üniversiteye gidene kadar kendimle tanıştığımı sanmıyorum. o vakit gelene kadar hep kendime vakit ayırıp kendimi dinliyorum sanırdım. ta ki gerçekten kendimi dinlemeye başladığım o ana kadar.

ailemden, çevremdeki insanlardan uzaklaşana kadar kendimi tam olarak keşfedemediğimi fark ettim. sonunda bana ait olmayan sorumluluklardan uzaklaştığımda kendime olan sorumluluklarımı fark etmiştim. kendimi o kadar uzun zaman ihmal etmiştim ki. o kadar kendimle ilgilenmemiştim ki. en sevdiğim renk diye düşündüğüm rengi bile o kadar sevmediğimi fark etmiştim.

sonra orada kendimle tanıştım. çok kafa bir kızdı. her şey için çok heyecanlıydı. mutlu olduğunda çevresindeki herkesin de o mutluluğa katılmasını isterdi. ama üzgün olduğunda kimse fark etmesin diye normalden çok daha fazla gülümserdi. bunu hala yapıyorum sanırım, eskilerden kalma bir alışkanlık. üzgün olduğumun bilinmesi, fark edilmesi rahatsız olduğum bir şey. mutsuzluğum kimseye yük olsun istemedim. çünkü başkalarının mutsuzluğunun yükünü taşımanın, o mutsuzluğun sorumluluğunu almak zorunda olmanın ne kadar büyük bir sıkışmışlık hissine sebep olduğunu biliyorum.

şimdilerde üniversiteden mezun olup o şehirden ayrılırken sanki kapıyı kendi üzerime kilitleyip öyle dönmüşüm gibi hissediyorum. döndüğüm yerdeki sorumluluklar beni şehrin kapısında bekliyormuş da adım attığımda üstüme çullanmışlar gibi.

insan gerçekten bir zamanlar olduğu halini özlüyor. o zamanlar da sorunlarım vardı. sıkıştığım köşeler, kararsız kaldığım yol ayrımları vardı. ama bana aitlerdi. benim sorunlarım, benim çelişkilerim, benim kimlik sancılarım. başkalarının sorunlarından nefes alamaz hale gelince insan kendine ait olan sorunları bile özlüyor.

kendimi tekrar nasıl bulacağım, yeniden nasıl derin bir nefes alacağım bilmiyorum. nefes almanın nasıl olduğunu hatırlayamadığım bir yerden yazıyorum.

ama hepsini tekrar öğreneceğim. daha önce bir kez yapmıştım. tekrar yapabilirim.

Subscribe now

Ama onun yerine ihtiyacım olmasına rağmen ve hiç ihtiyacı olmamalarına rağmen aydınlattığım insanların yollarını izlerken buluyorum kendimi.

Birinin ihtiyacı olmadığı halde önüne ışık tutmak hiçbir zaman takdir edilmiyor. Ama o kadar yolumu aydınlatan olmamış ki başkaları da benim gibi karanlıkta kalmasın diye, kimse o kaybolmuşluğu yaşamasın diye insanlar bunu benden istemeseler bile aydınlatmaya çalışıyorum o yolları onlar için. Çünkü biliyorum benim için küçük bir mum yakılmasına ölesiye muhtaç olduğum zamanlarda önümü göremeden yürümenin ne kadar zor olduğunu. Kimse bunu yaşasın istemiyorum. Tüm çabam bu yüzden.

Ama artık hiç önümü göremiyorum. Kendi önümü görmek için hiç ışığım kalmadı. Başka yollarda kaybettim o parıltıyı. Bana ait olmayan yollarda hiç girmediğim sokaklarda.

Şimdi el yordamıyla ilerlemeye çalışıyorum. Duvarlara çarpa çarpa. Yanlış adımlarla olmak istediğim yerden uzaklaşıyorum.

Bir umut diyorum. Belki böyle de bulurum yolumu. Böyle de ulaşırım varmak istediğim kıyılara.

Varabilecek miyim? Serin bir yaz akşamı dinlenebilecek miyim olmak istediğim yerin manzarasını izlerken?