ሰውና መኪናው፣

ውር ውር እያለ - ከመስኮቴ በስቲያ

ቲቪዬን ከፍቼ እኔ ቁጭ ብያለሁ…

ከፎቴዬ ሆኜ፣ አንድ የኢራኖች ፊልም በዝምታ አያለሁ።

“እንግዳም ሳይመጣ ዘመድ ሳይጠይቀኝ

እዚች እልፍኜ ውስጥ ስንት ሰሞን ሆነኝ?!”

እያልኩኝ ሳሰላ

ድርያ ለብሼ፣

እርጥቡን ገላዬን በቅባት አብሼ

ቤቴ ትመጣለህ፣

እግር እንደጣለው ያልታሰበ እንግዳ

ባልተስተካከለ፡ ሳሎን እና ጓዳ።

ደሞ በሌላ ቀን ቤቴን ዘጋግቼ

እግሮቼን ዘርግቼ፣

ጥፍሬን እያቀለምኩ

የብቻነት ሸክሙን በቀይ ወይን እያከምኩ፣

በተቀመጥኩበት፣

ባንዲት ተራ ቅጽበት

ቤቴ ትመጣለህ…

ና ባልኩህ ደቂቃ፣ ሆነህ ካለህበት።

ልጅነቴ እያለቀ ነው። ይሄን የማውቀው መሽቆጥቆጤ እያለቀ ስለሆነ ነው። ቦታ መውሰድን፣ መታየትን፣ የራሴን ቀለም መፈለግን፣ ነቁጥ ማኖርን ለመለማመድ ሃያ ሰባት ዓመት ፈጅቶብኛል። መሽቆጥቆጤ እያለቀ ነው። ለወሬ ማድመቂያ በስሜ ቀልድ ሲሰነዘር እንደድሮው አልስቅም። ኮምጠጥ እላለሁ። ስኖር ሳለሁ ታላቅም ሆነ ታናሽ እንደሌለኝ ተገንዝቤያለሁ። የሁሉ እኩያ ነኝ። ሰዎችን ዐይናቸውን ለማየት አልፈራም።

ልጅነቴ እያለቀ ነው። የቀረበኝ ሁሉ ዘመድ፣ የተወዳጀኝ ጓደኛ እንዳልሆነ ተረድቻለሁ። ልጅነቴ እያለቀ ነው ምክንያቱም ዓለም ክፉም ደግም እንዳልሆነች አምኛለሁ። በመጠኔ እኖራለሁ።

ልጅነቴ እያለቀ ነው ፤ ብዙ ነገር የተራ ጉዳይ እንደሆነ ገብቶኛል። ያዘነ ሳይ እንደማዝን፣ የደላው ሳይ እንደሚደላኝ፣ የፎረሸ ሳይ እንደምፎርሽ አውቄያለሁ። የጊዜ እና የተራን ሕግ በፀጋ ተቀብያለሁ።

ልጅነቴ እያለቀ ነው ፤ ልቤን እንዳሮጌ ካሴት የሚበዘብዘውን ትራማ ዐይኑን እያየሁ ወግድ ለማለት አኮብኩቤያለሁ። በመዓት ሰው መንጋ መከበብ በሦስት ሰው እንደመወደድ እንደማይጣፍጥ ተረድቻለሁ። በሁሉም ሰው መጽሐፍ ውስጥ protagonist መሆን እንደማይቻል አምኜ ተቀብያለሁ። ለጅምላ ፍቅር audition ማረግ አቁሚያለሁ። ሊበላኝ የከጀለን ሲዞረኝ መለየት ጀምሬያለሁ።

አዋቂነት ደስ ይላል። ልጅነቴን አመሰግነዋለሁ። ደስ እያለኝ ከእንግዲህ ሴትዮ እሆናለሁ። ሴትዮ መሆን የሚያስገመግም ሞገስ አለው። ልጅነቴን ከእንግዲህ ብዙም አልቃኘውም። ልሆናት ለምፈልጋት ሴትዮ እምብዛም አያዋጣም ፤ እንዲሁ በነጻ ነው የሚጠጣው።

አዋቂነትን እወደዋለሁ። አሁን ትልቅ ሰው ነኝ።

ሸምቼ መጣሁ ሁለት ባዶነት

ወይ አለማወቅ አወይ ልጅነት።

ቁልቁል አቀበት ባለው ጎዳና፤

በደጉ አይጠፋም የክፉው ዳና።

ክፉ ቀን አልፎ ቢመጣም ደህና

ማኖሪያው ያጥራል ልብ ካልጠና።

ጉዳዩ ላለፉት ሰባት ዓመታት ሲከነክነኝ እና እንቆቅልሽ ሲሆንብኝ ከርሞ ከአምና ዘንድሮ ወገግ እያለልኝ መጣ።

ግርታዬ፡

ለሰው መድኃኒቱ ሰው ነው ፤ ከአንድ ብርቱ ሁለት መድኃኒቱ የሚሉ ተረቶችን እየሰማሁ ያደግሁ፣ አብዝቼ ከሰው መጫወት የምወድ ፣ ሰዎችን የምወድ የሚመስለኝ ሰው ነበርኩ።

ጥሞናዬ፡

አምና እና ካቻምና ሰዎችን በጣም የምፈልግበት ሁኔታ ውስጥ ወደቅኩ። አሻቅቤ ባየው ሰማዩ ራቀብኝ የሚለው እንጉርገሮ ታ’ፌ  ላይ ተገኘ። ሰማዩ ራቀብኝና ዐይኖቼን ከመለኰት ወደ ውሉደ ሰብእ ዝቅ አደረግኩ።

ገለጻው፡

እውነታው መጀመሪያ ላይ በቅያሜ እና በdisappointment ጀምሮ የብዙኀንን ሥሪት እንድፈትሽ አረገኝ። እውነትም ትክ ብለው ሲያዩን ለካ ሰዎች ደስ አንልም?! ለዚህም ምስክሮች እንስሳትን አቀርባለሁ ፤ በብዙ በድለናቸዋልና።

ሕይወት ከነግሳንግሷ ብዙም አትከፉም ነበረ፤ ዓለምም እንዲሁ ኤደን ገነት ነበረች፣ እዩ እስኪ ፏፏቴዎችን፣ የጠዋት ወፎችን፣ ዛፎችን፣ አበቦችን!

እኛው ሰዎች ደርሰን እንዳይሆን እንዳይሆን እስክናረጋት ድረስ ምድርም አትከፋም ነበረ።

Late-stage capitalism ነው የሚበጀን ብለን የፈጠርናቸው መስታወቶች ላይ ተደቅነን ስንውል፤ ከኮምፒዩተር ወደ ስልክ፣ ከስልክ ወደ ቲቪ ‘ስክሪን አጥፋ ስክሪን ክፈት’ የሆነ ሕይወት ስንኖር ፕሎቱን ቀይረነው እንጂ ምድርም ፒስ ነበረች።

ሰው እወድ ነበር።

የምድር ጸጋዋ ለሁላችን ይበቃ ሳለ በማግበስበስ እና በስጋት መኖር እንደመረጥን እስካውቅ ድረስ፣ ሰው እወድ ነበር። በራሴና በሌሎች ልብ ያለው ጽልመት ሳይታየኝ በፊት ሰው እወድ ነበር።

ሰው እወድ ነበር።

አሁን መምህራችን ያለው ትንሸ የገባኝ መስሎኛል።

ሰው እወድ ነበር የሰው አልወድም ታናሽ ወንድም ነው መሰለኝ።

ሰው እወድ ነበር።

ስትከንፊ ፡ ስትበርሪ፣

እኛ ‘መንገድ ሆነን ገለል እያልንልሽ፡

የት ትደርስ? መች ትደርስ፣ ቸር ያግባሽ እያልንሽ

እየሳሳንልሽ በዐይን እየሸኘንሸ፣

አንቺ እንደሮጥሽ አለሽ

እንደተንደረደርሽ።

ስለሽ ስታጠፊ የእግሮችሽን ዳና፣

እንደው ማሳዘንሽ፡ አልገባሽምና

መንገድ ሲገባደድ ይወልዳል ጎዳና።

የፍርቱና ነገር ግርም ይለኛል። እንዴት ገሚሱን ፈራጅ፣ ገሚሱን ተፈራጅ እንደምታረገን።

አቤት! እንደ ሰው ግን ግብዝ ፍጥረት አለ? ሁላችንም በየጓዳችን ሸክም ተሰፍሮልን ሳለ፣ የሰውነት ሥሪቱ መሰበር እና ማገገም ሆኖ ሳለ፣ በማናውቀው እና በማንሸከመው የሌላ ሰው ጭነት ደርሶ ታዛቢ ደርሶ ፈራጅ መሆናችን አይገርምም?

ሁላችንም እንደየሁኔታው እና እንደየወቅቱ ፈራጅ እና ተፈራጅ ሆነናል። ከንፈር መጠናል፣ ጣት ጠቁመናል፣ እንባ አብሰናል። ሰው መሎኮታዊ ባህርይ ያለው ነውና አንዴ አዛኝ አንዴ ፈራጅ ሆነናል።

ጉዳዩ የመፍረድ ያለመፍረድ አይደለም ፤ የፍትሃዊነትም እንጂ። ይብዛም ይነስ ሁላችንም በመንገዳችን የሚያነቅፈን፣ የሚሰነጥቀን፣ የሚያቆስለን አናጣም። ልዩነቱ ስንሽር፣ ስናገግም፣ ስንጠገን አካሄዳችን ለየቅል ሆኖ ከሰው አፍ መግባታችን ነው። “ምነው እሷ ብቻ ትዳሯየፈረሰባት አስመሰለችው?” “እኛም እኮ ቤተሰብ ቀብረናል” “ትዳር መፍረስ በሷ አልተጀመረ” አላልንም? ሲባል አልሰማንም?

እኔ ግን እላችኋለሁ ይሄ በዛ ቦታ ያለመኖራችን የወለደው ዕድለኝነታችንን ነው የሚያሳብቀው።

በእርግጥ ፍርጃ ሁሉ አላግባብ ነው የሚል ሞኝነት የለኝም። ምድርን የሞላናት ውሉደ ሰብ ክፋት እና ሕፀፅ አያጣንም። ጥፋቱ ግን ይህ የፍርጃ አባዜያችን በሌሎች ላይ ብቻ ተወስኖ የሚቀር የመሰለን እንደሆነ ነው። ትጉህ ፈራጅ ዋሾ ካልሆነ በቀር ለራሱም አይመለስ። ልጅ እያለን የመገረፊያ አርጩሜያችንነ አስመርጠው እንደሚገርፉን ያለ ነው ፤ ለሰው ያልናት ያቺ ልምጭ ዞራ ራሳችን ጋር ትደርሳለችና ልምጫችንን ማለዘብ ጠቢብነት ነው።

የማይረዱ ብፁዓን ናቸው።

ይሄው በጥቅምት የሠራሁት ቤቴ ውስጥ ስለፈሰሰ ወተቴ እያለቀስኩ። እንሰቀሰቀው።

ሕመሞቼ ሁሉ ትዝታ ውስጥ ነው ያሉት።

አሁን እዚህ መሆንን አልለመድኩም።

አሁን እዚህ መሆን አንድ ሦስት ነገሮች ይፈልጋል።

መርሳት፣ እንዳላዩ ማለፍ እና ትንሽ መደንደን።

ነፍስን ማወፈር። እና ቲኒሽ ተኪላ። :)

አሁኔ እኮ ሰላም ነው። አሁኔማ ጭራሽ ኦቾሎኒ እያስፈለፈለ ሊያስፏጭ የሚቃጣው ነው። 🧿

ምስጋና ይግባው ለማይታማው።

ኦቾሎኒ እየበሉ የማፏጨት ዓመት ይሁንልኝ።

መልካም የልደት ሳምንት ለኔ 🩷

ውሾች ይጮሃሉ ወፎች ያፏጫሉ

ከሁለቱ የቱ በለጠ ያልሽ እንደሆን ጆሮዬን እንደሰጠሁት ነው።

ለወፎቹ ስሰጥ የወፎቹ

ለውሾቹ ስሰጥ የውሾቹ።

እዛ ዳር የነአብዱሬ ሱቅ በር ሲከፈት ቀኑ ኦፊሽያሊ ይጀምራል።

ተማሪዎች የትምሕርት ዩኒፎርሞቻቸውን ለብሰው ወደ ትምህርት ቤት ሲተራመሱ ታያቸዋለሽ። ጌቱ ጭንቅላቱ ላይ ቢገመት 100 እንጀራ አርጎ ያልፋል እነአሳምነው ሱቅ ይረከቡታል።

ከቤት እንደነገሩ ለብሼ እወጣለሁ።

“እግዛሄር ይመስገን የለም እንዴ ዘንድሮስ? “ እማማ ሙሉ ከሀሳቤ ያነቁኛል። እንዲህ እንዲህ እያልኩ በጣም ጠዋት ስለነበረ ፓስቲ እና ሻይ ልበላ ከድልድዩ ሥር ተቀመጥኩ።  የሚመጡት የሚያልፉት ታክሲዎች በሙሉ መንፈሳዊ ይዘት ያላቸውን ነገሮች ይከፍታሉ።

ወዴት እየሄድኩ እንደሆነ እንደማላውቅ እንደማስታውቅ ተሰማኝ። አንዱ ውስጥ ገባሁ።

የገባሁበት ታክሲ በጣም ጥዑም ትግርኛ ዘፈን ከፍቷል።

“አይጎደለን

አይጎደለን

ዘፍቅረኪ”

ወደ ድሮ ትምህርት ቤት ሄድኩ። በየቀኑ አብረን የምንሄድበት ነው ብዬ።

ቤተክርስቲያን ሄድኩ።

ባይሆን መድኃኔዓለም ንግሥ ነው።

“በለኒ መሀርኩከ” ነው ወረቡ። እዚህ አለ አባቴ? 🤍

ወጣሁ።

ወደማላቀው ሰፈር።

አለማወቄ ሊያሳፍር ለሚገባው ወደ ሜክሲኮ።

ገነት ሆቴል ወራጅ አለ አልኩ። ከእሱ ቢሮ አጠገብ ስለነበረ ፤ የምሳ ቀጠሮዎቹን በሙሉ እዚያ ሲያደርጋቸው በስልክ ስለምሰማ።

አባቴን ገነት ሆቴል ውስጥ አገኘሁት።

አዎ። አባቴ እዚህ አለ።

ፀጥታው እና ሙዚቃው አይረባበሹም።

ዘፋኟ እንዲህ ትላለች:

“ለምን ይሰማኛል እንዳልተለያየን፡

ጊዜ ነጉዶ ሳለ ባ’ይን ከተየየን”

ሙዚቃውን ያዘዝኩት ካፌ ላቴ አቋረጠኝ።

ቼክ ✅: አባቴ በዚህ አለ።

የመድረክ ጀርባ ታዛቢዎች መሪ ተዋናይዋ መድረክ ላይ የተጠና ሳቋን እየቆጠረች ስትስቅ ብቻ ሳይሆን መጋረጃው ተዘግቶ እየተጣደፈች ቀሚሷን ስትወረውር፣ ስትበሳጭ እና ስትዋከብ የሚያዩ፣ ጉድፎችን እና ትርምሶችን እንዲያስተውሉ የተፈረደባቸውና አንዳንዴም የተፈቀደላቸው ናቸው።

ብዙውን ጊዜ ህፃናት እና እንደኔ ያሉ “እብዶች”። በርግጥ ሕመሙ አስቀድሞ ይምጣ ወይም ማስተዋሉ ግልፅ አይደለም።

እራሴን እብድ ብዬ መጥራቴ የሚጎረብጣቸው አሉ ፤ ልክ እነሱ ብቻ ሲሉኝ ልክ የሚመስላቸው፣ ዞር ስልላቸው ከዚያ የባሰ ስም እንደማይሰጡኝ ሁሉ፣ “እብድ አይባልም” ይሉኛል። ቀድሞ ነገር ለዚህ ያደረሱኝ እንዳልሆኑ፣ እጃቸው እንደሌለበት ሁሉ።

ግን ቢያንስ ቢያንስ አንድ ነገር ግልፅ ነው ፤ በኔ እና በእነሱ መሃል ከፀጉር የቀጠነች ድንበር አለች።

ደህና ነን ባዮች ሌት ተቀን ይቺን ድንበር አጉልተው ታላቁን የቻይና ግንብ ለማሳከል ይተጋሉ። እነሱ “ደህና” ከመሆናቸው በላይ እንደኛ አለመሆናቸውን ለማሳየት ይጋጋጣሉ። አለባበሳቸው፣ አነጋገራቸው፣ አበላላቸው፣ አጠጣጣቸው ሁሉ እኛን አለመሆናቸውን እንዲመሰክርላቸው ሰርክ ይባዝናሉ።

እኛን መሆን አጥብቀው ከመፍራታቸው የተነሣ እነሱን የሚሆኑበት ጊዜ እንኳ የላቸውም።

ለምሣሌ እኔ በማናቸውም ጊዜ ስሜ የተጠራ እንደሁ “አቤት ጌታዬ ፤ እዚህ ነኝ” ብዬ ሳልርበደበድ እመልሳለሁ።

ደህና ነን ባዮች በተቃራኒው ስማቸው ቢጠራ ሦስቴ ወደ ምዕራብ፣ አራቴ በስተ ምስራቅ ተገላምጠው “የማርያምን ብቅል እየፈጨሁ ነው!”  ብለው ልባቸውን እንዳይተፏት ዓይነት በእጃቸው ይደግፏታል።

ሕዝበ አዳም ይሄን ሁሉ ተስበድብዶም አንድ ቀን የፈራውን የመሆን ዕድል ሊገጥመው እንደሚችል አያስብም። ግብዝ ልቡ ያንን የቅድሙን የቻይና ግንብ በጠጠር ክምር ለመስራት ትጋጋጣለች።

ጠጠር 1: ፈጣሪ እኔን ከሰው በላይ ይወደኛል። የፈጣሪ ጠብቆት ለኔ ተለይቶ ይደረግልኛል።

ጠጠር 2: እኔ የተማርኩ ነኝ፣ ጥሩ ቤተሰብ አለኝ። የምኩራራበት ሙያ እና ሀብት ንብረት አለኝ።

ጠጠር 3: እኔ የቤተ እምነት አገልጋይ ነኝ። እፈውሣለሁ እንጂ አልፈወሥም።

ጠጠር 4፡ እንዲህ ያለው ነገር በዘራችንም የለ! 

(Spoiler! ዞር ዞር በል:) )

ደህና ነን ባዮች ተረት ይወዳሉ። በዚያ ላይ አስመሳዮች ናቸው። የሆዳቸውን አይናገሩም። እሱንም ጌጥ አርገውት በኛ ላይ መዘባበቻ አደረጉት። “እብድ እና ዘመናይ የልቡን ይናገራል” ብለው።

ስለ ተረት ካወራን አይቀር አንድ የራሳቸውን ተረት እዚህ ጋር ልተውላቸው፡

“እዛ ጋ ያሉት እዚህ ጋ ይሆናል!”

በርግጥ ይቺ ዓለም አስፈሪ ናት።

ይሄ በሽታ ክፉ ነው። ሰውም በጣም ክፉ ነው። ከሁለቱ የትኛው እንደሚብስ ግን እርግጠኛ አይደለሁም። …

አልደነገጥኩም። ግን የምለው ግራ ገባኝ።

1. ለስምንት ዓመት የወደድኩት ልጅ ነበረ፤ አብረን ውለን የምናመሽ ነበርን ልበለው? እስከ ጥግ የምንተዋወቅ፣ የምንቀላለድ፣ የምንተሳሰብ ጓደኛ ነበረኝ ልበለው? ወንድም እንዳልለው የሳመኝ፣ ባል እንዳይሆን ያልጠየቀኝ ልጅ ነበረ ልበለው? ለሚወዳት ልጅ ምን እያለ እንደሚጀነጅናት የሚጠይቀኝ ልጅ ነበረ ልበለው? ወይስ አሁንም ሕይወቴ ውስጥ አለ ፤ አንድ ቀን አበባ የመሰለች ልጅ ያገባል ያኔ ይቆርጥልኛል ልበለው?

2. እማምዬ የሞተች ሰሞን ቤታችን እየተመላለሰ “ይሄማ እጮኛሽ ነው” የተባለለት ሐረግ የመሰለ ልጅ ነበረ ልበለው? ድንኳኑ ሳይፈርስ ወድጄሽ ልሞት ነው ፤ የኔ እንባ ይፍሰስ የሚለኝ ነበረ ፤ ባርባው ማግስት ስለ ወደፊት ሕይወታችን የሰበከኝ ልጅ ነበረ ልበለው? በርትቼ ወደ ሥራ ስመለስ ድምጹ የጠፋ፤ እንዳላማው ውለታው እንዳልጠላው ቃልኪዳኑ ዕረፍት የሚነሳኝ ልጅ አለ ልበለው?

3. ወይስ ሕይወቴ ውስጥ የነበሩት ሌሎቹ ሰዎች ስም እና ቁጥር እንጂ ትዝታ የላቸውም፤ እህል ውሃዬ ከብሽቂዎች ሊቃነ መናብርት ነው ልበለው?

4. በደምሳሳው መርሳት ላይ ጎበዝ አይደለሁም ልበለው?

5. ወይስ “ወደንሻል” ግን አየት አየት አርገን መጣን ብለውኛል ልበለው?

ፈልቶ ከቀዘቀዘብኝ ሻይ ፉት እያልኩ የተቀደደች መጋረጃው ላይ እንዳፈጠጥኩ “እንጃ እስከዚህም” ብዬ ዝም አልኩ።

ፊቱ ላይ ከዚህ በፊት የማውቃት ፈገግታ ብልጭ ስትል አየሁ። ማነህ ባለሳምንት?

በሮቤል ሚደቅሳ “እንደ ቀልድ” ሙዚቃ የተጻፈ።

በገደሉ ፣ በየጥሻው ፣ በየወንዙ

ተማምለን ነበር ብዙ።

ስትይዘኝ፡

አጥብቀህ።

ሌላ እንዳያገኘኝ ፡ እጅግ ተጠንቅቀህ።

ስትለቀኝ፡

ዝም ብለህ።

ቀስ ብለህ።

ያለማስጠንቀቂያ

ያለ አዋጅ ነጋሪት፡ ያለማሳሰቢያ።

“መጣሁም አላልከኝ ቀረሁ አትጠብቂኝ

እንዴት ያል ዘፈን ነው አልመጣም ቀረሁኝ።”

ማለት እያሰኘኝ…

ስትሸሸኝ፡

መዝፈንም አማረኝ እንደው ማንጎራጎር

ያለፈን ትዝታ በትልቅ ቴኘ ማኖር።

እንግዲህ የኔ ዓለም፡

ቁርጥ ከሆነማ ፡ ከተጫነ ስንቅህ

እንዳትደናገር፡

እኔም ወጉ ደርሶኝ ፤ አንድ ቀን ስርቅህ።

ሂድ በቃ ሂድ አሁን

ይመችህ መንገዱ ፡ ከእንግዲህ ደህና ሁን።

ፍራሽ ይሁን ሜዳው ለእግርህ ይለስልስህ

የተደላደለ ጥጥ ይሁን መንገድህ።

እኔማ እልል እልል መድኃኔዓለም ሰማኝ

የተማመንኩበት እንኳን ክንድህ ከዳኝ።

ራሴን እንዳስታምም ፡ መለየትህ ረዳኝ።

የምወድሽ፣

ስለከባባዱ ጥያቄ ስትጠይቂኝ ሎሊፖኘ እገዛልሻለሁ እያልኩሽ አይደለም?

አንቺም ግን ምንሽ ሞኝ ፤ ሎሊፖሽን ይዘሽ ታለቅሻለሽ። ደግነቱ ለቅሶሽ አንቺን እንጂ አንቺ ለቅሶሽን አታውቂውም።

ለቅሶሽ፤ በዚህች ትልቅዬ ዓለም ለኔ ሚሆን ቦታ አለ ወይ ነው።

እንዴት ቦታ ይታጣል?

እሺ ባንቺ ቋንቋ -

እንቆቅልሽ፡

፡ምን አውቅልሽ፡

አርበ ሰፊ ሸማ

ሲያጣፏት ጋቢ

ሲዘረጓት ኩታ

ምንድናት?

፡ አላውቅልሽ፡

ሀገር ስጪኝ

ሀገር? ሀገር ታህል ነገር ከየት አመጣለሁ ፡ የኛን ቤት

የኛ ቤት ሄጄ

ትንሽ ልጅ አይቼ

ትልልቅ ልጆች ሲሆኑ አይቼ

የኛ ቤት ሄጄ

ትልልቅ ሰዎች አይቼ

ትንንሽ ሰዎች ሲሆኑ አይቼ

….

መልሱ፡- ሲያጣፏት ጋቢ ሲዘረጓት ኩታ - ዓለም ናት።

እንደ ተወለድሁ ሴቶቹ ከበው ማርያም ማርያም እያሉ ሲያስወልዱ እኔ የሰማሁት ሆስፒታል የመጡትን ሳይሆን እቤት የቀሩትን አያቴን፣ የእናነይን ሠራተኛ ጥላነሽን፣ እናቴ ስትወልድ በሕይወት ያልነበረችውን አያቴን ነው።

የነዚህኛው ቃል ደግሞ “አደራ”

አባባ ሁለቱን ዓለሞች አስታረቀና “አደራ ማርያም” አለ።

እኔ ተወለድኩ።

የልጅነት ፎቶሽ ላይ አንድ ልጅ ትታይሻለች።

ብዙም ትንሽ ልጅ የመሆን እድሜ ያልተሰጣት

እድሜ ስል አያቴ ትዝ አለችኝ፡

እንቆቅልሽ፡

“የአያቴ ስለቷ ደርሶ

ለሷ የደረሰው ስንዝር ለኔ ካሬ ሆኖ

ስንዝሩ የቆጥ ሲያወርድ

ሰማዩ ርቆ“

ምንድነው

፡እህ- አላውቅልሽ፡

መልሱ privilege ነው ፤ privilege ምን እንደሆነ እንዳትጠይቂኝ ሎሊፖፕ እገዛልሻለሁ።

ሌሊፖፕሽን ይዘሽ ደመ ነፍስሽ ወላጆችሽ ስላንቺ በከፍተኛ ስጋት እንቅልፍ አጥተው እንደሚያሳድጉሽ ይነግርሻል። የፍርሃታቸው መጠን እና ደመነፍስሽ የተጋረጠብሽ አደጋ ምን ያህል እደገኛ እንደሆነ ያሳዩሻል። ነፍስ ከለየሽ ጀምሮ nervous systemሽ “Fight, flight, freeze responseሽን ያለማቋረጥ አብርቶት ይኖራል።

በጣም ድንጉጥ ነሽ። አከባቢሽን በከፍተኛ ንቃት ታነብቢያለሽ። ዐይንሽ የሆንሽውን ሁሉ ነገር ወለል አርጎ የሚያሳይብሽ ስለሚመስልሽ eye contact እንደ ጦር ትፈሪያለሽ።

መደበቂያሽን ታገኛለሽ። ስም ያወጡልሻል።

የግድ ነው።

—

ፎቶው ላይ ወላጆችሽን ታያለሽ።

እነሱ የመጡበትን ዓለም ላንቺ ሊሰጡሽ ከሚፈልጉት ዓለም ታወዳድሪና - Astral projection, remote viewing የሚባለውን ኪነት እየተጫወቱ፤ (በልጅነት) ባዶ እግሮቻቸው ፤ ሲረግጡት የሚበራ ስኒከር እያጠለቁልሽ እንደሆነ ይገለጥልሻል።

በዚህም “ቀደምት አባቶቻችን በደመና ጋልበው” ተረት ብቻ እንዳልነበረ ከረፈደ ይገባሻል።

ሌሊፖፕሽን እንደያዝሽው ረሳሽው አይደል?

መወድስ።

መታደል ነው ለኔ

ምን አጥቼ 

አንቺን የመሰለ ሰው አግኝቼ

አተረፍኩኝ ብዙ ካንቺ ፡ ተጠግቼ

በተባረከ ቀን ፡ አንቺን፡ ደግ አግኝቼ

• ኤፍሬም ታምሩ

የኔ ኪድ ፡ እውነት በዚህ ጊዜ አንቺን ባላገኝ እኔ ልበቢሷ ምን ይውጠኝ ነበረ?

የኔ ሆደ ቡቡ ፣ የኔ አልቃሺት ፣ የኔ ሰለሞን ቦጋሊት 🫂

እምባ በቸገረኝ ጊዜ ፤ ጎርፍ ጎርፍ እየሆነ ሲወስደኝም ያንቺ እንባ እንደ ጋሻ ጃግሬ አልተለየኝም።

ሐኪሜ ነሽ ፡ መድኃኒቴ

ፈዋሼ ነሽ ፡ ጤንነቴ

ሐኪሜ ነሽ ፡ ብሞት አንቺንስ አልረሳም።

• ታምራት ደስታ

ከሐኪሞቼ በላይ የማምንሽ ሐኪሜ።

ደግሞ ጀመራት ሲሉኝ፣ “ያገግማል እንጂ አይድንም” ሲሉኝ፣ አንቺ ግን አብሮነትሽ ያልተለየኝ ሐኪሜ፣

ለ10 ደቂቃ እንኳን ዝም ስል አብሮነትሽ ያልተለየኝ፣

ሰው ሁሉ ማስመሰሌን አይቶ “ደህና ናት” ሲለኝ አንቺ ግን ለአንዲትም ደቂቃ የማታምኚኝ ሐኪሜ።

በማንኛውም ሰዓት የምደውልልሽ …

Cheers to አያ ሙሌ for this song 💜

ክሕልወልኪ’የ #እኖርልሻለሁ 

/አብርሃም አፈወርቂ/ 

(በደብዳቤ መልክ)

ይድረስ ላንቺ፡

ከሁሉ አስቀድሜ የምነግርሽ ነገር ቢኖር - እንደምኖርልሽ ነው። 

ዓለም ቢበድልሽ፣ ሕይወት ቢፈትንሽ፣ ችግር ቢያጋጥምሽ -  እኖርልሻለሁ።

ጥሩ አልተረከብሺም፣

 ጥሩ አልሰጠሁሽም።

ታድለሽ ርቀሽ መሄድ ትችይበታለሽ። ታድለሽ በቃ ይቅር ማለቱን ትችይበታለሽ። ኧረ ታድለሻል የፈለግሽውን ሁሉ ትሆኛለሽ። እንደው እድለኛ ነሽ ሁሉን ትችያለሽ።

ስለ ወደፊቱ፣ ስላለፈው ጊዜያችን፣ በተለይ ደግሞ መልካም መልካሙን ብቻ ስለምመኝልሽ እህት እሆንሻለሁ። ዓለም ቢበድልሽ፣ ህይወት ቢፈትንሽ፣ ችግር ቢያጋጥምሽ - እኖርልሻለሁ።

ዓለም ቢበድልሽ፣ 

ሕይወት ቢፈትንሽ፣ 

ችግር ቢያጋጥምሽ - 

እኖርልሻለሁ።

_ _

ከትግርኛ ውርስ ትርጉም፡ በሮማን ተወልደብርሃን።

በሽልም ፈረስ ላይ ፡ ታጥቆ ሲገሰግስ

ምንድነው ትዝታ? ምንድነው ማስታወስ?

የቱ ነው የሚረሳ

የቱስ ነው የሚወሳ?

ደጉ ደጉ ነገር?

ፀደዩ መኸሩ ፡ የአበባው ክምር?

የአደዮቹ ሽታ ፡ ያ’መት ባል ግርግር?

የደስታው ዘፈን ጉሮ ወሸባዬ

የአውዳመቱ ዜማ እዮሀ አበባዬ

እያደር ሙሾ ነው ካለፈ ሲዘፍኑት

ምልዓትም ጉድለት ነው ካኖሩበት ሲያጡት።

የአክሱም ስልጣኔ የነገሥታት ገድል

አንድም የሚያፅናና አንድም የሚያጎድል።

እንግዲህ ካልበጀ፡

ትዝታ ፉርሽ ይሁን ፤ ታሪክ ይግባ ገደል

ቂምስ ቆሞ ‘ሚሄድ ፡ በማስታወስ አይደል?

በአንዲት በሬ ብርታት ፡ ለከርሞ እህል ማድረስ።

ያነቀፈሽ እንደሁ በመንገድ ስትሄጂ

“እኔን” ባይ የለሽም ፡ “እያየሽ ሂጅ” እንጂ።

የለም የሚታዘብ ፡ ከአቀበት ስትወድቂ

“ሰው” ያሻሽ እንደሆን እያመመሽ ሳቂ።

ባይልልሽ፡

ያልጠገገው እግርሸ ፡ ደርሶ ቢያነክስሽ

ተመልካች የሚልሽ ፡ ዋው! አዲሱ ዳንስሽ።

በገዛ ሙግትሽ ፡ ሀገሬው ሲዋቀስ

በገዛ ሐዘንሽ ፡ እየተቃቀፈ ፡ እድሩ ሲላቀስ ፡

ልብሽ ብርቱ ማዕዘን፣

አፅናኝ ልሁን ይላል ፡ ሲደላ ነው ማዘን።

ባይልልሽ…

አሁን ልፍቀድልሽ፡

ይሄው መቀነቴ ፡ መሀረቤን እንቺ

የሚያውቅ የለምና ፡ ሐዘንን እንዳ’ንቺ።

እኔ የነሱ ልጅ ተስተምሬ፣ ፈረንጅ አገር ሄጄ እና ደሞዝ እየበላሁ በሳምንት አንድ ቀን ቴራፒ አረጋለሁ። ላፕቶፔ ፊት ቁጭ ብዬ ስለራሴ ፣ ስለ ልጅነቴ፣ ስለ ሥራ፣ ስለ አገሬ ሰላም ማጣት እናዘዛለሁ ፤ አለቅሳለሁ ምናምን። አልፎ አልፎ አያቶቼ እንዲህ ሳረግ ቢያዩ ምን ያስቡ ይሆን የሚል ሃሣብ ሽው ይልብኛል። 

አያቶቼን ቴራፒ ብወስዳቸው እንዲህ የሚሉ ይመስለኛል።

እቴዋ፦ ስሜ በርያምሹ ነው። ጌቶች ይሄን ስሜን አይወዱትም። ፅጌ ማርያም ነው የሚሉኝ። በክርስትና ስሜ። 

ልጆቼ ዘመዶቼ እቴዋ ይሉኛል። አንቺም እንደዛ ልትይኝ ትችያለሽ። 

ከጌቶች ጋር የተዋወቅን እንግድነት ወላጆቼ ቤት መጥተው ነው። ወዲያው አረገዝኩ ፤ የልጁን ስም ቢፈቅድ ጌታ አልነው። አበሻ ሸር እና ቅኔ ያውቃል። እሳቸው የአውራጃ ጸሐፊ ነበሩ። ለወላጆቼ ካሳ ከፍለው እሳቸው ጋ ገባሁ።

ዘላን ልትዪኝ ትችያለሽ። ከብቶቼን ይዤ ያልተንከራትትኩበት አገር የለም። የቆላ ሰው ነኝ። የእንሳሮ። ታዲያ ጌቶች በሥራቸው ብዙ ጊዜ አይኖሩም። 

ላም በወለደች ታርፋለች እቴ። ይልሚቱን ከወለድኩ በኋላ የሴት የወንዱን ያግዘኛል። ለዛ ነው ይልሚቱ የምለው። ሴቷን ልጄን የወለድኳት በስተርጅና ነው። አንደ’ዜ ለኅዳር ማርያም ጌሾ ስወቅጥ እንደምጥ አረገኝ።  ማርገዜንም አላወቅኩም ነበረ። ስበር ጋንዲ ሆስፒታል መጣሁ ከወንድሜ ከጌታቸው ጋር። ወለድኩ። መቼም የሱ ታምር ብዙ ነው እቴ። 

ጌቶች ታዲያ ውጪ ያዩ ነበር። ቅምጥ እንዳስቀመጡ ስሰማ ይመጧታል አልኩ። ሰፈረተኛው ነው ያገላገለኝ። 

እኔ እንዲህ ያለ ነገር አልችልም እቴ። 

ውሎዬማ ጉልቻ ሥር ነው። በመጅ መፍጨት ፣ አረቄ ማውጣት ፣ እንጀራ መጋገር ፣ ውሃ መቅዳት። 

አባባ ማሞ፦  ከሷ በፊት ምሽቶች ነበሩኝ። አቤት ሰልካካ ቆንጆ ነበረች። እንደሷ ያለ ባለሙያ ገጥሞኝም አያውቅ። ታዲያ ዘወትር ድግስ ነው እሷ ቤት። ተይኝ እንግዳሽን ብላትም በየወሩ ማኅበር ነው። ኧረ ያዘቦትስ መች ቀርቷት እቴ። ደሞ የምታወጣው አረቄ ኮረንቲ ነው። ሥራየ ባውቶቢስ ብዙ ያመላልሳል። በየአውራጃው። ልጆቼ ብዙ ናቸው ፤ አንዳንዶቹ ሙተውብኛል። ወንድ ልጅ አያለቅስም አየሽ ፤ ኀዘኑ በጓዳው ነው። 

ጥሩነሽ (እማምዬ)፦ መች ተጫጫችሁ አልሽኝ? አዬ ልጄ ምኑን አውቄ ብለሽ። አገሬ ተድባበ ማርያም ነው ፤ አማራ ሳይንት። የደጋ ሰው ነኝ። ያው ነፍስ ታላውቅ ነው ያመጡኝ። ዳኛ ናቸው እሳቸው። ማን እንቢ ብሏቸው። እኔም የብላታ ልጅ ነኝ። ግን ከልጅነት ባል አያስጥልም እሱ አየሽ?! ዳባት መጣሁ። ከዚያ ጭልጋ ሄድኩ። ስድስት ወልጄ አንዷ ሞተችብኝ። 

ኑሮዬ ልፋት ነው። የእንጀራው፣ የበርበሬው፣ የጠላው። በርግጥ ጌቶች ሠራተኞች አሏቸው። ስለዚህ እሁድ ቤተስኪያን ቅዳሜ ገበያ እንደልቤ እሄዳለሁ። 

መድኃኒት አዋቂ ነኝ። ከብቶቼንም ሲያምብኝ ልጆቼንም ሲያምብኝ መድኃኒቱን ፈልጌ አሽራቸዋለሁ።

ፈትል እወዳለሁ። የቤቴን ሸማ የምፈትል እኔ ነኝ። ፊደል አልቆጠርሁም። ልጆቼ የኔን እንዲበቀሉልኝ ነው ምኞቴ። ሁሉም አስኳላ ይስተማራሉ። 

ወንድ ልጅ አልነበረኝም። ቆይቶ ነው የወለድኩት እነሱን። ብሔራዊ ውትድርና ሰደዱብኝ እሱንም። ይሄው መርቆሬዎስን ሁኜ ያለቀስኩት። 

ተያ ታዲያ ልጆቸ ከተማ ገቡ። ጎንደር ከተማም ፤ አድሳባም። 

ጌቶችን ገንዘብ ከመጠየቅ ተላቀቅኩ።

እናሳረሳለን አዎድ። 

ዝናቡ ጥሩ ተሆነ ገበያ ወጥቶ ይሸጣል። ጤፍ ሸምተን እንበላለን። 

ተልባ? እሱማ ያገሬው ነው የት ይቀራል ብለሽ። 

አባ መኬ (መኰንን)፦ እግዚአብሔር ይመስገን ተሴት ወንድ ያረግከኝ ፤ ከወንድም ካህን ያረግከኝ። ሳልሠራ እንድበላ። ምሽቴ ናት? ተወሎ ክፍላገር ነው ያመጣኋት። የጥሩ ባላባት ልይ ናት። 

እድገቴ እንኳ ታንዱ ደብር ሌላው ደብር ቀለም ስማር ሳስመሰክር ነው ያለቀው። 

እግዚአብሔር ይመስገን። እኔ የአርበኛ እና የጥሩ ባላገር ዘር ነኝ። አያቴ ፊታውራሪ ተሰማ ኬንያ ሄደው ተሰውተው ነው የቀሩ። አባቴም በአድዋ ዘምቷል። እሱን ሌላ ቀን አጫውትሻለሁ።

የቆሎ ተማሪ ስለነበርሁ ወላጆቼም ስለሞቱብኝ እድገቴ ዘመድ ቤት ነው። በተልባ ነው ያደግሁ። አንድ ቀን የተልባ ማሻዋን ቀበርኳት። ብትፈለግ ስትጠፋ ግዜ እራቴን በሥጋ በላሁ። 

አሁንማ ዳኛ ነኝ። የእጅ መንሻም ይመጣልኛል። እስተ አራት ክፍል ተስተምሬያለሁ አስኳላ። 

የልጅ ልጆቼን ሁሉ ዐይቻለሁ። የልጅ ልጅ ልጅም ጭምር። ዕድሜን ሰጥቶኝ ለጥቅምት ሚካኤል 96 ሞላኝ።

ብዙ አይቻለሁ አየሽ። 

ቅምጥማ የት ይጠፋል ብለሽ? አንድ ወልዳልኛለይ። 

የከተማ ሰው ኑሮ አይመቸኝም። ልጆቼ ጥሩዬ ከሞተች ወዲህ እዚ አድሳባ አመጡኝ። ካህን ነኝና መነኰስኩ።

በይ ሰዓቴ ደረሰ። ጠሎት ልይዝ ነው ፤ ሌላ ግዜ እናወጋለን። 

ተጫዋች ነው ፤ ‘ምነው ባልሄደ’ የሚባልለት።

ጥሩ አባት ክፋቱ የራስ ብቻ አለመሆኑ ነው። ከኛ እኩል የሚያሳስቡት አሉ። “የምታየውን ወንድምህን ያልወደድክ ፤ የማታየውን እግዚአብሔርን እንዴት ትወዳለህ?” የሚለውን ወንጌል አጥብቆ ያምንበታል። I’m my brother’s keeper የሚሉት ዓይነት።

ወደ ትምህርት ቤት የሚወስደን እሱ ነበር። ያቺ ታዲያ commute ብቻ አልነበረችም ፤ መድረካችን ናት። በተለይ ደሞ እንደናነብ ይፈልግ ስለነበረ ከላይብረሪ ያነበብነውን ነገር የሚያዳምጥበት ጊዜው ነበረች። የወንድሜ የሳይንስ ፍቅር እዚያች መኪናችን ስቱዲዮ ውስጥ ነው የተወለደችው። 

ክረምት ክረምት ያነበብነውን እንድንጽፍ ይጠይቀን ነበር። በማንበብ እና በመጻፍ አጥብቆ ያምናል።

አንድ ቀን ኢየሱስ ወሰደኝ። ጫካው ጋ። የታመመ ዘመድ ለመጠየቅ። በሕይወቴ ትልቁን ትምህርት ያን ቀን ተማርኩ። እስካሁን መንዝሬ ፣ ተረድቼ አልጨረስኩትም የዚያን ቀን ሥጦታ።

ዩኒቨርሲቲ የሄድኩ ቀን ትዝ ይለኛል። ኤርፖርት ሲያደርሰኝ አለቀሰ። በተለይ በመጀመሪያው ዓመት ረጃጅም ኢሜሎች ይልክልኝ ነበር።

አሁን ፦ አድጌያለሁ። ቢያየኝ ይኮራብኛል። አውቃለሁ።

ግን ሕመም አለው። ይሄን መንገድ ብቻዬን አልመጣሁም። ከሱ በኋላ እንደድሮው አይደለሁም ፤ ተለውጫለሁ። ብዙ ነገር አያስደነግጠኝም ፣ አይገርመኝም። 

የሐዘን ክፋቱ መጠናችሁን ማወቁ ነው። ምናችሁን ብትነኩ እንደምትበታተኑ ያውቃል። ሞት የሚጀምረው ከማዕዘኑ ነው።  ሁሌም።

*

እንደ መደንገጥ ነው። ደንግጦ እንደመቅረት። እንደ አለማመን። 

አምኖም እንዳለመቻል። 

እንደ anger ፤ ተጮሆ ተለቅሶ እንደማይወጣ እሣት። 

እንደሚስጥር ነው። ማንም እንደማይሰማው። 

*

ስለአንተ ማውራት የምፈልገውን ያህል ማውራት አልችልም - ይከብደኛል። ግን እንደዛም ሆኖ “አባት ብርቁ” መባሌ አይቀርልኝም። ብደብቀውም እሺ ብሎ አይደበቅልኝም።

ትናፍቀኛለህ።

ዛሬ በህልሜ ትመጣለህ?

Watch 📺:

Iri Di on Dejaf podcast - as good as both a good book and a good movie.

Read 📚:

1. ሐምሌ ገገማ ነው (ቤዛዊት ዘርይሁን : የመሀል ልጅ)

2. Hiwot Emishaw on አርማሽ - (falling in love with Hiwot all over again)

Jams 🎧:

1. Purify Me - Iri Di

2. እንደ እሳቸው - ጃሉድ

🔗 : Spotify link

🌸🌸 ሸጋ weekend 🌸🌸

ሌላው ጽሑፌ ውስጥ I still have not found the courage to write life in its rawness. My inner censor is working overtime. እውነትን ለመንገር ካልሆነ ለምን ይጻፋል ከሚሉት ነኝ።  

It’s an incredibly difficult place to decide you want to lean into your creativity. It’s all the more harder to do it out in the public as you learn. 

I’m incredibly aware of how amateur my pieces are. የራሴን creative reservoir ገና እየፈለግኩት ነው።

እንደ አስቴር፣ እንደ ጂጂ፣ እንደ ቴዲ፣ እንደ ሮፍናን ፣ እንደ እዮብ፣ እንደ ዘሪቱ፣ እንደ ኤልያስ፣ እንደ በውቀቱ፣ እንደዓለምፀሐይ፣ እንደ አዳም፣ እንደ አያ ሙሌ … 

ጽፌ የምሞትበት ዕድል ጥቂት ነው። እዚህ የምጽፈው ለውስዋሱ ነው። በሺህ ቢባዛ አንድ “ሰው መሆኔ”ን አይጽፍም። አንድ ሙዚቃ ሕይወቴን ፣ አንድ ባለዋሽንቱን አያክልም። Not in this life, and I’m okay with it.

In a parallel universe Phoebe Waller-Bridgeን ነኝ።

ሕይወትን ያለብዙ ቅመም እየፃፍኳት።

ለዚች ዱኒያ የሚበቃት መሰለኝ። የኔን ታህል ጽሑፍ።

🌸🌸 ሸጋ ሳምንት! 🌸🌸

     - አዳም ረታ (አፍ)

በአስራዎቼ መጨረሻ ለትምህርት ወደ ሞሪሸስ ሄድኩ። ኮሌጅ የሄድኩት አብሮ አደጌን ዳዊትን ጋሻ ጃግሬ አድርጌ ነው።

በብዙ ተስፋ፣ በብዙ ጉጉት፣ በሚጢጢ ፍርሃት ተሞልተን ኮሌጅ ግባን። 

ት/ቤቱ በPan-Africanism መርሆች ላይ የተመሠረተ ተቋም ነበረ። እንደደረስን ፋታ በማይሰጥ የculture, የvalues, የprinciple ነፋስ ተወሰድን። እዚያ ሁሉም ሰው የሆነ wavelength ውስጥ ነው። ራሱን የመፈልግ፣ ራሱን የመግለጽ፣ የማደግ ዘመቻ ላይ ተረባርቦ።

ያልጥበቅነው አብረውን የሚማሩት ልጆች ምን ያህል talented እንደሚሆኑ ነው። አብዛኞቹ ከትምህርታቸው ባሻገር በዚያ ዕድሜ ሊሠሩ የማይችሉ ነገሮችን accomplish ያደረጉ ነበሩ። 

የዶርሞቻችን ሕንጻዎች ፍላጎታቸን ላይ መሠረት ያደረጉ ነበሩ። እኔ የነበርኩበት ዶርም ዘፋኞች፣ ሙዚቀኞች፣ ሠአሊዎች፣ ጸሐፊዎች የሚኖሩበት ነው። Highschool ሆነው መጽሐፍ ያወጡ፣ ቴአተሮችን የሠሩ… ውዘተ። 

በሁሉ ነገር የሰቀሉ ልጆች ጓደኞቻችን ሆኑ። 

የመጀመሪያዋ አብሮ አደሬ በቢቢሲ የተሸለመች በጣም ጎበዝ ጸሐፊ፣ በጣም ጎበዝም ዘፋኝ ነበረች። አመጣጣችን በብዙ መልኩ ይለያያል። 

እየዋለ እያደረ ከአንድ እንግዳ ስሜት ጋር ተዋወቅን። Hello, imposter syndrome.

እዚህ ቦታ የመጣሁት በዕድል ብቻ እየመሰለኝ መጣ። I was grappling with the concept of privilege a lot. ዩኒቨርሲቲ እንደገባን ያጫወቱን ጌም አለ። The Privilege Walk ይባላል። ሁሉም አዲስ ተማሪ ሜዳ ላይ ይወጣና አጫዋቹ የሚጠራቸውን ነጥቦች የሚያሟሉ  ወደፊት ይመጣሉ ፤ የማያሟሉ በቆሙበት ይቀራሉ። ለምሳሌ ‘if you had two parents growing up, take a step forward’ አይነት ማለት ነው። ጨዋታው ሲያልቅ ከፊታችሁ ምን ያህል ሰዎች እንደሉ እና ከኋላችሁ ጥላችኋቸው የመጣችሁትን ሰዎች ታያላችሁ።  የትምህርት ቤታችን አንድ መርህ አለ። “The only way that we can justify privilege is by solving the world’s biggest problems.”

ትምህርት ቤት ውስጥ ስላለው atmosphere ይሄ በበቂ ሁኔታ ያስረዳል። 

የመጀመሪያ ዓመት ከimposter syndrome ቀጥሎ ራስን መፈለግ፣ ጓደኞች ማፍራት፣ አገር ማየት ከሚባሉ ነገሮች ጋር ነው የሚመጣው። 

ኮሌጁም ይሄን ስለሚያውቅ እስከ ሁለተኛ ዓመት ድረስ major መምረጥ የሚባለውን የቤት ሥራ አያነሳውም። በፋንታው “Leadership Core” የሚባል የአንድ ዓመት ትምህርት ይሰጣል። 

በጣም የሚያምር ፣ transformational አንድ ዓመት። 

*

ከዳዊት ጋር ትውውቃችን አራስ ቤት ነው። እናቶቻችን የቅርብ ጓደኞች ነበሩ። ከpreschool ጀምሮ አንድ ትምህርት ቤት ስለተማርን በጣም ቅርብ ነን። ዳዊት አብሮኝ የሚውል ፣ የሚያመሽ አልፎ አልፎም የሚቆጣኝ ወንድሜ ሆነ። ከሱ ጋር ገደብ የሌለው ግልፅነት አለን። ምንም ነገር ካየ ቅር ይላታል ብሎ አያልፈኝም። እኔም ሳያደባብስ እውነቱን የሚነግረኝ ሰው ስፈልግ የምሄደው ዳዊት ጋ ነው። 

Mauritius በማውራት ብቻ የማትገለፅ ውብ ደሴት ናት። ታይታ የማትጠገብ፣ ፀሐይ ስትወጣ እና ስትገባ በቀለማት ትርዒት ልብን የምታስቀር።  

የውቅያኖሱ ዳርቻዎች ነጭ ወይም ንፁህ ወርቅማ ሆነው ውሃው ሁሌም ደማቅ ሰማያዊ የሆነባት አምሳለ ገነት። 

*

በመጀመሪያው ተርም መጨረሻ የአጎቴ ልጅ ስለምታገባ ኢትዮጵያ ሄድኩ። አባቴ የሠርጉ planner ነበረ። በዚያች እረፍት ከሱ ብዙ የምወዳቸውን ነገሮች ዐይቼ መጣሁ። ያ ጊዜ ለዘላለም የሚበቃኝን homesickness በምቾቱ አባብሎ ሰጠኝ። አሁንም ኢትዮጵያ ለመሄድ ልቤ ሲወሰወስ ቀድሞ የሚሄደው እዚያ ያሬድ ቤተክርስቲያን ጋር የተከራየነው ግቢ ነው። 

በሁለተኛው ሴሚስተር ከት/ቤቱ ድባብ ጋር ተግባባን። ጓደኝነቶቻችን solidify አደረጉ። ማታ ማታም የተለያዩ ፓርቲዎች ሄደን “ክፉ ደጉን” ዐየን። 

የመጀመሪያው ዓመት በብዙ መልኩ formative ዓመት ነበረ ለኔ። በተለይ ከማንነት ጋር ተያይዞ። እንደሚታወቀው መንታ ነኝ። እንደሚታወቀው የናታን እህት ነኝ። እንደሚታወቀው ያልኩት እነዚህ ነገሮች የማንነቴ ቁልፍ አካላት ስለሆኑ ነው። የወንድሜን ያህል ሕይወቴ ውስጥ influence ያለውም የነበረውም ሰው የለም። ዕድለኛ ነኝ። 

ታዲያ ያቺን ዓመት ለመጀመሪያ ጊዜ ከወንድሜ ጋር ተለያየን። ካልነገርኳቸው በቀር ሰዎች የናታን እህት መሆኔን አያውቁም። ናታንንም አያውቁም። የሚያውቁት እኔን ብቻ ነው፤ ሁለት አይታያቸውም፤ አንድ እንጂ። 

That was a big identity shift. 

ለመጀመሪያ ጊዜ ”who am I when I’m not Nathan’s twin?” ብዬ ሳልፈልገው ራሴን ጠየቅኩ። 

ጊዜ የወሰደ process ነበረ። 

ከሐበሻ communityው ጋር በጣም ተግባባን። በማኅበር እንወጣለን ፤ በማኅበር እንገባለን። ከነሱ ውጪ አሁን ድረስ እህቶቼ የሆኑትን ያስሚን እና ኤሪካን የተዋወቅኳቸው የመጀመሪያ ዓመት ላይ ነው። 

Yassmine:

ያስሚን artistic ፣ ጆሮዋን ቢቆርጧት የማትሰማ creative ናት። ጓደኞቿን ትወዳለች። She’s the coolest cat around. She’s helped me grow as a human so much. 

Erica:

እጄን ይዛ እየፀለየች የማያልፉ የሚመስሉ ቀናቴን አሳልፋኛለች። She has the softest and biggest heart I know. 

ከgraduation በኋላ ሁለቴ ሦስቴ ተገናኝተናል። ሁለቱም አዲሳባ መጥተዋል ፤ እኔም ናይሮቢ ሄጃለሁ። በሕይወቴ በጣም ቦታ ካላቸው ጓደኞቼ መሃል ናቸው። 

*

ክረምቱ እንደመጣ የመጀመሪያ ኢንተርንሺፔን ለመሥራት ወደ ኢትዮጵያ ሄድኩ። ጋሞ ጎፋ ፤ ከጫሞ ዙሪያ ገበሬዎች ጋር ለresearch data ልሰበስብ። የኢትዮጵያ ገበሬዎች በልቤ ትልቅ ሥፍራ አላቸው። በዚያው አጋጣሚ ባህርዳርን፣ መካነ ሰላምን፣ አርባምንጭን፣ ዘይሴን፣ ኮንሶን፣ ሐመርን፣ ጂንካን ዐየሁ።

 “አሁን ማን ያውቃታል የገበሬን ለዛ

 ከቶ ማን ያውቃታል የማረሻን ለዛ” - ባህሩ ቀኜ

ለመጀመሪያ ጊዜ የኢትዮጵያ ገበሬን በአካል እና በስም አወቅኩት። ደግ ነው። ለሥራው ታማኝ። አማኝ ነው። አምላኩን አጥብቆ ያምናል። ለጋስ ነው። ሰው ቤቱ መጥቶበት የሚገባበት ይጠፋዋል። 

ለሁለተኛ ዓመት ግቢ ስመለስ ስንቅ የሚሆነኝ በቂ passion በልቤ ሞልቶ ነበር…።

(ይቀጥላል)