“Özgür olduğumuzu sandığımız yer, yalnızca daha az kısıtlandığımız yerdir.”

Burda anlatmak istediğim aslında özgür olduğumuz bir dünyanın olmayışı. Nası yani ne alaka? Benim ailem çok serbest ben özgürüm. Okulum formama dikkat etmiyor özgürüz. Benim patronum işe geliş saatlerini önemsemiyor biz özgürüz. Biz özgür müyüz?

Hayır hiçbirimiz özgür değiliz sadece bulunduğumuz durumda daha fazla kısıtlananların yanıda özgür kalıyoruz. En özgür insan bile en basitinden devletlerin kısıtlamalarına tabidir. İstediğimiz ülkeye gidebilmek için başvurular yapıyoruz, vergi sisteminde gönüllü olmadan paramızı veriyoruz. Otoritenin olduğu yerde özgürlük yoktur. İnsan eli değen şeyleri geçelim, inandığımız tanrı/tanrıların kısıtlamalarında ve emirlerinde tutuluyoruz.

Bu mu bizim özgürlük anlayışımız? Anlattığım şeylerin hepsini değiştirebilir miyiz? Sanmam.. Evet herkes kendi çapında kendi özgürlüğünde özgür. Bu koşullarda olabilecek en özgür halimize özgürüz deriz, ama biz hiçbir zaman özgür olamayacağız.

En baştaki soruya dönersek, Hiçbirimizde…

Az önce söylemediğimiz önemi bir kısımı atladık, insanın gerçekten özgür olduğu bir yer.. kendi zihni. Orada istediği kadar düş kurup şarkı söyleyebilir, kimse kısıtlayamaz, sizden başkası yönetemez. İşte bu da beynin geçilemez sınır olduğunu gösterir.

Birde kelimenin anlamına bu kadar detaylandırmadan bakalım.

Bizi baskılayan şeyden kurtulup rahatladığımızda özgür hissederiz, önemli bir projeyi aylar sonra tamamladığımızda özgür hissederiz ya da sadece kafamıza takmayı bıraktığımızda özgürleşiriz.

İnsan tarihindeki en önemli kavamlardan, özgürlük; kişiden kişiye durumdan duruma değişkenlik gösterebilsede paha biçilemez. Bende size özünü göstermeye çalıştım buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim'

Zael ꩜⋆.°⭑

Bazen beynim durduk yere onları aklıma getiriyor, koparamıyorum onları kendimden

Yaşadıklarımı ben dışında kimse bilmiyor, ruhumdan bile sakınıyorum.

Bir şeylerin farkına vardıkça yüzleşiyorsun onlarla.

Sürekli dile getirirsem onu yaşayanın ben olduğumu hatırlar ve onların sakladığım yerden kaçmalarından korkuyorum.

Kaçarlarsa bedenime siner, ruhuma işlerler.

Hayatımdan kopup televizyonun karşısında kitlenen çocuk misali onlara takılırım; sürekli aynı anı, aynı mekan, aynı döngü.

O televizyonun karşısında kalakalırım, eğer ki kalkarsam..

Biri bedenimden akan kanları, artık kırpılmayan ela gözlerimi ve bedenimden fışkırmış kötü hatıralarımla beni bulmuş demektir.

O akan kanların her damlasındaki örselemeyi hisseder mi?

O, beni iyileştirebilir mi?

Beni iyileştirebilecek biri varsa o benimdir, o yıkımı alıp kaçtıkları yere geri koyarım ama sonrasında bir bedene sahip olabilir miyim bilmiyorum.

Ben hallederim, hep hallettim. Ama arkamda kalan tortu bedenimi sana emanet ediyorum. Dikkatli ol, seninkiler de kaçmasın.

Zael

Subscribe now

Arkamdasın ama göremiyorum

Şimdi burda mısın sevgilim?

Artık yanımda istemiyorum

Rüyalarımda boğulurken sen

Gerçekliğe adım atarken ben

Sen yanımda mısın sevgilim?

Ben yolumuzda yürürken

Asıl denizi görmek

Rahatça dalgasıyla konuşabilmek

Derinlerindeki karanlığı göster sevgilim

Ait olduğumu sandığım yerdeymişim

seneymişim desise

İşte bunu fark ettiğimde hayatımda her şeyde hemen mükemmel olamayacağımı anladım olay da buydu o şeyde başarı istiyorsam öncesinde çabalamalıydım mükemmel başlamaya çalışmak yerine başlamanın kendisi önemli. İlk pankek kötüydü ama bana öğrettiği şey kusursuzdu.

Bir şeye başlamaktan korkmayın, 6 ay mı sürücek? Siz ona başlasanızda başlamasanızda o 6 ay geçicek. Başlayın, yeter ki başlayın ilerde pişmanlığını çekeceğinize başlayın, gelişeceksiniz ve bir gün olmak istediğiniz mükemmeli olucaksınız

Farklı ortamlarda büründüğüm kişiliklerin hiçbiri gerçek beni yansıtmıyor. E öyleyse sen kimsin? Ben biri beni nasıl tanıdıysa öyle rollenmeye devam edenim, ben yanlış anlaşılmayayım diye savunmadıklarımı savunan kişiyim çünkü gün sonunda yalnız kaldığımda kendimi bilirim, gerçek düşüncelerimi ve gerçek duygularımı biliyorum. Fakat bazen “bugün bi tuhafsın ya” sözünü duyarım, hayır gerçek benliğimden parça akıtmışım. Yapacak bir şey yok “Kendinden kaçtıkça başkalarına yakalanırsın”

Sadece tek ben mi böyleyim, tanıştığım kişiler gerçekten onlar mı, yoksa onların beni tanımadığı gibi bende onlarımı tanımıyorum?

Peki ya görüşemezsek, belki bir dargınlık, bir kavga veya bir tabut.

Sevdiklerimize veda ederken onları bir daha görmeyecek gibi veda etmenin değerini kaçırıyoruz, oysaki nerden bilebiliriz ki bir direksiyon kırılmasının son veda olduğunu. Sonuçta görüşürüz demek kolaydır; bir daha görüşememek ağır.

Mutlulukla söylenen görüşürüzler, ağlayarak söylendiğinde anlaşılır asıl değeri

Çünkü insan, bir daha kuramayacağı bir cümleyi ancak kaybettiğinde fark eder. Oysa belki de “her görüşürüz”,içinde küçük bir belirsizlik taşır; yarının garantisi olmadığını fısıldayan sessiz bir ihtimal gibi…

Söylenmeyen “seni seviyorum”lar, özür dilenmeyen hatalar, ertelenen sarılmalar,”sonra konuşuruz” denilip hiç konuşulmayan meseleler. İnsanların “nasıl olsa görüşürüz” rahatlığıyla yarım bıraktığı her şey.

O yüzden belki de mesele tekrar görüşüp görüşmemek değildir. Mesele, ayrılırken içimizde eksik bir şey bırakmamaktır.

“ Bazı görüşürüzler, aslında söylenmiş son cümlelerdir.

Ama sessiz sabahların artık ne kadar azaldığını fark etmek bazen sızlatır içi. Her şey hızla başlar oldu; telefon sesleri, bildirimler, düşünceler, planlar… Artık çoğu insan kahvesini bile aceleyle içer. Oysa kahve sabır ister. Yavaş içmeyi, beklemeyi, durmayı öğretir. Kimi sabahlar kahve bile seni uykudan değil, duygularından uyandırır. Bir şarkı hatırlatır bazen, bir yüz, bir eksik kalan söz. Kahvenin buharında, geçmişin bulanık bir hâli dolaşır. İnsan farkında olmadan dününü yudumlar, bugününe karıştırır.

Her sabah yeni bir başlangıç gibidir ama aynı fincan, aynı tat… Değişmeyen küçük alışkanlıklar, insanın kendine tutunduğu iplerdir. O tanıdık koku, o ısınan parmaklar… Hepsi “buradayım” demenin sessiz bir yoludur. Belki de bu yüzden kahve, insana huzur verir. Çünkü kahve, bir şey yapmadan da anlamlı olmanın kanıtıdır. O an hiçbir yere yetişmek gerekmez, hiçbir rolü oynamak zorunda değilsin. Sadece varsındır — düşünen, hisseden, yaşayan bir hâlde.

Ve belki de en güzeli budur: hayatın koşuşturmasında, birkaç yudumluk bir sakinlik bulmak. Çünkü bazen insanı değiştiren şey, büyük olaylar değil; küçük bir fincanın içindeki sessizliktir.

Buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler🥹🫶🏻