selam. uzun zaman sonra bir yazı denemesi yapmak istedim ve bunu kendimi gördüğüm bir şarkı üzerinden yapmak istedim: click clack symphony. yazının başlığı olan cümle bu şarkıya ait aynı şekilde yazının ilhamı da bu şarkıya ait olacak.

kendimi uzun zamandır yetersiz hissediyorum. etrafımda ve sosyal medyada gözlemlediğim kadarıyla da böyle hisseden tek kişi ben değilim. elimizde olmayan durumlar bizi fazlasıyla zorluyor gibi hissediyorum değişmek istiyoruz yapamıyoruz istediğimiz gibi yaşayamıyoruz.

bir tane küçücük hayatım var daha çok dışarı çıkmalıyım ve gerçekten yaşamaya başlamalıyım

şarkıdan bir söz yine. eksikliğini en çok hissettiğim şeylerden biri istediğim gibi yaşama arzusu. canım istediğinde istediğim yere gidebilmek yeni şeyler deneyimlemek. yeni bir yer keşfetmenin lüks olmaması veya her daim gezeceğim bir yerin olması. kutu gibi bir hayat istemiyorum evim zaten dört duvardan oluşuyor en azından dışarıda sınırlar olmasın istiyorum. yaşadığımı hissetmek istiyorum.

her zaman bir şeye ulaşmaya çalışıyoruz, olmayınca hedef değişiyor. lisede iyi bir üniversite için çabalıyorsun olmadı mı o zaman iyi bir mesleğim olur diyorsun istemediğin seçimler yapıyorsun geri dönemiyorsun ve bundan da kötüsü geri dönebilsen bile bir şeyleri değiştirebilecek misin bilmiyorsun.

şarkının da dediği gibi hayat ihtimallerle dolu dünyada doğma ihtimalin dört yüz trilyonda bir o ihtimali aşıyorsun ama evden çıkmayı aşamıyorsun.

çevreni değiştiremeyince kendini değiştirmeye çalışıyorsun belki başarılı belki de başarısız olacaksın ama en azından deniyorsun. bomboş da durabilirsin kabullenebilirsin ama istemiyorsun çünkü hayatının bir amacı var ve onu bulmak istiyorsun.

yeniden güneşi bulmak değil de yağmurdan da mutlu olabilmenin önemini anlamak istiyorum. hayatımı istediğim gibi yaşamak istiyorum. çabalarım karşılık bulacak mı bilmiyorum ama en azından deniyorum. bu yüklerden kurtulmayı istiyorum ve kendim için çabalıyorum. kendimi kurtarmayı ve kendi kahramanım olmayı istiyorum. küçük halimi düşünüyorum, onun gurur duyabileceği biri olmak ve hedeflerime ulaşmak. bu ömrü doyasıya yaşamak istiyorum.

soğuk sonsuza kadar sürmez, birtanem

sadece kalbe nasıl yanacağını öğretir.

hayal kurmayı ne zaman bırakırız? büyüdüğümüzde mi? hayal gibi bir hayat yaşadığımızda mı? hayır, hayal kurmayı gerçekleşmeyeceğini anlayınca bırakırız.

bir insanın sürekli neşeli olabileceğine inanmıyorum. sürekli depresif de olunmaz. hiçbir şey sürekli olmaz. neşemi çok uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim. sanki nasıl tekrar mutlu olacağımı bilmiyorum. yürümeyi bilmeyen bir bebek gibi hissediyorum.

hayal kurmayı sevmiyorum artık. gerçekleşmeyecek biliyorum. önyargı değil bu, hayatının farkında olmak bence. bazen bazı şeylerin olmayacağını bilirsin, sadece olmaz işte. başkalarını yürüten hayat senin yürümeyi öğrenmene bile izin vermez.

fırsatlar uçar, mutluluklar biter, hayaller kaybolur, insan kendini unutur; amacını, hedeflerini, yolunu unutur. yolun yok oluşun olur bir anda.

deniz kenarında oturmayı istiyorum, dalgalar kayalara çarparken o sesi dinleyip rahatlamayı. yüksek kattaki bir balkonda sabahlamak istiyorum bir kupa kahve ve kulaklığımla birlikte. en sevdiğim filmi izlemek ve kendi evimde oturmak.

hayal kurmaktan nefret ediyorum artık. eksik yanlarımı vurguluyor sadece hayaller. neye sahip olmak istediğimi değil neye sahip olamadığımı görüyorum sadece.

fazla depresif bir yazı oldu ama neşeli şeyler yazmaya mecalim yok. umurumda da değil zaten neşeli olmak. insan hayallerini gerçekleştirdiği kadarsa eğer ben ufacık bir noktayım bomboş bir sayfada.

-bir yazı denemesi

ben kendime yeterim kitabında şöyle bir söz vardı: zaman zaman çatlarız içimize ışık girsin diye.

bir ayı aşkın süredir hayatın gerçek kısımlarına odaklanmaya başladım ve bu da beraberinde melankoliyi ve huzursuzluğu getirdi çünkü dedikleri gibi gerçekler acıtır.

hep mutlu olamayacağımız gibi hep üzgün de olamayız ama bazen üzgün olmaya daha eğilimli oluruz. kırılırız, çatlarız. illa bir insanın kırması gerekmez bazen hayat bizzat kırar insanı. ve her çatlaktan ışık sızmaz bazılarından içine attıkların sızar, öfken sızar, korkuların sızar… ama ışık sızmaz.

her gecenin bir sabahı vardır ama sabah olması sana geceyi unutturmaz nihayetinde. geçer sandığın her şey bir yara olarak kalır kafanın kuytu bir köşesinde. ansızın anımsarsın sonra hatırlarsın.

seni sen yapan başına gelenler değil onlarla nasıl mücadele ettiğindir derler ama kimse o mücadelenin ne kadar yorucu ve yıpratıcı olduğunu ve sendeki hevessizliği görmez. bazen sadece kabullenirsin. hayatını, mutsuzluğu, tüm bu olanları. bazen içine atarsın. bazen üstüne basıp geçersin. önemli olan nasıl mücadele ettiğin midir bilmiyorum. ama bazen insan mücadele etmeyi bırak kolunu kaldırmayacak kadar yorgundur işte bunu biliyorum.

1-rutinler

rutinlerimi çok seviyorum. rutinleri olan insanları izlemeyi de çok seviyorum. özellikle bunu kitaplarla okumak çok keyifli oluyor. sadece rutin değil karakterlerin kendi kuralları olması (mesela gece ve sonrada karakter dişlerini fırçaladıktan sonra hiçbir şey yemiyordu) inanılmaz safe hissettiriyor.

2-sabah saatleri

çok erken saatleri de severim ama sabah 8-12 arası günün en sevdiğim saatleri olabilir çünkü en verimli saatler onlar diyebilirim. huzurlu hissettiriyor özellikle sabah kahvaltıları sonrasında okunan kitaplar içilen kahveler… huzur bu kesinlikle.

3-anlamlı şarkılar

hani bazı şarkılarda kendini bulurusun bazıları sana sevdiğin bir kitabı anımsatır bazıları da gözlerini açar ya. öyle şarkılara bayılıyorum işte. birkaç öneri de ekleyeyim buraya geneli bilindik şarkılar ama benim için çok anlamlılar.

-zeze

-the greatest

-chihiro

-you never know

4-kitaplarda altını çizdiğim cümleler

bu en bayıldığım şeylerden biri olabilir. altını çizdiğim her cümlede kendimden bir şeyler buluyorum. özellikle not da alıyorsam direkt günlüğüm gibi oluyor. benim için böyle olan birkaç kitabı da yazayım belki sizin de günlüğünüz olurlar.

-biri sizi düşünüyor

-günlükler sylvia plath

-saklambaç 2 sobe

-hyunam dong kitabevi

-yüz karası

-bir kadının kavgaları ve dönüşümleri

5-hediyeler

ben hediye insanıyım gerçekten. hediye için illa büyük bir şeye gerek yok. ince düşünmek bile bir hediye fikrimce. düşünülmüş hediyeleri seviyorum. çok istediğin bir kitabın okunmuş ve notlu şekilde sana verilmesi mesela ya da gitmeyi çok istediğin o konser için bir bilet. üşüdüğünde önüne konulan bir fincan çay. sen seversin diye veya görünce aklıma sen geldin diye alınan şeyler. mektuplar. mektuplar inanılmaz güzel bir hediye aradan ne kadar zaman geçerse geçsin kaç kere okursam okuyayım ilk okuduğum andaki gibi duygulanırım.

6-bullet journal yapmak

kafamı en dağıtabildiğim zamanlardan biri genelde bullet journal yaptığım zamanlar oluyor. mumlarımı yakıyorum izleyeceğim bir video veya dinleyeceğim bir şarkıyı açıyorum kafama göre yapıyorum inanılmaz rahatlatıcı bir aktivite.

mükemmelliyetçilik hayatının vazgeçilmez bir parçası olduğunda vazgeçtiğin ilk şey mutluluğun oluyor çünkü çıktığın bu yolda mükemmele ulaşana kadar sana hiçbir şey yeterli gelmiyor. hep daha iyisi olmak istiyorsun çünkü mükemmel olmadığını biliyorsun.

mükemmelliyetçi bir sürü insan var kendini bulabileceğin bir sürü karakter var. ama hiçbiri sonunda mükemmel olamıyor çünkü bu ulaşabileceğin bir şey değil. hep daha iyisi olacak daha güzeli daha zekisi daha daha daha… konu ne olursa olsun hep daha iyisi var ve olmaya da devam edecek. bu sonsuz döngü hiç bitmeyecek… ya da bitebilir mi?

bir döngüye takılı kalmak istemezsen o döngüyü değiştirmeye çalışmak yerine içinden geçip gitmen gerekir. değiştiremeyeceğin şeylere odaklanman ve sonucunda değişmediğini gördüğünde sinirlenmen sadece sana zarar verir. değiştirebileceğin şey sensin. mükemmel değilsin belki ama kimse mükemmel değil zaten. sen nihayetinde kendinin en iyi versiyonu olduğunda mutlu olacaksın mükemmel olduğunda değil çünkü zaten bunun imkansız olduğunun bilincindesin.

evet mükemmel olamamak canını acıtacak. kendinin en iyi versiyonu olman belki seni tatmin etmeyecek ama mutlu edecek. etmezse bile en azından kendinin en iyi halinde olduğunu bileceksin. bazen bir şeyleri istersin uzanırsın ama alamayacak kadar uzağındadır ve senin de gitme ihtimalin yoktur elindekiyle yetinmeyi öğrenirsin. elinde bir buket çiçek yok diye ağlarsın ama bir tohumla ormanı oluşturursun bu yüzden umutsuzluk basamaklarından in ve umudunun nerede olduğunu bul. bulursan iyileşeceksin ve kendi mükemmeline dönüşeceksin.

hayatta sanki hep iki şey arasında seçim yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. neden ikisini de seçemiyorum? neden hep fedakarlık yapmak zorundayım ve bir tanesini her seferinde arkamda bırakıyorum? arkama bakmaya korkuyorum çünkü bıraktığım şeylerle yüzleşmekten korkuyorum.

başkaları yürüyerek geçiyor o yolu ben kan ter içinde geçiyorum yine de başaramıyorum. potansiyelim var mı yoksa kendimi mi kandırıyorum? olmayan bir şeyi oldurmaya çalıştığım için mi bu kadar çabalıyorum yoksa çabalarsam olacağını bildiğimden mi bilmiyorum. neyi bilip bilmediğimi bile artık kestiremiyorum. bir şeyde tamamen iyiyim diyemiyorum rahatlatamıyorum çünkü bir anda her şey tersine dönüp beklentimi düşürebilir biliyorum.

bu kadar çok çabalamadan bir şeyleri elde edebilsem hayat nasıl olurdu? potansiyel denen şey insana bir ödül olarak sunulur ve insan bilinçli ya da bilinçsiz bunun sefasını sürer. onun zaten potansiyeli var tamam ama kendimi zorlamama rağmen ben niye öyle olamıyorum? mükemmel olamamak neden beni bu kadar sinirlendiriyor ve korkutuyor? ya hep ya hiç. ya en iyisi ya da hiçbiri…

mükemmel olmamak insanın canını yakıyor.

-sylvia plath

“Yaşamımın, öyküdeki yeşil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyordum. Her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gelecek beni çağırıyor, göz kırpıyordu. İncirlerden biri, bir eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı. Bir başkası, ünlü bir ozan, öteki parlak bir profesör, biri şaşırtıcı editör Ee Gee, öbürü Avrupa, Afrika ve Güney Amerika, biri Constantin, Sokrates, Attila ve garip adları değişik meslekleri olan daha bir yığın aşık, bir başkasıysa Olimpiyat takım şampiyonu bir kadındı. Bu incirlerin üzerinde ve ötesinde, ne olduklarını pek çıkaramadığım daha bir sürü incir daha vardı. Kendimi dalların çatallandığı noktada otururken görüyordum.Ve incirlerden hangisini seçeceğime bir türlü karar veremediğim için açlıktan ölüyordum. Hepsini ayrı ayrı istiyordum incirlerin, ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti. Ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararmaya başlıyor ve birer birer toprağa, ayaklarımın dibine düşüyorlardı.”

sylvia plath incir ağacı teorisini duymuşsunuzdur. benim en sevdiğim teorilerden biridir incir ağacı. bir gün kendi incir ağacımı çizmeye karar verdim ve üstüne de uzunca düşünme fırsatım oldu. bu düşünme sonucunda ise şuna vardım: incirler zaten benimle birlikte. peki bu ne anlama geliyor konuyu biraz açalım.

ilk yazdığım şey psikolog olmaktı çünkü lisedeki hayalim buydu. sonrasında yazdıklarım ise sırasıyla kitap dükkanı veya kafe sahibi, ressam, şarkıcı, fotoğrafçı, savcı, yazar, akademisyen ve moda öncüsüydü. ilk bakışta bunların hiçbirini şu an olamayacağımı biliyorum çünkü şu an hedefim farklı ve farklı bir yolda ilerliyorum. ama üzerine biraz düşündüğümde aslında bütün bu mesleklerin incirlerin aslında hep benimle olduklarını fark ettim.

evet psikolog olamadım ya da o yolda ilerlemedim ama kendi ruh sağlığıma ve çevremdeki insanların ruh sağlığına bir psikolog inceliği ile yaklaştığımı ve destek olmak için hep orada olduğumu biliyorum. bir psikolog kadar bilgili değilim elbette ama birilerine iyi gelecek sözlerim de var ellerimde. kitap dükkanım yok veya kafe sahibi değilim ama bir gün buralarda çalışıp deneyim edinebilirim. şarkıcı olamam çünkü sesim şarkıcı olmak için yeterli veya güzel değil bunu biliyorum ama evde kendi kendime şarkı söylerken yine en çok ben eğleniyorum ve bu bana yetiyor.

tüm meslekleri söylemeyi düşünmemiştim ama diğerlerini de söyleyeceğim: ressam değilim bu saatten sonra çizimi yeteneğimi geliştirebileceğimden de emin değilim ama ilkokuldaki o kızın resimde birinciliği var ve bu deneyim ona yeter. evet savcı değilim ama her konuda adil olmaya özen gösteririm. moda öncüsü değilim ama arkadaşlarım kıyafetlerimi beğendiğinde modaya yön vermiş gibi hissederim. başka bir evrende yazar olmayı çok isterdim ama okur olarak da keyfimin yerinde olduğunu söyleyebilirim. profesyonel olarak fotoğrafçı değilim ama blog hesabıma yüklediğim fotoğraflara bayılan binlerce insan var ve bu fotoğrafçı gibi hissetmeme yetiyor. akademisyen değilim evet ama belki bu inciri yere düşmeden yakalarım çünkü bunun için yolun henüz başındayım.

incir ağacıınızdaki incirler bambaşka olabilir asla gerçekleşmeyeceğini düşündüğünüz bir sürü hayaliniz de olabilir ama bu hayalleri düşünmeniz bile içinizde bir yerde buna ilginiz oluşundan kaynaklanıyor. bütün incirleri aynı anda yiyemeyiz bazen yanlış kararlar veririz ve çürük olanı seçeriz ama her zaman bir yol daha vardır ve imkansız denen bir şey yoktur. hayata geç kaldığını hissetme her şeyin bir zamanı olmak zorunda değil incirlerden birini tüketeceksen şayet gerisini silmek zorunda da değilsin içinde bir yerde o meslekler başka şekillerde varlığını sürdürüyor olabilir. sadece bunun nasıl olduğunu bulman gerekir…

ayın batışıyla noktaladığım günü güneşin doğuşuyla tekrar karşılıyorum. zaman hiç bitmez sanıyorum hep ama zaman öyle geçiyor ki nasıl bittiğini fark etmeyeceğim o noktayı düşünüyorum. sanırım her şeyi biraz fazla düşünüyorum, çok düşünüyorum çünkü düşünülmek istiyorum. ruha dokunan incelikleri, küçük detaylarda saklı mesajları, tesadüfleri, ansızın mutlu olmayı...

dün bitti, bugün bitiyor, yarın da bitecek ve bir an gelecek yaşanan her sey anı olarak yer edinecek bunu biliyorum; anı yaşamaya çalışıyorum çünkü başka türlü nasıl yetişilir zamana bilmiyorum. bazı anlar geliyor yetişememekten korkuyorum. geç kalmaktan ihtimallerden ve diğer her şeyden.

tüm duyguları uçlarda hissetmeyi seviyorum mutluysam çok mutlu olmalıyım, üzgünsem dibine kadar yaşamalıyım ama yeri geldiğinde de o bataklıktan kendi başıma çıkmalıyım. geç kalmaktan korkuyorum evet ama öte yandan bunun da sürecin bir parçası olduğunu biliyorum. her şeyin bir zamanı olmak zorunda değil her an olmam gereken yerde olmayabilirim bir şeyleri yanlış yapabilirim sonrasında ise doğrusunu öğrenip yoluma devam edebilirim. hayat upuzun bir yol dikenler de var dikenli güllerde göller de var dalgasında boğulduğum denizler de. yine de günün sonunda yüzmeye, ilerlemeye ve ögrenmeye devam ediyorum.