geçtiğimiz 5-6 aydır sürekli tekrarlayan bir davranışımda sıkıştım. kaçmak.

siyah ve beyazın arasındaki o gri tonda kalabilmek için çok çabaladım, ama sanırım artık onun için bile çabalamıyorum. öyle anlarda; herkesi ve her şeyi kaybetmeyi göze alacak kadar güçlü, kaçıp gidecek kadar güçsüz oluyorum.

duygularımla varım ve başıma gelen her olayı duygu patlamalarıyla atlatırım, çoğu zaman atlatamam ama ne de olsa zaman alır peşinden sürükler. sevgi, şefkat gibi duyguları göstermekten çekinmem fakat hüzün hep kırılgan hissettirmiştir. sanki o an kaçmasam biri dokunsa kırılsam parçalanıp dağılacakmış gibi.

dağılmaktan da değildir benim korkum. "o gri tonda kalmayı ya başaramazsam?" sorusundandır.

kaçma eylemi her zaman siyah ve beyaz kadar net sonuçlar için değildir. alan yaratmaya çalışmaktır, kendimi güvenli alana sığdırma çabamdır.

‘idare etme’ mekanizmam hiçbir zaman iyi olmadı. bundandır ki bazen de çok büyük görürüm kendimi küçük bedenimden, taşıdığımı sandığım yükler birden ağırlaşıverir. her şeyi göze aldığımı sanarak tamamen bir defteri kapatırım. bu sefer ara tonlarda kalma çabamdan değildir ama. ne varsa, ne kaldıysa bitirmek içindir. her şey çok hızlı olur düşünmeme alan tanımadan,,

kaçarım.

çevrem kendimi törpülememi söyler, kulak asmıyor gibi görünsem de kendime çekildiğimde düşünürüm hep. umursamaz görünmeyi nasıl da güzel bir maske yaptım kendime. sanırım haklılar ama ben hep sivrilerek büyürüm. kırılmadan, kopmadan kolay kolay törpülenmiyorum.

yalan olmasın bu huyumu da bazen seviyorum.

kaçıp gitmek korkakların işidir.

tam da benim yapacağım türden bir iş.

ben sessiz bir yer oldum,

sana bakan bir yer.

o kayalıklar, dilekler, yıldızlar

ve soğuk kaldırım taşları…

artık beden değil,

bir hatıranın biçimi.

yabancılar fısıldaşıyor

sahilimizin kenarında,

her biri bir zamanlar

sevdiğim bir ses.

hezarenler açıyor suyun tuzuna inat,

zehirli ama güzel, tıpkı sen gibi.

bazen düşünürüm,

belki ruhum da

bu kayalıklarda kök saldı.

her dalga biraz beni,

biraz seni yıkar geçer,

ama gitmez hiçbiri.

gözlerimi kapatınca,

deniz kabuklarının içinde yankın var.

çok uzak bir çağrının

içinden gelir gibi,

dokunsam dağılır,

bıraksam geri döner.

ve ben,

hep bu sahildeyim,

adımı bilmeyen bir yerin içinde.

belki kayayım,

belki rüzgârın kırığı.

ama yine de bekleyenim ben,

hep senin hiç dönmediğin yer.

Subscribe

ama her adımda içimden geçtin.

belki de sen hiç gitmedin;

ben hiç kabullenemedim.

kendime tutuldum bugün.

aynalar bile yüz çevirdi.

“sen kimdin?” dedi gözlerim,

“sen kimde kaldın?”

bazen

kış güneşi gibi olur insan:

ışığı göz kamaştırır,

ama kendine bile yetmez ısısı.

ben de öyleydim; benliğimi kovalarken,

gülümserken bile

kendini unutan bir yüzdüm senin yanında.

ve sen,

beni hep gördüğün kadar sandın.

Subscribe

Beni benden başka kimse kurtarmayacak.

Bunu kabullenmek zaman aldı.

Hayatımın neredeyse her bölümünde kurtarıcılar bekledim. Belki annem, belki bir sevgili, belki bir dost, belki hayatın sunduğu tesellilerden biri.

Ama hiçbiri olmadı.

Ya da oldular, fakat kimse içimdeki eksikleri tam olarak dolduramadı. Biri çıkagelsin "Artık geçti, güvendesin." desin istedim.

Biri gelsin ve bana kendimle barışmanın kolay bir yolu olduğunu göstersin.

Ama kimse gelmedi.

Başta bunun için kırıldım.

“Niye kimse beni anlamıyor? Niye kimse elimden tutmuyor?” diye.

Ama şimdi görüyorum ki, bu yükü kimse taşımak zorunda değil.

Bu benim yolum.

Benim sınavım.

Ve belki de bu yüzden bu kadar özel.

Hayatın yükünü taşırken yanında yürüyenler olacak, omzuna başını koyacağın dostlar, aşklar, bazen sokakta gülümseyen yabancılar… Onlar bir anlığına hafifletecek seni. Ama kendi içindeki ağırlığı sırtından indirip atmak, yalnız senin işin.

Ve evet, bu biraz da iyi bir haber. Çünkü kimse beni kurtarmayacaksa, kimse beni elimden tutup hayata döndürmeyecekse, demek ki bu gücün bende olduğunu kabul etmem gerekiyor. Düşününce hem biraz korkutucu, hem de inanılmaz bir özgürlük.

Artık başkalarından beni tamamlamalarını istemiyorum.

Kırıklarımı seviyorum, çünkü onlar bana hayatta ne kadar hayatta olduğumu hatırlatıyor.

Yaralarımı inceliyorum; nasıl açıldıklarını, nasıl kabuk bağladıklarını, bazılarını ise neden hâlâ kanatmaya devam ettiğimi…

Ve öğrenmeye devam ediyorum. Her gün, biraz daha.

Bir gün gerçekten “iyi” olursam, bunun da benim emeğim olduğunu bileceğim.

Kendime verdiğim en büyük sözlerden birini tutmuş olacağım:

Beni benden başka kimse kurtarmayacak. Ama ben, kendimi kurtaracağım.

Yazıyı her kaybolmuş hissettiğimde, kendime hatırlattığım bir alıntıyı paylaşarak bitiriyorum:

“Bir gün kendinizi kaybolmuş hissederseniz, lütfen kendi kalbinizin içinde bir yuva edinebileceğinizi hatırlayın.”

Subscribe