ben sana sürekli yer açtım içimde kendimi kaybedercesine. senin yüzünden öğrendim affetmek bir iyilik değil bir ihanetmiş benliğime. kendi yaralarıma tuz basmakmış. şimdi her affedemediğimde seni hatırlıyorum; ve anlıyorum en büyük acıyı ben sana verdim kendi kendime.

kolların zehirli bir sarmaşıksa, gözlerin kalbimi hedef alan şarapnel parçası, ellerinse yaralarımı deşen bir cam kesiği, aldığın nefesse ölüm kokusu.

sana dair her şey yara. kabuk bağlamayan bir yara. izlerle derdim yoktu benim; onları taşımak, hatırlamak, belki de öğrenmekti tek kaygım. şimdiyse bıraktığın her izi vücudumdan söküp atasım var. izlere baktığımda seni değil kendi teslimiyetimi görüyorum. muhtaçlığımı görüyorum. bir soytarı tarafından kandırılışımı görüyorum.

ellerimle kazımak istiyorum. hatıraları, acıyı, seni, hepsini, tek tek sessizce. kazısam da, yaksam da o izleri, bu bir zamanlar damarlarından sevgi değil de zehrin aktığı gerçeğini değiştirmeyecek biliyorum. sadece seni yakıp geriye kalan küllerini izliyorum. iyileşiyorum. sense yanıyorsun.

vicdan mahkemesinden müebbet yediğin için yanıyorsun. yanmaya devam et çünkü bu sefer seni affetmeyeceğim. seni hiçbir zaman affetmeyeceğim.

affedilmediğini bildiğinden mi sandalyeye çıkıp zehirli sarmaşıklarını urgan yaptın kendine? bunu yapmaya hakkım olacağını düşündüğünden mi sandalye ile ayaklarının arasındaki o ölüm bağını koparmamı bekledin? çektim ayaklarının altından o sandalyeyi. zehrinle başbaşasın şimdi. hak ettiğin yerdesin. ölümün koynundasın. sen bir ölüsün, bense şeytanını öldürmüş bir katilim şimdi.

düşmekten ölecekmişçesine korkmak en büyük lanetimse benim niye yaşıyorum öyleyse? her adımda içim daralıyorsa zemin bile bana yabancıysa? merdiven inerken kalbim göğsümü yumrukluyorsa düz yol bile uçurumsa? bir anlık boşluk ihtimali aklımı susturuyorsa mantığım yetmiyorsa?çocukluğumdan kalan o düşüş hâlâ içimde yankılanıyorsa? kabuk bağlayan dizlerim iyileşip ya utancım geçmediyse? kontrolü kaybetme fikri nefesimi kesiyorsa ve tutunacak yer bulamıyorsam?insanlara bile temkinle yaklaşıp kalbimi yarım açıyorsam? hayat dediğin şey sürekli bir denge arayışıysa? ben korkularıma rağmen hâlâ adım atıp titreyerek de olsa devam edip yaşamak istiyorsam? lanetim büyükse ama inadım da ondan büyükse?

korku çocukluğumdan miras bana. sanki annemden hatıra kalan bir kolye gibi boynumda daima.

küçüklüğümde bisiklet sürmeyi denemiştim. yaz akşamları sokağın gürültüsünde pedalları çevirme fikri çok eğlenceli gelirdi. pedal çevirdikçe kalbim hızlanır, dünya daralırdı. denge dediğin şey bir anlığına var olur, sonra çekip giderdi. her seferinde ise aynı son. yana devrilen bir gökyüzü, asfaltın sertliği, avuç içlerimde yanma.

hatta öyle yanardı ki dizlerimi pek umursamazdım; asıl ellerimi dert edinirdim. diz geçerdi nasılsa, kabuk bağlar kapanırdı. ama ellerim...ya onlara bir şey olursa?

çünkü ben doktor olmak istiyordum. küçük aklımla bunu çok ciddiye almıştım. ellerim zarar görürse insanlara nasıl dokunacaktım, nasıl iyileştirecektim? her düşüşten sonra ilk avuç içlerime bakardım. kanıyor mu, oynuyor mu parmaklarım, tutabiliyor muyum hâlâ? mesele aslında sadece bisikletten düşmek değildi. daha o yaşta geleceğimi korumaya çalışıyordum. sanki hayalim camdanmış gibi, en ufak çatlakta kırılacakmış gibiydi.

bunun adı korkuydu. hayal ettiğim geleceğimin yaralı avuçlarımdan kayıp gidecek olma ihtimali beni korkutmaya başlamıştı.

şimdiyse ellerim o zamanki halinden daha kırılgan daha çirkin. kendimi dünyadan soyutladığım için kilitlediğim parmaklarım eskisinden daha yamuk daha çekingen duruyor sanki. avuç içlerimde o eski yaraların izi var ama artık acımıyorlar sadece hatırlatıyorlar. zaten eskisi kadar doktor olmayı da çok istemiyorum. bir zamanlar kalbimde büyüttüğüm o hayal şimdi uzak bir şehir gibi. nedenini tam söyleyemiyorum ama düşmekten korkmaya başlamamın getirdiği sebep içimde bir yerde asılı kaldı; cevap bulamadığım bir soru gibi rafta tozlanıyor.

belki de sorun düşmek değidi düşerken kimse tarafından tutulmayacak olmamı sanmamdı. belki de asıl kırılan şey kemiklerim değil hevesim kadar cesaretimdi. şimdi düşünüyorum da kemiklerim kırılsaydı belki daha az acı çekerdim ve hâlâ yaşıyor olurdum.

korkularım yüzünden bisiklet sürmeyi öğrenemedim böylece. üstüne kırmızı bir çizgi attım bisiklete binmeyi öğrenmenin. aslında birçok şeyin üzerine çizgi attım. benliğimim üzerine bile.

geleceğimi kaybetme korkusuyla başlayan düşme korkusu tüm ruhuma bir veba gibi yayılmaya başladı. bağcıklarımı bağlamayı bilmediğim hâlde düşmemek için ellinci düğümü attım defalarca.

şimdi de aşık olmaktan korkuyorum. çünkü aşık olursam düşeceğimi biliyorum. kim düşmez ki? sevgi de biraz yüksekten bakmak gibi ne kadar yükselirsen o kadar kırılma ihtimalin var.

aşk kapını çaldığında onunla saatlerce konuştuğunda zamanın nasıl geçtiğini fark etmemeye başlıyorsun. ama o konuşmalar azalırsa bir anda boşluk büyüyor. birlikte yürürken omzunun omzuna değmesi güven veriyor fakat o temas bir gün kaybolursa bedenin bile o yokluğuyla sızlıyor.

ona sırlarını anlatmak da böyle. önce hafif hafif başlıyorsun küçük cümlelerle ama anlamlı kelimerle. sonra fark etmeden en kırılgan yerlerini açıyorsun. o kişi dinlerken içindeki duvarlar biraz daha yıkılıyor taşlar yere düşüyor ve sen o boşlukta biraz daha görünür oluyorsun. ışık sızıyor o kar kürene.

ama ya bir gün o dinleyen kişi artık orada olmazsa? söylediklerin havada ada asılı kalır, cevap bulamamış sorular gibi boşlukta titreşirse? ne yapacağım? ağlamak kurtarır mı beni?

ben korkuyorum çünkü bağ kurmak demek biraz da risk almak demek aslında. biriyle bir dünya kurmak, ortak anılar biriktirmek, ortak şakalar, ortak alışkanlıklar...bunları inşa etmek güzel ama aynı zamanda korkutucu. sanki temeli görünmeyen bir ev yapıyorsun. birlikte yaşıyorsun o evde, ama bir gün o evin çatısı çöker mi diye içten içe hesap yapıyorsun.

o inşa ettiğim evin bir gün başıma yıkılacağını düşünmek yorucu. sürekli “ya olursa” diye ihtimalleri tartmak, her duygunun arkasında olası bir kayıp senaryosu aramak... hesap etmek güven veriyor gibi görünse de aslında insanı daha da tetikte tutuyor. rahatsız edici bu tetikte durma hali.

ama hesap etmeyi bırakırsam ne olur? belki o ev gerçekten ilk sarsıntıda yıkılır ve ben de altında kalırım. enkazla başbaşayım şimdi.

“ya beni kurtarmaya gelmezse?” diye düşünmeden edemiyorum. biri giderse, uzaklaşırsa ya da bir anda aynı hissetmemeye başlarsa. o zaman o evin içinde tek başıma kalmış gibi olurum. çocuğunu veya eşini kaybetmiş yalnız bir kadından farkım kalmaz böylece.

bu yüzden bazen ilişkilerde hep bir çıkış kapısını açık bırakmaya çalışıyorum. tamamen teslim olmamaya çalışıyorum içimde küçük bir köşe hep “hazır ol” diyor. çünkü geçmişte bir şeyler aniden bittiğinde, habersiz gittiğinde o boşluğun ne kadar sert çarptığını biliyorum. ve ben o enkazın altında kalmaktansa o kapıyı açıp bırakıp üşümeyi tercih ediyorum. bu daha az yıkıcı hissettiriyor. en azından nefes alıyorum aldığım nefes tüketse de.

kalbim bir çift gözü pusula sanmadan önce sıradan bir hayatım vardı. günler birbirine benzerdi sabahlar aynı telaşla açılır, akşamlar tanıdık bir huzurla kapanırdı.

ailemin gözdesi olmanın verdiği o görünmez sıcaklıkla büyümüştüm; ailem tarafından sevildiğimi bilmek hayata tutunmak için yeterli bir sebepti o zamanlar.

onların gözdesi olduğumdan bu görünmez yük her zaman omuzlarımdaydı. mükemmel olmalıydım. çalışkan olmalıydım. ailemi gururlandırmalı ve gülümsetmeliydim. bu benim sorumluluğumdaydı.

sonrasında karşıma sen çıktın. hiç çıkmamanı dileyerek kendime haksızlık etmeyeceğim. belki seni hâlâ severek ediyorum.

seni hâlâ seviyorum. solan bir çiçeğin seni sevmeye hakkı var mıdır dersin kokmamasına ve güzel olmamasına rağmen?

mükemmel olmak zorunda olmadığımı söyledin. kimsenin arkadaşlığına muhtaç olmadığımı gerekirse benim arkadaşım olacağını söyledin. dizlerimi çekerek ağladığım o bankta benimle oturdun. hiçbir şey demedin. sustuk sadece. çünkü en az benim kadar bazı acıların sözlükte bir karşılığını olmadığını bilecek kadar büyümüştün. serçe parmağını bana uzatıp,“zorlandığında.”dedin ve yanımda olduğunu söyledin. parmağını tutup,“zorlandığında.”dedim bir daha asla bırakmayacağımı sanarak.

günler birbirini kovaladığında her şeyi kenara bırakıp seni çok sevdiğimi söyledim. sense bunların bir hata olduğunu bizim arkadaş bile olmadığımızı söyledin. sana göre ben porselen bir bebekmişim sense bir ayağını kaybetmiş kurşun asker. bu hisler hataymış sadece.

benim gibi birisi için bu hisleri ifade etmenin bu kadar zor olduğunu bilseydin hata der miydin sahi?

kalbimi hedef alan sen eminim ki hata derdin. o an kime âşık olduğumu düşündüm. kime âşık olmuştum? susarak yanımda olan sana mı yoksa kalbinde ismim yazsa söküp atacak olan sana mı?

beni kandırmış mıydın?

sen de sadece notlarım için benimle arkadaş olmak isteyenlerden miydin? sen de sadece notlarım için yaklaşanlardan mıydın? işi bitince uzaklaşanlardan kalabalığın içinde görmezden gelmeyi kolay bulanlardan mı? evet notlarımı almamıştın belki ama kalbimi almıştın. bir daha geri vermemek üzere. söylesene bir insan kalbi olmadan nasıl yaşar?

kalbimi geri vermen için yalvarabilme şansım olsaydı bir çocuk gibi ağlayacağımı biliyorsun. öyleyse kalbimi bana niye vermiyorsun? ver kalbimi. söz veriyorum sahip çıkacağım kalbime. hislerimi hata olarak gören insanlardan koruyacağım. başaramayacağımı bildiğinden mi vermiyorsun kalbimi?

sana hislerimi söylediğimde geri dönülemez bir noktada olduğumuzun bilincindeydim. sana,“bana acıdığın için mi yanımda olmak istemiştin?”diye sorduğumda hiçbir şey demedin. sustun. bir tek sana konuşmayı öğrenen bana sustun. nasıl susabildin?

sessizliğin söylenmiş en ağır cümlelerden bile keskin geldi o an. kelimelerinin eksikliği değil, bakışlarının kaçışı incitti beni. çünkü ben seni suskunlukların bile anlam taşıyan biri sanmıştım.

ben hep sanmışım.; sanmak insanın kalbine kurduğu en sessiz tuzaktı. seni sevmek de bir o kadar tuzakmış.

eğer seni sevmek tanrının bana verdiği bir cezaysa her gün aynı soruyu soracağım ona: hangi hatamın karşılığı bu kadar derin bir boşluktu?

ben kötü biri değildim. yürüdüğüm yollarda mendil satan çocukları gördüğümde bütün mendilleri alırdım; sanki o gün biraz daha erken eve dönebilsinler diye. yaşça büyük bir kadının çiçek sattığını gördüğümde tüm çiçekleri alır ellerindeki yük hafiflesin isterdim. hiçbir zaman kapımın önünden kedi mamaları eksik olmazdı.

öyleyse ben neyin bedelini böylesine tükenmiş bir şekilde ödüyorum?

senden gidemeyen ben daha da kalamazdım. kalamadım. gideceğim son güne kadar gelmeni bekledim. gelmedin.

kulaklarımda şımarık büyümeyen birisi olduğumu söylediğin cümleler yankılandığında hâlâ bekleyen aciz benliğime kızmakla yetindim öylece.

yaşananlar beni bu şehre getirdiğinde onu görmek eskisinden daha kolaydı çünkü artık onun istediği olmuştu. büyümüştüm. hayat beni büyütmüştü ama yine de onun bakışları yıllardır tuğla tuğla ördüğüm o sağlam benliği sanki tek hamlede yıkabilecekmiş gibiydi. ve o benlik yıkılırsa ben yine kaybederdim.

kendime karşı. hayata karşı. ona karşı. benim kaybedecek gücüm kalmamıştı. ben artık kaybetmek istemiyorum.

şimdi ondan daha kalın ve yüksek duvarlarım vardı. kimse beni görmüyordu ama dışarı da çıkamıyordum. karanlığa gömülmüştüm.

her şeye rağmen gidişlerimi korkakça bulduğunu söylemiştin ama sen gerçekten yeterince cesur muydun? sen içimi görecek kadar cesur muydun? sen bana aşık olduğunu söyleyecek kadar cesur muydun?

sen cesur muydun?

değildin, hem de hiç. çünkü biliyordun; sen bir adım atsan ben sana yüz adım gelecektim ama ben sana gelemedim. bileklerimi kestin. bileklerimi kesen senken korkağın teki olduğumu mu söylüyorsun? sen yeterince cesur muydun ki?

bilemedim acın nerelere kadar

sarar canımı, bu yaban otlar içimi acıtır

inan ki yabancın değilim

gidemedim ama daha da kalamam

bu yalana daha inan, inanamam

sen beni bırak, ben seni bırakacak değilim

gittiğim her yerde sen de benimle olacaksın

sen bunu hiç bilmesen de içimde yaşayacaksın

sevgini aldın ve gittin ya, nerede saklayacaksın?

aklıma her geldiğinde bir çiçek gibi kokacaksın

beyaz ve güzel, bi' çiçek de üzer

dikenin batar elime, acın da güzel

bi' filiz olur içimde, benimle gezer

kalbimin acısı

içerimden akar dışıma

ve yazar ellerim acını

gözümle sular büyütürüm adını

ve çiçekler açar kalbimin acısı

beyaz ve güzel, bi' çiçek de üzer

dikenin batar elime, acın da güzel

bi' filiz olur içimde, benimle gezer

kalbimin acısı.

tanrı bizi yaşamamız için var ettiyse biz tam anlamıyla ne kadar yaşıyor sayılırız? sayılır mıyız? yoksa biz bize biçilen kaderden öteye gitmeyen yaşayan ölüler miyiz?

sahi yaşamak neydi?

tanrı’nın bize verdiği sınırlı bir zamana bir yaşam sığdırmaktı zor olan; yılların hızla akıp giderken içimize yetişememesi kalbin bir şeyleri hâlâ söylemek isterken zamanın çoktan susmuş olmasıydı belki de. acı olan ise yalnızca sürenin kısalığı değil o sürenin hakkını veremediğini düşündüğün anların sessizce çoğalma ihtimali.

yaşamayı beceremiyoruz. hayatın getirdiği kaygıya, strese ve bitmek bilmeyen sorunlara karşı çoğu zaman hazırlıksız yakalanıyoruz; sanki bize hiç öğretilmemiş bir oyunun içinde kuralları sonradan çözmeye çalışan çocuklar gibiyiz. nefes almayı biliyoruz ama gerçekten yaşamayı değil. her gün biraz daha hızlanan dünyanın içinde, omuzlarımızda görünmez yükler taşıyor, yorgunluğumuzu bile saklayarak yürümeye çalışıyoruz. belki de çürüyoruz.

bazen sorunların büyüklüğünden değil, onların hiç bitmeyecekmiş gibi görünmesinden yorulurdu insan. bir kaygı geçmeden diğeri kapıyı çalar; zihnimiz dinlenemeyen bir odada sürekli açık kalan bir ışık gibi hissettirir.

bilirsiniz ışık sönmeye mahkûmdur daima. insan kendini bir anda karanlığın içinde bulur; seslerin azaldığı, düşüncelerin yankılandığı o ağır boşlukta. oysa ışığı yeniden yakmak mümkünken bile, elinizi uzatmak bir anlığına zor gelir. tüketicidir ayağa kalkma düşüncesi.

aslında yaşamak biraz da karanlıkta kalmaktır. insan, ışığın kıymetini ancak gölgeyle yan yana durduğunda anlayabilir nasılsa.

hiçbir büyüyüş tamamen aydınlıkta gerçekleşmez; bir çiçek bile toprağın karanlığında kök salar önce. göğüs gerer o zifiri karanlığa. biz de öyle büyürüz; çatlaklarımızdan, bekleyişlerimizden, kimse görmezken verdiğimiz küçük mücadelelerden.

ama biz bunu kabul etmekte zorlanırız. hemen büyümek isteriz; yaşamayı iliklerimize kadar hissetmek, hep güneşin bizi ısıttığı o parlak anlarda kalmak isteriz. ışığın üstümüzde olduğu yerde her şey daha kolay görünür çünkü. kendimizi daha güçlü, daha görünür, daha eksiksiz sanırız.

çünkü karanlık yalnızlık demektir. kim yalnız kalmak ister ki? karanlık korkutur biz insanları; orada yönü gösteren işaretler yoktur. ne kadar ilerlediğimizi bilemeyiz, bazen gerçekten ilerleyip ilerlemediğimizden bile emin olamayız. yerimizde sayıyormuşuz gibi hissederiz.

hâlbuki yaşamak her zaman güneşin bizi kutsadığı anlardan ibaret değildir. ışığın değerini anlamak için bazen karanlık yanımıza oturur öylece. arkadaş olmamız istenir onunla. bizse iteriz o karanlığı. bizi büyütebileceği gerçeğini reddederiz. ölmeyi dileriz karanlığa maruz kalmaktansa. unuturuz bir şeyleri. şükretmeyi mesela. oysa ki şükretmeyi bilmemiz gerekir her anlamda. karanlıkta boğulsakta güneş tarafından kutsansakta. bu hayatta şükredecek çok şey var. bize bahşedilmiş bir beden, iyileşme ihtimali, yeniden başlayabilme gücü ve her şeye rağmen içimizde sönmeyen o küçücük umut. bu kadar değerli şeylere sahipken biz ölmeyi niye bu kadar istiyoruz ki?

benim de karanlığa gömüldüğüm anlar oluyor elbette, olmuyor değil. ama her seferinde içimde bir ses yükseliyor ve yaşamam gerektiğini söylüyor.

yaşamam gerek çünkü henüz aşık olmadım. beni iyileştirecek o gözlere rastlamadım, içimdeki kırıkları yargılamadan tutacak ellere denk gelmedim. yanında geçirdiğim bir anın bile sanki yeniden doğmak gibi hissettireceği birini tanımadım henüz. bu yüzden hâlâ buradayım; bu yüzden yaşamalıyım.

yaşamam gerek çünkü henüz oturmadığım masalar, tanımadığım insanlar var. adımı ilk kez duyacak sesler, hikâyemi hiç bilmeden yine de beni anlayacak bakışlar var. belki bir kahkahanın ortasında kendimi unuttuğum, belki gece geç saatlerde edilen bir sohbetin içinde fark edilmeden iyileştiğim anlar var.

yaşamam gerek çünkü henüz görmediğim sokaklar var; yağmurdan sonra kokusunu içime çekeceğim şehirler, yolunu kaybolarak bulacağım yollar var. hiç tanımadığım birinin yanına oturup susarak bile anlaşabileceğim o garip huzur var belki de.

yaşamam gerek çünkü içimde hâlâ büyümeyen yanlar var. korkularını küçültmeyi öğrenmemiş, kendine tam anlamıyla şefkat göstermeyi bilmeyen taraflarım var.

yaşamam gerek çünkü henüz gitmediğim konserler var; kalabalığın içinde aynı şarkıyı bilmeden de birlikte söyleyeceğim insanlar, göğsümün içinde ritimle çarpan o anlar var.

yaşamam gerek çünkü henüz gezmediğim sergiler var. karşısında uzun uzun durup hiçbir şey söylemeden bile anlaşıldığımı hissedeceğim tablolar, bir sanatçının içinden taşan duyguların bana kendi hikâyemi hatırlatacağı anlar var.

yaşamam gerek çünkü henüz okumadığım kitaplar var; altını çizeceğim cümleler, bir yabancının kelimelerinde kendi iç sesimi bulduğum sayfalar var.

yaşamam gerek çünkü henüz dinlemediğim müzikler var. ilk kez duyduğum anda kalbime yerleşecek melodiler, yıllar sonra bile beni bugüne geri getirecek şarkılar var. bir şarkının arasında ansızın gülümsemek ya da sebepsizce hüzünlenmek gibi küçük ama gerçek mucizeler var.

benim yaşamam gerek.

bir insan zihninin kurbanı olabilir mi? kurban olmayı kendisi mi seçer yoksa o zihninin oyunlarına yenilmemeyi mi ister? insan ne zaman kendi sesini, gerçek sanmaya başlar? korku düşünceye düşünce kader gibi gelmeye hangi noktada başlar?

zihnim; değiştirilmesi imkânsız görünen, ve her defasında binlerce kez yenilmeme rağmen yine de bana aynı sonu yaşatan bir kehanet.

sanki baştan yazılmış bir metni okuyorum ve her okuduğumda başka bir kelimeyi değiştireceğimi sanıyorum. ama sayfa hep aynı yerden yırtılıyor, son hep aynı cümleyle bitiyor. zihnim geleceği görmüyor aslında, geçmişi ezbere biliyor. ve bildiğini “kader” diye önüme koyuyor. ben her seferinde başka biri olmaya çalışıyorum, ama aynı korkudan geçiyorum. aynı kapıda duruyor, aynı iç sesle geri dönüyorum.

sanki önümde açık bir kitap var ve ben hangi sayfada takılı kaldığımı biliyorum, ama nasıl çevireceğimi bilmiyorum.

sahi kehanet nasıl değiştirilir? insan kader sandığı şeyle mi savaşır, yoksa onu yazan dili mi öğrenir önce? kehanet bir anda bozulmaz belki. bir anda yıkılmaz bir düzen. nasıl bozulsun ki? on sekiz yıllık bir alışkanlıktan, on sekiz yıllık bir sesten, on sekiz yıl boyunca aynı cümlelerle büyütülmüş bir zihinden bahsediyoruz.

bugün ders arasında yediğim bisküviyle vişneli meyve suyuna baktım; bir anlığına o düştü aklıma. düşmesi tesadüftü, çünkü hayatımdan çıkması garip bir rahatlık bırakmıştı içimde. onu düşünen biri değilim artık, ama özleyen biriyim. zaten mesele “o” değil. ben, kalbime değmiş herkesi özlerim.

“tesadüf” dediğime bakmayın; bu, sıradan zihnimin küçük bir oyunuydu sadece. sanki birileri perde arkasında ipleri çekmiş gibi, ilk perde yavaş yavaş aralanıyordu. ben daha sahneye çıkmamıştım ama içimde bir şey, yaklaşanı fısıldıyordu. hissediyordum kehanetin ayak seslerini. bu bir korku değildi. daha çok tanıdık bir ürpertiydi; yıllar önce görüp de unutmuş gibi yaptığım bir rüyanın yeniden kapımı çalması gibi. zaman ağırlaştı o an. sınıfın sesi boğuklaştı. başım dönmeye başladı.

kuklalar sahnede yerini aldığında ben de ışığa çıktım. ipleri görünmeyen, yüzleri birbirine benzeyen kuklalar. hepsi bir ağızdan, sanki o benim personamı kopyalamaya çalışmamış, yazdığım romandaki detayları kendi metnine iliştirmemiş gibi onu savunmaya başladılar.

biri üstüme doğru yürüdü; adımları kalp atışlarımın sesi kadar güçlüydü. beni nankörlükle suçladı, kitaplarıma bu kadar ilgi duyan birini incittiğimi, onun hevesini çöpe attığımı söyledi.

bir başkası kolumu tutar gibi yaptı. hatta canımı acıttı. ortak arkadaşımızı onun elinden aldığımı, onu yalnızlığa ittiğimi, bunun bedelini ömür boyu yalnız kalarak ödeyeceğimi fısıldadı.

arkadan biri güldü alayla. büyüttüğümü, her şeyi abarttığımı, herkesin herkesten bir şey alabileceğini, benim kendimi fazla ciddiye aldığımı ima etti.

bir diğeri öne çıktı. örnek alınmanın bir suç olmadığını, taklidin hayranlık olduğunu, benim bunu gurur meselesi yaparak herkesi kendimden uzaklaştırdığımı anlattı.

bir diğeriyse en vurucu cümleyi söyledi: sevmeyi beceremediğimi.

ve ben yine bu lanet olası kehanete yenildim.

bir kez daha.

bir kez daha.

bir kez daha.

sanki her seferinde aynı uçurumun kenarına çağrılıyorum. aynı karanlık cümleyi ezberletiyor bana kader: “kazanmayı bilmiyorsun. ”oysa kaybetmekten değil, kazanmanın neye benzediğini hiç görmemiş olmaktan yorgunum. zaferin şekli yok bende, sadece yenilginin ezberi var. zihnim bile düşman bana. içimdeki ses, beni korumak yerine yaralamayı öğrenmiş sanki.

nasıl kazanacağım? elimdekiler bile düşmanken hangi tarafıma güveneceğim?

her düştüğümde adımı silip yeniden yazıyorum toprağa, sonra yine kendi izlerime basıp kayboluyorum. işte bu yüzden yenilgiler tanıdık, zaferler ise daima yabancı. çünkü bu biçilmiş bana.

ben sadece bir kez bencil olmak istiyorum. sadece bir kez “önce ben” demek istiyorum ve ardından vicdan azabı çekmemek istiyorum.bir kez birine “hayır” dediğimde gece yatağa uzandığımda onu kırdım mı diye düşünmeden uyumak istiyorum. bir kez birinin yükünü sırtımdan indirdiğimde kendi ağırlığımı taşımaya hâlim kalsın istiyorum. ben kalbimin ve zihnimin faturasını ödemekten yoruldum. başkalarının suskunluğunu ben telafi ediyorum, başkalarının kırdığını ben onarıyorum, başkalarının sorumluluğunu ben üstleniyorum. bir gün olsun, herkesin iyiliği için kendimden vazgeçmemek istiyorum. bir gün olsun, “anlayışlı” olmak yerine “anlaşılmış” olmak istiyorum. ben sadece kazanmak istiyorum. acı çekmeden.

tanrım dizlerimin üzerine çöktüm. bu kehaneti değiştirmeme yardım et.

bir bebeğin kalbi yumruğu kadardır. bir insan büyüdükçe yumruğu nasıl büyürse kalbi de büyür derler.

ben kalbimi gereğinden fazla büyütmüşüm; öyle ki göğüs kafesime sığmamaya başlamış. çözümü göğsüme saldırmakta bulmuş, kemiklerimi paramparça etmişim. kalbimin dört odacığı herkese yetsin, orada kalıp hiç gitmesinler diye. göğüs kafesimin kemikleri kalbime batmış ama sevdiğim insanlar içindeyse o katlanılmaz acıyı bile dert etmemişim. görmezden gelmişim bile isteye. kapıyı kilitleyemiyorum yine de. çünkü sevgimden yapılmış anahtar her kilidi açıyor herkese. ve en acısı da yer yok bana bu evde.

çok seversin birini; kendinden vazgeçecek kadar. sığmayacağını bile bile, onu kalbine yerleştirmeye çalışırsın. bilmiyorsun ki o güzelim kalbine o insan fazla.

bilmiyorsun ki kalbine sığsın diye yardığın göğüs kafesini umursamadan bir gün çıkıp gidecekti o odacıklarını genişlettiğin kalbinden.

aslında istediğim tek şey beni sevmesiydi. benim gibi.

kalbimde kocaman bir yer açtığım insanların, beni kendi kalplerinde küçük bir yere sığdırmasına bile ses etmezdim çoğu zaman. gücenmediğim söylenemez elbette oldu çok kez. ama kimseyi “beni sevmiyor.”diye etiketlemedim. onun yerine kendime dönüp hep,“çok açgözlüsün. yetinmeyi bil.” dedim. kırıldığımla kaldım öylece. onlar kırılmasındı. benim kırılmam nasılsa sorun değildi.

kalbimden çıkmasınlar diye kapıyı kilitlediğim günler o kadar çok fazlaydı ki şimdiyse eski çabama hayranlık duyuyorum içten içe.

onunla ilk başlarda onla arama sıradağlar girmeye başlamış ve bunun nedenini kendime sormuş ama cevap bulamamıştım. halledebileceğimiz bir sorun anlamsız bir şekilde tartışma sebebine dönüşüyordu bende onu omuzlarından silkip kalbimde kapladığı yere bakmasını istiyordum. bakmıyor. bakmak istemiyor. çünkü hiçbir şey ifade etmiyor. tüm kalbim onun olsa yine de ifade etmezdi çünkü gitmeyi seçmiş belli ki. daha da tutamam ki. kalbini kalbime zincirleyemem ki.

nasılsa gitmeyi seçene kalması için yalvaramazdın. zavallı gözükürdün. belki de onun için öyleydin. kalbinde yer açmak için göğüs kafesini yaran zavallı bir kız çocuğu.

o kız çocuğu her anlamda büyüdüğünde kalbinin bu kadar küçüleceğini nereden bilebilirdi ki? sevdiği birinin ağzından, “ben senin annen değilim,” cümlesinin döküleceğini nereden bilebilirdi? ve “seni kim, neden sevsin?” diyebilecek bir dosta sahip olacağını.

o kız çocuğunun şimdi söyleyeceklerimden hiç hoşlanmayacağını biliyorum. asla kabul etmeyecek söylediklerimi. çünkü bu doğrularla büyütülmemiş. bu yüzden ailesine de içten içe çok kızgınım. o kafede karşıma oturan kıza bunları benim söylememem gerekirdi. acı gerçekleri ona ben değil hayatına yön verenler öğretmeliydi. böyle büyütülmeliydi.

sevgili çocukluğum;

hiçbir zaman sevildiğin gibi sevilmeyeceksin. nazik olmaya devam et ama birinin rotasında senin kalbinden çıkmak varsa kalması için çabalama. çünkü gitmeyi seçen hiçbir zaman onun için büyüttüğün kalbine göğüs kafesinin kemikleri battı diye özür dilemeyecek. bir özür alamadığın bir nefesi telafi edemez nasılsa. iyi hissettirmek için her şeyini feda ettiğin insanlar hiçbir zaman yanında olmayacak. kaldığın enkazda seni bulmak için çabalamayacaklar. kimsenin sesini duymadığı o yerde seni aramayacaklar. en acısı da hiçbir zaman orada olmak istemeyecekler.

ve bu sorun değil. sen zavallı birisi değilsin. hiç olmadın. sadece verdiğin sevginin karşılığını bekleyen birisin. sen fazla bir şey istemedin. sadece “buradayım” dediğinde, birinin de sana “ben de” demesini bekledin. sadece yorulduğunda yaslanacak bir omuz aradın. sadece sevdiğinde sevilmeyi istedin. bu bir zayıflık değil bu bir insan olmanın belirtisi.

bir zamanlar benliğime sahip çıkmaya çalışan sevgili çocukluğum; boğulup boğulmadığın umrunda olmayan insanlarla arana sayamadığın kadar sıradağlar koyman seni kötü biri yapmaz. sen sadece kalbinin farkına varmış, yüzmeyi öğrenmiş birisin. herkesi kalbinde taşımak zorunda olmadığını kabul etmiş birisin de aynı zamanda. bir zamanlar herkese can simidi olmaya çalışırken kendi nefesini unuttuğun o günleri hatırla. kimsenin sormadığı soruyu ben soracağım sana. “sen yüzebiliyor musun hâlâ?”

ankara sokaklarında beni bulmayı umut ettiğin günlere dönsek adımların beni tanıyacak kadar ezberleseydi her bir zerremi kalbimden vurmasaydın beni masallardaki gibi sevebilseydik yalan dolan olmadan o zaman biz olabilir miydik gerçekten?

yaşayan bir ölü değil de ışık saçan bir güneş olmaya devam eder miydim senin yanında?gözlerime baktığında geçmişimin ağırlığını değil geleceğin ihtimalini görür müydün?

belki de bütün mesele bizi kesiştirmeye yemin eden şehirler değildi. mesele beni çok sevmendi. beni benden koruyacak kadar sevmendi. ama bilirsin bir insanı asıl benliğinden koruyarak yaşatamazsın. sadece onu kandırırsın.

benliğimin izlerini sakladığın için seni yargılama şansım olsaydı göğsüne vura vura “neden bunu yaptın” diye hesap sormazdım. sadece sessizce yüzüne bakardım. sen de anlardın. hep anladın. çünkü beni bilen tek sendin. beni merak eden de. bir o kadar seven de.

yanan balerini küllerinden doğuran sendin sevgilim.

beni o ateşten çekip almak için çok çabaladın. yandın sanki hiç yanmamış gibi. oysa ben yanmanı hiç istemedim ki. benimle ol istedim. birlikte olalım istedim. bu kahrolası düzene karşı gelelim istedim.

meğerse sen aymışsın bense güneş.

”ay ve güneş sevgilim. hiçbir zaman aynı anda yan yana durup gökyüzünün düzenine karşı gelemezler.”

sana dolan bal gözlerimle bu cümleleri sarf ettiğimde bana ay ve güneş tutulmasından bahsettin. “aşk oldukça imkânsızlıklar bile imkân dahilinde.”dedin. kalbime eğri büğrü bir umut düşürdün. en çok beni umutlandırdığın için senden nefret edeceğim. edemeyeceğim. senden nefret etmeyi bilmiyorum ben. sadece seni sevmeyi biliyorum.

tanrı senden nefret edecek gücü vermemiş bana.

kalbim seni sevdiğimi inkar etmeyi beceremiyor hâlâ.

git desem de kapının ardında beklemeni diliyorum arsızca.

sen kalbimin her köşesinde izi bile kalmayan bir yara.

o ikimiz için pusulaya dönüşen kitaptaki alıntıyı bu kez ben sana söyleyeceğim sevgilim. hani bana bir zamanlar senin fısıldadığın o cümleyi…

“sen belki yine bu kadere boyun eğmenin de güzel bir şey olduğunu söyleyeceksin.”

evet sevgilim. bu sefer gerçekten kadere teslim olalım. savaşmayalım. tükenmeyelim. kabul edelim. ait olduğumuz dünyalarda yaşamaya devam edelim. yanmadan.

tanrı’nın bize biçtiği kaderi yıkıp geçecek kadar güçlü değilim sevgilim. bu kez acıyı kutsayıp bizi seçmektense seni feda etmemeyi seçiyorum.

sevmek bazen kazanmak değildir. kaybetmektir. ve biz kaybettik.

kalırsam eksileceğiz. gidersem tükeneceğim. yanacağım. unutmak bana mahsus olduğu gibi tükenmekte yanmakta bu seferlik bana mahsus olsun sevgilim.

affet beni.

- tüm iyikilerini daima sana dair kılan ayçiçeğin.

uzaktan bakıldığında, insanların gözüne çok güzel bir arkadaş grubuna sahipmişsiniz gibi görünürsünüz. kalabalık bir çevre, kahkahalar, paylaşılan anlar...hatta öyle ki buna bir de “uzak mesafe” arkadaşlıkları eklenir. mesajlarla, seslerle, ekranlardan taşan bir yakınlık. kısacası yalnız değilsinizdir gibi durur. çünkü yanınızda sayıca fazla arkadaşlarınız vardır, üstelik aranızda sadece iki yaş olan bir kardeşiniz de vardır.

yalnızlığın çok yanlış tanımlandığını ve bize de böyle öğretildiğini düşünüyorum. uzun bir süre okuma kitaplarında yalnızlık demek kimsesiz demekti aynı zamanda.

yalnızlık kimsenin olmaması değil, sevdiklerinin sana ulaşamaması hâlidir. görünmez iksirini içmişsin de yok olmuşsun gibi. kalabalığın ortasındasın ama hep kenardaymışsın gibi. bir adım atsan kimse fark etmeyecek gibi. varlığın yer kaplamıyor sanki.

yalnızlık; birine anlatacak çok şeyin varken, kime ne anlatacağını bilememektir de.

yalnızlık aslında bir nevi kronik kopukluktur.

aslında ben, yalnızlığın ne demek olduğunu hissederek büyüdüm. uzun bir süre bu duyguyla yan yana yürüdüm. belki de her şey, bir zamanlar hayatımda olan insanlara içimi açtığımda başladı. anlatıyordum. gerçekten anlatıyordum ama karşılığında aldığım şey hep aynıydı: “boş ver, geçer. takma kafana.” o kadar kelimenin, o kadar duygunun ardından gelen bu kısa cümle, insanı derin bir sessizliğe itiyor.

sanki onca şeyi anlatmam boşunaymış gibi. çünkü ben çözüm aramıyordum aslında; sadece anlaşılmak istiyordum. dinlenmek bir o kadar da ciddiye alınmak istiyordum çünkü ben dinliyor ve ciddiye alıyordum.

“abartmıyorsun” denilmesini duymak istiyordum. birinin omzuma dokunup “haklısın, zor bir şey bu” demesini.

işte o anlarda öğreniyorsun yalnızlığı. yanında biri varken bile, derdinin tek başına sana ait olduğunu. sonra yavaş yavaş susmayı öğreniyorsun. her şeyi anlatmamayı, her kırıldığını göstermemeyi.

hayatınızda böyle insanlar olduğunu fark ettiğiniz an hayatınızdan çıkarın. sizi tüketmek ve yalnızlığın koynuna atmaktan başka hiçbir şey yapmıyorlar inanın bana. biliyorum bu vücuttan bir parça koparmak gibi zor. nasılsa sizdendi bir zamanlar.

bana bırakılan bu mirasla yaşamak zordu. hep zor. birine açıldığımda,onun karşısında çırılçıplak kalmış gibi hissediyorum; sanki kusurlu sandığım yerlerime bakıyor, gözlerini en çok oralarda gezdiriyor. elbette hiçbir beden kusursuz değil ama asıl mesele bu değil. asıl mesele, anlattıklarını alıp sana karşı bir silaha dönüştürmeleri.

kelimeler de kurşun olabilirdi nasılsa. kalbini hedef alır, saplanır, yaranı deşer, kanatır. elinde yaranı dikmek için binlerce iğne iplik olsa dahi çaban faydasız. vuruldun. hem de can evinden.

yaralar zamanla kabuk bağlar belki ama izler baki. asıl acı olan beklemediğin bir yerden vurulduğun kadar o silahı tutan ellerdir de. tetiği çekendir seni acıtan. çünkü sen açmışsın içini o ordan vurmuş. ah ne kadar da acınası ilk kez kalbini açmayı başarmış sen bir de sevdiğin tarafından kalbinden vuruldun. şimdi birde artık kronik bir güvensizliğe sahipsin.

insanlar bazen senin onlara emanet ettiğin zaafları kullanacak kadar acımasız olabilirdi. bu sevdiklerin olsa bile.

etrafımda insanlar var ama hiç kimsem yok. ama eskisi kadar yalnızlıktan korkmuyorum da. üç yıl önceki halime baktığımda, yalnız kalmamak için her şeyle savaşan o yorgun çocuğu görüyorum. bitmek bilmeyen, ama en çok da kendini tüketen bir çabaydı onunki. ona sımsıkı sarılıp,“hey, yalnız olmak pek de korkutucu değildir.” demek istiyorum.

yalnızlık artık bana sadece eksiklik gibi gelmiyor. içime dönmemi sağlayan bir durak gibi. yalnızlığı iliklerime kadar hissettiğimde mutfağa giriyorum. görünüş olarak kusurlu sayılsa da lezzetli sayılabilecek tatlılar yapıyorum. çok beklediğim veya uzun zamandır listemde olan diziyi&filmi açıyorum. kendimi oraya hapsetmek insanlara anlatmaktan daha cazip geliyor. çok merak ettiğim kitabımın kapağını açıp sıcak bir kahveyle okumaya başlıyorum. onları tanımak ve sevmek yaşadığım bu dünyada insanları tanımak ve sevmekten daha kolay.

yazıyorum. çok yazıyorum. yazıyor olduğum romanımı düzenliyorum. onlara anlatmak yeni jenerasyona zaaflarımı kurban etmekten daha iyi hissettiriyor.

çünkü artık biliyorum. yalnızlık yalnızca bir dönüşüm. kendine dönüş.