Yine de maalesef ki bu olanları ilişkiye bağlayacak hakkı kendimde görmüyorum. Yıllarca hiç kimseye bir şey hissetmedim; ilişkilere de asla olumlu bakmıyordum. Neden bakmadığımı kendim yaşayınca anladım. Kaç senemi kendimi geliştirmeye adadım. Arkadaşlarım olsa da önce benim vaktim önemliydi, yapıcağım yoga, sosyal medyaya üreticeğim içerikler, can sıkıntısından edindiğim hobiler, bakıcağım tarotlar… Her şeyden ve herkesten çekici geliyordu. Bazen işe bile gitmek sosyalleşmekten bile daha çekici geliyordu. İş yerinde de oldukça konuşkan ve iletişime açıktım oysa ki ama günlük hayatımla bunu asla birleştiremiyordum. İlişkimin ilk başında insanların nasıl absürt hayatlar yaşadığını, ne kadar çok şey görüp bildiklerini gördükçe benim yaptığım şeylerin ne kadar hafife alındığını fark ettim. Kendimi kişisel gelişim uğruna kapattığım zamanlar onların sosyallik, çevre uğruna yaptıkları şeylerin yanında hiç bir anlam ifade etmiyordu. Asla özendiğim bir durum değil orası ayrı. Kulaklarımın duyduğu şeyleri silip atmak isterdim. Ama bir yandan da çok erkenden kendi hayatlarıyla bu “sosyallik” dedikleri şeyi ayırabildiklerini fark ettim. Benim içinse sosyallik ve kendi hayatım tamamen zıt şeylerdi. Bunun için ilişkimin başında da çok mesafeli ve soğuktum. Ta ki asosyal olduğum öne sürülene kadar.

Eski sevgilim bunu söylediğinde ne kadar öyle olduğumu düşünmesem de kendimi açmaya başladım, bu da benim içten içe ölüm fermanım oldu. Yavaş yavaş kendime kattığım şeyleri verdiğim zamanla eşdeğer hale getirdim. Evde yarım saat okuduğum kitap onun yanında geçirdiğim ekstra bir zamandı. Bir süre sonra bu vakitler arttı, işim var diye kaçtığım yerler günün sonunda sevgilimin yanında bitti. Derken evde yapacak hiç bir şeyim kalmadı. Yeni arkadaşlar edindim, sevgilimden ayrıldım, ama eski halime asla dönemedim. Onunla birlikte bırakmıştım her şeyi. O benim için hiçbir şeyden feragat etmezken ben bir anda vereceğim sevginin kurbanı ettim kendimi. Zaman zaman geri döndük birbirimize. Daha çok benim yüzümden. Bu süreçte kaç kez nasıl aldatıldım bilmiyorum. Arkadaşlar edindim demiştim, ilişkim rafa kalktıktan sonra bana farkında olmadan onlar yardımcı oldular. Kendimi mental olara biraz toparlasam da yalnız kalmayı seven ama yalnız hissetme duygusunu ilk kez yaşayan biri olarak geriye nasıl dönüceğimi bilmiyodum. Normalde kesintisiz yaptığım şeylere elim asla gitmedi. Hala da gitmiyor.

Denge dediğim şeyin bende asla olmadığını fark ettim. Aklıma resimi bırakma, ders çalışma sebebimi arkadaşlarıma bağladığım ortaokul zamanları geldi. Kimse beni zorlamamıştı oysa ki. Yalnız kalıp kendime yatırım yaptığımı düşündüğüm zamanlar kendimi bir şekilde hayattan kısıtlamaktan başka bir şey değildi. Tabi ki her kızın kendine ait bir odaya ihtiyacı var. Günün sonunda odasından arada bir çıkmayı bilirse eğer.

Kendime Notlar

1. Huzur gittiği yer değil içinden verdiğin savaşın zorluluğuna bağlı.

2. Kendini keşfetmek için şehir değiştirmeye gerek yok. Gittiğin şehirde yine kendinle baş başaysan dertlerin aynı olucak.

3. Güzel bir gün geçirdikten sonra ruh halini paylaşacak ve seninle birlikte sevinecek biri yoksa, yaşadıkların çok da tatmin edici gelmeyebilir; hatta daha kötü hissettirebilir.

4. Cansız varlıklara olan bağlılık enerjinin uçup gitmesini hızlandırabilir.

5. Konuşamayan varlıklar hissettirdikleriyle mutlu etseler de senin dilinden konuşan biri her zaman daha iyi gelicek.

6. Günün sonunda kendinle baş başasın: şu ana kadar tutumunu değiştirseydin hayatı gerçek gözlerinle görürdün.

7. Tek başına yaşamıyorsun. Gözlerin senin gözlerin değil; etrafında ve üzerinde bulunduğunu düşündüğün gözler.

8. Gittiğin yerden ne kadar şikayet edersen et her zaman orayı senden çok sevicek birileri olucak.

13 Aralık 1958, Cumartesi Sabahı, Sylvia Plath

Hayata dair bir şeyler öğren. Kendine o turtadan koca bir dilim kes, gümüş tepside sun. Yaprakların ağaçlarının nasıl büyüdüğünü öğren. Gözlerini aç. İncecik ay, şehir hizmetleri binasının yeşil yonca yaprağının ve ışıklı Watertown tepelerinin Tanrı’nın aydınlık tırnağının, bir meleğin kapalı bir göz kapağının üzerinde sırtüstü yatmış duruyor. Ayın Noel’den önceki gece donuna nasıl indiğini öğren. Burun deliklerini aç. Karı kokla. Hayata izin ver.

“ Yaşayamadığım, özgürlüğü tatmadığım hissiyle sonsuza dek yaşamak düşüncesi dehşete kapılmama neden oluyor.”

“Öyleyse bu fikri sevmeni sağlayacak bir şeyler yaşamaya çalış!”

Nietzche Ağladığında

Şu ana kadar yaptığım her şey doğal olsun istiyorum. Bunu gerçekten içten söylüyorum. Konuşmam doğal olsun, makyajım ve kıyafetlerim…Her adımımda doğadan bir parça olayım; saçlarım güneşi anımsatsın, bedenim bir kuğuyu, suratım bir ceylanı. Kıyafetlerim bedenimde sallansın bir beta balığı gibi. Rüzgar estiğinde her an düşebilecekmiş gibi bir yaprak olayım. Gülüşüm karanlık bir gecede ortaya çıkan bir ay gibi hissettirsin. Ellerim suyun akışı gibi hareket etsin. Vücudum bir hayvan gibi iç güdüsüyle uyanan bir kaz gibi açılsın. İnsanların dalga geçmek için kullandığı kumrular gibi hissedeyim aşkı. İçimdeki kıvılcımlar neden olduğunu bilmediğim bir şekilde bulunsun; biyolojik bir zorunluluk gibi ama bir andan da her şeyin saflığıyla sorgusuz sualsiz koşulsuz aşkı hissediyim.

“Başkasına itaat etmek insanın kendisine söz geçirmesinden daha kolaydır.”

İnsanlarda arayıp bulamadığın enerjiyi kendinde bul. Ta ki etrafını o enerjiyi arttırıcak insanlar bulana kadar.

Gözlerini aç. Baktığın yerler hakkında düşünmeni sağlayan bilincini aç. Dinle ve keşfet; konuş ve öğren. 20 yaşında bir çocuk olduğunu hatırla. Her gün aynı yere dönsen bile hiçbir şey aynı kalmıyor. Döngünün değişkenliğinde kaybol ve eğlen. Hep aynı olan hayata her seferinde farklı gel.

Çocukluğumu yaşayamadım, ergenliğimi yaşayamadım, gençliğimi yaşayamadım. Neyseki bolca yaşadığımı düşündüğüm yaşlılığım var. 20 yaşıma girince ne kalıcak bana geçmişimden? Kendimi bildim bileli sahip olamadığımı bildiğim koşulsuz sevgi mi? Doğum günümü düşünmek bile içimi kötü yapıyor. Yeni bir yaş aldığım için değil, git gide zaten yaşadığım yaşlılığa daha da yaklaşıyorum ve o ana geldiğimde düşünebildiğim tek şey pişmanlıklar ve zaten yaşanmışlık hissi olucak. Bu hayata bir kere geldiğime inanmak istemiyorum. Başaramadığım şeyleri kurcaladığımda günün sonunda her şekilde öleceğim ve resmen yıllar boyu sahip olduğum üzüntüler ve travmalar dışında elde tutulur hiç bir şey olmayacak. Koca.Bir.Hayat.Boşa.Gitti.

Doğa, doğa, doğa. Günlerim yemyeşil geçsin istiyorum. Ağaca yapışan bir yosun olmak istiyorum. Olmamam gereken yerlerde bulunup oraya yakışmak istiyorum.

“Öyleyse iradenizi kendinizden saklıyorsunuz. Hayatınızı kabullenmeyi artık öğrenmeli ve ‘benim seçimim böyle’ deme cesaretini göstermelisiniz. İnsanların ruhu tercihlerinden meydana gelir.”

Çıkmaz sokaktayken bile orda duran binlerce insan var. Kendilerini en aşağıda görürken bile etrafına yardım etmeye razı çok vaka var. Onları sevgiyle kucakla. Yardım istemekten korkma. Bazı insanlar ellerinden tutulacak kişi olduğu için bile sevinebilir.

Rutinin yavaş yavaş oluşuyor. Biraz uzun sürdü ama günün sonunda aynı mutlulukla karşılayacaksın. Sürece bitiş ve sonuç kadar önem verirsen sevincin ebedi kalır. Dakikalar önemli değil, yeter ki seni tatmin etsin. Nelere ulaşmak istediğin için nelerden kaçtığını hatırla. Kaçtığın şeylerin ulaştığın yerden daha iyi olup olmadığını hatırla. İçindeki heyecan ve korku dediğin illüzyona sahip olduğun sürece başardığın şeylerden sonra verdiğin derin nefesi düşün.

Özel diyebileceğim notlar ve günlüğümdeki sayısız sayfalar dışında kendimi en çok tembihlediğim şeyleri yazdım buraya. Her yıla yeni beklentilerle girmek önemli değil. Yapamamak veya işlerin istediğimiz gibi ilerlememesi önemli değil. Beklentiler her zaman eylemden daha çok etki yaratıcak. Senenin başında olduğum insanla aynı kişi olmadığımı biliyorum. Bazı yazdığım şeylere anlam bile veremedim. Ama bu beni ilerlemekten alıkoymuyor. Bir dahaki yıl daha da zorlanabilirim. Ya da her şeyin bitişi ve başlangıçı olur. Tek bir bildiğim var, o da öyle ya da böyle yüzmeye devam ediceğim.

1.Düzen

1.Bölümde tamamen günlük rutinler ve düzen hakkında konuşmak istiyorum çünkü dolu bir beyin ve yorulmuş bir bedenle hiç bir yere varamayız.Anlattığım şeylerin yanısıra küçük bilgiler de vermek istiyorum çünkü bir yazıyı okurken hiç beklemediğim yerden bir şeyler öğrenme hissi çok iyi hissettiriyor bence.Bu bilgileri de nerelerden aldığımı bir sonraki bölümde bol bol göstericem.

1.1.Uyku Düzeni

Tabi ki düzen denilince akla ilk gelen uyku düzeni.Açıkçası uyumaya bayılıyorum.Bütün gün yataktan çıkmadan uyumadığım sürece de kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum.Hiç birimizin belli bir yere varmak için clean girl kültürüne uyması ya da sıkı bir disiplinle çalışmasına gerek yok.Ben genelde okuldan geldiğimde ya da mistik bir şekilde saat öğlen üç olduğunda tak diye uyuyorum yarım saat kadar.Ayrıca sınavlardan önce de kesinlikle uyumanız lazım.Hem ders çalışmadan önce hem de ders çalıştıktan sonra.Bunu bir TEDX konuşmasında öğrenmiştim ve resmen vizelerde ders çalışmadan önce uyumadığım için notlarıma çok fena yansımıştı.Uyku düzeninin önemli yanı gün içinde olan şeyleri beynin hafızaya alması ve sağlıklı bir şekilde dinlenecek kadar uyku almanız.Beynimizdeki prefrontal cortex(beynin en ön ve en son gelişen kısmı)biz uyurken çalışmaya devam eder.Ama mantıksız bir şekilde.REM dediğimiz derin uyku hali,bir başka deyişle rüya görmemizi sağlayan uyku safhası en önemli kısım.Eğer 6 saatten az uyursanız beyninize yeteri kadar kan pompalanmaz,içki içip uyursanız belki uykuya dolay dalarsınız ama REM safhası kısa sürer ve bu da bilgileri hafızanıza kaydedilicek süreyi azaltabilir,kabuslar görebilirsiniz.Benim yaşadığım yer oksijen konusunda bereketli olduğu için,okulumdan ve olmayan sosyal hayatımdan dolayı aşırı stabil bir uyku düzenim var diyebilirim.Az uyku aldığım zamanlarda bile derin uyku kısmını aldığımdan emin olarak uyanırım.Yoksa hiç umrumda olmaz geri yatarım.

Yeni bir şeyler öğrenmenin en sevdiğim yanı geceleri rüyamda resmen o gün öğrendiğim şeyleri görmem oldu.Birinin bana okulda belki zorla bile öğretemeyeceği şeyleri kendi irademle araştırınca ne kadar eğlenceli olduğunu fark edebiliyorum.Bu da sıkıcı hayatıma ve rüyalarıma renk katıyor.Bazen bir şeyi öğrendikten sonra acaba bu gece uykumda yine görür müyüm diye düşünüyorum.Çünkü öğrendiğim bir şeyi pekiştirdiğimi fark edince kendimle gurur duyuyorum.Üstelik bazı yerlerde kafama takılan kısımları da çok üstünkörü olmakla birlikte rüyamda görmeye başladım.Yapılan bir araştırmada beynin bu özelliği keşfedilmiş ve birkaç denek yedi gün boyunca bir problemlerini kağıt üzerine yazıp,yatmadan önce okuyup uyumuşlar.Ve gerçekten de rüyalarında cevabı görmüşler.Uyku düzeni konusunda problem yaşıyorsanız düzelttikten sonra bunu deneyebilirsiniz bence.Hatta şu an bende denemeye karar verdim.

1.2.Beslenme

Beslenmenin ne kadar önemli bir yeri olduğunu bu sene sözde diyete girince fark ettim.Bağırsağa ikinci beyin adını takmalarını çok haklı buluyorum.Biz gerçekten ne yersek oyuz.Kötü beslendiğimiz,aşırı şeker tükettiğimiz zamanlarda vücudu resmen depresyona sokuyoruz.Zaten sağlıksız bir öğünün arkasından hemen bir oturma isteği,kusma hissi,uyku hali geliyor.Sağlıklı beslendiğinizdeyse bunun tam tersi oluyor.Bu belki benim uydurduğum bir şeydir ama ne zaman “temiz” beslensem karnım sıkılaşmış gibi hissediyorum anında.Normalde ekstra yağlı ya da şekerli bir şey yesem kıvranacak ben,hafif beslendiğimde(yanlış anlaşılmasın öğünlerim kiloma göre gayet büyük.Sadece sağlıklı beslenmekten bahsediyorum az değil)hemen bir ödül almışım gibi yoga yapmak istiyorum.Bununla birlikte de yine kendimle gururlanma anı yaşıyorum tabi ki.

Bazen böyle düzenlerin dengesini oturtamadığımda TikTok ya da Instagram gibi yerlerde yaptığım paylaşımlar ya da başka insanların paylaştıkları o it girl enerjileri aklım geliyor.Hafta başında bu hafta neler yaptığımı,neler yediğimi paylaşma planı bile yapsam kendime ve başkalarına bir şey katma isteğim daha çok oluyo ve ister istemez daha iyi geçiyor günüm bu sorumlulukla.Kısacası mindsetine uymak istediğiniz biri varsa onlar gibi hareket etmeye başlayın.Nasıl olsa hepimiz sosyal medyada estetik algısına uymayan bir şey paylaşmaktan korkuyoruz,bari bunu lehimize çekelim.

Bundan belki bahsetmişimdir ama sabahları resmen kalkmamı en çok sağlayan şey bana zararı olmadığını bildiğim o yulafı yemek.Sabahın köründe daha gözümü bile açmadan sağlıklı bir tatlı yeme hissi günümü güzelleştiriyor gibi hissediyorum.Ayrıca yulaf tabağı yapmak ya da süslemek çok feminen bir etkinlik gibi geliyor.Yulaf aşkımı bir kenara bırakırsam daha önemli olan kısma geçiyorum.Bağırsak sağlığını desteklemek için yapmanız gereken tek şey çeşit.Bağırsaklarda hücreden çok bakteri bulunur ve bu bakterilerin olumlu besinlerle desteklenmesi gerekir.İnanın tek sağlıklı bir şey yiyip sonra etki göstermesini beklemek hiçbir işe yaramıyormuş ve bunu bende çok yeni öğreniyorum.Ama hiç yoktan iyidir ki şeker ve yağ benden uzak durabilir(geçen gün uzun zaman sonra rafine şekerli tatlı yaptım ve tadı iğrenç geldi,üzerine aknemi tetikledi ve bir anda mutsuzluğum arttı.Yani evet,ne yersek oyuz).

1.3.Yoga/Egzersiz

Bu kısım herkese biraz klasik gelebilir ama bana son bir yılda yaptığım en iyi şey ne diye sorarsanız kesinlikle yoga derim.Bedenimin esnemesi kadar hoşuma giden bir alışkanlık yok.En sevdiğim kısmı da o kadar ilerledim ki,bırakırsam bütün emeklerimin boşa gidiceğini biliyorum.Bunu sadece yoga olarak düşünmenize gerek yok.Mindfullness için yapılan yoga bende de bir o kadar işe yaramıyor aslında dikkat dağınıklığımı hesaba katarsam.Ama sporu yaptıktan sonra zihnimin açıldığını hissetmem bile işe yarıyor.Özellikle beyine kan gitmesini destekleyen baş duruşu ya da ters duruş hareketleri uykulu olduğumda kendime gelmemi sağlayan sayılı şeylerden biri.Yürüyüş veya on dakikalık bir egzersiz de bir o kadar yararlı olucaktır tahminimce.

1.4.Sosyal Medya

Gelelim herkesin sevmekle nefret etmek arasında olduğu o toksik bağlılığa.Sosyal medya.Ben sosyal medyayı seven taraftayım çünkü uygulamaların yaratıcılığı bir üst seviyeye taşınıyor ve doğru kullanılırsa zaman kaybetmekten çok kazanmaya yönelik davranışları destekliyor.Scrolling yapmayı,TikTok’taki komik memeleri ya da arkadaşlarıma reels göndermeyi bende seviyorum.Ama biri bana hepsini izlesem yarım saatimi alıcak kadar reels gönderirse şansına küs,hayatta izlemem.Günümüzde neredeyse bütün meslek hayatı sosyal medyadan dönüyor ister istemez.Ama ne kadar faydalandığımız ya da zarar gördüğümüz tamamen bize bağlı.O yüzden bunu lehimize çevirmek de bize kalıyor.Benim tabletim ve telefonumun ekran süresi toplam altıyla onbir saat arasında gidip geliyor.Gün içinde yatağıma kıvrılıp reels izleme gibi bir huyum olmamasına karşın bu süre biraz fazla geliyordu.Ama neyseki biraz kurcaladım ve çok da sorun olmadığını fark ettim.TikTok veya instagram bir saati hiç geçmemiş(zaten aktif kullandığım iki sosyal medya bunlar),Netflix,YouTube ve Spotify’sa yüksek ekran süremin sebebi.Ve bu beni hiç rahatsız etmiyor.Çünkü Netflix’te izlediğim dizi yanında hep bir belgesel oluyor,diziyi izlerken de eğer telefonu elime almaya başladıysam sıkılıp ikisinden birini ya da hepsini bırakıyorum.Bu yüzden çok da kapıldığımı düşünmüyorum.YouTube’sa benim için bir cennet.TEDX konuşmaları,podcast tarzı videolar,geziler,kişisel gelişim kanalları,izleyecek video ararken bir anda önüme çıkan tarot okumaları…Hepsine bayılıyorum.Öğrendiğim çoğu şeyi de izlemekle kendimi teşvik ediyorum zaten.Bunu da aradan çıkarırsak geriye kalan Pinterest,Spotify(Podcast burdan da dinleniyor zaten bolca),Substack gibi uygulamalar bana hiçbir zarar vermiyor.

Teknolojik aletlerin bize hapsettiği fiziksel ve ruhsal hastalıkları katmazsak sosyal medya gayet size uygun bir platform olabilir.Bununla ilgili yapabiliceğiniz birkaç şey;

1. İnstagram,TikTok gibi fazla kullandığınızı düşündüğünüz uygulamalarda ekran süresi belirlemek.Bunu uygulayamıyorsanız bile deneyin.En azından geçen sürenin bilincinde olursunuz.

2. Telefonunuzun ya da diğer aygıtlarınızın ekranına ekran süresi tablosunu ekleyin.

3. Eğer kopamıyorsanız keşfetinizi değiştirmeye çalışın.

4. Sıkıldığınızda telefona bakmak istiyorsanız onun yerine odak sürenizi kaybetmemeye çalışarak YouTube’dan bir şeyler izlemeye çalışın veya dizi/film izleyin.Bazen film izlemek bile productive geliyor.

5. Dopamin seli yaşadığınızda olucakları düşünün,insanları dinlemek sıkıcı gelicek,muhtemelen gerçek hayatta birinin size söylediği espriye gülmeyeceksiniz bile.

6. Tanımadığınız insanların sizin üzerinizde ne kadar kontrolü olduğunu düşünün.İçerik üreticisi bir insan hiçbir zaman sizin kendinizi ne kadar mahvettiğinizi düşünmez.Siz kendinizi maalesef tuvalete bile giderken elinize aldığınız telefonla yıpratırken o kişi sadece elde edeceği geliri düşünebilir.Onlara bunu kazandırmayın.En azından değmeyecek olanlarına.

7. Sosyal medyadan bir şeyler öğrenmeye çalışın.Zaten bu devirde bir şeyleri araştırmak için özellikle gidip kitap almak akla gelen son seçenek.Bunu kendi yararınıza kullanın ve aklınızdan geçen en küçük soruyu bile hiç olmazsa ChatGPT’ye sorun,eğer biraz daha araştırma yapabilicek gücü kendinizde bulduysanız yapay zekaya sorup kolaya kaçmak yerine Google’da derin araştırmaya girin.

1.5.Hiçbir Şey Yapmaya Zorunlu Değilsin

Burda anlattığım her şeyi ya da hiçbirini kimse yapmak zorunda değil.Biz insanlar olarak ne zaman üzerimize bir sorumluluk yüklense sadece kaçmak ve başka işlerle uğraşmak istiyoruz.Özellikle okullarda gram alakamız olmayan dersleri bize sevdirme çabalarıyla bizi iyice yıprattıklarını düşünüyorum.Ama gün gelince aynı konuya kendi iradesiyle ilgi duyabiliyor insan.Bence keşfetmeye tam olarak o sıra başladığımızda kafamızda her şey oturuyor.

Merak saldığımız küçücük bir konu bile benlik kavramından çıktığında yaşadığımız heyecan ve keşfetme isteği bence yaşanabilecek en güzel duygulardan biri.Çünkü belki kim olduğumuzu bile bilmediğimiz günlerde ilgimizin bizi bir şeye yönelttiğini görmek ve bu konuyu araştırma isteğiyle dolup taşmak dopdolu bir bardak ödül gibi.Bir şeyleri kurcalamanın en sevdiğim yanı bunu yaparken tamamen benim düşüncelerimle ortaya çıkmış bir istek olması ve sonrasında bana vereceği keyif.Ayrıca bunu sıkıcı bir hale getirmek zorunda bile değilim.

Akşam havanın kararmasıyla sarı ışığımı açıyorum,filtre kahvem demlenmiş oluyor ve en sevdiğim çilekli kupama dolduruyorum.Yanıma mumlarımı ve odak süremi belki biraz daha arttırır diye birkaç kristal koyuyorum.Araştırıcağım konuyu önce dinliyorum ve temelini öğreniyorum.Bu sırada zaten beni zorlayacak bir kısım olmuyor ve gayet rahat bir şekilde öğreniyorum.Sonrasında kahvem etkisini yavaştan göstermeye başlamış oluyor ve onun enerjisiyle tıkır tıkır yazmaya başlıyorum.Bir araştırmam belki bir saat sürüyor ya da bir hafta.Kendimi zorlamıyorum veya zamanımı kısıtlamıyorum.Bildiğimi bilmem yeter.Ama şöyle bir şey de var ki öğrendikçe cahilleşme hissi de bununla birlikte geliyor.Ne kadar görürsem,duyarsam,anlarsam bir o kadar da eksik hissediyorum.Ama ertesi akşam bu hissi de aradan çıkarmak benim elimde.

Normalde yazdığım şeylere göre beni baya yoran bir bölüm oldu.Önceki kadar ilgi alır mı bilmiyorum ama insanlara bir şey katma hissini de çok seviyorum.Bu yüzden bir kişi bile dediklerimi anlarsa yeterlidir.Biraz bulanık bir kafayla yazdığım için yer yer karışıklıklar olabilir.Öbür bölümde gerçekten bir şeyleri keşfetmek için neler yapabiliriz bundan bahsedicem.Şimdilik benden bu kadar.Gününüz yeşil geçsin!

Subscribe

Ama tek anlamadığım bir kısım oldu;kızlara benliklerini kaybettiricek,perişan edicek kadar ne zararları oldu?

Binlerce kez şu dünyaya gelsem bile absürt bir olay olmadığı sürece kızları erkeklere tercih ediceğimi biliyorum.Fakat bazı kızlar için aynı şeyi söyleyemiyorum maalesef.Bazıları bunu psikolojik olaylara bağlar,sevgisine sığınır,karşı koyamaz.Bana kalırsa bunların hepsi sadece bir karaktersizliğin bahaneleri.Önceliğe koyulmak veya koyulmamak her insanın kendi bileceği şeyler ama bir insanı ötekinin önüne koyma sebebiniz ruhunuzun beslenmesi,daha önce belki hiç hissetmediğiniz şeyleri başka birinde hissedip bunun açlığını duymak,sürekli ve sürekli o duygular için kendini rahatsız edici olguların içinde bulmak ve bunu fark bile etmemek iplerin sizin elinizde olmadığının çok bariz bir göstergesidir.Tabi ki aşk dediğimiz şey bir kişiye bağlı olarak yaşanan bir duygu ve bunun yoğunluğunu hissetmek çok normal.Ne var ki zaman zaman denk geldiğim kızlar bu yoğunluğun kendilerine veremedikleri sevecen duyguların ilk başta sadece bir yabancıdan ibaret birinin onlara aktarmasını beklediklerini bilmiyorlar ya da inanmak istemiyorlar.İşte burda toksiklik dediğimiz kavram devreye giriyor ve bir ilişkiyi kurtarmaktansa herkesin kendiyle olan bağlarını sıkılaştırması gerektiğini kimse kabullenemiyor.

Evlilik,sevgililik,flört etme de dahil yapılan her eylem iki cinsiyet için de çok erken yaşta başlıyor.Tanıdığınız en iyi insanlar gün sonunda bir kabusa dönüşebilir ama siz sadece onları ortaokulda başıma gelen en güzel şey diye hatırlayabilirsiniz.Gelişmemiş zihinler ve doyurulmamış ruhlarla karşı cinsle iletişim kurmaya ve bağlanmaya çalışarak harcadığımız zaman bazen şu anki yaşamımızda bile bizi etkileyebiliyor veya tam tersine hala “neden böyle oluyor?” düşüncesini tetikleyebiliyor.Benim yoğunlaşmak istediğim de bu kısım.Açıkçası beni de perişan eden ve gün geçtikçe daha da rahatsız edici bir hal alan döngü diyebilirim.

Kendiyle anormal derecede zaman geçiren biri olarak bana güvenebilirsiniz ki bu düşüncenin ilk başta varolmasının tek sebebi sizsiniz.Kafamızın içinde ansızın gelen düşünceler bazen o kadar ağır basıyor ki,şahsen ben ne kadar zorlasam da durduramıyorum.Neyse ki farkındayım ki hiçbir insan benden üstün değil.Herkesin yolculuğu,karakteri,duyguları kendiyle alakalı.Birine “onunla neden sevgili oldun ya da niye onu seviyorsun?” Soruları sorulduğunda sadece dinleyin;muhtemelen beni şöyle seviyor,bana bunları hissettiriyor,bana bunları alıyor.Gibi bi tepki alıcaksınız.Üzgünüm,bu kısım benim ya linç yiyeceğim ya da yanlış anlaşılacağım kısım ama birini sırf size karşı yaptığı davranışlarından seviyorsanız o kişiyi kendinizden bağımsız sevme gücünüz yok demektir.Eskiden insanlardan hoşlandığımda veya sevdiğimde hatırlıyorum,biri bana bu soruyu sorduğunda o kişiden bahsederdim.Ne kadar iyi biri olduğu ne kadar yakışıklı olduğu ne kadar sevecen olduğu…İşte o zaman anlardım neden sevdiğimi.İlişki dediğimiz şey zaten iki insanın birbirine olumlu anlamda bir şeyler katması olmalı.Bir başkasını değil de o kişiyi sevmenizin özel veya ender bir sebebi yoksa günün sonunda herhangi bir erkekten gelecek ilgiye de yetinebilirsiniz demek.İşte günümüz ilişkileriyle boğuştuğum kısım bu.Artık herkes her şeyi başkalarından bekliyor.Özellikle de belli başlı kızların(herkesin vardır böyle bir tanıdığı) tek vizyonu bu diyebilirim.

Bana kalırsa öncelik kendine ait bir oda,sonra ise kaderin getirdiği veya getireceğini umduğum duygulara teslim olmak daha makul bir seçenek.

Okuduğunuz için teşekkür ederim,dediğim gibi bu konu biraz riskliydi.Ama başkalarının fikirlerini çok merak ettiğim için dayanamayıp yazdım.

Subscribe

Zihnimiz belki de benlik dediğimizde bizi ilk yönlendiren kısım.Düşüncelerimiz susmak bilmiyor ve bu değiştirebilecek bir şey değil.Çoğunlukla.

Overthink dediğimiz kavram bizim gibi gençlerin laneti olsa da bu kafamızın içindekileri nasıl yönlendiriceğimizi bilmemekten kaynaklanıyor.Bana sorarsanız aşırı düşünme kavramı hiçbir zaman problem vaadetmedi.Beynimin çalışması neden sinirimi bozsun ki?Fazla çalıştığında devrelerimin yanması gibi bir problem yaşayacağımı sanmıyorum.Ruhum ve bedenim bana ait olduğu sürece üzerinde kontrol sahibi olan tek kişi benim.Ben de bunu hatırlamaya yeni yeni başladım.

Bu sonbaharda okulların açılması ve son senem olmasıyla kendime bir söz verdim.İstanbul’a gerçekten olmak istediğim kişi olarak dönmek istiyorum.Hobilerim,rutinlerim değişse de davranış şeklimi bir türlü kontrol edemiyordum.Eskiden.Yani dürüst olmak gerekirse belki de bir ay öncesine kadar bile.Bir kulağımdan giren öbür kulağımdan çıkıyordu.Her seferinde karşımdakini tatmin etmek zorundaydım,onun doğrusu benim de doğrum olmalıydı.Sonra zamanla fark ettim ki bu insanların günün sonunda beni de bir şeyle besleyeceğini ümit ettiğim için bu kadar anlam yüklüyordum.Verdikleri bir bilgi olsun,gülmeme sebep olan bir şey söylesinler,ileride iş ayarlasınlar,arkadaşlık etsinler…Bunların hiç biri de olmadı.Ben de günün sonunda beni besleyebilecek tek kişinin ben olduğuna karar verdim.Bunun ne kadar farkında olsam da kendimi bir türlü inandıramıyordum.Sonunda bir şekilde inandım.

Doğa bana bu konuda en çok yardımcı olan etken oldu.Sadece bir anlığına bile etrafıma baksam bir anda meraklanmaya başladım.Bu yıldızlar nasıl oluştu,dağlar nasıl bir araya geldi,hayvanlar nasıl yaşıyor,nerede uyuyorlar?Sonrasında kafam bir anda böyle devam etmeye başladı.Okuduğum kitapların yazarlarını araştırmaya,bir yerlerde görüp anlamını asla bilmediğim şeyleri o an kafama yazmaya,nasıl bu zamana kadar öğrenmedim dediğim belki de ben hariç herkesin bildiği şeylere bakmaya başladım.Bu bir süre sonra açlık haline geldi.Bunu yazarken komiktir ki bu kadar araştırma yapmaya başlayalı daha bir hafta oldu ve ben kendimi şimdiden yıllardır her şeyi öğrenmeye çalışıyormuş gibi hissediyorum.Çünkü insanlarla konuşurken onların bilmediği bir şeyi ben bildiğim ve içten içe buna hevesle zaman ayırdığım için kendimle gurur duyuyorum.

Bir şeyler öğreniyor olmak o kadar hoşuma gitti ki insan morfolojisini sevmesem bile neden böyle olduğumuzu araştırmak istedim.Şu an bunları yazarken beynimin nerelerinin çalıştığını,hangi kaslarımı oynattığımı bilmem gerekiyordu.Her şeyin bir sebebinin olması su götürmez bir gerçek.Bu yüzden sıfırdan denebilicek kadar yakınımdan başlıyorum sorgulamaya.

Etrafımızda onlarca soru vaadeden gerçekler var.Bunlar başkaları tarafından yalanlara dönüştürülmüş olabilir.Ama günümüzde aleyhimizeymiş gibi hissettirilen internet her zaman bir tutam doğrulara yaklaştırabilir bizi.Cevabını öğrenmeye uğraşılmayacak şeyleri düşünmek o kadar kolay ki.Eyleme dökmektense kafanın içerisinde dönme dolapların oluşması daha zevkli geliyor sanıyoruz.Aslında gerçekler akla hiç gelmeyecek kadar gizemli ve bunları bulucak kadar heyecanlı olmak da bir o kadar eğlenceli.

Keşfedilmeyi bekleyen dünya için çok uzaklara gitmenize gerek yok.Etrafınızda sizin için döşenmiş yerlere bakın yeter.

Bana ilham veren videolardan biri bu oldu.

https://youtu.be/b6R1prBfW1g?si=_HxouXj9MeiR6XZN

Subscribe

Bugün anlatıcağım şey beni de şaşırttı çünkü cidden EMEK harcadım ve sonuçtan da memnunum.Özellikle de sadece bana özel olduğu için.

Bugün Misafir Sensin!

Beni tanıyan herkes yalnız kalmayı ne kadar sevdiğimi bilir.Başkalarının tek başına yapmaya korktuğu şeyler bana yalnızsam daha çekici geliyor diyebilirim birkaç şey dışında.Ama tek başıma vakit geçirirken fark ettim ki hiçbir zaman evime biri geldiğinde onlara servis ettiğim kadar kendime servis edemiyorum.Yaptığım şeylerden keyif alıyorum evet,ama kendime sevdirme kaygım olmuyor ve baştan sağma işler oluyor.Bu da bana sadece “yaptım işte” gibi bir his veriyor.

Bu durum beni cidden rahatsız etti çünkü önceliğim her zaman ben olmalıyım.O yüzden kitap okurken yanına yapıcağım çaya;koyucağım tepsiye,bir işimi hallederken giyeceğim kıyafete,tatlılarımı kesip tabağa koyunca nasıl göründüğüne ve seçeceğim tabağa,masamın düzenine veya düzensizliğine dikkat etmeye başladım.Tabi ki hala canım isteyince üşenip koca paket cipsi yatağa yığılıp yediğim oluyor keyfimce.Beni gıcık eden kısım kendime ayırdığım zaman kısıtlıymış gibi hissetmemdi.Bu yüzden geçen gün bir randevu ayarladım.

Kendime!

Hiçbir şeye bu kadar yükselmemiştim uzun zamandır.Maalesef randevum iptal olsa da(bu konuda kendime kızıyorum) davetiyeyi hazırlaması ve mum ışığında sadece benim yapmak istediğim her şeyi yapabilicek olma hissi çok iyi geldi.Şu ana kadar hiçbir şeye davet alıcak kadar lüks zevklerim ya da hayatım olmadı ama kendi lüksümü kendim yaratabilecek kadar farkındalığı yüksek bir insanım o yüzden bir şeyleri beklemektense kendime bunlar için yol yaratmayı tercih ederim.

Davetiyenin sağ tarafına dikkatli bakarsanız isteklerim sadece kendime duygusal anlamda bir şeyler hissettirme yönündeydi.Temayı o anda içimden gelen renk paletine ve masamı kurmayı düşündüğüm düzene göre belirledim.Zaten bunu yapmayı o kadar çok sevdim ki bu davetiyeyle randevuma “gittikten” sonra başka temalarda da yapabilirim.Hatta seve seve yapıcam.Anı yaşamak da güzel ama birkaç saat sonrası için kendime hazırladığım bir fragmanın çok da zararı olmaz herhalde.

Bu randevu dürüst olmak gerekirse beni bir erkekle çıkabiliceğim ortalama bir buluşmadan daha çok heyecanlandırıyor.Kendimizi tanımak için ayırmadığımız zamanı muhtemelen değiceğine emin olmadığımız biriyle harcamanın düşüncesi bile kendimi kötü hissetmeme neden oluyor.Bazen insanlar kendimizle alakalı bir şeyi fark etmemize veya yönlendirmemize yardımcı olabilirler orası da var biliyorum.Ben korkarım ki bir yere kadar kendi elimden tutarak deneyimlemek istiyorum çoğu şeyi.Kimse hiçbir zaman tam olarak ne hissettiğinizi bilemeyecek ve bunun korkutucu bir şey olmaması gerekiyor.İfade etme gücümüzü geliştirecek olanlar biziz ve bu da sevdiğimiz ve sevmediğimiz şeyleri tartmaktan geçiyor.”Randevuma” çıktıktan sonra belki kaçtığım her şey gün yüzüne çıkıcak,belki kötü geçicek veya aksine bana mutluluktan başka bir şey katmayacak.Ama eminim ki en temelden kendime yakınlaştıkça etrafımdaki insanlarla olan bağımı güçlendirmem için bir adım atmama sebep olucak.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.Gününüz yeşil geçsin!🧚🏻‍♀️

Subscribe

Müzik Gerçekten Dostumuz Mu?

Kulaklığın icadına ben de herkes gibi şükreden insanlardanım.İnsanlardan hatta bazen dünyadan kopmak kadar iyi gelen çok az şey var.Sabah akşam dinlesem sıkılmam ama küçük birkaç sorunla geliyor kendisi.Kulaklıksız dışarı çıkmayan ve bir ayda üç kulaklık değiştirmiş biri olarak geçen gün telefonumun sağlık uygulamasına girdiğime pişman oldum.Ses düzeyini son yedi günde %100 geçtiğim yazıyordu ve biraz korktum açıkçası.Bunun üzerine bir de konuşurken insanlara bazen bağırır gibi konuştuğumu fark ettim,hatta dürüst olmak gerekirse ben değil karşımdaki fark etti.Baya baya müzik dinlemekten ses tonumun yükseldiğini söyledi.Eyvah.Yine de bu beni müzik dinlemekten caydıracak kadar güçlü bir etki değil.Fakat şöyle bir alışkanlığım var ki 19.yüzyıla gerek kitaplardan gerek dizilerden gerek filmlerden gerek tarih bilgisi olarak aşina olduğum içindir sanırım bazen “eskiden bunlar var mıydı?İnsanlar onsuz nasıl yaşıyorlardı?Baksana hayatla ne kadar iç içeler” diye düşünmeden edemiyorum.Neyseki biraz bunları düşünüyorum.Çünkü günümüzün getirdiği problemler yetmiyormuş gibi bir de sağırlık,asosyallik,kamburluk gibi şeylerle uğraşmak istemiyorum.

Konu dışı burda gündemdeki bir şeyden bahsetmek istiyorum;Mandy

Tiktok’tan duymuş olabilirsiniz(ben ordan duydum çünkü hehe),Mandy araştırmacılar tarafından insanların 1000 yıl sonraki tahmini halini gösteren bir robot.Ve resmen 1000 yıl yaşamıyıcağımıza şükrettirdi.Mandy’nin sırtı kambur,boynu kısa,kafası büyük,beyni küçük ve ironik bir şekilde elleri telefon tutmaktan kitlenmiş gibi duruyor.Adeta Quasimodo yani.Görünce biraz olsun biz ne hale geliyoruz dedirtti.Bakmanızı öneririm.

Konumuza dönüyorum.

Müzik dinlemek benim için inanılmaz bir deneyimdi çünkü pop müziği sadece toplu ortamlarda dinliyorum ve onun dışında dinlediğim nerdeyse herşey eargazm yaşattığını düşündüğüm şekilde spiritüel ya da bası yüksek şarkılar oluyor(müzik kavramlarını gerçekten bilmiyorum ama siz anladınız).O yüzden sırf bu deneyim için yürüyüşe çıktığım ya da uzun otobüs yolculukları yaptığım oluyor.Düşünsenize otobüse bile katlanabileceğiniz bir araç.Mükemmel bir şey.

Ama son zamanlarda şöyle bir şey fark ettim ki bu ses düzeyimin tavan yapmasından daha önemliydi benim için;Gerçek hayattan inanılmaz derecede kopmuşum.Bazen biri benimle konuştuğunda söylediği şeyi tahmin edip müziği bile durdurmadan cevap veriyorum,birine bir şey söylerken yine kulaklığı çıkarmadan konuşuyorum ve muhtemelen bağırıp kendimi rezil ediyorum,insanlar bir şey sorduğunda evet demek için sadece başımı eğiyorum ve suratımı garip bir şekle sokuyorum.Üzerine odaklanmamı gerektiren şeyleri müziksiz yaptığımda dikkatimi veremiyorum.Çünkü dış dünyaya ne kadar kızgın olsam da yine de bir yanım insanların neler yaptığını duymak istiyor,ses tonlarını,bahsettikleri şeyleri,tepkilerini görmek istiyorum.Ama ne kadar aşırı kalabalık veya kalabalık bile olmayan bi yerde kendimi izole etmek için kulaklığımı takıp kitap okumaya başlasam bu şansım elimden kayıp gitmiş oluyor.İnsanlardan,bazen dünyadan kopmak iyi oluyor demiştim.O bazendi.

Fark edicek o kadar şey var ki etrafımızda.Kulaklık takmayı hala çok seviyorum ama takıntılı olmadığım bir şarkı olmadığı sürece takmadan etraftaki ayrıntıları fark ederek gezmek küçük çocuk gibi hissetmeme sebep oluyor.Zaten günbegün çocuklara daha çok özeniyorum.Hepimiz acele etmişiz.O yüzden şimdi her gün yaptığım hataları yapmamaya çalışarak sinir olduğum her şeye elleyip burnunu sokan erkek çocukları gibi davranmak istiyorum.Yürüyüş yapmayı müzik dinleme bahanesi olarak değil,rüzgarla birlikte sakin sakin dolaşmak için,belki bir yerde dinlenirken kafamı kaldırıp ağaçları incelemek için,hatta yolda korna çalan “adamlara” sinirlenip kendi kendime küfür etmek ama en azından duymak için takmıyorum.Yaşadığım komik olaylar,dikkatimi çeken detaylar;insanlarla tanışmanın ne kadar zor olduğunu düşünsem de o kulaklığı takmadığımda tanıştığım insanlar…hepsi üç dakikalık keyfimin peşine düşmediğim için yaşadığım şeyler oldu ve hala ne kadar sevsem de müzik dinlemenin bana hissettirdiklerini,kabuğuma çekilmeden arada yaptığım bir eylem olarak kalsın istiyorum artık sadece.Bir gün bile dinlemesem her şeyin tadını çıkarabiliyormuşum gibi hissediyorum.Bi anda etrafımdaki her şey ilham kaynağına dönüşüyor;adımlarım yavaşlıyor,bir şeyleri düşünmeye ve kafamda tartmaya başlıyorum,güzel gördüğüm kombinleri inceliyorum,normalde ihtiyacım olanı alıp çıkıcağım mağazalarda dolaşıp duruyorum,bazen kumaş ya da içerik gibi dikkat etmeyeceğim detayları kurcalıyorum.Kısacası yavaşlıyorum ve kafamın içinde temposundan dolayı beni koşar adım yaşatan sesleri susturup kendi tempomda kayboluyorum.Ve çok iyi hissettiriyor.

Subscribe

Okuduğunuz için teşekkür ederim.Gününüz yeşil geçsin!🪆

Yargılar gibi gelsem de bunların bazılarını veya daha beterlerini ben de yapıyorum.Gündemden,trafik seslerinden,kavgalardan,sorunlardan,baş ağrıtan insanlardan uzaklaşmayı kim istemez ki?Tabi cidden uzaklaşabilmişsek.

Fakat işin ironik bir kısmı var ve sosyal medyada bu kızlardan biriymiş gibi görünmeye başladığımdan beri buna ben de maruz kalıyorum ve evet paylaşımlarım insanların “estetik” bakış açısına uysa da,o gün aslında hiç öyle geçmiyor.Daha da kötüsünü söylemek gerekirse bu estetik fotoğrafları çektiğim anlar sadece kameramın hafıza kartında,telefonumun galerisinde yaşıyor.Bunu fark ettiğim an fotoğraf çekmeyi,paylaşım yapmayı ne kadar sevsem de sosyal medyadan tiksiniyorum.Çünkü bir yerden sonra ne gittiğim yer ne orayı görünce gelen his ne de çektiğim fotoğrafın güzelliği önemli olmuyor.

Okuduğum yer şehir hayatından oldukça uzak ve günlük hayatımda yürüyüş yapma niyetine bile gidebileceğim yerler beni ne kadar mutlu ediyo anlatamam.Ama oraya gittiğimdeyse günümü güzelleştirir gibi görünüp aslında zehir eden tek şey yanıma aldığım o telefon.Hangi açıdan çekiceğim ya da nasıl bir müzik koyucağım ya da alıcağı görüntülenme akar suları dinlemekten,dans eden ağaç yapraklarını izlemekten daha çekici geliyor.Ve muhtemelen eğer bir şey istediğim gibi çıkmazsa ordaki huzurlu saatlerim de boşa gidiyor.Tam tersine istediğim gibi çıkarlarsa da günüm harika geçiyormuş gibi hissediyorum.

Kısacası galerimi hayatın çerçevesi gibi kullanıyorum.

Bunun üzerine,yaptığım paylaşım insanların hayatıma estetik demesiyle birlikte “ne estetiği be onu çekerken modum iğrençti” diye cevap veresim geliyor ama sonrasında o iğrenç modda sosyal medyaya uyum sağlamak ve sergilemem gereken bir şeyim olması gerekiyormuş gibi hissettiğim için paylaşım yapanın yine ben olduğum aklıma geliyor.Bana kalırsa bu döngü İnstagram’da Reels izleyerek kendimizi kaybetmekten daha korkunç.Kafamı kaldırdığımda görebiliceğim yıldızlar varken yürürken bile telefonumda oyalandığımı hatırlamak içimi acıtıyor.Hepimizin estetik hayat damgası uğruna aslında belki herkesin fark etmeyeceği ya da hoşuna gitmiyicek bir şeyi görürken bunu fotoğraflayarak gösterme çabamızdan bıktım.Hayatın küçük tatlılıklarını görebilmemizin tek sebebi atıcağımız kaydırmalı posttaki çeşni olması;insanlar tarafından farklı görülme ihtiyacı.Aslında yargıladığımız eski kuşaklar hayatı ful ekran görebildikleri için sosyal medyada bu kadar geniş(açı olarak bahsediyorum) postlar atabiliyorlar.Biz ayın yanındaki Venüs’le ilgilenirken onlar denizi,dolunayı,metceziri ve sesleri hissedebiliyor,üzerine hissettiriyorlar da.Anı kalması gereken bir deneyimi mercekle yakınlaştırarak içinde kaybolmuyorlar.Yaptıkları şeylerde sahtelik yok.Onlar üzgün olduklarında sim ağlamak zorunda değiller bizim aksimize.

Bunları kendime ve size itiraf etmekle birlikte altına bir not geçiyim.Kendinize bir şey katmanıza yardımcı olduğu sürece paylaşım yapmakta,her şeyi fotoğraflamakta tabi ki sıkıntı yok.Benim bazen sırf verimli bir gün geçirebileyim diye vlog çektiğim bile oluyor.Ama bunları hayatımıza anlam katmak için yaparsak işte orda bizi yüzüstü bırakıcaklar.İşin sonunda belki 10 kişiyle bile aynı odaya koyulsak ne yapıcağımızı bilemeyen biz sosyal medyanın kolaylığıyla binlerce insana hitap etmeye çalışıyoruz ve bu estetik hayattan çok daha yorucu bir gerçek.

Hayattaki tüm zihinsel ve fiziksel deneyimlerin tonlarını, gölgelerini, çeşitlerini yaşamak ve hissetmek istiyorum.

-Sylvia Plath

Cevap şuydu

Yeniden başlarım.

Bir sayısı benim için çok önemli.Her şeyin başladığı sayı.Hatta bazen bitirme gücü de var.İşler sarpa sardığında içinden çıkmamı sağlayan o sayı beni tekrar ve tekrar başa götürüyor.Biliyorum aslında yeniden başlamadım.Zihnimin arka planında halihazırda olan bir şey kafamı kurcaladı ve ben o hissi atıp sökmek istedim.Bu yüzden temizlenmek için “yeniden başladım”.Ama bir şeylerin üzerine ekleyerek gitmem gerektiğini bilerek yaptım bunu;güneşin her gün ısrarla doğduğunu,ağaçların inatla filizlendiğini,sayısızca aynı hataları yapanları görerek.Halbuki onları iyiye götüren buydu.Kirli olmanın nesi zararlı?Biriyle konuşmayı bıraktığım ya da bir yalanın doğrusunu öğrendiğimde hissettiğim “şu an olsaydı böyle olmazdı” duygusu başa dönmekten gelmiyor mu?Kirli bir şekilde.Yolum saf olmayacak orası kesin,kendimi kaybetmek istemiyorum orası da kesin.Kusursuz olmam da gerekmiyor.İşte bu yüzden sıfırdan başlamıyorum.

Bir çoktan yaşandı.Olması gereken kadarını biliyor.Hala ucu biraz açık ve belirsiz.Korkutucu da gelebilir.O yüzden sadece yeniden başlıyorum.Tekrar ve tekrar.İkilere veya üçlere kadar çıkmıyorum.Onlar tutkulu insanlar için.Umarım bir gün bende o kadar istekli olurum.Sürekli,bile bile risk alabilicek kadar.

Başlangıçta geride bıraktığım bitişler bir gün önüme çıkıcak şüphesiz.Birer birer.Ama bu sefer farklı olarak karşılaşıcam onlarla,uçsuz bucaksız spiralin tam sonunda.

Subscribe

Gözümüzde çok büyüttüğümüz insanların sadece birer insan olduğunu anlamakla aynı şey aslında.

Her seferinde ama her seferinde kendime o kadar kızıyorum ki şu korktuğum şeyi daha erken yapmadım diye.Çünkü sonu hep gülme krizleriyle bitiyor.Belki ölüm bile o kadar derin değildir.Hatta olmadığına eminim.Böyle düşünceler beni heyecanlandırıyor;Kötü veya iyi sonuçlansın yapmadığım bir şeyi yapmak.Zaten eninde sonunda bana musallat olucak bir şeyi olabildiğince erken bir şekilde yapıp aradan çıkartmaktan daha rahatlatıcı ne olabilir.Tabi bir de bazıları ödüllü oluyorsa.

Bazen bazı şeyleri cidden rafa kaldırmak veya ertelemek gerekiyor buna eminim.Doğru zamanı bazen bedenimiz bizim için seçebiliyor.Ama zihnimizin derinliklerinde sadece korku olduğunu kendimize itiraf edemediğimiz bir yer de var.İşte ben tam orayı kurcalamayı seviyorum.O şeyi başardığımda “ne kadar kolaymış!” Diye hissetmeye veya istediğim her şeyi yapabilirmiş gibi hissetmeye bayılıyorum.Ki yaparım da.Kim tutucak ki?

Size buna bir örnek olarak,okuduğum yazlık yerde!!!herkesin yaptığı ama benim yapmaktan deli gibi korktuğum bir şeyi yapınca hissettiklerimi yazdığım bir notu göstermek isterim.Zaten bunu yazmaya da burdan karar verdim.ÇÜNKÜ MÜKEMMEL BİR HİS.

Bu yazıda yapmaktan korktuğum o kadar çok şey vardı ki.Küçük detaylar,gözümde büyüttüğüm önemsiz şeyler,gerçekten “o kadar da derin değil”denilecek türden şeyler.Devamını paylaşmaya bile gerek duymadım.Çünkü artık benim için bir deneyimden başka bir şey değil.Yazdıklarımın hiç biri artık sorun değil.Yaşadığım her şey bir his ve bir deneyim.

Hiçbir şey bitişin içindeki başlangıçta verdiğim derin nefes kadar rahatlatıcı olamaz.

Subscribe

Değişmek büyümenin parçası,büyümekte değişmenin.Ama değişirken buna ne sebep oldu diye de sorgulamadan edemiyorum.Tabi bu çoktan değiştikten sonra aklıma geliyor.Yani pişmanlık sırasında.

Subscribe

Farklı şeyler keşfetmeyi severim,başka insanlarda gördüğüm şeyleri denemekte de problem yok.Kendimi resmen deneme tahtası gibi buluyorum hatta açıkçası.Derimdeki bir çizik beni rahatsız etmiyor;her yerim yara bere dolu.Bazen zehirli olduğunu bildiğim çiçeklerle muhattap oluyorum hatta özellikle etrafa bakınıyorum bulmak için.Bedenimde yeni bir his fark ederim belki diye.Saçımı boyarım,keşfette muhtelemen karşıma bir daha çıkmayacak birinin tavsiyesini dinlerim;annem söylese kulaklarımı kapatıcağım nasihatleri önemserim.Bu şekilde liste uzuyor.Asıl problemin başladığı yer karakterinize sülük gibi yapışan o özellikler.İşte buna ne sebep oldu? Düşüncesi o zaman koşa koşa geliyor.

“Saçlarımı uzun sevmeye başladım.”Neden?Ben prenses değilim ki?O kıza yakışıyor ama.

“Lens takmaya başladım.”Gözlük takmayı sevmiyordum zaten evet.Biraz da cinselleştiriliyordu.

“Saçlarım böyle daha iyi görünüyo ya.”Evet,yüzümü açtı.Ya da bilmiyorum.Saçlarım siyahken çok garip benzetmeler duydum.

“Bu yıl hiç yanmadım.Sevmiyorum cidden.”Denizde eğlencemi biraz kısıtlıyor aslında.Ama beyaz daha güzel.Neden?Eskiden hiç takmazdın?

“Cildim leke ve kesiklerle doldu.”Sanırım cildimi biraz zorladım.Keşke kendi haline bıraksaydım.

Ve bu çelişkiler böyle devam ediyor.

Dediğim gibi,keşfetmekten zevk almakla birlikte artık bir şeyi yaparken kesinlikle kafamda tartıyorum önceden sonuçlarını.Birinin bana yapmam için aşıladığı şey nasıl benim isteğimden daha üstün gelebilir diye üzerine düşünmeden edemiyorum.İyiki de böyle yapıyorum.Böyle küçük gibi görünen değişikliklerin beni ne kadar yorduğunu yeni yeni fark etmeye başlıyorum.Kendimi tamamen eski halime döndürmemekle birlikte bedenimin ve ruhumun parçalarını teker teker dinleyip hepsini düzeltmek için zaman tanıyorum kendime.Şu ana kadar pişman değilim.Çünkü fark ettim ki bir zamanlar tanıdığım kişiler,yaşadığım olaylar,gittiğim yerler,zarar verdiğim şeyler benliğimi birer birer hapsetmiş ve hepsini yine özgürleştiricek olan da benim.

1.Her gün seninle alakalı olmak zorunda değil🍃

Bu cümle belki yanlış anlaşılabilir.Demeye çalıştığım şeyi birazdan anlıyıcaksınız.Tabi ki bu hayatın ana karakteri biziz ve her gün bizle başlıyor.Ama bazen dışarıdan herhangi birine olan tavrımız,yaptıklarımız,tepkilerimiz veya yardımlarımız bizi de etkileyebiliyor.Örnek vermem gerekirse doğum günlerini hep sevmişimdir;karşımızdaki insana iyi ki hayatımdasın demenin en kolay yolu ve o kişinin o gün doğduğuna minnettar olduğumuzu göstermek için de tatlı bir adım.Özellikle benim gibi duygularını ifade etmekte zorlanan biriyseniz.Başkalarını mutlu etmek bizi neden mutlu etmesin ki? Karşımızdaki insanın gülüşüne ya da iltifatına karşılık vermek bizi nasıl kötü hissettirebilir? Ben şu an bile bazen insanların bana yaptığı küçük şeyleri düşünürken mutlu oluyorum.Belki yaparken utandı,belki yeterli tepkiyi veremedim,belki pişman oldu.Ama bana neler kattığının farkına varmadı.Modum ne zaman düşük olsa hep böyle tatlı bi olay yaşarım nedenini bilmesem de.Bir keresinde otobüsle eve dönüyordum ve moralim de biraz bozuktu.Yolum az kalmışken çaprazımda bir kız vardı ve elinde kağıtla bir şeyler karalıyordu.Sonra kızla göz göze gelmeye başladım ve arkada duraklara bakma bahanesiyle dönerken bana bakıp durduğunu hissettim.Bi andan da çizim yapmaya devam ediyordu ve şüphelenmeye başladım tabi ki.Sonra küçük küçük kağıdına bakarken önce biraz saç gördüm,sonra yüz,sonra kıyafet.Belki ego yapıyorumdur diye “yok ya ben değilimdir”diye düşünürken durağa yaklaşmamla hareketlenince kızın da acele etmeye başladığını ve son kez kağıda baktığını fark ettim.Yerimden kalkınca bilin bakalım elimde ne vardı.Benim resmim.Ne yapıcağımı şaşırdım,birazcık konuştum ve otobüsten indim.Bütün moralim düzeldi tabi ki.Kendimi ne resmi çizilicek biri ne de bu kadar güzel bir olay yaşayacak biri olarak görüyordum.Bunun üzerinden 2 yıl geçti ve hala arada durup düşünüyorum.Onu böyle bi şey yapabildiği için gerçekten tebrik etmek isterdim çünkü benim utangaçlığım muhtemelen buna elvermezdi.Bazen bir kahve bile alırken baristaya ettiğim iltifat veya bir kıza “üstündekini nerden aldın?”gibi bir soru sormanın beni ve karşımdakini ne kadar neşelendirdiğini biliyorum.Bunu düşünmek hoşuma gidiyor.Çünkü ne kadar kendimize yetebilecek varlıklar olsak da dışarıdan nasıl göründüğümüzü hiçbirimiz bilmiyoruz ve birinin bize olduğumuz insanı beklemediğimiz bir anda hatırlatması kulağa çok da kötü gelmiyor.O yüzden biri bize güzel bir şey söylediğinde o senin güzelliğin demek yerine teşekkürünüzü etmeniz ve minnettar olmanız yeterli.Çünkü o kişi sizin mutluluğunuzu görmek istedi.Her gün seninle alakalı olmak zorunda değil.

Bunu sabah paylaşıyorum çünkü belki bugün bunu okuyucak birine ilham olurum ve hepimiz birilerini mutlu etmeye koyuluruz.Ben de şu an dışarıdayım ve sabah sabah birilerini neşelendirmek istiyorum.Gününüz yeşil geçsin!🌻

Subscribe

İlk başlarda bu durumdan inanılmaz zevk aldım.Hayatımda her zaman erkeklere,genelde bir erkeğin bir kıza davrandığı şekilde davrandım;mesafeliydim,tahmin edilmezdim,her gün farklı davranıyordum,bir gün gelip bir gün gidiyordum.Bu yüzden onların elde etme çabasıyla gayet tatmin edici şeylerle karşılaşıyordum ve el üstündeydim tabi ki.Böylece hayatımda hiç kalp kırıklığı yaşamadım,hiç kimse tarafından büyük bir ihanete uğramadım,kimsenin yaptığı şeylere şaşırmadım.Bunlar beni yoran şeyler olmadı tabi ki.Beni bunaltmaya başladığını anladığım kısım sonrasıydı,büyüdüğüm kısım.

Yaş ilerledikçe etrafımdaki insanlar da doğal olarak büyüyor,değişiyor,üzülüyor,kötü olaylar yaşıyor,kalpleri kırılıyor ve ölüyordu.Bense durduğum yerde insanların büyümesini,değişmesini,üzülmesini,kötü olaylar yaşamasını,kalplerinin parçalara ayırılmasını,hastalanmasını,ölmesini sadece izliyordum.Empati kurmada master yapmış biri olarak artık ölüme bile ağlamadığımı,daha beteri cidden üzülüp üzülmediğimden bile emin olamadığımı fark ettim.Küçükken televizyonda eskiden trajik bir şekilde ölmüş olan insanları bile görünce gece yatağında deli gibi ağlayan ben ölümle burun buruna sayısız kez gelse bile ağlamamaya başladı.

Benimle bir yerde karşılaşsanız muhtemelen gülerken görürsünüz.Arkadaşımla,ailemle veya tekken.Dışarıda ya da içeride.Sabah veya.Gündüz ya da gece.Mutluyken veya üzgünken.Her zaman.

Bu hissizliğimi fark ettiğimden beri tahmin edebilirsiniz ki ilişki de yapmadım.Adeta 500 days of Summer’dan çıkmış hayatım artık çekilemez oluyordu.Taciz edildim;ölmeye çok müsait bir yerdeydim,telefonum çalındı ve yapayalnızdım,küçükken boğuldum,araba çarptı veya çarpıyordu,hasta sanıldığım için yıllarca hastanelerde süründüm. Ve ben bunların sonunda ne yaptım biliyor musunuz?Hiçbir şey.Çoğunda kendimi ağlamak için zorladım.O da üzüldüğümden değil belli ki,sadece insanları test etmek istedim.Düşündüğüm sonuca varınca da onlardan daha çok iğrendim,midem öyle bulandı ki gerçekten ağlamaktansa onların ruhsuzluklarına kusmak istedim.Bunları yaşadıktan sonra verdiğim tek tepki ve duyduğum tek his bu oldu.Ondan sonrasında daha da b*ka battım diyebilirim.Şimdi taciz edilmemek için yanıma iğrendiğim bir erkek veya sadece dilden itibaren olan bir arkadaş almam gerekiyordu.Yalnız kalmayı niye sevdiğimi tekrar anlamam için bir sürü bahane önüme yığılıyordu.Neden başıma gelen her olaya güldüğüme şaşırmamalı.Çünkü acıyorum;çoğunlukla kendime ama onlara da.Zamanla ölüme bile istemeden gülerek tepki vermiş ben için içimdeki boşluk zaten dünden daha büyük olamaz.

Hissizliği romantize ettiğim dönemin başıma kattığı belaları düşündükçe kendimi zorlamak istiyorum ama yaşadığım tek “his” kaygıdan ve kalbimin sıkışma duygusu olduğu için elim ayağım bağlı oluyor.

Kalbi kırılmamış,kararlarını mantıkla verebilen,önüne kimsenin çıkmadığından emin olan ve genelde bende senin gibi düşünmek istiyorum.Nasıl onu yapmaya cesaret ettin?Nasıl altından kalktın?İlk kez böyle düşünen bir kız görüyorum diye konuşulan bir kızın ağzından ”kalpsiz” olmanın ne kadar rahatsız edici olduğunu duydunuz.Lütfen ama lütfen bu boyuta gelmemek için hiç kimseden izole etmeyin kendinizi.Kalp kırıklarınızı,aşk acılarınızı kucaklayın.Bende çok isterdim aşık olmayı,sevdiğim bir şeyi kaybettiğimde ona tutunabilicek kadar güçlü olmayı.Yarın var mı yok mu bilmediğiniz kişilerle bağlarınızı sıkı tutun,kimseyi tanrılaştırmadan ya da yüceltmeden.Ruhumuzu bir tek biz dolduramayız.Kalbinizi açın.

“Hiçbir şey hissetmemek,her şeyi hissetmekten daha karanlıktır.”

O yüzden bugün size günlük hayatımda yaptığım ve işe yaradığına benim de bazen inanamadığım şeylerden bahsetmek isterim.Bunları part şeklinde yapmayı düşünüyorum.Önceki whimsical alışkanlıklar bölümüme biraz benziyor diyebiliriz ama bunlar daha çok spiritüel deneyimlerim olucak.Bunun için bi ayrı heyecanlıyım!

1.Şükretmek/Banyo Ritüeli🌀🫧

Kulağa biraz garip gelebilir ama ben şükretmeyi çok seviyorum.Açıkçası kendimi bir dine yakın görmesem ve tepede neler olup bittiğini çok sorgulamasam da kaybettiğim bir şeyi bulduğumda,olmasını çok istediğim bir şeyi başardığımda,hiç beklemediğim bir anda başıma güzel bir şey geldiğinde bazen havaya bile bakıp teşekkür ederim dediğimi görebilirsiniz.Bunun sebebi her zaman benden ve tüm canlılardan daha kutsal bir şeyin beni kesinlikle koruduğu ve izlediği düşüncesinden geliyor.Bazen meleklerimizin olduğu farkındalığına varıyorum,bazen sadece bir ruhun bana göz kulak olduğunu varsayıyorum.Ne olursa olsun bu küçük alışkanlık günümü kat kat daha iyi yapıyor ve dürüstçe söyleyebilirim ki şu ana kadar elde ettiğim ve istediğim her şeyin bu şekilde karşıma çıktığına inancım sonsuz.

Bunun dışında özellikle nerdeyse her seferinde banyodayken yaptığım bir alışkanlığım var ve ne kadar işe yaradığını açıklayamam bile.Bunu yapmadan önce banyonuzda tütsü gezdirebilir,gül suyu sıkabilir,selenit taşı gibi temizleyici özelliğe sahip bir taşla öncesinden enerjinizi temizleyebilirsiniz.Ayrıca ben kullanmasam da esans bir yağı(lavanta,gül veya vanilya süper olur)suyunuza niyet etmek için birkaç damla dökebilirsiniz.

Öncelikle her zaman duşa girerken özellikle aralarından istediğim ruh haline göre seçerek pembe kuvars,ay taşı-güneş taşı,akuamarin,amazonit taşımı yanıma alırım.Kristaller sizin seçiminize kalmış sadece suda zarar görmeyeceklerinden emin olun.Özellikle yapıcağımız rutin suyla ve kalple alakalı olduğu için su burcu ya da kalp çakra taşlarını seçmeniz daha güzel olur.

Sonrasında kristallerim orda dururken normal bir şekilde duşumu alıyorum ve işim bittiğinde -olabildiğince soğuk bir suyla-suyu başımdan aşağı yavaşça dökerek negatif enerjimin suyla birlikte aktığını düşünmeye başlıyorum.Bu aşamada bildiğiniz olumlamalar varsa onları düşünmeniz ya da söylemeniz inanç açısından daha yararlı olur.Sonra yeterince negatif enerjiden arındığınızı hissettiğinizde kristallerinizi elinize alıp başınızdan aşağı suları dökmeye devam ediyorsunuz.Bu sefer farklı olarak niyet ettiğiniz ve değişmesini,olmasını istediğiniz,hayatınıza çekmek istediğiniz ruhsal veya fiziksel özellikleri aldığınız taşlara uygun olarak hafifçe fısıldayarak ya da aklınızdan geçirerek söylüyorsunuz.Örneğin elinizde pembe kuvars varsa “vücuduma ve ruhuma sevgiyi kabul ediyorum,pembe kuvars kadar saf ve güzelim,kalbimi bu taşla yeni insanlarla tanışmaya açıyorum” şeklinde olabilir.Dediğim gibi tamamen size kalmış.Bu aşama da bittikten sonra önceki bahsettiğim alışkanlığımdan dolayı biraz tepeye bakarak “bana verdiğin her şey için teşekkür ederim” diyorum.

Comment

Dediğim şeyler herkese göre olmayabilir ama benim için bu kısım en önemlisi çünkü dediğim gibi,şükretmeseydim olmazdı.Size verilen şeylerin farkına varmazsanız muhtelemen sonradan gelicek olan yenilikleri de kabul edemezsiniz.Ayrıca enerjinizi korumak çok önemli ve bunu banyo gibi uğraştırıcı gelmeyecek bir kısımda yaptığınızda aslında ne kadar yararlı ve kolay olduğunu görebilirsiniz.

Gününüz yeşil geçsin!🫐

Onlar için çamaşır makinesinden farklı mıyız ki?Küçüklüğünden beri sessiz çocuk olarak dert yaratmamış görülen çocuklar,insan içinde ağlamaktan korkan,duygularını ifade edemeyen,yargılanmaktan kaçan her insan için vardır bu sözler.Duygusal zekaya sahip her ruh(insanlardan ruh olarak söz etmekten hoşlanıyorum),karşısındakine dertlerini anlatırken empati kurabilir ama hayatınızda neden var olduğunu bile bilmediğiniz,belki de sadece yalnız kalmak istemediğiniz için sizi yiyip bitiren insanların varlığı için napmalı?Bir olay olunca kalan herkes gibi tepki vermememiz bizi kötü biri mi yapıyor veya gözlerimiz kuruyana kadar ağlamamamız bizi güçlü biri mi yapar?Zamanla sizi verdiğiniz tepkilerle tanıyacak olan herhangi bir insan bu güçten faydalanmaya çalışır.Ve korkunç olan tarafı bazıları bunu kasıtlı yapar.Çünkü söylediğim gibi,siz bir çamaşır makinesisiniz.Komiktir ki onlar için bizim görevimiz hep bu oldu.Yüzeysel davranan her insan karşısındaki ruhun katmanları olduğunu ve onun içerisinde kalabalıklar olabileceği veya kıyametlerin kopabileceği gelmez.Bu davranışı sergileyen insanlarla sürekli gülen neşeli insanların intihar etmesine şaşıranlar aynı kişilerdir.

Artık bu olaylara tahammülüm kalmamakla birlikte,zaten travma olan şeyleri düşünüp sizin sözde kötü gün veya iyi gün dostunuz olması gereken kişilerin yaşadıklarınıza verdiği hafife alır tavrı düşündükçe kendime yediremiyorum.İğrenç bir olay yaşayıp sonrasında karşımdakinin ilişki derdini dinlediğime,işe gittiğime,sinirlenmediğime daha da kötüsü sorgulamadığıma pişman oluyorum.Hiçbir zaman karşı taraf tarafından duyulmamış insanların kuzu misali davranmasına katlanamıyorum.İçimdeki çamaşır makinesi artık bozulmaya başlıyor,yakında umarım bozulur.Böyleleriyle karşılaştığınızda lütfen kalkıp gitmekten korkmayın,ne de olsa başından beri onlar için çamaşır makinesinden başka bir şey değildik.

Subscribe

Ben bunlardan hepsi ve daha fazlası oldum.Kendimi bildim bileli yalnızım.Her yerde,her insanda,her zaman hissediyorum bunu.Ama bir şey fark ettim,ben hiçbir zaman yalnız hissetmedim neredeyse.İşte kafamı karıştıran da bu oldu.Yalnızlık bana önü görülemez bi sonsuzluk gibi gelmiyor;kendimi yeniden keşfedebileceğim,her düşüşümde yeni bir şey öğrenebileceğim,içimi dinlemeye tekrardan başlayabileceğim bir işaret gibiydi oldukça.Ondan hiçbir zaman nefret etmedim.Ondan nefret edersem biterim çünkü:ben olamam.Beni ben yapan kendime düşkünlüğüm değildi,karşımdakine verebileceğim enerjiyi kendime verirsem neler başarabiliceğimi bilmemdi.Zaman zaman benimde bu konuda pişmanlıklarım oldu tabi.Arkadaşlarımla aram hep açılıyor,ilişki yapamıyorum,insanlar üstüme düşüyor,neler kaçırdığımı düşünüyorum.Sorunun tamamen bende olmadığını söyleyemem.Fakat şurası çok kesin.Onlar yalnız hissettiği için ben oradaydım.Beni ne kadar seven,bana ne kadar değer veren insanlarla karşılaşsam da asıl problem onların ihtiyaçlarının benim istediğim şeyin tam tersi olmasıydı.

Subscribe

Küçüklüğünden beri yalnızlığa adım adım alışmış bir çocuk olarak yaşıtlarımın,hatta maalesef ki artık emekli olmaya yaklaşmış insanların yalnız hissetmesi o kadar komiğime gidiyordu ki.Kelebekler kadar saf olmasak da hepimiz kelebekler kadar sosyal varlıklarız ve artık günümüz şartlarında evden bile çıkmadan bizi anlayabilecek ya da bize yardımcı olabilecek şeyler bulabiliyoruz.Yalnızlık insanları birbirine kenetlenmemiz için varlığını sürdürmüyor,her ama her boşluğa düştüğümüzde bir spiral gibi bizi ana merkeze götürmek için bir heves olmaya çalışıyor.Yani kısacası yanınıza yalnız hissettiğiniz için aldığınız hiçbir insan sizi doldurmayacak.İnsanların ruhunu ve benliğini sevmek varken o kişi hakkında iyi bir şey bile düşünemeyen,hatta belkide kıskanan,imrenen kişiler sakinlikte kendini bulmanın verdiği huzuru tadarsa ilişkiler,arkadaşlıklar her zaman için daha güzel olur.Bunun en güzel örneği yıllarca arkadaş kalmış ama ayda yılda bir görüşen insanlar diyebilirim.Tabi ki özlüyoruz,ama onlara bizi sarıp sarmalamaları için baskı yapmıyoruz.

Yalnız hissetmek günübirlik gelebilir,hatta ömrümüzü yiyip bitirebilir ama içten gelen herhangi bir duygunun çaresini dışarıda aramak çılgınca.Zaman zaman bende kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum ve sonra yaptığım ilk şey şimdi yanımda,belki evimde biri olsa ona nasıl hizmet ederdim?gibi komik bir düşünce oluyor.Ama çok da faydalı.O yanımda olsa reels mı kaydırırdım,Sürekli uyur muydum,kendimi mi sorgulardım?Bu düşüncelerle biraz boğuştuktan sonra her seferinde şimdi sıra karşımdakine değil kendime hizmet etme zamanı diye düşünerek makyajımı yapar,müziğimi açar,keyifli keyifli self date’ime giderim.İstersem reels’ımı orda kaydırırım-muhtemelen yapmam-,belki o kızın yanında çizemediğim şeyleri tamamlarım,belki sadece müzik dinlerim,belki de konuşmak istediğim birini ararım.Ama burda önemli olan başkası kadar kendimi de özelleştiririm;şimdi benim sıram diyerekten.Yargılanmaktan bende herkes kadar korkuyorum,ama yalnızlığa olan bakış açımın her zaman takdir edildiğini söyleyebilirim.O yüzden lütfen,sabah kalktığınızda açtığınız perdeyle güneşin içeri girmesi kadar küçük bir adımla kendinizi sadece ama sadece kendinizi doldurarak başlayın gününüze,ve hayatınıza.Gününüz yeşil geçsin!🌺

Merhaba!Bugün yazmaya çok heyecanlı olduğum bir şeyle karşı karşıyasınız.Öncelikle söylemek isterim ki kimseyi farklı kılmaya çalışmıyorum veya normalliği sıkıcı bulmaktan bahsetmiyorum.Hepimiz günümüzün olabildiğince güzel ve eğlenceli geçmesini isteriz.Günlük hayatta başımıza gelen tatlı spontane durumlar dışında içimizdeki çocuğu bile mutlu edebilecek şeyler yapmak biraz olsun bizim elimizde.O yüzden size benim çok sevdiğim birkaç ✨whimsical✨özelliğim ve hobilerimden bahsetmek istiyorum!

1.Trinkets🪆

Açıkçası bunlar normalleştiği için o kadar mutluyum ki,kendimi bildim bileli oyuncaklara özellikle minik olanlarına bayılırım.Maalesef ki belli bir yaşı geçince etraftaki kişiler sizi biraz garip karşılayabiliyor ve ilginizin onlar gibi azalmasını istiyor.Ben oyuncaklarıma(hatta genel olarak konuşup karşılık veremeyen her cisime diyebilirim)ruh vermeyi çok seviyorum.Sylvanian Families’lerim resmen çocuklarım oldu.Bilen bilir zaten içlerinden hikaye kitabı çıkıyor ve hepsinin adı ve karakteri var.Dışarı çıkarken gezdirdiğim ve sürekli fotoğraflarını çektiğim için artık arkadaşlarım çocukların nerede?diyip durduğu için benimle bütünleştiler.Belki birkaç yıl öncesi olsa buna çekinirdim ama artık o günler bitti!

2.Dans Etmek🪩

Ben üniversitede tek başıma evde kaldığım için zaten dans etmeyi seven ben artık her gün yemek bile yaparken dans eden bir varlığa dönüştü.Dans bana kalırsa sadece bedenin hareket etmesinden ibaret değil,başlı başına bir his.Kendinizi zorladığınız ve ayak uydurmanız gerekiyormuş gibi hissettiğiniz ortamlardan bahsetmiyorum.Böyle ortamlardan son hız kaçmanızı öneririm çünkü bedeniniz yapmak istemediğiniz bir şeyi yaptığında o şeyden soğuyabilir.Çok ciddiyim,yanında dans ettiğim belli başlı insanlar var.Bir keresinde hiç haz etmediğim bir arkadaşımla reddedemediğim için dansa gitmiştim.Bedenim resmen taş gibi kaskatıydı.Lütfen bunu yapmayın;dans etmek içinizden gelen bir şey olmalı ve estetik kaygınız olmadan keyfinize bakabilirsiniz.Özellikle benim gibi tekseniz kendinize dans etmek için ortam hazırlayın ve tek kişilik dans partinizin tadını çıkarın.Güvenin bana sonrasında hem fiziken hem de mental olarak çok iyi hissediceksiniz.

3.Çizgi Filmler⭐️

Hayır,sabah kalkıp enerjimi sömürecek Game of Thrones’u 40 dakika oturup izlemeyi reddediyorum.Kendimi şımarttığım yulaf kasemi hazırlayıp beynimi kullanmam gerekmeden sadece kız neşemi kullanarak My Little Pony izleyeceğim izin verirseniz.Vizyondaki yeni filmler dikkatimi çekmiyor açıkçası.Toksik pozitiflik olarak gelebilir ama modumu düşürecek herhangi bir film izlemek pek benlik değil.İçimdeki çocuk huzurlu uyusun diye Adalar Prensesi izlemeyi tercih ederim.

4.Doğa,bütünce🐸

Belki böcekler herkese hitap etmeyebilir ama Türkiye’de yaşayıp hayvanlarla içli dışlı olmamak biraz zor.Onlar sevgiye muhtaçlar ve nefret etmemiz için hiçbir sebep olmayan canlılar.Lütfen onlara saf sevginizi verin çünkü belki o kediden karşılığını alamasanız bile emin olun o iyiliğinizin size döndüğü sıra gelicek.Ayrıca onlar kadar ağaçların,çiçeklerin de size ihtiyacı var!Biliyorum herkesin orman bulucak imkanı olmayabilir ama içinizden gelirse yol üstündeki bir ağaca bile sarılıp dokunmak hem ona hem de size iyi hissettirecektir.Doğaya olan sevgimi bilen bilir o yüzden size küçük bir şey anlatmak isterim,bu benim yaptığım en whimsical şeydi o yüzden belki sizde denemek istersiniz.Okuduğum şehirdeki kanyonda o zaman favori ağacım olucağını bilmediğim bir ağaca dokunmak istedim çünkü yüzeyinde yosunlar vardı ve çok yeşil olduklarından dolayı ağaç yosunlarını çok severim.Gövdesini sevince elime yosunlu kabuğundan bir parça düştü.Kabuğu aslında baya sertti o yüzden böyle bir şey olmasına çok şaşırdım.İlk kez böyle tanıştık.Ben de o kadar mutlu oldum ki bu sevecen ağaca belki benim gibi bakanlar olur diye yanımda gezdirdiğim küçük defterime eğer açarlarsa diye bir not yazdım ve mart ayı bittiği için çıkarmam gereken marteniçka bilekliğimle birlikte astım.Leylek göremedim diye üzülüyordum ama o ağacın davranışıyla birlikte zaten dileklerimin kabul olduğunu hissettim.En son gittiğimde dileğim hala asılıydı.Şu an aramıza mesafeler girdi ama yeniden yanına gitmek için sabırsızlanıyorum.Bununla birlikte,çiçeklere de nazik davranın lütfen.Biliyorum güzellikleri cezbedici ama insanlardan uzak kalmak için zehirli olan bu çiçeklerin tek görevi çoğalmak.Bir-iki tane sorun olmayabilir ama bize ait olmadıklarını unutmayın.Doğa,onlara sahip çıktığınız sürece oldukça arkadaş canlısıdır.Herkesi iyileştirecek kadar sevgiye ve sihire sahipler🌿

5.Bu sensin!🧚🏻‍♀️

Bana göre dünyanın en havalı insanları kendi karakterlerini adı gibi bilen insanlar.Tabi ki yıllar geçtikçe hepimiz değişiyoruz ve fikirlerimiz şekilleniyor.Burda bahsettiğim o kişinin benliği o kadar oturmuştur ki arkadaşları bir kıyafet görünce bu tam senlik! der;ne sevdiğini ve nelere kesinlikle tahammül edemediğini etrafındaki herkes bilir ve bunun için efor bile sarf etmesine gerek yoktur.Sahip olduğu her şey ona sadece kendini çağrıştırır.O kişi henüz ben değilim ama olmaya çalışıyorum.Bunları desteklemek için yaptığım birkaç şey var:genellikle çoğu defterimde stickerlar vardır,takılarımda kombinime göre hep bir star parça seçerim,sevdiğime emin olduğum şeyleri karışık olarak bir yerlerde görebilirsiniz;mesela çilekleri çok sevdiğim için çilekli kolyem,şarj koruyucum,stickerlarım,duvar kağıtlarım vardır.Böyle küçük şeyler her zaman olduğum kişiyi bana hatırlatıyor.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.Gününüz yeşil geçsin!🌀

Subscribe

Subscribe

Bahanelere sığınmaya alışan beynimizi kandırıp en çok istediğimiz şeylerle başlasak söküğün devamı koşa koşa sizinle gelir.”Yurt dışına çık,bolca para kazan,bu ay film listendeki her filmi izle,bu pilatese ve spora yazıl!”gibi uzun vadeli ve spontane olması zor fikirlerden bahsetmiyorum.Günümüzün yargılarıyla kendimize kazandırdığımız tabuların kırılması için basit adımlara ihtiyacımız var sadece,örneğin:Uzun zamandır yapmak istediğin bir tatlı,saçını kestirmek,o kişiye yazmak,keşfetinde görüp “bunu bende yapabilir miyim acaba?”diye düşündüğün o hobi,arkadaşına söylemek istediğin bir sır gibi basit şeyler aslında.Kendimizi eğitmeye aslında ağzımızdan çıkan şeylerin ne kadarını gerçekten yapıcaz diye düşünmemiz gerekiyor.Aksi taktirde laf kirliliğinden farkı olmaz ve insanlar da bizi ciddiye almaktan zorlanır.

Hiçbir şeyde kendimizi zorlamak zorunda değiliz.Karşımızdaki insanlara göre şekil almak veya dediklerinden etkilenmek zorunda değiliz.Düşüncelerimiz bizi harekete geçiren bir şey olmalı,yoran değil.Onların sizi bir yere götürme çabasıyla çalıştıklarını unutmayın.Yollarınızda size eşlik eden en güzel şey kendi düşünceleriniz.

Gününüz yeşil geçsin!🧚🏻‍♀️

Bu kısımdan sonra biraz özel hayatıma giricem izin verirseniz.Bir-iki kişi bile beni anlar ve kendinden bir şey bulursa benim için yeterlidir.Bu yüzden aşağıdaki paragrafı geçebilirsiniz.

İlk başta kendimle gurur duyduğum bir olaydı bu.Ta ki bana musallat olmaya başlayana kadar.Zorbalık okul hayatıma başladığım günden itibaren hep benimleydi.Küçükken utangaç ve diğer insanlara göre biraz garip kaçabilicek bir kızdım.Kendime hiçbir zaman bunun için kızmadım.Bende o yaşlarda herkes gibi ilgiye ve sevgiye ihtiyaç duyuyordum ve doğru insanları seçemeyecek kadar küçüktüm.Ortaokulda zorbalığın bambaşka bir boyutuna geçerek hem yakın kız arkadaşlarımdan hem de erkekler tarafından sayısız kere iyi niyetim suistimal edildi.Bunları kendimi acındırmak için söylemiyorum,bunların bana kattığı bir sürü şey oldu aslında.Aylar,yıllar geçtikten ve ben bu insanlara kendimi ölü olarak gösterdikten sonra(ciddiyim,o zamanlar instagramı kapattım,hiçbir mesaja bakmadım,birilerini engelledim ve kimseyle kesinlikle konuşmadım)hiç beklemediğim bir şekilde rüyamda belirmeye başladılar.Sebebini anlayamadım çünkü onlarla konuşmayı bırakmak başıma gelen en güzel şeydi.Ama bir şeyler ters gidiyordu içimde ve rüyamda bulunmaları beni inanılmaz derecede rahatsız ediyordu.Sanki tamamlanması gereken bir şey var gibiydi.Bunlardan kısa süre sonra panik ataklarım başladı ve uzunca bir zaman baş edemedim.Hayatımda konuşacak ve yardım isteyecek birilerinin olmamasıyla birlikte kendimi bir anda stres olmamak için herkese karşı neşeli,güler yüzlü ve yüzeysel arkadaşlıklar kuran biri olarak buldum.Bunun başıma gelebilecek en kötü şey olduğunun henüz farkında değildim.Büyümeye başladığımda insanların sınırlarını bilmemesinin onlardan kaynaklı olduğunu düşünmeye başladım ve yeniden kaçıp gitme isteğime yenik düştüm.Fakat artık 19 yaşındaydım ve istediğim her şeyi yapabilirdim değil mi?Ben de rahatsız olduğum bütün insanları bırakmak ve tertemiz bir sayfa açmak için üniversiteyi şehir dışında okumaya karar verdim.Ama şehir merkezi bana kafa olarak çok uzaktı;henüz buna hazır değildim,ben de bunun için yazlık bir yerde sevdiğim bir bölümde kendimi iki yılda değiştirmeye adadım.

Eylülden itibaren kirada yalnız başıma kalmaya başladım ve tabi ki bu hayatta en çok sevdiğim şeylerden biri yalnız kalmak olduğu için buna minnettarım.Herkesin kendine ait bir odaya* ihtiyacı vardır sonuçta.Okula başladığım gün başıma geliceğini hiç düşünmediğim bir şey geldi ve sınıftaki herkesin emekli olduğunu fark ettim.Şehir dışına kaçarken bunu hesap etmemiştim açıkçası.Bununla birlikte aradığım yalnız hayatı hiç istemediğim kadar bulmuş oldum ve okulun ilk dönemi kendimi derslerime verdim ve sayısız kitap okudum.Sınıfımda yaşıtım olmasalar da Z kuşağı olan birkaç kişiyle kaynaştım.Aslında ben öyle sanıyordum.Hayatı İstanbul’da geçmiş biri için küçük şehir insanlarının bakış açılarının benimkinden farklı olduğunu anlamam biraz zaman aldı,lakin Balıkesir’e gittiğimden beri karakter olarak hiçbir şekilde kendimi de değiştiremediğimi fark ettiğimden bu kişilerle olan sahte arkadaşlığım daha çok benim karşımdakine kendimi adamam ve saygınlığımı kaybetmem üzerine oldu.Artık birşeyleri değiştirmek için yine geç kalmıştım,kaçmam gerekiyordu.Ama burası benim okuduğum okul,kaldığım ev,sıkıldığımda sahilde oturduğum,kanyondaki suları dinlediğim yerdi.Bu sefer nasıl bırakabilirdim?Sonuç olarak bu yıl 1.senemi tamamladım ve benden büyük olmalarına şaşırdığım insanların cahilliklerine ve görgüsüzlüklerine sessiz kaldım.Ve kaça kaça buraya mı kaçtım diye kendime çok kızdım.Ama sonra olayın ne kaçtığım yer olduğunu,ne de karşımdaki insanlar olduğunu anladım.Sorun ordaydı;hep ordaydı.Zorbalarımın rüyama girmesi,kendime kızmam,herşeyin hep tekrarlanması…Farkındalığımın gelmesi zaman da alsa bir insan neden güler yüzlü ve yardımsever birine böyle davranır?diye düşünüyordum.Aslında cevabı da buydu.

Gittiğim her yer ve kaçtığım her şey günün sonunda kendime dönen bir boomerang gibiydi.Hemde tam başımın ortasından vuruyordu.Bunu buraya düzeldim demek için yazmıyorum.Bu bir yıl bana çok şey kattı ve kendimi cidden geliştirdim.Ama bu durumlar beni hala yoruyor.Kendine faydası olmayan başkasına faydalı olamaz derler.Bu süreçte kendime verdiğim sevgi başkalarının bana katabileceği şeyler kadardı;yani hiçlik.Çok değerli olan benliğimiz bizi insanlara yakınlaştırmaya yaramalı,itmeye değil.Sizin karakterinizi çalan,modunuzu sömüren,sizi aşağı gören veya kendini çok üstün sanan insanlar aslında sizden alabileceği en kolay ve en zor şeyi istiyor:Enerjinizi.Ve biz kırılgan varlıklar bunu göremeyecek kadar bulanık bakıyoruz hayata.

La Dolce Vita

Kendisi Marina’nın Froot şarkısından bir sözdür.Hazır yaz gelmişken bu felsefeyi öğrenmeniz ve hayatınıza katmanız benim için çok değerli.Tatlı hayat anlamına gelen bu söz bana bu müziği her dinlediğimde yaz akşamlarının tatlı kokusunu,sarı ve turuncularla karışmış meyveleri,güneşin saçlarımızda yarattığı ışığı ve hepsinden önemlisi hayatın şaşaalı olmadan da ne kadar yeterli olduğunu hatırlatıyor.Onu hiçbir koşul olmaksızın kabul etsek ikimizde mutlu olmaz mıyız?Belki bu yaşamı bir veya binlerce kez tadıcaz ama bizim yaşamımız olduğu sürece sahip çıkarsak karşımıza çıkacakları düşünün.Ona sahip olduğumuz sürece hayat enerjimiz bizi oracıkta bekleyen güzellikleri kabul etmemiz için bir işaret olucak.Kaldırımda büyümüş bir karahindibağ,belki bir daha geçmeyeceğimiz bir yerde duvara yapıştırılmış küçük bir sticker,beklemediğimiz bir anda gelen bir iltifat veya kıyafetimize renk katan bir parça bile neşemizi yerine getirmiyor mu?O zaman fark etmeye bunlarla başlıyoruz.

Hayata dair bir şeyler öğren.Kendine o turtadan koca bir dilim kes,gümüş tepside sun.Yaprakların ağaçlarının nasıl büyüdüğünü öğren.Gözlerini aç.

-Sylvia Plath