May pangarap nga ba ako? Palagi ko ring tinatanong ang sarili ko, kung may pangarap ba ako sa buhay. Dahil sa tingin ko walang direksyon ang buhay ko.

Ano nga ba ang pinapatunayan ko? Dahil hanggang ngayon hinahanap ko parin kung saan ako magaling.

sa bawat sandaling naiisip ko ang mga medalya, sertipiko at matataas na grado na aking nakamit—para sa iba ito ay simula na nang aking tagumpay. ang mga papuri mula sa aking mga magulang, at ang aking matataas na grado ay tila sinasabing magaling tayo. ngunit sandaling napaisip ako, sino nga ba ako kung wala ang mga ito? sino nga ba ako kung wala ang sertipiko, medalya at matataas na grado na aking nakamtan? ano nga ba o sino nga ba ako kung wala ang mga nakamit ko na 'to?

napaisip ako bigla, kung ano ang kalabasan kapag wala ang mga pilak at gintong medalya. sino nga ba ako? walang magmamahal sa akin kung wala ang mga ito sapagkat ang tagumpay ko ay ang isang bagay na maipagmalaki ko. kung tuluyan nga'ng mawala ang mga ito, wala na ding magmamahal sa isang kagaya ko. bawat paligsahan ay sinalihan ko para maisakatuparan ang pangarap nila para sakin, ngunit hindi nila tinanong kung ano ang pangarap ko para sa sarili ko. ilang gabi ang nagdaan upang masaulo ko ang buong libro, madalas walang maayos na tulog dahil marami pang tatapusin. wala akong magagawa sapagkat dito ako minahal ng lahat. ang gintong medalya ang sagisag ng pangarap ko para sa kanila.

maaari ko rin bang itanong kung may halaga parin ba ako kung wala ang academic validation na ito? palaging tinatanong ang sarili kung ano paba ang kailangan kong patunayan—para lang maipagmalaki niyo ako kahit saglit? anong silbi ng mga medalya, sertipiko at matataas kong grado kung kahit kailan man ay hindi kayo natutuwa sa mga tagumpay na nakakamit ko. may halaga parin ba ako kung wala ang mga iyan? mayroon pabang pupuri sa akin at sasabihan ako ng magaling‚ at hindi ipaparamdam sa akin na ako ay isang talunan—sa tuwing ako ay walang nakakamit na kahit na kahit anong medalya at sertipiko.

Kahit ba wala akong maiuwing medalya at sertipiko, kamahal mahal parin ba ako?

Sinasabi nila na ang grado daw ay hindi sumasalamin sa buong pagkatao mo. Masasabi mo parin bang hindi kung sa pamamagitan ng maraming hiyawan, palakpakan at maraming gintong medalyang nakamit at doon ko lang nararamdaman na mahal rin pala nila ako?

Tuwing hindi ako nakakasagot sa mga simpleng tanong, at activities sa school, napagtatanto ko na hindi naman pala ako matalino, na baka chamba nalang lahat kung alam ko ang sagot at chamba lang rin kung gets ko ang lesson na tinuro palang samin.

Siguro nga hindi naman talaga ako matalino, Hindi naman pagiging matalino ang pinapatunayan ko sa tuwing may sertipiko at medalya akong naiuuwi.

Ang gusto ko lamang patunayan ay kung mahal parin ako ni Mama, kung wala akong maiuwing medalya.

Kahit hindi mo sabihin kung sino ang paborito mo sa amin, halatang halata ko kung sino, halatang hindi ako ang iyong paborito.

Naalala ko pa nung nagkaroon tayo ng isang malaking problema na hindi ko kasalanan, pero anong ginawa mo? Sakin mo sinisi lahat dahil ba may lihim kang galit sa akin? ANAK MO RIN AKO MA…..

ano ba ako para sayo? sino ba ako para sayo? kung hindi ANAK ang tingin mo, eh ano? Ibang tao? maiintindihan ko pa kung hindi tayo magkadugo, pero ma. ANAK MO AKO EH. ANAK MO AKO. ANAK MO RIN AKO. ANAK MO RIN NAMAN AKO

Pero Ilang beses mo rin pinaramdam sakin na Hindi mo ako Anak, Kailan mo ba ako mamahalin bilang ako? Hindi bilang sila ate. Kasi ma…Anak mo rin naman ako

‎sino sila para saiyo?

‎

‎kahit kasama ako r'yan

‎alam kong malabo mo'kong piliin

‎hindi naman ako kapili pili hindi ba?

‎kaya nga hindi moko nagawang piliin noon— nung pinapili kita saaming dalawa.

‎

‎

‎hindi lamang sa salita

‎kundi narin sa aking ginagawa

‎puno ng pagmamahal

‎ang aking puso

‎na para lamang sa iyo

‎

‎sa'iyo lang, palagi

‎hinding hindi magbabago

‎aking pagmamahal sayo, sinta ko

‎

‎ikaw lamang

‎ang aking sinisinta,

‎ako lamang

‎rin ba ang sinisinta

‎at nilalaman ng iyong puso?

‎

‎mahal na mahal kita

‎hindi ko maipagkakaila

‎hinding hindi kita itatanggi

‎pagmamahal ko saiyo'y totoo

‎at walang halong panloloko

‎

‎mahal na mahal kita,

‎palagi kitang pipiliin at

‎mamahalin

‎

‎ikaw parin ang mahal ko,

‎hindi magbabago

‎kahit sa mga araw na

‎nararamdaman mong

‎ako'y hindi mo na mahal

‎

‎akala ko rin

‎pero nung nagkatagpo tayo

‎bumalik lahat ng alaala nating dalawa

‎na simula sa masaya at masigla

‎biglang naging malungkot at bigla nalang napunta sa hindi pagkakaintindihan,

‎na naging mitsya ng ating hiwalayan.

‎

‎

‎akala ko umusad nako,

‎akala ko wala nakong pake

‎kahit makita o magkasalubong tayo

‎pero bakit may kakaiba akong naramdaman,

‎tila ba'y bumalik sa akin ang masasaya nating plinano noon na magkasama,

‎pero napalitan ito ng lungkot at pagkalumo

‎ng makita kita kasama ang babaeng sinasabi mong wala akong dapat ikabahala.

‎

‎

‎ang saya saya niyo pagmasdan,

‎habang ako dito hindi parin makausad,

‎dahil sa sakit na iniwan mo sakin,

‎sana pala inayos nalang natin yung gabing yon,

‎sana, naayos natin kaagad yon,

‎pero wala huli na ang lahat, may iba ka nang mahal iniwan mo nalang ako ng bigla at walang paalam.

‎

‎

‎balik kana sakin baby, please

‎miss na miss na kita,

‎pwede bang bumalik kana ulit sakin

‎inaaway nanaman ako ng mundo

‎asan kana, asan kana ikaw lang yung kakampi ko sa lahat uwi kana baby, umuwi kana sakin

‎miss na miss na kita.

‎

‎

‎pasensiya na ha, akala ko

‎kasi may uuwian pa ako,

‎akala ko kasi ako parin

‎yung pahinga mo,

‎

‎pasensiya kana ha, hindi ko pa kasi kaya

‎hindi pa ako makausad baby,

‎hindi ako makausad, handa akong manatiling mahalin ka kahit ilang beses mo pang sabihin na ayaw mo na sakin, mahal na mahal kita baby,

‎umuwi kana sakin mahal please, miss na miss na kita.

‎

‎

‎

‎mahal kita,

‎hindi na traffic mahal oh,

‎pipilitin ko ng umusad,

‎uusad nako mahal,

‎mahal na mahal kita

‎paalam.

‎

‎asking what's wrong with me,

‎asking if I did the right thing,

‎or did I made a mistake again,

‎they're really expecting a lot from me.

‎

‎here I am again asking myself,

‎where did I go wrong,

‎did I disappoint them again?

‎do I really need to achieve

‎the grades they want?

‎

‎they're really know how to hurt me,

‎using their hurtful words,

‎yelling at me, because I got a low scores

‎why they can't see?

‎I am trying my best,

‎I sacrificed my mental health for that,

‎That's not enough to make them proud?

‎

‎I am being dramatic? Did I?

‎They're just expecting too much from me,

‎they even can't see how drained I am right now,

‎they just care about my grades but not about my mental health

‎

‎I just want to make them proud

‎Is that too much to ask?

‎what's something wrong with me?

‎All I want is academic validation,

‎not academic pressure

‎

‎o maipakita na tunay kitang mahal‚

‎mahal kita, mahal kita palagi‚

‎ikaw lang ang palaging uuwian mahal

‎

‎sayo parin ako uuwi

‎may uuwian paba ako r’iyan sa puso mo?

‎meron pa nga ba?

‎laging tanong ngunit walang sagot

‎

‎hindi mo naba ako ganong mahal?

‎katulad nang pagmamahal mo saakin noon?

‎o kay tagal din kitang minahal

‎bakit ngayon’y di ko na maramdaman

‎ang iyong masarap na pagmamahal?

‎

‎wari ko’y napalitan ng sakit,

‎nung nalaman kong

‎may iba ng laman ang puso mo

‎ang bilis mo naman akong kalimutan mahal,

‎hindi mo naman kasi ako minahal

‎

‎hindi mo ba napapansin?

‎na ako’y iyong nasasaktan rin?

‎kaunting silip naman sa’king nararamdaman‚

‎dahil unti unti mas lalo akong nasasaktan

‎

‎mahal kita,

‎ngunit ang sakit mong mahalin?

‎sadyang hindi ka lang ba marunong makiramdam?

‎pakiramdaman mo naman ang puso kong nangungulila sa iyo, mahal

‎

‎

‎

‎

‎

‎

gentle reminder‚ that failure is not a reflection of your worth or identity. you are more than your successes and failures. you are complex‚ multifaceted individual with strengths‚ weakness‚ and unique perspective.

so‚ the next time you face failure try to view it as an opportunity for growth‚ learning and improvement. don’t be afraid to take risks‚ try new things‚ and push yourself outside your comfort zone. the only way to guarantee failure is to play it safe and never try at all.

pangarap kong magtayo at bumuo nang bahay na hindi sigawan at sumbatan ang almusal sa umaga.

pangarap ko din magtayo ng bahay na magpaparamdam sa akin na ayos lang magkamali at maging mahina.

pangarap ko rin magkaron ng pamilyang hindi ka sasaktan tuwing may ginawa kang mali.

pangarap ko ring magkaroon ng pamilya na hindi ipaparamdam sakin na wala akong kwenta at wala akong mararating sa buhay—sa tuwing naiisip ko iyan, pinapangako ko na hinding hindi ko ipaparanas yan sa kanila. hindi ko hahayaan na maranasan nila ang naranasan ko.

parang hindi na ito tungkol sa dream house ko..

‎TALIM NG LIPUNAN

‎

‎menor de edad, musmos— ika nga nila wala pang alam sa mundo. hinog pa ang isipan sa mga nangyayari sa lipunan.

‎

‎halos mga kabataan na ngayon ang nasasangkot sa ibat ibang klase ng krimen kabilang dito ang pagpatay, pagnanakaw at madami pang kasong kanilang kinakaharap, dahil ba alam nila na bata lang sila, at tingin nila'y laro lang ang lahat?

‎

‎Maraming Kabataan ang gumagawa na ng krimen ng hindi nila namamalayan, dahil ba hindi pa nila alam ang tama at mali? Alam na nila kung ano ang mga dapat at di dapat gawin, ngunit kahit ganon ay may nag uudyok parin sa kanila na gumawa ng masama.

‎

‎o maipakita na tunay kitang mahal‚

‎mahal kita, mahal kita palagi‚

‎ikaw lang ang palaging uuwian mahal

‎

‎sayo parin ako uuwi

‎may uuwian paba ako r’iyan sa puso mo?

‎meron pa nga ba?

‎laging tanong ngunit walang sagot

‎

‎hindi mo naba ako ganong mahal?

‎katulad nang pagmamahal mo saakin noon?

‎o kay tagal din kitang minahal

‎bakit ngayon’y di ko na maramdaman

‎ang iyong masarap na pagmamahal?

‎

‎wari ko’y napalitan ng sakit,

‎nung nalaman kong

‎may iba ng laman ang puso mo

‎ang bilis mo naman akong kalimutan mahal,

‎hindi mo naman kasi ako minahal

‎

‎hindi mo ba napapansin?

‎na ako’y iyong nasasaktan rin?

‎kaunting silip naman sa’king nararamdaman‚

‎dahil unti unti mas lalo akong nasasaktan

‎

‎mahal kita,

‎ngunit ang sakit mo namang mahalin?

‎sadyang hindi ka lang ba marunong makiramdam?

‎pakiramdaman mo naman ang puso kong nangungulila sa iyo, mahal

‎

‎

‎

‎

‎

‎

‎bakit mas pinangunahan ako ng takot

‎kay'sa subukan ang mga oportuninad

‎na pinapangarap ko?

‎madaling sabihin na bawiin mo nalang, may mga susunod pang pagkakataon—makakabawi karin at mas lalong gagalingan mo pa sa pagkakataon na iyon. ngunit hindi niyo ba nakikita ang panghihinayang ko sa pagkakataon na iyon na hindi ako nagtagumpay? tama, maraming pagkakataon. maraming naghihintay na oportuninad para sa akin, pero paano naman yung mga oportuninad na hindi ko sinubukan? dahil mas pinangunahan ako ng hiya, at takot—nilalamon ako ng takot sa aking isipan na baka pag nagkamali ako wala ng isa pang pagkakataon para pag igihan at maging maayos ang kakalabasan.

‎

‎nakakatakot magkamali, dahil ang tingin agad sayo ng ibang tao ay mahina, at hanggang ngayon hindi parin marunong—dahil lamang nagkamali ka.

‎kailangan lang rin ng konti pang panahon para ihanda ang sarili, dahil hindi naman lahat tayo nagsimula bilang magaling agad—kailangan rin ng ensayo, pagpupursigi at kayang harapin ang mga mali at handang iayos at mas galingan pa.

‎

‎okay lang na magkamali, lahat naman tayo ay magkakamali. walang taong pinanganak na perpekto, lahat ay nagsisimula sa pagiging mahina. mahina nga ba? naging mahina lang siguro dahil sa nakapalibot na takot sa kaniya na hindi pwedeng magkamali, dapat perpekto ka sa paningin nila.

‎

‎walang mali sa pagiging mahina, huwag kang mahiya na ipakita na mahina ka dahil walang nakakahiya ron, tao lang rin tayo. nagkakamali dahil hindi naman tayo pinanganak na perpekto at walang magiging perpekto—sa halip dapat nating gamitin ang mga pagkakamali natin bilang pagkakataon para mas matuto at paging maayos sa susunod.

‎

‎okay lang maging mahina, okay lang rin magkamali—kailangan lang talaga ng kaunting lakas ng loob para harapin ang mga bagay na kinatatakutan natin. walang mali sayo, mali ang tingin ng ibang tao tungkol sayo.

‎

‎bawat yakap, bawat haplos na palaging hinahanap ng puso ko, gayon rin ang presensya mo.

‎bawat tinginan mong tila may nais ipahiwatig

‎ako ba'y iyong gusto o nais mo lamang laruin ang nararamdaman ko?

‎

‎mga prosa at tulang isinulat ko para sa'yo

‎nakatambak lamang sa notes app ko.

‎walang lakas ng loob para ipabasa sa'iyo

‎dahil baka ako'y pagtawanan mo.

‎

‎but my anger toward you

‎will never be clear

‎i'm not your little girl

‎anymore.

‎how can i forgive you?

‎

‎i cannot even forget

‎what you've done.

‎i can't even hug you

‎or kiss you

‎like i used to do

‎

‎i'm always grateful

‎to have you as my dad,

‎but I'm not thankful

‎for being your daughter

‎

‎i know you hate me

‎since i was born,

‎wishing i'd never been born at all

‎

‎i loved you,

‎but sometimes

‎i feel like

‎i don't love you anymore.

‎

‎i don't have a right to hate you.

‎i'm thankful to you as my dad.

‎sometimes i wish

‎i wasn't your daughter

‎because I know you're wishing for that too.

‎

‎nararamdaman ko na komportable nako sayo,

‎para bang pwede nakong magkwento ng mga

‎problema at mga bagay na gusto at ayaw ko

‎

‎akala ko hindi kita magugustuhan

‎pero hindi ko alam unti unti nadin pala

‎akong nahuhulog sayo, dahil ba sa ito

‎sa mga ngiti mong nakakakilig o sadyang gusto na talaga kita?

‎

‎sa tingin ko, gusto na talaga kita

‎kasi sa tuwing may iba kang nakakasama

‎para bang may iba akong nararamdaman

‎para bang nasasaktan ako kapag nakikita ko

‎kayong masayang dalawa at nagtatawanan

‎

‎pero simula nung umamin ka sakin,

‎para bang sa sobrang saya ko

‎gusto kitang yakapin at hawakan

‎para sabihin na gusto din kita

‎

‎kay sarap mong pagmasdan,

‎tuwing ikaw ay dadaan sa tapat ng aming silid aralan, imbis na sa aralin ako nakatingin

‎sa mga ngiti mo ako'y nahuhumaling

‎

‎araw araw akong ginaganahan pumasok,

‎dahil bukod sa mga paborito kong aralin,

‎palagi pa kitang nasusulyapan na tumitingin sakin,

‎wari ko ba'y parang nahulog kana talaga saakin

‎

‎o kay sarap mo namang mahalin,

‎tuwing tinatawag mo ako sa pangalan ko,

‎para bang tumitigil ang mga bagay sa paligid ko

‎sa tingin ko pag-ibig na nga ito.

‎

‎