asker bir tanıdığım var mesela, elleri silah tutmaktan nasır bağlamıştır. veya bir şirkette masa başı çalışan başka bir tanıdığım daha var, gördüğüm en yumuşak ve bakımlı ellere sahip.

yaşadığımız şeyler ve yaptığımız işler fazla fiziksel bir güç gerektiriyorsa, ellerimiz veya ayaklarımız nasır bağlar.

peki ya ruhumuz?

Subscribe

bence zaman geçtikçe, yaşadığımız şeyler bizi yıprattıkça ruhumuz da nasır bağlar.

nasır bağlamış bir deriye iğne batırdığınızda bunu hissetmezsiniz. aynı şekilde, yaşadığı onlarca hayal kırıklığı ve acıdan sonra ruhu nasır bağlamış bir insana, canını yakacağını düşündüğünüz bir hata yaptığınızda da onu kolay kolay yaralayamazsınız. çünkü bazı insanlar, yaşadıkları acılardan sonra acıya karşı değil, insanlara karşı nasır bağlarlar.

tıpkı bir nasıra kesik attığınızda kanamaması gibi, nasır tutmuş bir ruhu da ne kadar incitmeye çalışırsanız çalışın onu kanatamazsınız.

Sosyal medyada kadınlar üzerine türeyen, kapitalizme bal kaymak süren ve bir yandan da kadınları durmadan yeni kalıplara sokmaya çalışan akımlardan gerçekten daraldım.

Her hafta “ideal kadın” olmanın yeni bir versiyonu çıkıyor. Önceki yetmiyormuş gibi bir de yenisi ekleniyor. Güya özgürleşiyoruz ama önümüze sürekli başka bir performans listesi konuyor. Bunun üzerine biraz konuşmak istiyorum.

Bir ara herkes “clean girl”dü. Saçlar sımsıkı topuz, renksiz dudak parlatıcısı, cilt bakım rutini, matcha latte… Sonra “messy girl” geldi. Dağınık topuz, akan rimel, yarım bırakılmış kahve, dağınık oda, “ben zaten böyleyim” estetiği. Bir de alt dallarını çıkardılar, “forest girl”, “office siren”, “tomato girl”, “blueberry girl”, “whatever girl” cart curt. Kadın olmanın kendisi yetmiyor ya illa başına bir sıfat gelecek.

İşin en komik tarafı da bunların sanki kişilik özelliğiymiş gibi pazarlanması.

Ben bir kadınım.

Canım isterse mavi far sürer dışarı çıkarım. Canım istemezse makyaj yapmadan çıkarım. Bazen kırmızı ruj sürerim, bazen sadece güneş kremi. Bazen bir saat hazırlanırım, bazen beş dakikada evden çıkmış olurum.

Bunların hiçbiri beni bir “girl aesthetic” yapmıyor.

Sade makyaj yapmam beni “clean girl” yapmaz. SADECE O GÜN SADE MAKYAJ YAPMAK İSTEMİŞİMDİR.

Subscribe

Rimelle uyuyakalmam beni “messy girl” yapmaz. Sadece yorgunluktan makyajımı çıkarmadan uyumuşumdur. Ya da çıkarmak istememişimdir. Bu beni pis de yapmaz, cildimin ya da gözümün sağlığı da benden başkasını ilgilendirmez.

Dağınık bir odam olması yeni bir estetik akımına dahil olduğum anlamına gelmez. Odam dağınıktır çünkü DAĞINIKTIR. Bunun Pinterest panolarına girecek kadar derin bir açıklaması olmak zorunda değil.

Sürekli kadınların yaptığı en sıradan şeyleri paketleyip yeni bir kimlik gibi önümüze koyuyorlar. Sonra da o kimliğin üniformasını satıyorlar. “Clean girl” olmak için şu serum, şu toka, şu nemlendirici, şu tayt. “Messy girl” olmak için şu göz kalemi, şu eski sweatshirt, şu parfüm. Bir noktadan sonra fark ediyorsun ki sattıkları şey aslında bir yaşam tarzı değil, bitmek bilmeyen bir tüketim döngüsü.

Bana en rahatsız edici gelen kısım da bu. Kadınlar yıllardır tek bir kalıba sığdırılmaya çalışılıyor. Şimdi ise tek bir kalıp yerine yüz tane var. Ama mantık hiç değişmiyor. Yine hangi kadın olman gerektiği sana söyleniyor. Sadece bu kez daha havalı fontlarla ve algoritmanın çok seveceği kısa videolar eşliğinde.

Belki de hiçbir şey olmak zorunda değiliz. Belki bazen topuz yapıp az makyaj yapan, ertesi gün mavi far süren, bir gün makyajsız gezen, başka bir gün eyeliner çekmek için kırk dakika harcayan insanlarız sadece.

Ve bunun adı da kadın olmak. Başına yeni bir etiket eklemeye gerek yok.

Yargıladığın her şeyi yapacaksın. Bu bir omurga meselesi değil, tükürdüğünü yalamak da değil. Sadece farklı açılardan bakmak ya da vazgeçmek. Bazı prensiplerinden vazgeçmek, sadece kendini seçmek. Acımasız düzene ayak uyduranlardan olmaya karar verdiğin gün, sen, yargıladığın ve yadırgadığın her şeyi yapacaksın .

Yavaş yavaş, sakince, kimse görmeden hatta kendine bile itiraf edemeden yapacaksın. Mahcup olacaksın eski değerlerine ama bu seni yapmaktan alıkoymayacak.

Biriyle tanışmıştım. Değerleri ve savundukları kendi hayatından bile önemli olan biriyle. Yolun başındaydım ve doğrusunu bu sandım. Onunla beraber onun bu şekilde kazanacağına inandım.

Yanıldım. Çok fena yanıldım.

Bir yer edinmeye çalışıyorsan, kazanmak istediğin bir savaştaysan eğer, değerlerin olmayacak.

Bu arkadaşım gibiysen, onurlu ölen kaybedenlerden olacaksın. Üzgünüm, dünya iki yüzlülerin şeffaf olmayanların etrafında döner. Kazandıktan sonra savunduğu değerler varmış gibi yapan insanlardan olursan, herkes sana saygı duyar.

Kimse senin omurgasızca kazandığını hatırlamaz. Çünkü insanlar, balıklardan sonra en unutkan varlıklar. İnsanlar, balıklardan sonra en omurgasız varlıklar. Onlar, bu şekilde oynar, böyle kazanırlar.

Hileyi kimse görmezse, ortada bir hilebaz yoktur.

Hilebazları yargılayacaksın. Ardından kazandıklarını gördüğün ilk sahnede bunu nasıl yaptıklarına bakacaksın. Onlardan daha iyi hile yaparsan kazanırsın. Ve sonra bir ahlak maskesi takıp saygınlaşırsın. Sakın korkma.

Dünya böyle bir yer, her insan sahtekar, böyle olmaya devam edecek.

Ve sen yeterince ahlaklı değilsen kazanacaksın. Burası ilahi bir düzen değil, cennete yaşamıyorsan oradan kovulamazsın.

dünya üzerinde, bana bu arkadaşlıklardan daha güven veren tek bir ilişki daha yok.

en yakın arkadaşlar, size karşı kolay öfkelenebilir. sizi nereden vuracaklarını çok iyi bilirler. çok hızlı eski en yakın arkadaş olabilirler.

ama en olmasa da yakın olduğunuz, istediğinizde uzun uzun konuşup, ihtiyaç anlarında yakın olduğunuz, bazen araya yıllar da girse tek bir mesajla eski samimiyetinize döndüğünüz arkadaşlıklar asla kopmaz.

ellerinde size saplayabilecekleri sinsi bir hançer olmaz. çünkü, ne bunun için bir sebepleri olur ne de sapladıklarından kan kaybından ölebileceğiniz en derin yaranızı bilebilirler.

eğer bu yakın arkadaşınız gerçekten doğru kişiyse, çok şanslısınız. değişimlerini, eski versiyonlarını, kimseye anlatmadığı sorunlarını, ailesini bilmezsiniz fakat onunla derin bir bağ kurduysanız kasıt olmadığı sürece sizinle bağını koparmayacağını bilirsiniz.

bağımlılıklar uzun sürelidir fakat asla sonsuza dek değil.

kendi iradesiyle başladığını sanır insan. oysa alışkanlıkların her biri zamanla zincire dönüşür. kimliğini şekillendiren, onu yeniden yazan şey artık o bağımlılıktır.

eskiden kim olduğunu unutursun, çünkü artık bağımlılığınla var olursun.

kendine ait sandığın hayat, yavaş yavaş elinden kayar.

bir arkadaş olur bazen, gözlerini başka herkese kapatırsın. bir amaç olur, gözüne büyük gelen başka ihtimalleri görmezsin. bu uğurda fırsatları, hatta kendi varlığını yok sayarsın. kör eden bir inanç gibi sarmalar seni. sesleri kısar, renkleri soldurur, geriye yalnızca bağımlılığın sesi kalır.

fakat hiçbir bağ sonsuz değil. en güçlü tutku bile zamanı geldiğinde tükenir. parçalayıp mahveden yahut bir dönem mükemmel hissettiren o şey, yavaş yavaş anlamını yitirir. önce içten içe eksilir, sonra sessizce yok olur. yerini boşluk alır, ardından fark edersin; onsuz yapamayacağını düşündüğün her şey bir yanılgıymış.

sevgilin, arkadaşın, sigaran, içkin, hayatının orta yerine koyduğun sözler, hatta annen…

hepsi bir gün, hayalinde çizdiğin mükemmel çizgiden düşer. çünkü hayat, bağımlılığın için mutlu bir son yazmaz. seni kendine bağlayan ne varsa, zamanı geldiğinde erir ve sen geriye, asıl kim olduğunu hatırlamaya mahkûm kalırsın.

The feeling of being late often feels like a quiet collapse from within.

It’s as if time slipped past you, and no matter how hard you tried, you couldn’t catch up.

Most of the time, this feeling comes from comparing yourself to people who started long before you. That comparison steals your momentum. It leaves you doubting your efforts, even resenting them at times.

You start something with genuine excitement. It feels right. Until you see someone who’s already ahead. Then that familiar pressure creeps in a quiet voice whispering, “You’re too late.” Suddenly, it all feels pointless.

Sometimes you wish you’d started earlier. Other times, you just want to fast-forward to the part where you’re already accomplished.

This weighs heavier on ambitious women. The ones who put in the work often crave results just as intensely.

But the truth is, just because someone else started before you doesn’t mean you’re behind. Time isn’t linear like that. Everyone moves on their own clock.

There will always be people who discover what you love before you do. That doesn’t make your journey any less meaningful.

And one day, you might be the one someone else looks at and thinks, “She got there early.”

Maybe you already are.

The feeling of being late is, more often than not, an illusion. Time isn’t demanding anything from you.

The real pressure comes from your own expectations. Don’t forget to listen to them.

thanks for reading<3