Weten jullie nog?

Vorige week schreef ik nog hoe enthousiast ik was over een plek waar ik volgens mij eindelijk een nieuwe community had gevonden.

Ik voelde me daar vrij.

Verbonden.

En ik vond het écht leuk om daar te zijn.

Ik dacht zelfs: misschien heb ik eindelijk een plek gevonden waar ik helemaal mijzelf kan zijn en nieuwe mensen kan leren kennen.

Zo’n plek waar je iedere week naartoe kunt. Waar je steeds dezelfde gezichten ziet, mensen langzaam leert kennen. Waar je kunt dansen, knuffelen en contact kunt maken zonder dat daar meteen een romantische of seksuele bedoeling achter hoeft te zitten.

Ik vond het zelfs zó leuk dat ik een paar dagen geleden een abonnement heb afgesloten.

Nou.

Dat abonnement voelde gisteren ineens als de slechtste financiële beslissing van 2026.

Want waar ik vorige week nog dacht: wat heerlijk, ik heb eindelijk een plek gevonden, dacht ik gisteren vooral:

Wat een verschrikkelijke plek. Ik ga hier echt nooit meer heen.

En het stomme is dat ik eigenlijk niet eens weet of ik dat écht vind.

Volgens mij ben ik gewoon teleurgesteld.

Niet eens alleen in één persoon, maar vooral in het gevoel waarvan ik dacht dat ik het daar had gevonden.

Want ik heb helemaal niets tegen intimiteit. Echt niet.

Ik hou juist van aanraking.

Van dichtbij iemand zijn.

Van een knuffel die net iets langer duurt.

Van samen dansen en elkaar voelen.

Van zo’n moment waarop je even helemaal vergeet dat er nog een wereld om je heen bestaat.

Maar voor mij betekent intimiteit wel iets.

Niet meteen: we gaan daten.

Want zo bedoel ik het helemaal niet.

Meer: ik laat jou dichtbij me komen, omdat ik je dichtbij wil hebben en dat is voor mij niet niks.

Maar,

Ik begin steeds beter te begrijpen dat niet iedereen daar hetzelfde in staat.

Paar weken was er dus een man die al een paar keer contact met me had gezocht, hij deed echt zijn best en hield vol.

Ik hield het in eerste instantie een beetje af. Niet omdat ik hem niet leuk vond of onaardig vond, maar gewoon omdat iets in mij zei:

Mmm ik weet het niet.

Maar ik ben dus echt heel goed in het negeren van dat soort gevoelens.

Mijn intuïtie kan soms letterlijk met een schreeuwend naast me staan:

ARIANA. DOE. HET. NIET.

En ik het heel goed hoor en voel, maar toch er niks mee doe.

Dus uiteindelijk ontstond er een moment.

We dansten samen.

We werden intiem.

Heel intiem

Misschien te intiem

En uiteindelijk ook zoenden.

Nu is beetje tongen op de dansvloer niet heel spannend, maar voor mij is dat best bijzonder, want ik doe dat niet iedere week met een willekeurige man die ik op een dansavond tegenkom.

Maar het voelde op dat moment goed.

Dus ik heb het gewoon laten gebeuren.

Aan het einde van de avond zei ik hem gedag en ben ik mijn eigen gang gegaan.

Ik ben niet achter hem aan gelopen.

Ik heb zijn nummer niet gevraagd.

Ik heb geen date voorgesteld.

Ik heb niet gezegd dat ik hem leuk vond.

Ik heb eigenlijk helemaal niets van hem gevraagd.

Naar mijn idee heb ik hem geen idee geven dat ik verwachtingen had.
Het enige wat ik blijkbaar verwachtte, was dat als we elkaar weer zouden zien, we het weer leuk konden hebben.

Zo van: hé, leuk je weer te zien.

Maar precies daar ging het mis.

Want toen ik hem een paar dagen later weer zag, deed hij alsof ik niet bestond.

Geen hoi.

Geen knuffel.

Geen glimlach.

Geen oogcontact.

Niks.

Hij liep me gewoon voorbij alsof we elkaar nog nooit hadden gezien.

En ik snapte daar dus echt helemaal niks van.

Niet omdat ik iets van hem wilde.

Maar omdat ik dacht:

We hebben letterlijk een paar dagen geleden nog heel intiem met elkaar gedaan, gedanst en gezoend. En nu doe je alsof ik een vreemde ben?

De hele avond deed hij goede pogingen om niet in mijn buurt te komen, tot ik de trap afliep en hij die net op kwam.

Hij keek me niet aan. Keek strak voor zicht uit. Heel geforceerd.

Dus ik zei:

“Hey.”

Geen reactie.

Ik tikte hem uiteindelijk op zijn schouder.

Toen keek hij me aan en zei:

“Hey lekker ding, alles goed?”

Hij gaf me een kus en liep weer verder.

Ik stond daar echt even van:

Huh?

What the fuck?

Je negeert me de hele avond, ik moet je letterlijk aantikken voordat je reageert en vervolgens kus je me wel?

Ik voelde me eigenlijk op dat moment heel verloren en ongemakkelijk, er kwamen meteen wat angsten naarboven waar spijt de overheertend gevoel was.

Ik probeer het beetje naast me neer te leggen.

Later die avond zag ik hem met een andere vrouw dansen.

Intiem

Heel intiem.

En voor de duidelijkheid: dat mag.

Zij mag dat ook.

Iedereen mag op zo’n avond met wie dan ook dansen, elkaar aanraken en contact maken. Zolang het voor beide mensen goed voelt, heb ik daar helemaal geen oordeel over.

Maar ik merkte wel dat ik steeds meer dacht:

Wat is hier eigenlijk de bedoeling? En wat is jouw intentie om hier heen te komen?

Ga je naar zo’n avond om te dansen, uit je hoofd te komen en verbinding te voelen met jezelf en anderen?

Of is het voor sommige mensen vooral een plek waar je iedere week opnieuw kunt kijken met wie je intiem kunt worden?

Ik zag dingen die voor mij behoorlijk seksueel aanvoelden. Ik zal ze maar niet uitschrijven, maar het leek eerder een pornshow. Geen grap.

Persoonlijk is dat niet iets wat ik onder ecstatic dance versta.

Misschien ligt daar ook wel een deel van mijn verwarring.

Ik dacht dat ik naar een plek was gegaan waar het vooral ging om verbinding een plek waar je jezelf kunt zijn, mensen leert kennen en elkaar de week erna gewoon weer aankijkt.

Maar ineens voelde mijn lievelingsplek ineens heel wankel en onveilig.

Misschien ben ik veel te gevoellig en is dat voor iemand anders helemaal niet zo.

Misschien is het voor iemand gewoon:

een avond,

een dans,

een aanraking,

een kus,

en daarna weer door.

En misschien is dat ook gewoon prima.

Alleen merk ik dat ik daar zelf niet zo goed in ben.

Niet omdat ik preuts ben.

Niet omdat ik tegen vrijheid ben.

En ook niet omdat ik vind dat intimiteit altijd ergens naartoe moet leiden.

Maar omdat intimiteit voor mij gewoon niet betekenisloos is.

En misschien moet ik daar vooral eerlijker over worden.

Tegen mezelf.

Want op een gegeven moment was hij uitgedanst, gesjanst maar vooral gevoeld was met die vrouw en dacht ik: oké, ik ga gewoon naar hem toe.

Dus ik verzamelde al mijn moed en liep op hem af.

Waar hij normaal gesproken altijd superenthousiast op me reageerde en bijna zijn armen al open had voor een knuffel, deed hij nu alleen zijn hoofd een beetje naar voren zodat hij me kon verstaan.

Ik begon tegen hem te praten.

Het was inmiddels het einde van de avond. De muziek werd zachter, en iedereen was langzaam aan het afronden.

En daar stond ik dus tegen hem te praten.

Niet schreeuwend.

Niet om een scène te maken.

Maar ik was wel boos.

Heel eerlijk: ik was echt boos.

Op een gegeven moment zei iemand:

“Sssst.”

En toen dacht ik:

Ja. Oké. Dit is eigenlijk niet het moment en eigenlijk mag je niet praten op de dansvloer. Sorry!

Hij zei uiteindelijk:

“Sorry.”

Dat was het.

Ik draaide me om, liep naar boven en pakte mijn spullen.

Daarna sprak een van de hosts mij aan. Hij liep met me mee naar buiten en daar heb ik eigenlijk gewoon mijn hele verhaal eruit gegooid.

Ik denk dat ik op dat moment vooral behoefte had aan iemand die even luisterde.

Want ik dacht echt:

Maar wat is dit voor iets raars?

En ik kan me voorstellen dat iemand dit leest en denkt:

Jeetje Ariana, waar maak je je druk om?

Ik snap je ergens, maar in mijn verdediging.

Misschien ben ik hier gevoeliger voor dan een ander.

Maar voor mij gaat het niet alleen over die jongen.

Het gaat veel meer over het idee van een community.

De community is niet groot. Je ziet bijna iedere week dezelfde mensen. En juist dát vond ik zo leuk.

Je leert elkaar kennen.

Je danst samen.

Je knuffelt.

Je praat een beetje.

Er ontstaan vriendschappen.

Er hoeft helemaal niets uit voort te komen.

Ik had ook helemaal niet verwacht dat er met deze jongen iets moest ontstaan.

Ik dacht gewoon:

Wat leuk. Misschien heb ik er een vriend bij. Misschien ontstaat hier gewoon een mooie connectie.

En als hij gisteren gewoon “hoi” had gezegd, me een knuffel had gegeven en vervolgens lekker zijn eigen avond was gaan leven, dan was mijn avond waarschijnlijk compleet anders geweest.

Maar hij deed alsof hij mij niet kende.

En daar kreeg ik dus echt een error van.

Want hoe werkt dat?

Hoe kun je iemand eerst zoveel aandacht geven, steeds contact zoeken, moeite doen om dichtbij te komen, vervolgens heel intiem met iemand zijn en zes dagen later doen alsof die persoon een volslagen vreemde is?

Misschien was ik voor hem gewoon een moment.

Een dans.

Een kus.

Een aanraking.

En daarna weer door.

Misschien was de spanning weg toen hij kreeg wat hij wilde.

Misschien ook niet.

Ik heb werkelijk geen idee.

En misschien is dat ook precies het punt.

Ik hoef niet te weten wat zijn intentie was om te weten dat zijn gedrag mij niet goed deed.

Want ik merk dat ik de laatste tijd vaker in dit soort situaties terechtkom.

Iemand heeft eerst ontzettend veel aandacht voor me.

Veel initiatief.

Veel aantrekkingskracht.

Veel moeite.

En zodra ik uiteindelijk ook een stap naar voren zet, verandert er iets.

Dan wordt het ineens minder.

Of iemand blijkt toch niet beschikbaar.

Of iemand zit nog in een andere verbinding waar ik niets van wist.

Of iemand blijkt helemaal niet op zoek naar hetzelfde.

En dan denk ik:

Wat doe ik waardoor ik dit soort mensen aantrek?

Maar misschien is dat helemaal niet de juiste vraag.

Misschien moet ik mezelf iets anders vragen:

Waarom negeer ik mezelf wanneer ik al voel dat iets niet helemaal klopt?

Want als ik heel eerlijk ben, voelde ik bij deze jongen in het begin al iets.

Ik kon het alleen niet goed plaatsen.

En dus deed ik wat ik blijkbaar vaker doe.

Ik praatte mezelf eroverheen.

Hij was toch leuk?

De avond was leuk.

De connectie voelde leuk.

Dus dacht ik:

Misschien ben ik gewoon moeilijk.

Maar misschien ben ik helemaal niet moeilijk.

Misschien heb ik gewoon iets anders nodig.

Iemand die niet alleen dichtbij me wil zijn wanneer ik aantrekkelijk of beschikbaar ben.

Maar iemand die me de week erna ook gewoon aankijkt.

Normaal.

Menselijk.

Respectvol.

En misschien is dat wel precies waarom dit me zo raakte.

Niet omdat ik iets van hem wilde.

Maar omdat ik dacht dat ik een plek had gevonden waar ik me veilig kon voelen.

Een plek waar ik mezelf kon zijn.

Een plek waar ik nieuwe mensen zou leren kennen en langzaam mijn eigen kring kon opbouwen.

Ik had zelfs al bedacht dat het me leuk leek om daar met oud en nieuw te zijn.

En ineens dacht ik:

Maar pas ik hier eigenlijk wel?

En dat is misschien nog wel het pijnlijkste.

Niet dat één jongen mij negeerde.

Maar dat ik door één rare interactie ineens aan mezelf ga twijfelen.

Dat ik me afvraag of ik te veel verwacht.

Of ik te gevoelig ben.

Of ik te veel betekenis geef aan aanraking.

Of ik gewoon niet begrijp hoe dit soort dingen werken.

Op een gegeven moment dacht ik zelfs:

Misschien zit ik wel ergens op het spectrum en snap ik gewoon niet hoe dit soort sociale interacties werken.

En ja, daar ga ik dus ook weer.

Meteen naar mezelf.

Misschien ligt het aan mij.

Misschien begrijp ik het niet.

Misschien ben ik te gevoelig.

Misschien verwacht ik te veel.

Maar misschien snap ik het juist prima.

Misschien ís het gedrag gewoon tegenstrijdig.

Misschien kan iets voor de één vrijblijvend zijn en voor de ander betekenisvol.

En misschien hoeven we helemaal niet te bepalen wie er gelijk heeft.

Misschien hoef ik alleen maar te erkennen:

Dit werkt voor mij niet.

Want ik merk dat dit soort situaties me inmiddels echt onzeker maken.

Als iemand de eerste keer zóveel moeite voor me doet, hoe weet ik dan nog of ik het veilig vind om die persoon toe te laten?

Hoe weet ik of iemand mij echt leuk vindt?

Of alleen maar heel erg aangetrokken tot mij is?

En misschien is dat wel waar ik uiteindelijk het meeste verdriet van heb.

Niet dat deze jongen mij negeerde.

Maar dat ik daardoor weer even dacht:

Zie je wel. Misschien moet ik gewoon niemand meer geloven.

En dat vind ik eigenlijk het allerjammerste.

Want ik wil niet zo leven.

Ik wil niet iedere keer als iemand toenadering zoekt denken:

Wat wil je van me?

Wat is je intentie?

Wanneer verandert dit?

Wanneer verdwijnt de aandacht weer?

Ik wil gewoon kunnen geloven dat iemand die moeite voor me doet, dat ook echt meent.

En misschien moet ik daarvoor niet harder worden.

Misschien moet ik juist beter leren luisteren naar mezelf.

Niet:

“Wat doe ik waardoor ik steeds dit soort mannen aantrek?”

Maar:

“Waarom negeer ik mezelf wanneer ik al voel dat iemand niet helemaal bij mij past?”

Die vraag vind ik eigenlijk veel interessanter.

Want misschien ligt daar uiteindelijk mijn echte antwoord.

Niet bij hem.

Bij mij.

Ik ben steeds meer gaan beseffen dat negatief denken en praten over andere mensen uiteindelijk vooral jezelf raakt.

Je brein hoort namelijk steeds opnieuw de woorden die je uitspreekt. Als je voortdurend denkt of zegt dat iemand slecht, irritant, onzeker of waardeloos is, blijf je die negativiteit zelf ook steeds opnieuw ervaren. De ander is misschien allang verder met zijn leven, terwijl jij de boosheid, irritatie of frustratie telkens opnieuw in jezelf activeert.

En dat vind ik eigenlijk best bijzonder.

Want wat je aandacht geeft, blijft leven in je hoofd. Hoe vaker je ergens over nadenkt, hoe vertrouwder die gedachte wordt. En hoe meer ruimte je geeft aan negativiteit, hoe meer je eigen belevingswereld daardoor gekleurd kan worden.

Dat betekent niet dat je alles maar moet goedvinden. Sommige mensen passen niet bij je. Soms doet iemand je pijn. Soms is iemand echt niet goed voor je. Je mag daar iets van vinden. Je mag grenzen stellen. Je mag afstand nemen.

Maar je hoeft iemand niet steeds opnieuw af te breken.

Want uiteindelijk draag jij die boosheid mee.

De ander voelt misschien helemaal niets van wat jij allemaal over hem of haar denkt, terwijl jij degene bent die het iedere keer opnieuw beleeft.

Dus eigenlijk heb je met negatief zijn over een ander uiteindelijk vooral jezelf mee.

Dat is ook waarom ik bewuster wil worden van wat ik denk en uitspreek. Niet omdat ik ineens alleen maar positief wil zijn of omdat ik negatieve emoties wil wegdrukken. Maar omdat ik mezelf wil afvragen: wil ik dit echt steeds opnieuw in mijn eigen hoofd laten leven?

Ik kies er liever voor om mijn hoofd en energie te vullen met wat ik wél wil voelen.

Rust.
Liefde.
Groei.
Dankbaarheid.
Mooie mensen.
Mooie gedachten.

Niet omdat de wereld perfect is.

Maar omdat ik steeds meer besef dat ik zelf invloed heb op waar ik mijn aandacht aan geef en daarmee ook op wat ik in mezelf blijf voeden. 🤍

Misschien is dat wel iets om jezelf eens af te vragen:
Wat wil ik eigenlijk vaker in mijn eigen hoofd laten leven?

Een DM

Ik kreeg een paar weken geleden een DM van een man.

En niet zomaar een man. Maar zo eentje waarvan je denkt: wow, zo, jij bent knap.

Maar dan heb ik het echt over belachelijk knap.

Fotomodelachtig. Goed gezicht, goede kaaklijn, mooie ogen, lang, gespierd, goede foto’s. Duidelijk iemand die nooit drie kwartier bezig is met één foto, omdat hij bij de 48e poging denkt: eindelijk, deze kan ermee door.

En het allerbelangrijkste: een man zonder filters.

Want jawel, die bestaan. En er zijn er echt verrassend veel.

Ik reageerde. Er ontstond een gesprek.

En toen gebeurde er iets wat tegenwoordig nogal vaak in het datingleven gebeurt:

Niets.

En toen was hij weg

Hij reageerde ineens niet meer.

Ben ik nu geghost? Is dit mijn eerste ghostingervaring?

Of is dit gewoon een man die een beetje ging hengelen? Even kijken wie er reageert, wie hapt. Een kleine ego-boost van: oké, deze dame gaat vast wel reageren.

En ja.

Hij had gelijk.

Ik reageerde.

Maar goed, de man reageerde ineens niet meer.

Geen drama. Geen afsluiting. Geen “leuk je gesproken te hebben”. Niks.

Nu heb ik daar natuurlijk een volledig genuanceerde analyse op losgelaten, zoals jullie mij inmiddels kennen.

Mijn eerste gedachte was namelijk: waarschijnlijk is deze gewoon een beetje aan het vissen. Eens kijken wie er reageert, wie hapt, wie hem die kleine dagelijkse ego-boost geeft en vervolgens weer door.

Maar goed, dat is een aanname.

Misschien is hij ontvoerd door aliens.

Kan natuurlijk ook.

Misschien is zijn telefoon ineens stuk. Misschien is hij heel erg druk. Misschien heeft hij inmiddels een nieuwe hobby.

Nou ja. Whatever.

De broer

Het grappige is dat ik deze man al eens eerder was tegengekomen op een datingapp. We waren toen met elkaar gematcht. Volgens mij hebben we toen geen conversatie gehad. Of misschien wel, maar dan was die blijkbaar niet bijzonder memorabel.

Wat ik me wél kan herinneren, is dat ik met zijn broer ook een keertje gematcht was.

Niet recent.

Jaren geleden.

Maar toch.

Nieuwsgierig als ik ben, besloot ik natuurlijk om die broer eens op te zoeken.

Gewoon puur uit onderzoek voor mijn Substack-artikel. ;)

En daar ging het mis.

Want ik vond die broer meteen veel leuker.

Maar echt veel leuker.

En misschien zelfs ook nog knapper.

Knap is niet hetzelfde als aantrekkelijk

En dan hoor ik je denken: hoe kan dat nou? Je zei net dat die andere man fotomodelknap was.

Ja.

Dat klopt.

Maar ik ben er inmiddels achter gekomen dat knap en aantrekkelijk voor mij twee compleet verschillende dingen zijn.

Iemand kan een perfect gezicht hebben en toch totaal niks bij mij oproepen.

En iemand kan misschien iets minder fotomodelachtig zijn, maar door zijn uitstraling, humor, manier van denken, manier van communiceren, de manier waarop hij in het leven staat, hoe hij loopt, beweegt, kijkt, ruikt - noem het maar op - ineens veel aantrekkelijker worden.

En dat vind ik eigenlijk het allerleukste aan aantrekkingskracht.

Je kunt iemand zien en denken: wauw, wat ben jij knap.

Maar je kunt ook iemand leren kennen en denken: oh wauw. Jij bent echt interessant. En ook echt heel erg leuk.

Een mooie ogen is niet genoeg

Want wat heb je aan een man met ogen waar je uren naar kunt kijken, als je na drie gesprekken al geen idee meer hebt waar je het met hem over moet hebben?

Ik wil met iemand kunnen lachen.

Ik wil benieuwd zijn naar hoe iemand denkt.

Ik wil iemand interessant vinden.

En ja, natuurlijk helpt het ook mee als ik iemand aantrekkelijk vind. Ik ben tenslotte ook niet volledig immuun voor een mooi gezicht en een lekker lijf.

Maar alleen een mooi gezicht gaat het voor mij echt niet halen.

En nu?

Dus nu zit ik nogal in een ingewikkelde situatie.

Of misschien maak ik hem zelf ingewikkeld.

Want wat doe je als je denkt dat je misschien met de verkeerde broer hebt gedmd?

Ga je dan ineens de DM van broer nummer twee in sliden?

Of is dit het moment waarop je even verstandig moet worden en denkt: misschien moeten we deze familie gewoon met rust laten?

Want laten we eerlijk zijn: ik wil natuurlijk ook niet per ongeluk een familieruzie veroorzaken.

“Waarom heb jij haar gevolgd?”

“Welke haar?”

“Doe niet zo moeilijk. Je weet precies wie ik bedoel.”

“Ja, maar ik heb toch niks met haar?”

“Dat zeg ik toch ook niet?”

En daar zit ik dan. Stilletjes awkward en onderwerp van gesprek.

Dat lijkt me ook weer zo overdreven veel verantwoordelijkheid voor één Instagram-follow.

Puur voor de wetenschap

Dus misschien moet ik het gewoon laten.

Hem stiekem gaan volgen.

En vervolgens heel volwassen wachten en hopen dat hij misschien zelf in míjn DM’s komt sliden.

Gewoon rustig.

Heel normaal.

Puur voor een follow-up Substack-artikel.

Of ik dat ga doen?

Tja.

Jullie kennen mij inmiddels een beetje.

Ik denk dat we allemaal het antwoord wel weten.

Op een gegeven moment stuurde hij me nog een bericht met zijn excuses.

Hij vond het jammer dat het zo was gelopen.

Hij schreef dat hij op dat moment geen ruimte had voor de liefde. Dat hij zich volledig op zijn missie moest richten.

En eerlijk is eerlijk… op dat moment vond ik dat eigenlijk heel mooi.

Ik dacht: oké, misschien is hij inderdaad gewoon nog niet beschikbaar. Misschien is dit precies wat integriteit is: eerlijk aangeven dat je er niet bent.

Totdat…

Nog geen uur later was een vriendin van mij nieuwsgierig hoe hij eruitzag.

Ik stuurde haar zijn Instagram-account door.

Nog geen uur later zat hij in háár DM met een bericht dat ze een mooie energie had.

Dat moment was misschien wel het meest confronterend van alles.

Niet omdat hij mijn vriendin een bericht stuurde.

Maar omdat het zo volledig haaks stond op wat hij mij vlak daarvoor had verteld.

In dat ene uur viel het laatste stukje van het beeld om.

Woorden en gedrag

In de weken daarna bleef ik nadenken over één vraag:

Komen woorden en gedrag eigenlijk wel met elkaar overeen?

Hij sprak vaak over integriteit.

Over verantwoordelijkheid.

Over bewustzijn.

Over hoe de keuze van een partner misschien wel de belangrijkste keuze van je leven is.

Juist daarom bleef ik terugdenken aan alles wat daarvoor al was gebeurd.

Aan het volgen en weer ontvolgen op Instagram.

Aan de Pattern-uitnodiging (app) die uiteindelijk nooit werd geaccepteerd.

Aan de onduidelijkheid na onze date.

Aan de weken waarin ik zelf om duidelijkheid moest vragen.

En uiteindelijk aan het bericht dat hij geen ruimte had voor de liefde.

Nog geen uur nadat hij mij dat had verteld, zag ik dat hij contact zocht met een andere vrouw.

Voor mij voelde dat tegenstrijdig.

Niet omdat hij met iemand anders sprak.

Maar omdat het niet aansloot bij wat hij mij zojuist had verteld.

Op dat moment besefte ik dat mooie woorden alleen niet genoeg zijn.

Voor mij moeten woorden en gedrag met elkaar overeenkomen.

Misschien was dat wel de grootste les van deze ontmoeting.

Mijn intuïtie had gelijk

Ik geloof nog steeds dat spiritualiteit een prachtig anker kan zijn.

Maar ik geloof niet meer automatisch iemand omdat hij zichzelf spiritueel of integer noemt.

Je kunt prachtige woorden gebruiken over verbinding, bewustzijn, integriteit en verantwoordelijkheid.

Maar uiteindelijk laat je gedrag zien wie je bent.

Niet je woorden.

Wat deze ontmoeting mij vooral heeft geleerd, is om mijn intuïtie nooit meer weg te redeneren.

Mijn intuïtie gaf vanaf het begin kleine signalen af. Geen harde bewijzen, maar een onderbuikgevoel dat ik steeds opnieuw voor mezelf verklaarde.

Achteraf besefte ik dat ik eigenlijk al voelde dat er iets niet klopte.

Dat gevoel probeerde ik steeds te verklaren of weg te praten.

Terwijl mijn lichaam allang wist wat mijn hoofd nog niet wilde zien.

Hoe ik nu naar liefde kijk

Misschien heb ik in hem iets gezien waar ik graag in wilde geloven.

Misschien hoopte ik dat de woorden die hij gebruikte ook zouden passen bij zijn gedrag.

Maar uiteindelijk is dat niet de belangrijkste les die ik uit deze ontmoeting heb meegenomen.

De grootste les was dat ik mijn intuïtie nooit meer wil wegredeneren.

Dat ik niet meer wil blijven hangen in mooie woorden als gedrag iets anders laat zien.

En dat ik liever alleen ben dan in een relatie waarin ik voortdurend twijfel aan wat ik voel.

Ik geloof nog steeds in de liefde.

Misschien zelfs meer dan ooit.

Maar niet ten koste van mezelf.

Voor mij gaat liefde niet alleen over aantrekkingskracht of gedeelde interesses.

Het gaat over veiligheid.

Over eerlijkheid.

Over iemand bij wie woorden en gedrag met elkaar overeenkomen.

Iemand bij wie je niet hoeft te twijfelen aan wat iemand bedoelt, omdat je het kunt zien in hoe hij handelt.

Want uiteindelijk is gedrag altijd de meest eerlijke vorm van communicatie.

Ik had mezelf eigenlijk voorgenomen om niet meer over mijn datingleven te schrijven.

Simpelweg omdat het veel leuker is succesverhalen te delen en tot nu toe niet echt lukt. Ik date ook niet veel. Eigenlijk denk ik dat ik vooral pech heb gehad met de mensen die ik tot nu toe ben tegengekomen.

Toch wil ik deze ontmoeting delen.

Niet omdat iemand verplicht is mij leuk te vinden – dat is natuurlijk niet zo. Ik vind zelf ook niet iedere man leuk.

Maar deze ervaring heeft me iets geleerd. Over intuïtie. Over gedrag. En vooral over het verschil tussen mooie woorden en die woorden ook daadwerkelijk belichamen.

Een tijdje geleden schoof er via Instagram rustig een man mijn DM binnen.

Ik reageerde. Al snel merkte ik dat hij me interessant vond. Hij zei het ook hardop.

Vanaf dat moment hadden we bijna iedere dag contact. Diepe gesprekken over het leven, spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling en relaties.

Het voelde prettig. Vanzelfsprekend.

Toch waren er dingen die me opvielen.

Hij volgde me regelmatig op Instagram en ontvolgde me daarna weer. Dan volgde hij me opnieuw.

Toen ik er iets van zei, vertelde hij dat een bedrijf zijn Instagram beheerde en dat dit onderdeel was van hun marketingstrategie om meer volgers en leads te genereren.

Iedereen mag ondernemen op de manier die bij hem past. Persoonlijk vind ik het alleen geen hele sympathieke manier. Maar goed, ieder zijn ding.

Toch voelde het voor mij een beetje vreemd.

Ik maakte er zelfs een grapje over:

“Mag je vriendin soms niet zien dat je mij volgt?”

In diezelfde periode vroeg hij me naar een app die Pattern heet. Een app waarmee je inzicht krijgt in iemands sterrenbeeld en hoe iemand zich voelt, dat soort dingen.

Hij vroeg of ik hem erop had kunnen vinden.

Ik had hem gevonden, stuurde een verzoek om hem toe te voegen… en hij heeft dat verzoek nooit geaccepteerd.

Op dat moment vond ik dat al heel vreemd.

Ik voelde het ook.

Maar ik wilde het niet toegeven.

Je intuïtie fluistert, en toch kies je ervoor om ernaar te luisteren… of juist niet.

In dit geval deed ik het laatste.

Niet veel later vroeg hij of we verder wilden appen.

Ik gaf mijn nummer en vanaf dat moment spraken we elkaar de hele dag door. Bijna twee maanden lang.

Na een tijdje wilde hij graag afspreken. Dat zou een paar dagen zijn voordat hij een lange ceremonie in zou gaan.

Ik stelde voor om elkaar misschien ná de ceremonie te zien, maar hij wilde juist graag daarvoor. Hij had er zin in.

Dus we spraken af.

We wandelden door een park, aten iets en dronken koffie.

We hadden mooie gesprekken. We konden eigenlijk overal over praten.

Toch merkte ik tijdens die middag al een paar dingen.

Soms was hij best scherp in zijn reacties.

Toen we het over mijn geboorteland en de taal hadden, vroeg hij of ik Portugees of Braziliaans-Portugees sprak.

Ik antwoordde.

Vrijwel direct zei hij:

“Ja, dat zeg ik toch.”

Een klein moment, maar het voelde niet prettig.

Ik merkte ook dat ik bepaalde dingen niet tegen hem durfde te zeggen. Niet omdat ik bang voor hem was, maar omdat ik het gevoel had dat alles meteen geanalyseerd zou worden.

Dat vind ik soms lastig aan mensen die heel erg met spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling bezig zijn.

Soms is iets gewoon wat het is.

Niet alles hoeft teruggebracht te worden naar je innerlijke kind of oude trauma’s.

Tijdens een eerste date wil ik gewoon een normale conversatie voeren.

Ik zit daar niet met mijn psycholoog, maar met iemand die ik probeer te leren kennen.

Toch vond ik hem aantrekkelijk.

Niet omdat hij een enorme spierbundel was, maar omdat hij een rustige, mannelijke energie had.

Voor mij zit mannelijkheid niet in grote spieren of stoer doen.

Het zit in de kleine dingen.

Een man die initiatief neemt.

Die niet vraagt waar we zullen eten, maar zegt:

“Kom, we gaan daarheen.”

Iemand die aan de wegkant loopt.

Die aandacht voor je heeft.

Die niet voortdurend naar andere vrouwen kijkt, maar echt aanwezig is.

Dat deed hij allemaal.

Tijdens het wandelen raakte hij me af en toe even aan.

Dat voelde prettig.

Aan het einde van de middag liepen we allebei weer naar huis.

Hij moest nog iets doen voor zijn ex.

We gaven elkaar een lange knuffel.

Echt zo’n knuffel waarbij je allebei niet meteen loslaat.

Tijdens die knuffel zei hij dat hij het leuk had gevonden en dat we contact zouden houden.

Toen we wegliepen, keken we allebei nog een keer achterom.

Dus eerlijk gezegd dacht ik:

Dit zit wel goed.

Later die avond kreeg ik nog een berichtje waarin hij me bedankte voor de fijne middag.

Maar vrijwel direct daarna veranderde alles.

Zijn energie was ineens compleet anders.

Waar we daarvoor iedere dag intensief contact hadden, werden zijn berichten kort en afstandelijk.

Ik voelde vrijwel meteen dat er iets veranderd was.

Een dag later vroeg ik of alles goed ging.

Hij zei dat hij niet zo fit was en wat meer rust wilde nemen.

Prima.

Maar wat hij níét zei, was dat hij geen romantische klik voelde.

En juist dat vond ik verwarrend.

Hij profileerde zichzelf als iemand die heel integer was. Iemand die veel sprak over verantwoordelijkheid, eerlijkheid en bewustzijn.

Dus ik ging ervan uit dat als hij geen romantische klik voelde, hij dat ook gewoon zou zeggen.

Ik stelde zelfs nog voor om na zijn ceremonie te kijken of we elkaar nog een keer wilden zien.

Daar reageerde hij eigenlijk niet op.

Hij zei alleen dat hij een portaal in ging en dat ik het niet persoonlijk moest nemen.

Weer niets over dat hij mij eigenlijk niet meer wilde zien.

Daarna ging hij de lange ceremonie in.

En bleef ik wekenlang in onzekerheid.

Het contact was totaal anders dan daarvoor.

Toen hij terugkwam, hoorde ik opnieuw niets.

Na een paar dagen was ik het wachten zat.

Ik stuurde hem een berichtje om te vragen hoe de ceremonie was geweest en of hij mij nog een keer wilde zien.

Toen vertelde hij dat de ceremonie heel intens was geweest en dat hij daar had gevoeld dat het voor hem vriendschappelijk was.

Dat hij niet de behoefte voelde om verder te onderzoeken of er misschien toch meer in zat.

En natuurlijk… dat mag.

Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden.

Ik vind zelf ook niet iedere man leuk.

Maar het enige wat ik op dat moment dacht was:

Waarom heb je dat niet gewoon meteen gezegd?

Op dat moment voelde ik vooral verwarring.

Ik wist alleen nog niet dat mijn intuïtie me al veel eerder had geprobeerd te waarschuwen.

In deel 2 vertel ik welke signalen ik toen nog niet zag, maar achteraf niet meer kon negeren.

Vroeger dacht ik dat liefde te herkennen was aan vlinders, spanning en het gevoel dat iemand mijn hele wereld op z’n kop kon zetten.

Nu geloof ik dat de mooiste verbindingen vaak veel stiller beginnen.

Niet met onrust.

Maar met rust.

Niet met twijfelen.

Maar met vertrouwen.

Alsof je lichaam zachtjes zegt:

Hier mag ik ontspannen.

Wat emotionele veiligheid voor mij betekent

Emotionele veiligheid betekent niet dat iemand altijd de juiste woorden vindt. Of dat er nooit misverstanden ontstaan.

Het is iemand bij wie je niet steeds hoeft af te vragen waar je aan toe bent.

Iemand bij wie je jezelf niet hoeft aan te passen om geliefd te zijn.

Iemand die blijft wanneer het leven even schuurt.

Iemand bij wie je welkom bent, ook op de dagen waarop je niet straalt, maar gewoon mens bent.

Liefde of onrust?

Veel van ons hebben geleerd dat liefde intens hoort te voelen.

Dat wachten op een berichtje, twijfelen aan jezelf en steeds opnieuw hopen erbij horen.

Maar misschien is dat helemaal geen liefde.

Misschien is het onrust.

Echte verbinding voelt anders.

Als een gesprek waarin je niets hoeft te bewijzen.

Als een stilte die veilig voelt.

Als iemand die nieuwsgierig blijft wanneer je iets kwetsbaars deelt, in plaats van zich af te sluiten.

Een verlangen dat we allemaal kennen

Emotionele veiligheid is niet iets waar alleen vrouwen naar verlangen.

Ook mannen verlangen ernaar.

Om gezien te worden voorbij hun prestaties.

Om hun zachtheid te kunnen laten zien zonder dat die als zwakte wordt gezien.

Om even niet sterk te hoeven zijn.

Misschien verlangen we uiteindelijk allemaal naar hetzelfde.

Naar een plek waar we volledig onszelf mogen zijn.

Elkaar werkelijk ontmoeten

De mooiste verbinding ontstaat niet doordat twee perfecte mensen elkaar vinden.

Ze ontstaat wanneer twee mensen zich veilig genoeg voelen om hun maskers langzaam af te zetten.

Zonder spelletjes.

Zonder jezelf groter of kleiner te maken.

Zonder steeds het gevoel te hebben dat je iets moet verdienen.

Gewoon naast elkaar.

En voelen:

Bij jou hoef ik niets te bewijzen.

Het begint van binnen

Misschien begint emotionele veiligheid uiteindelijk niet bij de ander.

Maar bij jezelf.

Bij luisteren naar je intuïtie.

Bij jezelf serieus nemen wanneer iets niet goed voelt.

Bij kiezen voor wat rust brengt, in plaats van voor wat alleen spanning geeft.

Bij jezelf de liefde geven waar je zo lang naar hebt gezocht.

De meest onderschatte vorm van liefde

Misschien zijn de mensen die echt bij ons passen niet degenen die ons voortdurend laten twijfelen.

Maar juist degenen bij wie we eindelijk kunnen ontspannen.

Bij wie aandacht niet bevochten hoeft te worden.

Bij wie liefde niet verdiend hoeft te worden.

Bij wie je niet bang bent jezelf te verliezen.

Misschien voelt echte liefde niet als een achtbaan.

Misschien voelt ze als een diepe uitademing.

Als thuiskomen.

En misschien is dat wel het mooiste gevoel dat er bestaat.

🤍

Toen ik jonger was, zag ik mijn vriendinnen vanzelf.

Geen datumprikker. Geen agenda’s naast elkaar leggen. Geen drie weken van tevoren plannen voor een simpele kop koffie.

De weekenden waren eigenlijk al voor elkaar gereserveerd.

Iemand had altijd wel tijd voor een wandeling, een avond op de bank of een telefoongesprek dat veel te laat eindigde.

En eerlijk gezegd dacht ik dat het altijd zo zou blijven.

Langzaam verandert alles

Maar het leven gebeurt.

We worden ouder.

Partners komen.

Kinderen worden geboren.

Banen vragen meer.

Er wordt verhuisd, geregeld en geleefd.

En langzaam verandert alles, zonder dat iemand het echt doorheeft.

Ineens bezoek je niet meer alleen je vriendin.

Je bezoekt een heel leven.

Een huis, een gezin, een agenda die al weken vol staat.

Er moet nog gekookt worden.

Een kind naar training.

Een afspraak last minute verzet omdat er een kindje ziek is geworden.

En natuurlijk begrijp ik dat.

Ik zou precies hetzelfde doen.

Toch voel ik soms een klein steekje heimwee.

Niet omdat vroeger beter was.

Maar omdat de vanzelfsprekendheid weg is.

Vroeger stuurde je een appje en zat je een uur later samen op een terras.

Een wandeling ontstond omdat jullie allebei toevallig tijd hadden.

Nu moet er vaak eerst gekeken worden naar agenda’s.

En eerlijk? Dat vind ik lastig, want ik weet niet eens hoe ik me over drie weken voel op een dinsdagavond.

Niet slechter, maar anders

Dat is misschien wel het gekke.

De vriendschap is niet weg.

De liefde ook niet.

Alleen de vorm is veranderd.

Vroeger gingen gesprekken over verliefdheden, vakanties, uitgaan en wilde plannen.

Nu praten we over kinderen, therapie, gezondheid, werkstress en alles wat er verder bij het leven komt kijken.

En ergens vind ik dat ook mooi.

De gesprekken zijn eerlijker geworden.

Dieper.

Maar soms mis ik ook gewoon het onbezorgde.

De spontane plannen.

De avonturen die uit de hand liepen.

Het gevoel dat alles nog openlag.

Soms mis ik mijn vriendinnen niet eens.

Ik mis vooral wie wij toen waren.

Daar praat bijna niemand over

Ik denk dat veel mensen dit herkennen.

Maar bijna niemand heeft het erover.

Misschien omdat niemand iets verkeerd doet.

Er is geen ruzie.

Niemand loopt weg.

Je bent blij voor elkaar.

Je gunt elkaar alles.

En toch kun je soms verlangen naar hoe het vroeger was.

Niet naar vroeger in het algemeen.

Maar naar die versie van jullie samen.

Naar de tijd waarin niemand een agenda nodig had om elkaar te zien.

En nu?

Misschien is dat ook waarom ik tegenwoordig meer opensta voor nieuwe contacten.

Niet omdat mijn oude vriendinnen minder belangrijk zijn.

Absoluut niet.

Maar omdat ik merk dat verbinding anders voelt dan vroeger.

En eerlijk?

Ik vind het soms best lastig.

Hoe maak je eigenlijk nieuwe vrienden als je bijna veertig bent?

Iedereen heeft het druk.

Iedereen heeft al een leven.

Iedereen heeft al een volle agenda.

Toch merk ik dat ik ervoor open wil blijven staan.

Voor nieuwe gesprekken.

Nieuwe mensen.

Nieuwe vriendschappen.

Niet als vervanging van wat er al is.

Maar gewoon omdat verbinding belangrijk blijft, hoe oud je ook bent.

Ik ben ontzettend dankbaar voor de fijne vrouwen die nog steeds in mijn leven zijn.

Ook al zien we elkaar minder.

Ook al is de kring kleiner geworden.

Ook al moeten we soms weken zoeken naar een moment dat past.

Ook al zijn onze levens totaal anders geworden.

Maar soms mis ik het gewoon.

Die tijd waarin een appje genoeg was.

Soms denk ik dat volwassen worden ook betekent dat je afscheid neemt van versies van jezelf die je nooit bewust hebt uitgezwaaid.

Niet omdat ze verdwenen zijn.

Maar omdat het leven verder is gegaan.

En misschien voelen we daarom af en toe heimwee naar een tijd die we niet terug willen, maar wel nog even willen vasthouden.

🤍

Het besef

Er komt een moment
soms heel stil,
soms onverwacht hard

waarop je beseft
dat ouder worden
geen vanzelfsprekendheid is.

Je wordt niet ouder - je krijgt tijd.

De illusie

We groeien op met het idee
dat ouder worden iets is
om tegen te vechten.

Rimpels moeten weg.
Tijd moet vertraagd.
Jeugd moet vastgehouden.

Alsof vooruitgaan
verlies is.

De realiteit

Tot het leven je corrigeert.

Zachtjes
of genadeloos.

Want niet iedereen
krijgt de kans
om ouder te worden.

Dankbaarheid

Terwijl ik mijn ouders ouder zie worden,
voel ik het ineens heel scherp:

Geen verdriet.
Niet alleen.

Maar een diepe, stille dankbaarheid.

Wat een cadeau dat ze er nog zijn.

Perspectief

En dan komt er een bericht
dat alles even stilzet.

19 jaar.
Een leven dat eindigt
veel te vroeg.

Zo oneerlijk.

En ineens verschuift er iets.

Een andere blik

Die lijntjes rond je ogen?
Dat zijn herinneringen.

Die vermoeidheid?
Je hebt geleefd.

Die jaren?
Geen verlies - maar bewijs.

Bewijs dat je hier nog bent.

Wat we vergeten

Alsof ouder worden iets is
om te verbergen.
Om tegen te strijden.

Terwijl het juist iets is
om dankbaar voor te zijn.

Elke dag.
Elke rimpel.
Elke adem.

De kern

Misschien zit het niet
in de grote momenten.

Maar hierin:

Dat je wakker wordt.
Dat je nog voelt.
Dat je nog kunt beginnen.

Slot

Ouder worden
is geen aftellen.

Het is optellen.

Je wordt niet ouder - je krijgt tijd.

✨
Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart.

Wanneer voelde jij voor het laatst
die dankbaarheid - misschien juist
in iets kleins?

Maar vaak doen anderen dat niet voor jou.

Je neemt de tijd om ervoor te zorgen dat anderen zich gehoord en begrepen voelen. Je vergeeft snel, omdat je weet dat iedereen zijn eigen worstelingen heeft. Je kijkt voorbij fouten, omdat je de pijn erachter probeert te zien.

Maar wanneer jij iets nodig hebt, voelt het soms alsof niemand echt luistert.

Alsof mensen vergeten dat jij ook gevoelens hebt.

Dat jij ook iemand nodig hebt die probeert de wereld even door jouw ogen te zien.

En dan vraag je je soms af:

wie begrijpt mij zoals ik anderen begrijp?

Wie merkt wanneer het niet goed met me gaat?

Wie toont dezelfde geduld en zorg die ik altijd geef?

Soms voelt het eenzaam. Alsof je hart openstaat voor iedereen, maar niemand zijn hart echt voor jou opent.

En toch blijf je geven. Begrip, geduld, liefde.

Misschien omdat je hoopt dat er op een dag iemand zal zijn die hetzelfde voor jou doet.