Matt Damon ve Ben Affleck’in beraber yazdığı bu oscar ödüllü film Will karakterinin üzerinden işliyor. Will, çocukluğunda yaşadığı travmaları zihninde tutarak hayatını geçmişin izine göre yaşayan bir genç. Will, bir üniversitede hademelik yaparken profesör Lambeau’nun tahtaya yazdığı denklemi çözerek bir şeylerin değişmesi için farkında olmadan ilk adımı atıyor.

Lambeau, bu çözümleri yapan kişiyi ararken bir hademenin bunu yaptığına inanmakta güçlük çekiyor ve Will’in o karmaşık hayatını araştırmaya başlıyor.

Will, inşaatlarda çalışan, yeri geldiğinde hademelik yapıp geceleri Chuckie, Morgan ve Billy diye üç arkadaşıyla beraber L Street Tavern barında takılarak geçiriyordu günlerini. Hayatında bu üç erkekten başka kimsesi yoktu. Kaçıngan bağlanmanın bir örneği olan Will için de bu oldukça normal bir durumdu.

Lambeau, onun bu serseri hayatını gördükçe Will’e yardım etmek istiyordu. Çünkü böylesine parlak bir genç o hayatın içerisinde kaybolup gitmemeliydi. Bunun için Will’in karıştığı bir suçtan onu kurtarmak adına bir teklif sundu. Teklife göre Will psikologdan destek alırken aynı zamanda denklemlerinde ona yardım edecekti. Will her ne kadar bunları yapsa da üç dört tane psikoloğu bezdirmişti. Lambeau son çare olarak eski bir dostu olan fakülte arkadaşı Psikiyatrist Sean Maguire’den yardım istedi.

Sean ile yaptıkları ilk görüşmede Will de ona diğerlerine yaptıklarını yaptı. Hatta Sean’i ölen eşinden vurmaya çalıştı, onu saygısızca sözler etti. Sean ise diğerleri gibi görüşmeyi bitirmedi.

Bu süreç içerisinde Will, bir bardayken Skyler adında Tıp okuyan bir kızla tanıştı. Onunla gülerek konuşuyor, yeri geldiğinde Skyler’ı güldüren espriler yapıyordu. Skyler’ın yeri gitgide derinleşiyordu.

Bu süreç içerisinde Sean ile yaptıkları görüşmelerde artık daha rahatça konuşup, bir şeyler hakkında sohbet etmeye başlamışlardı. Fakat bu durumdan memnun olmayan Lambeau, Sean’a kızıp duruyordu. Çünkü Will için birçok iş ayarlamıştı ama Will bunların hiçbirini yapmak istemiyordu. Lambeau da suçu Sean’a atarken o, Will’in kendi yolunu bulması gerektiğini, birine beslediği sevginin bile doğru olmadığını söyleyip duruyordu. Çünkü Will, birçok açıdan daha tam olarak kendini bulamamış bir çocuktu.

Lambeau’nun bu tavrı oldukça sağlıksızdı. Çünkü başkalarının bizden beklentileri bizim isteklerimiz değildir. Ailemizin bizden beklediği hayat tarzı, öğretmenlerimizin yapmamızı istediği meslek ya da başka başka şeyler değil de kendimizin ne istediği önemliydi aslında. İnsan içindeki sese kulak vermeli, ne yapmak istediğini düşünürken kendini ön planda tutmalıydı.

Sklyer ile her şey böylesine güzel giderken bir gün Skyler, Will’e onunla beraber Kaliforniya'ya gelmesini istedi. Bu Will için başlı başına bir trajediydi. İşler ciddileşmişti. Will, Sklyer’a bir gün mükemmel olmadığımı göreceksin ve benimle olduğuna pişman olacaksın tarzında savunmalar yaptı. Skyler’in zengin olması fakat onun yetim, fakir biri olması bile sorundu. Sean bu ayrılık için Will’e bir cümle bıraktı. “Sen mükemmel değilsin, o kız da mükemmel değil. Önemli olan birbiriniz için mükemmel olup olmadığınız.”

Filmin sonlarına yaklaştığımızda Will, Lambeau’nun onun için ayarladığı işi kabul eder. Sean gerçekten istediğinin bu olup olmadığını sorduğunda bu olduğunu söyleyerek meseleyi kapatır. Bir sahnede Chuckie ile sohbet ederlerken Will bir söz söyler. “Neden buradan gitmek isteyeyim? Hayatım boyunca burada yaşayacağım.” bu sözün üzerine tartışırlarken Chuckie “Kendine hiçbir şey borçlu değilsin. Bana borçlusun. Yirmi yıl sonra hâlâ burada olursan bize hakaret etmiş olursun. Günümün en güzel yanı ne biliyor musun? Arabadan inip kapını çalmaya gittiğim o on saniye. Çünkü kapıyı çaldığımda belki de orada olmayacağını düşünüyorum. Hiç veda etmeden gittiğini.” bu sözleri söyler ve Will için bir şeyler değişmiş olur.

Yine başka bir görüşmede Sean ile Will, geçmişten bahsederken benzer travmaları olduklarını fark ederek bunun hakkında konuşurlar. Will’in babası şiddete yatkın bir adamdı. Onu döver, Will onu daha da kışkırtırdı. Bu meşhur sahnede Sean, Will’e “Senin suçun değildi.” sözünü üç dört defa tekrarlarken sarıldıkları an Will için bir kopuş oldu. Yirmi yıl boyunca konuşmadığı, belkide üzerini örttüğünü sandığı o geçmiş şimdi onunla yüzleşiyordu. Ne de olsa en çok kaçtıklarımız bizi en derin yaralayanlar değil miydi?

Sean ile yaptıkları son görüşmede Sean’ın dünyayı gezeceğini öğrenir. Ona bir telefon numarası bıraktıktan sonra geçen birkaç gün sonra Will, Lambeau’nun ona ayarladığı işe gitmeyerek Sean’ın evine gidip bir not bırakır. Not şöyledir, “Profesör o iş için ararsa üzgün olduğumu söyle. Bir kızı görmeye gidiyorum.” Chuckie ise bir sabah yine Will’i almaya gittiğinde onun evde olmadığını fark eder. Ondan istediği gibi veda etmeden gitmiştir. Son sahne de ise Will’in arabayla yol aldığını görüyoruz. Tahmin etmiş olacaksınız ki Kaliforniya'ya Skyler’ı görmeye gidiyor. Biz de böylece artık Will’in gerçekten ne istediğini anladığını ve sevgiden kaçmayarak ona ulaşmaya çalıştığını görebiliyoruz.

Bu filmi izlerken daha yolun başında kaybolmuş bir gençseniz Will’de kendinizde olan çok şey görmüşsünüzdür. Sanırım sevgiden kaçmamalı, onu yaşamalı ama her şeyden önce ne istediğimizi keşfetmemiz gerekiyor.

Melisa Çetin🌀

Sevgili Giray,

Her şeyden önce senden özür diliyorum sevgilim. Tüm yaşanmışlıkların sonunda seni hayal kırıklığına uğratarak en çok sana haksızlık ediyorum. Ama bilirsin, bazen devam etmek için birçok sebebin olsa da kendinde bu isteği göremezsin. Bir yerden sonra gün batımının etrafı turuncu ve kırmızı tonlarına boyaması da seni pek tatmin etmez, karşı yakaya geçmek için bindiğin o vapurdan Haliç’i seyretmek de. Çünkü bunları görürsün ama hissedecek kadar yaşıyor sayılmazsın.

Niçin böyle olduğumu bana çok kez sorardın. Niçin böylesine melankolik olduğumu sorgular, bazen suçu kendinde arardın. Oysa bilmeni isterim ki sevgilim, benim böyle bir ruha ait olmamın sebebi etrafımdaki tüm etkenlerden bağımsız. Annemin rahmine ilk düştüğüm anda varlığım acı çekmekle var olmuş olmalı. Annemden bana kalan en büyük hatıra da bu.

Eğer ki doğduğum aile kusursuzluğa yakın bir aile de olsaydı, bolluk ve huzurun içinde yaşasaydık da ben yine böyle bir kadın olurdum. Beni bir şeyler mutsuz etmiyor, ben kendimi mutsuz hissediyorum. Varlığım bundan besleniyor olmalı.

Sana pek küçüklüğümü anlatmazdım. Sen bana ilk bisikle binişini anlatırken ben susardım, sen bana annen ve babanla gittiğin gezileri anlatırken ben yine susardım. Bana neden anlatmıyorsun diye soramazdın. Vereceğim cevaptan korkardın. Ama sorsaydın da anlatmazdım sevgilim. Ama madem gideceğim bir yer var, gitmeden anlatmak istiyorum. Pek hoş bir çocukluğum olmadı. Babam memur, annem ev hanımıydı. Oysa annem gençliğinde müzisyen olmak istermiş. Bana hep “Ablamla odaya çekilir, şarkılar söylerdik. O şiirler yazardı ben söylerdim.” derdi. Gerçekleşmemiş bir potansiyelin altında çok ezildi. Gün sonunda iki çocuk annesi olup gün boyu evde kalıp, ara sıra altın günü yaparak sosyalleşmeyi hayal etmiyor olmalıydı. Bu yüzden mutsuzdu sevgilim. Babama çok öfkelenirdi. Suçu ona atardı. Sonra ailesine kızar, oturur saatlerce odasında ağlardı. Akşamında bize yemek yaparken “Siz benim gibi olmayın.” derdi ama o da bilemezdi, iki tane mutsuz kız yetiştireceğini. Zaten gün sonunda annem ben on yedi, ablam on dokuz yaşında iken kendisini balkondan atarak intihar etti. Pek şaşırdığım söylenemezdi.

Eğer bir evde anne mutsuzsa o evde kimsenin mutlu olmasını bekleyemezsin. Yine de babam ara sıra annemi mutlu etmeyi becerirdi ama sorun babamda da değildi, sorun annemdeydi. O asla mutlu olmayı beceremezdi.

Babam sınırlar içerisinde yaşayan bir adamdı. Memur olup bir aile kurmuştu kendine. Düşün ki doğup büyüdüğü şehirden bile çıkmaya korkan bir adamdı. Ablam ise küçükken çok okurdu. Okur, yazar, çizer ve sürekli öyküler yazıp bana okurdu. Gün sonunda bir yazar olmak istedi ama babam onun bu hayalini hep hobi olarak gördü. Ben küçükken de ne olmak istediğimi bilemezdim. Babam bana hep kızardı. Hep bir meslek seçmem gerektiğini söylerdi çünkü hayatım boyunca o mesleği yapacağımı anlatırdı. Ben bundan korkardım. O da bu korkuma kızardı.

Ablam genç kızlığa girdiğinde babama çok öfkeliydi. Bu yüzden etrafında ki tüm erkeklerin ilgisi onu pek memnun ederdi. Sanırım babamdan alamadığı sevgiyi o erkelerde aradı. Ama genelde sonu hep hüsranla bitti. Ablam da yirmi beş yaşında kendini annem gibi balkondan atmayı denedi ama sadece bacağını kırdı. Bu yaptığı davranışın sonunda babam onu hastaneye yatırdı. Aradan iki sene geçti, tuhaf ablam iyileşme gösteriyor. Ya da o hastaneden çıkmak için iyileşmiş gibi davranıyor. Onun ne yapacağı pek belli olmaz.

İntihar, bu iki kadın sayesinde zihnimin içerisinde sürekli dönüp duran bir kavram oldu. Bazen bir gün aynı son benimde başıma gelecek derdim ama dediğim gibi, ben karar vermekte zorlanan biriyim.

On yedi yaşımda üniversite sınavı sonucunda İstanbul da hukuk kazandım. Babam pek ısrar etmişti. Ama sevgilim, hukuk hakkında ne bilgim vardı ne de isteğim. Ben ablam gibi olamadığımdan kabul ettim, dört senemi bu bölüme harcadım. Başarılı da oldum ama her başarının sonunda mutluluk da olmaz.

Babamın gözde evladıyım. Beni hâlâ çok sever. Daha bir saat önce, ben bu mektubu yazmaya karar verip kağıdı kalemi çıkarırken aradı beni, davalarımı sordu. İyi dedim.

Babamın isteklerine hep uydum. Yap dedi yaptım yapma dedi yapmadım. Çünkü ne istediğimi bilmediğimden onun dediğini yapmakta pek sakınca görmedim. Ama mutlu da olmadım. Ablam hiç olmazsa ingiliz dili ve edebiyatı okuyarak kitaplar yazdı. Pek tutmadılar ama sonunda istediğini yaptı. Ona bazen çok özeniyorum. Bunu söylediğim zaman bazıları “Ablan intihara kalkışmadı mı, nesine çok özeniyorsun?” diyorlar ama benim bu konuda ondan pek farkım yok.

Üniversitenin ilk senesi seninle karşılaşmam hayatın bana sunduğu bir lütuftu. Sen ne istediğini bilen biriydin. Mühendislik okuyup bundan zevk alman, ileride bir aile kurup Muğla’ya yerleşme hayaline kadar kendini tanıyordun. Bu beni etkilemiş olmalı. Hayatımın en güzel beş senesi geçti seninle. İstanbul’un altını üstünü getirdik. Gitmediğimiz, gezmediğimzi sokak kalmadı. Her birinde bizden küçük bir anı var.

Madem bu kadar güzeldi bu beş sene, şimdi niçin gidiyorsun diyebilirsin. Ama sevgilim benim aklımın bir köşesi hep gitmekteydi. Şimdi giderek seni mutsuz edeceğim ama gün sonunda sende beni unutacak, başka bir kadında başka bir mutluluğu yaşayacaksın. Bu yüzden benim gitmemin acısını yaşarken unutma ki bu da geçer.

Daha yazacak çok şey var sevgilim ama pek yazma isteği yok. Zaten yazma konusunda hep kötüydüm. Bu yetenek ablama bulaşmış.

Ve bilirsin kalbimde biriktirdiğim hayal kırıklarımın ötesinde, on yedi yaşımın bende bıraktığı o tuhaf hislerin arkasında…kısacası her şeyin ötesinde, orada bir yerde bir ben daha olmalı. Benden daha başarılı, daha mutlu ve daha özgür olmasının dileğiyle. O bene ulaşmak için gidiyorum sevgilim. Onu orada bir yerde bulacak ve bu sefer hayatı tüm hazlarıyla yaşayacağım.

Sevgilin Deniz

~Melisa Ç.🌀

Tüm bu bilinenlerin ötesinde var olmak istiyor, var olduğum gibi ait olabilmek istiyorum. Bir insana, bir yere, sonunun nereye çıktığı belli olmayan yollara, aileme…daha birçok şeye. Oysa daha kendime yabancı olan ben nereye nasıl ait olabileceğim? Bir kimliğim bile yokken hangi insanda aşkı, yaşamı tadabileceğim? Her şeyin ötesinde bu bilinmezliklerle nasıl başa çıkacağım?

Hayatım kaçarak, hep başka yollarda kendimi arayarak geçti. O yolların sonunda açmış çiçeklerin beni karşılayacağına inandım. Bir gün o yollardan birini birisiyle, beni sahiden görebilen, benim hissettiklerimi az da olsa hissedebilen biriyle yürümek istedim ama ben kaçmak dışında hiçbir şey yapamadım.

Babam bizi terk ettiğinde kaçtım.

Annemin beni hiçbir zaman koşulsuz sevemeyeceğini anladığımda kaçtım.

On sekizim de aldatıldığımda kaçtım.

Kaçtığım her zaman kendimden bir parça eksildi. Onları yollar da, başka tenlerde, ruhlarda aradım. Oysa tüm bu eksiklerimi ararken o yolların kenarında açmış çiçeklere bakmadan geçtim. Hayatı eksik parçalarla tamamlamaya çalışırken olduğu gibi yaşamayı unuttum.

Diğerlerine bakarak geçirdim bir ömrümü. İlkokulda babası kızını okul çıkışı aldığında o kıza özendim. Ortaokulda anneler gününde annesi kızının yaptığı hediyeleri överken benimkinin buruşuk suratına kızdım. Lisede diğer kızlar gibi sosyal olmayı beceremedim değil, becerdim ama hepsinden de gittim. Tüm arkadaşlarımı geride bıraktım. Kalabalık bir günün ardından karanlık çöktü mü kendimle başbaşa kaldım, tüm o insanlardan nefret ettim. Lise bittiğinde okul balosunda aldatıldığımı öğrendim. Hayatımdaki en saf duygularımdan birinde karşımdaki kişinin benim gibi hissetmediğini anlayınca balodan kaçtım. Akmış rimelim, dağılmış kırmızı rujum ile yoldan geçen liseli sevgilileri izledim. Kendimden tümden tiksindim. Üniversitenin ilk senesi ortaokuldan beri arkadaş olduğum kızın intihar ettiğini duydum bir gece yarısı. Kendini bir apartmanın en üst katından attığını öğrendim. Kendimi suçladım, oturup saatlerce ağladım. O gece yurda dönmek istemedim. Sabahın altısına kadar Beyoğlu’nda dolaştım. Sabahın altısı oldu mu kendimi Tanrı’nın kollarına bırakmayı, onun kucağında ağlamak istedim. Benden çok daha güçlü ve yüce bir varlığa sığınmak, onun beni buradan almasını istedim. Ama çok korktum. Sahi ben daha doğduğum aileye bile tüm varlığımla aitlik hissedemezken neyi nasıl halledebileceğime inandım ki? Gerçi üniversite bittiğinde bir daha hiçbir şeyin hallolmayacağını biliyordum. Annem beni doğururken acı ve gitmek, ruhumu tamamlamış iki parça olmalı.

Şimdi hayat beni bambaşka yollara sürüklerken hâlâ o eksik parçaları aradığımı sanmayın. Çok eksik parça var. Onları araya araya yaşamayı unuttuğumu geçen sene, otuz yaşıma girerken fark ettim.

On sekiz yaşımda aradığım Tanrı’yı hâlâ arıyorum. Ondan ümidi tam anlamıyla kesmedim ama o benden kesmiş olmalı. En kötüsü de tüm bu yaşadıklarımdan çok daha kötüsünü yaşayan bir kadın var, orada bir yerde, dünyanın bir başka yerine. O kadını düşünüyor, pes etmek istemiyorum ama ya artık devam etmenin bir anlamı kalmadıysa? Belki de her şey inanmaktan geçiyordur! Ben ya her şeye karşı olan inancımı kaybettiysem. Tıpkı annem gibi.

Korkuyorum. On sekizimde nasıl korkuyorsam aynı hisler şimdi de var. Yaşamak istiyorum. Tüm güzellikleriyle hem de. Aşkı tatmak, bir insanda hayatı görmek, saçlarım rüzgarda uçuşurken gülümsemek, bir yolu biriyle yürüyebilmek, kendimde eksikleri görmeden yaşamak istiyorum. Buna sahi bir gün ulaşabilecek miyim?

🌀Melisa Ç~

İnsanların isteklerini kendi isteklerinizle bastıramazsınız. Hayatta her şey hızlıca netlik sunmayabilir. Aradan geçen onca ay sonrasında insan başarıya da ulaşabilir. Çabalamak ve pes etmemek gerekir.

Yaşadığımız topraklar sahi ne kadar etkiler yaşantımızı? Birilerinin bizim adımıza verdiği kararlar tüm yaşantımızı etkileyebilir mi? Daha doğmadan bize dayatılmış kimlikler, beklentiler ve hepsinin ötesinde kimiz biz?   

Yaşanmayı bekleyen onca hayal birilenin sözleriyle asla yaşanılmayacak bir hale gelebilir. Gerçekleşmeyi bekleyen bir potansiyel yaşadığımız evde sönüp gidebilir. Bunun en iyi örneğini kendimizde bile bulabiliriz.

  Doğduğumuz ilk andan itibaren insanların bizden büyük beklentileri vardır. Cinsiyet rolleri, kalıplaşmış yargılar, kendi hayallerini çocuğuna dayatan aileler ve daha fazlasında insan bu beklentiler içerisinde doğar. Kız olarak doğduysan edepli, pek kendini göstermeyen, eğer okuyup iş bulamazsan evlenmesi istenen biri olursun. Hatta bazı adetlerde kadının okuyup çalışmamasını bile isterler. Senden ev işlerini, koca koca adamların çamaşırını yıkayıp yataklarını toplaman beklenir. Eğer erkek olarak doğduysan sert, duygusuz, tüm aileyi geçindirecek bir maaşa sahip olup araba, ev alıp bir kadınla evlenmen beklenir. Hiç olmazsa birçok ailede bu böyledir. Ve tüm bu beklentilerin dahasında insan kim olduğunu hiç keşfedemeden, keşfedip de kendini gerçekleştiremeyen birine dönüşür. 

  Başarısız diye adlandıralan çoğu Türk genci sahiden başarısız mı yoksa ellerindeki imkanlar birer birer alınıyor mu? 

  “Aman oğlum memur ol da kafamız rahatlasın. Hem bak sigortalı bir mesleğin olur.”   

  “Okuyup zaten pek bir şey olamazsan en kötü evlenirsin kızım ne olacak?” 

   “Böyle hobilerle uğraşacağına daha gerçekçi bir şeyler yapsana!” 

  Daha gerçekçi? Gerçek dediğimiz tam olarak ne? Bir adamın sırf aile baskısıyla memur olup hayatını mutsuz, öfkeli bir şekilde yaşaması mı daha gerçekçi? Ya da bir kadının büyük bir şehire taşınıp bir işe başlamak istemesi yerine erken yaşta evlenip, daha hayatı tanımadan “anne olması” mı daha gerçekçi? Belki de gerçek, tüm bunların ötesinde, insanın kim olduğunu bilmesi ve bunu gerçekleştirme ihtiyacı duymasıdır. İyi de insanın kendini gerçekleştirmesi ne demek?

  Her insanın kendine ait özellikleri vardır. Kimisinin el becerileri oldukça gelişmiştir ve tamircilik, marangozluk gibi işlerde yeteneğini geliştirir. Kimisi daha duygusaldır ve duyguları analiz etmeyi sever. O zaman psikoloji, sosyoloji gibi alanlarda başarıya ulaşır. Oysa Türkiye gibi ülkelerde yaygın bir anlayış vardır. Eğer bir işten hemen para kazanamazsan ve ün sahibi olamazsan büyük ihtimalle başarısız olursun. Bu yüzden doktorluk, mühendislik gibi alanlar daha çok ilgi çeker çünkü bir nevi insana garanti sunar. Oysa hayat her zaman böyle işlemez.

  Bir genç çocukluğundan beri müziğe, kemana, gitara ilgi duyuyorsa ve bunun üzerine yoğunlaşmak istiyorsa o kişiyi zorla mühendis yapamazsınız. Günün sonunda mühendis olabilir ama zoraki her şey sonunda mutluluğu da getirmez. Bir insan oyuncu olmak istiyorsa ve gerçekten de çabalıyorsa o kişiyi doktor yapamazsınız. Yapsanız bile ülkesine gerçekten faydalı bir doktor olamayabilir. Çünkü zoraki şeyler severek yapılmadığında bazı insanlar işinin hakkını veremeyebilir. Bir düşünün; okulda bir öğretmen her gün öfkeli, her gün öğrencilere bağırıp çağıran biriyken hangi öğrenciye faydası olur? Bunu en çok üniversitede mutsuz, geçimsiz akademisyenlerde görmüyor muyuz? Kendi çalışanını ölüme sürüklemiş ustalar hiç mi yok? Eminim bir tanesini bile duymuşsunuzdur.

  İnsanların isteklerini kendi isteklerinizle bastıramazsınız. Hayatta her şey hızlıca netlik sunmayabilir. Aradan geçen onca ay sonrasında insan başarıya da ulaşabilir. Çabalamak ve pes etmemek gerekir. Hedefinize tam anlamıyla ulaşamayabilirsiniz ama elbet bir karşılığını da alırsınız. Kimi zamansa beklediğinizden çok daha iyisi de sizi karşılayabilir. Hayatın gerçeklerinden biridir bu bilinmezlik.

  Bir toplum, işini severek yapan, bunun için çabalayan, alışagelmişten daha büyük hedefleri olan gençlerle ayağa kalkar. Sporda, sanatta, bilimde ve daha birçok alanda kendini gerçekleştirmeye çalışan gençlere yer vererek bir toplum gerçek başarıya ulaşır.

Bu yüzden olmalı ki kendi potansiyelini ortaya çıkarmak isteyen gençlere engel olmak hem ülkemize hem kişinin kendisine hem de bize haksızlıkdır. O gençlerin kendilerine bir alan yaratmasına izin verilmelidir. Böylece “başarısız” sanılan çoğu genç topluma ne kadar değerli olduklarını gösterebilirler.

🌀Melisa

  Küçük bir kız çocuğuyken insanlara karşı daha yumuşaktım. Annem bana küstüğünde ben özür diler, babam bana kızdığında ben yumuşatmaya çalışırdım. İnsanları, en çok da ailemi, onların haberi olmadan çok kez içimde affettim.

  Küçükken hayatta ki bir çok şeyin benimle alakalı olduğunu düşünürdüm. Biri üzüldüyse suç bendedir derdim, kendime kızar dururdum. Eğer annem gizlice ağlıyorsa ben bir şey yapmışımdır diyerekten odama çekilir, bunu günlüğüme yazardım. Ve bu çok uzun süre değişmedi. Birilerinin benden soğumasını, insanların ansızın çekip gitmelerini hep kendimle alakalı sandım. Ta ki bir genç kız olup gitmelerimle varolana kadar. Ve başıma gelen en ufacık sıkıntıda dünyanın sonu gelmiş gibi hisseder, her şeyi mahvettim hissine kapılırdım. Hatalarımı o kadar büyütürdüm ki kendimde olan birçok güzelliği görmezdim. Örneğin çocukken r’leri söyleyemezdim ve bunu düşünüp dururken güzel şiirler yazdığımı hiç fark edemedim. Bazen o kadar hızlı konuşurdum ki kelime dağarcığımın çok geniş olduğunu göremedim. Ya da yüzümdeki benlerden öylesine iğrenirdim ki gözlerimin ne kadar güzel gözüktüğünü anlayamazdım. Kaldı ki kendime karşı aynı davranmaya devam ediyorum.

  Kusurlarımın benim varlığımı kirlettiğine çok uzun süre inandım. Bazen hiç kimsenin beni sevmeyeceğine öylesine inanırdım ki ben bile kendimi sevmezdim. Oysa ben insanların kusurları ile varolduğuna inanırken kendimi onların arasına hiç katmadım. Şuan on altı yaşında bir genç kızım. Hâlâ kusurlarımdan nefret ederim. Sadece bazılarını kusur olarak görmekten kurtulabildim.

  İnsanlarla aramdaki ilişki hep tuhaftı. Liseye geçtiğim günden beri daha da tuhaf bir hal aldı. Onlarla aramda derin bir bağ kurduğumu sanarken ansızın çekip gitmek istiyorum. O kişiden soğuyor, o gitmeden ben gitmek istiyorum. Biriyle derin bir bağ kurmak istiyor ama bunu pek de beceremiyorum. Ve gün sonunda yine masamın başında bir kalem ve kağıtla başbaşa kalıyorum. Oysa bazen bir insana ihtiyacım oluyor. Bir kalem ve kağıt her zaman bana yetmiyor. 

  Mükemmel olmak istiyorum. Tüm bu ilişkilerde, derslerimde, yazılarımda ve daha bir çok şeyde mükemmele ulaşmak istiyorum. Hata yapmaktan delicesine korkuyorum. Ama çoğu zamanda mükemmele ulaşamadan, yetersizlik hissiyle bırakıyorum yaptığım işi. İnsanların benimle gurur duymasını çok istiyorum ama bir o kadar da onlardan tiksiniyorum. Sanırım aynı anda bir çok şey olmak istiyorum. Bunların çoğuna da ulaşamıyorum.

  Kim olduğumu bilmiyorum, ne istediğimi bilmiyorum, ne yapmaya çalıştığımı bile bilmiyorum. Zihnim öylesine karışık düşüncelerle dolu ki bazen ölümün beni tüm bunlardan kurtaracağına inanıyorum ama yaşamayı da bir o kadar seviyorum. Mesela sıcak bir temmuz günü kumsalda uzanırken, güneşte ısınmış kum tanelerinin çıplak tenimi okşaması bana kendimi iyi hissettiriyor. Ya da günbatımında denize girip saçlarımda hissettiğim o soğukluk hissi bana yaşadığımı hissettiren nadir anlardan biri. Vişneli dondurmayı çok seviyorum, genelde de külahta yemeyi tercih ediyorum. Saçlarımı maviye boyamayı seviyorum çünkü bana farklı bir anlam kattığına inanıyorum. Resim yapmayı seviyorum, boyalarla konuşmak gibi hissettiriyor. Otobüste, yollarda, uyurken bile müzik dinlemeye çok alıştım. Teoman’ın 17 adlı albümü bana kendimi tuhaf hissettiriyor. Dışarıda yağmur yağarken Harry Potter serisini bilmem kaç defa izlemek bana iyi geliyor. Ve yaz geceleri sitcom izlemeyi çok seviyorum. Rüzgarda saçımın uçuşmasını, dudağımın sol üstündeki beni, sırtımdaki doğum lekesini, yazmayı, okumayı ve daha bir çok şeyi sevmeye de devam ediyorum. Tüm bunların yanında ölümün varlığını da kabullendim. Ölümü, yaşamın bir sonu olarak görmektense yaşamı var eden bir doğuş olarak görüyorum. Bunu ilk defa 14 yaşında düşünmüş olmalıyım. 

  Şimdi saçları mavi, kaküllü, lise son sınıfa geçecek bir genç kızım. Uzun zamandır yazı yazamıyordum. Hatta yazmayı biraz bile olsa unutmuş olmalıyım. Yine de böyle bir yazı yazmak oldukça iyi geldi. Artık eminim ki ben ne aileme ne de arkadaşlarımın yanında özgürüm. Sadece yazı yazarken kendimi bu kadar özgür hissedebiliyorum. Yine dönüp dolaşıp kelimelerle buluşuyorum ama bir öncekinden daha farklı biri olarak.

  Melisa🌀

“Hani bir gün baban sana öyle kırıcı sözler söylemişti ki bir daha asla eskisi gibi bakamamıştın ona. Hatırladın mı o günü Violet?”

“Hatırlamaz olur muyum? Daha on altı yaşında, ne yetişkin ne de çocuk sayılabilecek bir kızdım. Babama o gün öylesine kırılmıştım ki onu bir daha asla eskisi gibi affedemedim.”

“Oysa çok kez kırılacağın olaylar yaşamıştın. Mesela kahkaha atma şeklin veya yaptığın en ufak hareket yüzünden sana çok kez kızmıştı. Ne olmuştu da o gün babana bir daha asla eskisi gibi bakamamıştın?”

“Babamı çok kez, onun haberi olmadan içimde affettim. İçime attım her şeyi. Bir gün gerçekten baba kız gibi olacağımızı düşünerek ona hep umutla baktım. Ama on altı yaşımdan sonra bir daha asla öyle bakamadım. Belki de artık büyümüştüm ve babamla hiçbir zaman öyle olamayacağımızı anlamıştım.”

“Ama niçin böyle oldu Violet? Niçin diğer baba kız ilişkileri gibi olamadınız siz? Mesela arkadaşlarına çok özenirdin. Onların beraber bir şeyler yapmasına, birlikte anılar oluşturmalarına…”

“Babam kötü biri değildi. Hatta bizim için çok çabaladı. Paramızı eksik etmemeye, bizi aç bırakmamaya çok uğraştı. Ama tuhaf ki bir şey çok eksikti; hem de öylesine eksikti ki tüm sorunlar buradan doğuyordu.”

“Neydi o eksiklik? Sana sevgi mi vermezdi?”

“Hayır, bizi seviyordu, bunu biliyorum. Mesela akşamları başıma masaj yapardı, bana iyi gelmesi için. Ama saçlarımı öpüp taramazdı. Belki küçükken evet ama ergenliğe girdiğim zamandan beri aramızda tuhaf bir mesafe vardı. Ona en ihtiyacım olduğu zamanlarda bile onunla aramda bir duvar vardı ve ben o duvarı hiç yıkamamıştım. Mesela babamla beraber bir anımız olmazdı. Ailecek hep beraber bir yerlere giderdik ama asla onunla baba kız gidemezdik. Hayat hakkında konuşmazdık. Benim nelerden hoşlandığımı pek bilmezdi. Ben de onu bilmezdim gerçi. Bazen bana sarılmaya çalışır, güzel şeyler söylerdi ama çok kızar, hemen geri çekilirdim. Oysa onun sarılmasını çok isterdim ama o hep bir adım attığında ben uzaklaşırdım. Çok tuhaf… Hiçbir zaman onunla olan ilişkimi anlayamayacağım.”

“Niçin Violet? Niçin babanla böyleydin? Oysa bir genç kızın en çok o zamanlarda babasına ihtiyacı yok mudur?”

“Bilmem. Ben babamla aramdaki o mesafeyi asla aşamadım. Mesela babamın yanında şort giyemez, istediğim şakaları yapamaz, hep utanır, çekinirdim. Çünkü babam çoğu şeyime kızardı. Hatta öyle ki bazen öyle cümleler ederdi ki ondan çok soğurdum. Oysa öyle demek istemediğini bilirdim ya da ben yanlış anlardım. Ama yine de ettiği bazı sözleri içten söylediğini biliyorum. Belki de bu sözler babamla aramdaki mesafenin sebebidir.”

“Oysa babanın diğer babalar gibi olmasını çok istedin değil mi? Hatta lisede bir arkadaşın vardı. O sana babasıyla olan anılarını anlattıkça üzülür, babanla hep öyle olmak ister ama eve gidince yine tartışırdınız. Tuhaftınız Violet.”

“Tuhaftık. Ben babamı pek hatırlamıyorum. Hani elbet çok anımız vardı ama o anıların içinde hep bir kalabalık da vardı. Asla baş başa bir anımız olmamıştı. Zor zamanlar geçirdiğim o lise günlerinde babama kendimi anlatmazdım. Anlatsam da suçu bende bulacağını ya da bana destek olmayacağını düşünürdüm. Ben abilerimle de böyleydim. Hatta ailemdeki hiçbir erkekle yakın olmadığım için lisede hiç erkek arkadaş yapamadım doğru dürüst. Erkeklerle aramda duygusal açıdan hep bir korku olurdu. Kimseyle bir bağ kuramaz, çekinirdim. Bundan mıdır acaba?”

“Sen tuhaf bir kızdın Violet. O lise zamanlarında öyle tuhaf hâllerin olurdu ki sen bile kendini tanımazdın. Suçun sende olduğunu düşündün mü hiç?”

“Babamla aramdaki sorunun sebebi ben miyim yani?”

“Öyle demedim. Sen hiç suçu kendinde buldun mu diye sordum sadece.”

“Bazen suçu kendimde aradığım olurdu ve hatta kendimi de suçladım çoğu kez. Ama hangi kız babasıyla arasına öylesine mesafe koymak ister ki? Sanırım bir şey olmuş olmalı ya da bir şey olması gerekirken olmamış olmalı. Yoksa niçin babamla iyi olmak istemeyeyim ki?”

“Tuhaf… Çok tuhaf Violet.”

“Bazen kalabalık bir ortamdayken babama uzun uzun bakardım. Onun neden diğer bazı babalardan farklı olduğunu düşünürdüm. Niçin öyle babalar gibi yumuşak ve anlayışlı olamıyor diye sorardım kendi kendime. Niçin bana narin değil de kaba davrandığını düşünür dururdum ama hiç anlayamazdım. Öyle anlarda babama çok kez öfkeyle baktım, o ise hiç görmedi.”

“Baban hangi bazı babalardan farklıydı Violet?”

“Hani bilirsin, kızıyla arkadaş gibi olabilen babalardan. O babaların kızları onlarla hiç çekinmeden sohbet eder, omzunda ağlar, saçlarını babasına taratır, ondan çok kez övgü dolu sözler duyar. Ben babamın hiç omzuna başımı yaslayıp ağlamadım. Ben babamla hiç rahatça, beni yargılamayacağını düşünerek sohbet de etmedim. Ben ve babam aynı evin içinde yaşayan iki insandık ve bu iki insan, baba kız ilişkisinden ziyade uzaktan iki akraba gibiydi. Birbirlerini seviyorlardı, bunu ara sıra gösteriyorlardı ama hiçbir zaman sahiden birbirlerini görmüyor, birbirlerine dayanak olmuyorlardı.”

“Babana çok kırgınsın Violet.”

“Babama kırgınım ve onu asla affedemeyeceğim. Yine de babamı seviyorum. Bizim için yaptığı her şey adına onu belki bir gün yine affederim… Affederim değil mi?”

“Affedersin Violet.”

Melisa🌀

Şimdi kulaklığında bu şarkı ve karşısında muhteşem bir manzara varken düşüncelerinin kıyısında kaybolmuş, daha on yedi yaşında bir genç kızdan ibaretti.

Uzaklardan gelen rüzgârla beraber mavi saçları uçuşan, hafif dağılmış rimeli daha biraz önce ağladığını gösteren ve adını veremeyeceğim bir kız, denizi gören bir bankta oturmuş, yanında getirdiği küçük keke bakıyordu. Ağlamaktan kızarmış gözleri, kekin üzerine dikmiş olduğu muma bakıyor, mumun ucunda yanan ateşi seyrediyordu. Ateşin rüzgârla beraber hafif hafif dalgalanışını izlerken sönmesini bekliyor fakat hâlâ yanmaya devam ediyordu. Bakışları daha uzaklardaki maviliğe kayarken hayatı o sulara benzetiyor, bu kadar derin ve bilinmez olmasından korkuyordu. Henüz on yedi yaşında bir kız için korkunç bir bilinmezlikti bu. Gerçi daha on yedi olmasına birkaç dakika vardı.

Hayatın beklenmedik olaylarla var olduğunu elbet anlamıştı artık. Ne var ki birkaç saat önce planladığı doğum günü partisi gerçekleşmemiş, tüm o sevdiklerine küserek gelmişti bu banka. Hiç bilmediği bir yere giden otobüse binmiş, gördüğü en güzel manzarada inmişti. Yolun ilerisinde daha güzeliyle karşılaşabilirdi elbet ama on yedi yaşında biri için sıradan bir sabırsızlıktı bu. Şimdi ateşi seyrediyor, sönmesini bekliyordu. Niçin sönmüyor diye düşünüp dururken ara sıra gözlerinin önüne gelen mavi saçlarını kulağının arkasına itip kızarmış burnunu kazağının ucuna siliyor ve tekrar bakıyordu denize. Tüm o bilinmezliklerden korkarken ne yapacağını bilmiyor ama bu bilinmezlik onda garip bir his uyandırıyordu. Tam adını koyamadığı bu his, birkaç ay öncesinde ilk defa ruhunda filizlenmişti. Bilinmezliğin vermiş olduğu küçük bir heyecan gibiydi. Ne de olsa birkaç hafta önce aniden yetenek sınavına girmiş, ailesinin istediği sınava girmemişti. Oysa bundan tümden korkardı. Yanlış bir seçim yapıp ailesini hayal kırıklığına uğratmak istemezdi. Ama hissettiği tüm o duygular ve zihnini saran düşünceler, genç bir kızın çocukluktan kalma tutkularından ibaretti. Bu tutkulara ihanet etmek, yedi yaşında bir kız çocuğuna ihanet etmek gibiydi onun için.

Düşününce on altı yaşında yaptığı bazı seçimler ne de tuhaftı. Saçlarını maviye boyatmak, piercing deldirmek, o konsere gitmek ve daha birçok seçim… Ailesinin istemeyeceği birçok şey yapmıştı. Bunun azarını da çekmişti elbet ama hayatında ilk defa gerçek ve kaygı uyandırmayan korkuyu da bu seçimlerin sonunda yaşamıştı.

Mesela babasının ısrarıyla güzel sanatlar yerine Anadolu lisesine giderken bu mutluluğu yaşayamamıştı. Ya da sırf arkadaşları istediği için hayır diyemeden denediği o ilk sigara içişinde mutluluktan bir iz yoktu. Oysa kendisini düşünerek yaptığı o seçimlerin sonunda kuşkusuz ki bir mutluluk vardı. Ruhunun her bir noktasında hissettiği o mutluluk.

Geçenlerde hoşlandığı çocuğun başka bir kızdan hoşlandığını da öğrenmişti. Şimdi ağlıyorsa bunun da bir izi vardır elbet. Bu haberi öğrendiği gece ağlamaktan gözleri şişmiş, kendinden nefret eder bir duruma gelmişti. O kız daha güzel olmalıydı. Bu düşünceyle aynasını çıkardı, kendine baktı. Daha geçen hafta kestiği yamuk kakülüne, hafif kemerli burnuna, kızarmış yeşil gözlerine, dudağında pek güzel durmayan o ruja bakarken kendinden nefret edercesine kapattı aynayı. Fakat kendini pek de beğenmiyor değildi. Zaten sorun kendisini beğenip beğenmemesi değil, insanların onu beğenip beğenmemesiydi. Ne de olsa hep onları memnun etmeye çalışmamış mıydı?

Hoşlandığı çocuğu unutmaya çalışırken sert bir rüzgâr esti, saçlarını uçuşturdu ve sonunda o ateşi söndürdü. Bakışları sönmüş ateşten geriye kalan dumanı seyrederken ne yapacağını düşündü. Bu hayatla nasıl baş edeceğinden pek emin değildi. Seneye gireceği üniversite sınavı, okuyacağı bölüm, kim olacağı hakkında pek fikri yoktu. Hiç olmazsa kendisi öyle olduğuna inanıyordu. Bazı şeylere kendini öylesine inandırmış olmalıydı ki kim olduğunun bile farkında değildi. Mesela Sylvia Plath’ın şiirlerini okumayı, Albert Camus’nün Tersi ve Yüzü kitabını, Teoman’ın O adlı albümünü dinlemeyi, sitcom seyretmeyi ve çiçek resimleri çizmeyi çok severdi. Fakat bunların pek de farkında olduğu söylenemezdi.

Yanında getirdiği çakmağı alıp ateşi tekrar yaktı ve bir dilek tutması gerektiğine karar verdi. Yeni yaşının nasıl geçeceğinden pek emin olmasa da hâlâ yolun başında olduğuna inanıyor ve sonu belli olmayan her şeyle bir şekilde baş edebileceğini düşünüyordu. Bu inançla dileğini düşündü. Tuhaf ki bu yaşına kadar tuttuğu tüm dileklerde ne istediğini pek düşünmemişti. Belki de hayatı boyunca gerçekten ilk defa ve sesli bir şekilde “Ben ne istiyorum ki?” sorusunu sordu kendine. Sonra kendi kendine güldü, düşünmeye başladı.

Üniversiteyi düşündü ilk önce. Okumak istediği bölüm gerçekten hukuk ya da öğretmenlik miydi? Ne zaman buna karar vermişti? Oysa üniversite gezilerinde edebiyat veya sinema-televizyon okuyan öğrencileri görünce nutku tutulmuştu sanki. Bunu hatırladı, belki de bu iki bölümden birini okumam gerekiyor diye düşündü. Sonra en sevdiği rengi düşündü, pembe olduğuna karar verdi. Belki de saçımı pembe yapmalıyım dedi kendi kendine. En sonunda bir dilek tuttu, mumu üfledi ama dileğini söylemek pek doğru olmaz.

Mumu çıkarıp kekten bir dilim aldığında çiğnemesi de yutması da zor oldu. Bir şekilde çikolatalı keki sonuna kadar yedi ama pek de beğenmemişti. O an farkına vardı ki en sevdiği kek limonlu kekti ama annesi daha o küçük bir çocukken limonlu kekin kötü olduğunu söylemiş, onun bunu nasıl sevdiğini anlayamamıştı. O günden beri çikolatalı kek yiyip durmuştu, pek de sevmediği hâlde. Bunca zamandır ne diye sırf annesiyle aynı zevki paylaşmaya çalışmıştı ki? Herkesle aynı düşünmek, aynı zevklere sahip olmak ne de olsa mümkün değildi. Genç kız kendinin biraz daha farkına varırken bankta bağdaş kurdu, artık on yedi yaşına girdiğinin farkıyla denizi seyretmeye devam etti. O köpük köpük dalgaları, etrafında martıların gezindiği vapurları, Kız Kulesi’nin görkemli yapısını, İstanbul’un labirent gibi olan caddelerini düşündü. Bir yandan cebinden kulaklığını çıkardı, bağlı olan telefonundan Teoman’ın 17 adlı şarkısını açtı, bir yandan sözleri mırıldanırken bir yandan şehri seyretmeye devam etti.

Şimdi kulaklığında bu şarkı ve karşısında muhteşem bir manzara varken düşüncelerinin kıyısında kaybolmuş, daha on yedi yaşında bir genç kızdan ibaretti. Onu bir kalıba sığdırmaya çalışmamak gerekir sanırım. Bu yüzden anlattığım bu kısa hikâyenin devamını getirmem mümkün değil. Ne de olsa bu hikâyenin devamını adı bilinmeyen bu kız zaten devam ettirecektir.

಄ Melisa Çetin಄

Kaçmak… kaçmak ve gitmek, terk edişler, vedalar, hiç söylenmemiş sözler ve bazı kızların aniden gidişleri pek tanıdık

Öncelikle yazdığım bazı metinleri 1. tekil ile yazsamda lütfen kendimi anlatıyormuş gibi düşünmeyin. Yorumlarda tavsiyeleriniz çok hoş ama kendimi değil, insanları yazıyorum. Yazılarım benden parçalar taşıyor olabilir ama başkalarını anlatmaya çalışıyorum. Bunu bilerek okumanızı çok isterim🙏

Kaçmak… kaçmak ve gitmek, terk edişler, vedalar, hiç söylenmemiş sözler ve bazı kızların aniden gidişleri pek tanıdık. Bir sabah aniden hissedilen o tanıdık duygu, gitmeye dair hisler. Bilirsin, derin bir bağ kurduğun birinden gitmek istiyorsun, kalmaktan korkuyor, içten içe tüketiyorsun kendini. Çünkü sen yalnızlığınla varolurken insanlardan gitmeye alıştırdın kendini. Oysa biriyle bağ kurmak, aynı duygularda yaşamak, adımlar birbirini takip ederken deniz kenarında yürümek, hepsini yaşamak istiyor ama yalnızlığı bırakamıyorsun. Gitmek ve kalmak, iki yol arasında sıkışmış kalmışsın.

  Kurduğun ilişkileri hatırla, sana iyi gelen insanları nasıl bıraktığını, aniden soğumaları hatırla. Çünkü sen her şeyiyle sevdiğini sandığın o insandan bir anda bunalıyor, başka bir yol bulmak istiyorsun. Ama niye? 

  Yeni insanlarla tanışmayı seviyorsun, onlarda izler bırakmayı. Belki de bir insandan alabileceğin her şeyi aldıktan sonra ona veda etmek istiyorsun, bir başkasını tanıyabilmek için.

  Bencil ve egoist değilsin. Böyle olsaydın insanların keşfedilmemiş her parçasına hayranlık duymazsın. Öyleyse neyi yanlış yapıyorsun? Düşün ve anla. Sorun ne?

  Bazı kızlar böyle mi yaşar? Bırakmaya alışır ve buna göre mi tanır ruhları? Sanırım çocukluktan gelen alışkanlıklar beni asla bırakmıyor. Öyleyse geçmişi hatırla, belki tüm ayrıntılar orada saklıdır. 

  Bazen annen için çok çabalardın. Onu memnun etmeye, ondan güzel sözler duymaya çalışırdın. Oysa sürekli eleştirilir, bunu ona söylediğinde şımarık olduğunu söylerdi, sonra bırakır ve giderdin. Küçükken arkadaşların için her şeyi yapardın. Mesela ilk sigaranı sırf arkadaşların için tatmadın mı? Ya da hayır diyemediğin her an başkalarını memnun etmeye çalışmadın mı? Belki de tüm bunlar insan ilişkilerini mahvetmiştir. Belki de insanlar, senin için bir yolculuğun yollarıdır ve o yoldan geçince bir daha arkanı dönüp bakmıyorsundur. 

  Küçük anılar düştü mü aklına? Sonlarına sebep olduğun arkadaş ilişkilerini hatırlamış olmalısın. B, D, N, A, R… sanırım bunlardı. Hepsi belki de edindiğin en iyi arkadaşlardı ama hepsini bırakıp gittin. Hepsine bahaneler uydurdun ve sonunda kestin ilişkini. Daha ortaokuldan beridir bu böyle. Özlüyorsun bu isimleri ama şimdi barışsanız yine öyle olmayacak mı? Cevabını elbette biliyorsun. Belki de onları değil, onlarlarla arkadaş olduğun zamanki kendini özlüyorsundur. Saçları daha farklı şekilde, zevkleri daha başka olan o kızı özlüyorsundur. 

  Oysa düşünmek gerekir ki sen ailenle de böylesin. Abilerinle çok sık iletişimde değilsin, belki de üniversiteye gidince tamamen kopacak bir bağınız var. Oysa küçükken daha yakındınız ama sonra dağıldı ve yapayalnız hissettin kendini. Onlar evden gittiğinde annen, baban ve senden ibaret oldunuz. Ve onlar yaşlandığı için kendini evde tek başına hissettin. Korkuyorsun, bir gün annen ve baban çok yaşlandığında ve ölüm onları bulduğunda abilerinle hiç konuşmamaktan çok korkuyorsun. Hatta öyle ki odanda oturup yazılar yazarken kendini çok aciz hissediyorsun. Ama sen böylesin. Ailenle de kendinle de ve diğer insanlarlarda böylesin. 

  Kaçmamalı ve gitmemelisin. Kalmalı, görmeli, uzun yılları insanlarla paylaşmalısın. Bir gün yaslanacak bir omuza ihtiyaç duyduğunda kimsenin olmamasını istemezsin. Her zaman kitaplar, boyalar ve şiirler seni memnun etmeyecek. Bazen onlara konuk olan ve hatta onları yaratan insanlar arayacaksın. 

🌀Melisa Ç.🌀

Vakit varken toplayın gül tomurcuklarını,

Zaman hâlâ uçup gidiyor;

Bugün gülümseyen bu çiçek

Yarın solup ölebilir.

Sahip olmak istediğimiz eşyalar, kendimizden bir parça gördüğümüz resimler, olmak istediğimiz kişilikler, okumak istediğimiz kitaplar ve dahası… Sonsuz bir döngü gibi. Tek bir şeyle yetinememek, tüm o başarılara, renklere, bedenlere dönüşmek… Bilirsin, sen de birçok şey olmak istemiştin ama bir hiçten ibaret oldun. Hiç olmazsa öyle hissediyor olmalısın.

Güneş yavaşça göğü terk ederken, o kırmızı ve turuncu renklerin sende bıraktığı hisleri düşün. O güne dair her şey bir maziye karışırken, sahip olamadığın her şeyi hatırladın; belki de tüm o güzellikler aklına bir kez bile düşmedi. Sadece yapamadıkların kaldı aklında. Kendinden hep daha fazlasını beklerken yetersizlik hissiyle boğuştun. Her gün daha fazlası için çabalarken edindiğin her şey değerini birer birer kaybetti. Oysa ne bir manzarada görebildin yaşamı ne de yolun kenarında açmış o çiçekte. Tüm her şeyi kaçırmaya başlarken ve zaman bir kum saati misali akıp giderken yaşamayı mı unuttun?

Bilirsin, tüketmeye aç bir dünyada bir şeyin değerini anlamak zor. Oysa bugün sahip olduğun o değer, geçen ay en büyük hayalindi. Bunun farkında bile değilsin sanırım.

Her şeye sahip olmak istedik, her şeyde en iyi olmak istedik. Fakat bu nereye kadar böyle gidecek? Kendimizi tüketene kadar mı sahip olmak isteyeceğiz her şeye? Kendimize öyle hedefler koyduk ki hiçbirine tam anlamıyla ulaşamadık. Çünkü olduğu yerde biraz bile zaman geçirmeyen bir insan, bir üst kademeye geçemez. Önce var olduğun her şeyle kendini anlayıp yaşamı tadacaksın. Mesela sabahın erken saatlerinde denizin üstünde hafiften oluşmaya başlayan dalgaları dinleyecek, bir martının gözünden bakacaksın sulara. Bulutların aldığı şekilleri anlamaya çalışıp, öğlen olduğunda perdeden giren güneş ışıklarının tozlu eşyalarda nasıl bir hâl aldığını seyredeceksin. Bir akşamüstü yıldızlara bakarken hissedeceksin yaşamın nasıl bir his olduğunu. Bir yaz günü kumsalda uzanırken kum tanelerinin çıplak tenini nasıl yaktığını hissedeceksin. Esen rüzgârın tenini nasıl üşüttüğünü fark edecek, tüm bu anılarda kaybolmak isteyeceksin. İnsanları anlamaya çalışacaksın. Onların birbirlerinden nasıl bu kadar farklı olduğunu, bakışların değerini kavrayacaksın. İşte o zaman dahasını isteyebilirsin.

Bir başka kimliğe sahip olmak istiyoruz. Sosyal medyada gezinirken birine özeniyor, önce kendimizden tiksiniyoruz. Başka bir vücutta bulunmayı, başka zevklere imreniyoruz. Oysa yamuk kesilmiş kaküller, soyulmuş ojeler, kemerli burun, yüzümüzde çıkan sivilceler hayattan bir parçayken bunu reddetmek yaşamayı da reddetmek değil mi? Kelimenin tam anlamıyla mükemmel olmak, gerçek olmayan bir dünyanın izi değil mi?

Her şey olamayacağız. Dünyada var olan her şeyi tadamayacağız. Her gün saçımız istediğimiz gibi durmayacak, her gün aynı duyguyu hissedemeyeceğiz. Bir gün daha dolu yaşarken anıları, bir başka gün daha ağır geçecek zaman.

🌀Melisa Çetin

Olmak istediğimiz her şey, var etmeye çalıştığımız kimlikler, maviye boyamak istediğimiz saçlar, takmak istediğimiz küpeler ve dahası, bir varoluş sancısı değil miydi? Kim olmak istediğimizi bulmaya çalışırken kendimizi keşfetmeye çalıştık. Fakat kendisine bir oda bile verilmemiş, verilse de sınırları ihlal edilmiş gençler, sahte bir kişilikte kaybolup durdu. Muhafazakâr ailelerde odasına poster bile asamamış o gençler kim olduğunu nasıl bulacaktı? 

Belki önemsiz görülen o küçük ayrıntılar da gizliydi her şey. Duvara asmak istediğimiz Nirvana posteri, okunan mangalar, boyanan tırnaklar, garip saç kesimleri kendimize ait parçalardı. Bu parçalar zamanla oturacakken ne diye kısıtlandık? Belki o genç kız saçlarını yeşil yapmak isterken zorla kapandı. Böyle ailelerde var olmaya çalışan gençler iki kişilikle yaşamaya zorunda bırakıldı. Oysa bir yere ait olabilmek, kendini olduğun gibi kabullendirmekle başlar.

On yedi yaşında genç bir kız, evden çıkarken başında bir örtü, üstünde kapalı kıyafetlerle kapıdan çıktı, ara bir sokakta saçlarını aştı, küpelerini taktı, altına bir şort, üstüne sevdiği müzik grubunun basılı olduğu bir tişört giydi. Kısıtlanmış tüm o zevkler, kimsenin görmediği bir köşede kendini gösterdi. Bir şeyi baskıyla yaptırmak, o şeyin değersizleşmesine sebep olurken kişide ait olamama hissini doğurur. Bu his bir eve veya bir insana ait değildir. Bu his, kendine ait olamamaktır aslında.

Sizi olduğunuz gibi kabul etmek istemeyen ailelere başkaldırabilir, tartışma yaratabilirsiniz. Ama böyle aileler genelde doğru olarak nitelendirdikleri şeyi öylesine savunurlar ki asla kendilerini haksız görmezler. Böylece o evin asi kızı veya oğlu sahte bir kişilik yaratır kendine. Bu kişiliği benimserse hayatı boyunca istemediği bir meslekte, belki de evlenmek istemediği kişiyle evlenirken bulur kendini. Oysa benimsemeyenler o evden kurtulma şansıyla beraber ait olmak istedikleri kişiye dönüşürler. Ama sorun böylece çözülür mü? Onların istediği kişi gibi olduğunda tartışmalar son mu bulur? Ya da sonunda kendin gibi olunca o evden kurtulur musun?

  Bu durumu iki şekilde ele alalım. Eğer o kişiliği benimseyip onların istediği bir şekilde yaşarsan asla tatmin edemeyeceksin. Hem kendini hem onları. Senden hep daha fazlasını beklerlerken gün sonunda yıpranmış, mutsuz birine dönüşeceksin. Ama onlardan koparsan da hep dönmek isteyeceğin bir ev arayacak, bulamayacak, dönsen bile ait olamayacaksın. Herkes gidebilir, herkesin yokluğuna alışılır ama yuva gibi hissettirmeyen bir aile, insanda hep derin bir yaranın sızlamasına sebep olur. 

  Tüm bu dediklerimden yanlış çıkarım yapmanızı istemem. Elbet ailemiz bazen biçim için iyi fikirler üretebilir. Önemli olan bunun bizim gerçekten mutlu olmamızı sağlayabilecek fikirler olmasıdır. Tavsiye ve baskı arasında ince bir çizgi vardır, bu çizgiler iyi korunmalıdır.

  İnandığımız inançlar, yapacağımız meslekler, hobilerimiz, hoşumuza giden insanlar, yaşam şeklimiz farklı olabilir. Farklılıklar bizi özel kılan değil midir zaten? Sorgulanmadan kapılıp giden sisteme başkaldırmaktır var olmak. Öyleyse ne diye hâlâ o saçı boyamıyoruz? Niçin hâlâ aynada ki bizden memnun değiliz?

Son zamanlarda pek popüler olan bir şarkı var. Lin Pesto’ya ait olan “Sadece Sevilmek İstedim.” adlı şarkıda geçen bir sözü duymuşsunuzdur. “Eve gitmem gerek her yerdeyim. Camdan fanusumda görünmezim.” adlı sözü değiştiren birkaç sosyal medya kullanıcısı ile karşılaştım. Genelde “Her yere gitmem gerek evdeyim.” demişler. Sanırım bu yazımı bu sözle özetleyebilirim. 

  Ait olamadığımız bir yerden kaçma isteği normal bir durum. Kabul edilmiş yalancı doğrular içinde farklı hissetmek, farklı davranmak, farklı giyinmek sizin hayırsız evlat olduğunuzu göstermez. “Sen biraz garipsin.” diyerek büyütülen çocuklar, umarım herkesin biraz garip olduğunu ve farklı olmanın da sorun olmadığını anlayabilir. Sınırlandırılmış zevklerle yaşamak, yalan bir hayata boyun eğmektir. 

🌀Melisa Çetin🌀

Sahiden bir potansiyelimiz var mı yoksa var mı sanıyoruz? Usulca açığa çıkan bir yetenek ya yoksa? Belki de her şey bizim kafamızda kurduğumuz bir oyundur ve bu alanda herkes gibi sıradanızdır. Bizi özel yapan ya bizsek?

İnsan, ilgi duyduğu alanlarda gelişmeye, var olduğunu düşündüğü o potansiyeli ortaya çıkarmaya çalışır. Bir gün öyle büyük bir başarıya imza atacağına inanır ki bunun doğuştan bile geldiğine inanır. Tanrı, sanki onu bu başarı için yaratmıştır. Ama bu gerçekten böyle midir?

Bu potansiyeli gerçekleştirmeye çalışırken önüne çıkan engelleri bir şekilde aşmaya çalışan insanların en büyük motivasyonu, bunun için yaratıldığını düşünmesidir. Sanki ruhunun en karanlık köşesinde bir ışık vardır da bu çabalar sonunda parlayacak gibidir. Zaman ağırca ilerlerken bu ışığın bir gün herkes tarafından görüleceğine inanır o insan. Onun gibi onlarca insan olabilir ama o, hem çalışmalarıyla hem de yeteneğiyle kendisini diğerlerinden ayırır. Ama insan kendine dair her şeyi gözünde büyütemez mi? Belki de çizdiği o resim, yazdığı o şiir, çektiği o kısa film oldukça sıradandır ve herkesin yapabileceği bir eserdir… O zaman ne olacak? Çalışmaya devam mı etmeli yoksa bunu kabullenip yarı yolda bırakmalı mı?

Şahsen ben, yetenekten daha çok çalışmaya inanırım. Yeteneğin olmadığı bir yerde azim bile insanı büyük başarılara sürükleyebilir ama yeteneğin var olup azmin olmaması, büyük bir hayal kırıklığıyla sonuçlanır. Jane Austen, Fyodor Dostoyevski, Van Gogh, Mozart ve daha birçok sanatçı, hayatının yarısını ilgili olduğu alanda çalışarak geçirdi. Onlarca kâğıt yırtıldı, sözler değiştirildi, boyalar silindi ve ortaya hâlâ yetersiz görülen bir eser çıktı. Bunların hepsi yetenekten ziyade insanın verdiği emekten kaynaklı. Peki potansiyel nedir? İnsanın bir sınırı var mıdır yoksa günden güne sınırını zorlayabilir mi?

Bana sorarsanız bunun cevabı hayır! İnsan, yaşadığı her saniye daha fazla öğrenir, daha çok üretir ve gün sonunda bambaşka bir eser koyar ortaya. Yarın bundan daha iyisini yapabilir. Bu yüzden sanatçı, her zaman eserine karşı bir yetersizlik hisseder. Bir türlü ondan memnun olamaz, daha iyisini yapabileceğine inanır. Bu döngü asla bitmez; bir sınırı yoktur. Bu yüzden potansiyel dediğimiz şey de sınırı olmayan, gün geçtikçe genişleyebilecek bir güçtür.

Peki hem yetenekli hem de azimli bir adam gün sonunda başarısız olabilir mi? Yoksa bir insan doğru çalışıp çok üretirse illa başarıya ulaşır mı?

Bu soruların cevaplarını vermeden önce, cevabı etkileyebilecek unsurlara göz atalım. Örneğin taşrada doğmuş, geçimini zor sağlayan bir adamın hayaline odaklanalım. Kendisi, o büyük yönetmenler gibi yönetmen olmak istiyor ve en büyük tutkusu da bir bilim kurgu filmi çekmek. Pek inandırıcı gelmiyor, değil mi? Çevresinde film izleyen, kitap okuyan insan yok. Hepsi gününün yarısını tarlada, hayvanların başında geçiriyor. Adamı iyi yönde etkileyebilecek biri yok. Kaldı ki film çekmek için gereken imkânlar kısıtlı, yaşadığı yer buna uygun değil ve daha birçok olumsuz etken var. Bu adam yine de başarılı olabilir mi? Tabii, burada başarıyı ne olarak algıladığımız da önemli. Kısa bir film çekmek başarı sayılabilir ama bir başkasına göre bu bir başarı bile sayılmaz.

Bana sorarsanız evet, böyle bir durumdaki adam bile mantıklı bir yolda ilerlerse başarılı olur. Ama bu, yetenekten ve çalışmaktan bağımsız bir durum. Daha çok, önüne çıkan insanlar ve nasıl bir yol planladığınla alakalı. Yani berbat bir durumda olan adam, dünyanın başarılı bir ismi olabilirken olduğu konumda da kalabilir. Bunun net bir cevabı yok. Dünyada bunun birçok örneği de var. Dediğim gibi, eğer kadere inanıyorsanız kadere de bağlıdır; şansa inanıyorsanız şansa da bağlıdır.

Bu yüzden insan kendini gözünde çok büyütmemeli, yetenekten ziyade çalışmaya odaklanmalı. Ve her ne yapmak istiyorsa, gün sonunda başarısız olmayı da göze almalı. Yine de pes etmek veya hiç denememek bana ters durumlar. Eğer insan kendi etrafına çizdiği sınırdan çıkmazsa, o sınırları genişletmezse bir korkaktan farksız olur. Denemekten zarar gelmez ama denememek insanı hayatı boyunca tüketir. “Belki yazdığım o roman çok tutulacaktı. Niye hiç denemedim ki?” ya da “Keşke gitseydim o seçmelere. Belki de çok büyük bir oyuncu olacaktım.” O “belkiler” ve “keşkeler” bir hayatı size zindan eder. O yüzden insan sınırlarını genişletmeli, ulaşabileceği en iyi konumu bulup denemeli. Yolun sonunda sizi neyin beklediğini bilemezsiniz ama o yolda kazanacağınız tecrübeleri tahmin edebilirsiniz.

⁓Melisa Çetin

İstediğin her şeye sahip olsan da üzüleceksin, kendinden kurtulamadıkça, ruhun bedeninden ayrılıp yaşamdan uzak bir yerde olmadıkça üzüleceksin.

Bir gün her şeyin son bulacağını bilerek yaşarken, niçin bu kadar üzülüyorsun? Tüm o savaş ve yıkımlara, insan ilişkilerine, asla ulaşamayacağın hayallerine ve dahasına. Belki de sorun sendedir. Belki de dünya olması gerektiği gibidir ve buraya ait olamayan sensindir.

  Çocukluğunu hatırla. Zihninin karanlık kıytılarında kalmış o anılar, masum ve sevecen değil mi? Özlüyor olmalısın, geçmiş ve geçmişin bıraktığı izleri. Neler oldu da bu kadar dağıldını hissediyorsun? Böyle yaşamak mümkün mü? Ait olmadan. Oysa insan doğduğu yuvaya ait olur değil mi? Sen öyle değilsin. O ailenin içinde bir tek sen yabancı gibi hissediyorsun değil mi? Belki de en son geldiğin içindir. Tüm o anıları kaçırmış gibi hissetmekten, kardeşlerinle derin bağ kuramamaktan ve dahasında odana çekilmekten usanmadın mı? Korkuların seni yiyip bitirmedi mi? Oysa senin gibi onlarca insan var, aynı sorunlarla başa çıkmaya çalışan. Öyleyse asıl suçlu kim? Sen misin yoksa başkaları mı? Annen mi suçlu tüm bunlada? Seni dinlemediği veya dinliyormuş gibi yaptığı için. Fakat kafanda her şeyi büyüten de sensin. En ufacık bir şeyde içine kapanmaktan veya insanları suçlamaktan öteye gidemiyorsun. Korkak ve bencilsin, bu yüzden bu kadar depresif olmalısın. 

  Mutluluğun orada bir yerde saklı olduğuna emin misin, ona ulaşmaya çalışıyorsun ama durum vahim. Çünkü sorun yaşadıkların veya insanlar değil. Sorun sensin, zihnninin o en karanlık köşesinde ki yansıman. Seni derin bir karamsarlığa sürüklüyor. İstediğin her şeye sahip olsan da üzüleceksin, kendinden kurtulamadıkça, ruhun bedeninden ayrılıp yaşamdan uzak bir yerde olmadıkça üzüleceksin.

  İnsanlar, hep bu kadar kötü müydü gözünde? O aciz ve acınası insanlar. Oysa yeni biriyle tanışırken o kadar heyecanlısın ki, onu tanımaya ve sevmeye. Ama zamanla soğumaya başlıyorsun. Senin için sıradan bir insandan farkı kalmıyor ve tüm kötü huylarını görmeye başlıyorsun. Sonunda gidiyorsun, herkesten ama bir türlü kendinden gidemiyorsun.

  Niçin böyle oldu? Çocukken pek de eğlenceliydin. O eleştiriler ve küçük düşürücü sözler mi seni bu hale getirdi? Sürekli yetersiz hissetmek, daha fazlası için çabalamak ve sonunda büyük bir hayal kırıklığı. Gitmelisin, gitmeli ve bir daha dönmemeli. Yazdıklarını yakmalı (hiç olmazsa bazılarını), o arkadaşlarına veda etmelisin. Çünkü onlardan da gideceksin ve hiç olmazsa bir veda et değil mi?

  Annen ve baban. Onlar seni agresif ve karamsar görmekten sıkılmadı mı sanıyorsun? Kendin gibi insanları da bunalttığının pek farkında olmalısın. Oysa daha iyi bir evlat olabilirdin. Daha iyi bir yazar, daha iyi bir öğrenci ve arkadaş. Sıkışıp kaldın bu döngüde. Hep aynı yere varıyorsun. Oysa bu döngüden çıkmalı ve kaçmalısın. Kimsenin sana ulaşamayacağı bir yere.

Tüm bu duyguların arasında kayboluyorum. Kurduğum hayallerin gerçekleşmemesi, tekrar o güzel anıları yaşayamamak, asla olmak istemeyeceğim bir insan olmam ve dahası. Tüm bu duyguları niçin bu kadar yoğun hissediyorum? Oysa tek isteğim boşverebilmek, diğerlerinin de yaptığı gibi bazı şeyleri akışa bırakmak istiyorum ama buna asla ulaşamayacağım. 

  İnsanlarla derin bağlar kurmakta güçlük çekiyorum. Biriyle uzun süre arkadaş kalamıyor, gitgide karşı taraftan soğuyorum. Oysa beni ben yapan şeylerle kabul edebilecek birine ihtiyacım var, yanında gerçekten kendim olabileceğim birine. Ama herkesin yanında tetikte olmaktan yorulduğumu hissediyorum. Tüm o insanlar, kalabalığın içerisinde olmak zorunda olduğum kişi ve diğer her şey beni gitgide yok ediyor gibi. Ama yine de her şey olması gerektiği gibi davranabiliyorum. Sanki bir sorun yokmuş gibi. Ama böyle davranmam da bir sorun olmalı değil mi?

 Keşke daha iyi bir insan olabilseydim. Keşke insanlarla derin bağlar kurup, odama çekilmek dışında daha çok şey yapabilseydim. Oysa ben, aciz bir kadın olarak tek sığınağım olan yazma eylemini yapıyorum. Saatlerce, hiç durmadan, artık hayattan gitgide koptuğumu hissettiğim ana kadar yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum… Ta ki odamın kapısı açılıp, tekrar o sıkıcı döngüye devam etmek için masamdan kalkana kadar.

  Bunları farklı gibi görünmek için demiyorum. Nitekim sıradan olabilmek o kadar da kötü olmamalı. Bilmiyorum, belki de farklı kavramını çok yanlış anladık. Yine de diğerleri gibi davranamıyorum. Çoğu liseli genç gibi sevgililer yapmıyor, bir şeyleri alaya alamıyorum. Her şey fazlasıyla ciddi ve korkunç geliyor gözüme. Bir şeyler ki bunların duygularım olduğunu düşünüyorum ve gitgide bunların beni tükettiğine inanıyorum. Sanki hayat bir bataklıkmış da diğerleri bize masmavi bir nehirde olduğumuza inandırmış gibi. Bu büyük bir yalan olmalı. İnsan büyüdükçe bunu daha iyi kavrıyor, yüzündeki gülümseme gün geçtikçe solduğunda bu gerçeğe inanmak zorunda kalıyor.

   Erkeklerle aramdaki duygular pek tuhaf. Benden hoşlanan bir oğlan olduğunda kaçmak dışında bir şey yapamıyorum. Çünkü bir erkeğin gözünde (buna o kadar inanmış olmalıyım ki başka bir seçenek aklıma gelmiyor) cinsel obje olmak dışında bir şey değilmişim gibi geliyor. Ama hayır, beni bir kadın olduğum veya onun ergenlik duygularını hoşnut edecek biri olmak dışında sevmesini istiyorum. Şiirlerimle, çizdiğim resimler veya hoşlandığım şeylerle. Dediğim gibi, beni ben yapan şeylerle sevmesini istiyorum. Ve kahverengi saçlarımı, yeşil gözlerimle hafif büyük burnumu da sadece güzellik olarak görmesini istemiyorum. Bana böyle bakacak bir erkek bulmak da epey zor, bu yüzden onlarla arama uzun bir sınır çizdim.

  Tüm bu sorunları çözmek dışında başka kurtuluşum yok. Çözmek istiyorsam da tek yapmam gereken şey, bunların sebebini kavramak. Niye böyleyim? Ne zamandır bu duyguların arasında boğulmuşum? Beni böyle yapan şey ne? İşte tüm bu sorular belki de beni cevaba ulaştıracaktır. 

  Her şeye çocukluktan başlamak gerek. Hatırlar mısın ilkokulda sınıfın gözde kızları ile arkadaş olabilmek için bir kızı dışladığını. Sana güvenmiş bir kızı dışlamıştın sırf o kızlarla arkadaş olabilmek için. O an hissettiğin suçluluk duygusunu hâlâ hissediyor musun? Ve o kızı her gördüğünde hissettiğin aşağılık hissini aşabildin mi? Ortaokulda başlarda oldukça mutlu ve sosyal bir kız olduğunu ama daha sonrasında arkadaşlarının çoğu ile aranın açıldığını hatırladın mı? O dönem yine bir arkadaşına sinir olmuş ve onu görmezden gelmiştin. Oysa o kadar yakınken bir anda her şey bozulmuştu. Lise ise hayatının en berbat dönemi olmamış mıydı? İlk iki sene berbat arkadaşlarla uğraşmış, okulda kimileri tarafından iğrenç olaylar yaşamıştın. Yine de devam ettin ve şuan hâlâ o insanlarla aynı okuldasın. Yine de liseli bir genç olmaktan memnunsun, çünkü hâlâ bir şeyler tam anlamıyla ciddileşmedi ve yetişkin olmana daha var. Bu seni biraz rahatlatıyor olmalı. 

  Ve şimdi buradasın, annenle yaşadığın çatışmalar, sorunlu arkadaşlıklar, sorunlu bir arkadaş olma ve dahasında böyle biri oldun. Ama sorun değil, hâlâ gencim ve daha iyi bir insan olabilirim, daha uzun bir yol var önümde. Belki de sadece düşünmemek gerek. Bu kadar düşündüğüm için mi işler gitgide sarpa sarıyor? 

  Bilmiyorum, niye böyle hissettiğimi, neden bu kadar abarttığımı ve hissettiğim yetersizlik hissini. Benden daha kötü durumda olan insanlar var. Savaş görmüş çocuklar, ailesi tarafından hor görülmüş olanlar ve dahası. Öyleyse ben niye bu kadar melankolik takılıyorum? Niye daha iyi olabilmek için uğraşmıyorum? 

  Melisa 🌀

Franz Kafka, 3 Temmuz 1883’te Prag da dünyaya geldi. Yahudi bir ailede doğmuştu. Babası Hermann Kafka, otoriter, baskın ve güçlü bir adamdı. Annesi Julie Kafka ise daha çok sessiz, kültürlü bir kadındı. Ve kafka altı kardeş arasından en büyükleriydi. Fakat erkek kardeşleri Georg ve Heinrich daha bebekken hayata gözlerini yummuşlardı. Böylece evin tek oğlu olan Kafka, ailesinin “erkek evlat” beklentisi ile tüm umutlarını omuzlarında taşıyordu. 

   Babası gibi değildi Kafka. Sessiz, utangaç ve özgüvensizdi. Sadece bununla değil babası gibi iri değil, cılız ve güçsüz bir çocuktu. Babası Hermann Kafka, kendi gibi başarılı, güçlü bir oğul yetiştirmek istese de Franz Kafka, böyle bir erkek evlat beklentisini karşılayamıyordu. Oldukça çekingen bir yapısı olduğundan babasından ürküyordu. Onunla konuşamıyor, güzel bir ilişki yaşamaktansa babasının eleştirel tavrına, onu küçük düşüren sözlerine maruz kalıyordu. 

   1901’de Prag Alman Üniversitesi’nde Hukuk okumaya başladı. O her ne kadar yazmaya olan tutkusunu keşfetse de babasının baskısıyla beraber bir sigorta şirketinde memur olarak çalışmaya başladı. İşini sevmiyor, yoğun çalışma saatleri altında sadece geceleri yazılar yazabiliyordu. Böylece günlerini uykusuz ve yorgun geçirdiği de oluyordu. 

  Yazılarını yayınlamıyor, bir yayınevi ile görüşmeye çekiniyordu. Ona göre yazdığı tüm eserler yetersiz ve utanç vericiydi. Asla tatmin olmuyor, böylece kendisini değersiz biri olarak görüyordu. Fakat yazılarını yayımlatmasına sebep olan, onu cesaretlendiren ve günümüzde bu kadar tanınmasına neden olan bir arkadaşı vardı. Max Brod.

  Kafka 1912’de Dönüşüm adlı eserini yazdı. Bu eser onun nasıl bir kişiliğe sahip olduğunu ve kendisini nasıl aşaladığını gösteriyordu aslında. Bunu da bir böceğin üzerinden, Gregor Samsa ile anlattı bize. Bir sabah uyandığında kendini böceğe dönüşmüş olarak bulan Gregor, nasıl böceğe dönüştüğünü veye nasıl kurtulabileceğini düşünmedi. Düşündüğü ilk şey, bu haliyle nasıl işe gideceğiydi. Bu aslında kendisini insan olarak değil, bir robot gibi hissettirdiğini gösteriyor bize. Çünkü Kafka, artık duygularla değil, ona baskı kuran görevlerle hayatını sürdürüyordu. 

    Aynı yıl Felice Bauer adlı bir kadınla tanıştı. İkili uzun süre mektuplaştılar, nişanlandılar ama asla evlenmediler. Kafka, içine kapanık yapısı yüzünden insanlarla iletişim kurmakta güçlük çekiyordu. Böylece derin bağlar kuramıyor, insanlardan uzaklaşıyordu.

  1917’de verem hastalığına yakalandı. Hastalığı gitgide onun sağlığını bozmaya başlamıştı. 1920’lerde Melina Jesenska adlı bir gazeteciyle tanıştı. Onunla güçlü bir bağ ve derin bir ilişki kurdu ama bu da kısa sürdü. 

    1919’da artık babasının ona hissettirdiği tüm o duyguları mektup halinde yazmaya karar verdi. Babasının kendisine nasıl değersiz hissettirdiğini, üzerinde kurduğu baskının onu günden güne nasıl ezdiğini anlattı ve annesinden bunu babasına ulaştırmasını rica etti. Fakat Julie Kafka da sessiz bir kadındı ve o da kendi eşinden çekiniyordu. Bu yüzden bu mektuplara babasına ulaştırmadı. 

  Bu süreçte hastalığı gitgide coştu ve 3 Haziren 1924’de, daha 40 yaşındayken hayata gözlerini yumdu. Bu kısa ömründe ise hiç tanınmadı ve hatta ölümü bir gazetede tek cümleyle geçildi. 

Ölmeden önce arkadaşına eğer ölürse yazdıklarını yakmasını istedi ama Max Brod bu isteğe uymadı ve eserlerini yayımladı. Böylece “Dava, Şato, Amerika” gibi büyük romanları günümüze ulaştı. 

Kısacık hayatında kendisini hiç sevilmemiş, oldukça değersiz hisseden Kafka, günümüzde en sevilen yazarlardan biri. Dünya çapında tanınan bu adam, yaşarken bir kez olsun değer görmedi ve eserlerini yetersiz olarak gördüğü için yakılmasını isteyecek kadar umutsuzdu. Arkadaşı Max Brod bu teklife uysaydı hiçbirimiz onu tanıyamayacak olmalıydık.

  Biz ise Dönüşüm ve Babaya Mektup eserleriyle onun içine düştüğü karanlık hayatı, değersiz olarak gördüğü duygularını anladık, hissettik. Belki de Kafka, otoriter bir baba ile büyümeseydi ve o duyguların derinliğinde kaybolmasaydı asla bu eserleri yazamayacaktı. Yazmak onun için bir kaçış da olabilirdi yoksa onu daha çok dibe çeken bir bataklık da. 

 Belki de Gregor asla bir böceğe dönüşmedi; belki sadece insanların gözünde değersizleşti. Babaya Mektup ise bir çocuğun acı çığlıydı. Babası ise asla bunu duymadı, hissetmedi ve görmedi. 

🌀Melisa Çetin

Her şeyin daha iyi olacağına inandığımız andan beri her şeyin daha da kötüye gitmesi sanırım insanların en büyük hayal kırıklığı. Ama bu hayal kırıklıklarına rağmen umut etmeye devam edenlere hayran kalıyorum. Çünkü ben hayal kırıklıklarımın arasında gitgide paslanan bir eşya gibiyim. Oysa her şeyin daha iyi olacağına inanırdım, tabii işler daha kötüye gidene kadar. 

  Eskisi gibi neşeli değilim. İnsanların “Neden bir anda değiştin?” Diye sormasından nefret ediyorum. Çünkü ben bile ne istediğimden, ne halde olduğumdan emin değilim. Sadece akıntının çok olduğu bir nehirde sürüklenip gittiğimi hissediyorum. Bir gün boğulursam sanırım beni kimse kurtarmayacak.

Günlüklerim eskisi gibi düzenli değil. Kelimeler birbirine girmiş, sayfalar yırtılmış, bazılarını yakmışım. Sanki her şey o zaman çözülecekmiş gibi. Artık acı kahveler içiyor, gittikçe kötüye giden bir dünyada yok olduğumu fark ediyorum. Tüm bu savaşlar, ölümler, ihanetler beni fazlasıyla yoruyor. Oysa diğerleri, onlar nasıl ilerleyebiliyor?

  Ölüm ve doğum, hep bu iki kavram arasında sıkışıp kaldım. Başlangıç ve son, oysa bu kadar zıt olmalarına rağmen niçin bana aynı hissi veriyorlar. Belki de yeniden doğmak için önce ölmek gerekiyordur. O zaman her şey çözülür mü?

  Kimsenin bilmediği, dünyadan çok uzak bir yere kaçmak istiyorum. Gökyüzünün masmavi, ormanların sessiz, rüzgarın daha sert estiği bir yere. Uzaklara, çok uzaklara. 

  Hayatımda fazlasıyla çelişen noktalar var. Mesela mutlu olurken de mutsuzluğu yaşayabiliyorum. Kendimle gurur duyarken içten içte kendimi yargıladığım da oluyor. Ve evet, bunların hepsini aynı anda yaşıyorum. Bazen sadece gitmek ama bir o kadar kalmak istiyorum. Büyümek ama genç olarak da kalmak istiyorum. Ara sıra ölümü arzuluyor, onun karanlığında ruhumun yeniden doğmasını istiyorum ama bir o kadar da yaşamaya devam etmek istiyorum. Yazmayı çok seviyorum ama bir o kadar da nefret ediyorum. Yazmazsam daha kötüye gideceğimi, her şeyin daha da korkunç bir hal alacağına inanıyorum ama aynı zamanda yazmak, bana fazlasıyla farkındalık katıyor. Bir şeyleri daha iyi görmeme, dünyanın korkunç tarafını fark etmeme sebep oluyor. 

  Nefret ettiğim bazı şeyler var, asla sevemeyeceğim. Mesela müzik dinlerken birinin benimle konuşması, kalabalık ortamlara girmek, bir erkekle flört etmek ve daha fazlasından nefret ediyorum. Çünkü beni korkutan şeyler genelde insanlar olmuştur. 

  Ama kahve içerken kurabiye yemeyi, yağmur yağarken yazı yazmayı, denizden sonra kumsalda güneşlenmeyi, çıplak tenimdeki benleri, kemerli burnumu seviyorum. Odamı, duvarlarımı süsleyen posterlerimi, yatağımın hemen yanındaki yeşil kitaplığıma bayılıyorum. Bunlar olmasa nasıl yaşardım emin değilim. Anlayacağınız üzere insanın olmadığı her bir ayrıntıya hayranım. Mesela rüzgarın ağaçları sallandırması, sonbaharda dökülen solmuş yaprakların çıkardığı sesleri, gökyüzünde kanat çırpan kuşları, geceleri çıkan ve gökyüzünü süsleyen incileri, sararmış sayfalarımı çok ama çok seviyorum. Beni ben yapan her şeye fazlasıyla bağlıyım. 

  Yine de, her şeye rağmen yaşıyorum. Bazen ölüm çok yakın gibi gelse de, artık daha fazla ilerleyecek halim kalmamış gibi olsa da hep bir adım daha atmayı cesaret olarak sayıyorum. Küçük ayrıntılarda var olmayı diliyorum hep. Öldükten sonra silinmeyecek izler bırakmak istiyorum, belki bu da onlardan biridir. 

🌀Melisa Çetin

Ve bir sabah, hiçbir şeyin aynı kalmayacağını, her şeyin zamanla eskiyeceğini, tozlanmış eşyaların arasında yaşlanacağını fark edince insan, hayata biraz da olsa küsüyor.

Ve bir sabah, hiçbir şeyin aynı kalmayacağını, her şeyin zamanla eskiyeceğini, tozlanmış eşyaların arasında yaşlanacağını fark edince insan, hayata biraz da olsa küsüyor. Gözünden akan bir damla yaş da gençliğini arıyor, saçına düşen ilk beyazı ne kadar siyaha da boyasa o beyazlıktan kurtulamayacağını anlıyor. Belki de mesele o beyazlığı boyamak değil de beyazlığı kabul etmek de. 

  Alınan ilk günlük, sürülen ilk oje, gidilen ilk konser, yazılan ilk şiir… tüm bu ayrıntılar eskise de unutur mu insan? İlk aşkları, ilk dostlukları kim unutur? Lise yıllarında okul çıkışı bir oğlan bir kızın elini tuttu. O el zamanı geldiğinde kırıştı, lekeler oluştu üzerinde ama aynı his o günde kendini kalbinde gösterdi. Ve hayat öyle ya da böyle geçerken, mazi dediğimiz o kapı hep aralık gibi gelse de asla içeriye giremeyeceğiz sanırım. Bakacağız, hissedeceğiz ama bir daha asla yaşayamacağız.

  Hatırlar mısın bir gün annen akşam üstü masayı toplarken, onun beyazlaşmış saçlarını izlerken ruhunda oluşan tuhaflığı. Annen gibi olacağını bilmeden yaşayıp giderken, onun gibi olacağını tahmin edemezdin belki de. Lise de arkadaşlarınla eğlenirken oradaki herkesin hayatından çıkacağını, çıkmayanların ise bir daha asla eskisi gibi neşeli olamayacağını bildin mi? Ya da sokakta saklambaç oynarken kuzenlerinle, zamanı geldiğinde eskisi gibi yakın olamayacağını fark ettin mi mesela? Hayır, çünkü insan yaşlanacağı gerçeğini kabul edemediğinden olmalı, hep unutarak yaşıyor hayatı. Oysa son kez sarıldığımız o sevgiliyi bir daha göremeyeceğimizi kendimize itiraf edemiyoruz. 

  Her şeyin eskisi gibi olmasını çok istediğim an oldu. Saçlarımı anneme ördürmek istedim, oyuncak bebeklerimle beraber bir dünya kurmak istedim. Oysa hayat öyle bir hal ki bir daha buna izin vermedi. İşte o zaman, geçmişin ağır yükü insanın boğazında düğüm olur da konuşamaz anlatamaz. 

  Bir gün saçlarıma beyazlar düştüğünde, hayatımdaki herkesin birer birer ölüme sarıldığı zaman gençliğimi özleyeceğim. Geceleri aynada saçımı bigudiye sararken hissettiğim heyecanı, tırnaklarıma sürdüğüm kırmızı ojeleri, arkadaşlarımla bir kafede saatlerce oturup konuşmayı pek özleyeceğim. O kırgın ama yine de mutlu olan kızı hep gülümseyerek izleyeceğim. Ve her hikayenin sonu gibi anneme benzeyerek ölüp gideceğim. Çünkü en çok kaçtığım şey hep beni bulmuştur. 

  Şimdi masamın üstündeki sayfalar, üst üste binmiş şiir defterleri, daha bu sabah okuduğum Orhan Veli’nin şiir kitabı açık dururken, kahvenin lekesi masada kurumuşken kim bilir bu eşyalar anılarla beraber maziye karışıp gidecek. Üzülmediğimi söyleyemem, onları bırakmak, yaşlanmak istemiyorum. Vücudumun, saçlarımın, hislerimin değişmesini nasıl kaldıracağımı aklım almıyor. Ama sığındığım tek şey, geride bir sürü şiir, defter, hatıra bırakmam. O zaman biraz da olsa mutlu olurum sanırım. 

  Kiminle evleneceğim, ya da evlenip evlenmeyeceğim, nasıl bir evde yaşayacağım, hangi şehirde yaşayacağımı hep düşündüm. Yaşlandığım zaman nasıl görüneceğimi merak etmeden duramadım. Ve sanırım o kadar düşündüm ki gençliğimi unuttum. On yıl sonrayı o kadar kafaya taktım ki bugünü yaşamadan geçip gittim. 

  Evet, ölüm hep vardı ve hep de olacak. Ansızın bir gece üstümüze çökecek ya da yavaş yavaş alıştıracak seni veda etmeye. Bırakmak pek zor şiir defterlerimi, sevdiğim tüm erkekleri, son kez dinlediğim şarkıları… Ne bileyim, sanki hep bunlarla beraber olacak gibi hissettim. Hep bu küçük odada aşk filmleri izleyip romanlar yazacağımı sandım. Bir gün her şeyin başka olacağını ve zamanı geldiğinde de hepsinin gideceğini yavaş yavaş anlıyorum. 

  Zamana bu konuda pek kızgınım, beni bu dünyadan ayıracağı için. Son kez izlemek pek zor geliyor bana gün batımını. Bir daha hiç denize girmemek, yağmurun altında ıslanmamak, sıcak kahveler içmemek, saatlerce sokaklarda yürüyememek beni pek üzüyor. Yine de her şeyin bir sonu olduğu gerçeği tüm bu şeyleri daha çok

Sanırım olduğum her şeyle anneme benzemeye başladığım zaman, yaşlandığım gerçeğini kabulleneceğim.

🌀Melisa

Bazen sadece annemin saçlarımı ördüğü o geceye dönmek istiyorum. Bir pazar akşamı, duştan çıkmışım ve annem okul için saçlarımı örüyor. O güne, o zaman dilimine dönmek istiyorum. Her şey olduğu gibi kalabilir, tekrar aynı hataları yapabilirim. Tek isteğim o geceye dönebilmek. 

  Tüm bu karmaşa, yetişkinliğin verdiği kaygılar, kavga edip durduğumuz toksik ilişkiler, ülkenin geldiği hal sizi de yormuyor mu? Hep yarını düşünmek, anda kalamamak yormuyor mu bizleri? Bir şeyler düzelecek diye umarken hep daha kötüye gidiyor. Planlar bozuluyor, insanlar daha yorucu geliyor insana. Biliyorum, çocukken böyle hayal etmemiştik ama gün sonunda böyle olacağı belli değil miydi? Kandırmayalım kendimizi, her şey daha da kötüye gitmedi mi?

  Ara sıra bir lise gününü özlüyorum, otobüse binip okula giderken dinlediğim müzikleri, yediğim o bol yağlı poğaçanın tadını hatırlıyorum. Her şeyden şikayet ederken yine o günlere dönmek istiyor canım. 

  Peki, bundan on sene sonra bu halimi özleyecek miyim? Eğer zengin olup hayatımın aşkını bulmadıysam evet, özleyeceğim. Şuan yazdığım bu mektubu, soğumuş kahvemi, birazdan buluşacağım toksik sevgilimi bile özleyeceğim. Azalan zaman, bitmeye yaklaşmış anılar hep geçmişi özletir durur insana.

  Yok mu bir icat falan? Kimse yapamadı mı hâlâ o zaman makinesini? Burada daha fazla kalırsam pek yaşamdan kaçacağım doğrusu. Oysa bir gün bile olsa geçmişte yaşamak her şeyi halleder belki. Bilmiyorum, bu zamanlarda sıkışıp kalmak pek yordu beni. 

  Annemi özlüyorum. Uzun zamandır ziyaret de etmedim onu. Ama ne bileyim, şimdi gitsem yanına, bembeyaz saçlarını, kırışık ellerini, iyice küçülmüş gözlerini görsem bir ağlama tutar beni. O da üzülür bu sefer. Oysa ben annemin upuzun siyah saçlarını, güneşte yanmış tenini ki genelde hep bahçede olduğu için hemen yanardı, masmavi gözlerini özledim. Daha heyecanlı ve neşeli olduğu o günleri. Şimdi gelse örse saçlarımı eskisi gibi hissettirmeyecek biliyorum. 

  Kaldı ki tek o da değil, kardeşlerimi de özledim ama artık hepsi kendi ailesini kurdu, birazı baba birazı anne oldu. Onlara her baktığımda gördüğüm çocukluklarını özlüyorum ben. Mesela beraber saklambaç oynadığımız günleri, kavga edip dayak yediğimiz zamanları hatırlıyorum. Oysa onlar şimdi koskoca insanlar, oynamazlar mı benimle saklambaç?

  Aman ne bileyim, ben hep geçmişi hatırlar dururum. Bir türlü alışamadım şu döneme. Hep iş güç, hep parayı düşünmek, ara sıra anne olmayı istemek falan ama pek yordu be beni bu yaşlar! Artık evden çıkmayıp, çayımı demleyip televizyon karşısında izlemek istiyorum o filmleri. Nerede geceleri dışarıda gezip sarhoş sarhoş takılan o üniversiteli? 

 Yine de her şeye rağmen hallettik bir çok şeyi. Geçmiş belki hep daha güzeldi, güzel de olacak. O çocukluk anıları asla unutulmayacak ama güzelce yaşayıp gittik. Bir gün ölümün kucağına düştüğümde pek üzülmeyeceğim bu hayat adına. Çocukluk anılarım, gençlik zamanlarım, lisedeki ergen tavırlarım, üniversitede hem yetişkin hem genç olmanın kuralsızlığını asla unutmayacağım. Bugün burada, beni varetmiş bu anıları ara sıra sandıktan çıkarıp yaşayamasam da zihnimde bir yerde yaşanacak ve kalbim hep o hisleri tekrar bana hatırlatacak.

🌀Melisa

  Hayır, her şey böyle olmamalıydı. Değişen zaman, büyüyen çocuklar, ölümler ve doğanlar sonrasında bir şeyler değişebilirdi, değişmeliydi. Böyle düşünmemiştim, böyle hayal etmemiştim. Gün sonunda her şeyin daha farklı olacağına inanmıştım oysa ki.

Hastalıklar, küslükler, yalanlar ve dahası mı mahvetti bizi? Biz mi kendimizi böyle yaptık, birileri bizi böyle olmaya zorladı mı? Oysa kimdik biz? Kendimizi mi kaybettik?

Annem yaşlandı, saçlarında artık beyazlıklar var. Babam çalışacak gücü bulamıyor; emekli olalı üç sene kadar oldu. Kardeşlerim evlendi, arkadaşlarım iş sahibi oldu. Geride ne kaldı öyleyse? Biliyorum, bir gün herkes gidecek ve yine kendiyle kalacaktı insan ama böyle de olmamalıydı! Umudunu yitirmiş hayaller içerisinde yaşlanıyorum.

Anneme benzemeye başladım. Siyah saçlarımda yer yer beyazlıklar var, artık daha öfkeli ve yorgunum. Kırgınlığımı kestiğim saçlarda, yapıp da yemek istemediğim akşam yemeklerinde gösteriyorum. Önceden kendi yaptığım her şeye değer verirken bu sıralar her şeyden sıkılıyorum. Ne oldu bize?

Sandığımız gerçekler nereye gitti? Gülümseyerek baktığımız bakışlar, uyumadan önce kurduğumuz hayaller de soldu gitti. Olmak istemeyeceğim bir kadın oluverdim. O genç kızın ruhunu soldurdum ben.

Kırgın mı bana? Aile evinde kalmış eşyaları unuttum mu diye oldu her şey? İntikamdır belki bunca şey. Bilmiyorum, kafamın içi dağınık bir oda; ne nereye ait, anlayamıyorum.

Bu sefer olmaz, bu sefer de kaybedemeyiz! Ama nasıl, nasıl geri alacağız kaybettiklerimizi? Annemizin gençliğini, kardeşlerimizle aynı evde yaşadığımız günleri, beni unutmamış o eski sevgiliyi alamayacak gibiyiz. Her şey yavaşça siliniyor mazimden. Ne olacak o genç kız?

Bir gün kozasından çıkmış kelebek olacağıma inanırdım, olmadım değil. Sahiden özgürlüğü tattığım, âşık olduğum, bir gece ansızın ani kararlar verdiğim günlerim oldu. Üniversite arkadaşlarımla gittiğim barlarda eğlendim, konserlerde şarkılara eşlik ettim; aynı o özgür kelebek gibi.

Ama tüm bunlar değişmeye başladığı sırada, kelebeklerin ömrünün yedi gün olduğunu öğrendim. Belki de son yaklaştı, oralarda bir yerde melek beni bekliyor. Derin bir uyku ve sonsuzluğa açılan düşler.

Sorun ben miyim? Niçin kimse düşünmüyor artık, unutuyoruz her şeyi? Belki de diğerleri kafasının içindeki dağınık odayı toplamıştır. Oysa benimki toplanılacak halde değil. Kızgın bir çocuğu kaybettim içerisinde. Dolaba sıkıştırdığım kıyafetlerin arasında olabilir mi?

Pekâlâ, tüm bu olanları geriye alamayız, farkındayım. Fakat olacaklar için hazırlık yapabiliriz. Ne peki? Nasıl başlayacağız?

Gelecek, orada bir yerde sabırla bizi bekliyor; bir fanusun içinde yaşanılacak anılar… Onlara sımsıkı tutunacağım, bu sefer doya doya tadını çıkaracağım. Daha ağır ve doyurucu bir şekilde. Artık o genç kız değilim, yoruldum ve sessizliğe ihtiyacım var. Buna göre yaşamalıyım, olduğum kalıba sahip olmalıyım.

Odamın içindeki eşyalar… Önce onları mı yerine getireyim? Bana söyle genç kız, niçin bu öfken? Hiç yardımcı olmuyorsun, neyi nereye koymam gerek?

Kapım arızalı, giren çıkan belli değil. Onu onarıp anahtarı kendimde saklamalıyım. Sanırım ilk yapacağım şey bu.

🌀Melisa Çetin

Ve her şeye küstüğünde, insanlara yabancı olduğunda tekrar kendine döner insan. Gelip geçen mevsimler, dökülen yapraklar, düşen ilk kar, sıcak bir öğlen vaktinde ışıldayan deniz sonrası varacağı yer yine kendi olur insanın. Gidecek yolu olmayanlar, olup da gidemeyenler, o yollara kırgın olan insanlar kendi yolunu seçer.

Bir kadın, saçlarının kırılmış uçlarını keser; bir çocuk kendi başına oyun oynamaya alışır; bir baba bu sefer parasını kendine harcar ve insan, her yaşında, her hâlinde yine kendi kendine sarılır.

Bize dayatılmış yaşamlarda hep kalabalığın içerisinde mutlu insanlar olur; gözyaşlarını siler, bir omuza yaslanırlar. Ama hep böyle midir bu?

Bazen gün boyu hiçbir şey yapamaz insan; oturup tavana bakar saatlerce, karanlık düşüncelerinde yok olup gider. Oysa “Motivasyonunu hiç kaybetme, sabah erken kalk, spor yap, bir resim çiz!” Bu sözler hep işlemez. Günler hep böyle geçmez; bazen bir yaz gecesinde oturup balkonda rüzgârı yaşamak gerekir. Hep bir şeyler için çabalamak, hep daha iyisi için adım atmak pek yorucudur. Kimi zaman bir ağacın çiçek açması da mutlu etmeli insanı.

İçinde bir boşluk hissediyor o genç kız; yetersizlik hissi sarmış bir sanatçıyı; hep kontrollü olmak yormuş o iş adamını ve hep fedakârlık yapmak, kendini unutmasına sebep olmuş o annenin. Tüm bunlar ve daha fazlası yok eder insanı; baş başa kalmak gerekir insanın kendisiyle.

Zaman akıp gidiyor; saçlar beyazlaşıyor, bir bebek doğarken biri de ölüyor ve şimdi çiçek açmış o bitki solup gidiyor; yaşam ise hep unutuluyor.

Sürekli bu telaşlı insanlar, her gergin adam, sabırsız gençler… Niçin dönüp bakamıyor kaldırımda açmış o papatyaya? Bir kadının rahminde yeşeren canlı, ne kadar büyüleyici de olsa, gerginlikten insan anı da yaşayamıyor. Zaman öylece yaşlanırken, insan onun da tadını çıkaramıyor.

Her nerede, ne yapıyorsanız durup yaşayın ve hissedin. O yakıcı ışık topunun altında kumlarda uzanmışsanız, avucunuzdan dökülen tanecikleri hissedin. Kahvenizi içiyorsanız şimdi, onun damağınızı nasıl yaktığını hissedin ve dumanının nasıl dağıldığını izleyin. Çünkü zaman yaşlanmış ve her geçen gün bir kayıp; yarını daha iyi yaşayacağınıza söz vereceğinize, şimdinin tadını çıkarın.

Hayat her zaman mükemmel olmaz, hatta hiçbir zaman olmadı, olmayacak da. Her zaman gözyaşlarınıza eşlik edecek biri olmaz, yaslanabilecek bir omuz bulamazsınız, istediğiniz o şey gerçekleşmez. Hayat budur ve böyle yaşanır.

🌀Melisa Çetin

Küçük odalarında, sığınak olarak gördükleri günlüklerinde, geceleri hayaller kurarak izledikleri yıldızlarda, beraber sarılarak uyudukları peluş oyuncağında saklıdır kız çocuklarının masumlukları. Hayalleri renkli stickerlarla süslenmiş kız çocuklarına aittir o yıldızlar. Kendilerini ait hissetmedikleri bu dünyada, bu insanların arasında varoluş sancıları çeken kızlardır o masumluklarını biraz da olsa geri bırakmış olanlar.

İnandırılmış doğrular, yaralı gözyaşları, bir gün bize de sürülsün diye beklediğimiz o renkli ojeler ve dahası... Bize ait olan her şey değil miydi? Sokakta barbielerini oynatan o kızlar kimdi? Akşamları sıcak sütleri ve kekleriyle televizyonda en sevdikleri çizgi filmi seyreden çocuklar biz değildik de kimdi?

Geçmiş, orada bir yerde hâlâ yaşamaya devam ediyor. Gelecek orada bizi bekliyor ve şimdi, bu anlar ilk heyecanıyla oynanıyor. Her şey yaşamaya devam ediyor. Oysa ölenler kim? Tüm bu yaşanmışlıklar, kırgınlıklar, sevinçler de neyin nesiydi? Gelip geçici olan her şey, ne diye bu kadar derinden izler bıraktı bize?

İçimdeki çocuğu özlüyorum. Eskisi gibi zevk alamayan kadına acıyorum gitgide. İçimdeki çocuğu öldüren yetişkine kızıyorum. Bir şeyleri durdurmak istiyorum ama durduramıyorum. Bu da mı benim suçum? Belki de annem bana makarna yaparken, ben oyuncaklarımla oynarken dilememeliydim büyümeyi. Ne de olsa çocukların dilekleri gerçekleşir, değil mi?

Şimdi Aydede bana küsmüş. Peter Pan geceleri bana uçmayı öğretmiyor, annem bana ninniler okumuyor. Çocukluğum da küsmüş bana. Onu dinlemediğimden olmalı, değil mi?

Artık hep öfkeli, kızgın, aceleci bir tavrım var. Daha ben küçükken böyle insanları sevmezdim ama gitgide onlar gibi oluverdim. Üzgünüm, her şey adına.

Eskiden saçlarımı annem örerdi. Şimdi saçlarımın ucu hep kırgınlıklarımdan kesilmiş ve yamuk yumuk olmuş. Bu kadını sevmiyorum. Gitgide yetişkin olmaktan nefret ediyorum. Bunu durdurmanın bir yolu olmalı!

Aslında var. Çocukken seyahat ettiğim Karanlık Orman’da zamanı durdurmanın bir iksiri vardı ama uzun zamandır oraya gitmiyorum. Sanırım unuttum. Onlar gibi, hepimiz gibi çocuk olmayı unuttum.

Annem bana bir gece Peter Pan’ı okumuştu ve orada şöyle derdi: “Çocuklar, bir gün uyanırlar ve büyümüş olduklarını fark ederler, oysa o sabah sıradan bir sabahtır.”

Sanırım bu sözü şimdi anlıyorum. Küçükken anlamamıştım. Gitmek istiyorum, geriye dönmek istiyorum. Burada, bu kirli dünyayı sevmiyorum. Eskiden de dünya böyleydi ama ben çocuktum, benim için başka bir dünyaydı. Şimdi ise görüyorum. Karanlıkta da görmeyi öğrendim.

Bu yazıları siz okurken pencerenizin tıklatıldığını duyacaksınız. Aydede size gülümsemiş, Peter Pan uçmanız için size ne yapmanız gerektiğini anlatıyor, yıldızlar da oradan size el sallıyor... Ama bu güzel bir anı, şu an yaşanmıyor. Yalnız bir zamanlar yaşandı; yaşandı ve maziye karıştı.

~Melisa~