W ogóle o co chodzi z miniemeryturą. Miniemerytura (ang. mini-retirement) to podejście, gdzie zamiast odkładać życie i odpoczynek na wiek 60-65 lat robisz kilkumiesięczne, roczne lub dłuższe przerwy od pracy na różnych etapach życia. Ja myślę o roku, bo to na tyle długo, żeby ciało i głowa odpuściły, ale na tyle krótko, że stare jeszcze będzie majaczyć na horyzoncie, jak znany, bezpieczny port. Oczywiście trzeba się do tego wszystkiego przygotować finansowo, ale również mentalnie. Pomyśl, jak w naszym kraju reaguje się na ludzi, którzy nie pracują. Kult zapierdolu ma się bardzo dobrze. I tu nagle wyskakuję ja - babka około czterdziestki, która nie tyra jak każdy, tylko zachciało jej się przerwy od pracy. Co gorsza, mało jest przykładów pokazujących odbywanie miniemerytur w polskich warunkach i u osób dorabiających się na etacie. Postanowiłam być jedną z niewielu, które pokażą taki proces publicznie.

Po co mi miniemerytura?

Jestem millenialsem z pokolenia 0. Weszłam w dorosłość bez finansowego wsparcia i słynnego „mieszkania po babci”. Nie dostałam też niematerialnego kapitału w postaci sieci kontaktów, wiedzy finansowej, biznesowej czy szczególnych umiejętności. W pokoleniu millenialsów mało kto miał taki ułatwiony start. W związku z tym, że pieniądze były w mojej głowie problemem - bo widziałam skutki ich braku, zaczęłam jako młody dorosły przeć na ich posiadanie. Droga była wyboista, bo władowałam się w tonę długów. Teraz posiadam płynny kapitał, który pozwalałby żyć mi i Mężowi bez zarabiania pewnie z dekadę, a w sumie to może i dłużej. I właśnie - pomimo ogarniętych finansów nie umiem wrzucić sobie na luz i skorzystać odważniej z życia, robiąc przerwę od pracy. Jestem koszmarnie zmęczona gonitwą po więcej i wyciszam głos w głowie, który szepcze, że większe mieszkanie by się przydało, a na pewno nowszy samochód. Wiem jedno: to nie da mi już takiej radości, jak celebracja odzyskanego czasu. Chcę sprawdzić, czy będę umiała funkcjonować nie pracując jak do tej pory. Wmawiam sobie, że dążę do całkowitej wolności finansowej, ale ja nawet nie sprawdziłam czy bym potrafiła się odnaleźć poza schematem 9-17. Więc zanim poświęcę najlepsze lata życia na zapierdol, to może warto sprawdzić, co jest po drugiej stronie lustra. Bardzo mnie ciekawi, jak zadziała moja głowa, czy udźwignę ten rodzaj utarty tożsamości, którą daje praca i nazwa stanowiska. Jak będę się czuła pytana: a czym się zajmujesz? Czy będę umiała się nie tłumaczyć, nie usprawiedliwiać, tylko stanąć w tym w pełni. Czy otoczenie nie sprawi, że zacznę żałować, bo będzie trudno uporać się z projekcją czyichś lęków, których teraz nie mam, ale zostaną mi zaszczepione. Dużo tu niewiadomych, ale chcę wejść w ten psychologiczny eksperyment. Zobaczyć, czy moje poczucie sprawczości i pewności siebie są tak silne, jak mi się wydaje. Pomaga mi to, że lubię planować, na razie widzę poniższe kroki do realizacji. Na pewno nie podejmę się tego sprawdzianu bez odpowiedniego przygotowania.

Dlaczego nie robię tego od razu?

Bo pieniądze, które już zgromadziłam, traktuję jako fundament mojego bezpieczeństwa finansowego. Chcę, żeby dalej pracowały na moją przyszłość. Wymyśliłam, że miniemeryturę sfinansuję z osobnego funduszu. To nie wynika z matematyki, tylko z mojej relacji z pieniędzmi. I właśnie dlatego eksperyment, który zaczynam będzie dla mnie tak ciekawy.

Miniemerytura zaczyna się na długo przed ostatnim dniem pracy.

Jak napisałam wyżej, nie umiem zacząć przejadać swoich inwestycji, więc najbliższy czas chcę poświęcić na zarabianie „nowych” pieniędzy na cel, jakim jest miniemerytura. Tylko w ten sposób jestem w stanie sobie to poukładać. Kasa to jedno, ale moje życie nie jest gotowe na tę zmianę. Chcę uprościć swoją codzienność. Potrzebuję pozbyć się nadmiaru rzeczy, uzupełnić to, czego naprawdę potrzebuję i wejść w ten etap z poczuciem porządku. Przyda się również powrót do regularnego gotowania i budowania codzienności wokół zdrowych nawyków. To również będzie element przygotowań. Finanse też wymagają dopracowania. Od lat prowadzę budżety, więc kiedy ustalimy z Mężem datę rozpoczęcia miniemerytury, policzę wszystkie koszty bardzo szczegółowo. Wstępne szacunki już mam, ale chcę je jeszcze urealnić. Dobrze by było również wykorzystać czas zatrudnienia na kompleksowy przegląd zdrowia i wykonanie badań, korzystając z pakietu medycznego, który mam dzięki pracy. Ważną częścią całego planu są podróże. Chciałabym przestać wyjeżdżać w rytmie wyznaczanym przez urlop w pracy i zacząć podróżować wolniej, bez presji szybkiego powrotu. To oznacza jednak ograniczenie zobowiązań, które dziś trzymają mnie na miejscu. Dlatego już teraz świadomie rezygnujemy z Mężem z decyzji, które utrudniłyby nam taki styl życia, np. zakupu zwierzęcia czy inwestowania w mieszkanie na wynajem.

Ten projekt powinien mieć kryteria sukcesu.

Nadal drżę przed wydawaniem już zarobionych pieniędzy na finansowanie codziennego życia podczas przerwy. Z drugiej strony tylu rzeczy chciałabym spróbować, poznać, zobaczyć, doświadczyć, zacząć się uczyć, a zwyczajnie nie da się tego zrobić w „klasycznej” pracy. Cisnę z treningiem siłowym, ale nie jest on tak efektywny po wielu godzinach przy biurku, jakby mógł być w trybie emeryckim. Na swojej liście mam dziesiątki rzeczy, które czekają na realizację. I na co mają czekać? Jak długo? Wielu z tych rzeczy nie zrobię mając 60 lat. Pewne kwestie mogę ogarnąć tylko teraz i ewentualnie w najbliższej dekadzie swojego życia. Dlatego mam przekonanie, że zbliża się moment na odbycie przerwy. Nawet jeśli przez rok nie będę dokładać do inwestycji, moje długoterminowe bezpieczeństwo finansowe nie jest zagrożone, a większe mieszkanie to nice to have. Myślę, że za wcześnie na wskazanie wszystkich oczekiwań co do miniemerytury, bo ten czas przygotowań pewnie je zweryfikuje. Te poniższe do mnie przyszły.

• Przez całe życie uczyłam się zarabiać pieniądze. Dzięki temu eksperymentowi chcę nauczyć się z nich korzystać.

• Potrzebuję potwierdzenia, że umiem funkcjonować bez pracy. To może wydać się dziwne, że poddaję to pod wątpliwość, ale spodziewam się jakichś dziwnych symptomów jak w każdym procesie odstawienia.

• Pragnę poczucia, że odpoczęłam psychicznie i fizycznie.

• Zrealizowałam ustalone cele podróżnicze i zrobiłam to bez biegania od atrakcji do atrakcji z wywalonym jęzorem. Dobrze gdyby kilka rzeczy z listy marzeń dało się wykreślić, ale nie będę jeszcze zdradzać wszystkiego. Może bliżej terminu realizacji.

• Jednocześnie chcę móc powiedzieć, że nie wpadłam w wir pracy własnej, zachłyśnięta mnogością możliwości.

• Chcę czuć luz przy podejmowaniu decyzji, czy nie przedłużyć miniemerytury. Ułatwi mi to świadomość, że nie wydałam więcej pieniędzy, niż oszacowałam.

To jest też ciekawe, że rozpędzam się w tych oczekiwaniach. Dobrze by było zakręcić wokół nich kilka mentalnych kółek, żeby nie zrobić z tego „roku wolności” korporacyjnego projektu z szeregiem KPI.

Obawiam się, że z tej drogi nie będzie odwrotu, bo tak mnie wciągnie emeryckie życie. Może po takim roku okaże się, że wrócę do etatu z nową energią albo przedłużę tę przerwę. Jeszcze inaczej - odkryję, że całe życie źle definiowałam wolność finansową. Nie wiem. I chyba właśnie dlatego chcę to zrobić.

Wskazówki dla Ciebie:

• Nie trzeba demonizować etatu. Dzięki niemu też da się budować stabilność finansową i myśleć o miniemeryturze. Wymaga to jednak czasu, sporo samodyscypliny i odwagi w walce o ciągłe podnoszenie wynagrodzenia.

• Pomyśl o celach finansowych, które sobie stawiasz. Czy na pewno są Twoje?

Jest maj 2026 roku i spełniam swoje największe marzenie podróżnicze: lecę do Japonii na 18 dni. Od razu spoiler, pokochałam ten kraj całym sercem. Zachwycili mnie ludzie, kultura i organizacja życia w wielkich metropoliach, ale dzisiaj nie o tym. Zobaczyłam na własne oczy gigantyczny poziom konsumpcjonizmu generowanego przez turystów. Do tej pory jest mi niedobrze na myśl o tłumach w Tokio na zamkniętej ulicy w Ginzie, przy której znajdowały się butiki „ekskluzywnych” i popularnych marek. Kolejki praktycznie do wszystkiego. Ludzie obwieszeni torbami, taszczący często kilkaset tysięcy złotych w tych kolorowych owijkach. No i właśnie, jak coś może być ekskluzywne albo luksusowe skoro wywożone jest z tego miejsca wręcz w ilościach hurtowych? A takich lokalizacji zakupowych w Azji jest od groma.

Siedzimy sobie w naszej Europie, oglądamy kolejne ładne obrazki w social mediach i dzięki sprytnie prowadzonemu marketingowi wydaje nam się, że potrzebujemy tej konkretnej drogiej torebki, butów z edycji limitowanej czy ubrań od projektanta x. A może właśnie na coś takiego oszczędzasz grube pieniądze, nie mając jednocześnie poduszki finansowej ani żadnej najmniejszej inwestycji? Miej tylko świadomość, że zapłacisz krwawicą za coś, co w takim Tokio spotkasz u co drugiej osoby. A ty sądzisz, że masz coś wyjątkowego, że kupiłaś sobie wyższy status. Spokojnie, z zasady tak to ma działać. Ja też kiedyś sądziłam, że potrzebuję kupić torebkę z rodzaju luksusowych, ale skutecznie się z tego wyleczyłam. O ironio, jak już miałam na nią kasę, to przychodziły do mnie coraz ciekawsze przemyślenia, a Japonia już totalnie rozwaliła mi łeb w tej kwestii. Dostrzegłam luksus w szeregu innych rzeczy. Tylko małe zastrzeżenie: nie będę silić się na zdefiniowanie, czym w ogóle jest luksus, bo to temat na oddzielną rozprawę. Dzisiaj bardziej o tym, co sprawiło, że pomyślałam: „Marian, tu jest jakby luksusowo!”

Luksus to jakość, nie logo. I nie twierdzę, że rzeczy z logotypem są słabej jakości, tylko wiele razy dużo lepszą jakość da się znaleźć w małej manufakturze, w produkcie tworzonym lokalnie. Bo tu zwyczajnie większy nacisk kładzie się na perfekcyjne wykonanie, materiały i rzemiosło niż na ostentacyjne eksponowanie marki. Taki przedmiot też będzie kosztował swoje, ale zasłużenie mogę myśleć o nim jak o czymś wyjątkowym. W Japonii trafiłam na kilka takich miejsc z duszą. Szczególnie miło wspominam małą manufakturę z ceramiką w Hakone. Każda rzecz tam była wyjątkowa.

Luksusem jest również obsługa w Japonii. Nie tylko czujesz się zaopiekowana bez oczekiwania napiwku (w ogóle dawanie napiwków to afront) i bez sztucznej poufałości, ale wręcz odbierasz cały proces zakupowy jako serdeczne spotkanie. Ja czułam się nawet odrobinę głupio, kiedy Pan w sklepie z butami zakładał mi wybrany model na stopy, wiązał sznurówki, a torbę z zakupem odniósł pod same drzwi wyjściowe.

Japonia równa się perfekcja w drobiazgach. Kupujesz jakąś najmniejszą pamiątkę, a jest perfekcyjnie zawijana w uroczą papeterię. W lokalnym ryokanie przestrzeń jest idealnie wysprzątana, a estetycznie podane śniadanie wywala Cię z butów. To wszystko sprawia, że luksus odczuwasz nawet przy niedrogich produktach i codziennych zajęciach.

Cisza również staje się dobrem luksusowym. Japończycy to wiedzą i potrafią tworzyć ją nawet w miejscach publicznych. Można jechać zatłoczonym wagonem metra i robić to w ciszy. W hotelu, jeśli ktoś wydzierał japę, to był to ewidentnie turysta. W restauracjach można było usłyszeć własne myśli, bo nie spotykałam się z głośną muzyką i obsługą walącą talerzami jak w hiszpańskiej kantynie. Ja ciągle nie mogę się nadziwić, że Tokio było cichsze niż Warszawa. Teraz pomyśl, że 38 mln Polaków by się tak stłoczyło w jednej aglomeracji, ja sobie tego nie wyobrażam. Zaryzykuję tezę, że jako naród jesteśmy zbyt egoistyczni, żeby wypracować taką dyscyplinę w braku generowania hałasu.

Czas jest luksusem. W tym kraju nie marnujesz energii na czekanie czy rozwiązywanie problemów. Ktoś już przemyślał wszystko za Ciebie i stworzył idiotoodporny proces. Żeby nie być gołosłowną. Shinkansen faktycznie przyjeżdża bez opóźnień i zatrzymuje się co do centymetra przy numerowanych wejściach. Wiesz, gdzie masz stanąć i czekać. Nikt się nie tłoczy i nie wpycha (chyba, że turysta), stoi zorganizowana kolejka. W wielu miejscach publicznych znajduje się dodatkowa obsługa, która coś koordynuje, usprawnia albo dyskretnie nadzoruje. Na zewnątrz pada deszcz, a ty wchodzisz do sklepu? Pani na wejściu wręcza Ci foliowy pokrowiec na parasol, żeby nie kapała z niego woda.

Dyskrecja jest bardziej ceniona niż ostentacja. Zamożne osoby często nie manifestują swojego statusu tak wyraźnie jak w wielu krajach zachodnich. Takie odniosłam wrażenie, obserwując ludzi na ulicy, więc to słaba próba badawcza, ale jednak będę się tego trzymać. Mijały mnie panie, za którymi nie mogłam się nie obejrzeć. Raczej bliżej im było do minimalistycznego stylu, zwykle miały na sobie maxi spódnicę lub sukienkę, często obcasy. Mogłam tylko domniemywać, jakie marki mają na sobie, nie atakowały mnie logotypy. Bił też od nich jakiś rodzaj pewności siebie, który przyciągał. Łapałam się na ten rodzaj magnetyzmu i pewnie zbyt długo zawieszałam oko na tych pięknych kobietach.

I jeszcze taka pozytywna myśl na koniec. Luksus może być dostępny. Nawet w zwykłym sklepie spożywczym czy na dworcu w Japonii można dostać produkt przygotowany z ogromną dbałością o jakość i estetykę. Czułam się wiele razy niespodziewanie rozpieszczona. Ja uwielbiam otaczać się pięknymi rzeczami, ale Japonia wzniosła się tutaj na wysoki poziom. I żeby nie było, ten kraj ma swoje problemy i zapewne ma wiele wad, które trudno dostrzec będąc turystą, ale w nieoczywisty luksus to oni potrafią.

To prowadzi do ciekawego i ostatniego wniosku: Japonia uczy, że luksus nie musi krzyczeć. Prawdziwy luksus sprawia, że życie staje się po prostu łatwiejsze, spokojniejsze i przyjemniejsze. Nie polega na posiadaniu większej liczby drogich rzeczy, tylko na kupowaniu mniej, ale lepiej, oraz na otaczaniu się jakością, która służy przez lata.

Dalsze kroki:

• Może mała rewizja swoich materialnych marzeń? Czy przedmioty, których pragniesz, są warte Twoich ciężko zarobionych pieniędzy?

• Japonia uczy, że luksus może być nieoczywisty i przejawiać się w postaci ciszy w miejscu publicznym, pięknie zapakowanego bento (taki posiłek na wynos z pudełku z przegródkami, zwykle bardzo estetyczny), jakości rzeczy, którymi się otaczasz. Dostrzegasz na co dzień takie nieoczywiste luksusy?

Zasubskrybuj teraz

Wracam do Warszawy po roku mieszkania poza nią. Dobrze się składa, bo firma, w której pracuję, ma swoją główną siedzibę w stolicy i zgadzają się na moje dołączenie do tutejszego zespołu. Szansa na pracę projektową w IT powoli się materializuje. Jest jednak jedno ale: warszawską siedzibę zasiedlają same menadżery i zarządy kilku spółek. Ja wraz z przesiedleniem nie otrzymuję stanowiska menedżerskiego, raczej przekaz: pożyjemy, pogadamy.

Smaczku całej sytuacji dodaje też sposób, w jaki moje przejście do głównej siedziby przeprowadza i komunikuje firma. Umawiam się na rozmowę z warszawskim szefem i członkiem zarządu. Spotykamy się na telekonferencji. Mówię o planach powrotu do stolicy i chęci pozostania w firmie. O wysiłku, który podjęłam w ostatnich miesiącach ucząc się mnóstwa branżowych rzeczy. Jestem już częściowo zaangażowana w proces budowy nowej odnogi spółki i dodatkowo mogę koordynować rozwój i ulepszanie obszaru obsługi klienta, do którego byłam pierwotnie zatrudniona. Szef widzi w tym sens i wstępnie daje rekomendację na tak, ale ma wrócić z potwierdzeniem po rozmowie z resztą zarządu. No bo jak mamy oddychać wspólnym powietrzem w stolicy, to wiadomo - zgoda całego gremium potrzebna. Tego samego dnia jem w kuchni obiad z regionalnym zespołem. Do pomieszczenia wpada pracujący tu na stałe ziomeczek z zarządu i rzuca ot tak: to co Karolina, do stolicy się przenosisz? Nie chcesz wiedzieć, co stało się z atmosferą w kuchni. Najpierw zapadła cisza, potem zaczęły się spojrzenia i pierwsze ciche docinki - fajnie, że nam powiedziałaś. A potem to już popłynęło i w kuluarach zostałam konfidentką. Pewnie już od dawna kablowałam do centrali, żeby móc się przenieść. Nie pomogły tłumaczenia, że to względy prywatne, a ja dopiero pytałam o możliwość i nie chciałam wychodzić z niepotwierdzoną informacją.

Zaczyna się procedura dokowania w stolicy. Pada pytanie od szefa: jakie są moje oczekiwania finansowe, ale z zastrzeżeniem, że wszyscy w centrali pracują na kontraktach i będę musiała założyć działalność gospodarczą. Ile tu powiedzieć? Musi mi się spinać to na działalności, ale może dobrze by było dorzucić jakieś 200 zł więcej. Ale jak powiem to 200 zł więcej, to jeszcze pomyślą o mnie źle, bo przecież to ja zainicjowałam przenosiny, a teraz próbuję coś na tym ugrać. Albo nie daj boże każą mi spadać na drzewo. Teraz jak myślę o tym toku rozumowania, to jest mi i smutno, i straszno. Nasłuchałam się w domu, że proszenie o podwyżkę to coś złego, że to wykłócanie się. A co jak szef się obrazi? I wierząc w to, nie zaproponowałam wyższej stawki. Na szczęście życie szybko mnie zweryfikowało. W pierwszym miesiącu pracy dowiedziałam się, za jak gówniane pieniądze zgodziłam się pracować.

Czas pierwszego przelewu i trzeba wystawić fakturę. Rzucam w pokoju czy ktoś może podzielić się formatką, bo nigdy nie wystawiałam takiego dokumentu. Nie dziw się, to było kilkanaście lat temu, nie istniał ChatGPT i generatory do wszystkiego. Koleżanka z marketingu okazuje się pomocna i wysyła mi swoją formatkę faktury VAT. Czyści dane, ale zapomina o jednej kolumnie - kwocie słownie. Dowiaduję się, że zarabia blisko 4 razy tyle, co ja. Siedzę zamrożona, gapię się w ten dokument i czuję jak narasta we mnie wkurw na system, na firmę, na samą siebie. Po miesiącu już zdołałam się zorientować, że nie odstaję ani intelektualnie, ani kompetencyjnie od grona w centrali. Do tego jestem zaangażowana, obrotna i umiem sprzedawać. Brakuje mi wiary w siebie i zaufania do własnych umiejętności. Wtedy przy tym biurku obrałam sobie nowy cel - chcę zarabiać tyle co dyrektorka z marketingu i już nigdy nie być w ogonie wynagrodzeń w żadnej firmie. Weszłam ostro w projekty IT, zaliczyłam pierwszy awans na stanowisko menedżerskie i dwukrotnie zmieniłam pracodawcę. 5 lat zajęło mi dojście do zarobków wspomnianej koleżanki, a potem jeszcze szybciej podwoiłam tę kwotę.

Jaki morał z tej historii? Nie wstydź się przyznać przed samą sobą, że chcesz dobrze zarabiać. Jeśli dojdziesz do wniosku, że jednak pieniądze w pracy są ważne - dla mnie bardzo - nie bój się odważnie negocjować wynagrodzenia. Chodź po podwyżki. Jeśli czujesz, że dotykasz sufitu wynagrodzeń w swojej firmie, to zacznij rozglądać się na rynku. Najwięcej skoków wynagrodzenia zalicza się przy zmianie zatrudnienia. U mnie tak było.

Dalsze kroki:

• dowiedz się jak wyglądają zarobki w Twojej aktualnej firmie; najczęściej nie jest to oficjalne, ale może pocztą pantoflową coś uda się ustalić;

• sprawdź raporty, które publikują serwisy z ogłoszeniami o pracę; bardzo dużo stanowisk posiada widełki wynagrodzeń;

• zapytaj AI o szacunki dla Twojego stanowiska podając staż, region i zakres obowiązków; warto tylko użyć różnych modeli, bo te szacunki potrafią być różne;

• idź po podwyżkę albo podejmij decyzję o zmianie, jeśli firma nie chce Ci jej dać.

Sprzedajesz coś najcenniejszego - swój czas, rób to przynajmniej za konkretne pieniądze.