Acı çeken insana neye ihtiyacı olduğu sorulur. Fakat daha temel bir şey gözden kaçar. Acı çeken biri bir şeye ihtiyacı olduğunu fark edebilecek bir durumda mıdır? Acı yalnızca can yakmaz. İnsanın başkalarıyla kurduğu ilişkiyi de değiştirir. Yardım istemek normalde olduğu kadar basit bir eylem olmaktan uzaklaşır. Çünkü yardım istemek için önce yardıma ihtiyacın olduğunu kabul etmek ve ardından kırılgan noktanı ve acını bir başkasına göstermen gerekir. Maskelerin düşmesi ve narin olduğun yerlerin, yaralarının açığa çıkması lazımdır. Karşıdaki kişinin yarana yeni bir yara eklemeyeceğine güvenmen gerekmektedir. Bunca aşılması gereken zorluklara kıyasla insana kendi kanını temizlemek belki de daha kolay gelecektir. Kimseyi çağırmamak, bakılmasını istememek, sığındığı yerden iyileşene kadar çıkmamak. Bunların hepsi dışarıdan gözlemlendiğinde birer tercih gibi görünür. İnsan kendisini güçlü yenilmez ve kendi kendine yetebilecek biri gibi sunar. Ama gerçekten kendine yetebilir ve acısını bir başına sırtlayabilir mi? Yoksa acısını taşıyamayacağın bilmesine rağmen sığındığı limanlardan anlaşılmadan gönderilme ihtimali mi ağır gelir?

Bazen reddedilmemek için kimseyi çağırmayız. Terk edilmemek için insanları kendimizden uzaklaştırırız. Veyahut en başından yanlarına hiç yanaşmayız, bir gün çekip gidebilme ihtimallerini defedebilmek için, bir anlığına dahi olsa yaşadığımız çaresizliğin küçük bir parçasını kontrol ettiğimizi zannederiz. Acıyı durduramayız ama kimin bakacağını seçeriz, yağmuru durduramayız ama şemsiye açarız. Belki de sığınak ilk burada ortaya çıkar, bir sınır olarak, insanın kendisi ve dünya ile arasına çektiği. Fakat bu sınırın bir koruma mı yoksa soyutlanma mı olduğunu anlamak kolay değildir, hele ki o sınırı acı çekerken çizmişsek. Çünkü yağmurun altında uzun süre yaşayabilir, ıslanmaya alışabilir, üşütmeyi hayatın normal hali zannedebilirsin. Kuru kıyafetler giyer ıslanmışlığını geçiştirmeye çabalarsın. Belki de yağmurun altında sürdürmüş olduğun hayatı bir zaman sonrasında dayanıklılık olarak da görebilirsin. Ama bir şeye tahammül etmek, dayanmak, iyileşmekle aynı şey değildir ve bence kırıldığımız nokta da burasıdır. İnsanın acıya rağmen ayakta durmasını, o acının bireye iyi geldiğini ve dayanıklılığının bir nişanesiymiş gibi görüyoruz. Yaralarını kendi saran insan güçlüdür, kimseyi çağırmayan insan bağımsızdır, acısını göstermeye insan olgundur….safsata!

Bence bunların hepsi tabiidir ki zamanla başka seçeneği olmayan insanların geliştirmiş olduğu hayatta kalma mekanizmalarıdır. Bir yöntemin bizi hayata bağlamış olması, onun bizi aynı zamanda iyileştirdiği anlamına gelmez. Bazen sabahı görmeni sağlayan şey, yıllarca içinde kalacağın başka bir karanlığa gebedir. Ateş gibi, içini ısıtır, ıslak kıyafetlerini kurutur, karanlık bir odada bakabileceğin bir ışık sunar, çıkardığı sesler bulunduğun yalnızlığı ve sessizliği daha tahammül edilebilir kılar. Ama aynı ateş yakar. Suyu kuruturken, seni de yakabilir. Isınmak için yaklaştıkça, fark etmeden kendini alevin içinde bulabilirsin. Bazen seni kurtaran şeyle zarar veren olgu aynı anda var olur. Evet yalnızlık seni koruyabilir, kimsenin dokunamayacağı bir yerde yaraların kapanmaya başlar. Başkalarının yokluğunda kendini bulursun. Fakat yalnızlık uzadıkça bu kez dışarıdan gelen her çıtırtı sana tehdit gibi gelir.

Mesafe önce sınırdır, sonra duvar olur. ardından ötesindeki hayatı unutursun, kendini mağarana kapatmış yanan alevin başında bulursun. Harlayacak odunun bittiğinde ateşin de kaybolur. Karanlıkta yeterince uzun süre kaldığında ışığı tehlike olarak algılarsın, gözler kamaşır, karanlığın dibinde biten çiçekler ışıktan zarar görebilir. Bu nedenle kendine oluşturduğun mağarandan çıkmama kararı alırsın. Ama bu gerçekten özgür bir seçim midir? Yoksa alışkanlıkla güvenlik artık iç içe geçmiş ve hangisinin neyi ima ettiği belirsiz midir?

Kendi kurduğumuz sığınaklar zamanla bizi tanımlamaya ve kimliğimizin bir parçası haline gelmeye başlarlar. Bir süre kendi başına kalmaya ihtiyaç duyan insan, kendini yalnız biri olarak etiketlemeye başlar. Bir kez yardım göremeyen insan yardıma ihtiyacı olmadığına inanır, bir defa kırılırsa bir daha bağlanmamayı karakterinin değişmez bir özelliği gibi taşır.

Ben böyleyim abi der, ama belki de değildir. Belki yalnızca böyle hayatta kalmıştır. Bunun ayrımına varmak kolay değildir, her şey siyah ve beyazdan ibaret değildir. Çünkü kendi yöntemlerini sorgulamaya başladığında insan, geçmişteki haline ihanet ediyormuş gibi hissedebilir. Seni yıllarda koruyan surları yıkmak, surların ardındaki benliğini savunmasız bırakmak manasına geliyormuş gibi hissettirir. Halbuki zaman değişmiş, gereksinimler farklılaşmıştır. Bizi bir yere kadar getiren binek, yolun devamına uygun düşmeyebilir. Belki de acı bir öğretmen değildir, sadece bir uyarandır, bir şeylerin yolunda gitmediğini haber veren bir alarm. Fakat bu alarmın çalması kendi başına yangının nasıl söndüreceğini öğretmez, bazen oratada yangın bile yoktur, alarm kendi kendine çalıyordur. Yine de her sesten bir mana çıkartma ihtiyacı bilinmeze karşı açtığımız varoluş savaşımızda bir gereksinimdir. Çünkü anlamsız bir acı, anlamlı acıdan daha korkutucu gelir.

Bir şey öğrenmek ve yaşadığımız şeyin boşuna olmadığına inanmak isteriz. Ona bir amaç, kendimize de gelişme hikayesi yazarız, başımıza geleni değiştiremeyiz ama en azından sonrasında ne anlama geldiğini belirleriz. Fakat her acının içinde bir ders olmak zorunda mıdır? Bazen insan yaşadığı şeyden daha güçlü çıkmaz. Daha korkak, daha bezmiş, daha bitkin çıkar. Bazı acılar sınır koymayı öğretmez, görünmez olmayı, toplumdan silikleşmeyi öğretir. Değer verdiğin her şeyin bir gün elinden alınabileceğini hatırlatır. Bu da öğrenmek midir? idk.

Belki de acı zaten öğretmez. Öğrenmek dediğimiz şey acıyı yaşadıktan sonraki zamanda araya mesafe çekildiğinde gerçekleşen bir eylemdir. Bir bakmışsın yağmur diner, ıslanmış kıyafetlerin kurur, nefesin yerine gelir, kalbinin ritmi yerine oturur. Dışarıya çıkıp bakarsın, neler yitirildi bu fırtınada diye. Gördüklerin sonucunda bir daha aynı yerde durmamaya karar verirsin belki de. Veya sığınağını sağlamlaştırmaya. Ya da hiçbir şey yapmayız. Bazen insanın yapabileceği bir şey yoktur o anda.

Sığınak belki de tam olarak bu eksiklikten ötürü doğmuştur. Bize sadece var olabileceğimiz ve bir şeye cevap vermek zorunda olmadığımız alanı tanımak için. İçeride kimse sana neler atlattığından bahsetmez. Veya bu acıların seni ne kadar güçlendirdiğinden. Sen ve ateş, kendi iç sessizliğin, kafandaki kargaşa bir arada var olursunuz, üçüncü bir tarafın sorgusuna maruz kalmadan. Kimse sana atlattığın şeylerin tiradını tutmaz. Oturursun, ısınırsın, nefes alırsın.

Fakat sığınağın geçici olduğunu unutmamak lazım gelir. Çünkü zamanla dışarıdaki yağmurdan daha tehlikeli olan şey, üzerine alçalan tavandır. Tavan alçaldıkça nefessiz kalırsın, bunu fark ettiğinde zaman çoktan daralmıştır, kapı ağırlaşır. Belki dışarıda henüz yağmur dinmemiştir, belki hala soğuktur, aynı zamanda güvensiz. Fakat yine de çıkmak lazımdır, sığınak yağmuru açıklamaz, bizi mutlaka iyileştiremez. Bazen seni karar vereceğin ana kadar hayatta tutar. Daha fazlasını da beklememek lazımdır.

kendimden ne bekliyordum ki?

Görülmediğimde üzülmeyecek kadar olgun, görüldüğümde şımarmayacak kadar mütevazı, yaptıklarının karşılığını istemeyecek kadar erdemli, kimse teşekkür etmese bile yürümeye devam edecek kadar dayanıklı bir insan olmamı mı? İnsanlığımı benden söküp, yerine duvara asılabilecek bir ahlak bildirisi yerleştirmeyi bekliyormuşum kendimden. Acıkmayan, yorulmayan, ilgiye ihtiyaç duymayan, takdir edilmeyi arzulamayan, yalnız kalınca daralmayan bir varlık. Ben değil yani. Benim hayalini kurduğum, benden arındırılmış bir ben.

Sonra neden yapmış olduğum en küçük iyiliğin bile arkasından dönüp bakıyorum diye kendime kızıyorum. Kimse gördü mü? Biri fark etti mi? Adım anılacak mı? Anılmayacaksa yaptığım şey değerini kaybeder mi? Bu soruların zihnime gelmiş olmasını bile ahlaki bir çürüme gibi algılıyorum. Sanki insanın görülmek istemesi, yaptığı her şeyi geçersiz kılarmış gibi. Sanki iyiliğe karışmış küçücük bir beklenti bütün bardağı zehirliyormuş gibi. Oysa bardak zaten benim elimde. Suyu taşıyan da benim. Susayan da.

İsimsiz kahramanlık yapmaktan yoruluyorum.

Bu cümleyi söylerken utanıyorum ama utanmam cümleyi yalan yapmıyor. Adımın hiç geçmediği bir hikâyenin içerisinde iyi biri olarak kalmakta zorlanıyorum. Bu hikayenin kötüsü olacağım anlamına gelmiyor, görülmediğim hikayede tarihin tozlu raflarında, sayfalar arasında kaybolup gidiyorum. Hiç var olmamışım gibi sanki. Perde arkasında ipleri çeken el olmak istemiyorum yalnızca. Bazen sahneye çağrılmak, ışığın yüzüme vurması, varlığımın iki saniyeliğine de olsa başkalarının gözünde cisimleşmesi gerekiyor. Alkış bile değil belki. Bir bakış. Sen buradaydın denmesi. Yaptığını gördüm. Seni gördüm. Görülmek istiyorum, ama çelişkili bir biçimde de yok olmak. Galiba sadece var olmak.

İnsan görülmeden ne kadar süre insan kalabilir?

Belki de mağaramdan çıkmamın sebebi ışığa duyduğum merak değildi. Belki birinin karanlığın içine bakıp beni fark etmesini bekliyordum. Mağarada tek başıma otururken görünmezliğimi kader diye kabul etmiştim. Dışarı çıktığımda ise görünmenin mümkün olduğunu öğrendim. Lanet tam olarak burada başladı. İnsan hiç tatmadığı şeyin eksikliğini çekmiyor. Ama bir kez görüldün mü, bakışların yokluğu eski karanlıktan daha koyu geliyor. Çünkü artık neyi kaybettiğini biliyorsun.

Bataklığa batmam da burada başlıyor. Beklentiler beni bataklığına çekiyor. Önce yalnızca ayakların batar. Bunu önemsemezsin. Sonuçta yürümeye devam ediyorsundur. Sonra dizlerine kadar gelir. Burada hâlâ kendine yalan söyleyebilirsin. Kimseye ihtiyacım yok. Bunu kendim için yapıyorum. Karşılık beklemiyorum. Birkaç adım daha atarsın. Belini geçer. Ağzına dolmaya başladığında ise hâlâ bataklığı suçlamak yerine yüzme bilmeyen kendini yargılarsın.

Neden beklentiye girdin?

Neden insanlardan bir şey umdun?

Neden verdiğin şeylerin karşılığını aradın?

Neden kendine yetmedin?

Kendi kendine yetmek denilen şey hangi insanın uydurduğu bir aşağılanma biçimidir bilmiyorum. Ben sosyal olarak eli ayağı bağlı, toplumdan silikleştiği noktada kendi kendine yetemeyecek aciz bir insanım. İnsan sosyal bir varlık diyerek açtığımız her paragrafı, kendi kendine yetmelisin diye kapatıyoruz. Hangisi? Birbirimize muhtacız ama muhtaçlığımızı belli edersek zayıfız. Görülmek istiyoruz ama bunu söylersek ilgi düşkünüyüz. Sevilmek istiyoruz ama sevgiyi beklersek bağımlıyız. Veriyoruz ama karşılığını düşünürsek çıkarcıyız. Peki insanlığımızı nereye bırakacağız? Mağaranın girişinde vestiyere mi?

Benim kendimden beklentim buydu galiba. İnsan olup insanlığın ihtiyaçlarından azade kalmak. Kanayıp leke bırakmamak. Yorulup kimseye yaslanmamak. Sevip karşılık aramamak. Kaybolup bulunmayı istememek. Görünmez olup buna alınmamak.

Olmadı.

Kendimi bu beklentinin altında ezdim. İnsanlardan beklediklerim gerçekleşmediği için değil yalnızca. Kendimden beklediğim insan olamadığım için. Kendi yazdığım rolü oynayamadım. Sonra sahnenin kötü olduğuna karar verdim. Oyuncuları sığ, seyirciyi kör, metni bayağı buldum. Belki haklıydım da. Ama bütün bunların arasında kendi repliğimi söylemediğimi görmezden geldim.

Beni görün demedim.

Sadece görünmediğim için içerledim.

Yanımda kalın demedim.

Gidenlerin arkasından kapıyı kilitledim.

Buna ihtiyacım var demedim.

İhtiyacımı fark etmeyenleri sevgisizlikle suçladım.

Sonra mağarama geri dönüp insanların beni neden bulamadığını düşündüm.

Gregor Samsa, kalk baban geldi. Kapının arkasında hâlâ seni işe göndermeye çalışan insanlar var. Dönüşmüş olman kimsenin programını değiştirmiyor. İçeride böceğe dönmüşsün, dışarıda tren saatleri işliyor. Belki görünmezliğin en aşağılayıcı tarafı da bu. Sen kendi içinde kıyameti yaşarken, başkalarının hayatında yalnızca gecikmiş bir sabah oluyorsun.

Ben de kendi içimde devriliyor, parçalanıyor, dönüşüyor, yabancılaşıyorum. Dışarıdan bakıldığında ise yalnızca biraz sessizleşmişim. Mesajlara geç cevap vermişim. Bir ortama katılmamışım. Yüzüm düşmüş. Kıyametimin dış dünyadaki karşılığı birkaç küçük davranış değişikliği. Beklediğim büyüklükte görülmeyince yaşadığım şeyin gerçekliğinden bile şüphe ediyorum.

Belki bu yüzden yazıyorum.

Başımın içindeki felakete dışarıdan bakılabilecek bir beden vermek için. Görülmedim diyebilmek için önce görünür bir şey üretmem gerekiyor. Acımı kağıda geçirip vitrine koyuyorum, sonra kimsenin bakmadığını görünce sanatın toplumdaki yerini sorguluyorum. Ne kadar asil.

Ben beklentiye girmiyorum.

Sadece yazdığımın okunmasını, söylediğimin duyulmasını, verdiğimin hatırlanmasını, varlığımın bir yerde küçük de olsa iz bırakmasını istiyorum.

Beklenti değil bu.

Başka bir kelime bulursam belki daha az utanırım.

öz abilerime bu güzel şarkı için tekrardan teşekkür ediyorum

Thanks to capitalism, we were forced to develop fast. Like very fast!! And now the world has become a global village. Not in the good sense where you and your village people know each other, everybody acts lovely and takes care of one another. Quite the opposite. Not only, but mostly, I guess. For further information look at Marshall McLuhan, because I am too tired to explain a village in which everybody can see everybody but nobody really knows anyone.

Thanks to this global network and very good development, now I can scroll endlessly in my sleep. Not only in my sleep, but more likely wherever I exist. What an incredible form of consumption. I consume people while waiting for the bus. I consume suffering while eating. I consume wars between two memes. I consume somebody’s engagement, somebody’s body, somebody’s dead father, somebody’s morning routine and somebody’s motivational speech while I poop. Thank you Zuckerberg for enslaving me. Now I can scroll endlessly while shitting. I really love you.

We did not only become consumers. We became arbitrary data for our overseers. Small movements of thumbs, pauses on faces, things we watch twice, people we search and never follow. Everything is recorded somewhere. Maybe a machine knows the exact millisecond in which my loneliness becomes profitable. Maybe it knows which face will make me insecure, which product will promise me a new self and which video will keep me awake five minutes longer than I wanted.

Big Brother is watching you.

The first time I read 1984, when I was fourteen, it was a pure dystopia. Something too ugly and too exaggerated to become real during my short life span. But look where we landed. The funniest part is that nobody needed to place cameras inside our homes. We bought them ourselves. We carry them in our pockets. We sleep beside them. We become anxious when their battery dies. We photograph our food, our beds, our faces and our locations. We feed the watcher ourselves, then get angry when it knows us.

Now everything is normalised. Big-data monopolies are killing our attention spans with their godly algorithms, which I am pretty sure know me better than my dad. Maybe better than I know myself. My dad knows my birthday. The algorithm knows what kind of sadness keeps me online. It knows at which hour my defence becomes weak. It knows when to show me a beautiful life, a better body, a happier couple, a richer stranger, somebody younger than me already achieving everything I promised myself I would achieve.

At this point I want to apologise to capitalism and shift my whole hatred towards the technofeudalists. Sorry capitalism, maybe you were only the previous boss of this endless factory. Now we have digital landlords. They own the land without having land. We work without realising we are working. We create their content, train their machines, offer them our relationships, preferences, insecurities and unfinished desires. We pay them with our time and then they sell our time back to advertisers.

Thank you Zuckerberg again. I am definitely from your tribe! Please take me in, pls. Brand my forehead with a Meta logo. Let me live inside the feed. Give me a small digital hut beside the algorithm. I will behave. I will react, share and compare. I will prove that I exist by showing my existence to people who are not watching.

Anyway.

What I am trying to say is, this isn’t only my fault. It is our collective fault. Or maybe calling it our collective fault is another way of making nobody responsible. Yes, I might be a person who has no strength for controlling my life, but what the fuck is my purpose in this life. Am I supposed to develop self-discipline against systems built by thousands of engineers to destroy it. Am I supposed to win a staring competition against a machine that never sleeps. Am I weak because I cannot stop or are they powerful because stopping was deliberately made painful.

I am barely existing. I am barely living. Only consuming and puking. Consuming and puking. Images go in, disgust comes out. Somebody’s face goes in, my inadequacy comes out. Somebody’s achievement goes in, the corpse of my motivation comes out. I consume things faster than I can understand them, so nothing stays inside long enough to become memory. Everything only passes through me. A river of faces, tragedies, bodies, products, jokes and opinions. I am not even watching anymore. My finger is watching for me.

I exist or I don’t, what is the difference.

Life is finite. I am already dead. Not biologically, unfortunately, because my body still wants food, sleep, money and some meaningless form of social acceptance. But somewhere between one reel and the next, something that could desire life has become silent. I consume and I compare compare compare until I have no lust to do anything. Changing my life feels impossible. Happiness looks like a skill I forgot to download. I am doing everything but my dopamine receptors are fried. Achievements have no meaning. So fried that no happiness can reach me.

Even when something good happens, I watch myself experiencing it from outside. Is this enough. Should I post it. Is someone else doing it better. How long will this feeling last. Can I turn it into proof that I am not wasting my life. Before happiness can reach my body, my mind has already opened it, reviewed it, compared the price and returned it.

I cannot even be bored correctly anymore.

Boredom used to be an empty room. Something could enter it. A thought, a drawing, a stupid idea, a memory, maybe even myself. Now boredom is only the distance between two videos. The second silence appears, I assassinate it. I do not let anything grow. Every unborn thought is aborted by the movement of my thumb. Maybe that is why I cannot write. Maybe no sentence can survive inside a mind that refreshes itself every fifteen seconds.

Still I scroll.

I scroll while knowing what scrolling does to me. I scroll while hating the people who built it. I scroll while writing an essay against scrolling. Even this text might become content. A few people will read it on the same screen that destroyed the attention needed to understand it. Maybe they will like it, scroll past it and forget it. Maybe I will refresh the statistics to see whether my suffering performed well.

What a perfect circle.

My disgust becomes content. My resistance becomes engagement. My criticism feeds the thing I am criticising. Even my rebellion is monetisable. There is no outside. I spit at the machine and it measures the moisture of my spit.

So what is the purpose of infinite scrolling in my finite life.

Maybe there is no purpose. Maybe purpose is the wrong word. The scroll does not need to give me something. It only needs to prevent me from noticing what is being taken. Minute after minute, nothing dramatic. No visible murder. No blood on the floor. Only small pieces of attention removed so carefully that I keep functioning. Enough life remains for work. Enough desire remains for consumption. Enough loneliness remains for returning.

And I return.

Because behind the screen there is still my room. My unfinished work. My body. My age. My fear that I have already lost too much time. My fear that even if I put the phone down, nothing will happen. No revelation. No sudden return of meaning. Maybe the world will remain silent and I will finally have to hear how empty I became.

Perhaps this is why I scroll. Not because the feed is interesting, but because the absence behind it is unbearable.

The screen never asks me who I am. It only asks whether I want to see the next thing.

And I always say yes.

Not with my mouth. Not even with desire.

Only with one small movement of my thumb.

Again.

Again.

Again.

Until the finite part is over.

p.s. i deleted my social media over a month ago. today, when i reached for my mac to write something, i unintentionally logged into instagram out of boredom. for over a month i had been staring at the ceiling, reading books and manga, watching anime, forcing myself to stay away from social media. i thought i had escaped it, or at least created some distance between myself and the machine.

but this is where i am right now.

back inside the feed, writing about infinite scrolling while scrolling infinitely. so no, this text was not written from outside the system. it was written by someone who escaped for a month, got bored for a few minutes and walked straight back into the cage. i am a good slave, probably the best.

Lanet olsun, kendime güvendiğim ve elimde kalan tek şey yazabilmek ve duygularımı ifade edebilmekti. Duygularımı yaşamadığım için yaratıcım kendimi ifade edebilme yeteneğimi elimden aldı. Görülmediğin ve duyulmadığın, duygularını kendine bile ifade edemediğin, içindeki huzursuzluğu parmağınla gösteremediğin bir hayatı yaşamanın hâlâ bir anlamı var mı?

Anlam benim sığınağım, bilinmezliğin içindeki güvenli limanım. Sığınacak güvenli bir yerim olmadığında sürekli bir savaş halinde buluyorum kendimi. Kendi içimde vermiş olduğum, kazanamadığım savaşımda her darbe kendime. Her darbe bu hayattan bağlarımı daha da azaltıyor. Her nefes ciğerlerimi yakıyor. Her adım beni kendimden uzaklaştırıyor. Gittiğim yerleri tanımıyorum. Doğduğum yerler adımlarımı taşımıyor, fotoğraflarım silikleşiyor, sesimi unutuyorum. Yok oluyorum. Yaşamadığım bir hayatta, otopilotta yok oluşumu bekliyorum. Aslında beklemiyorum. Çünkü zaten yokum. Hiç olmamış gibiyim. Zaman nasıl da geçiyor, ceplerimi anılarla doldurmuyorum. Bir şeyler çarpıyor.

Aman Allahım.

Sana geliyorum!!!!!

Pelin’i bu basitliğin içerisinde anlamaya çalışmışım uzun bir süre boyunca. Basitliğe de bir kılıf uydurmuşum, üst zihin veyahut çözüm odaklılık gibisinden. Bir problem olduğunda içine kapanmak, yüzleşmeyi ertelemek, görmezden gelmek benim lugatımda yeri olmayan mevzular olduğundan bana anlaşılmaz geliyordu. Aslında anlamasına anlıyordum ama taşıdığı manayı tam kavrayamıyor ve bir yere takılı kalmışlık gibi gözümde canlanıyordu. Böyle aksiyonların iç dünyasında ne gibi kırılmalara yol açabileceğini veya ne gibi bir enerji gerektirdiğini bilemiyordum. Bana göre eninde sonunda patlayacak bir balonu son raddesine gelmeden önce patlatmak mantıksız bir yaklaşım değildi. Görünmezlik güzel bir çözümken, zaten zor yer edinmiş olduğum hayatta kendi kafama sıkmak gibi geliyordu. Bundan olabildiğince kaçınıyordum. Belki de bazı zamanlar kaybolmaya çalışıyordum. Ama huyumu bildiğimden ötürü zamanında atmış olduğum çapalar beni çok uzaklaşmadan önce kurtarıyordu. Neyse. İnsanları anladığımı ve onlara kendi çözümlerimi anlatabildiğimi sanıyordum. Ama acıları sadece etiketleyip, ona uygun tekdüze bir çözüm iksiri yazıyormuşum. Aslında ben acılarımı entelektüelleştiriyor ve sonrasında kendimi gözlemci konumuna oturtup onları yaşadığımı sanıyormuşum. Vücuduma çarptığını sandığım taşların acısını, dışarıdan bakıp ah kötü olmuş vah yazık olmuş demekten ileriye götürmüyormuşum. Çünkü mantığım ağlayıp haykırmaktan daha kontrol edilebilir ve öngörülebilir geliyormuş. Ben bildiğimi sanıyormuşum. Ben yaşadığımı sanıyormuşum. Ama anlamak dediğim şey, dışarıdan bakıp davranışların üzerine isim yapıştırmaktan ibaretmiş. Sosyal anksiyete. Çekingenlik. Konfrontasyondan kaçınma. İnsanlardan uzaklaşma arzusu. Etiketlendi çok güzel. Teşhis masasının üzerinde kelimeler diziliydi. Ama kelimelerin içindeki ürpertiyi bilmiyordum. Bir insanın yalnızca görünür olduğu için bedeninin nasıl alarma geçebileceğini bilmiyordum. Bir odada var olmanın bile bazı günler nasıl devasa bir yük haline gelebildiğini bilmiyordum. İnsanların yüzlerindeki küçük değişimleri takip ederek, tonlamalarındaki birkaç santimlik kaymaları bile kendine karşı kurulmuş bir mahkemenin delilleri gibi algılamanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Ta ki başıma gelene kadar.

Bir insanın sesini yükseltmesi, yüzünün öfkeyle şekil değiştirmesi, ellerin savurması, küfürler etmesi ver sanki insan değilmişsin gibi davranması dışarıdan bakıldığında birkaç dakikalık bir olay olabilir. Sonrasında herkes kendi odasına çekilir. Kapılar kapanır, koridordaki ayak sesleri kaybolur. Hayat devam eder. Ama zihin hayatın hızında devam etmez. Takılıp kalmıştır. O anın içerisinden çıkamaz. Günlük hayatına geri dönemez. Her seferinde sinir sistemin sana karşı çıkar. Bağırışmalar çoktan kesilmiş olsa bile kulaklarının içerisinde yaşamaya devam eder. Yüzün başka yöne dönük olsa bile gözünün önünde o mimikler devam ediyor. Aynı durumla tekrardan karşılaşma ihtimali evini devasa bir mayın tarlasına çeviriyor. Mutfağa gitmek, koridorda yürümek, kapıdan çıkmak, sevdiğin yerlerde dolaşmak, artık sıradan hareketler olmaktan çıkıyor. Zamansal olarak mükemmel işlenmesi gereken aksiyonlar halini alıyor. Bedenin sanki sürekli yaklaşan ama ne zaman geleceğini bilemediği bir darbeyi bekliyor. Bu noktada düşündüm.

Bunca zamandır yüzleşmekten kaçmaması gerektiğini söylerken ne kadar kolay konuşmuşum. Benim için yüzleşme, zihnimde büyüyen ihtimalleri küçültmenin yolu olmuştu. Onun içinse tam tersi. Ben konuşarak hapishanemden çıkmaya çalışıyordum. O ise aynı konuşmada yeni bir hücreye kapatılmaktan korkuyordu belki de. Ben sessizliği zihnimle baş başa kaldığım bir çürüme olarak görüyordum. O sessizliğin içinde hayatta kalmaya çalışıyordu belki de. Kapıyı açmak istememesini korkaklık, kaçış veya kendine zarar veren bir alışkanlık gibi yorumlamak kolaydı. Kapının arkasından bir defa bağırış sesleri gelince, insan anahtara uzanırken elinin neden titrediğini daha iyi anlıyor.

Bir insanın görünmez olmak istemesi ne kadar garip bir arzudur diye düşündüm. Varlığını ortaya koymak, kendi alanını savunmak, zor kuvvetle değil, safiyane olgularla orada olmak.

İnsan bazen görünmez olmak istemiyor, yalnızca zarar görmeden var olabileceği bir alan arıyor. Bütün mesele bu olabilir. Bir odada varlığının başkalarına batmadığından emin olmak. Bir hata yaptığında üzerine çullanılmayacağını bilmek. Kurmuş olduğu bir cümlenin, kendisine karşı kullanılabilecek bir silaha dönüşmeyeceğine inanmak. Biriyle konuşurken sesinin titremesinden, yüzünün kızarmasından, gözlerini nereye koyacağını bilememesinden utanmamak. Bedeninin alarm vermesini engelleyemediği için kendisini eksik bir insan gibi görmemek.

Belki de o insanlardan kaçmıyordu. İnsanların onda uyardığı ihtimallerden kaçıyordu. İnsan karşısındaki kişiden korkmaz, onun kendinde harekete geçirebileceği şeylerden korkar. Yıllarca bastırdığı ürpertinin yeniden canlanmasından, söylemek istediği kelimeleri yine yutmasından, olay bittikten sonra zihninin tekrarları oynatmasından, kendini savunmamasından, savunursa karşı tarafın incinmesi ihtimalini sabaha kadar düşünmesinden korkar. Korkuların toplamı yetişkin bir fili bayıltabilecek kadar güçlüdür. Bu durum dışarıdan bakılınca sessizlik olarak görülür, ama içeride ise nuhun en büyük tufanı kopuyordur.

Ben o gürültüyü bilmiyordum. Bildiğimi sanıyordum. Çünkü kendi zihnimin gürültüsünü biliyordum ve bütün diğer uğultuların aynı yerden çıktığına inanıyordum. İnsanları kendim gibi sanmak empati değilmiş. Bütün gürültüler bir sanmak sadece bir yanılsamaymış. Kendi suretini onların cisimleri üzerine geçirmekmiş benim yaptığım, buna de reflekte etmek demişim. Kendimi onlara yansıtmışım ve bunun doğru çıkarımlara gebe olduğuna inanmışım. Onların yüzlerini görmek yerine kendi yansımamı izlemişim. Küstahlığın daniskası. Yardım etmek isterken insanları kendi iyileşme yöntemlerime çekmeye çalışmışım. Mallarını satmak için bağıran sokak satıcılarından farkım yokmuş. Sokak sokak dolaşıp insanlara çözümlerimi dayatmışım. Bazen sessizliğin insanın kendisine kurabildiği son sığınak olduğunu anlamamışım. Her sığınağın kapısını zorlamamak gerektiğini anlamamışım. İçerdekilerin mutlu olabileceğine, dışarıdan bilinçli kaçmış olduklarını kabul etmemişim.

Onu tam manasıyla anladığımı yine söyleyemem. Belki de bu cümleyi kurmak başlı başına yeni bir hadsizlik olurdu. Kimsenin çukuruna bütünüyle inemiyoruz. Herkesin karanlığı kendine özgü. Ama en azından artık elimde fenerle çıkış bu taraftan diyerek kimsenin gözüne fener tutamayacağımı biliyorum. Birinin yanında durmak onun içinde bulunduğu karanlıktan çıkarmak demek değilmiş. Onun bulunduğu yerde durabilmekmiş. Kaçarcasına veya kurtarılması gereken bir şey değil de, sana evini açmış bir arkadaş gibi oturabilmekmiş. Belki de mesele görünür olmak zorunda kalmadan birinin yanında kalabilmesiydi sadece. Sana misyonerce bir olguyla gelmeyen.

Dönüp bakıyorum ve diyorum. Konuşmalısın. Kendini savunmalısın. İnsanların ne düşündüğünü bu kadar önemsememelisin. Bütün bunlar doğru olabilir. Ama doğru olmaları, kolay oldukları anlamına gelmiyor. Bir insanın bedenine yıllar içerisinde işlenmiş alarmı birkaç mantıklı cümleyle susturamıyorsun. İnsan bazen tehlikenin geçmişte kaldığını zihniyle biliyor ama bedeni ikna olmuyor. Bedenin hafızası, aklın mantığından daha inatçı olabiliyor. Ve insan kendi bedeninin içerisinde, bitmiş bir olayın tekrarını yaşamaya devam ediyor.

Bunu geç anladım. Belki anlamam için benim de birkaç dakikalık bir olayın günlerce içimde yankılanması gerekiyordu. Belki insan bazı şeyleri ancak kendi bedenine çarptığı zaman anlayabiliyor. Bundan dolayı üzgünüm. Onu anlamadığım için değil yalnızca. Pelin’i ve bütün diğerlerini. Anladığımı sandığım için. Onun sessizliğinin üzerine kendi kelimelerimi yığdığım için. Karanlığını kendi fenerimle ölçmeye çalıştığım için.

Elimde bir çözüm yok. Ve hiç olmamıştı zaten. Ben bundan rahatsız değilim artık. Çünkü yapılabilecek tek şey, sorun çözmek değil. Kapının önünde fazla ses çıkartmadan oturmak. Pelin’i anlamak işte tam olarak budur belki de. Onun yerine konuşmamak, onun sesini kendi sesine benzetmemek. Sessizliğini hemen bozmaya çalışmamak. Ve bütün iyi niyetimle, kendimi biraz geride tutmak.

Anca hikayelerde karşılaşılabilecek, altı doldurulabilecek veyahut içselleştirilebilecek bir olgudur sevmek, sevilmek. Bundan dolayıdır ki Feridun abimin gölgesini gittiğim her yerde üzerimde taşıyorumdur. Kendi pürüzlerini sanat zımparası ile yontan insan varoluşunda yükseklere tırmanmaya başlar. Bu tırmanış her zirvenin kaderinde olduğu gibi yalnızlığa gebedir. Yükselen insan kendine eşdeğer başka ruhlar bulmakta başarısız olur ve zamanla bu toplumsal tiyatroyu oynamaktan vazgeçer. Bu vazgeçiş ebedi yalnızlık fermanının tescili niteliğindedir. Çok okuyanın ve kendini geliştiren içsel derinliklere ulaşma yolunda çabalayan bir insanın dışsal etkenler yoluyla kısa süreli tatmin olmasının mümkün olmadığı kanaatindeyim. Varoluşun sancısının tadına varmış her ruhta olduğu gibi bu acının derinliklerini keşfetmek ve tavşan deliğinin nereye kadar indiğini görmek isteyen her ruhta olduğu gibi bu yola baş koymuş olan insan da sınırlarını ve nereye kadar gideceğini keşfetmek ister. Acizliğimizden ve sosyalliğimizden kaynaklanan yandaş arayışımız ne yazık ki karanlık iğrenç ve ıslak dehlizlerde çağrısız kalır. Herkesin indiği çukur kendisine özeldir ve daha öncesinde o yoldan geçen birebir aynı adımları izleyen birinin bulunmasının imkanı yoktur.

Ama işin en acı tarafı şu. Bu çukurun kendine özel oluşu insanı yalnız bırakırken bir yandan da insanı kibirli yapar. Sanki kimse anlamaz. Sanki anlamaması normal. Sanki anlaşılmamak bir nişan. Bu düşünce insanı hem yükseltir hem çürütür. Yükselttiği şey bilgi değil. Yükselttiği şey mesafe. İnsan önce kelimelerle genişler sonra kelimelerin arasına saklanır. Sonra da saklandığı yerin adına derinlik der. Derinlik diye yutturduğumuz şey bazen sadece korkudur. Çünkü sahiden görülmek istemeyiz. Görülürsek ucuzlarız sanırız. Görülürsek o titizlikle büyüttüğümüz yalnızlık bile elimizden alınır sanırız.

Feridun abimin gölgesini taşımam da buradan. O adamın derdi entel görünmek değil. O adamın derdi entelliğin başkalarının elinde nasıl bir oyuncak olduğuna şahit olmak. Sanatı bir kapı kolu gibi kullanıyorlar. Bir iki havalı cümle çalıyorlar. Kadın tavlamak için cümle ödünç alıyorlar. Sonra o cümleyi ağızlarında çiğneyip tükürüyorlar. Geriye kalan şey düşüncenin kirlenmiş hali. Sanatın üstüne basılmış hali. Sanki bir resme bakıp yalnızca çerçevesini satmak gibi. İçindeki dünyayı değil. Çerçevesi pahalı dursun yeter. Ruhun yanmasına gerek yok. Yanmanın bedelini başkası ödesin. Feridun abi de tam burada sertleşiyor. Çünkü o acının fiyatını biliyor. O acının şakası olmadığını biliyor. Ve insanların acıyı aksesuar yapmasına tahammül edemiyor.

Ben de edemiyorum

Çünkü okuma dediğin şey bazen gerçekten insanı kurtarmıyor. Sadece insanı geri dönemez hale getiriyor. Bir kez gördüğün şeyi unutamıyorsun. Bir kez anladığın düzeni bir daha masum zannedemiyorsun. Bir kez kelimenin arkasındaki niyeti gördün mü artık sohbetin içindeki tiyatro senin mideni bulandırıyor. İnsanlar aynı cümleleri farklı masalar için tekrar ediyor. Aynı kahkahayı farklı yüzlere takıyor. Ve sen buna şahit oldukça iki seçenek kalıyor. Ya sen de maskeyi takacaksın. Ya da kendi yüzünü kaybedeceksin. Maskeyi takarsan kendinden tiksineceksin. Takmazsan yalnız kalacaksın. İşte entel yalnızlık dediğim şey bu ikisinin arasında kısılı kalmak. Ne tamamen kaçabiliyorsun ne tamamen karışabiliyorsun. Ne tamamen inkar edebiliyorsun ne tamamen sahiplenebiliyorsun. Bir bacağıyla kalabalıkta duran ama diğer bacağıyla sürekli geri çekilen o tuhaf yaratık oluyorsun. İnsanlar senin yanında durunca kendilerini küçük hissediyor. Sen onların yanında durunca kendini kirli hissediyorsun. Ve bu karşılaşma hiçbir zaman eşit olmuyor. Çünkü eşitlik için iki tarafın da aynı çıplaklığı göze alması gerekiyor. Kimse çıplak kalmak istemiyor.

Burada şu soru geliyor sonra. Bu yükseliş manasını yitiriyor mu. Okudukça yalnızlaştığım yerde bu yalnızlık beni daha mı insan yapıyor yoksa beni insanlardan mı soyutluyor. Bir yanım diyor ki geri dön. Sıradan ol. Rahat et. Bir yanım diyor ki artık dönemiyorsun. Dönersen kendine ihanet edersin. İşte bu çelişkinin içinde insan bazen kendi kendini kutsuyor. Bak ne kadar derinim. Bak ne kadar farklıyım. Oysa mesele farklılık değil. Mesele temas. Mesele birinin seninle aynı çukura inmesi değil belki. Mesele senin çukurunun kenarına oturup sesini duyması. Mesele sen konuşurken onun kaçmaması. Mesele sen konuşurken onun seni kullanmaması. Bir fikir kapmaması. Bir cümle çalmaması. Seni bir gösteriye çevirmemesi. Sadece orada durması. Bu kadar basit. Bu kadar ulaşılmaz.

Ve ben sanatı bu yüzden seviyorum. Çünkü sanat bazen birine ulaşmanın en sahici yolu. Ama aynı zamanda sanat bazen insanı toplumdan soyar. İnsanlar senin sözlerine hayran olur ama sana değil. Senin acına hayran olur ama senin varlığına değil. Senin yarana bakıp kendine makyaj yapar. Bu da entel yalnızlığın en çürük noktası. Paylaşmak isterken sömürülmek. Anlaşılmak isterken tüketilmek. Sevilmek isterken izlenmek.

O yüzden ben artık şu soruyu soruyorum kendime. Ben mi fazla görüyorum yoksa herkes mi isteyerek kör kalıyor. Ben mi abartıyorum yoksa gerçekten bir şeyler mi çürüyor? Bu çürümenin içinde okudukça temizlendiğimi sanıp aslında yalnızlığımı cilalıyor olabilir miyim? Cilaladığım yalnızlığın üstüne başımı koyup uyuyabilir miyim? Uyursam rüyamda bile birine sarılabilecek miyim yoksa yine kelimelerle mi sarılacağım kendime? Yine hikayelerde mi arayacağım şu sevmek sevilmek denilen şeyi?

Feridun abi yine mi

Evet yine

Bu huzursuzluk meyvesini vermeli artık!

purpose, purpose, purpose. drip it like morphine so i don’t notice i’m donating organs to an altar with a quarterly report. sit in the interview, smile into the fluorescent cross, hear them ask what fascinates you about our company and feel the last sane part of me climb onto the table and scream. they don’t want a worker, they want a believer. they want catechism in a badge reel. i’m supposed to bow to a logo because faith is out of fashion but worship isn’t. and i hate that i can even say this cleanly, like i’m pitching a documentary instead of choking on the air.

out there the prophets are HR, the psalms are roadmaps, the miracles are pivots. inside me the choir is just static. i keep telling myself i’m doing it for the archive, the hive, the we. charity of humanity. you’re welcome. it’s a joke i spit to keep from gagging. because under the joke is rot. under the rot is rage. and under the rage is that dumb obedience that keeps dragging my hand to the time clock.

so here’s the caption and the verdict, stapled together with whatever’s left of my voice. do this. done that. suck this. fuck that. i hate every syllable, i hate the way it fits, i hate that i’m fluent in it. i’m tired of rehearsing the orders that strip me down to a mascot. if there’s a god in this, let it be the one that cuts the mic. let it be the one that breaks the loop. let it be the spit left on the floor after i walk out, still cursing the script that almost made me kneel.

do this. done that. suck this. fuck that. i’m done.

inside that loop i lose sight and clean mind. the mud turns to quicksand. every impulsive maneuver sinks me deeper. so i try to stay calm and save the last breath, like i’m bleeding out on a stairwell scene. shout-out to ryan gosling on those blade runner 2049 stairs. the pose is right. body folded on cold steps, counting breaths, negotiating with gravity, pretending that makes me the main character in a life i clearly don’t control.

time bends weird. some days i act like i’ll live ten million years. what arrogance, trying to outlive god. i center the universe on me. other days nothing means anything and i’m dust on dust. i toggle between ignoring reality and overdosing on it. no, i’m not a holy empath. i’m someone who keeps narrating pain to outrun it and ends up writing invoices that only trauma pays.

if any of this feeds the collective mind or the long archive of human noise, fine. call it charity. you’re welcome. but before i lose the thread completely: i’m split down the middle. one hand believes i’ll outrun god. the other can’t solve a single problem or be truly useful to anyone if you zoom out even a little.

so what’s the plan this year, after twenty-four years of unbearable oxygen and mid-tier authoritarian vibes and right-tilted hate. de finibus temporum slid into my sleep like a warning. edge of time. whatever we’re standing on is crumbling, and by a pollyannatic estimation, what’s left is almost nothing.

what if i do the next big thing for humanity. what if i don’t. the difference might only be my brain chemistry for a week. that’s the part that scares me, not doom, but the indifference of cause and effect at human scale. saying this with a straight face tells me i dropped something precious on the trail while climbing nowhere.

life might get worse. we might die in a war. fuck it if it doesn’t happen. aliens might land. fuck it if they don’t. i might choke on coffee before presenting the most important slide deck i ever made. fuck it if i don’t. i was underwater for so long i forgot every other sense of being human. i focused on keeping air in my lungs. i lost the shiny words and the clean future. i learned one true thing. life is finite. it doesn’t care whether you gave everything or nothing. fuck it if it won’t end.

so i stop promising a shape to any of this. no lesson. no arc. i rinse the cup or i don’t. same outcome. i leave the light off. the stairs stay cold. the tail keeps spinning somewhere behind me like a cheap fan. if the world ends, fine. if it doesn’t, fine. i put the phone face down. lock the door or forget to, doesn’t matter. i breathe because the body insists. i lie still and let the circle hum without me. tomorrow i might run again, or not. either way the universe shrugs. tonight i’m here, small and unimportant, which is almost comfortable.

Sadece varoluşuma bile içlerinde besledikleri azılı nefret ve birinin aralarından uzaklaşma, yükselme ihtimaline karşı yüreklerinde taşıdıkları kin ve hasetle; evriminden nasibini alamamış, kolektif bilinçten, sosyal yapılardan, insani ilişkilerden uzak bu varlıklara ve onlara biçtiğim değere, kendi özümden ve bedenimden, uzuvlarımı teker teker koparır gibi, vazgeçtim. Sonrasında kaybettiklerimin inşası için uzun bir vakit ayırıp diktim, yeşermesini bekledim; ağaçların gölgesine oturup başardıklarımın tadına varamadan yine çevremde doluştular. İçime çöken bu huzursuzluk ve tiksinti beni benden alıyor; kendimden geçmeme, hiç olmadığım kadar asabileşmeme, içinden çıkılamaz döngülere girmeme ve problemli hissetmeme yol açıyor.

Değersizleştirdiklerimden bir defter yapsam ilk sayfaya kendi adımı yazarım çünkü o kalabalık her döndüğünde önce kendimi eksiltiyorum sesimi kısıyorum nefesimi tutuyorum yaşamamı küçültüyorum onların gürültüsüne yer açılsın diye sonra defteri kapatıp sanki hiç olmamış gibi davranıyorum ben buna dayanıklılık diyorum ama gerçekte bu kendime uyguladığım görünmez kesik

Değersizleştirdiklerimden bir liste daha çıkarıyorum sabrımın sonundaki esprilerimi iptal ettiğim randevularımı başkalarının krizlerine ayırdığım günlerimi gölgemde büyüttüğüm şüpheleri yazıyorum her satırın yanına küçük bir işaret koyuyorum geri alınacaklar diye çünkü bir ömrün geri ödemesi var ve ben imzayı kendi kalemimle atmışım ödemenin adresi artık evim

Bir ritüel tutturuyorum. Kapının eşiğine görünmez bir tuz çizgisi çekiyorum; gelenin ayağı yanarsa içeri giremiyor. Yoksa ben yine konuşup yine ikna olup yine eksileceğim, biliyorum. Telefonu susturuyorum, içimdeki minnet refleksine karşı koyuyorum. Sorumluluk ile sömürünün arasına nihayet bir taş koyuyorum; adını koyuyorum, bu taşın adı sınır, hiç bilmesem de.

Sonra dönüp bahçedeki genç ağacı buduyorum. Kurumuş dalları alıyorum, canlıyı bırakıyorum. Gölgesi küçülüyor ama öz suyu artıyor, diyorum kendi kendime. Değer budur belki de: eksiltmek değil, fazlalığı kesmek. Çünkü çoğu zaman beni tüketen iyilik değil; iyilik kılığına girmiş talep yağmuru. Ben de o yağmurda çamur olmuş sabır.

Değersizleştirdiklerimden utanç duymuyorum artık. Çünkü değerim benim elimdeyken başkalarının elindeki fosforlu kalem söndü, gürültü azaldı. Bende olanı bende tutmayı öğrendim. Bir tek şeyi ödünç bırakıyorum: sükunetimi. Onu da akşamüstleri güneş duvara vurduğunda pencere kenarına asıyorum; ışık değiştikçe geri alıyorum.

Kapının önünde eskiden dağıttığım anahtarları hatırlıyorum; herkese bir kopya vermişim. Şimdi tek tek topluyorum. Kimseye açıklama yapmadan, kimseyi küçültmeden, sadece kendimi çoğaltarak içeriye dönüyorum. Masada yarım bir bardak su, ince bir toz halkası ve yeni bir defter var. İlk satıra yazıyorum:

değersizleştirdiklerimden geriye kalanlar

kendi sesim kendi gölgem kendi zamanım

ve kapı bu kez içeriden yavaşça kapanıyor. dışarıdaki ayak sesleri uzaklaşıyor. içerideki ben nihayet duyuluyor.

Ruhumun yaya kaldığı bu hızda şehir de kendi aklını kaybediyor sanki, düşüncelerim için trafik şeridi çizilmiş, her şeritte bir memur düdük çalıyor, kimlik soruyor, aklımın ehliyeti süre aşımından iptal edilmiş, ruhum yaya geçidinde bekliyor ama yeşil adam hiç yanmıyor. Kendi kendime düşünürken yan tarafta bir turnike görüyorum, karşıya geçişi bile paralı yapmış lavuklar diye içimden geçiriyorum ve cebimden bir başkasının fişini çıkarıp turnikeden geçmeye çalışıyorum, turnike bu bilet çocukluğa aittir deyip beni geriye doğru fırlatıyor, vesayetçi direksiyonda GPS’i bozuk bir şekilde yollarda, ben ise bu yollara fransız kalıyorum, harita kendini katlayıp zımba ile alnıma asılıyor, rota aynı sokaktan sonsuza kadar sağa dön diye güncelleniyor, ve ben bu noktada karşıdan karşıya mı geçmeye çalışıyorum, geçmişimle mi yüzleşiyorum, yoksa direksiyonda bulunan ayyaşın beni öldürmemesi için dua mı ediyorum bilmiyorum.

Mutfakta eşyalar toplanıp olağanüstü hal ilan ediyor, cezve savcılık görevi üstlenmiş, çaydanlık hakim kürsüsüne tırmanmış, kaşıklar jüri olmuş tıkır tıkır oy kullanıyor, masadaki kahve halkası parmak izi diye dosyaya giriyor, post-itler tanık olarak çağrılıyor ama hepsi birbirini suçluyor, tek bir cümleleri var buradaydık ama ne yazıyordu biz de anlayamadık, gölgem kalemde mürekkep grevi başlatıyor, ışık anahtarları paydos zili niyetine sırayla kapanıyor, koridorda ayak seslerimi tutanak altına alan bir görevli var ama daktilonun şeridi geceyi kusuyor, kelimelerim siyahın içinden daha siyah düşüyor.

Bedenim içeride sendika kuruyor, kalp mesaiye kalmayı reddediyor, akciğerler nefes primlerimizi ödemediniz diye işi yavaşlatıyor, karaciğer evrak kayıp masasına dilekçe veriyor, diz kapaklarım toplantıdan kaçıp merdiven boşluğuna saklanıyor, ben ise asansörle pazarlık ediyorum beni dördüncü kata değil üçüncü kata bırak diyorum çünkü dördüncü kata çıkınca ruhumun nefesi yetmiyor, asansör kimlik istiyor, kimliğimdeki fotoğraf göz kırpıyor bu ben değilim diyor, vesayetçi de araya girip ben teslim almıştım diye imza atıyor, imza kendi kendini siliyor ve yere düşüp bir kelebek gibi can veriyor. Ben vesayetçiyle bakışıyorum, aramızda bir bağ varmış gibi hissediyorum, sanki beni cidden hayatta tutmaya çalışıyor. Sonra diyorum ki kendine gel absürt adam, bu lavuk senin duygusal yetersizliklerinden ve yoğunluğundan sızan, işlenmemiş problemler bütününün refleksen ortaya çıkmış hali, senden değil senin yetersizliğinden varlığını idame ettiren varoluşun en asalak formu, senin bütün haklarına sahip olan ama sorumluluk alma noktasına geldiği zaman kuzenim yazmış, köpeğimi ödevim yemiş, banyonun musluğundan elektrik akmıyor diye tek ayak üstünde uykusunda öğretmenine yalanlar sıralayan biri.

Kafamın içinde kuş sürüsüyle yazı yazdırıyorum, harfler göğe kalkıp dönemeçli bir formasyonla bugün de olmadı yazıyor, sonra dağılıp saç diplerime yuva yapıyor, feneri yakıyorum tutan eli aydınlatmıyor yine, tuttuğum el benim değilmiş gibi terden kayıyor, aynaya yaklaşınca ayna numaradan bekleyiniz diyor, numaram hiç gelmiyor, sırada önümde koca bir sessizlik, arkamda ise konuşmaya niyetli bir boşluk var, boşluk omzuma dokunup sıran geçtiğinde ben çağırırım diyor, çağıramıyor, sesi yok çünkü. Garibim içimdeki boşluğu bana nasıl da güzel hatırlatıyor! Sanki misafir gelir diye anneannemin kapısını açmadığı salonu gibi, her zaman soğuk ve kendine has bir kokusu olan, asla içerisine girmediğim, girdiğim zaman ürkütücü ve ait hissetmiyormuşum gibi gelen, bazen kesme mantıların kurutulduğu, tarihi eşyaların asaletle sergilendiği, hangi ekonomik sınıfa ait olunduğunu belirten, titizlikle gelmeyecek birini bekleyen devasa bir boşluk. Aklımdan orayı top havuzuna çevirmek ne kadar güzel olur diye geçiriyorum, hayaller içinde kaybolurken buzdolabının soğukluğundan kaynaklı olarak bu anımsamayı yaşadığımı fark ediyorum ve sabahtan beri öten dolabın kapağını hiddetle kapatıyorum, gelmeyeni bekleyen bütün boşlukların bu kadar kolay kapatılmasını beklermişçesine.

Zaman, mekan yerleştikten ve nerede olduğumu yanımdaki vesayetçinin hatırlatmasının ardından buzdolabını açıp zamandan artanları arıyorum, dünlerin üstüne streç film gerilmiş, bugün sızdırma yapmış, yarın etiketsiz bekliyor, hepsini aynı tabakta ısıtıyorum ve tabak masaya dökülürken masa servis dışıyım tabelası asıyor, halının saçakları ambulans sireni bekleyen yerdeki hasta adam gibi titriyor, adamın zamanı yere saçılmış sanki. Yere düşen birkaç saniyeyi topluyorum, ceplerime paylaştırıyorum, birini ruhuma birini bedenime veriyorum ikisi de üstü kalsın diye iade ediyor, para değilmiş çünkü, düğmeymiş, ben de o düğmeyi gömleğimin olmayan iliklerine geçirmeye çalışıyorum, ilik yer değiştiriyor, gömlek üzerinde dolaşıyor, üzerimdeki ben de bir beden küçülüyor.

Kaldırım taşlarıyla anlaşma yapıyorum, gün boyu ayağıma takılmayın diyerek, onlar hak ediyorsan düşürürüz diye cevap veriyor, hak etmek mevzuunda uzun uzun tartışıyoruz, sonunda yorgunluktan yere oturuyorum, yer dizlerime kadar yükseliyor, dünya kısa bir süreliğine beni kabulleniyor, o arada ruhum köşeyi dönüyor, bana yaklaşırken cebinden bir nefes çıkarıp ikiye bölüyor, payıma düşeni ağzıma koyuyorum, tadı çocukluk gibi geliyor ama çocukluk değilmiş, tarih yok, mühür yok, sadece ılık bir hava, içime iniyor ve bir şeyleri yerine oturtur gibi yapıp es geçiyor.

Bu kadar endişe ve çaba belki günün sonunda sadece ölmek için, ama ruhum yetişsin diye yavaşladığım her anda, sanki ölümü de hayata benzetiyorum.

belki de mesele, ruhum yetişsin diye yavaşlamak, çünkü koşarsam ölüm yetişir, durursam hayat.

insan kaybıyla nasıl yüzleşirse yüzleşsin, yaşanmamış ihtimallerle yaşanabilecek ihtimaller bir köşede durur. kalbin en derininde, bazen en dibe gömülür ve yüzeye çıkmaması için dua edilir, bazen de unuturum korkusuyla acıya sıkı sıkıya sarılır insan. çünkü unutursam, hayatıma devam edersem ihanet etmiş gibi hissederim. oysa her ne olursa olsun, hayattan tamamıyla kopmamak, yalnızlığın içinde bile yanında durmaya niyetli insanların varlığı içi yumuşatır. yasın içinde bile insana yer açan bu hal, bazen romantize edilmeyi hak eder.

romantize etmek, olmayan bir şeye tutunmaktır. eğer ruhuna iyi geliyorsa, duygular işlenebilir hale gelene kadar neden yara bandı olmasın. evet, delilik gibi göründüğü anlar olur, ama karanlığı aydınlatan küçük bir afyona hayır demek, ışıkları bir daha göremeyecek kadar derine batmaktan daha iyi değildir. yas bir akıntıdır ve biz yüzmeyi o akıntının dilinde öğreniriz. önce suyu suçlarız, sonra kolumuzu, sonra nefesimizi, en sonunda da şunu fark ederiz, su değişir, biz de değişiriz, ama kıyının adı aynı kalır. ev.

kayıp, bir şeyi elinden almak kadar, bir şeyi eline bırakır da. bazen sessizliktir, bazen bir fotoğrafın kenarında unutulmuş bir koku, bazen hiç söyleyemediğin cümlenin ağırlığı. o ağırlığı taşırken kendine karşı nazik ol. çünkü yas yalnızca bir veda değil, bir söz tekrarının da adıdır. ben buradayım. sen de buradasın. o da bir şekilde burada. biçim değişir, bütünüyle yok olmaz. hatırlama biçimi değişir, yokluk biçimi değişir, kalbin içindeki oda değişir. odanın ışığını, perdesini, sandalyesini sen belirlersin. kapıyı kapatmak zorunda değilsin, açık bırakmak zorunda da değilsin. kapı kapı oldukça, yas nefes alır.

bazı günler boşluk bir duvar değil, tavanı olmayan bir gökyüzü gibi durur. insan böyle zamanlarda unutmaktan korkar, hatırlamaktan da. ikisi de yorucudur. ama şunu bil, unutmamak için acıyı diri tutmak gerekmez, hatırlamak için kendini sürekli yakmak gerekmez. sevgi, hafızanın işkencesine değil, hafızanın inceliğine emanet edilebilir. kimi gün bir çayın buharına, kimi gün bir kokunun kıyısına, kimi gün de hiçbir şeye. bazen hiçbir şey bile tutar, çünkü yasın dili bazen sessizliktir.

belki bugün, onun sevdiği bir şeyi yap. sevdiği bir çorbayı karıştır, sevdiği bir şarkının en naif yerine kadar dinle, sonra dur, durmak anmayı eksiltmez, bazen anıya yer açar. acının üstüne çok konuşmak, yarayı nefessiz bırakır. bazen bir bardak suyun yanına bırakılan küçük bir teşekkür, bütün törenden daha sahicidir. teşekkür ederim. iyi ki.

hayat artık eskisi gibi olmayacak, doğru. ama bir cümleyi daha yanına koy, hayat artık böyle de kalmayacak. yasın mevsimleri vardır. sen mevsim değiştirmek zorunda değilsin, mevsim zamanla seni değiştirecek. senin payına düşen, nefes almak, yanında durmak isteyenleri içeri buyur etmek ve kendine hoyrat davranmamaktır. gerisi denizin işi.

ben/sen/o bir şekilde burada

ve bu, şimdilik yeter.

acı büyütülmeli, çünkü küçültüldükçe kayboluyor. bir bildirim sesine, bir kahkaha kırığına, bir kısa videoya sığdırınca acı sahneden düşüyor. oysa acı, yer istediği için acı. oturacağı bir sandalye, uzanacağı bir diz, tutulacak bir el. biz sandalye yerine tribün kurduk. el yerine ekran tuttuk. diz yerine algoritma.

acı, toksik değildir. acı öğretmen değildir. acı bazen sadece acıdır. ama görmezden gelindiğinde genişler, çatlaklardan sızar, duvarlara tırmanır. göründüğünde küçülür, ad aldığında yavaşlar, temas gördüğünde yerini bulur. temas, medeniyetin en eski dilidir. göz teması, diz hizası, adını sorma, su uzatma, bekleyip dinleme. bunlar küçük şeyler değil, kırılmış bir dünyanın menteşeleridir.

şimdi daha derine inelim. neden bakmıyoruz. çünkü bakmak suç ortaklığı gibi geliyor. çünkü bakınca içimizdeki pası görüyoruz. çünkü bakınca kendi yorgunluğumuz, kendi korkumuz, kendi düşüşümüz beliriyor. bakmamak kolay, ama kolay olan çürütüyor. görmezlik bir kas, çalıştıkça büyüyor. büyüdükçe kalbi sıkıştırıyor. kalp sıkıştıkça zeka keskinleşiyor, bahaneler çoğalıyor. “ben ne yapabilirim ki” cümlesi, çağın en steril kaçışı. sonra bir gün sıra bize geldiğinde, kalabalık aynı cümleyi bize geri okuyor. biz okuduk, bize de okunuyor. daire tamamlanıyor.

acı büyütülmeli, çünkü küçük anlatınca inandırıcı olmuyor. anlatırken utanmalı, susarken utanmalı, utancın kendisi bir alarm olmalı. yoksa yarın yine aynı meydanda aynı sahne kurulacak. biz yine orada olacağız. ve şunu söyleyip geçeceğiz, “kimse bir şey yapmadı.” kimse yoksa herkes var demektir. herkes varsa ben de varım demektir. ben varsam bir şey yapmak zorundayım.

bir şey yapmak deyince akla büyük işler gelmesin. büyük sözler, büyük fonlar, büyük kampanyalar değil mevzu. büyük olan çoğu zaman kendi gölgesine takılır. küçük olan sızar.

belki de daha da büyütmeli acıyı, çünkü bu toprakların hafızası kısa. acıyı büyütmek, nefret büyütmek değildir. bu harflerden dökülen ateş, şiddetin değil vicdanın ateşi. yakacağımız şey, başkasını değil, içimizdeki buz. o buz erimeden kelime ısınmıyor, kelime ısınmadan adım atılmıyor. bu yüzden yangın istiyoruz. ekranların soğuk ışığını, bahanelerin kuru tahtasını, alışkanlığın küflü perdesini yakmak. yerlerine gölge veren bir ağaç, kapı eşiğine bırakılan sıcak bir çorba, gece yarısı açılan bir kapı bırakmak.

şimdi kendimize zor ama temiz sorular. bugün kimi görmezden geldim. bugün kimi yarıda bıraktım. bugün hangi özrü içimden geçirip yuttum. bugün hangi yardım çağrısına kulak tıkadım. yarın hangisini düzeltebilirim. hangi sokağa geri dönebilirim. hangi kapıyı ikinci kez çalabilirim. bu soruların cevabı, manifestodan daha kıymetli.

biliyorum, herkes yorgun. herkes kırık. herkesin içine kapanmak için gerekçeleri var. ama bu daire kırılmazsa, yarın yine bir adam acı içinde kıvranacak ve etrafındakiler yine gülecek. o anda bir kişi bile gülmeyi bırakıp görünmezlik duvarını kırarsa sahne değişir. bazen dünya bu kadar az kişiyle değişir.

şimdi ateşi büyütelim. lafın ateşini, şefkatin ateşini, utancın ateşini. bir kıvılcım yetmez, çünkü rüzgar çok güçlü. rüzgar algoritma, hız, kayıtsızlık, gösteri, korku. karşısına yavaşlıkla, dikkatle, ısrarla çıkalım. yavaş bak, dikkatle dinle, ısrarla dön. dönüp dönüp insanı seç.

ve evet içimdeki bu kıvılcımım dünyayı yakmadan önce durmam gafilliktir. ama bu dünya dediğim, başkasının evi değil. içimdeki donmuş dünya, aramızdaki soğuk dünya, sokaktaki kör dünya. hepsini yakıp kül etmeyi değil, ısıtmayı kastediyorum. küllerin üstünde değil, ısınmış taşların üstünde yan yana oturabilelim diye.

Hayat koşuşturmasından kendime ayıracak vakit bulamadığım şu değerli günlerde, zamanında üzerine düşünüp felsefe yapmış olduğum temalardan ne kadar uzaklaştığımı fark ettim. Varoluşsal kaygılarımın dindiği, tasmalı hayatımın ise zirvesini yaşamış olduğu, hayatta kalma ve akademik başarının köpeği gibi sürüklendiğim şu günlerde, yabancılaşmanın doruk noktasını da beraberinde yaşadığımı, ilk soluklanma fırsatımda nerede ve kim olduğuma karşın cevapsız kalan çınlamalar eşliğinde fark ediyorum. Üzerine düşmüş olduğum dertlerim ve bulunmuş olduğum akış beni aslında evimden ve kendim için kurmuş olduğum alandan uzaklaştırıp beni bilmediğim kıyılara vurmuştu. Ve ben bu karmaşanın içerisinde indiğim durağı bile bilmeyecek, avucumun içi gibi bildiğim bu şehirde evimin yolunu çıkaramayacak duruma gelmiştim.

Acizliğimdeki zarafetin kusursuzluğu beni de şaşırtıyor ve nereden bakarsam bakayım özünde bir albeni ve romantize edilebilecek yanlar buluyordum. Bunu kendime itiraf etmekten çekinmeyeceğim. Havanın soğumuş olmasıyla beraber yaşamak için can atmış olduğum içimi titreten kış havası, esen rüzgarlar, gürültüden arınmış sokaklar, erken kararan hava ve beraberinde sigaranın kağıdının yanarken çıkardığı gürültüyü titreyerek bir defa daha içime çekmek arzusu ile yanıp tutuşurken diğer bir yandan da kendime zarar vermemek için romantize ettiğim olguların saçmalığını kendime telkinlemeye çalıştığım bir ikilemde kalıyorum. Anlık yaşayan insanların aksine ben uzun vadede de erişmek istediğim emeller çerçevesinde şuan kurduğum temellerin üzerine kat çıkabilmeyi umut ettiğimden dolayı, almış olduğum nefesin bile bire kırk hesabını yapma zulmünü acınası bendime yaşatıyorum.

Boş olduğum zamanlarımda istediğim kadar üretken olamamanın acısını da çektiğimi fark ediyorum. Kurmuş olduğum planların gerçekleşmekten uzak tahayyülleri ayaklarımın sarsıntılı yere basmasını zorlaştırmak yanısıra neyi başarıp başaramayacağım konusunda kendimi sorguya çekmeme sebep oluyor. Ertelediğim her bir plan, araya sıkıştırdığım her bir eylem, sanki beni ilerlediğim yoldan alıkoyuyor gibi hissediyorum. Bu durum asla anın tadını çıkartamama sebep oluyor. Sürekli kafamda son seste aynı şeyler çalıyor ve belli başlı sözlere takılıp kalıyorum. Yaşadığım şeyleri sonsuza kadar analiz etme ahmaklığına düşüp, başına oturmuş olduğum okumalardan kendime hiçbir şey katmadan saatler sonrasında kalkmış oluyorum. İşin kötü yanı ne kafamdaki meseleleri gün ışığına çıkartabiliyorum, ne de elimde tutmuş olduğum kitapları ve planlarımı sonlandırıp rafa kaldırabiliyorum. Kendi kendimi sokmuş olduğum bir ilerleyememe durumunun ortasında sancılar çekerek varoluşumun zirvesini acı ile taçlandırıyor gibiyim.

Bulmuş olduğum boş vakitlerimde kendime nefes alacak hava kesecikleri oluşturmak babından sokaklara taşıyorum ve arkadaşlarımla buluşuyorum. Ama artık bir şeyler eksik hissettiriyor gibi bilemiyorum neden. Ait olmuş olduğum yerler, doruklarda yaşamış olduğum anların geçmiş olduğu sokaklar bana boş ruhsuz bir sima ile bakıyorlar sanki. Dışarda geçirmiş olduğum vakitlerde aklımda sadece tek bir şeyin hayali ile yanıp tutuştuğumu fark ediyorum, eve dönmek. Evimden dışarıya adımımı attıktan sonrasında aklımda olan tek düşünce ne yazık ki bu oluyor. Bir zamanlar beni çok iyi kaldıran bu şehirde hiç olmadığım kadar yalnız hissetmiş olmamdan doğan bu garip duygu beni duvarlarımın arasında kendime kurmuş olduğum mahzende, yıllanmayı bekliyorum sanki. Değerimin anlanacağı o ana kadar izole edileceğim bir hayatın hayalini kurmamam lazımdı belki de. Bilemiyorum. Çok uzun bir süredir kafamda cevaplayamadığım ve beni bu hayattan bezdirmese bile artık aktif ve farkında yaşamaktan uzaklaştıran ve yüzleşemediğim, daha da kötüsü bir temele oturtamadığım problemlerim varmış gibi hissediyorum. Yürümüş olduğum karanlık koridorların sonunda artık eskisine kıyasla, ışığı göremiyorum. Işığı görememek çıkacağım yerin bilinmezliği beni endişelendiriyor ama bazı zamanlar da heyecanlandırmıyor değil ve ben bunu reddetmeyeceğim. Ama bu heyecanım artık bezmiş olduğum monotonluktan kaynaklanıyor olması beni memnun etmekten çok daha uzak bir safa taşıyor ne yazık ki. Durumlar böyle olunca elimden gelen ve bu zamana kadar sonunu bilmediğim yollardan geçerken her zaman yapmış olduğum o çözüme sürüklüyor gibi duruyor. Bilincini kapat, zorlukları atlatınca geri aç. Kaçış mekanizmamı bu sefer bilinçli yaşamış olduğum hayatı kenara bırakarak tekrardan kullanmak istemiyorum. Ama dürüst olmak gerekirse bu zamana kadarki hayatımda da aksini yapmamıştım sanırsam. Bilmiyorum.

Günün sonunda hep aynı yere düşüyorum, aynı gölgeyi farklı ışıklarda tanımaya çalışıyorum, olmuyor. Ben mi değiştim, ışık mı değişti, yoksa gölge dediğim şey zaten hep kaçamak mıydı, bilmiyorum. Takvimde boş yer arıyorum, o boşluklar doluluk gibi davranıyor, doluluklar boşluğa kaçıyor. Post-itlerimin köşeleri kıvrılıyor, yapışkanı toz tutuyor, talimatlarımı okurken bile içimden biri çoktan itaatsizlik etmiş oluyor. Ben de kısık bir sesle soruyorum kendime, bu kadar talimatın nesi bana ait, bu kadar yolun hangisi eve çıkar, ev dediğim şey kapının ardındaki oda mı yoksa göğsümün içindeki yorgun kuyu mu. Bazen ikisi de, bazen ikisi de değil, ben galiba ikisi arasında bir yerdeymişim gibi yapıyorum. Yaktığım kibrit yine tuttuğum eli aydınlatmıyor, bunu belki de yıllardır biliyorum, yine de avucumda sıcak bir şey tuttuğumu sanınca içim biraz gevşiyor. İnsanın kendine yalan söyleme şekli bazen tedavi gibi, bazen zehir gibi, bazen ikisi birden. Metro camında yüzüm silik, nefesim camı buğuluyor, buğunun üstüne bir şeyler çizmeye yelteniyorum, üzerimdeki pardesünün ağırlığından kolum kalkmayacak gibi oluyor, vazgeçiyorum. İz dediğin şey nedir ki, bıraksam ne olur bırakmasam ne? Birinin geçerken unuttuğu ağırlık mı, yoksa benim üstüme yapışan başkasının gölgesi mi. Ben kendime yetişemiyorum, kalabalık kolay, yalnızlık zor, ya da tam tersi, gününe göre değişiyor. Değişmeyen tek şey, aklımın hep akşam olduğunda ev diye bir yerin peşine düşmesi. Neyin peşine düşüyorsam onu bile bilemiyorum.

Ev peki, nedir? Ben bazen evimden kaçıyorum çünkü evde de görünmezim, bazen şehrin ortasında kaldırım taşına çömelip içimden bir kapı arıyorum çünkü kalabalıkta da görünmezim. Görünmez olmak istiyorum demiştim, yalan galiba, ben görünmez olmak istemiyorum, ben yok olmak istiyorum. Zerrem kalmasın bilincim kapanasın ve bu evrende tozum bile kalmasın istiyorum. Neyse diyorum, geçiyor. Cümlemi yutuyorum. Sonra cümleden çıkıyorum, yine benle kalıyorum, cümlesiz. Sessiz, soluksuz ve cümlesiz.

Her şey bazen çok sahici, bazen tamamen dekor. Masadaki defter gerçek, içindeki kelimeler bana ait, ama yazarken elimdeki ağırlık bir başkasının elinden kalmış gibi. İçimde bir kürsü var, ben konuşmuyorum, içimde bir jüri var, ben savunmuyorum, içimde bir çocuk var, ben susturuyorum, içimde bir ihtiyar var, ben dinlemiyorum. Sonra gece oluyor, ışıklar sönüyor, tasmanın gevşediği o an geliyor, ruhum kapı arıyor, ben kapıyı kilitliyorum, anahtarı nereye koyduğumu unutuyorum. Unutmanın ucunda küçük bir rahatlık oluyor, ama bedeli sabahları yorgun bir yüz, dilimin ucunda yarım kalmış özürler, hiç atılmamış mesajların ağırlığı.

Ben niye bu kadar çok özür diliyorum, kimden. birinden erken gittiğim için mi, kalamadığım için mi, yoksa hiç gelemediğim için mi. Özür dilemek bazen sevginin yerine geçiyor, bunu da sevmiyorum, ama kendimi orada buluyorum. Sevgi dedim de, ben sevgiyi de talimatlara bağlamaya çalıştım galiba, şunu yaparsan olur, şunu yapmazsan olmaz, zannediyorum. Sonra biri geliyor, tabi ki bunlar anca lafügüzaf! düzenim bozuluyor, ben de dağılıyorum, iyi ki dağılıyorum, ama sonra toplamam gerekiyor, iyi ki topluyorum, ama sonra yorgun düşüyorum. Bu kadar iyi ki bu kadar ama, tam da benim kafamın içindeki trafik. Nereye dönsem bir kavşak, nereye girsem siren sesi.

Bir süredir zihnimde bir müze geziyorum, camdan fanusların içinde kendimin eski hallerini seyrediyorum, kimini öpüp geçiyorum, kiminden utanıyorum, kimine yer açıyorum. Fanusun dışından nefesimle buğu yapıyorum, içerdekine değmiyor. Fanusu açarsam kırarım, kırarsam keser, keserse kanar, kanarsa ev neresi, bilmiyorum. Ama bazen kanamak istiyorum çünkü görünmez olanın görünür tek yolu o gibi geliyor, aklın kötü iknası, kalbin sahte cesareti. Sonra duruyorum, kendime doktorculuk oynamaktan vazgeç, diyorum, yarayı yara olmaktan çıkarma, izine de heykel dikme, yeter. Ama nasıl, yine bilmiyorum. Bilmemenin sonsuzluğu da yoruyor, ama sanki orada küçük bir özgürlük var, evin belki de orası, bilmemenin boşluğu. Bilmiyorum

Ben hala varlığıma inanan biriyim. Her mevsim bir sarsıntı. bazılarını siliyorum, bazılarını bırakıyorum. silince hafifliyor muyum, bazen evet, bazen daha da ağırlaşıyor içim, çünkü silmek de bir hatırlama biçimi. Unutmadan kurtulamıyorum, hatırlarken de iyileşemiyorum. İkisinin arasında bir geçit var galiba, oraya her akşam varıyorum, orada kısa bir bank, bankta kısa bir ben, yanıma kısa bir gölge oturuyor, hiçbir şey demeden. O gölgeye dönüp bir tek soru soruyorum, ev neresiydi. gölge bazen omuz silkiyor, bazen gülüyor, bazen kayboluyor. Ben de kalkıp ay ışığını kapatıyorum. Ay sönüyor dünya karanlıklaşıyor.

Belki ev, ışığı kapattığım yerin adı. Belki ev, açıklamayı bıraktığım an. Belki ev, kendi yanlış anlaşılmamı kalkan gibi taşıyabildiğim gün. Belki ev, soruyu tam sorabildiğim nefes. Ben hala bir cevap bulmak zorundaymışım gibi yaşıyorum, ama bazı geceler anlıyorum, cevap bazen zaten yaşıyor, ben onu sadece duymazdan geliyorum. Kapının eşiğine basıyorum, terliğim eğri, düzeltmiyorum, bu da bir tür kabul, bu da bir tür yerleşme. Başladığım işlere, attığım adıma, aldığım nefese nokta koymuyorum, çünkü burası son değil, çünkü ev bazen bir cümleye sığmıyor, bazen bir şarkının nakaratına akıyor

Ve işte tam burada, söyleyeceklerim şarkının kapısına kadar. Ben çekiliyorum, nefesim camı buğuluyor, kelimeler silinmeden önce mırıldanıyorum, eve gitmem gerek, her yerdeyim. camdan fanusumda görünmezim. sadece sevilmek istedim. sadece sevilmek istedim

post scriptum: düzenleyemeceğim kadar karmaşık, tekrardan okumayı kaldıramayacağım kadar çok anlam kayması ve hatalı olmasından ötürü en ucube formatını atmaktan çekinemeyeceğim bir garip adama dönüştüğüm için bu hali gayet ok sanırsam

Başımı kaldırıyorum, odanın karanlığında bir gölge kıpırdıyor gibi. Feneri elime alıyorum, düğmesi tık yok, yine tutan eli aydınlatmıyor. Nefesimi tutuyorum. Koridordan ayak sesi mi geliyor, yoksa içimdeki uğultu mu, ayırt edemiyorum. Kapının altından ince bir şey süzülüyor, sarı bir kağıt, kenarı ısırılmış, yapışkanı toz tutmuş. Eğilip alıyorum, ters çeviriyorum, yazı aynı, harfler benim, ses başka

adımı fısıldıyor gibi

ve orada kesiliyor

Işıkları kapatıyorum, o günkü ben ormana doğru yol alıyor, elinde yine yarım yamalak faydasız bir fener, ne aradığın bilmez, ben yine notlara sığınıyorum.

Mutfağa gidiyorum, tezgaha yaslanıyorum. Fincanı yıkamıyorum. Sadece suya tutup kağıda geri koyuyorum. Halkası kâğıtta ağır ağır yayılıyor. Takvimin boş kutularına bakıyorum, şurada iki saat, burada beş saat boşum var. Boşluk doluluk gibi davranıyor. Bir mesaj düşüyor. Açmıyorum. Camın kenarındaki ince çatlak nefesimde buğulanıyor, dışarının havasını bakarak tenimde hissediyorum, anda var olma çabaları gibime geliyor. Cama uzanıp gönülsüzce bir iz bırakmaya çalışıyorum.  Buğudan yazdığım kelimeler siliniyor. İçimde silinmiyor.

Koridora geçiyorum. Kapının yanında toplanmayı bekleyen eşyalar duruyor. Sandalyeyi masaya tam oturtmuyorum. Kalemlerimin ucu kısalmış, mürekkepliler tıkanmış kurumaktan. Telefonun yüzdesi tek haneye inmiş. Rafın en ucunda toz birikmiş. Şehrin sessizliği duvara çarpıp geri dönüyor. Yüzümde hiçbiri kalmıyor. Yine de odanın ısısı değişiyor. Bir tık daha yaşanılır oluyor.

Görünmez olmak istiyorum demiştim. Yine de itiraf edeyim. Çoğu zaman yanlış görülmeyi yok sayılmaya tercih ediyorum. Etiket bazen sessizlikten daha katlanılır. Yetersiz damgası en azından bir isim. Kimlik değil. Yine de bir seslenme şekli. Etiketin altında nefes alıyorum. O nefesin kime yazıldığını kimse bilmiyor. Ben de tam bilmiyorum.

Bazen yanlış anlamayı bilerek tutuyorum. Kalkan gibi duruyor. Açıklamak yoruyor. Her açıklama benden bir katman eksiltiyor. Yerine yenisi hemen gelmiyor. Bu yüzden susuyorum. Yanlış anlaşılmaya razı geliyorum. Gün bitene kadar idare ediyor.

Takvimi kapatıyorum. Alarmı kapatmıyorum, düzen devam etmek zorunda. Kimseyi aramıyorum. Kimseye kendimi açıklamıyorum. Kimseye söz vermiyorum Sadece şu cümleyi yazıyorum. Şimdilik hayatta kalıyorum. Kalemi bırakıyorum. Bugünlük yol bu kadar. Yetiyor.

Masaya dönüyorum. En baştaki halka kurumuş. Hala ıslak olan mürekkep lekesine parmağımı basıyorum. Hızlı hareketlerle parmağımın ucundaki mürekkebi kahve bardağının iziyle buluşturuyorum. İçine yarım yamalak bir kelime yazıyorum. Buradayım. Nokta koymuyorum. Noktayı günüme bırakıyorum. Bir sonraki fincan bir sonraki halka bir sonraki nefes. Halkalar üst üste diziliyor. Ağacın gövdesindeki yaş halkaları gibi. Her biri bir mevsim. Her biri bir sarsıntı. Bazısını siliyorum. Bazısını bırakıyorum. Kâğıt bu izlerle ağırlaşıyor. Ben de onların ağırlığında hafifliyorum. Gözüm masanın kenarına değiyor. O eski çizik yerinde duruyor. Ben de yerimde duruyorum. Şimdilik bu kadar. Sanırsam hala buradayım.

Çizim yapmak çocukluğumdan beri dönemsel duygu boğumunun katalizörü olarak görev almıştı. Kendimi gözlemleyebileceğim bir şeydi. Ama aynı zamanda ne kadar yetersiz olduğumu elimdeki kalemin beni bırak diye atmış olduğu çığlıklardan anladığım bir eylemdi. Bu durum bana, bir işe yıllarımı versem bile, ömrümü o uğurda heba etsem, harcasam da asla yeterli olamayacağım algısını oturttu ve ben buna inandım artık. İnançlarımın bile temelde sallantılı ve sarsılmaya sorgulanmaya açık olduğu bu hayatımda, bir tek yetersizlik putu dimdik ayaktaydı. Sarsılmıyor, yıkılmıyor ve tanrılık taslamaktan, burada kalıcı olduğunu haykırmaktan da hiç çekinmiyordu. Bir İbrahim lazımdı bu putu yıkmak için, ama ne yazık ki o ben değildim. Bin tane ben bir İbrahim olamazdı.

Yılmadım. Direndim ve elimdeki bütün kaynakları ilerlemek için kullanmaya devam ettim. Hiç aşina olmadığım alanlara yöneldim ki, gelişimimi gözlemlemem daha kolay olsun. Bazı konularda öyle oldu cidden. Gelişmiştim bir ay öncesine kıyasla, ama duvara toslamış ve devam ettirecek gücü kendimde bulamaz olmuştum. Yerimde sayıyor ve eşiği atlayamıyordum. Direndim devam ettim, ama çevremdeki insanlar için gündelik olan işler benim haftalarımı aldığı zaman soluklanmak için bir ağaca sırtımı verdim. Çevremi izledim. Aslında mantıklı olmasını beklediğim hiçbir şeyin benim için bir mana çağrıştırmadığını gördüm. Var olan beklentilerim ve isteklerim, yitmiş olanlardan pek farksızdı. Ayırt etmek, hangisinin çürümüş hangisinin hala diri olduğunu görmek için, leş gibi bir çürük kokusu salıp salmadığını anlamak gerekiyordu sadece. Ve o ayrımdan sonra şimdiki benliğimin, beş, üç veyahut iki yıl öncesinden farksız olduğu gerçekliğiyle yüzleştim. Bu yüzleşmem bütün ilerlememi durdurma noktasına getirdi ve anlık olarak yaşadığım şaşkınlıktan karnıma ağrılar girmeye başladı. Üzerine inşa etmiş olduğum bütün temeller asılsızdı. Çabalamak benim zihniyetimde bir insanı ileri taşıyabilecek bir şey değildi, olmamıştı ve olamazdı. Daha çok çalışmak ve duvarı aşmak benim için mümkün mü kestiremez olmuştum.

Bildiğim, gördüğüm ve kabul ettiğim tek bir gerçek vardı. Ben saçma bir hayat yaşıyordum. Ama bu saçmalık benim aptallığımdan veya içsel kargaşamdan kaynaklanmıyordu. Çağladığı kaynak benim içsel okyanusumdan çok daha güçlüydü. Bu kaynaktan akan bir damla benim içimdeki okyanusları taşırabilecek kadar güçlüydü. Ben bu saçma dünyada, koca bir yetersizdim. Ve yetersizliğimin ise bu dünyada bir yeri yoktu, gürültü bastırıyordu benim azlığımı. Kendimin farkına varmamama sebep olan bu durum, yüzleşip ilerleme yeteneklerimi de köreltmişti. Yerimde sayıyordum. Koşmaya çalıştığım bu bataklıkta attığım her adım, sıktığım her kas, beni daha çok dibe çekiyordu. Boğazıma kadar batmama az kalmıştı. Ve nefes almak olanaksızdı. Bu olanaksızlıklar silsilesi içerisinde bana bir İbrahim ulaşmadı, içimdeki putları kırmaya yeltenecek bir durumla da hiç karşılaşmamıştım. Çünkü kaybetmek bazen böyleydi, zincirleme yaşanan olaylar silsilesi. Seni olduğun yerde tutsun diye uzandığın dalın, bağlı olduğu ağacı kökünden söküp üzerine düşürmesi gibi absürttü. Kalabilirdim, zaten başka bir seçenek bana sunulmamıştı, ve ben ise kendi seçeneğimi oluşturamayacak kadar aciz bir durumdaydım. Üst üste çarptığım duvarlar, bilincimin kapanmasına sebep olmuştu.

Ve bugün şu cümleleri yazarken, üç yıl önce oturduğum aynı yerde oturuyorum. Çevremdeki eşyaların yerleri değişmiş ama aynılar. Aynı işlevi görüyorlar ve ben başladığım zamanın daha da gerisindeyim. Bu eşyalarla kıyasla başladığım zamanki kadar işlevesel değilim. Ne, neden veyahut nasıl diye sorduğum zaman sadece soğuk bir rüzgar çarpıyor suratıma. Takılmış maskeler, estetik duygular ve ortasında bütün saçmalığıyla dinelen ben. Yabancılığım katlanarak artıyor. Batmış olduğum bu bataklık her bir santimetresinde bana ne kadar ait olmadığımı hissettiriyor. Ama ilerlemek mümkün değil. Sineme çekmekten başka bir seçenek yok. Son nefesimin geleceği ana kadar, ciğerlerime dolup taşan çürümüş hayallerin kokusunu sevmekten başka çarem yok. Çünkü sonunu bilmediğim bu yola elimde ışık yokken girmeyi tercih eden bendim. Gün ağarınca ortaya çıkan vehamet, aşmış olduğum yoldaki hatalarımla beni yüzleştirmekten başka bir işe yaramadı. Işık aydınlatıcı ve ilerletici değildi.

Dünyanın sonuydu belki de, kazıyarak ellerim kan revan, kurmuş olduğum, ve kendimi bulduğum bu dünyada sonum geliyordu. Ah ne acı şeymiş şu ölmek diyemeyecek kadar gitmek istiyordum galiba. İsteklerimin gerçekleşmediği bu dünya, çabalarımı da göz ardı etmesinden dolayı beni ilkel bir tekliğe itmişti. Ve ben günün sonunda içimdeki putun elindeki baltaya kurban olmuştum. İstekler, arzular, başarılar, sevgiler, nefretler, tiksintiler… hepsi yalandı. Çünkü Jakuzi’nin de dediği gibi „çünkü ben ne zaman bir şey istesem, bana verilen koca bir saçmalık“tı.

people say suffering teaches nothing, that it just loops, just noise, no harmony. sometimes that’s true. when pain floods, it numbs. it pins me to the bed, fogs the room, makes my thoughts circle dark places. that’s not lesson, that’s weather.

but some aches arrive with edges you can grip. names. angles. leverage. those are the pains i can work. i used to treat hurt like climate, endure it, narrate it, perform it. yes, perform. tell the story faster than the feeling so the feeling can’t catch me. it sounded like insight, it was choreography. meanwhile the table waited, smug, exactly where my foot would find it.

here’s my take, suffering alone doesn’t teach. contact with it does. not worship, not dramatize, translate. when i can say it burns behind the left eye, not i am broken, i gain half a step. when i move the table three centimetres, i’m turning pain into information, then into design. tiny redesigns are how i learn, adjust the light, change the route, delete the number, add the boundary. small isn’t cowardly, small is repeatable.

there’s a convenient myth that if pain taught by itself we’d all be saints. we wouldn’t. some pains are allergies, bad wiring, bad choices. treat the symptom, don’t canonise it. the trick is to stop turning every rash into scripture. sometimes pain is just pain, be human, let it ache through without making it your identity.

i used to chase physical pain to make the mental one real, because my monkey brain processes what it can point to. i get why i did that, but i don’t want to make harm the translator anymore. there are gentler translators, naming, timing, breath, one honest sentence, three centimetres.

i worry about the wound becoming a passport, identity stamped in pain ink. the scar as emblem. the refusal to heal because healing feels like betraying the club that kept me company. but letting go isn’t betrayal, it’s graduating. i can love the version of me that survived and retire their methods.

so do i believe they won’t understand unless they suffer? kind of. not because pain is holy, but because unmet pain keeps us illiterate. once it’s met, felt, named, converted into a small change, it becomes a teacher. not a guru. a clerk with a ledger. and on good days my entries are simple,

move the table.

answer later.

drink water.

don’t audition for old storms.

choose the quiet that keeps me.

i’m still failing sometimes, still stumbling the same course i thought i’d pass. but when i fall, i learn the part that matters, not never fall again, just fall softer, rise sooner, move the table before bedtime. that’s how i endure without making endurance my whole personality. that’s how pain stops owning me and starts paying rent.

Meursault’nun dürüstlüğü ham ve rahatsız. „Beni seviyor musun?“ sorusuna „bilmiyorum“ diyebiliyor, „evlilik fark etmez“ diyor ardından da sorgulanınca ekliyor „isteyen sensin“. Bende bunun yankısı çok, bazen bir duygu gelmeden onun adabını ezberliyorum. Bazen bir duyguya sahip olmadan dışardan o duygunun içerisine benliğim dışında sürüklenmem gerekiyor. Ritimimin bozulması gerekiyor belki de o duyguyu düşünmeden öncesinde. Ama sonrasında ritimim bozulunca hayat beni kenara çekip sorgu masasına oturtuyor „Annen öldü ve sen sütlü kahve içtin, sigara da yaktın.“ Bende de var böyle sütlü kahveler. Cenazede gülümsemek, ayrılıktan sonra bulaşık yıkamak, büyük bir acının ortasında marketten elma almak. Toplum „gülündü, kahve içildi, o halde hissedilmedi“ diyor. Oysa ben duygunun doldurduğu kaptan taşmasını yaşamıyorum. Kap bir anda yok oluyor ve bütün duygum içime sızıyor. Sessiz, dalgasız ve dışardan gözlemlenemeyecek bir durgunlukta.

Meursault’nun „bana güneş yaptırdı“ demesi, benim için ışıkların migrenselliği. Güneş, silahın kabzasını avuca yediriyor, bende de bazen bir an, bir parıltı, saçma bir tetik, ağzımdan gerek bir cümleyi çekip çıkartıyor. Sonra bütün bağlam unutuluyor, elde kalan sadece kabza ve patlama sesi. Mahkemede onun zekası aleyhine delil yapan savcıyı da biliyorum. „Mantıklı konuşuyorsun, demek ki cinayeti planladın“ bende de öyle, iyi cümle kurduysam acım küçülüyor onlara göre. Bu kadar net anlatan bir insan bu kadar dağılmış olamaz. Acılarının farkında olup net bir şekilde konuşan insan çıldırmış olamaz, acı çekmiş sayılmaz. İnsanın erdemlerinin aleyhinde tanıklık etmesi, en tanıdık yabancılık.

Meursault’nun gazeteciye „teşekkür etmek“ isteyip gülünç duruma düşerim diye vazgeçmesi ise kelimelerin kifayetsiz kaldığı noktalardan birisi. Senin ölümünü ve yargılanma gününü gözlemlemeye gelen bir insanın varlığından mutluluk duymak. İşlemiş olduğun günahlar kanıtlansın da tüm dünyaya yayayım diye, yanı başında dinelen adama, beni bu günümde yalnız bırakmadın ve yanımda oldun diye teşekkür etme arzusu. Yabancılaşmanın ve yalnızlığın son noktası. Sosyal dinamikleri anlayamayan ve içinde çözümleyemeyen bir insanın yapacağı bir ahmaklık. İyiliğin ve ahmaklığın üzerime geldiği çok nokta var. „Tuhaf bir adamsın“ diyen Marie’yi de duydum sanki. „Tuhaflığın yüzünden bir gün senden nefret edeceğim“ cümlesinde ilişkilerimdeki kısa ömürlü barışları gördüm. Çünkü bende sevgi bir süre sonrasında hep kopuş provası gibi çalıyor. „Seviyor musun?“ Sorusuna cevabım net olsa bile, canım yanıyor. Yanlışlıktan değil, doğruyu abartılı ciddiye alıştan. Meursault için evlilik farketmezsek bende de ayrılık kaçınılmaz oluyor. İkisi de duygudan çok iklime bakıyor. Hava durumu galip geliyor.

Tanrı’ya inanmıyor meursault. O „her insan bazen sevdiklerinin ölmesini diler“ dediğinde, içimde utanç kıpırdıyor. Çünkü bende de mikro ölümü dilemediğim çok az an var. Bir bağın azıcık gevşemesi, bir yükün bir geceliğine düşmesi. Sonra sabah olunca kendime mahkeme kuruyorum. Sanık koltuğunda yine ben, deliller ise yine saçma, kahve fincanı, sigara, emoji, geç atılan mesaj. Hüküm ise ağır, gerekçe yüzeysel. Absürd dediğim de burada, anlamın sığ yerden çıkarılması.

Meursault „ölümü beklerken Marie’yi düşündüm, sonra annemi“ derken, bendeki sırayı belki de ifşa ediyor. Büyük hakikatlerle yüzleşirken, akla hep küçük görünen ayrıntılar geliyor önce. Ben de geniş planı atlayıp yakın plana mı yapışıyorum. Çünkü yakın plan acıyı taşınır kılıyor. Uzak olan büyüdükçe „hiç“e benziyor, yakın olan can yaksa da galiba insan kalıyor.

„Annem öldü, dün mü bugün mü bilmiyorum.“ Bu cümleyi kopyalamıyor ama belki de ritmini taşıyorum. Bende günler birbirine yapıştığında, tarifler anlama direniyor. Ben de çoğu zaman „dün mü bugün mü“ yaşıyorum. Belki de bu yüzden çevremdeki insanlar, normalin saatini benden doğrulamak istemiyor, çünkü bendeki çevremdeki insanlar, normalin saatini bende doğrulamak istemiyor. Çünkü bende saat hep azıcık geri. Meursault’nun iş yerinde hissettiği „patron güneşlenmişim ve eğleniyormuşum gibi baktı“ tereddüdü, bende kalıcı. Yanlış yere denk gelmiş bir ışık, üzerime yapışmış bir açıklama borcu.

Ben yabancı mıyım? Kendi evimde, kendi dilimde, kendi geçmişimde mi yabancıyım, yoksa „toplum“ denen o büyük cümlede mi? Belki ikisinde birden. Yabancı bazen, herkesin aynı anda anladığı şeye „bilmiyorum“ demek. Bazen de herkes ağlarken kahve içmek. Bazen „evlilik fark etmez“ diyecek kadar teslimiyet, bazen „bana güneş yaptırdı“ diyecek kadar tetiklere açık olmak. Ben de öyleyim galiba. Kimi gün duygunun adı bende eksik, kimi gün duygunun adı bende taşkın. İki ucun arasında nefes alıp veriyorum. Meursault mahkemede savcının kurduğu mantığa bakıp, „erdemler aleyhime nasıl tanık olur“ diye içinden geçiriyor. Benim mahkemede de öyle, çalışkanlığım soğukluk, suskunluğum duyarsızlık, açıklığım bencillik diye kayda geçiyor. Ben itiraz edene kadar duruşma bitmiş oluyor. Dönüp çıkarken kapıcıyı çağırıp „sigarayı ikimiz de içtik“ demek istiyorum. Ama o da benden utanıyor. Ben de ondan. Yabancı ben miyim? Cevabı yok. Çünkü bazen çok Meursault’um „seviyor musun?“ Bilmiyorum. Bazen ise hiç değilim. „Biliyorum ama söylemeyeceğim“ bazen güneş kabzayı avucuma bastırıyor. Bazen silah yok, güneş yok, ben varım ama yine de patlıyor ağzımda bir şeyler. Bir bakmışım kafama sıkmışım. Bazen gazeteciye teşekkür etmek istiyorum. Bana olan nefretini belgelemek ve ucubeliğimi herkese göstermek istediği için. Bazen Marie’yi düşünüyorum, sonra annemi. Bazen de kimseyi değil, sadece duvarda gezen gölgeleri. Yabancı olmak belki de, herkesin bildiğini bilmemek değil. Bildiğine boyun eğmemek. Meursault idamı beklerken, annesinin yaşlılar yurdundaki nişanlı oyunu anımsıyor. Ve ben de o anları anladığım anlara varıyorum sonunda. Oradan bir şey anlıyorum. Ölüme yakın ruhlarımız idamı beklerken, hayatta kalmak için kendimizi oyunlar oynuyor. Kurmuş olduğumuz oyunlar bize afyon oluyor. Ben kurmadım diye yabancı mıyım peki? Kurduğumda da „artık sen değilsin“ damgası mı yiyorum? Bilmiyorum. Ama şunu görüyorum, bütün ışıkların altında, sütlü kahvemle ve sigaramla, gölgemle ve yanlış anlaşılmış cümlelerimle, hayatımı taşıyacak tek yer kendi içim. Ve ben bu içe yabancıyım galiba. İçimdeki Meursault, bazen sessizce oturuyor, bazen kalkıp mahkemenin kapısını açıyor, „bilmiyorum“ diyor. Ben de yanına oturuyorum. Birlikte susuyoruz. Bazen birlikte konuşuyoruz. Dışarda yine güneş var, ikimizin de cebinde silahlar. İçerideki gölge güneşe engel olmuyor, görevini devralıyor. Gölgeler konuşuyor, alnımda bir sızlama, şakaklarımda sıcak bir ıslaklık, kulaklarımda korkunç patlamalar. Meursault ve benim bedenim cansız yere yığılıyor. Dışardan gelenler sadece bir beden buluyor. Ne garip silah benim elimdeymiş, yerde yatan da kendi bedenimmiş. Aslında yabancı ben miyim?