-bade a.

hayatta hep beni en çok korkutan şey kendi yüzümü kara çıkarmak oldu. en sevdiklerimi de hayal kırıklığına uğratmak istemem tabii ama; kim olursa olsun birinin sizin yüzünüzden uğrayacağı hayal kırıklığı, sizin kendinize vermediğiniz hesabınızın vicdani ağırlığıyla boy bile ölçüşemez.

incir teorisini düşünüyorum, tam olarak bahsi geçen ağacın altında oturuyormuşum gibi geliyor. daha belki de hayatın başındayım ama incirler şimdiden çürüyormuş da ben onlara geç kalmışım gibi hissediyorum. aslında nefes aldıkça hala şansımız var, olmayanları tek tek oldurmak için, düşen incirleri toplamak için… ama yapmak istediğim o kadar fazla şey var ki, ben henüz karar verme aşamasındayken geç kalıyorum onlara. şimdi bir karar versem, seçmediğim ihtimallerin ağırlığının altında kalıp boğulmaktan korkuyorum. çünkü tüm ihtimalleri yaşamamışken nasıl doğru tercihi yapabilirim?

düşünüyorum da belki de önemli olan doğru tercihi yapmak değil de, yaptığın tercihin arkasında durup iyisiyle kötüsüyle getirdiklerine göğüs gerebilmektir. emek veridiğimiz her şey belki bizi başarıya götürmez, hayatın da acı taraflarından biridir bu. ama emek verdiğimiz her şey, başımızı yastığa koyduğumuz an bir pişmanlığın ağırlığı ile uykudan kesilmemizi engelleyebilir. insan olmanın bazı getirileri var; nankör olmak gibi. her kötü giden şeyde ah ederiz ama iyiliğe şükretmeyi hep unuturuz. bir günahın ardına sığınır tanrıya tövbe ederiz ve sözler veririz fakat tek yağan doluda isyan etmeyi kendimize hak görürüz.

tercihlerimizde de durum aynı aslında, evet bazen her şey yolunda gitmeyebilir, ama ya bunca zaman iyi gidenler? şimdi onları unutacak mıyız? her kötü gittiğini düşündüğümüz yol, bizi daha kötü yollardan koruyor da olabilir. biz elimiz kirlenmedikçe, suya hiç teşekkür etmiyoruz.

o yüzden incirler düşsün, ağaç zaten biziz. yeni meyveleri de sadece biz yeşertebiliriz. zaten dallar göğe uzanmadan önce köklere güvenir.

evet ben bugün; istediğim her mesleği en iyi şekilde yapmak istiyorum, tüm istediğim kitapları da okumak istiyorum hatta onları ben yazmış olmak istiyorum. tüm hobilerimi bir işe çevirip, o işte en iyisi ben olmak istiyorum. ama bir tercih yapacağım,o tercihi de her şeyiyle bağrıma basacağım. tüm getirdiklerine sarılacağım çünkü en azından seçtim, seçebilme şansım oldu. şükretmem gereken şeye nankörlük etmeyeceğim.

olmazsa da yeni bir inciri yiyebilirim, çürüdüyse iyileştiririm, yok olduysa da yeniden oluşması için her şeyi yaparım. çünkü bugün şu an hala bir şansım var, tüm potansiyellerime sahip çıkmak için, incirlerin çürümesine de yeniden yeşermesine de izin verebilmek için.

boşa giden ihtimallerin içinde bile yüzsem; “harcadığım”potansiyellerin hepsi benim, başarılarımı da onlara giden yolları da sadece ben yaşadığım için…

ben tüm bu yazdıklarıma inanıyorum, ama hala korkuyorum. insanım çünkü, insan korkar, korktukça hızlı yürür, hızlandıkça yanlışa sürüklenme ihtimali artar çünkü yeterince iyi muhakeme edemez yolları. ne yapacağım, ne tercih edeceğim bilmiyorum, tercih etmekten korkuyorum. ama tercihimi yaptıktan sonra bunun bir son olmadığını bilecek, olan olmayan tüm ihtimallere sarılacağım. potansiyelimi de hiçbir koşulda harcamayacağım çünkü potansiyellerin yeşerdiği ağacın kökleri, benim.

Neden olmadı diye yere çöküp kendine sorduğun o an, neden neden neden?

Niye böyle oldu? Benim suçum muydu? Benim yüzümden mi böyle oldu? Hayatın bize vermediği şeyler için kendimizi yiyip bitirirken bir soru da içten içe kemiriyor bizi; Benim suçum muydu? Onun suçu mu? Neden böyle oldu?

Gidecektin oraya, yapacaktın onu, başaracaktın, hayallerinin peşinden koşuyordun, olmadı. Olmayabilir, tıpkı olabileceği gibi... Ya o hayal seni felakete sürükleyecek bir illüzyonsa peki?

Dünyanın bir ucunda kanat çırpan kelebeğin, bir tarafta büyük bir fırtınaya sebep olması gibi. Kelebek çok güzel görünüyordu, çok istiyordun belki; ama tam ulaşacakken uçuruma doğru uçarsa yine kelebeği yakalayamadığına mı üzülürsün, "İyi ki yakalayamadım," mı dersin?

Bugün olmayan her şey, yarın daha güzelini saklıyor olabilir. Bugün içinde filizlenen kalp kırıklığın, belki de yarın kederin tüm bedenini sarmasını önlüyordur.

Yaşanmayan ihtimallerin varlığı hem çok üzücü hem de merak uyandırıcı, evet; ama ya seni yaşanacak felaketlerden koruyor ve daha güzel günlere sürüklüyorsa? Biraz bırak hayat seni sürüklesin, senin ittire ittire gidişin bu zamana kadar getirdi işte, biraz da akışında gelsin. Tutuşunu gevşetirsen lehine akar hayat.

Bir kere de olsa yatağını bulmaya uğraşıp uyumak için kendini zorlamaya çalışma, olduğun yerde dilediği gibi kapansın gözlerin. Bir dur, biraz tutuşunu gevşet; bakalım hayat seni nereye sürükleyecek?

Her kaçırdığın otobüs, bir sonrakine binmen için bir işaret olabilir. Zar belki altı gelmemiştir ama üç sana çok iyi gelecektir. Gözyaşları dökülmeden kahkahaların anlamı bilinmiyor; biraz boğazın kurumadıkça su seni rahatlatmıyor. Benim için "Bitti," dediğim hiçbir şey son değildi, korktuğum yollar beni o kadar da üzmedi, çıkmaz dediğim anda beklenmedik kapılar açıldı... O yüzden her yeni gün; binlerce ihtimal, binlerce umut. Artık geçmişe ah edeceğine geleceğin getirebileceklerinin ışıltısına inan. Pasın altında en güzel mücevherler saklı olabilir. Karanlık çökmeden, yıldızlar çıkmıyor.

damla damla sızdı acıları,

kimsesiz çaresizliğin çığlığı,

sardı incecik boğazını.

yoktan yere düşmüş melek,

kim bilir hareleri ne renk?

sineye çekemez günahları,

sınanır herkes tek tek.

suya yansıdı korkuları,

aynayı parçalar sakladıkları,

kırmızıya çaldı yağmurları,

kora döndü doğmadan yankı.

yitip gitmiş yarınları,

sabahı yok mu bu karaların?

bataklığın dibi suya yakın,

sonu yalandan, ölümü sanrı.

zaten ben başkalarının hislerinin sorumluluğunu almaya da inanmam, kendi hislerimin ağırlığını da kendim dahil kimseye yüklemek istemem. kontrol edemediğin bir şeyin hesabını kime verebilirsin, kimden sorabilirsin?

seni özledim. seni özlediğim için o kadar kötü hissediyorum ki, öyle kızıyorum ki kendime…hatta aciz görüyorum kendimi. sadece biraz olsun seni özlediğim için, bunları bana hissettirecek kadar kırdın kalbimi. hatta bazen düşünüyorum da sevmiyorum belki de seni, sevdiğim biri vardı evet, senin bedeninde ve senin isminde, ruhlarınız bir değil ama. geçmiş yılların hayaleti aslında benim özlediğim “sen”.

o yüzden belki de gururumu ayaklar altına alıp bir adım atamıyorum, çünkü karşımda adım atabileceğim biri yok.

sen varsın, ama bir o kadar da yoksun da. ama olsaydın orda, bir an bile düşünmez atılırdım sonsuz bataklığa.

baktın sonumu getiremeyeceksin varlığınla, yokluğunla sınamaya karar verdin. çünkü seni çok özledim.

artık olmayan birine karşı hislerim bunlar, çoktan ölmüş olan birine. sen de onun yansımasısın, kocaman bir illüzyonsun ama ben bunu bilmeme rağmen kanıyorum o hayale. inandırıyorum kendimi aynı renk olduğuna kelimelerinin, aynı hissettirdiğine ellerinin. inanmak istediğimden belki de, kanmak istediğimdendir ki  bırakıyorum kendimi beni boğacak olan okyanusa.  bir dalga alır beni öldürmez de, vurur belki de senin olduğun kıyılara.

kahkahalarımız can buluyor bir gece ansızın kulaklarımda, ağlamalarımız, anlattıklarımız ve lal olduklarımız…beraber olduğumuz her anın geri dönülmeyecek hatırasıyla yaşıyorum ben şimdi tek başıma.

bazen düşünüyorum, sen de beni özlüyor musun? yalandan bir düşünce çünkü sen zaten yoksun, benim bahsettiğim kişi değilsin de bir ihtimal şu an nefes alan sen özlüyorsa bile beni, özlemesin. sakın özlemesin, aynı sokaktan bile geçmesin gölgelerimiz. yağan karı tutarken ellerim, denizin ılıklığına kavuşsun tenin.

çünkü hissedersem seni, varlığını, koşa koşa gidebilirim uçuruma, en acısı da o ki uçacağım sanmam , atladığımda tutacağını düşünürüm.

beni bizim bir an geçmişe dönebilme ihtimalimiz öldürür, o yüzden sakın sen özleme beni.

ben yalnız başıma her zamanki yerimize oturup, o şarkıyı açıp seni yad edeceğim gökyüzüne. sen ayları devirdin, yılları eskittin, ansızın benden silindin. hesabını bile soramadığım soruları yuttum içimde, hesap bile soramadığım seni özledim bu gece.

Medusa modern dönemde yılan saçlı, bakan kişiyi taşa çeviren bir canavar olarak bilinir. Tabii bu anlatı bin yılı aşkın sürede oldukça fazla değişmiş, farklı dillerde yorumlanmıştır.

İlk bilinen Medusa bahsi, Hesiodos’un Teogonia (MÖ 8. yüzyıl) eserinde olmuştur. Bu anlatıda Medusa’nın çok güzel olduğundan bahsedilmez, canavara dönüştüğü söylenmez. Zaten bir lanetli olarak doğmuştur.

Medusa, Gorgon kardeşlerden biridir. Deniz tanrılarının kızıdır. Annesi Keto, babası ise Phorkys’dir. Kız kardeşleri Stheno ve Euryale ölümsüzken, Medusa kanatlı bir ölümlüdür. Kız kardeşleri ile birlikte dünyanın en batısında, Okeanos’un ötesinde yaşamaktadır.

Poseidon bir bahar günü, çiçeklerle kaplı bir kırda Medusa ile beraber olur. Hesiodos rızaya dair herhangi bir bilgi vermemiştir.

Argos Kralı Polydektes, Perseus’un annesi Danae ile evlenmek istemektedir fakat Perseus buna karşı gelmiştir ve annesini korur. Kral da Perseus’a başaramayacağı bir görev vermek ve onu aradan çekmek istemiştir. Gözlerine bakanın taş olduğu Medusa’yı öldürmesini ister.

Athena, Perseus için bir rehber ve koruyucu rol oynar. Athena ayna gibi parlak kalkanını, Hermes ise keskin kıvrık kılıcını Medusa’nın başını kesmesi için verir. Su perileri ile Graialar (üç yaşlı cadı kız kardeş) de kutsal nesnelerle destek çıkar.

Perseus kalkanı ayna yapar ve direkt Medusa’nın gözünün içine bakmadan, o uykudayken kafasını keser. Bu sırada Medusa’nın boynundan iki çocuk dünyaya gelir: Pegasus ve Khrysaor. Perseus kesik kafayı büyülü çantasına koyduğu sırada, uykuda olan kız kardeşler çıkan seslere uyanır ve Perseus’u kovalamaya başlar. Perseus, Hades’in verdiği görünmezlik miğferi ile kaçmayı başarır.

Yunan şairi Pindaros’un anlatısına göre kız kardeşler öyle acılı, korkunç bir ağıt yakmıştır ki bunları duyan Athena, bu yürek burkan ağıtlardan ve saçlarından gelen yılan tıslama seslerinden çok etkilenmiştir. Bu sesleri taklit eden "aulos" adında bir flüt/kaval icat etmiştir.

Pegasus, gökyüzünün simgesi kanatlı beyaz at, doğar doğmaz deryaları aşıp tanrılar diyarı Olimpos’a uçar ve Zeus’un sadık bir yardımcısı olur. Khrysaor ise dev bir savaşçı olarak anlatılır; hatta bazı versiyonlarda yarı yılan yarı kadın olan Ekhidna’nın onun soyundan geldiği söylenir.

Tekrar Perseus’a döndüğümüzde; Perseus gücü gitmemiş olan kafa ile önce Kral’ı öldürür ve annesini kurtarır. Sonrasında ise başka düşmanları da taşa çevirmesinin ardından kafayı Athena’ya desteği için armağan eder. Athena ise Medusa’nın kafasını "aegis" isimli kalkanına koyar.

Bu anlatıdan yüzyıllar sonra ise Roma şairi Ovidius, Metamorfozlar adlı eserinde başka bir hikâyeyi anlatır. Onun hikâyesinde Medusa oldukça alımlı, çok güzel bir kızdır. Olağanüstü dolgun, dalgalı, ipek gibi saçları vardır; insanlar gözlerini ondan alamıyordur.

Denizler tanrısı Neptün (Yunan mitolojisinde Poseidon) Medusa’nın güzelliğinden çok etkilenir ama Medusa bir ölümlü olduğu için kendine bunu yediremez. Medusa, kaçarak zekâ ve savaş tanrıçası Minerva’nın (Yunan mitolojisinde Athena) tapınağına sığınır. Fakat bu kutsal mekânda Neptün, Medusa ile zorla birlikte olur.

Kutsal tapınağında yaşanan olaydan dolayı çok sinirlenen, tapınağının kirlendiğini düşünen Minerva; kendisiyle denk olan bir tanrıya ceza kesemeyeceği için Medusa’dan hesap sormaya karar verir. Güzel saçlarını yılanlara, yüzünü ise bakılmayacak kadar dehşet verici, bakanın taş kesildiği bir canavara çevirir.

Medusa’nın başının resmi, kötülüğü kovmak için koruyucu bir simge gibi tapınaklara, zırhlara, kalkanlara ve kapılara yerleştirildi. Buna ise Gorgoneion adı verildi. Ovidius anlatısında, Minerva’nın (Athena) kalkanında olan yılan başının da bu olaydan sonra oraya yerleştiğini söyler.

Homeros destanlarında ise ,İlyada ve Odysseia (MÖ 8. Yüzyıl) Medusa direkt bir kişiden ziyade, korkunç canavar başı olan Gorgo olarak geçer. Athena’nın kalkanında düşmanlarına korku saçan bir Gorgo vardır ve Odysseus ölüler diyarına gittiğinde, yeraltı tanrıçası Persephone tarafından kendisine bir Gorgo canavarı kafası gönderileceğini düşünüp korkar.

Modern yorumlamalarda Medusa; öldürücü güzelliğin simgesi olmakla beraber ataerkil sistemin kurbanı, erkek şiddeti mağduru, susturulmuş ve öfkesi ile taş kestiren bir kadın olarak görülür.

Bugünlerde tekrar yükselen “old money” ve “quiet luxury” akımlarının öncülüğünde Carolyn Bessette Kennedy bulunmaktaydı.

1966 yılında, New York White Plains yakınlarında dünyaya gelen Carolyn, oldukça sıradan bir yaşam sürdü.

Boston Üniversitesinden mezun olduktan sonra moda alanına yöneldi. Kariyerinin, hatta hayatının dönüm noktası olan Calvin Klein’da satış danışmanı olarak çalışmaya başladı. Tavrı, iletişimi, sorun halletme becerisi ve çabasız cool havası Calvin Klein marka imajına öyle uyuyordu ki çok hızlı bir şekilde yükseldi. Calvin Klein’ın yanında VIP müşterilerle özel olarak ilgilenmeye başladı ve kişisel dönüm noktasına da adım atmış oldu. Şirket içinde tarzı, havası ve iletişim becerileri ile ışık saçıyordu.

Bu dönemde ise Calvin’in çevresinde dönemin en iyi moda figürleri, çok ünlü mankenler, özellikle o dönemde parlayan Kate Moss, Amber Valletta, Naomi Campbell gibi pek çok isim vardı. Carolyn ise Calvin Klein’ın yükseliş döneminde Calvin’in birebir yanındaydı.

Hatta bir dönem ilişki yaşadığı iddia edilen Michael Bergin de sonradan Carolyn’ın da etkisiyle markada model olarak parlayanlardan biri olmuştu.

Carolyn’ın moda dünyasına en büyük katkısı “effortless chic” kavramını ayağa kaldırmış olmasıydı. Stilinde hiç “fazla, aşırı özenmiş” bir dokunuş olmazdı. Dümdüz slip elbiseler, düz kesim kabanlar, oversize beyaz gömlekler, tek renk tişörtler, siyah kalem etekler ve düz kesim jean’lerle doluydu dolabı. Balıkçı yaka kazak ve Manolo Blahnik stilettoları da çok tercih ediyordu. Uzun ince yapısı da dönemde kıyafetleri bu kadar iyi taşımasının sebebi olarak görülmüştü. Ama asıl taşıyan Carolyn’in abartısız ama oldukça güçlü duruşuydu.

Özellikle nötr tonlar tercih eder, az parça giyinir, pek ten göstermez, logodan uzak durur, takıya aşırı bulaşmazdı. İkonikleşmiş siyah güneş gözlüğü ve bandanası ise elinin sıkça gittiği aksesuarlardı. Saçları doğal soğuk bir sarıydı; genelde açık ve dağınıktı, bazen de topuz tercih ederdi. Bu görünüme “undone blonde” denilmeye başlandı. Bugünlerde tekrar üretimi artan slip dress trendi ise Carolyn ile parlamıştı.

Carolyn, kıyafetleri öyle taşıyor, öyle karakter sahibi duruyordu ki modaya aykırı duran bir moda ikonu olarak görülüyordu.

O dönem herkes farklı farklı kombinler çıkarmaya çalışırken Carolyn, olması gerektiği gibi bir parçayı uzunca süre giyerdi. Aynı deri çanta, aynı kaban, aynı loafer ve aynı ince sandaletler… “Capsule wardrobe” örneklerinden biri Carolyn olmuştu. 90’ların “clean girl” estetiğinin bir başka versiyonu gibiydi. Son yıllarda gördüğümüz Hailey Bieber ve Kendall Jenner gibi özellikle ünlü modeller arasında çıkıp dünya genelinde parlayan bu estetik, aslında bir bakıma Carolyn’ın tarzının tekrar yorumlanmış hâliydi. Az ama kaliteli.

90’ların başında John F. Kennedy Jr. ile ilişkisi moda dünyası sayesinde başladı ve 96 yılında sessizce ve küçük bir düğünle evlendiler. Hemen ardından Carolyn işinden ayrılıyor ama sıkça görüntülendiği için tarzı daha göz önüne çıkıyor. Bu sayede Carolyn küresel bir ikona dönüşüyor, sıkça fotoğraflanıyor. Her görselde ise sade ama kusursuz görünüyor, o yüzden insanlar konuşmaya başlıyor: “Bu kadar sade giyinen bir kadın nasıl bu kadar etkileyici görünüyor?”

Moda editörleri sık sık kendisi için “zengin görünmeye çalışmadan pahalı gözüken kadın” diyordu.

Düğününde giydiği sade beyaz slip elbise ise moda tarihine geçmişti. O dönem tercih edilen iddialı, kabarık elbiseler göz önünde bulundurulduğunda Carolyn’ın tercihi devrim niteliğinde olmuştu. İncecik ve işlemesiz eldivenleriyle, dağınık topuzundan zarifçe süzülen transparan bir duvağı vardı. Öyle sıradan ama öyle sıra dışı duruyordu ki… İnce askılı zarif elbisesi hâlâ modern gelinlik sembolü olarak görülüyor. Carolyn gelinliğini, beklenenin aksine o dönem Calvin Klein’dan tanışıklığı olan arkadaşı, eski Calvin tasarımcısı Narciso Rodriguez’e yaptırmıştı. Narciso, Calvin Klein’dan ayrılmış, kendi kendine moda dünyasında adımlar atmaya çalışırken tasarladığı gelinlik ile oldukça büyük bir başarı yakaladı. En ikonik markalardan biri hâline geldi ve bunu yıllardır sürdürmeye devam ediyor.

Tarzı gibi kendisi de sıradan bir hayat süren Carolyn, eşinin getirdiği ünden ve hep peşinde gezinen paparazzilerden çok bunalmıştı. Medya baskısı onun içine kapanmasına sebep olmuş, nadir görüntülenir hâle gelmişti. Buna rağmen tarzına hiç ekstra dokunuş yapmamış, kendi benliğini korumuştu. Kişisel hayatında pek çok sıkıntı yaşadığı ve psikolojik olarak çok kötü olduğu iddia edilse bile görünüşünde keskin bir dönüşüm yoktu. Eşi John F. Kennedy Jr. ve kız kardeşi ile bir düğüne giderken, eşinin kullandığı uçakta kaza yapıp hayatlarını trajik bir şekilde kaybettiler. Ölümünden hemen sonra da yıllar sonra da Carolyn, kişisel hayatı dışında duruşu ve tarzı ile de konuşulmaya devam ediyor. Dergilerde ve moda dünyasında görüntüleri, parçaları referans olmayı sürdürüyor. Etkisi hiç kaybolmadı, gürültülü moda dünyasında sessizce var oldu, doğal ve unutulmaz bir iz bıraktı. Bu sebeple onlarca yıla rağmen Carolyn Bessette Kennedy moda dünyasının en güçlü ikonlarından biri.

ne kadar kalırsam o zifiri karanlıkta

o kadar yakınlaşacağım şafağa.

o kadar da hızlı yürüyeceğim yolu,

alışacak gözlerim oraya.

korkmuyorum karanlıkla yüzleşmekten,

gecenin sonu tan vakti belli ki.

şimdi saat sabaha karşı 5 gibi,

gün geceye erişti, oysa tam öldürmüştüm kendimi.

tam son dediğin an işte, ıssız karanlık

doğuruveriyor güneşi.

şimdi sen nasıl saklayabilirsin,

içinde yeniden doğrulmayı bekleyen benliğini.

gün saçılmadan edayla

umut dökülmez miydi sokaklara

bir tutam da yasla

bu gece ellerim titrerken

kavuşma sevdasıyla ışığa,

kanatmaz mıydı avcumu

ortada kimsesiz kalan açık yara

meçhul bir damla dökülmez miydi semadan,

keserek iner usulca parmaklarımdan dalga dalga

tutuşmaz mı yarım yamalak karalamam korla,

çaresiz aşığın dilindeki bir parça efsunla

doğmaz mı tam bu gece umut ,

bir çocuğun çöktüğü banktan, susuzluktan

kıvrıldığı sokak lambasının cızırtısında

haftalardır ıslanmayan saçından,

temizlenmemiş yarasından,

ve tekrar var olmaz mıydı ki insan,

onun önüne uçuşan bir parça kağıttan.

En güzel resmi çizdin de ellerin pek güzel değil.

Bu konuda gerçekten bir şey yapabilirim diye hevesle ayağa kalktığın an, ilk önüne çıkan aynada yıkılan umutlarının ve solan hevesinin pişmanlığını hiç sonra yaşamadın mı?

Hatta o hoşlandığın çocuğa açılacaktın hani, aylar önce.

Daha çok dışarı çıkmaya başlayacaktın belki; o zaman daha çok arkadaşın olacaktı.

Daha mutlu olacaktın. O istediğin kıyafeti alacaktın.

Hobinin üzerine düşecektin hatta.

Ama hepsi üzerine yıkıldı, sen altında kaldın.

Karşılayamadığın modern dünya güzellik standartları, kendin olabilmeni, gülümsemeni bile engelledi.

Yoksa bunu sen mi yaptın?

Hep kendine, bir gün eksik hissetmeyeceğin günü bekleme umuduyla geç mi kaldın?

Ya en güzel tarafın, o hiç görülmeyen yanınsa?

Yarın güneşi doğurdukça tüm dünyanın zamanı hâlâ senin elinde.

Gerçekten mutlu birini gördüğünde, gerçekten başarılı birini gördüğünde dedin mi hiç:

“Ama dudağı pek de dolgun değil.”

Ya da düşündün mü: “Burnu biraz büyük sanki.”

Muhtemelen hayır.

Çünkü insanlar, sandığından çok daha az kusurlarına bakıyor. Ama sen, kendini yalnızca eksik olduğun yerden izliyorsun. Canını yakmak için ekstra çaba harcamak ister gibi. Kanadığın yerden tekrar tekrar kendini vurmak istiyormuşsun gibi.

Bir gün tüm bunlar toprağın altına girdiğinde tek sen kalacaksın dünyada: saf sen.

Sadece sen.

Yaptıkların ve yapamadıkların.

Göze aldıkların ve alamadıkların.

Başarıların ve başarısızlıkların.

Kocaman kahkahaların ve ufak tebessümlerin.

Mutsuzluk bir yaşam değil; bir tecrübe.

Mutluluğu daha derinden hissedebilmek için.

Her istediğini yapabilmek için yeterince sensin.

Buradasın. Güneşi doğurdun.

Yarın belki kendini yine pek güzel hissetmeyeceksin.

Ama en azından bugünün güzelliklerini görmüş olacaksın.

Bekleme.

Her şey için en güzel hâlin, tam şu an olduğun hâlin.

Çünkü güzellik aynada değil. Sen sadece yanlış tarafa bakıyorsun.

Yağmur kapattı günahlarımı bu gece ,

Fütursuzca sildi ellerimdeki kanı saatlerce,

Yalnızlığımla boğuştuğum onca gece,

Yağmur götürdü kimsesizliğimi sesiyle.

Tanrı ihanete uğrayacağını bile bile,

Şeytanı yarattı hep kibirle,

Bataklık onu çekmeden önce derine,

Babil Kulesi’nin tam içinde.

Aynalar bir bir dönünce yüzüne,

Ateşini paylaşır sefilce.

Benliğiyle körüklenip, yüzleşince,

Herkesi devirir delice.

Tıkalı kalınca arafta nesillerce,

Düşler yedinci katı sinsice.

Hepsiyle tanıştım aynada sessizce,

Kırıklarımı kendim topladım gizlice.

Yağmur ortaya çıkardı günahlarımı bu gece,

Yarın kendine karıştırır belki yine giz ile.

“Tanrı bir plan yapar, şeytan da kendi oyununu. Biz ise arada kalmış piyonlarız.”

Umarım beğenerek okumuşsunuzdur. Dergilerle beraber paylaştığım 4 veya 5 şiirim oldu ama hala biraz çekingenim bu konuda… Daha önce söz vermiştim ama, atmak istedim.🫶🏻

En değer verdiğim kişi sensin, yokluğunu düşünmek bile benim için bir işkence, en acılı ölüm. Yanında en güvende hissettiğim kişi sensin, benim için sanki hayat sensin ama en çok sen canımı yaktın, çünkü bunu yapabilmene izin verdim. Seni oraya ben koydum ve artık bunu değiştiremiyorum. Söylediği cümleler kanıma en çok dokunan sensin, sinirle, üzüntüyle, elemle yaptığın tek bir hareket bile aklımdan çıkmıyor, içime işliyor ve tüm benliğime yayılıyor. Bazen öyle kırıyorsun ki beni, konduramıyorum. Öfkeyle söyledi, asıl demek istediği bu değil, pişman oldu bile… Bu cümleleri yediremediğim için kendime, sana tekrar tekrar soruyorum. Hep aynı şekilde kalbimi kırmaya devam ediyorsun ama seni çok seviyorum. Seni bu kadar sevmek istemiyorum. Çünkü ne kadar seversem seni, o kadar acıtabilirsin beni. Belki bir başkası dese o zehirli kelimeleri, rüzgar gibi eser üstümden. Ama senden duymak, senden görmek bilinçli bir öldürme girişimi beni.

Sevgi, beni incitmenin bir bahanesi olmamalı. İncindiğimde sevgimin ağırlığının fazla gelmesi yüzünden sınırları çizemiyorum bile. Tepkimi koyuyorum belki, kırıldığımı ve kanadığımı gösteriyorum ama yaralarımı gösterince ordan vuruyorsun artık beni. Özür dilesen belki eskisi kadar kanatmayacak sözlerin beni, hiç silinmez bazı yaralar tabii. Emareleri hep kalır orda ama içim biraz olsun soğur, seni daha kolay aklarım. Aslında ben seni hep aklarım, bunu istemesem bile, ama özür dilesen seni sevdiğim için kendimi bu kadar hırpalamam belki. Kendimi bitirmem ve suçlamam, affettiğim için seni. Ama sen özür bile dilemiyorsun… Bazen diyorum ki, bir şey olsa ve pişmanlıktan ölse, öldürdüğü gibi beni. Bana söylediklerinin, yaptıklarının pişmanlığıyla kavrulacağı tek bir şey olsa… Ama öyle olsa ne anlamı kalır ki? Beni bu düşüncelerle boğuşacak kadar zehirliyorsun işte. Ama sakın hayatımdan gitme, sensiz yaşamayı hiç bilmiyorum çünkü. Sensiz olmayı hayal bile edemiyorum ben. Sana en tehlikeli ve en olmaması gereken şekilde bağlıyım ve biraz olsun bırakmama izin vermiyorsun bile. Ama seni bırakmak ve kendimi özgür kılmak istiyorum artık. Beni böyle incitebileceğin kadar görme ve bilme istiyorum artık… Seni çok seviyorum ama keşke artık sevmesem seni. Sen de her gün öldürmesen beni.

“Seni seviyorum ama sevgin bana zarar veriyor, buna rağmen bırakmak istemiyorum.” Charlotte Brontë, Jane Eyre

Çok hızlıca, canım sıkkınken yazdığım bir yazı oldu. Atmayacaktım fakat fikrimi değiştirdim. Okuduğunuz için teşekkürler🫶🏻

Hayat sadece kısa bir yolculuk, bir tiyatro sahnesi. Ne oynayacağını, ne yapaca bile bilmeden ortaya atıldığın bir tiyatro sahnesi… Kimse sana öğretmedi kim olacağını, belki “biri” olmaya zorlandın, başkasının kalıplarına girmeye çalıştın ama olmadı. Kendi yolunu kendin çizmek zorunda kaldığında ise o yolu nasıl çizeceğini bilemedin… Hepimiz gibi, herkes gibi.

Kuralları olmayan “hayat” adı verdiğimiz, herkesin bambaşka şekillerde oynadığı bir oyunun içinde hapissin. Sıfırdasın, sıfırdaydın. Artık değilsin, belki pek yükselememişsindir ama bir iki basamak çıktığın kesin. Belki oyun seni çok zorlamaya başlar ve gerilersin. Sıfıra dönersin. Bunu kabul ettiğin zaman tekrar yukarı çıkabilirsin işte. Hepimiz insanız çünkü, hepimiz içinde boğuştuğumuz şeyi tanımaya çalışıyoruz. Bunun için yeterli zamanımız bile yok.

Bazen eksiye düşeriz, bazen de tepeye oturur aşağıda dönen oyunu izleriz. Hiç bir pozisyon kalıcı değil ama, yeteri kadar çalışmaz ve orayı hak etmezsen, yeteri kadar istemezsen ordan alınırsın. Çünkü her zaman sen düştüğünde seni tekmeleyip, geçecek insanlar olacak. Kimsenin elini uzatmasını ve seni tekrar oyunun içindeki  “önemli” biri yapmasını umarak sayılı zamanını hiç edemezsin. Sadece kendin orda olmayı hak edebilirsin ve elde edebilirsin.

Gecenin gündüze bir daha dönmeyeceğini, bu karanlığın aydınlık olmayacağını, bataklıktan hiç çıkamayacağını düşündüğün zaman bile ertesi gün güneş doğacak. Ama her zaman senin için değil, o güneşi kendin için doğurmak sadece senin elinde.  Eğer bu belli bir rolün biçilmediği oyunun içinde önemli biri olmak istiyorsan sahnenin dışına çık ve kendini uzaktan izle. Tüm yanlışları görebilmenin tek yolu bu. Ama eğer “biri” olmak istemiyorsan da bunun normal bir arzu olduğunu bil. Sadece yaşayıp gitmek istemek de bir aksiyon almaktır aslında.

Kim olmak, ne olmak istiyorsan o olabilirsin. İnişleri,çıkışları, aydınlığı ve karanlığıyla tüm bu hayat senin, hepsi seni şekillendiren ve senin kim olduğunu gösteren küçük aşamalar. Bunları aşmak da senin, içinde kalmak da senin. Bazen yeniden kurabilmen, daha güzel, tecrübeli kurabilmen için her şeyi yıkman gerekir. Sıfırı görmen ve baştan başlaman gerekir. Bu bir vazgeçiş değil, yeniden tutunmak için bir fırsat. Sıfırdan başlamak korkunç geliyor olabilir ama unutmayın ki sıfırda olmak, yeni bir zirve için en temiz zemindir. Hayat sürekli bilmediğimiz bir döngü içersindedir. Yarın ne olacağını asla bilemezsin, kim olacağını da… Ama hayatına yön verebilirsin. Zirvede olmak geçici, bataklıkta  yok olmak ise bir seçimdir. Oyunun kurallarını ve nasıl oynanacağını bilmiyor olabilirsin ama her zaman yeniden öğrenebilirsin.

“Her son, yeni bir başlangıcın habercisidir.”

“Karanlığın ortasında bile ışık vardır, yeter ki bakmasını bil.”

“Yol seni şekillendirir, zirve sadece bir manzaradır.”

Aslında benim sürekli açıp okumam gereken bir yazı oldu gibi… okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım beğenmişsinizdir🙏🏼🫶🏻

Beni sevdiğini biliyorum, hissediyorum. Sen hissettiriyorsun beni sevdiğini aslında. O kadar çok hissediyorum ki başka hislere yer kalmıyor sanki. Bazı ebeveynler böyledir, arkadaşlar, sevgililer…. Bazı insanlar böyledir. Sevgilerinde boğarlar sizi…. Sanki verdikleri sevgi bile zehirlidir, diğer duyguları gibi. Sevmeyi bile beceremezler, kararında sevemezler, hep yanlış severler. Doğru sevgi nedir? Bilmiyorum. Bunu anlamak pek kolay değil, herkesin hayattan beklediği şeyler ve vermeye hazır olduğu şeyler çok farklı. Belki sen sevildiğini doya doya hissetmek istiyorsun, kim istemez ki? Ama ya boğulmaya başlarsan, kontrol edilmeye başlarsan ve en kötüsü buna alışırsan. Bunu kabul edersen ve kabul etmeye itilirsen. Seni kontrol ediyorum çünkü seni seviyorum, sana değer veriyorum, hatalar yapmaktan koruyorum seni, yaşatmaya çalışıyorum… Hayır, yaşatmaya çalışırken öldürüyorsun sen. Hayatımın tüm iplerini kendine bağlayıp buna sevgi adını veriyorsun sen. İpi çektikçe beni her gün daha fazla boğuyorsun. Sana kızmama izin vermiyorsun bile çünkü tüm bu yaptıklarının bir sebebi var. Beni sevdiğin için yapıyorsun. İçinde yaşadığın hastalıklı duruma romantik bir isim takıp beni bunu kabullenmeye itiyorsun. Ama sevgi değil bu, aşırılık. Esaret. Beni sadece esir ediyorsun, önümü arkamı kapatıyorsun, sarmaşıklarınla boğazımı sıkıyorsun. O kadar fazla ki tüm verdiğin hisler, içerde sıkışıp kalıyorum. Benimle beraber yaşamak istiyorsun sanki, tek bir bedende. Ama ben sadece var olabiliyorum, tek yaşayan sensin. Var olmak ve yaşamak aynı şey değil ki. Özünde kapkaranlık olan “sevginle” öldürdün sen beni. Çünkü senin sevgin, rüzgarın saçımı okşaması gibi hissettirmiyor bana. Öyle olması gerekmez mi? Doğru olan bu değil mi? Neyin doğru olduğunu bilmiyorum ama severek zehirlediğini, zincirlerini bileklerime bağladığını biliyorum. Yavaş yavaş yaydın içime tüm zehrini ve ben artık bunun esiri olmak istemiyorum. Eğer yanlış seveceksen, ne olur sevme beni.

“Seni öyle çok seviyorum ki, yok etmekten korkuyorum.”

“İnsan birine fazla yaklaşınca zehirleniyor.”

Son zamanlarda hastalıklı sevgi, üzerine çok düşündüğüm bir şeydi… umarım beğenmişsinizdir, teşekkür ederim🫶🏻

Medusanın yeşerttiği umutları,

Yılanların şahının yok oluşları,

Cennetin kasırgaya kapılışı,

Zorlamadık mı arafın kapılarını?

Kaybettiğin kimliğin,

Unuttuğun hayallerin,

Sineye çekilen geçmişin,

Dönüşü olmaz mı gidişlerin?

Adem’in düşüşüyle kanayan yara,

Elleri kıpkırmızı ilk günahkar Eva.

Göz göze geldiğinde insan kendiyle,

Ölümcül günahların en dibinde,

Yılana sarılı mı uyur her gece?

…….

Kısacık bir şiir oldu… Şiir aslında yazmıyorum, pek bu konuda iyi değilim hatta paylaşsam mı bilemedim, biraz utanıyorum ama ilklerin günahı olmaz diye düşündüm… Bu da ilk şiirim oldu.. Umarım beğenmişsinizdir🫶🏻

Dün mutlu hissediyor muydum? Bilmiyorum. Yüzümde bir tebessüm vardı sanki ama hatırlayamıyorum. Bugün peki daha mı mutluyum yoksa yüzüm alıştı mı gülümsemelere? Geçen hafta, geçen sene…Yarın mutlu olacak mıyım? Daha az kırılmış hissedebilecek miyim? Daha önce hiç mutlu hissetmiş miydim ki? Yine bilmiyorum… Çünkü mutluluk nedir bilmiyorum ben. Çok istediğim o şeyi almak beni mutlu edecek mi? Belki bir süre edebilir ama yine de geçip gidecek hissettiğim tüm güzel duygular, yağmur bulutları gibi… Biraz yağıyorlar üzerime, gölgemi alıyorlar ama hemen kayboluyorlar. Mutluluğu biraz da erteliyorum bence, başka durumlara, yarınlara, hayallere  bağlayıp koşullandırıyorum.Kendi kendime mutluluğumun kanatlarını kesiyorum, önüne engeller koyuyorum. Ne zaman mutlu olacağım?

Onu alınca, bunu giyince, böyle yapınca, şöyle gözükünce… Ama bunlar olana kadar geçen senelerime ne olacak? Mutsuzluğa mahkum mu olacağım? Peki ya bunlar hiç olmazsa…? Çünkü bu yaşadığımız, bir kaç seneden ve kendimizi inandırdığımız yalanlardan oluşan bir hayat. Ne planlarsak o olmuyor, ne olacağı varsa hep o oluyor. Rüzgar rotasını hep değiştirip, kendi yönünü seçiyor.Belki de ben mutluluğu yanlış gözlerle, yanlış yerlerde arıyorumdur. Aynaya baktığımda gördüklerim belki mutlu hissetmek için yeterlidir. Sonuçta ordayım ve bu hayatta ‘varım’ diyebiliyorum. Tüm o arzularım gerçekleşince gelen kısacık mutluluğa tutunursam eğer onlar geçip gidince hep bir arayışta olurum. Hep mutsuz olurum… Uçurduğumuz bir sürü küçük baloncuk gibi aslında.. Beni o an gülümsetecek ama sonra arkasında hiç iz bırakmadan yok olacak. Güzel her şeyin sonu, hep hüzünle boğacak beni. Bugün nefes alabiliyorum, uyanıyorum ve gün içinde ne yapmak istiyorsam onu yapıyorum… Veya ne yapmak istemiyorsam… Bu cümleleri yazabiliyorum, kalemimi kıran, beni cümlelerime küstüren kimse yok. Mutlu olmam için yetmez mi? Hep daha fazlasını mı istemeliyim? Daha ne kadar doyumsuz olabilirim? Mutluluğu kovalamakla geçerse eğer ömrüm, ben bu hayatın neresinde mutlu olacağım? Kelebek gibi çünkü aslında mutluluk, kovalıyorum, belki de yakalıyorum ama kısacık ömrü var. Tüm bildiklerimi unutuyorum ve tekrar mutluluğun nerede olduğunu soruyorum kendime… Mutluluk nerede? Ben ne zaman mutlu olacağım?

Mutluluk yarın değil, dün değil. Şimdi. Ben şimdi mutlu olacağım çünkü henüz mutsuz olmak için bir nedenim yok. Eğer olursa, ki olacak, söz veriyorum tekrar bir sonraki mutluluğuma kadar, mutsuz olacağım. Zaten daha iyi yaptığım başka bir şey yok. Benim için mutsuzluğu ve umutsuzluğu hissetmediğim her an mutluluk var artık. Bence mutlu olmak stabil, mutsuz olmak ise sadece bir dönem.

“Bazen insanlar mutluluğu ararlar, tıpkı cebindeki gözlüğü evde arar gibi.”

“Geçmiş pişmanlıklarla, gelecek endişelerle doluyken; mutluluk sadece ‘şimdi’ de bulunur.”

“Mutluluk bir varış noktası değil, bir yolculuktur.”

Küçüklüğümden beri mutluluğun, hep hissettiğimiz sadece bazen çok yüksek, bazense düşük olduğuna ama genel anlamda alışılmış, stabil bir his olduğunu düşünüyorum. Bunları buraya dökmek istedim… Okuduğunuz için çok teşekkürler🫶🏻

“Deniz, yaşlı bir kadının gözleri gibi… her şeyi görmüş, her şeyi bilen.”

“İnsanlar neden denizi arar biliyor musun? Çünkü sonsuzluk, bir başka biçimde orada saklıdır.”

“Ve deniz, bir çocuğun uyuduğu gibi uyur Kıyıya vurur sessizce içindeki sancıyı.”

Okuduğunuz için teşekkürler, umarım beğenmişsinizdir.🙏🏼Yine pek yazmadığım bir tarzda yazdım çünkü aşağıdaki fotoğraf beni bunu yazmaya itti…🫶🏻

Olay 3 Aralık 1926 gecesinde başladı. Agatha Christie kocasıyla yaşadığı tartışmanın ardından, yanına bazı kişisel eşyalarını alıp arabasına binerek Berkshire’daki evinden ayrıldı. Arabası ise ertesi sabah çalılıkların ortasında, eşyaları içinde bir şekilde bulundu. Fakat Agatha ortalıkta yoktu…

İngiliz polisi, ünlü yazarın kayboluşunu oldukça ciddiye almış hemen araştırmaya başlamıştı. Polis, gönüllüler, dedektifler ve bir sürü uçak çevreyi, göletleri, ormanları uzun süre aradı. Sherlock Holmes’un yazarı Sir Arthur Conan Doyle ise olaya dahil olarak bir medyuma Agatha’nın eldivenini verdi. Gazeteler 11 gün boyunca hatta sonrasında bile uzun yıllar çalkalandı…

Bu gizemli kayboluşun hemen öncesi de dikkatlerden kaçmadı. Agatha’nın eşi Archie Christie karısını Nancy Neele adında bir kadınla aldatıyordu ve Agatha’ya boşanmak istediğini söylemişti. Bu durum insanlarda Agatha’nın kasıtlı bir şekilde gittiğini veya intihar ettiğini düşündürttü. Bazı gazeteler ise bunun başka bir kitap öncesi yapılan reklam çalışması olduğunu düşünüyordu.

Bunların hepsi yaşanırken bir anda Harrogate adlı bir kaplıca otelde tam 11 gün sonra Agatha ortaya çıktı. Fakat şaşırtıcı olan, eşinin onu aldattığı kadının soyadıyla beraber “Theresa Neele” ismini kullanmasıydı. Otelde kalan misafirler kendisinin Agatha Christie olduğunu farkedip polise haber vermişlerdi.

Agatha’nın açıklaması heyecanla beklenirken ve tüm gözler onun üzerindeyken, Agatha tam olarak bir açıklama hiç yapmadı. Sadece hafıza kaybı yaşadığını söyledi ki bu da halk tarafından inandırıcı bulunamadı. Tabii ki ortaya teoriler atılmaya başlanmıştı;

En çok konuşulan “geçici amnezi” oldu. Agatha’nın bu boşanma ve aldatılma stresiyle depresyona girdiğini, bunun da kısa süreli hafıza kaybına yol açtığı söylendi. Psikolojide pek nadir görülen bir durumdu ama halk buna ihtimal vermişti.

Bir takım düşünceler ise bunun kocasına karşı gösterilen bir tepki olduğu yönündeydi. Aldatıldığı kadının soyadını kullanması ise bu düşünceyi daha inanılır kılıyordu.

Tabii ki söylediğim gibi bir reklam kampanyası olduğu da konuşuluyordu… Fakat Agatha zaten oldukça ünlü bir yazardı.

Bu büyük gizem bir şirket tarafından film yapılmak istenmişti fakat kimsenin bildiği bir şey yoktu. Bunun üzerine Tamara Rand isimli bir medyum olaya müdahale etti ve Agatha’nın ruhuyla iletişime geçmeye çalıştı. En sonunda ise iletişime geçtiğini ve ruhun kendisine tüm sırrın Pera Palas’ta olduğunu söylediğini iddia etti.

Pera Palas, İstanbul’un en ihtişamlı ve üst tabaka misafirlerinin ağırlandığı bir oteldi. Agatha birkaç kez bu otelde 411 numaralı odada kalmıştı. Hatta oda “Agatha Christie Odası” olarak anılırdı. “Doğu Ekspresinde Cinayet” adlı romanını da bu odada yazmıştı…Bu durumun üzerine yapım şirketi ve basın 7 Mart 1979 senesinde Pera Palas’ın 411 numaralı odasını araştırmak üzere otele geldi…

Medyumun verdiği talimatlara uyularak yerdeki tahta döşemeler söküldü ve 7-8 cm uzunluğunda paslı bir anahtar bulundu. Bazı kaynaklarda hikayenin burada sonlandığı söylenmekle birlikte bazı yerlerde ise bu bulunan anahtarın otelin sahibi Misbah Muhayyeş’in Yeniköy’deki yalısında bir odanın anahtarı olduğu söylenmektedir. İddialara göre bu odanın içinde, Agatha’nın gizemli 11 günlük kayboluşunun esas hikayesinin yazdığı bir günlük vardı fakat otelin sahibi günlüğü satmak istemişti. Tamara Rand ise otelin sahibini günlüğü vermeye ikna edebilmişti ama o dönem otelde bir grev baş göstermişti ve günlük teslim edilmedi.

Bu versiyonun sonunda da Agatha’nın hikayesinin gizemi yine çözülemedi…Her iki durumda da hikaye yarım kalmış, açıklanamamış haldedir ve günümüzde hala sırrı çözülememiştir.

Benim şahsi düşüncem ise anahtarın gerçekten otelin sahibinin evinde bir odayı açtığı ve odada tüm bu gizemin açıkça yazdığı bir günlük olduğu yönünde… Fakat öyleyse bile neden günlük teslim edilmedi? Edildiyse neden gerçekler açıklanmadı? Hepsi hala büyük bir gizem. Ama asıl gizem Agatha’nın 11 gün boyunca ne yaşadığı…

Şimdi ise Pera Palas’a gidip 411 numaralı odayı ziyaret edebilirsiniz, oda gazete küpürleri ve Agatha’nın kişisel eşyaları ile dolu halde.

Düşüncelerinizi çok merak ediyorum. Gerçekten oldukça merak uyandıran bir konu. Agatha Christie romanlarına bayılan biri olarak bu konuyu ele almak istedim..  Pek yazdığım tarz olmadığı için atsam mı atmasam mı bilemedim…Okuduğunuz için teşekkürler🫶🏻

Orada birinin nefes aldığını, düşündüğünü gösterir.  Topladığımızda ise amaç sadece her şey yerli yerinde olsun değildir, her şey daha anlaşılır hale gelsindir. Zihnimizde dağılan düşüncelerle beraber toplarız etrafı. Hem fiziki hem de manevi olarak daha temiz bir döneme giriş yaparız. Sonra tekrar her şey birbirine girer. Bırakın girsin,  hayatınızı yaşadığınızı hissettirsin. Sonra hazır hissettiğinizde zaten yeniden siz toplayacaksınız, son nefesinize kadar.

“Bazı günler yatağımı toplamıyorum çünkü hayatımı toparlayamıyorum. Bu ikisi birbirine çok benziyor.”

“Bazı insanlar içlerindeki kaosu dış dünyaya yansıtır. Bazılarıysa sessizce taşır.”

“İçini toparlamadan dışını düzeltemezsin. Evin darmadağınsa belki de içindeki fırtınadandır.”

Kendim için kısaca karalamıştım ama buraya da atmak istedim. Umarım beğenirsiniz, okuduğunuz için teşekkür ederim💓

Bazen isteğimizi dile getirmekten korkmaz, cesurca “hayır” deriz. Sonra belki de karşıdan gördüğümüz küçük bir tavır, yargılama, eleştirme, ötekileştirme veya yalnız bırakılacağımıza karşı içimizde oluşan duygu bizi tekrar “evet” demeye, fikrimizden dönmeye iter. Ama gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki çoğu zaman kim olduğumuza ve nasıl biri olduğumuza dair daha keskin çizgiler çekmek, hayatımıza bize saygı duyan insanları almamıza vesile olur. Bugün belki de belirtmediğiniz fikirlerinizi belirtseniz, kelimelerinizi başkalarının onayı için saklamasanız ve sınırlarınızı daha keskin çizseniz, etraftan çok değiştiğinizi duymaya başlarsınız. Bazı insanlar buna katlanamaz, sizi siz olduğunuz ve ona karşı durabildiğiniz, fikirlerinizi belirtebildiğiniz için hayatından çıkarır. Bırakın çıkarsınlar çünkü zaten böyle birine ihtiyacınız yok, hata bence siz çıkarın. Bazı insanlar ise sonunda sizi gerçekten bir “birey” gibi görmeye başlar. Hayatınızda sonsuza kadar sadece kendinize sahipsiniz, kendinizi seçin ve bir “hayır” sözcüğü sayesinde kendinize “evet” demiş olun… İstemediğiniz hayatı, siz olmayan karakterinize mahkum halde yaşamayın. Kelimelerinizi yutmayın, kendinizi saklamayın. Bir başkasını kırmamak için kendinizi kırmayın. Kendi benliğinizin en büyük günahı ve hatası olmayın.

Peki biz neden hayır diyemiyoruz?

Böyle öğrendik, öğretildi. Uyumlu ve ses çıkarmayan bir çocuksan eğer alkışlanırsın fakat eğer tersi ise senden kötüsü yok. Sevilmek ve onaylanmak için hayatımızı yaşamak öğretildi bize.

Psikolojik açıdan bu sebepleri ele alırsak eğer özgüven eksikliği, suçluluk duygusu da “hayır” diyememe etkeni sayılabilir. Kendimize güvenemeyiz, fikirlerimize güvenemeyiz ki zaten bir önemi yoktur… Hem eğer istenmeyen yanıtı verirsek kalp kırarız ve biz “kötü” oluruz… Siz dur demediğiniz sürece bu sonsuz bir döngü, kendinizi ikinci plana atmaya devam ettikçe zamanla oraya ait olmaya başlarsınız. Tüm ipler sizin elinizde…

“Başkalarının duygularından sen sorumlu değilsin. Onların kırılma ihtimali, senin kendini feda etmene sebep olmamalı.”

“Hayır demek, evet dediğimiz her şeye sadık kalabilmenin bir yoludur.”

“Özgürlük, başkalarının hoşuna gitmeye çalışmayı bırakmakla başlar.”

“İnsan kendisi olmayı göze alamadığı sürece başkalarının kölesi olmaktan kurtulamaz.”

“İnsanın kendi istemediği şeye razı olması, en büyük ihanettir: kendine.”

Okuduğunuz için teşekkür ederim, umuyorum ki beğenmişsinizdir🙏🏼🫶🏻 Kendinize “evet” demeyi unutmayın…

Toplum tarafından bize çiçeğin bir başkası tarafından verilmesi gereken bir “hediye”, yapılması gereken bir jest olduğu zamanla aşılandı. Evet, bir başkası bizi düşünüp çiçek alıyorsa önemsenmiş hissederiz fakat kendi kendimize çiçek alabilmek bence hepsinden daha değerli. Çünkü hayatınıza size çiçek alabilecek onlarca insan girebilir ama sizin kendiniz için bunu yapmanız “ben buna değerim ve kendimi seviyorum” demenizin bir yoludur. Kimse sizi hatırlamadan, siz kendinizi hatırlayabilirsiniz…

Çiçeklerim öldükçe, hala kurutulabilecek halde olanları kitaplarımın arasında kurumaya bırakıyorum ve kendime yeni bir buket almaya gidiyorum. Odam güzel kokulardan, renklerden ve enerjiden mahrum kalmıyor. Belki internet üzerinden de sipariş verebilirim fakat gidip rengarenk çiçeklerin kokusunun ortasında kendi zevkime göre, kokularını alarak hatta çiçekçilerle tatlı tatlı muhabbet ederek almak daha çok hoşuma gidiyor. Aslında hepsinden de çok doğruyu söylemek gerekirse çiçeği benim aldığımı daha iyi hissedebiliyorum. Buket kolumda, onun kokusunu alarak eve dönmek hep bana çok iyi hissettiriyor. Eve gelince onları hazırlayıp, yerleştirmekte aynı şekilde…

Aynı zamanda bitkilerle zaman geçirmek insan psikolojisine de çok iyi geliyor. En temelinde, suyunu değiştirirken ve saplarını keserken bile bir süreliğine dahi olsa kaygılarımızı bir kenara koyup sadece o anda kalıyoruz. Bilimsel olarak da ruh sağlığına iyi geldiği söylenmiştir. Psikolojik çalışmalar da bitkilerle içli dışlı olmanın;

1- Stres (kortizol) hormonlarını azalttığını

2- Kaygıyı azaltıp, duygudurumu iyileştirdiğini

3- Konsantrasyonu arttırdığını söylemiştir.

Ayrıca bir çiçeğe bakarken onun solmasını engellemeye çalışmak, onunla ilgilenmek, sulamak, büyüdüğünü izlemek, çiçek için emek vermek bir bakıma da kendin için emek vermektir. Çiçekle kurduğumuz duygusal bağı, kendimizle de kurmanın pek bir farkı yoktur…

Belki sende bugün, yarın, bu yazıyı okuduğun gün gerçekten bunun değerini daha iyi anlayıp, kendine bir buket çiçek almaya gidersin. Çiçekleri koklayıp, zevkine göre seçersin, çiçekçiyle tatlı ve kısa bir sohbete girersin. Buketin elindeyken evine döner ve onunla ilgilenirsin… Kendinle ilgilenirsin. Çünkü sen buna değersin…🧚🏻‍♀️

“İyi bak kendine, çünkü bir başkası senin yerine bunu yapamaz.”

“Bir çiçeği sulamak gibi… Ruhunu da her gün biraz sevgiyle besle.”

Çiçekler gibi rengarenk hayatınız olsun. Okuduğunuz için teşekkür ederim🫶🏻💐