Bir kitabı bitirdiğimde olay örgüsünü unutabiliyorum.

Katil kimdi, sonu nasıl bitti, hangi şehirde geçiyordu...

Hepsi zamanla siliniyor.

Ama bir cümle kalıyor.

Aylarca.

Bazen yıllarca.

Bir kitabı sevdiğimi, bana ne hissettirdiğiyle hatırlıyorum. Ne anlattığıyla değil.

Belki bu yüzden sayfaların altını çiziyoruz.

Çünkü hafızamız olayları değil, kendimizi arıyor.

Altını çizdiğim her cümlede aslında yazarı değil, o günkü hâlimi görüyorum.

Korktuğum zamanı.

Âşık olduğumu sandığım zamanı.

Yalnız hissettiğim günü.

Bir kitap ayracı bazen tarihten daha güçlüdür.

Çünkü bize "Bu satırı okurken sendin." der.

Belki de bu yüzden bazı kitapları tekrar okumuyoruz.

Hikâyeyi bildiğimiz için değil.

Eskiden olduğumuz kişiyi tekrar görmekten çekindiğimiz için.