Özür dilerim

Hızlıca akıp gitmem gerekiyor bazen

Sevgi çabuk biter

Durmamı istemeyin

Gösterişi sevmem

Üzgünüm

Bazen de hızı sevmem

Vedalar uzun sürmeli

Ağlamalısınız ayrılışa

Ben “Bitti.” diyene dek

“Gitsem, geçsem.” dersiniz

O vakit ben geçmem

Kalırsınız uçurumun kenarında

Sonunuzu getirmem

Kaçarsınız benden

Kaçamadığınızı bilemezsiniz

Takip edin beni

Yetişemezsiniz

Kalmak istersiniz

Ben giderim

Tutmak istersiniz

Ben sızarım

Ve siz

Daha "Kal." diyemeden

Sizi ardımda bırakmış olurum

Siz kayıplarınızı sayarken

Ben saniyeleri sayarım

Benim kaçacak yerim yok

Duracak tek bir anım yok

Çünkü o vakit benim

Zamanım

Ben

Zaman’ım

26.08.2026

20.25

Çarşamba

Umarım beğenirsiniz

Teşekürler 🙏🏻

Sıralamam asla istediğim gibi değildi. Üstüne üstlük işaretlemediğimden emin olduğum soruları da sanırım işaretlemişim, anlamadım. Onu da ayrıca düşünüp duruyorum. (Mesela ayt matematikten yalnızca 6 soru yapmıştım ve çok az olduğu için zaten üzülüyorken bunlara ek yedi yanlışım çıktı.) Her neyse vardır belki bende sorun.

Annemle konuştuk. Biliyorsunuz kendisi babamla beraber memlekette ve ben evde abimle tekim. Bazen kızmaları gereken bir zamanda bile evde engelli bir adamla tek olduğum için bana kızamadıklarının farkındayım. Dün de babam “Canın sağ olsun.” dedi geçti ama bugün öğreniyorum ki çok üzülmüş dün. Yatamamış.

Bazen çok basit gelse bile babamın rahatsızlığı çok ciddi yerlere geldi. Ufacık duygu değişimlerinde dahi kalbinin ritmi felaket değişiyor. Hayatımda sevdiğim çok kişiyi kaybettim. Çoğunu da kalp krizinden. İkisi gözlerimin önünde geçirmişti bu krizi. Dizilerde filmlerde görüp “Abartma ya” dediğim bir şeydi bu ufacık olaylara rahatsızlanmaları ama gerçekten o kadar ciddi bir şeymiş ki…

Ben çok korkuyorum. Bir şey olmasa bile sevdiğim birinin benim yüzümden acı çekmesi çok zoruma gitti.

Salaklığıma yanıyorum. Saçma salak bir sınavın benden götürebileceklerine yanıyorum. Boşa giden iki seneme yanıyorum. Boşa gitmesini sağladığıma yanıyorum. Giden emeklere, benim için harcananlara yanıyorum. Her şeyin üst üste gelmesine yanıyorum.

2025 benden çok şey götürmüştü. Nefret ettiğim, iğrençliklerle hatırlayacağım tek sene derdim. Benden sevdiğim üç kişi alıp birini yarı yoldayken bırakma kararı vermişti. Zor toparlandık, kendimize gelelim derken 2026 yılına girdiğimiz gibi birini daha kaybettim. Sonra biri daha. Sonra sınav stresi, aile sorunları, babamın birçok kez hastanelik olması, abimin ölümden dönmesi…

Her şey bitti yaz başladı derken bu sefer yalnızlıkla sınanmaya başladım. Yapamıyorum ama yapamadığımı söyleyemem. Annem hayatında ilk defa abime bakmak zorunda olmadığı günlere açıyor gözünü. Temizlik sıkıntısı yaşamadığı, peşinde birilerinin koşmadığı günlere… Eğer zorlandığımı beli edersem babamı bırakıp gelir. Gelmesi hem onu o tatilden koparır hemde babamı tek bırakmış olur. İki ucu garip değnek. Çok bunaldım artık.

Evet, açıkçası şu an rahat hissediyorum. Yazıyı yazmaya başladığımda tekrar birini kaybetmiş gibi bağıra bağıra ağlıyordum. Şu an daha iyiyim. Gerçekten tanıdığım birilerine asla anlatamıyorum bunları. İyi ki varsınız 🫶🏻😭

Ağlamaya zaman yok :) Kalkıp çamaşır katlayıp abimi yedirmem gerekiyor. Sinirlerim bozuldu :)) Her neyse…

Teşekkür ederim🫂

Uzun bir süre görünmeyeceğim

İnce bir hırka çektim üzerime

Omuzlarum iki pantolon, birkaç tişörtü çok gördü

Dolayısıyla hiç valiz almadım

Omzumdaki yükleri yeterli gördüm

Birinde korkularım içimi titretiyorken

Ötekine heyecanımı, sevincimi, umutlarımı sığdırdım

Ben eşitliğe önem veririm

Gideceğim biraz sonra

Arkamdan su dökeceklerini biliyorum

Kapanacak kapılar

İki kez kilit sesi duyacağım

Dönüş yolum kapanacak belki

Eskiyi zor bulacağım

Ama içim umutla dolacak

Kaderimin sonundaki nokta varya

İşte onun yanına iki tane de ben ekleyeceğim

Kendi ellerimle devam ettireceğim

Ben gidiyorum

Arkamda unutamayacağım anılar, önümde bir umut…

~Ruhumsaz

2020-2023 hayatımın en kötü dönemleriydi. Bir kuzenim beni öldürecek diye geziniyordum etrafta. Hatta gezinemiyordum. Çünkü korkuyordum. Giyimime, çevreme, makyajıma… Saçma saçma bir sürü şeye kuruluyordu. Normal bir boyut da değildi. Artık çevremdeki insanlarda bu anormalliği fark etmişlerdi ve beni ondan saklıyorlardı. Akıllarınca korunuyordum ama aslında kısıtlanıyordum. Evden çıkamıyordum. Yalnızca akşamları evden çook uzaktan bir avm yakınında takılabiliyordum ki o da ayda bir. Ayrıca sadece oraya gidebiliyordum çünkü daha çok yaşlı kesimin uğradığı bir yerdi ve kuzenim oraya gitmezdi. Bir başka kuzenim sayesinde gidebiliyordum oraya da, yoksa korkuyordum. Hatta okul çıkışlarımda bile kuzenimin arabasız bir yere gitmediğine güvenerek minibüse biner, annemle haberleşirdim. Minibüs evimizin iki tarafından da geçiyordu ve kuzenimin hangi tarafta olma ihtimali daha yüksekse annem diğer taraftan gelmemi söylüyordu. Bende şoföre “Abi pazar yerinden gitme şansın var mı?”, “Abi Altınmeşe’den geçer misin?” diyordum.

Her neyse, gelgelelim asıl konumuza. Bir gün artık çok bezmişken notlarıma karalamaya başladım bir şeyler.

Gelin önce o notu okuyalım:

18.06.2023

bunu babamin okumasini cok isterim, umarim bir gun okur. babacim, seni cok seviyorum. hayatimda en onemli kisisin diyecektim ama annemi, muhammed tanasi, ablamlari hatirlayinca gonlum oyle demeye razi gelmedi. o en onemli olan yeri hepiniz ortaklasa paylasiyorsunuz benim icin. ama seni cok ayri seviyorum. düşündükçe aglayacak kadar cok seviyorum. rabbim seni basimizdan eksik etmesin.. bugun babalar gunu sen burda degilsin. cok ozledim seni. ama boyle mutlu oldugunu goruyorum. aradigimda falan yuzun hep bir guluyor. fazla guzel guluyor. senin o sevincine oturup aglayasim geliyor. cok guzelsin. bugun tekrardan farkettim. asiri gururluyum. senin gibi mukemmel bir babaya sahibim. cok sansliyim.

baba dun fatma ablanin kinasi vardi. hicbir sey yapmadim. gercekten hicbir sey yapmadim. ama emir evde teror estirmis. ****’e bir daha benimle gorusmemesini soylemis. bir de o fatosun bacagini kiricam diye de tutturmus. cok zoruma gitti. cunku bir yanlisim olmamisti. aklimdan cikmiyor bu. babaannem bugun gelip söylemiş. cok uzuldum. cok zoruma gitti. hicbir sey yapmadim cunku ben. baba. bugun farkettim. hicbir sey yapmasan da insanlar adini kirletecek bir seyi mutlaka buluyorlar. senin kizinim ben. adimin kirlenmesini istemiyorsam bundaki en büyük faktör senin kizin olmamdir, senin basini asla egik görmek istemedigimdendir. dusundum ki sen **** amcam ya da **** amcam degilsin. cabuk parlarsın. bir gun boyle bir sey olursa, iftira falan atilirsa bana inanma. lutfen inanma. eger inanman gerekirse ben sana derim. ama asla senin basini egdirmem. hele ki onlara karsi asla.

hicbir sey yapmadigim halde bu kadar cingar cikaran insanlardan her seyi beklerim ben baba. icim hic rahat degil. korkuyorum. yapmadigim bir seyin cezasini cekmekten korkuyorum. ahim onlarla olsun. beddua degil. eger allah beni hakli goruyorsa cezasini ceksin. hakkima girmenin cezasini ceksin. ama yaptığı sey sadece kendisine olsun. cok kotu bir sey olmasin beddua etmiyorum. sadece yaptıklarindan pişman olacak bir sey yasasin. ileride benim hakkimda dusundugu her sey icin pişman olsun. lutfen..

Son cümlelerime iyi bakın arkadaşlar. Artık ne kadar içten olduysa kuzenim bu nottan yaklaşık üç hafta sonra, Temmuz ayının başlarında cezaevine girdi. İki sene çıkamadı. Yaptığı yeni bir şeyden de değil üstelik. Eskide kalan suçları üst üste binmiş. Dosya patlamış falan diyorlar.

İki senenin sonunda onu görmeye gitmedim. Ne olursa olsun kuzenimdi, eskiden çok iyi biriydi. Bana karşı bir anda öyle kötü olmuştu -madde büyük etkendi.- ama gidemiyordum. Onu görmek istemiyordum, ondan hâlâ deli gibi korkuyordum.

Gittim. Tam bir hafta sonra tüm aile toplanmışken o bahçede yanıma geldi. Oturdu. Ablam amcam ve başka bir kuzenimde vardı. Önce normal şeylerden konuşuldu ve laf arasında “Ama Fatoşa helal olsun. Hiçbir şeyini görmedim, hiçbir şey yapmadı. Bir de o kadar aradım.” tarzında cümleler ve ek olarak pişmanlıkları.

Her şey silindi biliyor musunuz? Yaptığı her şeyi sıfırladı zihnim. O özrü, pişmanlığı hisssttikten sonra kalmadı bir şey. Ama ben birinin ahını almaktan, birilerinin hakkına girmekten çok korkuyorum. Bunda ki en büyük faktörlerinden bir bu olay.

Eh, ne demişler: “Eden, bulur.”

Notu yazdığımda on beş buçuktu yaşım. On üçümdeyken başlayan bir savaş bitmiş gibiydi artık. Mutluydum. İki sene sonunda, çıktığında da aynen devam etti.

Aslında çok şey var anlatacağım. Böyle bir kuzen olunca bitmez tabi olaylar. Ama amacım kuzenimi kötülemekten ziyade notlarımla gerçek arasındaki bu ayrıntıyı yakalamışken hemen sizlere de anlatmaktı. Sanırım yaptım.

Teşekkürler🫂🙏🏻

İlginç olansa; bilimsel araştırmaların, bu izlenimin uzun süre hafızada kaldığını ve daha sonraki iletişimde bu algının değişmesinin zor olduğunu göstermesi.

Peki ya bu izlenim tamamen yanıltıcıysa?

Her zaman ki gibi yine kendimden örneklerle açıklayacağım. Zaten yaşamadığım bir şeyi düzgün bir şekilde anlatabileceğimi sanmıyorum.

Hayatım boyunca tanıdığım herkes başta beni hiç sevmedi. Sınıfımdaki insanlar aylar sonra yanıma geldi. Arkadaşlarımın aileleri başta hoşlanmadı. Hocalarım tarafından her zaman ilk dakikalardan mimlendim.

Ama böyle sürmedi ve ben bugün başta söylediğim o bilgiyi çürütmeye geldim.

Dokuzuncu sınıfta arkadaş olduğum ilk kişiyi hatırlıyorum. Bununla beraber asla arkadaş olacağımı düşünmediğim bir kız grubu da vardı. Onlardan hoşlanmıyordum çünkü onlar beni sevmiyorlardı, hissediyordum ve beni sevmeyeni bende sevemezdim. Fakat birkaç ay sonra en yakın arkadaşlarım oldular. Lisenin dört yılı bitti, üstüne mezun oldum ve hâlâ o arkadaşlarımla gayet yakınız.

Böyle başladı ve ben zamanla bir şeyler fark ettim: Benim çevremdeki insanlar genelde başta sevmediklerimdi. E bunun nedenini de söylemiştim zaten.

Zamanla çevremdeki çoğu kişiden aynı cümleleri duymaya başladım: “Başta seni hiç sevmemiştim.”, “Ay, sen aşırı itici gelmiştin.”, “Seninle arkadaş olacağımı hiç düşünmemiştim.”, “Seninle bu kadar yakın olduğuma inanmıyorum.” …

Kulağa biraz kötü geliyor farkındayım ama öyle düşünmeyin lütfen. Bunlar genelde samimi anlarda, itiraf gibi söyleniyordu; öyle kötü bir anda rencide eder gibi değil.

Bunlar üst üste bindiğinde “Ben dışarıdan itici görünüyorum sanırım.” düşüncesi yüklense de beynime, bunun zamanla bir avantaj olduğunu fark ettim. Çünkü bu yedi saniye kuralının manipülasyonuna uymayanlar; benim hayatımda yerini koruyan insanlar oldu.

Zaman geçtikçe arkadaşlarımın ailelerinin o sevdikleri, aşırı güvendikleri arkadaşları; öğretmenlerimin her zaman gözde öğrencilerinden oldum.

Ben bir ortama dahil olduktan sonra genelde oradaki herkesle iyi anlaşabilen kişi oluyorum ve bunu da herkesle ortak bir nokta bulabilmeme bağlıyorum. Bazıları bunu “ikiyüzlülük” olarak etiketlese de ben öyle olduğunu düşünmüyorum. Ben yalnızca insanları kırmaktan çekiniyorum. Tabiki herkesle çok çok samimi olmuyorum ama hiçbiriyle kötü de olmuyorum.

Herkesin içinde birden fazla karakter vardır arkadaşlar. Bende o karakterleri ayrıştırıp, kendime en uygun olanıyla konuşuyorum.

Daha fazla açmam gerekirse:

• Normalde belkide anlaşamayacağım birini düşünelim ve bu kişinin adı Ela olsun: Ela resim çizmeyi çok seviyorsa ve bende resim çizmekten hoşlanıyorsam; o zaman Ela ile anlaşabileceğim bir konu var demek.

• Ali ile de müzik zevkimizin benzer olduğunu anladık. O zaman artık Ali'yle de sohbet edebileceğim bir konu oluşmuş oldu.

• Daha başka bir şeyler bulalım. Örneğin; Buse ile ailelerimizle yaşadığımız sorunlar benzer diyelim. O zaman Buse’yle ailelerimiz hakkında konuşup fikir alışverişi ya da dertleşme yapabiliriz.

Bunu umarım anlayabilmişsinizdir. Böyle böyle herkesle aramı iyi tutmaya çalışırım. Tabi ki karakteri asla uymayan, benzer özelliklerimiz de olsa büyük hataları olduğu için ya da bazen bir şeyi olmasa bile asla konuşmak istemediğim insanlar da oluyor. Aynı zamanda hepsiyle aramı iyi tutmaya çalışmam, hepsiyle çok yakın olduğum anlamına da gelmiyor. Samimi olduğum iki üç insan oluyor genelde. Ama nezaketimi herkese göstermekten çekinmiyorum. Bunu sizde bir deneyim derim. Emin olun bir şey kaybetmezsiniz.

Geçenlerde beni başta itici bulduğu için konuşmayan, şu an ise “çok” yakın arkadaşı olduğum bir arkadaşımla buluştuk. Biraz eskiyi yâd ettik. Benim düşündüğü gibi biri olmadığımı aynı ortamda vakit geçirdikçe fark etmiş. Tanıdığı ilk vakitte “Ben bu kızla arkadaş olmalıyım.” demiş kendi kendine.

Canım Büşra’m.

Bursa’da yaşayan biri olarak Büşra’nın Van’dan geldiğini öğrendiğim gibi onunla arkadaş olmak istemiştim. Bilirsiniz okul ortamlarında insanlar fazla zorba olabiliyor. O da o zorbalıktan “şaka” adı altında nasibini alıyordu. Gülüp geçtiği için o kırılganlığını hiç fark etmiyordum. Zaten arkadaş da değildik o sıra. Belki boyumun uzun olmasından (1.77) belki de sınırlarımı koymamdan dolayı insanlar benden biraz çekinir, o garip şakalarını falan yapmazlardı. Büşra’yla arkadaş olduktan sonra o da faydalandı tabi :) Bu da arkadaşlığımızı sağlamlaştırdı.

Sonuç olarak; belki de bilim o yedi saniyenin çok önemli olduğunu söylüyor olabilir ama benim hayatım o yedi saniyeye inanmamış dostluklarla dolu. Belki dışarıdan itici ya da mesafeli görünüyorum ve bu sınırlarım insanları ürkütüyor; ama gerçek şu ki o yedi saniyeden sonrasına, bana şans veren herkesle ortak bir noktayı buluyoruz.

“Kitabı kapağına göre yargılama.”

Bazı kitapların kapağı, o kitabı okumak istememenize sebep olabilir. Ama belki de en çok seveceğiniz hikaye, kapağını hiç sevmediğiniz o kitaptadır.

Kapağa çok takılmayın…

Teşekkürler 🙏🏻🫂

Yaklaşık iki senedir hayatım “Yapmam gereken ama yapmadığım” şeylerle dolu. Kendi kendime çözebileceğim bir şey olduğunun farkındayım. Evet nedenleri olduğunun ve bir çözümü olduğunun da farkındayım hemen akıl vermeye çalışmayın lütfen.

Kimseye söylemeyeceğim için buraya yazıyorum. Bunun nedeni de söylediğimde hemen bir çözüm bulma çabaları oluyor. Bu çabanın iyi niyetli olduğunu biliyorum ama verdikleri akılları uygulamakta tamamen “Yapmak isteyip yapmadıklarım” listesine giriyor maalesef ve bu yine benim bu bunalıma girmeme sebep oluyor.

Sanırım iradesizim…

Ben bugün bu sorunumu buraya yazdım ve bir gün “İRADESİZLİĞİMİ NASIL YENDİM?” diye bir başlık görmenizi hayal ediyorum şu an :)

Her neyse…

Teşekkürler🙏🏻🫂

Yanlış hatırlamıyorsam “Kelebeğin Rüyası” filminde geçen bir sözdü. Bende on beş ya da on altı yaşımda olmalıyım bu şiiri yazdığımda. Birini sevdiğimi sandığım, hemen şiire döktüğüm yaşlar işte.

Aramayı Bıraktım

Karmakarışıksın, çözülmek istiyorsun

Kayıpsın, biri çıksın karşına ve seni bulsun istiyorsun

Ama zorsun…

Ben arıyorum, sadece arıyorum

Hâlâ bulamadım

Taş altında tırtıl

Ağaç kavuğunda sincap

Mağarada ışık buldum

Ben seni bulamadım

Kuyularda Yusuf'u

Balık ağzında Yunus’u

Cennetten kovulan Adem'i buldum

Ben seni bulamadım

Ben umudu buldum

Ben doğruluğu

Kaybettiğimiz insanlığı buldum

Bir seni bulamadım

Bulunmak isteyenin

sapa olmaz yolu

Ben aramayı bıraktım

Sen çık karşıma

~Ruhumsaz

Merak etme; her şey gelip geçici.

Uzun zamandır bu başlık böyle taslakta duruyordu. Bir türlü gelemedim buraya, tamamlayamadım bu yazıyı. Eğer ergenliğe yeni girdiysen ya da o zamanların yükünü hâlâ daha taşıyorsan omuzlarında, beni anlarsın. Çünkü neyi nereden başlayarak anlatmam gerektiğini hâlâ bulamıyorum.

Ergenlik, sıkıntılarını anlattıkça büyüyen, üstüne onlarcası eklenen garip bir dönemdi. Bu nedenle geldim buraya. Ben mi ergenliği bir farklı yaşadım, bilmiyorum. Ama eğer sizlerden birileri de böyle düşünüyorsa ne mutlu bana. Bu yazı umarım faydalı olabilir.

Yıllardır yanımda olan arkadaşlarımın bile hâlâ akıl, sır erdiremediği bir ailede büyüdüm. Ailem kötü falan değil aslında ama garip işte. Onları anlatmam çok uzun sürecek büyük ihtimalle. O yüzden onlardan çok üstten bahsedeceğim. Yedi kardeşiz. Beş çocuk başka bir anneden, ikisi başka. 8 Mart Kadınlar Günü’nde annem Zeynep Hanım’ı anlatırken üstten bir şekilde ailemden de söz etmiştim aslında. Detaylı değildi tabi ki ama soru işareti bırakmaz en azından. O yazıyı da okursanız sevinirim.

Her neyse…

Eskiden hiçbir şeyi sorgulamazdım. Zaten hem küçüktüm hemde yaşadığım yerde aileme alışmıştım. Yani arkadaşlarıma da bana da normal geliyordu her şey. Aslında çok garip hissediyorum şu an. Bazı şeyleri nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Yalnızca olayların asla eksik olmadığı bir ailede büyüdüm diyebilirim. Tabi ben başka aileleri görmediğim için normal geliyordu ama liseye geçmemle farkına vardım bu garipliğin. -Şimdi yine normal geliyor ailem sonuçta🤞- Ailemi çok seviyorken farkettiğim şeyler hiç hoşuma gitmemişti. Bir de bir ergendim sonuçta. Her duyguyu daha bir derin yaşıyordum.

Çok sıkıcı olmaması adına bazı şeylerden ufak ufak bahsedeceğim:

• Aile baskısı denilen şeyi çok net bir şekilde yaşadım. Hatta hâlâ yaşıyorum. Yalnız kendi ailemden çok çevreden alıyorum ben bu baskıyı.

Babam bir hacı. Hacca falan gitmiş böyle. Birde aynı zamanda “Hoca” da. Bu hoca tabirini de nasıl açarım bilmiyorum açıkçası. Medreselerde din üzerine eğitim görmüş biri desem uygun olur sanırım.

Ben babamın gururuna, adına, iffetine laf gelmesin sözleriyle büyüdüm. Ergenliğimde de hiçbir şey yapmadığım hâlde her zaman yüzüme vuruldu. Bunu çevremdeki insanlar yaptı.

Ben sustum çünkü küçüktüm. Ama ailemde sustu. Kimsenin ses çıkarmamasından cesaret alan kuzenim, bu kuzenim madde kullanıyordu bu arada, her yerde adımı vererek beni öldüreceğinden bahsediyordu. Korkumdan iki sene boyunca sosyal hayatı unuttum. Babaannemlere asla gidemedim. Sokağa çıkamadım. Okuldan eve geleceğim zaman annem balkondan dışarıya bakardı çünkü o kuzenimin görüş alanında olursam evimin önünde inemezdim.

Oysa ben hiçbir şey yapmamıştım. Yalnızca büyümüştüm ki bu da elimde değildi. Hiçbir şey yapmadığım hâlde ailemin “Bu çocuk, bu kızın bir şeyini görmediği hâlde niye bu şekilde davransın? Kesinlikle bir şey yapmıştır.” demesinden deli gibi korktuğum için kimseye güvenim kalmamıştı. Bir gün onların da bana güvenmeyeceğini düşünüyordum çünkü. Aslında bu olay hakkında çok konuşurdum. İki senemi aldı sonuçta. Ama çok uzatmayacağım ki sıkılmayalım.

İşte… Böyle böyle alıştık kısıtlı yaşamaya derken dersler çıktı birde. Bir derslerim yüzünden baskı yememiştim ama ilk dayağımı dokuzuncu sınıfta müdürüm yüzünden yedikten sonra o da başladı. Hakkım helal değil.

• Yalnızlığı çok derinden yaşadığım bir dönem de oldu.

Aslında bakarsanız hiç yalnız kalmadım. Etrafımda her zaman birileri vardı. Hayır, “Kalabalıklar içinde yalnızlık.” draması falan yapmayacağım. Benim arkadaşlarım gerçekten çok iyi arkadaşlardı. Sadece ben bir ergen olduğumu, yaşadığım her şeyi çok abarttığımı ve kimseye anlatmaya gerek olmadığını düşünüyordum.

Mevzumuz tam olarak bu.

Ben neden böyle düşünüyordum?

Bana bunları düşündürmüşlerdi çünkü. Ergenliğe girdiğimden itibaren sesim her yükseldiğinde, ağladığımda, bir şekilde kırıldığımı belli ettiğimde ben “Ergen” damgası yedim. Tartışmalarda asla kendimi açıklamama fırsat verilmedi. Ben konuşarak halletmeye çalıştığım şeylerde ergen denilerek susturuldum. Zaten bu yüzden benim bu ergen yazılarım. Benim gösterdiğim bu müsamahayı kimse göstermesin istiyorum. Kimse kendini kısıtlamasın istiyorum. Kimse kendinden ödün vermesin, taviz göstermesin kendini bilmişlere …

Arkadaşlar, ergenlik utanılacak bir şey değil; duygularını, bedenini keşfetmeye başladığın zamandır. Kendini öğrenmendir.

Tabi keşke bu aklım iki üç sene önce de olsaydı. Ben bu karşılığı aldığım an cevap veremeyip sinirden ağlıyordum. Sonra bu “Git günlüğüne yaz.” dedikleri misali gelip telefon notlarıma yazıyordum :)

• Evimizde çok olay olurdu bizim. Baya büyük şeyler ama bunlar. Baskınlar, kaçırılma, madde kavgaları, evden kaçma vs. vs. -Hiçbiri direkt benim yaşadıklarım değil tabi.- Evimizde dediğime de bakmayın. Aynı sokakta oturduğumuz üç amcam, bir de babaannem var. Onlarla beraber oluyordu bu olaylar. Asıl kopma noktam da buydu genelde. Hiçbir arkadaşımın ailesinde böyle şeyler yaşanmıyordu. Hepsi normal normal yaşayıp gidiyordu bu hayatı ve benim tepki göstermem ergenliğime bağlanıyordu.

Tabi hâlâ garip geliyor bana. Anlam veremiyorum. Ben hâlâ tepki göstermeyi abartıyor muyum acaba? Anlamıyorum. Ama olması gerekenin de bu olduğunu düşünüyorum.

Demem o ki her şey gelip geçici arkadaşlar. Çevremdekiler ergenliğin bir hakaret olmadığını öğrenemediler tabi ki, hayır.

Demiştim ya “Ergenlik, kendini tanıma evresidir.” diye. Ben kendimi tanıdım. Kendimi tanımam da ailemi tanımaktı.

Her insanın farklı olaileceğini anladım. Ben ve arkadaşlarım aynı kişi değildik. Tabiki ailemiz de farklı olacaktı. Ben yaşamayı öğrendim, öğreniyorum da.

Ben bunlar normal olmadığını farkettiğim şeyleri normalleştirerek atlatmadım. Normal olmadıklarını kabul ederek alıştım. Ve işte o zaman derin bir nefes aldım. İçimde hızlıca aktığını hissettiğim bir şeyler yavaşladı. Kafamdaki seslerin çoğu sustu.

Umarım çok güzel bir ergenliğniz olur. Ne olursa olsun ben asla unutmayacağınız bir dönem olacağına eminim.

Bu yazıyı yazmaya başlarken aklımda çok daha farklı bir şeyler vardı. Ama bir türlü yazamadım. Haftalardır her gün belli bir şeyler yazıp bıraktım. O yüzden çok içime sinmedi ama umarım işinize yarar.

Buraya kadar sıkılmadan okuyabildiyseniz teşekkür ederim 🙏🫂

Bu yazımın ilk defa okunmasını istiyorum. Lütfen göz atıp geçmeyin. Bunları yazabilmek için kendimi ikna etmem zaman aldı.

Ergenlik o kadar farklı bir dönem ki çoğu insanın hayatının dönüm noktası diyebilirim. Zira benim için öyle. Henüz görmedim ama buralarda ergenliğe yeni girmiş birileri varsa seri hâlinde yazacağım bu yazıları okumasını isterim. Bu yazım belki de manipülasyona uğradığınızı farketmeniz ya da uğramadan önünü kesebilmeniz için. Kendi yaşadığım bir olayı ve sonucunu anlatacağım bugün.

Sosyal medya dışındaki insanlara anlatırken onlarca kez düşündüğüm şeyler yaşadım. -Gerçi dijitalde de ilk defa anlatıyorum.- Yargılanmaktan abarttığımı düşünmelerinden korktum.

İşte! Asıl mesele bu. Hayatımdan memnun olmadığımı farkettiğim zamanlarda ergenliğe girmiştim bile. Çıkmama da bir hayli zaman vardı ve benim “memnun olmadığım hayatım” mevzusu da yeni ortaya çıktığı için nedeninin ergenlik olmasından korkmuştum. Eğer öyleyse ciddiye alınmayacak, abartıyor olacaktım.

Ah, hayır. Aslında açık söylemek gerekirse o kadar kötü hissediyordum ki fark ettiğim gerçeklerin ergen bir zihnin uydurması olduğuna inanmak istiyodum. Burada da devreye biraz geçenlerde yazdığım çocuk yetiştirmekle alakalı o not giriyor.

Çevremde gördüğüm çocuk eğitim şekillerinin her birinde ergenlik o kadar aşağılık bir durum gibi gösteriliyordu ki bende öyle olduğuna inandım. İçten içe “Umarım bunlar ergenliğin getirisidir. Bu kötü his bir iki seneye gider.” desemde gerçekte ergenliğin beni değiştirmesinden, insanlarla arama girmesinden çok korkuyordum. Bu yüzden insanlarla dertleşirken kendimi baskılayıp durdum. En yakın arkadaşlarımla bile.

Bu bende bir sürü şeye mâl oldu arkadaşlar.

Ben on beş-on altı yaşlarımdayken bebeklikten beri var olan marketimizi kapatma kararı almıştık. Marketimizde kırtasiye ve giyim kısmı da vardı ve kapatmak istediğimiz zamandan itibaren markette yalnızca o giyim ve kırtasiye bölümü kalmıştı. Babam marketi onlarla beraber devretmek istiyordu. Lise bire gidiyordum ve ailemden harçlık alırken kötü hissediyordum. Bu yüzden hafta sonları markete bakma kararı aldım. Uzun bir süre de öyle yaptım. Haftasonu aldığım o parayla bir haftayı rahatlıkla geçirebiliyordum. Marketimiz okul yolunun üstünde, ana caddedeydi. Birde okuldan çıkınca bakıyordum. Arada sıkıntıya düştükçe ya da daha fazlasına ihtiyaç olunca erkenden marketi açar ilkokula gidenler bitince kendi okuluma da giderdim.

Çocukluğumdan itibaren o marketteydim ama tek başıma bakmak beni insanlarla daha da kaynaştırdı. Hatta emekli bir edebiyat öğretmeni vardı sürekli gelip giden. Sohbeti sarıyordu iyi, hoş biriydi. Ama onda beni rahatsız eden bir şeyler vardı. Bunu farklı farklı olaylarla pekiştirdim.

İlki kendi dinimi, peygamberlerimi daha detaylı öğrenmek istediğim zamanlarda oldu. Peygamberlerden biriyle alakalı bir kitap okuyordum. Kitap yanımızdayken yakın bir arkadaşımla konuşuyordum ve içeriye o “emekli edebiyat öğretmeni” girdi. Normal konulardan konuşuldu, bir şekilde konuyu kitaplara getirdi. Okuduğum kitabı gösterdiğimde de tavırları değişti. Yobazlaştırıyorlarmış beni. Öyle söyledi. Konu devam ettikçe ben rahatsız oldum. Ben konuyu bitirmeye çalıştıkça da arkadaşımla uzun uzun sohbetlere girdi. Er geç gittiğindeyse arkadaşımı uyardım ve bitti.

Günler sonunda evimin önünde karşılaştım, bana ilişkilerden bahsetti. Üniversite zamanlarında ki kız arkadaşlarından, öpüşmelerinden falan. Daha önce sevgilim olup olmadığını sordu. -Bir genç kızla nasıl konuşması gerektiğini öyle iyi biliyordu ki rahatsız olduğum hâlde bana “Sen beni yanlış anlıyorsun.” diyeceğini ve hiçbir şey olmamış gibi davranacağını bildiğim için bir şey diyemiyordum.- Sevgilim olmadığına şaşırdığını söyledi ve olduğu zaman ilk işimin ona söylemek olacağına dair bir söz aldı. Ha birde sevgilim olursa ailem kızmasın diye derslerime daha çok yoğunlaşırmışım. Eninde sonunda konuyu bitirmek için verdiğim çabalar sonuçlandı ve gitti.

Sonra bir gün bir arkadaşımla parkta gördü beni. Marketi neden açmadığımı falan sordu. Haftasonu açtığımda geleceğini söyledi. Orada arkadaşımla plan yaptık. Ben o hafta marketi açmayacaktım ama eğer sıkışırsam ve açmam gerekirse arkadaşımda benimle gelecekti.

Unuttuk arkadaşlar…

Ben o gün o marketi açtım. Arkadaşımda gelmedi.

O geldi.

Önce normal konuştu. Sonra kapıdan komşularımız geçince “Yanlış anlarlar.” diyerek beni arkaya götürdü. O an başladım pişman olmaya. Ama yine hiçbir şey yapamadım.

Annem yalnızca yaşlı bir adamın sürekli instagramımı istediğini biliyor. O gün öğrendi. Onu da ablama “O adam sürekli sevgilimi sorup, sevgilileriyle alakalı bir şey söylüyordu. Bugün beni arkaya götürmeye çalıştı.” diyerek ağladığımda sorgulamasıyla öğrendi. Ama ablam bu şekilde anlattı ona. Eksikti. Tıpkı benim ona anlattığım gibi.

Önce hatırlamadığım birkaç konu açtı. Ellerimi tutarak söyledi her kelimesini. Dinlemiyordum onu çünkü büyük bir pişmanlık yaşıyordum, iğreniyordum. Ellerim ellerindeydi. Belli etmeden çekmeye çalışıyordum ama farklı farklı bahanelerle yine alıyodu avucunun içine. Sonra “Öpebilir miyim?” dedi. Hemen reddettim. Pes etmedi. Pis birkaç konu açtı. İğrendim. O an “Rahatsız oluyorum.” diyebildim. Ama arkadaşlar size yemin ederim öyle bir manipüle ediyordu ki hiçbir şey yapamıyordum. Sonra memelerin dokunularak büyüyeceğini söyledi. Evet evet şimdi hatırladım. Bahsettiği konu ilişkilerdi ve o sıra cinselliğe geliyordu. Memelerim küçükmüş ve büyük olmasını istiyorsam dokundurtmam gerekiyormuş. “Kendim için demiyorum, sevgilin falan olabilir diye.” gibi bir şeyler zırvaladı. Kızabildim bu sefer. Hoşuma gitmediğini, birilerinin gelebileceğini söyledim. Yine ve yine “Emekli Edebiyat Öğretmeni” olduğunu öne sürdü. Bana zarar vermezmiş ki kötü bir niyetim yokmuş. Ben abartıyormuşum, ben yanlış anlıyormuşum adamı.

Bunların hepsi üç - beş dakikada yaşandı ama öyle bir yaşandı ki. Aylarımı aldı benim. Her neyse. Ben korkuyla dışarıya bakarken, içten içe biri gelsin diye dualar ederken, bir eliyle elimi tutarken diğer elini göğsüme atarak çekti ve öptü beni. İtebildim.

Hayatımın en büyük pişmanlığı onun manipülasyonlarına kanmaktı. Bir sene boyunca yanımdaydı ve ben bir sene boyunca varlığından rahatsız oluyordum. Ama sözde “Emekli Edebiyat Öğretmeni” öyle büyük bir manipülasyoncuydu ki hiçbir zaman hiçbir şey diyemedim. “Ne yapıyorsun abi?” demekle kaldım. Sonra yine bir bahane uydurdu. Ben ön tarafa geçmek isterken kendini açıklamaya çalıştı ve işte dakikalardır beklediğim telefon sesi.

Onun içeriye girdiğini gördüğüm gibi “Beni acilen ara.” mesajını attığım arkadaşımın araması…Hemen açtım ve sanki annemler “Marketi kapatıp eve gel.” demişler gibi davrandım. Böylece kurtulmuştum, eve gidecektim.

Telefonu kapatıp adama döndüm beni çağırdıklarını söyledim ve ne yaptı biliyor musunuz? Kasanın önünde duran kalemlerden birkaç tane aldı ve “Bende şunları alayım bari. Çok yardımcı oldun bugün bana. Teşekkürüm olsun.” diyerek parasını bırakıp gitti.

Biri duyacak, bana kızacak, beni suçlayacak, beni baskılayacak diye o kadar korktum ki hiçbir şey söyleyemedim. Sonuçta o elli yaşında emekli bir edebiyat öğretmeniydi. Kim, neden bana inansın ki?

O gün yanıma gelmeyen arkadaşıma gülerek anlattım ben olanları. O karşımda ağlayarak dinliyor diye. Sonra aylarca -bazı geceler.- uyuyamadım ağlamaktan. İlk zamanlar sürekli göğsümde bir el hissettim. Oradan çekip çıkarmak istedim. Hâlâ daha olayı düşününce hissettiğim bir şey ama o günlerde çok daha fazlaydı. Annem sadece instagramımı istiyor diye bilmesine rağmen babamın haberi olmasını gerektiğini söylemişti. Haftalarca korkarak bekledim. Babamın haberi olsa ne düşünür diye. Ne yapardı? Ya adama gitse ve adam da yaşananları çok farklı şekilde anlatsa ben ne yapacaktım? Ya da daha kötüsü sinirli, heybetli babam onu öldürse ne olacaktı?

Şimdilerde çok pişmanım. Kendime ve ailemin bana olan inancına inancım olmadığı için. Hâlâ en yakın arkadaşlarım bile bu kadar detaylı bilmiyorken, kendime bile ilk defa yıllar sonra hatırlatabilmişken söylemek istiyorum; ne olursa olsun manipülasyona uğradığınızı fark ettiğiniz anda sesinizi çıkarın. Korkmayın. Kaybetmekten, incinmekten, suçlanmaktan korkmayın. Çünkü ileride yaşayacağınız pişmanlık hepsinden daha öte.

Başta da dediğim gibi ergenliğe yeni girmiştim ve ben ergenliği gözümde öyle bir büyütmüştüm ki yaşadığım bu taciz olayını da yine benim abartım sanmıştım. İnsanlara anlatmaktan çekinmiştim. Şimdilerde de adamı öldürme isteği dışında başka bir şey hissetmesem de asla açmam konusunu. Yine böyle bir acındırıyormuşum gibi hissederim. Sanırım şu an yine hissediyorum o duyguyu. Ama bu ergenlik serisinde uzun bir yolumuz var ve bunu bir kız olarak kesinlikle anlatmam gerekiyordu.

Ergenliği gözünüzde büyütmeyin ve manipülasyonları da asla hafife almayın.

Şu an hâlâ onu gördüğüm zamanlar oluyor. Ellerim, bacaklarım titriyor. Kendime bunu yaşattığım için pişmanım. Birdee marketi o günden sonra bir daha hiç açmadım. Ayrıca o zamanlarda o korkuyla anneme babama söylememesi için yalvardım ve söylenmedi. Hayatıma devam ediyorum. Ergenliği de atlattım sanırım onu kahrımı en çok çeken aile üyelerine sormak lazım :)

Yazıyı yazalı iki gün oldu bir türlü paylaşamıyorum. Tekrar tekrar okumayı da çok istemiyorum çünkü okudukça yeni şeyler aklıma geliyor ve ekleyip duruyorum. Fazla uzun olmasın ve sıkılmadan okuyun istiyorum. Her neyse teşekkür ederim.

Hayatım kendi ayaklarım üzerinde durabilmeye kuruldu. Her şeyin sebebi, kırmızı elmam. Ama gariptir ki akademik olarak değil bu duruşum. Psikolojik.

Bilinen çoğu şeyi içimde çok fazla dramatize ediyorum ve sonra asla kabul etmiyorum. Mantıklı sebeplerim de oluyor tabi kendimce. Ailem başta olmak üzere çevremdeki çoğu kişi reddetmem gereken, hem akademik olarak hem de psikolojik olarak kendi ayaklarım üzerinde durmam gereken adetlere, düşüncelere sahip.

Geçenlerde bunun üzerinde bir yazı yazmıştım ve bugün Lev Tolstoy’dan bir alıntı çıktı karşıma. Aklıma gelmişken buraya da koymak istedim. Önce onu, sonra kendi yazımı.

“Her şey koca bir rezilliğin etrafında dönüp duruyor. Hepsi de memnun, böyle olması gerektiğinden eminler. Ölene kadar bu şekilde devam etmeye razılar.

Ama ben edemem. Ben bıktım!

~Lev Tolstoy

Birde başta uzun uzun anlattığım kendi fikrimi sadeleştirerek yazdığım hâli vardı günler önce.

Her zaman reddedeceğim kabul edilmişleri,

Ben kabul etmiyorum!

Reddedeceğim tempolu yürümeyi,

Ben koşmak istiyorum!

Özgürce…

Reddedeceğim tempolu yürümeyi,

Ben durmak istiyorum!

Yorgun düşünce.

Yolumu şaşırmak ve bulmak,

Bazen sadece inat uğruna bilinmezliğe yürümek,

Yere çakılmak

ve el uzatmak birine

Masumca

Ama en sonunda bitirmek o yolu

Hiçbir şey kabul etmeden…

~Ruhumsaz

Umarım güzel bir yazı olmuştur. Üstünden geçemiyorum. Buraya kadar geldiyseniz teşekkür ederim.