ben hep korkarım insanlarla olan bağımı kaybetmekten. yaklaşık bir ay önce biriyle konuşmaya başladım mesela. çocukla ilk günler konuşuyoruz böyle iltifat ediyor çok iyi davranıyor falan sonra birden ghostlamaya başladı beni günlerce mesajıma bakmıyor falan. ben de kendi işleri vardır psikolojisi iyi değildir belki hayatı yolunda gitmiyordur ve bana yansıtmak istemiyordur diye düşündüm. kendimi kandırıyordum açıkçası. sana değer veren birisi bir yolunu bulup seninle iletişime geçer çünkü seni kaybetmekten korkar veya senin eksikliğini hisseder.

Görünüşe göre bu kişi benim eksikliğimi hissetmiyor yokluğum onun için bir şey ifade etmiyordu. peki neden ben hala onunla olan bağımın kopmasından deli gibi korkuyordum? neden her gün instagram a girip acaba bugün beni çıkardı mı diye endişeyle kontrol ediyordum?

asıl beni korkutan şey onu kaybetmek değildi belki de. beni asıl korkutan şey terk edilme travmamın tetiklenmesiydi. o travma tetiklendiğinde yaşadıklarımı bir ben bir de allah biliyordu çünkü. o travma yüzünden antidepresana başlamak zorunda kalmıştım.

zamanında küçük kardeşim anasınıfına başlarken ben de ilkokuldaydım, 8-9 yaşlarımda falanım. annem kardeşimi okula götürecekken beni evde yalnız bırakırdı ve o her gittiğinde ya da eve gelmesi gereken saatten 1-2 dk gecikince ben deli gibi ağlamaya başlardım. kesin annemin başına bişey geldi araba çarptı öldü ben de annesiz kalıcam artık falan diye olabilecek en kötü senaryoyu kurardı zihnim bana. annem gelene kadar camda bekler o gelmeden rahat bir nefes dahi alamazdım.

çocukluğumda bile bu kadar her şeyi düşünmek yerine umursamaz ve hayatını, çocukluğunu yaşayan bir çocuk olmak çok isterdim. şimdi o yaşayamadığımı düşündüğüm çocukluğu düşünüyorum hep. ailenin en büyük kızıysanız bir de üzerinize daha fazla sorumluluk yükleniyor zaten. kendimi bildiğim anda ablalık sıfatıyla büyümeye başladım. ablalığı çok seviyorum yanlış anlaşılmasın ama çocuk dediğin ilk önce çocukluğunu yaşamalı bence. ailemin aslında bana yüklemediği sorumlulukları küçük yaşta ben üstlendim belki de. çünkü baskıcı veya katı, kurallı bir ailem yoktu. kendi üstüme fazla geliyordum ve mükemmel olmam gerekiyor gibi hissediyordum her zaman.

konuyu çok dağıttım ama işin aslına gelmek gerekirse o küçük çocuk annesinden ayrılmaktan neden bu kadar korkuyordu ve kısacık bir ayrı kalmada bile neden herkes onu terk edecekmiş gibi hissediyordu bilmiyorum ama o küçük kız hala büyüyemedi galiba.

hayatına giren her kişide aynı terk edilme korkusunu yaşayıp hayatını durduruyor ve o kişi gitmesin diye her şeyi yapıyor.

ama sırf bir kişi gitmesin diye kendinden vermeye devam edersen yolun sonunda kendini tanıyamaz hale gelip kendine yabancılaşıyorsun.

yani “aman onu kaybetmeyeyim derken kendini kaybediyorsun…”

bu park da benim 4 yaşındayken ilk gittiğim kreşin önündeki park mesela. geçen gün o kadar kaybolmuş hissettim ki kendimi sokaklara attım ve kulağımda kulaklık yürümeye başladım.

kendimi o kreşimin sokağında bu parkın önünde buldum. uzun uzun baktım o parka… çocukluğumu, saflığımı ve huzuru gördüm orada…

ağlamaya başladım bir anda sokağın ortasında. insan kendini kaybettiğinde en saf, en huzurlu ve en iyi zamanlarını geçirdiği yere geri dönüyor.

o an neden ağladığımı bilmiyorum ama içinde bulunduğum duruma üzüldüm biraz galiba. o zamanlar parkta oynayan mutlu küçük kızın yerinde olmak istedim. gün geçtikçe sorumlulukları artan ve o sorumlulukların altında ezilen kızı düşününce içim cız ediyor artık.

kendi hayalleri ve ailesinin beklentileri arasında kalmış her kız biraz şeydir zaten..🥺

bir yanda psikolojisi yüzünden ihanet ettiği akademik kariyeri, bir yanda içinde kendini kaybettiği aşk hayatı, bir yanda da ailesinin beklentileri…

aslında zaman geçtikçe psikolojisini toparlıyor yani eskisine göre çok çok daha iyi. en azından her gün ağlayıp hayatı kendine zehir etmiyor.

ailesinin beklentileriyse, kendi hayallerini onların önüne koymuş durumda. sonuçta bu onun hayatı ve sırf ailesi “sen fen lisesinden mezun oldun ve tıp okuyacak kapasiten var tıp oku!” dedi diye hayallerinden vazgeçmeyecek ve istemediği bir mesleği yapmayacak.

aşk hayatına gelecek olursak yavaş yavaş anlıyor sanki ona değer vermediği açıkça belli olan insanları hayatında tutmaması gerektiğini. sınır koyduğunda bir insan gidiyorsa eğer zaten o insanın gitmesi gerekiyordu. çünkü bir ilişkiyi ilişki yapan sınırlardır. sana ve senin değerlerine saygı göstermeyen birinin senin hayatında yeri olamaz.

tüm bunlar da özdeğer temasına vurgu yapıyor galiba biraz. günümüzde de karşımızdaki kişi için kendimizi değersizleştirdiğimiz çok oluyor. aşk gözümüzü kör ediyor. bunu yapmamamız gerektiğini çok iyi biliyoruz aslında ama o duyguların içindeyken kendimizi çok kontrol edemiyoruz ve tepkisel davranabiliyoruz.

artık yavaş yavaş kapanışa geçelim🫂🙏🏼

diyeceğim o ki

hayat kimse için kendini feda etmeye değecek bir yer değil. o kişiyi kaybetmeyeceğim derken kendi benliğinizden olmayın canlarım🥹💕🫶🏻

ilk önce şunu söylemeliyim ki bu tüm yazdıklarım yks sonuçları açıklandıktan hemen sonra ağlarken yazıldığı için çok dikkatsiz ve çok amatörce. hepinizden özür diliyorum ve ağlarken ki çaresizliğime ve dikkatsizliğime vermenizi istiyorum 😭💕🫶🏻

ilkokuldaki sınıf birincisi, kimsenin kazanamadığı fen lisesi kariyeri derken şimdi yks de hepsinden kötü yapmış olmam çok koyuyor…bu kadar kötü kariyer yönetimi olamaz
daha iyisini yapabileceğimi adım gibi biliyorken bir de…
ağlıyorum zaten sabahtan beri
sabah bi umurumda değil diye takılıyordum da sonra gerçekler yüzüme çarptı bir bir…

bana kendi zihnim ve kendi kalbimden daha fazla zararı kimse veremez
beni aşağılayrak ve acı çektirerek yeterince canımı yakıyor zaten kendisi

neden bana bunu yapıyorsun neden bu kadar acımasızsın diyorum zihnimdeki sese

hakediyorsun diyo haketmediğimi bildiği halde…
bunların hiçbirinin olmasını istemiyor olduğumu o da biliyor ama kendi hayatını mahvettin diye diye üstüme geliyor
nefes alamıyorum saatlerdir ağlıyorum
bir erkek yüzünden yolunu ve kendini kaybetmeseydin şuan çok farklı yerlerdeydik duygularına sahip çıkamıyorsun ve hiç bir zaman da çıkamadın diye bağırıyor bana.
o kadar haklısın ki…
hayatımda belki de ilk defa birini bu kadar sevip kendimi kaybettiğim için pişman oldum.
çünkü ben hep sevgimin boyutuyla gurur duyardım…
ama başkasına duyduğun sevgi senin hayatını karartacak seviyeye gelmemeli
o sevgiye bir sınır çizip nerde duracağını belirlemen gerekiyor
yoksa böyle sikerler hayatını işte
benim kendi zihnim bile bana bu kadar acımasız davranıp canımı acıtıyorken annem ve babamın gösterdiği anlayış bile ağır geliyor bana
keşke bağırıp çağırsalar, bir erkek yüzünden hayatını mahvettin böyle bir insan olmasan şuan arkadaşların gibi ilk 20 bindeydin nereye gideceğini konuşuyor olurduk desinler, kızsınlar istiyorum…

ama öyle mantığını duygularının önüne koyabilen bir insan asla olamadığın ve her zaman duygularına yenilecek bir aptal olduğun için şuan bu haldesin bitanem

biri bağırıp çağırsın bana hakaret etsin ve gerçekleri yüzüme vursun istiyorum
insanların gösterdiği merhamet ve bana güvenleri bile ağır geliyor artık
ben de mezuna bırakınca daha iyi yapabileceğimi biliyorum ama bu yaşadıklarımın cezasını çekmem gerekiyor gibi geliyor bana
bu yaptıklarımın bedelini ödemem gerekiyor sanki…
tamam yeterince bedel ödedim ve ödüyorum zaten ama hala yeterli gelmiyor
haketmiyorum sanki hiç bişey
çok yorgunum ama aynı zamanda bu kadar yorgun olmayı ve acı çekmeyi hakkediyorum zaten kendi kafamın içinde.
belki de zihnim böyle düşündüğü için beni böyle aşağılayıp. canımı daha çok yakmaya çalışıyordur…