İnsan en mahrem sırlarını neden bir klinik odasında değil de, bir makas veya fön sesinin eşliğinde kuaföre anlatır? Kuaför koltuğu ile psikolog koltuğu ilk bakışta taban tabana zıt görünse de insanın açmazlarını barındıran iki gizli sırdaştır.

Psikolog koltuğuna oturduğunuz an, sınırları keskin çizgilerle belirlenmiş bir çerçevede bulursunuz kendinizi. Ancak kuaför koltuğu için aynı şey geçerli değildir. Bu iki farklı koltuğun yarattığı etki, insan psikolojisini temel alan bu karşılaştırmayı oldukça benzersiz kılıyor.

Psikolog odasındaki kesin zaman sınırı zihne bir sorumluluk yüklerken, kuaför salonundaki esneklik sohbetin akışını değiştirir. Bu esneklik; kişinin kendini daha yalın anlatmasını, dinlendiğini hissetmesini ve sözlerinin doğal bir akışta akmasını sağlar. İşte bu yapısal zıtlık, insanların neden kuaför koltuğunda en gizli sırlarını bile kolayca paylaştığını açıkça gösteriyor.

Dokunulmanın İlkel Güveni: Saç Tellerinden Ruh Çeperine Sızan Şifa

Psikolog ve danışan arasında aşılmaz bir fiziksel mesafe vardır; terapinin doğası da tam olarak bunu gerektirir. Dokunmak kesin bir sınırla engellenmişken, kuaför koltuğu gücünü bu sınırın esnemesinden, yani fiziksel temastan alır. Saçlar yıkanırken suyun vücutla buluşması ve başka bir insanın güvenli teması, bedeni hızla rahatlatır. Güvende hisseden bedenin zihinsel savunma mekanizmaları da gevşemeye başlar.

Bu durum, insandaki en ilkel, çocuksu güven duygusunu tetikler. Psikolog koltuğu anlık rahatlama sağlamak yerine kalıcı bir yapılandırma ve şifalandırma haritası oluştururken; kuaför koltuğu ilkel dürtülerle o anlık güveni ve hafiflemeyi sunar.

Aynadaki Üçüncü Göz: Doğrudan Bakışmanın Ağırlığından Kaçış

İnsan psikolojisi doğrudan ve sürekli göz temasından her zaman bir parça rahatsızlık duyabilir; çünkü bu durum kişide “çözümleniyorum” hissi yaratır. Bu bakış açısı, insanların psikolog koltuğunda zaman zaman neden baskı altında hissettiğini de açıklayabilir. Sorgulayan ve inceleyen göz temasları karşısında kişi kendini ifade etmekte zorlanabilir; “açık veriyorum” hissi zihnin savunma sistemini aniden devreye sokabilir.

Ancak kuaför koltuğundaki durum aynı perspektife sahip değildir. Doğrudan bir bakış açısı, sorgulayan veya baskı unsuru oluşturan bir göz teması yoktur. İletişim ayna üzerinden, dolaylı yoldan kurulur. Beyin bu sayede kendini güvende hissettiğinde, kişide o gizli özel alanların kapısı kendiliğinden açılır. İnsan bir anda en mahrem sırrını paylaşırken, özel bir durumunu veya tutkusunu anlatırken bulur kendini.

Hizmet Bedeli mi, Seans Ücreti mi? Sözleşmeli Ruhlar ve Kayıt Dışı Sırdaşlar

Danışanın psikoloğa parasını ödediği o sınırlı zaman dilimi, sorunları çözmek, bir performans sergilemek ve “iyileşmek zorunda hissetmek” gibi gizli bir baskıyı da beraberinde verir. Bu ticari işlem, zihnde görünmez bir sözleşme algısı yaratır. Bedel ödediğimiz ve sonuç beklediğimiz her şeyin arka planda mekanik bir işleyişi mevcuttur. Kuaför salonunda ise ödenen miktar sadece somut bir hizmet bedelidir; yani yeni bir saç kesimi veya boyadır. Kuaför ile müşteri arasındaki diyalog, bu ticari anlaşmanın tamamen ücretsiz ve kayıt dışı bir bonusu olarak gelişir. Finansal olarak ruhunu iyileştirme zorunluluğu hissetmeyen insan, bu kontratsız alanda savunma duvarlarını tamamen indirir. Sohbet bedava olduğunda, itiraflar da özgürleşir.

İki eylemi de ticari boyutuyla ele almak ilk bakışta sığ görünebilir, fakat bu yadsınamaz bir gerçektir. Aslında her iki koltuk da insan ruhunu ve bedenini farklı yollarla iyileştiren unsurlardır. Saç; bir kimliktir, yenilenmedir ve hayat içerisinde yeni bir süreci başlatır. Psikolog ise sıkışmış ve aşılması gereken o içsel duvarları yıkmamıza yardımcı olarak bizi yeniden hayatımızın merkezine bağlar. Temelde ikisinin de dokunduğu yer insan olsa da yarattıkları davranışsal etkiler tamamen farklıdır.

Steril Klinik Mesafesi vs. Mahallenin Sıcak Gürültüsü

Biri “konsantre ol”, diğeri “rahatla” der gibi. Gerçekte bu durum öyle mi? Bu bölümde iki tarafın da eleştirel kısmını ve gerekliliklerini oluşturacağım.

Psikologlar: Tarih yazanlar “deli”, sınırları değiştirenler “dahi” olmuştur. Bu bakış açısı normal olanı farklılaştırır, ancak yeni çözümleri ve perspektifleri de beraberinde getirir. Okul ya da sistem her daim “var olanı koru” açısıyla ilerler ve sözde başarılı insanlar bu duruma ayak uydurur. Başarı; sistemin gerekliliğini oluşturan ve sağlayanlar tarafından kontrolize edilir. Ancak bu açılar bir sürü kör noktayı oluşturur ve bu kör noktalarda insanlar körleşir. Farklı bir bakış açısı denemekten korkulur çünkü hazırda sunulmuş bir şey vardır.

Ben bu bakış açısını reddediyorum. Bir kez seansa katıldım ve katılımı sonlandıran kişilerdenim. Dünya genelinde gerçek insanların psikolog ve kuaför deneyimlerini, yorumlarını inceledim. Evet, bir gereklilik söz konusu olabilir fakat neden yıllardır bu perspektiflere farklılık getirilmiyor? Çünkü bir ezber söz konusu ve bu, dünya genelinde çok az psikoloğun farklılık geliştirdiği bir durum. Ancak bu durum, evrensel sorunu ve ezber getirisini değiştirecek düzeyde değil. Bu konuda daha farklı bakış açılarının gelişimini bekliyoruz.

Kuaförler: Durum bu alanda farklı demeyi çok isterdim ancak burası çok daha kötü ve en azından “bir standart var” diyemiyorum. Travma oluşumlarından biri de tam olarak bu alanda gerçekleşiyor. Kuaför travmaları, özellikle kadınlarda evrensel bir sorun halini almış durumda. Bu ana kadar tatlı tatlı yazdım, öyle de olması gerekiyordu; fakat kuaför salonları tam bir felaket alanına dönüşebiliyor. Yanlış uygulamalar, yıpranan saçlar, kötü saç kesimleri ve kendi bildiğini okuyan, dinlemeyen kuaförlerin yarattığı kötü etkileri ve bunun insan psikolojisinde kırılmaları öngörmüyor veya umursamıyorlar.

Kötü bir saç sonrası kadınlarda utanç duygusu ve sosyal yapıdan uzaklaşmaya sebep oluyor. Ve bu yıkımın toparlanması teknik açıdan maliyetli, zor bir süreçten geçiyor; ayları hatta yılları bulabiliyor.

Burada küçük bir parantez açmak istiyorum; kuaförler çocukları genel olarak birey görmüyorlar ve çoğunluğu ebeveynlerin direktiflerine uyarak çocuğun isteklerini görmezden ve duymazdan geliyorlar. Bu durum çocuklarda özgüven eksikliğine ve birey olamama durumunu yaratır.

Kısacası; her iki koltuğa da ihtiyaç var ancak her iki tarafın da kendisini gözden geçirmesi gerektiğini düşünüyorum. Tüm dünyada insanlar sesini duyurmaya çalışıyor; bu konularda daha çok insanın, meslek gruplarının bu sesleri duymaları gerektiğini düşünüyorum.

"Bu yazı ilk olarak MESAFE Dergi’de [Yazının MESAFE Linki] başlığıyla yayınlanmıştır."

https://mesafe.pub/?a=s1GLTWlP5XpgS6NWRVsX

Yavuz Cingöz

Ben Türk toplumunu ve benzeri toplumlardaki çocukları kırmızı alabalığa benzetiyorum.Kırmızı alabalığın tek amacı akıntıya karşı yüzmek ve tohumlarını bırakmaktır; bu öykünün sonunda hepsi ölür ve bir sonraki nesil için yiyecek olarak suya gömülür. Alabalıkların bu yolculuğu çok aşamadan geçer; insandan onları bekleyen yırtıcı hayvanlara kadar pek çoğuna yem olurlar fakat bu da ekosistemin ve evrenin döngüsünü temsil eder. Her katmanında felsefi ve ilahi bir yadsıma bulunur. İnsanı ve hayvanları ayıran şey, ince bir nüansla evrimleşiyor. Bizler de akıntıya karşı yüzüyoruz çoğu zaman; buradaki savaş metaforu tam olarak buradan kaynaklanıyor. İnsan algılarında küçültür kendisini, oysa içinde taşıdığı beyin evreni yutacak cinsten.

Türk toplumunda zenginin de fakirin de ortak özellikleri doğmuş. İkisinin de ortak özellikleri ve davranışsal kalıpları var. Çünkü kodlar ortak, gelenek ortak. Bunu, Şahan Gökbakar’ın filmindeki düğün sahnesinin sonunda Ankara havasının çalmasıyla anlayabiliriz. Bir diğer özellik de çocuklara eş durumunun tayininin kendilerinde olması, yani rıza üzerinden oy hakkı verilmesi. Fakat evlilikler çoğu zaman mutsuz bireylerin ortak hapishanesine dönüşüyor; samimiyetsiz bir sevgi ve saygıyla yürütülüyor. Tabi istisnaları konuşmuyoruz; ya da konuşalım mı?

Son yıllarda yeni evlilikleri gözlemliyorum; birçoğu orta sınıf insanlardan oluşuyor. Bu jenerasyon, sanki babası ve annesi gibi olmayacağına dair sessiz bir yemin etmiş. O zamanın düşüncesine göre doğru bir seçilim gibi görünse de şu an gördüğüm tablo, hepsinin anne ve babasının bizzat aynısı olduğu yönünde. "Evet, zor şartlardı ve kısıtlayıcıydı fakat bir görgü anlayışı vardı" diyorlar. Bana göre her şey bir denge unsuru; ikisi de olmadı. Evlilikler neden toksik? Bundan korkuyorum fakat en yalın biçimiyle anlatasım geldi. Çoğumuz şu sahnelere tanık olmuşuzdur: Erkek baba, erkek çocuğunun pipisiyle övünür; anneler ise kendi yakındığı evliliği kızına buldurup onu süründüren veya "daha iyisini buldu" diye takılarla övünen bir yapıya evrilir. İşte bu, zenginin de fakirin de ana temasıdır.

Çocukluğumdan beri gözlem yapıyorum; doğayı, insanı, anne-babamı, kardeşlerimi, müşterilerimi ve en çok da kendimi. Daha 7 yaşındayken akıntıya karşı yüzeceğimi biliyordum. Hep hareketli ve kaotik bir hayatın içindeydim; buralarda hep kendime ara yollar yarattım. Çocukluğumda doğaya, gençliğimde öğrenme ve deneyimleme hevesime sığındım; şu anlarda ise sessizleşirken ve beyinde boşluklar yaratırken fark ettiklerime sığınıyorum. Her şeyin ağırlığını taşımak zorunda değiliz fakat ailelerimiz bizi böyle kodladı. Zihnimiz ise tetikte kalmamızı sağladı. Hani en çaresiz anlarda bir şeye sığınırız ya; işte o sığındığımız şey biziz, kendimiziz. Kaçımız kendimize şunu dedi: "Merak etme, seni koruyacağım!"Kendimizden sorumluyuz ve kendimize şefkatle yaklaşmalıyız. Ayaklarımıza toplum, aile ve sistem tarafından o kadar fazla taş bağlandı ki havalanamıyoruz. Kendimize çığlıklar atıyoruz ama kimsenin de bilmesini istemiyoruz. Kendimize attığımız çığlıklar, kendimizi sevmekten çok daha fazla.

Herkesin bir hikayesi, yaşam öyküsü ve bakış açısı vardır. Bunlar kültürleri şekillendiren ve üzerinde ustalaşılan olgular yaratıyor. Bu ülkede neden bu kadar fazla zanaatkar var, hiç düşündünüz mü? Bunlar fakirlik kodlarından türetilmiştir. Toplumda son kertede hep "bir iş sahibi olma", "bir zanaatkar olma" hali yaratıldı. "Eti benim kemiği senin" anlayışı tarihte yerini almıştır; sonrasında ise "Benim çocuğum okuyacak" diyenler çıktı. Şu an yine bir dengesizlik, aritmetik olarak sıraladı kendini. Denge her şeydir ve ekosistem bunu gerektirir. Şimdilerde insanların bir kesimi çocuklarını meslek okullarına ve gruplarına yönlendiriyor; hali vakti yerinde olan ya da imkanlarını zorlayanlar ise çocuklarını amansızca yine kendi kurbanları etmiş durumda.

Mesleğimde yetiştirdiğim insanlarla veya meslektaşlarımla hep şunu paylaştım: Burada yetişen insanlara özen gösterin. Onları sadece birer kuaför olarak yetiştirmeyin; onlara yol gösterin, düşündürün ama azarlamayın. Bir tek sözün ve davranışın, bir çocuk ya da genç yetişkin üzerinde çok güzel etkiler bırakabilir; kendi potansiyelinin peşine düşmesini sağlayabilir. Tersi durumda ise çok farklı evrilebilir. Çocukluktaki o tetikte olma hali, bende "Kendimi eğitmem gerekiyor, aynı zamanda izole etmeliyim"fikrini geliştirdi. Henüz çocukken bunları düşünüyor olmanın ağırlığı işte... Ama bu yolculuğu belki de ben istemiş olabilirim. Eğer bu soru dünyaya gelmeden önce sorulduysa, "Bunu kesinlikle kabul ettim"diyorum kendime.

Bahsettiğim üzere herkesin bir öyküsü var ve bundan gurur duymalıyız; çünkü bir şeyler güzel olsun diye bir uğraşımız var. Bugün kendinizle gurur duyun ve kendinizi sevin. Kendi içimize yaptığımız yolculukları eksik etmeyelim; içinizden ona "Yanındayım" deyin. Ve bazen, sadece güçsüz olun. Konuları çok fazla açmadan, rüzgar gibi eserek geçmek istedim.

Sevgiyle kalın!

Yavuz Cingöz

İngiliz asıllı bir Amerikalı ordu subayı - tarih onu Richard Henry Pratt olarak sayfalarına kazıdı, fakat unuttu. Biz tekrar bir hatırlatma yapalım, onu sloganıyla analım: "Kill the Indian, Save the Man"  - “ Kızılderiliden kurtul, insanı kurtar."

Bu sadece Pratt'ın hikayesi değil , bu tutum hemen hemen tüm toplumun baş belası haline gelmiştir.

Hikaye saç üzerinden yerli Amerikalı çocukların hikayesi. Fakat bunu çok rahatlıkla günümüzde her topluma uyarlayabiliriz.

Sistemler, devletler, otoriteler - düzene ayak uydur, görmezden gel ilkesini uygulamakla neden bu kadar ilgiliyiz?

Bu sadece yaşanmış bir hikaye ,bunun gibi günümüzde her an gerçekleşen tonlarcası var. Ve maalesef bunu yaşayan insanların sesi kısıldıkça yok oldu.

Irkçılığı her an her birimiz farkında olmadan yapıyoruz.

Pratt, 1902'de "ırkçılık" kelimesini ırksal ayrımcılığı eleştirmek için kullanan ilk isimlerden biriydi. Ama aynı adam kültürel soykırımın mimarıydı. Tarih bu çelişkilerle doldu taştı .

Ve bunlar hep unutulmak  üzerine kuruldu. Tıpkı günümüzde yaşanan olaylar gibi.

Bir göz atalım neler yaptığına: Yerli çocuklar ailelerinden koparıldı. İlk iş olarak saçları kesildi. İngilizce isimler verilerek dönüştürüldüler. Üniforma giydirildi, dilleri yasaklandı - dayak, tecrit, aç bırakma.

Bugün çok farklı şeyler yapılmıyor. Uygur'dan, Afrika'dan, her kıtadan bunlar yapılıyor -  ironisi ise bunun herkesin bildiği, gördüğü bir anda gerçekleşmesi.

Buna benzer hikayelere sebep olan Avrupa ise demokrasi dağıtıyor, vicdan temizliyor.

Sosyal çürümüşlüğün belgelendiği bir yüzyılın içindeyiz. Sesler kısıldı ve yapılan her iğrenç hareketin insanlar tarafından da normal karşılanmasının önü açıldı. Hızlı tüketmenin sonucunu yaşıyoruz.

Gerçekler tozlu rafların sayfalarında çürürken -  ben o raflara tekrar üfleme ihtiyacı duyuyorum.

Vicdan temizlemek bu kadar kolay bir şeye dönüşmemeli.

Sırada: Hint dul kadınları var - erkek hegemonyasının yıllarca nasıl sürdüğünü ve bunu değiştiren özgür ruhlu kadınları anlatacağım.

Yavuz Cingöz 🌿

Yüksek kortizol, saç folikülü kök hücrelerinin aktivitesini baskılar ve hücrelerin büyüme fazına geçmesini engeller. Stres, sinir kaynaklı sinyaller aracılığıyla melanosit kök hücrelerini tüketerek saçın beyazlamasına ve dökülmesine yol açar.

Bir hastanın genetik koruması ne kadar güçlü olursa olsun, akut veya kronik stres altındaysa, kortizol baskısı nedeniyle genetik avantajını kaybedebilir.

Yanlış kozmetik kullanımı, ağır kimyasal işlemler veya çevresel toksinler, saç folikülünde doğrudan DNA hasarına ve oksidatif strese neden olur.

Kimyasal hasar, folikülün fiziksel yapısını bozduğu için beslenme veya genetik faktörlerin olumlu etkilerini önemli ölçüde düşürür.

Ege Bölgesi'ni pilot bölge olarak seçtim ve bazı çalışmalar yapıyorum.

İzmir için kırmızı alarm diyebilirim!

Su sertliği ve aşırı kireç, saç dokusu ve cilt üzerinde yaratacağı etkiler açısından muazzam derecede değişkenliğe neden olabilir.

Bu yazı daha çok saç ekimi yaptıran kişiler için bir ön bilgi niteliğindedir.

Fakat burada araya girmek istedim. Şartlar, saçın kaderini yeniden yazıyor.

Genetik katsayısının, yani halk arasında saç dökülmesinin yüzde 95 oranında genetiğe bağlanmasının, tamamen değiştiğini veya böyle olmayabileceğini belirtmek istiyorum.

Günümüzde bu etmenleri tamamen değiştiren birçok unsur, hayatımızda, kullanımlarımızda, hatta içimize aldığımız ve cildimize sürdüğümüz birçok şeyde mevcuttur.

Size olabildiğince sadeleştirilmiş bir şekilde dikkat çekmeye çalışıyorum.

Bazı raporlar paylaşmak isterdim fakat henüz araştırmalarım devam etmekte.

Şimdilik dikkat etmeniz gereken bazı çözümler önerebilirim.

İmkânı olanlar duş başlıklarına filtre arıtma sistemleri kurabilir.

Baş, kafa bölgesi ve saçlarınızı temiz su ile yıkayabilirsiniz.

Aşırı kimyasal ürünlerden uzak durun. Market ürünleri şampuanlar veya kuaförlerde gerçekleştirilen sert işlemler buna örnek olarak verilebilir.

Doğal yağlar ve ürünlerle destekleyin.

Saç ektirmek isteyenlere ise ekim öncesinde mutlaka enflamasyon testi ve kan testleri yapılmasını öneririm. Bu, saçın tutunma oranı ve ciltte oluşabilecek hasarların önlenmesi konusunda önemli bir detaydır.

Bu kısa fakat önemli detayları göz ardı etmeyin.

Zaman zaman bazı konular üzerinde sizleri bilgilendirmeye devam edeceğim.

Kendinize çok iyi bakın, hoşça kalın. 🌿

Yavuz Cingöz

Saç dökülme riski olan kişiler üzerinde çok önceden gizli bir baskı oluşuyor; dökülmeye başladığı zaman ise panik başlıyor. Fakat bu pek dile getirilmiyor; çözüm arıyorlar fakat paylaşmaktan korkuyorlar. Saç ekiliyor, çıkıyor; yine de ekildiği belirtilmiyor, asla. Bu psikolojik yaklaşım sosyal hayattaki rollerini etkiliyor, gizlice. Peki nedir bu psikolojik baskının oluşturduğu şeyler?

• Özgüven kaybı

• Sosyal uzaklaşmalar

• Kendini benliğinde küçültmesi

• Utanç duygusu

• Kendini beğenmeme

• Çözüm sürecini uzatma

• Bunun bir ayıp olduğu duygusunu yaşaması

Saç dökülmesi ve ekim sonrası saklanması durumu, toplumdan bu kişilerin ne kadar baskı gördüğünü açıkça temsil ediyor. Yaşlanma korkusu, cazibe kaybı, kontrol kaybı hissi en baskın hislerdir. Bu tür psikolojik baskılar ülkemizde silah gibi çalışmaktadır. Maalesef ülkemiz bu konuda ilk sırayı alıyor; bu sadece bir örnek. Saç kaybını konuşacakken bunun yıkımlarını konuşuyoruz; fakat bu sadece bir örnek. Bunun gibi yüzlercesi hayatımızı, hikayelerimizi aşağıya çekip düzenliyor, şekillendiriyor. Neyse ki bu algı, Türkiye’nin saç ekim merkezi haline gelmesiyle ufak ufak değişiyor.

Bu konuyu yıllardır gözlemliyorum ve bir süredir sağlık ve saç sağlığı üzerinde metodolojiler geliştiriyorum. Saç sağlığının bozulmasının ve değişmesinin tek suçlusunun genetik olmadığını açık ve net bir şekilde gözlemleyebildim. Şartlar saçı tekrar yazıyor. Genetik sayısal etki değişti. İklim, çevre, beslenme ve bunun gibi birçok farklı çerçeveden ele aldığımda değişimlerin farkını açıkça gördüm. Bunları net bir çerçeveden henüz açıklayamıyorum fakat bunun etkilerini ve önlemlerini tümüyle anlatacağım bir dönem olacak. Bunun için sağlık taramasının, bu yöndeki tüm etkilerin nelerden kaynaklandığını, nasıl etkilendiğini, bulunduğunuz çevrede ne gibi etkilere maruz kaldığınızı ve bunu nasıl koruyacağınızı detaylı bir şekilde anlatacağım.

Yaklaşık 3 aydır yoğun bir çalışma yapıyorum; pilot bölgem olan Ege Bölgesi üzerinden şok edici veriler ve gözlemler elde ettim. Bu sadece erkekleri değil, tüm insanları ilgilendiren bir konu. Konu saç sağlığını aşmış; cilt ve dolaylı yönlerden başka sorunlara da neden olmaktadır. Fakat saç ve cilt için “KIRMIZI” alarm olan şehirler var. Buradaki yazılarıma öncelik veremez oldum; iş yoğunluğu dışında araştırmalarım da çok fazla mesai alıyor. Tüm hipotezlerimi doğrulayacak tek bir şey kaldı: Örnekler üzerinden bunu kanıtlamak. Ancak internet üzerinden gerçek insanların yaptığı yorumlar tüm bu çalışmalarımı doğrular nitelikte. Bu yüzden çalışmaya devam ediyorum ve bunları bir gün tüm detaylarıyla sizlerle paylaşacağım.

Bu yazıya daha farklı bir yaklaşımım olacaktı ancak yüzleştiğim bu durumlar, bunu bu şekilde sizlerle paylaşmamı sağladı. Son olarak erkeklere saç dökülmesinin psikolojik ekseninin zorlayıcı olduğunu söyleyebilirim ancak öncelikle yaşadığımız coğrafyanın üzerimizde nasıl etkiler bıraktığına dair düşünmemiz gerektiğini kendimize bir kez daha hatırlatalım!

Aile, okul, iş yeri, arkadaşlar, sevgili, anne, baba, sistem… Kısacası içinde bulunduğumuz ve bizi bir sarmal gibi saran, etkileyen tüm durumlardan maalesef ki etkileniyor ve bunları sahipleniyoruz. Kendi öz benliğimizi nasıl koruyacağımızı; kendi öz saygınlığımızın ne kadar değerli olduğunu, bunun kimsenin ellerinde ya da dillerinde olmadığını hatırlayalım ve bu konuda daha özgün düşünelim.

Ben çocukluktan beri yıllarca bu savaşları verdim, kendimi korumaya çalıştım; fakat ne kadar bunların bilincinde olursan ol, etkilendiğimi ve akıntıya karşı yüzdüğümü fark etmiştim. Yine de pes etmiyorum; bir bireyim ve düşüncelere sahibim. Bu herkes için eşsiz bir durumdur ve kimsenin yönlendirmesine veya söylemine ihtiyacı yoktur. Bu yaklaşım bizleri bir nebze koruyabilir. Hepinizi seviyorum; yorumlarım sert olabilir ancak birileri konuşmalı diye düşünenlerdenim. Hoşça kalın. 🌿

Bu yazı çok katmanlardan oluşuyor, fakat bunu hak ediyor.

Bu travmaların oluşumunda maalesef sadece kuaförler yok.

Travmalar dedik, bunların bir kısmı saç kesimi ve tasarımı, ikincisi ise renklendirmeler.

En çok duyduğum ve insanların kuaförlere bir türlü istediklerini aktaramadığı, bundan dolayı da kuaförlere gıcık olma derecesine getiren şeyin fazladan saçların kesilmesidir.

Kıvırcık saçı fönle düzleştirip kesmeyin, kıvırcık saçlar kendi doğal halinde kesilmesi gerekiyor.

Neden travmalar oluşuyor, teknik açıdan bakalım.

Burası gerçekten önemli. Kuaförlerin kullandıkları ve işin içinden çıkamadıkları durumlar için tasarlanmış iki saç katili alet var. Biri efile makası, çoğu yatay şekilde kullanıyor. Bu kullanım şekli saçı daha da kötüleştiriyor.

Diğeri ucunda jiletin olduğu ustura. Bu genelde perçem, kakül ve kısa saçlarda kullanılıyor. Bir de V kesimlerin geçişlerinde.

Teknik açıdan baktığınızda her birini neden kullandıklarını söyleyebilirim, beceriksizlikten. Normal makas kullanımı teknik ister, bu iki alet saçı eriterek geçiş sağlar.

Ve o an onları kurtarır, sizi değil. Bu bir katliamdır. Efile makas saçın sadece yüzde 15 ila 30'unu kesecek şekilde tasarlanmış, yatay kullanımda saç ezilir.

Şöyle anlatayım. Bir bitkinin dallarını ezdiğinizi düşünün, o bitkinin düzelmesi ne kadar zorsa saç için de bu geçerlidir.

Jilet ile seyreltilerek kesilen saçların uçları ve bir kısmı, saçların kurumasına, çatallaşmasına, yani dokunun çelimsiz ve ölü saçları kafanızda dolaştırmanıza neden oluyor.

Saç boru şeklindedir, uçtan dipe beslenen bir yapıya sahiptir ve uçlar yıprandığında kendini geriye doğru yırtar.

Pahalı ürünler, bakım setleri, bunlardan dolayı yıpranan saçlara kuaför önerileri, keratinler işe yaramaz.

Burada hangi ürün veya bakımın hangi durumlarda işe yarayacağını söylemek isterdim fakat konudan sapmayalım.

Saçlar neden fazla kesiliyor. Konu bazı saçmalıklar barındırıyor, olduğu gibi anlatmaya çalışacağım.

Pek çok farklı kuaförle çalıştım, bazen böyle durumlar sonrasında kuaförlere şu soruyu yönelttim.

Neden saçı fazladan kestin? Espiri eşliğinde şu yanıtları aldım ve şaşırdım, sizler de şaşıracaksınız.

O kadar para alıyorum, yerde biraz saç olsun. Üzülerek söylüyorum, bu anlayış çok yaygın.

Diğer sebepler, bilgisizlik, ilgisizlik ve sana yakıştığını düşündüğü şeyi kendi kafasında kurgulaması.

Sizden habersiz.

Ben kuaförlerin şu eğitimden geçmesini kesinlikle savunuyorum.

Saç bir kadın için kimliktir.

Bu saçı uzatmanın veya onarmanın ayları hatta yılları alabildiğini, bunu yaparken psikolojik yıpranmayı, sosyal hayatın etkilenmesini, kişinin kendine yabancılaşmasını — bunun gibi travmatik etkilere sebep olduğunu kafalarına yerleştirmek gerektiğini savunuyorum. Saçın benim hayatımda da çok önemli yeri oldu, bu yüzden bu mesleği seçtim.

Herkes hata yapabilir fakat her daim kendimizi gelişimde tutmalıyız. Sorun bu hatalardan ders alınmaması ve normalize edilmesidir.

İşin püf noktası kuaförlere kalıyor. Müşterinin ne istediğini, saçın yapısını, yüz hatlarını en azından hızlıca analiz etmeli. Eksik bilgi diyorum çünkü çoğu kuaförün, altın orandan kişiyi bir bütün olarak ele almadan yaratacağı psikolojik etkilerden haberi yok. Kendini çok iyi eğitmiş değerli kuaförlerimiz var ancak verilere bakıldığında bu dünya genelinde bir kaosa hakim ve evrensel bir problemdir. Bu yüzden bu yazımı ona göre yazıyorum.

İnsan anlaşılmayı istediği kadar, güvenmeyi de tercih ediyor.

Buraya kadar saç tasarımlarına yönelik anlatım oldu ve çoğunlukla kuaför hatalarından doğan kötü kesimleri anlattım.

Peki diğer taraf.

Kendi kendini sabote eden müşteriler hakkında konuşmak isterdim fakat yazı yeterince uzun oldu, bazı detayları paylaşıyorum.

Sosyal medya ve gerçek dışı beklentiler, hasarlı saça işlem zorlaması, kuaföre müdahale ve yanlış yönlendirme ,bunlar sık karşılaştığım durumlar.

Bu isteklerde iki şey önem kazanıyor: teknik bilgi ve olmayacak bir noktada buna engel olabilmek. Bu yapılmadığında el birliğiyle saçın yıpranmasına sebep olunabiliyor. Saç genel olarak hangi aşamalara kadar gidebileceğini gösterir, ancak ısrar varsa işlem saçın küçük bir kısmında denenip göstermek önleyici olur.

Çok fazla şu cümleyi duydum, olsun siz yapın. Buna peki diyen kuaför arkadaşlarımızın sonunu merak ediyorsunuzdur. Suçu kabul eden cezayıda üstlenmiş olur. Ve o an tek suçluda o dur.

Şunuda eklemek istiyorum. Araştırmalar rekabetçi kadınlar birbirini saç konusunda sabote edebiliyor. Özellikle saçı güzel olan kadınlara daha fazla kesim tavsiye ediliyor. (Sulikowski et al. — Charles Sturt University, 2023)

Bazı araştırma bulgularını sizler için seçtim, göz atabilirsiniz.

Yale, LaFrance: Kötü saç günü özgüveni, sosyal güveni ve yetenek algısını düşürüyor. TYME/YouGov, 1.000 kadın: yüzde 20'si ağladı, 6'da 1'i dışarı çıkamadı. Andrew Collinge, 3.000 kadın: yüzde 75'i en az bir saç stilinden pişmanlık yaşadı. HairRx, 1.000 kadın: yüzde 68'i saçından memnun değil, yüzde 80'i saçının bakış açısını etkilediğini söylüyor.

Yavuz Cingöz 🌿

Biliyorum konular biraz ağır gelebiliyor. Birkaç hafta sonra çok neşeli, merakla okunacak konular da derledim, keyifle okuyacaksınız. Bu arada iş yoğunluğundan kaynaklı haftada bir ve sizin istekleriniz olursa o konuyu derleyip sizlerle paylaşacağım.

@warpicker tarafından saç-güç bağlantısı hakkında kadınların bir zamanlar güçlerini saçtan aldığı ve erkeklerin de bunu elde etmek için saçlarını uzattığı gibi bir konu iletildi. İlgimi çeken bir konu: mitoloji ve antropoloji. Bu konuyu araştırıp bir yazı yazmayı düşünüyorum, ilgi çekici. Sizlerden gelen konular olursa seçip yayınlayacağım, hepinize çok teşekkürler. Umarım keyifle okursunuz.

Travma serisinin ilk yazısında önceliği çocuklara verdim. Bu konuyu yıllarca gözlemleme fırsatım oldu, aileler ve çocuklar.

Bu güçlü bağın arka planında maalesef çoğunlukla unutulan bireyler: çocuklar.

Bunu bir sahneyle anlatayım, bu durum birçoğunuza tanıdık gelecek.

Aile çocuğu kuaföre ya da berbere götürür. Kuaför sorar: nasıl olsun? Dudaklardan çıkan ilk kelimeler anne ya da babadan gelir. Çocuk bir şeyler söylemek ister, izin verilirse söyleyecektir. Fakat omuzlar düşmüş, gözler anne babaya çevrilmiş, savunmaya geçmiştir. Ebeveyni destekleyen berber çoktan saçı kesmeye başlamıştır.

Hem kadın hem erkek kuaförü olarak bu gözlemi yapma şansım oluyor ve ikisi arasındaki belirgin bir fark var.

Kız çocukları bir yetişkin gibi ne istediğini belirtirken erkek çocukları daha utangaç. Bunun birkaç nedeni var: kız çocuklarının annesiyle kurduğu ilişki, oyuncak bebekler ve saçla ilk temas, kuaföre birlikte gitmeler, annenin çocukluktan itibaren saçla kurduğu bağ. Bu alışkanlık özgüven kazandırıyor.

Erkek çocukları bu konuda daha travmatik deneyimler yaşayabiliyor. Özellikle saç ve görünüm hassasiyeti olan bir çocuk, anne babanın devreye girmesiyle kendini ifade edemez hale geliyor. Bu yetişkinliğe kadar uzanan bir öykü olabiliyor.

Ben bu konuya her zaman hassas yaklaştım. Önceliğin anne babada olduğu anlarda çocuğun omuzlarının düştüğünü, yetersizlik ve güven eksikliğini çok kez fark ettim. Ve her zaman müdahale ettim. Sözü çocuğa verdim, ne istediğini sordum, ebeveyni nazikçe uzaklaştırdım.

Ne mi oldu? Gözler daha büyük açıldı, omuzlar dikeldi, çocuk kendini ifade etmeye başladı. Ailelerin şaşırıp kaldığını çok gördüm: "Aaa bizim çocuk ne güzel ifade ediyor." Eee, günaydın.

Çocuklara yeterince söz verilmiyor, yeterince dinlenmiyor. Tabiki her aile için aynı şeyi söylemiyorum, bu konuda teşekkür ettiğim aileler de oldu. Sonuç olarak travmalar küçümsenmesin, her biri yetişkinliğimizde yansımalar yaratıyor. Saçın bir çocuk için de ne kadar önemli olduğunu hatırlayalım.

Çocuk ile bağ kurmak sandığımızdan çok daha basit. Çocuk birey olarak tanımlandığında bu bağ daha güzel ve güçlü oluşur. Ancak bu tutumun tersi olduğunda çocuklarda iki farklı davranış sergileyebilir. Biri utangaç ve güvensizlik gösterirken diğeri ilgiyi üzerine çekmek için daha zorlayıcı olabilir. Çok az insan çocuğuyla yetişkin bir birey gibi konuşur, ancak bu en değerli ve doğru yöntemdir. Genelde tutum kontrol etme üzerinden gerçekleşir, fakat anlamak ve soru sormak en iyi temelleri oluşturur. Geniş bir aileye sahibim ve özellikle anne baba çocuk ilişkilerini çok kez gözlemledim. Anlattığım yöntemleri kendim deneyimledim ve çocuklardan çok şey öğrendiğimi de belirtmek isterim. Çocukların her şeyin farkında olduğunu da unutmayalım.

Bu anlatımlarım birine dahi olumlu şekilde yansıması beni mutlu edecektir.

Bir sonraki konumuz kadınlar olacak. Bu anlatımda dünyada pek çok araştırma ve gözlemim olacak. Erkekler yine sona kaldı, fakat sizlerinde ilgisini çekecek konular olacak . Görüşmek dileğiyle.

Yavuz Cingöz 🌿

Saçları kazınarak sokaklarda yürütüldü, yarı çıplak bırakıldı, katrana bulandı, üzerlerine gamalı haç çizildi.

Bu Fransa'nın kurtuluşu değil, bir toplumun utanç belgesi olarak belgelendi.

İnsanlık böyle zamanlarda erdem olamadı. Çünkü sorgulanan ilkeler değil, şartlardı.

Bir annenin aç çocuğunu doyurması, bu hayatta kalma içgüdüsünün en temel hakkıydı. Koşullar bu denli zorlaşmışsa bu suç kadınlara ya da zor koşullara düşmüş insanlara yıkılamaz.

Neden bir siyasetçi ya da üst düzey asker değil de en dipteki halk?

Bu alışagelmiş durum her toplumda yerini bulmuş durumda.

Sonuç trajedi ve utanç olarak tarihte yerini aldı. Kimlik kazandırılır - saçlar kesilerek, damgalar vurularak değil. Toplum, birey, çocuklar ,hiçbiri cezayla düzelmedi. Bu ancak derin izler ve nefreti büyüttü.

Ders vermek erdem sayılır. Tarih bunun işe yaramadığını defalarca kanıtladı. Bu sadece hınç almaktır, ve bunun altındaki psikolojik neden hainlik değildir.

Bu bir türün diğeri üzerinde üstünlük kurma beceriksizliğinden öteye geçmeyen basit bir güç dengesidir.

Bu savaş aynı zamanda kadınsal enerjiden korkan erkeklerin korkak güç ve baskısından kaynaklı.

Ve maalesef bu sisteme diğer kadınlar da katıldı, destek verdi.

Bu sadece sürü psikolojisi değildi - bu aynı zamanda insanı da aynalayan gerçekçi, hazin durumun kendisiydi.

İnsanları kurban konumundan cellat konumuna geçiren bir durum, ve bu insanlığı konumlandırdığı asıl yerdir.

Ben hiçbir yazı ve yorumumda taraf tutmayacağım. Gerçekler herkes için ve gerçekler söylenebildiği takdirde gerçektir.

Bu kadınların suçu Alman askerlerine yemek pişirmesi, çamaşırlarını yıkaması - ama asıl suç birkaç kadının Alman askerlerden çocuk doğurmasıydı. Bu sadece vahşeti uygulayabilmenin bahanesiydi.

Bu sadece kimlik savaşı deği, insanların ne kadar ileriye gidebileceğinin örneklerinden biri sadece.

Sırada: Sözde demokrasinin saçlarını kestiği gerçek Amerikalı çocuklar var. Demokrasi adı altında nasıl suç işlenir - göreceğiz.

Yavuz Cingöz

Ardından kazıma odasına götürüldü ve saçları kazındı. Saçları onu kurtarmıştı , fakat binlercesinin saçları bugün hâlâ orada duruyor. Auschwitz-Birkenau Devlet Müzesi’nde yaklaşık 2 ton.

Bu sadece bir suç ya da kimlik silme değildi — insanı hammaddeye dönüştüren, değersizleştiren olgunun ta kendisiydi.

Naziler bu saçları endüstriyel hammadde olarak kullandı. Battaniye, çorap, halat, denizaltı contası, bomba ateşleme mekanizması.

İnsan, saçına kadar sömürüldü.

Suç tekrarlanıyor sadece el değiştirdi, hem de hiç ders alınmadan.

Nesiller arası travmanın sonucu gibi. Öğrenileni tekrarla.

Bu belki de arkasına sığınılmış en zavallı düşüncenin kendisidir. Tarih zavallı düşüncelerin kurbanları ile dolu.

Bu sahneler sadece savaşlarda görülmedi, en dibe ilişkilere kadar inen bir düşünce ve olgu. İnsanlık neden bakış açısını iyileştirmek yerine saldırıyı tercih ediyor? Tarih defterleri acı, kan, şiddet ve bitmiş hayat ve hikayeler ile dolu. Çok şeyler konuşuluyor pek azı değişiyor. Her devlet, toplum ve kitleler sadece olana odaklı. Değiştirmek, iyileştirmek değil.

Yavuz Cingöz

Saç bir yandan kimlik oluştururken diğer yandan kimliği silmek için otoriterlerce kullanılmıştır.

Ve tarih bu kayıtları en acı şekliyle kaydetmiştir.

Holokost, Fransa Utandırma Ritüeli, Yerli Amerikalı Çocuklar, Hint Dul Kadınlar, Draupadi, Chanakya, Viktorya Dönemi Avrupa, Angela Davis, Bob Marley ve Rastafari, Punk Hareketi, Sinead O'Connor, Britney Spears, CROWN Yasası, Mahsa Amini.

Kemerleri bağlayın — sizi tarih ve insanlığın göz ardı ettiği saç kayıt defterine yolculuğa çıkarıyorum.

Yavuz Cingöz

Subscribe now

Saçınız bedendeki tüm kayıtları tutuyor. Bu bilinse de çok dile getirilmeyen ve üzerinde durulmayan bir konu.

Yıllardır pek çok farklı insanın saçı üzerinden insan psikolojisini inceleme fırsatım oldu. Bunu kendi saçlarımda ve bedenimde de gözlemledim. Mutlu ve pozitif anlarda saçların daha parlak, daha volümlü ve canlı olduğunu fark ettim. Olumsuz ve mutsuz zamanlarda ise durum tam tersi. Özellikle zor bir ayrılık sonrasında zayıflayan, dökülen, mutsuz saçları keşfettim.

Bu durumun neyden kaynaklandığını bilmiyordum. Ancak her farklı durum ve psikolojide saçların değişimini ve tepkisini ölçtüm. Sonra araştırmaya başladım — ve bu konudaki veriler beni çok şaşırttı.

Bedenin kayıt defterine daha dikkatli ve özenli davranmamız gerektiğini düşündüm ve sizlerle pek çok şeyi paylaşmaya karar verdim. Saçtaki kortizol dengesinin ne zaman, hangi ölçüde değiştiğini bilmek ve bunun farkında olmak, saçımızı koruma açısından büyük önem taşıyor.

Ayrılık sonrasında insanların çoğu saçlarında değişikliğe gider. Bu sadece bir değişim değildir — sessizlikte gelişen bir dönüşümdür. Çoğu zaman söylenmeden yapılan bir harekettir. Ama arkasındaki gerçek, o kayıttan kurtulma içgüdüsüdür. Kontrol kaybeden beyin, kontrolü geri alabileceği en görünür alana yöneliyor. Saç o alanların en güçlüsüdür.

Ayrılık sonrası saç kesim ritüeli her kültürde kendine yer bulmuştur. Bizdeki dönüşüm ise “enerjin değişir” olarak yerini bulmuştur — ve bu doğrudur. Modern psikoloji bunu “locus of control” yani kontrol odağını geri alma olarak tanımlıyor.

Beden biliyor. Beyin ne yapıyor?

Ayrılıkta bedenin yaşadığı her etkiyi saç işliyor. Ayrılık her insan için zorlayıcı bir unsur — bu durum beynimizde tehlike sinyallerini aktif hale getiren bir dizi tepkidir.

Ayrılık stresi saçı inceltiyor, döküyor. Çünkü beden enerjiyi başka alanlara yönlendiriyor. Duygusal kontrol merkezi zayıflıyor, stres yönetilemez hale geliyor ve saç bu yükü taşıyor — matlaşıyor, inceliyor, dökülmeye başlıyor. Beyin şunu söyler: önemli olan şey şu an saç değil.

Peki bedenimiz bunu yaşarken beynimiz neler üretiyor ve bunun yansıması saçlarımıza nasıl etki ediyor?

Kortizol — alarm hormonu. Stres yükselince devreye giriyor. Folikülü büyüme fazından çıkarıp dinlenme fazına itiyor. Saç dökülüyor, yenisi çıkmıyor.

DHEA — yaşlanma ve stres dengesini sağlayan hormon. Ayrılıkla birlikte gelen strese bağlı olarak anormal biçimde yükseliyor, sistem bozuluyor.

HPA — bizim stres hattımız diyebiliriz. Kortizol buradan salgılanıyor. Tehlike algılandığında bu hat devreye giriyor ve tüm sistemi etkiliyor.

Bunları dopamin ve oksitosin düşüşü takip ediyor. Birinin etkisi hiçbir şeyin zevkli gelmemesi, diğeri güven hormonunun kayboluşu. Tüm bunlar bir bütünün parçaları — biri bozulduğunda domino etkisi başlar.

Peki aşk neler yapıyor? Ona da bakalım.

Beden heyecanda uyanık ve meşgul. Kortizol yükseliyor — ancak denge var.

Fark kortizolün miktarında değil. Buradaki fark yaratıcı enerji.

Beyin ödül moduna geçiyor. Motivasyon enerjisi dopamini ve oksitosini yükseltiyor. Kortizol de yükseliyor — ancak oksitosin buradaki dengeyi sağlıyor. Stres var ama yönetilebilir. Folikül büyüme fazında kalır, saç beslenir, canlı ve dolgun olur.

Burada dikkatinizi çekmek istediğim şey stres anlarında kendimizi nasıl amorti ettiğimizdir.

Dönüşümün yarattığı izleri görmezden gelmeyelim.

Mutlu anlar, mutlu saçlar.

Yavuz Cingöz